முதல் பக்கம்

॥ ஸ்ரீஹரி: ॥

மகரிஷி வேதவியாசர் அருளிய

ஸ்ரீ சிவ மகாபுராணம்

(தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு)

श्रीशिवमहापुराणम् – तमिल

த்வமேவ மாதா ச பிதா த்வமேவ

த்வமேவ ப3ந்து4ஶ்ச ஸகா2 த்வமேவ ।

த்வமேவ வித்3யா த்ர3விணம் த்வமேவ

த்வமேவ ஸர்வம் மம தே3வதே3வ ॥

ஆருயிர் அன்னையும் நீயே, அருமை தந்தையும் நீயே,

உறவும் சுற்றமும் நீயே, உற்ற நண்பனும் நீயே,

கற்கும் கல்வியும் நீயே, சேர்க்கும் செல்வமும் நீயே,

அனைத்தும் ஆன எந்தன் ஆதிதேவனும் நீயே!

மொழிபெயர்ப்பாளர்

Dr. S. சுப்ரமண்ய சாஸ்திரிகள்

கீதா சேவா டிரஸ்ட்

॥ ஸ்ரீசிவமயம் ॥

பணிவான வேண்டுகோள்

ஸ்ரீசிவமகாபுராணம் பற்றித் தங்களோடு சில வரிகள் :—

ஸ்ரீவேதவியாசர் எழுதிய பதினெண்புராணங்களில் ‘ஸ்ரீசிவமகாபுராணம்’ என்பதும் ஒன்று. இந்நூல் எல்லோராலும் போற்றிக் கொண்டாடப்படும் பெருமையுள்ளது. இதில் பரப்பிரும்மமான சிவப்பரம்பொருளின் உண்மை நிலை, திருமேனியின் தத்துவம், அதன் ரகசியம், பெருமை, உபாசனை ஆகியவற்றின் விளக்கம் நன்கு விவரிக்கப்படுகிறது. சிவப்பரம்பொருளைப் பற்றிய விளக்கம் புராணங்களில்தான் உள்ளது என்பதில்லை. வேதங்கள், ஆகமங்கள் முதலிய அனைத்து சாஸ்திரங்களிலும் நன்கு விளக்கப்பட்டுள்ளது. ஸ்ரீகணபதி, சூரியன், ஸ்ரீமந்நாராயணன், ஸ்ரீஅம்பிகை, ஸ்ரீபரமசிவன் ஆகிய பஞ்சாயதன தேவதைகளில் இவரே பிரதானமூர்த்தி; ஆதியந்தமில்லா அருட்பெருஞ்சோதி. இப்பரம்பொருளை ‘விளக்கம் காணமுடியா முழுமுதற்விளக்கம்’, ‘பிறப்பிலி’, ‘அனைத்திற்கும் பிரதான காரணம்’, ‘அகில உலகங்களையும் (படைத்து, காத்து, மறைத்து, கரந்து, அருளும்) ஐந்தொழில் புரியும் அருளாளர்’ என வேதங்கள் புகழ்ந்து பாடுகின்றன. ‘தானாகத் தோன்றிய தனி முதல்வர், சாந்தியே வடிவெடுத்தவர், உலகியலுக்கப்பாற்பட்டவர், பரத்திற்கும் பரர், உயரிய தத்துவ சொரூபர், தேவர்களுக்கெல்லாம் தேவர்’ என்று உபநிடதங்களும் ஆகமங்களும் ஸ்ரீசதாசிவனைத் துதிக்கின்றன. ‘சிவன்’ என்ற சொல்லிற்கு ‘கல்யாண சொரூபர்’, ‘மங்களரூபர்’, ‘மங்களங்களை அருள்பவர்’ என்றெல்லாம் பொருளாக அமைகிறது. மேலும் ‘ஶிவ:’ என்ற சொல்லுக்கு நிர்வசனம் எழுதிய ‘ஸ்ரீபாஸ்கரராய மகி’ என்னும் பெரும்புலவர் பின்வரும் விளக்கங்களைத் தருகிறார். தாம் எழுதிய ஸ்ரீசிவாஷ்டோத்திர நாமாவளியின் ‘ரத்னாவாலம்’ என்னும் உரையில்,

ப்ரக்ருத்யா நைர்மல்யாத்

அமலகு3ண யோகா3த3பி ஶமாத்

ஜக3த்யாதா4ரத்வாத்

ப4ஜத3ம்ருத தா3நாச்ச ப4வத: ।

ப3லாதி3ச்சா2ஶக்தே:

ப்ரதி2தபுரி ப4த்3ரஶ்ரவ இதி

ப்ரதீதஸ்த்வம் லிங்கே3

த்ரிபுரஹர தஸ்மாத3ஸி ஶிவ: ॥

— சிவாஷ்டோத்திர வியாக்கியானமான

‘ரத்னாவாலம்’ என்கிற நூல் 1

“இயற்கையிலேயே அப்பழுக்கற்றவர்; ராஜஸ, தாமஸ குணங்களற்ற சுத்த சத்துவகுண சொரூபர்; அடக்கமும் சாந்தமும் உடையவர்; அகில உலகங்களுக்கும் ஆதாரமானவர்; வேண்டுவோருக்கு யமபயம் நீக்கும் அமுதமானவர்; இச்சா சக்தியின் திறல்; மங்களங்களைத் தருபவர்; அருவுருவத் திருமேனியான மகாலிங்க சொரூபத்தில் விளங்கும் முப்புரம் எரித்தவர். ஆகவே, தாங்கள் ‘ஶிவன்’ என்னும் திருநாமம் கொண்டீர்” என்கிறார்.

பரப்பிரும்மத்தின் இந்த மங்களமான திருமேனியின் உபாசனை, உயர்ந்த சித்த புருஷர்கள், தன்னலம் பேணும் தகைமையர்கள், பாமர மக்களாக இருக்கும் ஆஸ்திகப் பெருமக்கள் ஆகிய அனைத்து மக்களுக்கும் உயர்ந்த மங்களங்களையும், நலன்களையும், அனைத்துக் காரியங்களிலும் வெற்றியையும், சகல சிரேயஸ்ஸுகளையும் அளிக்கவல்லது. தேவர்கள், அசுரர்கள், ரிஷிகள், மகரிஷிகள், யோகிகள், முனிவர்கள், சித்தர்கள், கந்தர்வர்கள் மட்டுமல்லாமல் பிரும்மதேவர், ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு ஆகிய அனைவரும் மகாதேவரான ஸ்ரீசிவனது உபாசனையைச் செய்கிறார்கள். ஸ்ரீராமனுக்கும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கும் இவரே உயர்ந்த ஆராதனாமூர்த்தி.

இந்த ஸ்ரீசிவ உபாசனை தொன்றுதொட்டு அநாதிகாலமாக, நம் பாரததேசத்தின் எல்லா இடங்களிலும் மட்டுமன்றி, பெரும்பாலும் அகில உலகங்களிலும் பரவி வந்துள்ளது. அகில உலகிற்கும் நன்மை பயக்கும் இந்த ஸ்ரீசிவ உபாசனையை, அவரது தியான சொரூபம், பெருமை, வழிபாட்டு முறை ஆகியனவற்றைப் பாமர மக்களும் படித்துணர்ந்து, நன்மை பெற வேண்டும் என்பதே எமது நோக்கம்.

‘ஸ்ரீசிவமகாபுராணம்’ காவிய ரஸமான சுலோகங்களை உடையது. ஆனால், இந்நூலில் ஆங்காங்கே மட்டும் சில ஸ்ரீசிவமகாபுராண சம்ஸ்கிருத சுலோகங்கள் இடம் பெற்றுள்ளன. சம்ஸ்கிருத மொழியில் உச்சரிப்பு மிகவும் முக்கியமானது. சம்ஸ்கிருத மொழியில் அறிமுகம் இல்லாதவர்களும் சம்ஸ்கிருத சுலோகங்களைப் பிழையின்றி உச்சரிக்க உதவியாக, ஆங்கில எழுத்துக்களின் துணைகொண்டு 2, 3, 4 என்னும் குறியீடுகளுடன் சம்ஸ்கிருத எழுத்துக்களுக்கு நிகரான தமிழ் ஒலி வடிவங்கள் ‘தேவநாகரி எழுத்துக்கள்’ என்ற தலைப்பில் தரப்பட்டுள்ளன. ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயணம், ஸ்ரீமகாபாரதம், ஸ்ரீமத்பாகவதம், ஸ்ரீமத்பகவத்கீதை, உபநிஷத்துக்கள், வேதங்கள், ஆகம சாஸ்திரங்கள் மற்றும் சூத்திரங்கள் போன்ற நூல்களின் சம்ஸ்கிருத சுலோகங்களும், மேலும் திருக்குறள், தேவாரம், திருவாசகம், திருமந்திரம் போன்ற பல தமிழ் நூல்களிலிருந்து பாக்களும் எடுத்துக்காட்டுகளாகத் தரப்பட்டுள்ளன என்பது இந்நூலின் சிறப்பம்சமாகும்.

இந்நூலில் ஸ்ரீசிவபுராணத்திற்கிணங்க ஸ்ரீசிவப்பரம்பொருளின் விளக்கம், திருவவதாரம், பெருமைகள், திருவிளையாடல்கள் பற்றிய கதைகள், இவை தவிர சிவ வழிபாட்டு முறைகள் மற்றும் ஆன்மீக ஞானமும் நல்லறிவும் புகட்டும் நற்சிந்தனைக் கதைகள், வாழ்க்கையை மேனிலைக்குக் கொண்டு செல்லும் பாதைகள் பற்றிய விளக்கங்கள் ஆகியனவும் இடம்பெற்றுள்ளன. ஈடுபாடுமிக்க ஆன்மீகச் செம்மல்களும், ஞானப்பசி மிக்கவர்களும் கிடைத்தற்கரிய இந்நூலை ஊன்றிப் படித்து ஆன்மீகச் செல்வங்கள் பலப்பல பெற்று இன்புற்று வாழவேண்டி, அச்சிவப்பரம்பொருளையே வேண்டி வணங்கி நிற்கிறோம்.

ஓம் நமச்சிவாய வாழ்க! நாதன் தாள் வாழ்க!!

॥ ஸ்ரீசிவமயம் ॥

முன்னுரை

சிந்தனை மனிதனை உயர்த்துகிறது. உலகம் சிந்தனை செய்பவனை வந்தனை செய்யும். சிந்தனை செய்யாதவனை உலகம் நிந்தனையன்றோ செய்கிறது. ‘சிந்தனை செய், சிந்தனை செய்’ என்று கூறும் சிந்தையாளர்கள் எதைப் பற்றிச் சிந்தனை செய்வது? என்பது பற்றிக் கூறத்தான் மறந்தார்களோ, என்னவோ, இறைவனே அறிவார்! உலகியல் நிலை பற்றியே சிந்தித்துத் தன் வாழ்நாட்களை வீணாக்கும் வீணர்களுக்குத் தமிழ்மறை கூறுவது இதோ——

கற்றதனாலாய பயன் என்கொல் வாலறிவன்

நற்றாள் தொழார் எனின்.

— திருக்குறள் 2

கற்ற கல்வி சிந்தனையைத் தூண்டும். அச்சிந்தனையினால் சிந்திக்க வேண்டுவது என்ன? எனின் ‘நான் யார்? நான் குடியிருக்கும் கோயிலான இவ்வுடம்பு எங்கு வந்தது? எவ்வாறு வந்தது? ஏன் வந்தது? அது தானே வந்ததா? அல்லது ஒருவன் தந்து வந்ததா? அவ்வாறு தந்தவன் யார்? அவன் எங்குள்ளான்? அவனைக் கண்டவர் உண்டா? காணத்தான் வழி என்ன? என்பன போன்ற சிந்தனைகளே சிந்திக்க வேண்டியன. இவ்வாறு கேட்பவர் யார்? அருணகிரியார்தான்.

சிந்திக்கிலேன், நின்று சேவிக்கிலேன்,

தண்டைச் சிற்றடியை

வந்திக்கிலேன் ஒன்றும் வாழ்த்துகிலேன்

மயில்வாகனனைச்

சந்திக்கிலேன் பொய்யை நிந்திக்கிலேன்

உண்மை சாதிக்கிலேன்

புந்திக்கிலேசமும் காயக்கிலேசமும்

போக்குதற்கே.

ஆகவே, பிறவிக்குள் கிடைத்தற்கரிய மானிடப்பிறவி பெற்றவனை உயர்த்துவது நற்சிந்தனைகளேயன்றிப் பணமன்று, பதவியன்று, குலமன்று, உடல் பருமனன்று, உற்றார்—சுற்றாரன்று. அறிவொன்றுதான் மனிதனை உயர்த்தும். ‘அறிவுடையார் எல்லாம் உடையார்’ என்கிறார் பெருஞ்சிந்தனையாளரான வள்ளுவப் பெருந்தகையார்.

கற்ற நூலின் அளவு எவ்வளவு? என்கிற வினாவிற்கு விடை நுண்ணறிவின் அளவே என்பதாகும். நல்ல நூல்களைக் கற்குந்தோறும் அறிவு நுணிகி நலம் எய்தும். கற்றவர் விழுங்கும் கற்பகக்கனி இறைவன். கல்லா மனதில் நில்லாத் தன்மையன். உலகில் பிறந்த மனிதன் செய்யும் பெரும்பிழை, மெய்யறிவு நல்கும் நன்னூல்களைக் கல்லாமையேயாகும். இவ்வாறு கூறுபவர் பெரும் செல்வந்தராகத் திகழ்ந்து, அனைத்தையும் துறந்து ஓட்டையாண்டியாகத் திகழ்ந்த பட்டினத்தடிகள்.

கல்லாப் பிழையும் கருதாப்

பிழையும் கசிந்துருகி

நில்லாப் பிழையும் நினையாப்

பிழையும் நின்அஞ்செழுத்தைச்

சொல்லாப் பிழையும் துதியாப்

பிழையும் தொழாப்பிழையும்

எல்லாப் பிழையும் பொறுத்தருள்

வாய்கச்சி ஏகம்பனே.

புராணங்கள் பற்றி :—

புராணங்களைப் பற்றிய கருத்துக்களைக் காண்போம். பொதுவாக, நம்மவர்கள் நம் மூதாதையர்கள் கூறும் நல்லுரைகளைக் கேட்பதைவிட, மேனாட்டார் கூறும் சொற்களிலேயே அதிக நம்பிக்கையும் ஈடுபாடும் கொண்டுள்ளனர் என்பது மலையிடை விளக்கு. இந்த மயக்கம் ஏனோ புரியவில்லை? மேனாட்டார்களின் கணக்குப்படி புராணங்கள் கி.பி. 300—ஆம் ஆண்டுகட்குப் பின்புதான் தோன்றின என்பதே. ‘வேதங்கள் என்று தோன்றின?’ என்பதற்குக் காலம் காணக் கிடைக்கவில்லை என்கின்றனர் சரித்திர ஆராய்ச்சி வல்லுனர்கள். ஆனால், புராணங்கள் கி.பி.—ல் தோன்றின என்று மட்டும் கருதுவதற்கு எங்கிருந்து ஆதாரம் தேடிக் கண்டுபிடித்தனரோ தெரியவில்லை. தோன்றிய காலம் புரியாத வேதங்களில் ஒன்றான அதர்வண வேதத்தில், ‘பிரும்மதேவர் அசைந்தார். அவ்வசைவிலிருந்து இதிகாசங்களும் புராணங்களும் தோன்றின’ என்று வருகிறது.

‘ததா2ஸ ப்3ருஹதீம் தி3ஶம் அநுவ்யசலத்

தம் இதிஹாஸஶ்ச புராணஞ்ச அநுவ்யசலந்’

மேலும் ‘கோபத ப்ராம்மணம்’ என்கிற வேதப் பகுதியில், வேதங்களும் புராணங்களும் கல்பங்களும் இறைவனால் படைக்கப்பட்டன என்று காண்கிறது.

‘ஏவமிமே ஸர்வே வேதா3: நிர்மிதா:

ஸ கல்பா ..................... ஸ புராணா: ஸஸ்வரா: ॥’

மேலும் ‘சதபத ப்ராம்மணம்’ என்னும் பகுதியில், புராணம், வேதம் முதலியனவற்றை இறைவன் உபதேசித்தார் என்ற நிலை காணப்படுகிறது.

‘தாநுபதி3ஶதி புராணம் வேத3:

ஸோயமிதி கிஞ்சித் புராணமித்யாசக்ஷீத’

உபநிடதங்களிலும் புராணங்கள் பற்றிய செய்திகள் காணப்படுகின்றன. சாந்தோக்ய உபநிடதத்தில், வேதங்களில் நான்காவது அதர்வணவேதம், ஐந்தாவது இதிகாச—புராணங்கள் என்று காணக் கிடைக்கிறது.

‘அத2ர்வணம் சதுர்த்த2ம் இதிஹாஸ

புராணம் பஞ்சமம் வேதா3நாம்வேதமிதி’

இன்னும் கூறின் அதுவே ஒரு புராணமாகிவிடும். இன்றைய ஆராய்ச்சியாளர்கள் புராணங்களை நன்கு முறைப்படி ஆராயாது ஏதோ மேனோக்காக நுனிப்புல் மேய்வது போல் படித்துவிட்டு, இவை ஏதோ கற்பனைக் கதைகளைக் கொண்டவை என்பது போன்ற பல நூறு ஐயப்பாடுகளை வெளியிடுகின்றனர். உண்மையில் புராணங்கள் இவர்கள் கருதுவதுபோல் மிகச் சாதாரணமான கற்பனைகள் என்றிருக்குமானால், உலகமே போற்றி வியக்கும்வண்ணம் ஸ்ரீமத்பகவத்கீதை, உபநிடதங்கள், பிரும்மசூத்திரங்கள் ஆகியனவற்றிற்குப் பேருரை வழங்கிய ஸ்ரீமத்சங்கரபகவத்பாதர், ஸ்ரீராமானுஜாசார்யர், ஸ்ரீமத்வாச்சார்யர், ஸ்ரீபாஸ்கராசார்யர் முதலிய சான்றோர்கள், தம் பேருருரைகளில் புராணங்களை மேற்கோள்கள் காட்டிச் சென்றிருப்பார்களா? என்பதைச் சற்றுச் சிந்திக்க வேண்டும்.

‘இதிஹாஸ புராணமபி வ்யாக்2யாதேந மார்கே3ண

ப்ரப4வதி தே3வத விக்3ரஹாதி3 ஸாத4யிதும்’

‘தேவதைகள், அவர்களின் சொரூபங்கள் ஆகியனவற்றை ஒருவாறு நிச்சயிக்க விரிவுரைகள் எழுதும் வழியில் இதிகாசங்களும் புராணங்களும் மிகவும் உதவுகின்றன’ என்கிறது ஸ்ரீசங்கரபகவத்பாதர் எழுதிய பாஷ்யம்.

புராணங்களும் சரித்திரங்களைத்தான் கூறுகின்றன என்று கொண்டாலும், அவை பாவ—புண்ணியங்களை விரித்துக் கூறி, மக்களை நல்வழிப்படுத்துவதில் முன்னோடியாக நிற்கின்றன.

‘எனைத்தானும் நல்லவை கேட்க அனைத்தானும்

ஆன்ற பெருமை தரும்’

— திருக்குறள் 416

என்பது திருவள்ளுவர் திருவாக்கு.

அறநெறி நின்றவர்களையும் மறநெறி நின்றவர்களையும் கூறி, அவர்கள் அவ்வழி நின்றதால் பெற்ற பெருமையையும் இகழ்ச்சியையும் கூறி, நம்மை நன்னெறிப்படுத்துகின்றனவே. அடுத்த பிறவிகளைப் பற்றிக் கூறி, அதில் பாவ—புண்ணியங்களின் பலன்களைப் பெற்றதையும் கூறி, நம்மை நெறிப்படுத்துகின்றன புராணங்கள். பாவ—புண்ணியப் பலன்களில் நம்மைச் சேர்க்காத புராணக் கதைகளே கிடையாது. நன்னெறி நின்று நலம் பெற்ற நல்லோர்களைப் பற்றிய கதைகளை நாம் படித்தால் நாமும் அவ்வாறிருக்க வேண்டுமென்கிற நல்லெண்ணம் நம்முள் உதயமாகிறதல்லவா? கெட்டவர்களாக இருந்து மக்களுக்குக் கேடு விளைவித்தவர்கள் கேடு அடைந்ததைப் பற்றிப் படிக்கும் போது, ‘நாம் அம்மாதிரி இருக்கக் கூடாது’ என்கிற நற்சிந்தனை நம்மைக் காக்கிறது. இந்நிலைகளை உருவாக்கப் புராணங்களால்தான் முடியும்.

புராணங்கள் பொய்யா? உருவகமா?

‘புராணங்களில் வரும் செய்திகள் பலப்பல நம்பிக்கைக்கு இடமளிக்காமல் இருக்கின்றனவே’ என்பது பலரது கருத்து. ‘தேவர்கள் வரமளித்தனர், தயரதன் அறுபதாயிரம் ஆண்டுகள் வாழ்ந்தார், ராக்கதர்கள் பனைமரம் உயரம் இருந்தனர்’ என்றெல்லாம் வர்ணிக்கப்படுவதால் இந்த ஐயப்பாடு. ஆனால், இன்றைய புதைப்பொருள் ஆராய்ச்சியாளர்கள் பத்தடி நீளமுள்ள மனித எலும்புக் கூடுகள், பதினாறடி நீளமுள்ள ஒரு மனிதக் காலெலும்பு, யானையைவிடப் பத்துமடங்கு உயரமுள்ள ஒரு விலங்கின் எலும்புக்கூடு முதலியன ஐஸ்பெர்க்கில் ஆர்க்டிக் ரீஜனில் பனிக்கட்டிகளுக்கு நடுவில் இருந்ததாகக் கண்டுபிடித்து நாளேடுகளிலும் பிரசுரித்திருந்தார்கள். இதைப் பெரிய புதைப்பொருள் கண்டுபிடிப்பு (ARCHAEOLOGICAL FIND)என்று கூறி மகிழ்ந்தார்கள். இந்த ஆர்க்கியலாஜியோடு ஜியாலஜியையும் (புவியியலையும்) சேர்த்து, இவை இத்தனை இலட்சம் ஆண்டுகட்கு முன் இருந்தவை என்றும் கூறுகிறார்கள். இதோடு மைதாலஜியையும் (புராண இயலையும்) சேர்த்தால் நம் பழைய புராணக் கதைகள் உண்மைதான் என்றாகிவிடும்.

மேலும் மருத்துவர்கள் தரும் மருந்தில் நாம் சந்தேகம் கொள்கிறோமா? இல்லையே. ஏன்? அம்மருந்து நம்மைக் குணப்படுத்தும் என்கிற நம்பிக்கையே. இதை மூடநம்பிக்கை என்று யாராவது சொல்கிறோமா? அதுபோலத்தான், நம்மை நற்பாதையில் இட்டுச் செல்லும் சாஸ்திரங்களும் புராணங்களும். அறநெறிகளைப் பற்றித் தெரிந்து கொள்ளப் புராணங்களைப் படித்தல் அவசியமாகிறது. நடைமுறைகளை வைத்து அவற்றை எடை போடக் கூடாது.

புராணம் மாநவோ த4ர்ம:

ஸாங்கோ3 வேத3ஶ்சிகித்ஸிதம் ।

ஆக்ஞா ஸித்3தா4நி சத்வாரி

ந ஹந்தவ்யாநி ஹேதுபி4: ॥

‘புராணங்கள், மனிதர்களுக்கான அறநெறி நூல்கள், வேதங்களும் அதன் ஆறு அங்கங்களும், மருத்துவ நூல் ஆகிய நான்கிலும் ஐயப்பாடு கொள்ளாதே. உன் மூளையைக் கொண்டு ஆராயாதே’ என்கிறது அறநூல். இவை என்றும் மாறாது நிலைத்து நிற்கும் ஆணையாகும்.

புராணங்களின் இலக்கணம் :—

ஸர்க3ஶ்ச ப்ரதிஸர்க3ஶ்ச

வம்ஶோ மந்வந்தராணி ச ।

வம்சாநுசரிதம் சைவ

புராணம் பஞ்சலக்ஷணம் ॥

1. பேரண்டத்தின் மூலப்படைப்பு.

2. பிரளயமும் அதன்பின் மறுபடியும் உலகத்தின் தோற்றமும்.

3. மன்வந்தரங்களும் பலவாறான யுகங்களும்.

4. சூரிய—சந்திர வம்சங்களின் தோற்றம் முதலியன.

5. பின் வரப்போகும் மற்ற அரசகுலத்தினர்.

இவ்வைந்து இலக்கணங்களையும் விளக்குவதே மகாபுராணங்கள்.

தொன்றுதொட்டு வரும் நம் பாரதீய கலாச்சாரத்தின் மேடையில் உலா வரும் தெய்வசக்திகள் அதாவது தெய்வீக மூர்த்திகள் சிவமும் சக்தியும். அதாவது POSITIVE (நேர்முனை), NEGATIVE (எதிர்முனை) என்கிற இருசக்திகள். மற்ற தேவர்கள் இவ்விரண்டு தத்துவங்களின் அங்கங்களாகவே கருதப்படுகின்றனர். புராணங்கள் பதினெட்டு. அவற்றில் நான்காவது இடத்தில் விளங்குவது ‘ஸ்ரீசிவமகாபுராணம்’. இச்சிவமகாபுராணம் ஒரு லட்சம் சுலோகங்கள் கொண்டது. பன்னிரண்டு ஸம்ஹிதைகளைக் கொண்டது.

‘நிர்மிதம் தச்சிவேநைவ தத்ர த4ர்ம: ப்ரதிஷ்டித:’ (சிவபுராணம் 7/1/49) என்று இப்புராணம் சிவபிரானாலேயே கூறப்பட்டது. இது தர்மத்தின் கொள்ளிடம். கலியுகத்தில் மக்கள் இத் துணைப் பெரிய நூலைக் கற்றுத் தேர்ந்து, அதனால் வரும் அறநெறிப் பயன்களை எளிதில் பெறவியலாது என்றெண்ணிக் கருணை உள்ளங்கொண்ட ஸ்ரீவியாச பகவான் இப்பெருநூலை இருபத்து நான்காயிரம் சுலோகங்களாகச் சுருக்கி, ஏழு ஸம்ஹிதைகளில் அடக்கித் தந்துள்ளார். இது பாலிலிருந்து நெய்யை நேரே எடுத்தளித்தது போல் உள்ளது. ஸ்ரீவியாச பகவானுக்குத்தான் நம் மீது எத்துணை கருணை. உலகமெல்லாம் உவந்து ஏத்தும் சிவபுராணம் சிவநூல்; இராமாயணம் அன்பு நூல்; மகாபாரதம் அறநூல்; சிலப்பதிகாரம் விதிநூல்; சீவகசிந்தாமணி இன்பநூல்; கந்தபுராணம் அருள்நூல். சூரியன் புற இருளை அகற்றுவார். ஆனால், இச்சிவபுராணமோ ஆன்மாக்களின் மனதில் தொன்றுதொட்டுத் தங்கியுள்ள ஆணவமலம், மாயாமலம், கர்மமலம் என்கிற மும்மலங்களாகிய அகவிருளை நீக்கவல்லது.

‘பசு—பதி—பாசம்’ என்கிற மூவகை நிலைகளை விளக்குவது. பசுவாகிய ஜீவான்மாக்கள் பாசம் என்கிற உலகியல் தளைகளை அறுத்துக் கொண்டு, பதியாகிய சிவப்பரம்பொருளைப் பெறுவதற்கான வழியை விளக்குவது இப்புராணம். சிவலிங்க வழிபாடு, சிவத்தலங்கள், சிவ தர்மங்கள் ஆகியனவற்றை விளக்குவதோடு சிவபிரானது திருவிளையாடல்களை மனங்கவரும்வண்ணம் அழகுறச் சித்தரிக்கிறது. மேலும் காணாபத்யம், ஸௌரம், கௌமாரம், சாக்தம், வைணவம், சைவம் என்கிற ஆறு சமயங்களில் சைவ சமயநெறிகளைப் பற்றி நன்கு விளக்குகிறது. வேதாந்தம், யோகம் பற்றிய வருணனைகளும் நிறைய வருகின்றன. சொல்லப் போனால் நம் இந்திய பழமையான நாகரீக கலாச்சாரத்தின், மெய்யறிவின், கருவூலமாகத் திகழ்வது இச்சிவபுராணம். உலகம் போற்றும் ‘காளிதாசன்’ போன்ற பெரும் கவிவாணர்களும் இச்சிவபுராணத்தில் உள்ள கருத்துக்களையும், உவமைகளையும், ஏன் அதிலுள்ள சொற்றொடர்களையும் அப்படியே நகல் எடுத்தாற்போல் கையாண்டிருக்கிறார்கள். காளிதாச மகாகவி தன் ஒப்பற்ற காப்பியமான ‘குமார சம்பவம்’ என்கிற காப்பியத்தில் முதல் சுலோகம் முதற்கொண்டு பலப்பல இடங்களில் சிவபுராணக் கருத்துக்களையும், அதே சொற்றொடர்களையும் அப்படியே கையாண்டுள்ளார்.

‘அத்யுத்தரஸ்யாம் தி3ஶி

வை கி3ரீஶ: .....................

பூர்வாபரௌ தோய நிதீ4விகா3ஹ்ய

.................... மாநத3ண்ட3 இவ க்ஷிதே: ॥’

என்கிற சிவபுராண சுலோகத்தைத் தன் குமார சம்பவ காப்பியத்தின் முதல் சுலோகமாகக் கொண்டுள்ளதைக் காண்க.

அத்யுத்தரஸ்யாம் தி3ஶி தே3வதாத்மா

ஹிமாலயோ நாம நகா3தி4 ராஜ: ।

பூர்வாபரௌ தோய நிதீ4விகா3ஹ்ய

ஸ்தி2த: ப்ருதிவ்யா இவ மாநத3ண்ட: ॥

‘சிவலீலார்ணவம்’ என்கிற நூலை எழுதிய ஸ்ரீநீலகண்ட தீக்ஷிதர், ‘கிராதார்ஜுனீயம்’ எழுதிய ‘பாரவி’ முதலிய பெரும் கவிவாணர்களும் சிவபுராணத்தின் கண்ணே பலப்பல இடங்களிலுள்ள உவமைகளையும் சொற்றொடர்களையும் தன் காப்பியங்களில் அப்படியே கையாண்டுள்ளனர். விரிவஞ்சி நிற்கலாகிறது. இச்சிவபுராணம் அமுதமயமானது. (‘விததே4 ஶம்பு4: புராணாக்2யம் ஸுதா4ரஸம்’) கலியின் கொடுமையினால் கலங்கி நிற்கும் மக்களை மாக்களாக்காது நன்மக்களாக்குவதற்காகவே தோன்றியது இச்சிவபுராணம்.

வக்ஷ்யாமி பரமம் புண்யம்

புராணம் வேதஸம்மிதம் ।

ஶிவக்ஞாநார்ணவம் சாக்ஷாத்

பு4க்திமுக்தி ப2லப்ரத3ம் ॥

‘மிகமிக உயர்ந்ததான புண்ணியத்தைத் தரும் இச்சிவபுராணம் வேதத்தின் கருவூலம். சிவஞானமான மெய்யறிவின் பெருங்கடல், இவ்வுலக—பரவுலக நன்மைகளை வாரி வழங்குவது. அவ்வாறான சிவநூலை உங்களுக்குக் கூறுகிறேன்’ என்கிறார் சூதபுராணிகர்.

மகரிஷி வேதவியாசரால் அருளப்பட்ட பரமசிவனாரின் காதையைக் கூறும் இந்த அரிய நூலான அமுதக்கடலைத் தமிழ்கூறு ஆன்மீக அன்பர்கள் படித்து பயன்பெற வேண்டி, மூலநூலின் அம்சங்களைத் தாங்கி, தமிழில் இங்கு வெளியிடப்படுகிறது.

இந்நூலில் மூலநூலின் சில பகுதிகள் விடுபட்டுள்ளதைக் கண்ணுற்ற எளியவன், அம்மூலநூலையே துணையாகக் கொண்டு இத்தமிழாக்கத்தைத் தந்துள்ளேன். முக்கியமாக, இச்சிவபுராணத்தில் வந்துள்ள சிவஸஹஸ்ரநாமாக்களுக்கு உபநிடதங்கள், தமிழ் மறைகளான மூவர் தேவாரம், திருவாசகம், திருமந்திரம் ஆகிய சான்றோர்களது திருவாக்குகளிலிருந்தும் மேற்கோள்களைக் காட்டி விளக்கவுரை எழுதியுள்ளேன். தமிழன்பர்கள் அதனைச் சிந்தித்து நற்பயன்களைப் பெறவேண்டுகிறேன். ‘அவனருளாலே அவன்தாள் வணங்கி’ என்கிற மாணிக்கவாசகர் திருவாக்கின்படி இத்தமிழாக்கத்தைச் செய்தவர் அச்சிவப்பரம்பொருளேயன்றி யானல்லன். அவ்வாறு வான்கருணை பொழிந்த உமையொருபாகனான அச்சிவப்பரம்பொருளுக்கு முதலில் என் வணக்கங்களையும் நன்றியையும் கூறிக் கொள்கிறேன்.

அமுதமெனப் பெயர் படைத்த கன்னித்தமிழை எந்நாளும் வழுத்தி வாழ்கின்ற தமிழ் மக்கள் என் பிழைகளைப் பொறுத்தருளி, இச்சிவபுராணத்தை நன்கு சிந்தித்து வாசித்து நற்பயன்களைப் பெற்று, இவ்வுலகில் நற்சிந்தனையாளர்களாக உலா வரவேண்டுமென்று அப்பரம்பொருளை வேண்டி அமைகின்றேன்.

வாழ்க உலகம்! வளர்க சைவநெறி!!

இங்ஙனம்

இறையடிமை

தாரமங்கலம் Dr. S. சுப்ரமண்ய சாஸ்திரிகள்

॥ ஸ்ரீஹரி: ॥

தேவநாகரி எழுத்துக்கள்

(சில குறிப்புகள்)

ஒரு மொழியின் சொல்லை இன்னொரு மொழியின் எழுத்துக்களால் எழுதுவதை எழுத்துப்பெயர்ப்பு (Transliteration) என்று அழைக்கிறோம். ஒரு மொழியிலுள்ள சொல்லின் பொருளை மற்றொரு மொழியில் கூறுவதை மொழிபெயர்ப்பு (Translation) என்று அழைக்கிறோம்.

சம்ஸ்கிருதச் சொற்களைப் பிழையின்றி உச்சரிக்க, முறையாக சம்ஸ்கிருதம் கற்றவர்களிடமிருந்து அறிந்துகொள்ள முயற்சிக்க வேண்டும். ஆங்கில எழுத்துக்களின் துணைகொண்டு 2, 3, 4 என்னும் குறியீடுகளுடன் சம்ஸ்கிருத எழுத்துக்களுக்கு நிகரான தமிழ் ஒலி வடிவங்கள் இங்கு தரப்பட்டுள்ளன.

अ அ, आ ஆ, इ இ, ई ஈ, उ உ, ऊ ஊ, ऋ ரி, ॠ ரீ, ऌ ல்ரு॒, ए ஏ, ऐ ஐ, ओ ஓ, औ ஔ

क க(ka), ख க2(kka), ग க3(ga), घ க4(gha), ङ ங, च ச(ca), छ ச2(cha), ज ஜ(ja), झ ஜ॒(jha), ञ ஞ, ट ட(ta), ठ ட2(tta), ड ட3(da), ढ ட4(dda), ण ண, त த(tha), थ த2(thha), द த3(dha), ध த4(dhha), न ந (ன), प ப(pa), फ ப2(pha), ब ப3(ba), भ ப4(bha), म ம, य ய, र ர, ल ல, व வ

स ஸ(sa), ष ஷ(sha), क्ष க்ஷ(ksha), ह ஹ(ha), श ஶ(sa), ज्ञ க்ஞ(gna), ऋ ரு॒(ri)

‘श’ என்ற எழுத்து ‘ஶ’ என்று எழுத்துப்பெயர்ப்பு செய்யப்பட்டுள்ளது. இந்த ‘ஶ’ என்னும் எழுத்து ‘பிசகு’, ‘கசடு’ என்னும் சொற்களில் வரும் ‘ச’வைப் போன்று ஒலிக்கும்.

சம்ஸ்கிருத—தமிழ் எழுத்துப்பெயர்ப்பில் (Transliteration) கொடுத்துள்ள எழுத்துக்கள் எழுத்துப்பெயர்ப்பில் மட்டும் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன. மொழிபெயர்ப்பில் வழக்கத்திலுள்ள தமிழ் எழுத்துக்களே பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன. உதாரணமாக ‘सुखं’ என்ற சொல் எழுத்துப்பெயர்ப்பில் ‘ஸுக2ம்’ என்றும், மொழிபெயர்ப்பில் ‘சுகம்’ என்றும் எழுதப்பட்டுள்ளது.

சம்ஸ்கிருதத்தில் உள்ள உயிரெழுத்தான ‘ऋ’ என்பது உயிரெழுத்தாக வரும்பொழுது ‘ரி’ என்றும், உயிர்மெய்யெழுத்தாக வரும்பொழுது ‘ரு॒’ என்றும் உச்சரிக்கப்படுகிறது. (உ–ம்.:— ऋषि — ரிஷி, कृत्वा — க்ரு॒த்வா) இந்த ‘ரு॒’ என்னும் எழுத்து ‘எருது’, ‘விருது’ என்னும் சொற்களில் வரும் ‘ரு’வைப் போன்று ஒலிக்கும்.

‘ञ’ என்ற எழுத்து ‘ஞ’ என்றும், ‘ज्ञ’ என்ற கூட்டெழுத்து ‘க்ஞ’ என்றும் எழுத்துப்பெயர்ப்பு செய்யப்பட்டுள்ளன. ‘ज्ञ’ என்ற எழுத்தில் துவங்கும் சொற்களில்லை.

ஒரு சொல்லிற்கு மேல் இருக்கின்ற புள்ளியானது ‘ம்’ என்னும் எழுத்தைக் குறிக்கிறது. (உ–ம்.:— ‘सुखं’ — ஸுகம்).

ஒரு சொல்லின் இறுதியில் மேலும் கீழும் வருகின்ற இரு புள்ளிகள் (:) ‘விஸர்கம்’ என்று அழைக்கப்படுகிறது. இதன் உச்சரிப்பு, இதற்கு முன் வரும் எழுத்தைப் பொறுத்து அமையும். உதாரணம் பின்வருமாறு:—

भवन्तः — ப4வந்த: — ப4வந்தஹ

स्थितिः — ஸ்தி2தி: — ஸ்தி2திஹி

प्रभुः — ப்ரபு4: — ப்ரபு4ஹு

गुणौः — கு3ணை: — கு3ணைஹி

भ्रुवोः — ப்4ருவோ: — ப்4ருவோஹோ

சம்ஸ்கிருதச் சுலோகங்களில் சில இடங்களில் ‘ऽ’ அல்லது ‘ऽऽ’ என்னும் குறியீடுகளைக் காணலாம். இதற்கு ‘அவக்3ரஹம்’ என்று பெயர். இந்த இடங்களில் முறையே ‘அ’, ‘ஆ’ என்னும் எழுத்துக்கள் தொக்கி நிற்கின்றன என்று பொருள் கொள்க.

॥ ஸ்ரீசிவமயம் ॥

ஸ்ரீசிவ மகாபுராண மாகாத்மியம்

ப4வாப்3தி4மக்3நம் தீ3நம் மாம்

ஸமுத்3த4ர ப4வார்ணவாத் ।

கர்மக்3ராஹக்3ரு॒ஹீதாங்க3ம்

தா3ஸோऽஹம் தவ ஶங்கர ॥

சிவப்பரம்பொருளே! நான் தங்கள் அடிமையல்லவா? உலகியலில் மாயையெனும் பெருங்கடலில் மூழ்கி, மூவினைக்கர்மங்களாகிற முதலையின் வாயில் சிக்கித் தவிக்கும் எளியவனாகிய என்னை, இப்பிறவிப்பெருங்கடலிலிருந்து கையமர்த்தித் தூக்கிவிட வேண்டுகிறேன்.

அத்தியாயம் : ஒன்று

சௌனக முனிவர் முன்னேற்றத்திற்கான வழி பற்றி வினவ, சூதபுராணிகர் சிவபுராணத்தின் பெருமையைக் கூறல்

சௌனக முனிவர் கேட்கிறார்—— “பேரறிஞரான சூத முனிவரே! தாங்கள் அனைத்துச் சித்தாந்தங்களையும் நன்கறிந்தவர். ஆகவே, புராணங்களில் கூறப்பட்டுள்ள பற்பலவாறான கதைகளின் உட்பொருள் என்னவென்பதை நன்கு விளக்கமாக எனக்குக் கூறவேண்டுகிறேன். ஞானமும் வைராக்கியமும் ஒன்றுசேர்ந்த பக்தியினால் பெறலாகும் அறிவு, எவ்விதத்தில் மேன்மேலும் ஓங்கிப் பெருகும்? மனதை மாசுபடுத்தும் காமம், குரோதம் முதலான விகாரங்களை (எண்ணங்களை)ச் சாதுக்களான பெரியோர்கள் எவ்வாறு போக்கிக் கொள்கின்றனர்? கொடூரமான இக்கலியுகத்தில் பெரும்பாலும் மக்கள் அரக்க குணம் படைத்தவர்களாக இருக்கின்றனரே? ஜீவ சமுதாயமான அந்த மக்கள் கூட்டம் தெய்வகுணம் படைத்தவர்களாக — தூய்மையுள்ளம் கொண்டவர்களாக — ஆவதற்கான சிறந்த உபாயம் எது? தாங்கள்தான் அந்த நிரந்தரமான உபாயத்தை இப்பொழுது எனக்குச் சொல்ல வேண்டும். அது நன்மைகள் செய்யும் அனைத்து உபாயங்களிலும் சிறந்ததாகவும், உயர்நலம் அருள்வதாகவும் இருக்க வேண்டும். மேலும், தூயனவாக்கும் அனைத்து சாதனங்களிலும் சிறந்த சாதனமாகவும் அமைய வேண்டும். அன்பரே! அந்தச் சாதனையைக் கைக்கொள்வதனால் வெகுவிரைவிலேயே அந்தக்கரணமான மனம் தூய்மை பெறல் வேண்டும். அதனால் மனத்தூய்மை பெற்ற மனிதன் எப்பொழுதுமே நலம் பயக்கும் சிவபெருமானை அடைய வேண்டும்.

சூதபுராணிகர் பதில் கூறுகிறார்—— முனிவர்களில் சிறந்த சௌனக முனிவரே! தாங்கள் பெரும் புண்ணியம் செய்தவர்கள். புராணங்களில் கூறப்படும் கதைகளைக் கேட்க வேண்டுமென்ற ஆவலும் காதலும் தங்கள் இதயத்தில் துளிர்விட்டதே! அதனாலே நான் இப்பொழுது சாஸ்திரங்களில் கூறியுள்ளதை உள்ளபடி ஆராய்ந்தறிந்து, அதில் மிகவுயர்ந்ததான சாஸ்திரத்தை உமக்குக் கூறுகிறேன். அது, அனைத்து சாஸ்திரங்களின் கருத்துக்களையும் தன்னகத்தே கொண்டது; பக்தி முதலிய சாதனங்களைப் பெருக்குவது; பகவான் ஸ்ரீசிவபெருமானை மகிழ்விப்பது; கேட்க இனியது; காதிற்குத் தெய்வீக அமுதமெனப் பொழிவது. முனிவரே! அந்த உயரிய சாஸ்திரம்தான் ‘ஸ்ரீசிவபுராணம்’. இது முன்பொரு சமயம் ஸ்ரீசிவபெருமானாலேயே கூறப்பட்டது. இது காலமெனும் நச்சுப்பாம்பினால் ஏற்படும் பெரும் பயத்தை விரட்டியடிக்கும் உயர்ந்த சாதனம். குருநாதரான ஸ்ரீவேதவியாசர், ஸ்ரீஸநத்குமார மகரிஷியிடம் உபதேசம் பெற்று, மிகுந்த ஆதரவுடன் இப்புராணத்தை இயற்றினார். கலியுகத்தில் தோன்றும் மனிதர்களின் நலனை மனதில் கொண்டே இப்புராணத்தை ஆக்கித் தந்துள்ளார்.

இச்சிவபுராணம் ஓர் உயர்ந்த சாஸ்திரம். இந்நிலவுலகில் சிவப்பரம்பொருளின் ‘சொல் சொரூபமான திருமேனியே’ இப்புராணம் என அறிக. எவ்வகையிலாவது நாம் இந்நூலைப் பயில வேண்டும். படித்தாலும் கேட்டாலும் பெரும் பலன் தருவது. இதனால் சிவபக்தி பெற்றுப் பெருநிலை பெற்ற பான்மையோர், விரைவிலேயே ஸ்ரீசிவனது திருவடிகளை அடைவர். ஆகவே, மனிதப்பிறவி பெற்ற ஒவ்வொருவரும் இப்புராணத்தைப் படிக்க ஆவல் கொள்ள வேண்டும். அதுவே வேண்டியன வேண்டியாங்கு பெறலாகும் சிறந்த சாதனமாகும். இதேபோல், இதை மனம் நெகிழக் கேட்பதும் விரும்பிய நலன்களை அளிக்கும். சிவப்பரம்பொருளின் இப்புராணத்தைக் கேட்பவன் அனைத்துப் பாவங்களினின்றும் விடுபடுகிறான். இப்பிறவியில் அனைத்துப் போகங்களையும் பெற்று இன்புற்றுப் பின் சிவலோகமான திருக்கயிலையை அடைகிறான்.

இச்சிவபுராணம் ஏழு ஸம்ஹிதைகளையும், இருபத்துநான்காயிரம் சுலோகங்களையும் கொண்டது. மனிதன் பக்தி—ஞானம்—வைராக்கியம் மூன்றையும் கைக்கொண்டு, மிகுந்த ஈடுபாடோடு இதைக் கேட்க வேண்டும். ஏழு ஸம்ஹிதைகளைக் கொண்ட இச்சிவபுராணம் பரமனான பரப்பிரும்மம் போன்றது; அனைத்திற்கும் மேலான உயரிய கதியை அருள்வது. மிகுந்த ஈடுபாடுடன் மனம் நெகிழ்ந்து இதைச் சொல்பவனும், காதலாகிக் கசிந்து நெஞ்சு நெக்குருகப் படிப்பவனுமே புண்ணியம் செய்தவன் என்பதில் யாதோரு ஐயமுமில்லை. மரணப்பிடியில் சிக்கித் தவிப்பவன், பக்தியோடு உள்ளமுருக இப்புராணத்தைக் கேட்பானாயின், ஸ்ரீபரமசிவன் மகிழ்ந்து அவன் மேல் கருணை கொண்டு தன் கயிலாயத்தில் அவனுக்கு இடமளிக்கிறார். நாள்தோறும் பக்தியோடு இச்சிவபுராணத்தைப் பூஜிப்பவன் இந்நிலவுலகில் பெருஞ்செல்வம் பெற்று, இனிது வாழ்ந்து, முடிவில் அவர் திருவடிகளைப் பெறுவான். இப்புராணப் புத்தகத்தைப் பட்டுத்துணியில் மரியாதையோடு பொதிந்து வைப்பவன் என்றும் இனிமையாகவே வாழ்வான். இப்புராணம் தூய்மையேயான சிவனது சொத்து. (அதாவது, மங்களங்களது கொள்கலம்.) இகபரநலன் நாடுவோர் கட்டாயமாக இதை முயற்சியோடு சேவிக்க வேண்டும். உயரிய, தூய்மையான, சத்துவமே வடிவான இப்புராணம், அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்னும் நால்வகைப் பெரும்பேறுகளையும் அளிக்கவல்லது. ஆகவே, எப்பொழுதும் இதை அன்போடு கேட்க வேண்டும்; பாராயணம் செய்யவேண்டும்.

அத்தியாயம் : இரண்டும் மூன்றும்

ஸ்ரீசிவபுராணத்தைக் கேட்டு அந்தணனான தேவராஜன் சிவலோகத்தைப் பெற்றது; அந்தணப் பெண்மணி சஞ்சுலா பாவத்திற்குப் பயந்து உலகியலில் வெறுப்புற்றது

சௌனக மகரிஷி கேட்கிறார்—— பெரியோரே! சூதபுராணிகரே! தாங்கள் பெரும் பாக்கியசாலி. பரம்பொருளின் உண்மை தத்துவத்தை நன்கறிந்தவர். எங்களிடம் கருணை கொண்டு திவ்வியமான அற்புதமான இப்பெருங்கதையை எங்களுக்குக் கூறியருளினீர்கள். இப்பூதலத்தில் இதற்குச் சமமாக நலம் பயக்கும் பெரும் சாதனம் வேறு எதுவுமே இல்லை! இன்று இதைத் தங்களருளால் உறுதியாக உணர்ந்தோம். சூதரே! இக்கலியுகத்தில் இச்சிவபுராணத்தால் எந்தெந்தப் பாவிகள் தூய்மை பெற்றனர்? கருணை கொண்டு கூறுங்கள். இந்நிலவுலகிற்கு நற்பேறு அருளுங்கள்.

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! எந்த மனிதன் பெரும் பாவியோ, தீச்செயல் புரிபவனோ, கொடுமையாளனோ, காமம்—குரோதம் முதலியவைகளிலேயே மூழ்கியிருப்பவனோ, அவனும் இப்புராணத்தைக் கேட்பதாலும் படிப்பதாலும் நிச்சயம் தூய்மை பெறுவான். இதை நன்குணர்ந்த வியாச முனிவர், முன்பொரு சமயம் நடந்த இந்த இதிகாசத்தை நமக்கு உதாரணமாகத் தருகிறார். இதைக் கேட்பதாலேயே பாவங்கள் முற்றிலும் அகலும்.

இது முன்பொரு காலத்தில் நடந்தது. வேடர்கள் வாழும் நகரத்தில் ஓர் அந்தணன் இருந்தான். அவனோ ஞானமென்பதே அறியாத முழு மூடன்; வறியவன்; கள் விற்பவன்; வைதிக நெறிமுறையைத் தவறியும் திரும்பிப் பாராதவன்; காலை நீராடுதல், சந்தியாவந்தனம் முதலிய அந்தணருக்குரிய கர்மங்கள் அனைத்தையும் துறந்து, வைசியத் தொழிலில் (வியாபாரத்தில்) ஈடுபட்டவன். அவனது திருநாமம்தான் தேவராஜன். தன்னை நம்பியவர்களை ஏமாற்றினான். அந்தணர்கள், க்ஷத்திரியர்கள், வைசியர்கள், வேளாளர்கள் ஆகியவர்களையும், மற்றுமுள்ளோர்களையும் பல வழிகளிலும் துன்புறுத்தி, அவர்களது செல்வத்தைக் கவர்ந்து கொண்டான். ஆனால், பாவியான அவனது செல்வத்தில் சிறிதளவுகூட தர்மத்திற்கென்று பயன்படுத்தப்படவில்லை. அவனோ விலைமாதரின் பின் செல்பவன். அனைத்து வழிகளிலும் ஒழுக்கங்கெட்டவன்.

இங்குமங்குமாக அலைந்து திரிந்த அவன், தெய்வத்தின் இன்னருளால் ஒரு சமயம் பிரதிஷ்டானபுரம் (தற்பொழுதுள்ள அலகாபாத் என்னும் பிரயாகை) சென்றடைந்தான். அங்கு ஒரு சிவாலயத்தில் சாதுக்களும் சான்றோர்களும் திரண்டிருப்பதைக் கண்டான். சன்னிபாதஜுரம் கண்டு மிகுந்த வேதனைக்குட்பட்ட அவன் அங்கு தங்கினான். அங்கு ஓர் அந்தணசிரேஷ்டர் சிவபுராணத்தைப் பற்றி உபன்யாசம் செய்து கொண்டிருந்தார். நோயால் அவதியுற்றிருந்த தேவராஜன், அந்த அந்தணர் திருவாய் மலர்ந்தருளும் ஸ்ரீசிவபுராணக் கதைகளைத் தினமும் கேட்டு வந்தான். இவ்வாறு ஒரு மாதமாகத் தொடர்ந்து கதை கேட்டு வந்த தேவராஜன் நோயின் கடுமை தாங்காது உயிர்நீத்தான். யமதூதர்கள், இவனைப் பாசத்தால் கட்டி வலுக்கட்டாயமாக யமபுரிக்கு இட்டுச் சென்றனர்.

இதற்குள் சிவலோகமான கயிலையங்கிரியிலிருந்து சிவனது அணுக்கத்தொண்டர்களான சிவபார்ஷதர்களும் அங்கு வந்து சேர்ந்தனர். அவர்களோ கற்பூரத்தைப் போல வெண்ணிறத்தவர்; கைகளில் முத்தலைச்சூலம்; திருமேனி முழுவதும் வெண்ணீறு; கழுத்தில் அணிந்திருந்த ருத்ராட்ச மாலைகள் திருமேனி அழகை மேலும் அழகுறச் செய்கின்றன. அவர்கள் மிகுந்த கோபத்தோடு யமபட்டணத்திற்குள் நுழைந்து, யமதூதர்களை மிரட்டி அடித்து உதைத்து, அவர்களது பிடியிலிருந்து தேவராஜனை விடுவித்தனர். பின், அவனை உயர்ந்த ஒரு விமானத்தில் ஏற்றிக் கொண்டு கயிலையங்கிரி புறப்படத் தயாராக இருக்கையில், அங்கு யமனது பட்டணத்தில் பெருத்த பரபரப்பு ஏற்பட்டது. அதைக் கேட்ட யமதர்மராஜன், தன் மாளிகையிலிருந்து வெளியே வந்தார். ஸ்ரீருத்ரர்தான் இங்கு வந்தாரோ? என்னுமாறு விளங்கும் சிவதூதர்கள் நால்வரைக் கண்ட தர்மராஜன், அவர்களை முறைப்படி உபசரித்தார். அறநெறிகளை நன்கறிந்த அவர், தன் ஞானக்கண்களால் அனைத்து விபரங்களையும் அறிந்து கொண்டார். பயத்தின் காரணமாகச் சான்றோர்களான அச்சிவதூதர்களிடம் ஒன்றும் கேட்காமல், அவர்களைப் போற்றிப் புகழ்ந்து உபசரித்தார். சிவதூதர்களும் அந்தணனான அந்தத் தேவராஜனைக் கயிலையங்கிரி அழைத்துச் சென்று கருணைக்கடலான ஸ்ரீசாம்பசிவனிடம் ஒப்படைத்தனர்.

சௌனகர் கேட்கிறார்—— அனைத்தும் அறிந்த பேரியோரே! தங்களது கிருபையால் நான் பிறந்த பயனைப் பெற்றேன். இக்கதையைக் கேட்டு, என் மனம் மகிழ்ச்சிக் கடலில் மூழ்கி நிற்கிறது. ஆகவே, பகவான் சிவபெருமானிடம் மேலும் பக்தியையும் காதலையும் பெருக்கும் வேறு கதைகளையும் கூறுங்கள்.

சூதர் கூறுகிறார்—— சௌனகரே! நீங்களோ பரம சிவபக்தர் (பரம+சிவபக்தர்; பரமசிவ+பக்தர்); வேதமறிந்தவர்களிலும் உயர்ந்தவர். ஆகவே, மறைத்துப் பொதிந்து வைக்கப்பட்டுள்ள கதைகளையும்கூடத் தங்களுக்குக் கூறுகிறேன்.

கருங்கடலுக்கு அருகிலுள்ள பிரதேசத்தில் ‘பாஷ்கலம்’ என்றொரு கிராமம். அங்கு வேத நெறிமுறைகளுக்கு எதிர்தட்டாகச் சில அந்தணர்கள் வசித்து வந்தனர். அவர்கள் பாவிகளுக்குள்ளும் பெரும்பாவிகள். அனைவரும் கொடுமையாளர்கள். அவர்கள் மனமோ தீயவிஷயங்களிலும், தவறான உலகியல் இன்பங்களிலுமே நாட்டம் கொண்டிருந்தது. தெய்வங்களையோ, விதிவழியையோ நம்பாதவர்கள். ஏமாற்றித் திரியும் எத்தர்கள். வேளாண்தொழில் புரிந்த அவர்கள் பலவிதமான கொலைக்கருவிகளை வைத்திருந்தனர். கொடுமையே வடிவான அவர்கள் விபசாரம் செய்தனர். ஞானம், வைராக்கியம், அறநெறி ஒழுகுதல் என்கிற மனிதர்களுக்கான பெரும்பேறுகளான புருஷார்த்தங்களைப் பற்றிச் சிறிதும் அறியாதவர்கள். விலங்கு போன்ற மதிபடைத்தவர்கள். (அங்குள்ள அந்தணாளர்களே இத்திறத்தவர்களெனில், மற்ற வர்ணத்தார்களைப் பற்றிக் கூற என்னதான் உள்ளது?) மற்ற வர்ணத்தவர்களும் அவர்களைப் போலவே அற்ப எண்ணம் கொண்டவர்களாகவும், தங்கள் தங்கள் அறநெறி தப்பியவர்களாகவும், கொடுமையாளர்களாகவும் இருந்தனர். தீச்செயல்கள் புரிவதும், என்றும் எப்பொழுதும் உலகியல் இன்பங்களில் மூழ்கித் திளைப்பதுமே அவர்களது தொழில். அங்குள்ள பெண்களும் இதேபோலத்தான்; தீயபுத்தி கொண்டவர்கள்; தன் விருப்பப்படி செயல்புரிபவர்கள்; பாவத்திலேயே நாட்டம் உடையவர்கள்; அற்ப எண்ணம் உடையவர்கள்; பிற ஆடவர்பால் மயக்கம் கொண்டு அலைபவர்கள். நல்லொழுக்கமும் நன்னடத்தையும் துளியும் அவர்கள் பக்கலில்லை. இவ்வாறு அந்நகரமே தீயோர் குடியிருப்பு.

ஒரு சமயம், பாஷ்கலம் என்னும் இந்தக் கிராமத்தில் தீய எண்ணம் கொண்ட பாவியான ‘பிந்துகன்’ என்னும் ஓர் அந்தணன் வசித்து வந்தான். அவனைக் காட்டிலும் தாழ்ந்தவன் இருக்க முடியாது. அவனது மனைவியோ மிகவும் அழகு படைத்தவள். இருந்தும் அவன் தீயவழியிலேயே சென்றான். அம்மாதரசி பெயர் ‘சஞ்சுலா’. நன்னடத்தையைக் கைக்கொண்டு அறநெறி வழியே செல்பவள். ஆனால், அத்தீய அந்தணனோ இவளை விடுத்து வேசி வழி நடப்பவனானான். தீயவழிச் செல்லும் பிந்துகனுக்கோ வயதாயிற்று. அவன் மனைவியான சஞ்சுலா சிற்சில சமயங்களில் உணர்ச்சிக்காட்பட்டுக் காமவயப்பட்டாலும், தன் ஒழுக்கமும் நடத்தையும் கெட்டுவிடுமே என்னும் அச்சத்தால் உணர்ச்சிகளை அடக்கிக் கொண்டு வெகுகாலம் அறநெறி வழுவாது இருந்தாள். ஆனால், தீயொழுக்கம் கொண்ட தன் கணவனது சேர்க்கைக்கு ஆட்பட்ட இப்பெண்ணும், காலம் செல்லச் செல்ல தீயொழுக்கம் கொண்டவளாக மாறிவிட்டாள். தவறான பாதையில் மூழ்கிய மூடர்களான அத்தம்பதியருக்குப் பல காலம் வீணே கழிந்தது. நான்காம் வர்ணத்து வேசிக்குக் கணவனாக ஆகிய பிந்துகன் என்னும் அத்தீய புத்தி அந்தணன், சில காலத்தில் மரணமடைந்து நரகம் சென்றான். நரகத்தில் வெகுகாலம் வரை பற்பலவிதமான தாங்கொணாத் துன்பங்களை அனுபவித்து, பின் விந்தியமலை தாழ்வரையில் பிசாசாகித் திரியலானான். இங்கு தீயொழுக்கம் மேற்கொண்ட சஞ்சுலாவோ, தன் கணவன் பிந்துகன் இறந்தபின், தன் மக்களோடு கூடவே வாழலானாள். வீட்டைவிட்டுச் செல்வதே இல்லை.

ஏதோ முன் செய்த புண்ணிய வினைப்பயனால் ஒருசமயம் சஞ்சுலா, தன் உற்றார்—உறவினருடன் ‘கோகர்ணம்’ என்னும் புண்ணியத்தலத்திற்குச் சென்றாள். அப்பொழுது அவளும் தீர்த்தயாத்திரையாகச் செல்லும் சான்றோர்களோடு சென்று, அங்கொரு தீர்த்தத்தில் நீராடினாள். பின், விழாவைக் காண வந்த தன் உற்றார்—உறவினர்களோடு இவளும் ஆங்காங்கே சுற்றித் திரியலானாள். அவ்வாறு திரிந்த அவள், ஏதோ தெய்வச்செயலாக ஒரு திருக்கோயிலினுள் சென்றாள். அங்கு சிவனடியாரான ஓர் அந்தணர் மங்களங்களையெல்லாம் வாரி வழங்கும் பரமபவித்திரமான ஸ்ரீபரமசிவனது திருவிளையாடற்கதைகளைக் கூறிக் கொண்டிருக்க, அதை இவளும் அமர்ந்து கேட்கலானாள். அச்சமயம் கதை சொல்லி வரும் அவ்வந்தணர், “பிற ஆடவருடன் கள்ளத்தொடர்பு கொண்டு தவறான பாதையில் செல்லும் பெண்கள், இவ்வுலகில் மரித்து யம உலகு சென்றதும், அங்குள்ள யமதூதர்கள் அவர்களது மர்மத்தானத்தில் பழுக்கக் காய்ச்சிய உலக்கையைச் செருகுவார்கள்” என்று கதையின் நிகழ்ச்சியைக் கூறிக் கொண்டிருந்தார். புராணம் சொல்பவர் இவ்வாறு கூறியதைக் கேட்ட சஞ்சுலா பயத்தால் நடுங்கி மனம் குழம்பி நின்றாள். பிரவசனம் முடிந்து, கதை கேட்பவர்கள் அனைவரும் வெளியே சென்றபின், பயத்தால் நடுங்கிக் கொண்டிருக்கும் சஞ்சுலா, சிவபுராணம் பிரவசனம் செய்த அவ்வந்தணரிடம் தனிமையில் கேட்க முற்பட்டாள்.

சஞ்சுலா கேட்கிறாள்—— “அந்தணோத்தமரே! நான் நமது அறநெறிகளை அறிந்தவளல்ல. ஆகவே, பெருந்தவறு செய்துவிட்டேன். தாங்கள்தான் என்மேல் கருணை கொண்டு என்னை உய்விக்க வேண்டும். வைராக்கியத்தைத் தூண்டிவிடும் தங்களது சொற்பொழிவைக் கேட்டு, எனக்குப் பெரும் பயம் வந்துவிட்டது. நடுங்கும் எனக்கு இவ்வுலகியல் வாழ்வைக் கண்டு வெறுப்புதான் தோன்றியது. அறிவிலியும் பாவியுமான எனக்கு நிந்தனைதான் மிச்சம். என்னையே நான் வெறுக்கிறேன். அற்ப ஆசைகளுக்கு ஆட்பட்ட நான் அறநெறி தவறினேன். அதனால் அந்தோ! எந்தெந்த கோரமான துன்பங்களை அனுபவிக்கப் போகிறேனோ? தெரியவில்லை. தவறான பாதையில் மனம் கொண்ட பாவியான எனக்கு, அங்கு யார்தான் துணையாக இருப்பார்கள்? மரணத்தறுவாயில் பயங்கரமான அந்த யமதூதர்களை எவ்வாறு நான் காண்பேன்? பாசக்கயிறு கொண்டு என் கழுத்தில் வலுவில் கட்டி இழுப்பார்களே? அப்பொழுது நான் எப்படித்தான் தைரியமாக இருக்க முடியும்? நரகத்தில் என் உடலைத் துண்டுதுண்டாக வெட்டுவார்களே. கொடுந்துயர் தரும் அத்துன்ப யாதனைகளை நான் எவ்வாறு சகித்துக் கொள்வேன்? அந்தோ! நான் செத்தேன். என் நெஞ்சே பிளந்துவிட்டது. நிமிடந்தோறும் தவறான பாதையில் பாவத்திலேயே மூழ்கிக் கிடக்கும் பாவியான என் வாழ்வே பாழடிக்கப்பட்டது. அந்தணரே! தாங்கள்தான் என் குரு. தாங்கள்தான் என் தாயும் தந்தையும். தங்களைச் சரணடைந்த பாவியான இந்த அபலையைத் தாங்கள்தான் கைதூக்கிக் கரையேற்றவேண்டும். தயவு செய்யுங்கள்.”

சூதர் கூறுகிறார்—— சௌனகரே! வருத்தமும் வெறுப்பும் கொண்ட சஞ்சுலா என்ற அம்மாது, வைராக்கியம் கொண்டு கதை கூறிய அவ்வந்தணரது திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கினாள். பல கலைகளையறிந்த அவ்வந்தணரும் கருணை கொண்டு அம்மாதரசியை எழுந்திருக்கச் சொல்லி (பின்வருமாறு) கூறத் தொடங்கினார்.

அத்தியாயம் : நான்கு

சஞ்சுலா வேண்டியவாறு அந்தணர் ஸ்ரீசிவபுராணத்தை அவளுக்குக் கூறுதல்; காலத்தால் மரித்த அவள் சிவலோகத்தில் ஸ்ரீபார்வதீபிராட்டிக்குத் தோழியாகிச் சுகித்திருத்தல்

அந்தணர் கூறுகிறார்—— பெண்மணியே! மகிழ்ச்சி கொள்ளவேண்டிய சமயம் இது. ஏனெனில், இறைவனது திருவருளாலே சிவபுராணத்தில் வைராக்கியத்தைத் தரக்கூடிய இக்கதையைக் கேட்டு, உன் மனம் திருந்தியது. அந்தண மாதரசியே! பயப்படாதே. சிவப்பரம்பொருளையே சரணம் பற்று. அவரது கருணையால் பாவங்களனைத்தும் சடுதியில் அழிந்தொழியும். பகவான் ஸ்ரீபரமசிவனது புகழ் பாடும் திருக்கதைகளைக் கூறுகிறேன், கேள். அதனால் என்றென்றும் அழியாத இன்பத்தைத் தரும் உத்தமகதி (மோட்சம்) கிடைக்கும். ஸ்ரீசிவனாரது திருக்கதையைக் கேட்டதுமே, பச்சாத்தாபம் கொண்ட உன் மனம் தூய்மை பெற்றது. மேலும், உலகியலின்பங்களில் வெறுப்படைந்துவிட்டது. பாவம் செய்தவர்களுக்குக் கழிவிரக்கம் கொள்வதே சிறந்த கழுவாயாகும். அனைத்து பாவங்களும் கழிய ஒரே வழி கழிவிரக்கம் கொள்வதுதான் என்பது சான்றோர்களின் கொள்கை. அதுதான் பாவத்தைத் துடைப்பது. பாவமும் தூய்மையாவது அதனால்தான். கழிவிரக்கம் கொள்பவரே உண்மையில் பாவங்களுக்குக் கழுவாய் செய்பவர். ஏனெனில், பாவங்கள் தீர சான்றோர்கள் கூறும் அனைத்துப் பிராயச்சித்தங்களும் பச்சாதாபப்படுதலினாலேயே பெறப்பட்டுவிடுகின்றன.

பஶ்சாத்தாப: பாபக்ரு॒தாம்

பாபாநாம் நிஷ்க்ரு॒தி: பரா ।

ஸர்வேஷாம் வர்ணிதம்

ஸத்3பி4: ஸர்வபாபவிஶோத4நம் ॥

பஶ்சாத்தாபேநைவ ஶுத்3தி4:

ப்ராயஶ்சித்தம் கரோதி ஸ: ।

யதோ2பதி3ஷ்டம் ஸத்3பி4ர்ஹி

ஸர்வபாபவிஶோத4நம் ॥

— ஶிவபுரா. மாஹாத்ம்யம் 4/5—6

வேதத்தில் கூறியுள்ளபடி பாவத்திற்கான பிராயச்சித்தங்களை முறைப்படி செய்து, பாவத்தின் பயத்தை நீக்கிக் கொண்டவனானாலும், தான் செய்த தவறான செயல்களுக்காகப் பச்சாத்தாபம் படாதவனாகில், அவனுக்கு அநேகமாக நற்கதி கிடைக்காது. ஆனால் எவன், தான் செய்த தீச்செயல்களுக்காக மனதாரப் பச்சாத்தாபம் கொள்கிறானோ, அவன் நிச்சயமாக உயர்ந்த கதியை அடைகிறான் என்பதில் இம்மியும் ஐயமில்லை. இச்சிவபுராணத்தைச் சிரவணம் செய்வதால் ஏற்படும் மனத்தூய்மை போல் வேறு எந்தவோர் உபாயத்தாலும் ஏற்படாது. கண்ணாடியைத் துடைத்தால், அதில் நம் பிம்பம் தெளிவாகத் தெரிகிறது. அதேபோல இச்சிவபுராணக் கதைகளைக் கேட்பதால் மனம் மிகவும் தூய்மை பெறுகிறது என்பதில் சந்தேகமேயில்லை. மனிதர்களின் தூய்மையான இதயத்திலல்லவா ஸ்ரீபார்வதீ—பரமேசுவரர்கள் குடி கொள்கிறார்கள். அதனால், தூய மனங்கொண்ட மனிதன் ஸ்ரீசாம்பசதாசிவனது திருவடிகளை அடைகிறான். சிறந்த இக்கதைகளைக் கேட்பதே அனைத்து மனிதர்களுக்கும் நலம் பெறுவதற்கான தொடக்கம். விதையிலிருந்து பல கிளைகள் கொண்ட மரம் வளர்வதுபோல, இச்சிவபுராணத்தைக் கேட்பதிலிருந்தே நலன்கள் அனைத்தும் பல்கிப் பெருகும். ஆகவே, சாஸ்திரங்களில் கூறியபடி முறை தப்பாது இதைக் கேட்க வேண்டும்; போற்றி உகக்க வேண்டும். உலகியல் தளைகளென்னும் நோய்க்குக் கண்கண்ட மருந்து, சிவக்கதைகளைக் கேட்பது; சிந்திப்பது; பின் அப்படியே மனதிலிருத்திக் கொள்வது. இதனால் முழுமையான மனத்தூய்மை கிட்டும். மனம் தூய்மை பெறவே, ஸ்ரீசிவப் பரம்பொருளின் பக்திக்காதல் ஞானம், வைராக்கியம் என்னும் தன் இரு புதல்வர்களுடன் நிச்சயமாக மனதில் குடிபுகுவாள். அதன்பின், பகவானது இன்னருளால் திவ்வியமான முக்தி கிட்டும் என்பதில் ஐயமே கிடையாது. எவனுக்கு இந்த முக்தி கிடைக்கவில்லையோ, அவன் விலங்காவான். ஏனெனில், அவனது மனம் மாயையின் வலையில் சிக்குண்டு அலைகிறது. உலகியல் தளைகளிலிருந்து அவன் நிச்சயமாக விடுதலை பெறமாட்டான்.

ஆகவே, அந்தணனின் மனைவியே! நீ உலகியல் விஷயங்களிலிருந்து மனதைத் திருப்பி, பக்தியோடு சிவபெருமானின் பாவனமான சரித்திரங்களைக் கேள். அதனால், உன் மனம் தூய்மை பெறும். உனக்கு முக்தி கிட்டும். தூய்மையான மனதுடன் சிவபெருமானின் திருவடித்தாமரைகளைச் சிந்தித்து வந்திப்பவன், இந்த ஒரு பிறவியிலேயே முக்தியைப் பெறுவான். இதுவே உண்மையென நான் உறுதிப்படக் கூறுவேன்.

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்— சௌனக முனிவரே! பரமசிவ பக்தரான அந்தணர் இவ்வாறு கூறிவிட்டு வாய்பொத்தியிருந்தார். அவர் மனமோ கருணையால் உருகி நின்றது. மனத்தூய்மை கொண்ட அப்பெரியவர், பகவான் ஸ்ரீசிவனது தியானத்திலேயே மூழ்கிவிட்டார். பிந்துகனின் மனைவியான சஞ்சுலாவும் மனதளவிலே தெளிவடைந்தாள். அந்தணரின் உபதேசத்தைக் கேட்டு, அவளது கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் பெருகியது. மகிழ்ந்த மனதினளாய் கதை கூறிய அந்த அந்தணரது திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கி இருகைகளையும் கூப்பிக் கொண்டு, “ஐயன்மீர்! இன்றுதான் நான் பிறந்த பயன் எய்தினேன்” என்று நாத்தழுதழுக்கக் கூறித் தன் பாவங்களுக்காக வருந்தி வைராக்கியமடைந்த சிரோமணியான அவ்வந்தண மாது எழுந்திருந்து, சிவனடியாரான அவ்வந்தணரிடம் மேலும் கூறலானாள்.

சஞ்சுலா கூறுகிறாள்—— “தேவரீர்! சிறந்த சிவபக்தரான தாங்கள் மிகவும் புண்ணியம் செய்தவர்; உண்மை தத்துவத்தை உணர்ந்தவர். பிறருக்கு உதவுவதிலேயே ஆசை கொண்டிருப்பதால் சான்றோர்கள் மத்தியில் புகழுக்குப் பாத்திரமாக விளங்குகிறீர்கள். ஐயா பெரியவரே! நரகமெனும் பெருங்கடலில் வீழ்ந்து மூழ்கிக் கொண்டிருக்கும் என்னைக் கைத்தூக்கிக் கரையேற்ற வேண்டுகிறேன். உண்மைப் பொருளான சிவத்தைப் பற்றிய பொருள் பொதிந்த அழகிய கதைகளைக் கேட்டதால் என் மனம் உலகியல் விஷயங்களிலிருந்து முற்றிலுமாக வைராக்கியத்தை அடைந்தது. ஆகவே, இப்பொழுது என் மனம் அச்சிவபுராணத்தை முழுவதுமாகக் கேட்க மிகுந்த ஆவல் கொண்டுள்ளது.”

சூதர் கூறுகிறார்—— சௌனக முனிவரே! இவ்வாறு இருகைகள் கூப்பி வணங்கிய சஞ்சுலா, அவரது திருவருள் பெற்று, சிவபுராணம் கேட்கவேண்டுமென்ற அவாவில் அவருக்குப் பணிவிடைகள் செய்து கொண்டு அங்கேயே தங்கலானாள். சிவநேசச் செல்வர்களில் சிறந்தவரான அவ்வந்தணரும் அங்கேயே அவளுக்குச் சிவபுராணக் கதைகளைக் கூறலானார். இவ்வாறு அந்தக் கோகர்ண க்ஷேத்திரத்தில் ஞான—வைராக்கியங்களைப் பெருக்கி, பக்தியில் முக்தியைத் தரும் உயரிய அச்சிவபுராணத்தைச் சிவனடியாரான அவ்வந்தணர் கூற, சஞ்சுலா கேட்கலானாள். அதனால் பிறவிப் பயன் பெற்றதாக நினைத்தாள். அவளது சித்தமும் வெகுவிரையில் தூய்மை பெற்றது. இறையருளால் அவளது இதயத்தில் பகவானது ஸகுணத் திருமேனி தோன்றலாயிற்று. சிவனையே நினைக்கும் உயர்ந்த எண்ணம் ஏற்பட்டது. அதனால், அவள் ஸத் சித் ஆனந்தமயனான சிவப்பரம்பொருளின் சொரூபத்தையே எப்பொழுதும் நினைத்துருகலானாள். ஞான—வைராக்கிய பக்திகள் கைவரப் பெற்ற சஞ்சுலா காலம் வரவே, எவ்விதத் துன்பமுமின்றி இவ்வுடலை நீத்தாள்.

இதற்குள் புரமெரித்த பரமனது அருளால், வெகுவிரைவில் ஒரு விமானம் அங்கு வந்து சேர்ந்தது. அதில் சிவகணங்களும், மங்களங்கள் அளிக்கும் அழகிய பொருட்களும் நிறைந்திருந்தன. சஞ்சுலாவை அவ்விமானத்தில் ஏற்றி அமர்த்திக் கொண்ட சிவகணங்கள், அவளைக் கயிலை கொண்டு சேர்த்தனர். அவளது மும்மலங்களும் சாம்பலாயின; தேவருடல் பெற்று அழகு மிளிர நின்றாள்; தலையிலே அரைவட்ட வடிவான முகுடம் சந்திரன்போல் ஒளிர்ந்தது; உடலிலே அழகிற்கு அழகு செய்யும் பொன்நகைகள். சிவனது ஆலயமான கயிலை அடைந்த அவள், முன்னைப்பழம் பொருட்கும் முன்னைப்பழம் பொருளான முக்கண்ணப் பரமனைக் கண்டாள். தேவதேவர்களெல்லாம் அவருக்குப் பணிவிடை புரிகின்றனர். ஸ்ரீமகாகணபதி, பிருங்கி முனிவர், நந்திகேசுவரர், வீரபத்திரர் முதலானோர் மிக்கப் பணிவும் பக்தியும் கொண்டு அவருக்குச் சேவை புரிய காத்து நிற்கின்றனர். ஆதியந்தமில்லா அருட்பெருஞ்சோதியான அவரது திருமேனி, ஆயிரம் கோடி சூரியர்கள் ஒரே சமயத்தில் தோன்றியதுபோல் ஒளிர்கிறது. திருக்கழுத்தில் ஆலகால விஷத்தின் நீல ஒளி; ஐந்து திருமுகங்கள்; ஒவ்வொன்றிலும் முக்கண்கள்; தலையிலே அரைவட்ட வடிவான சந்திரன் (சந்திரசூடன் அவர் பெயரல்லவா!); மின்னல் கூட்டமோ என்னுமாறு ஒளிரும் ஸ்ரீபார்வதீபிராட்டி இடதுபுறம் இருக்கிறாள்; பார்வதீகாந்தனான இறைவனது கற்பூரம் போல் வெளுத்தத் திருமேனி முழுவதும் விபூதியென்னும் திருநீற்றுப்பூச்சு; அரையில் வெண்பட்டாடை.

இவ்வாறு விளங்கும் பகவான் ஸ்ரீசங்கரனைக் கண்ட அந்தண மாதரசி சஞ்சுலா மகிழ்ச்சிக்கடலில் திளைத்தாள். அன்பு பொங்க பொறுமையிழந்த அவள், பகவானைத் திரும்பத் திரும்ப வீழ்ந்து வணங்கிக் காதலாகிக் கசிந்துருகி மகிழ்ச்சி பொங்க இருகைகளையும் கூப்பியவண்ணம் வினயமாய் நின்றாள். உடல் மயிர்க்கூச்செறிய அவளது கண்களிலிருந்து ஆனந்தக்கண்ணீர் இடையீடின்றிப் பெருகியது. அப்பொழுது இறைவனும் இறைவியும் மிக்க கருணையோடு அவளைத் தங்களருகில் அழைத்துக் கடாட்சித்தனர். திவ்வியத் திருமேனியோடு விளங்கும் பிந்துகனின் மனைவியான சஞ்சுலாவை, பார்வதீபிராட்டி தன் அணுக்கத்தோழியாக நியமித்துக் கொண்டாள். ஆனந்தமே நிறைந்து ஒளிமயமாய் விளங்கும் அத்திருக்கயிலையில் சஞ்சுலா என்ற அப்பெண்மணி நிரந்தர வாசத்தைப் பெற்றாள். அனைத்து நலன்களும் நிறைந்து அழிவற்ற ஆனந்தானுபவத்தையும் பெற்றாள்.

அத்தியாயம் : ஐந்து

சஞ்சுலா வேண்டியவாறு பார்வதீதேவியின் திருவாணை பெற்ற தும்புரு விந்தியமலை சென்று சிவபுராணம் கூறி, பிந்துகனைப் பிசாசுப் பிறவியிலிருந்து கடைத்தேற்றுதல்; தம்பதிகள் இருவரும் கயிலையில் மகிழ்ச்சியோடிருத்தல்

சூதர் கூறுகிறார்—— சௌனகரே! ஒருசமயம் ஆனந்தக்கடலில் மூழ்கிய சஞ்சுலா, பார்வதீபிராட்டியின் அருகில் சென்று, திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கி இருகைகளையும் கூப்பி நின்று துதிக்கலானாள்.

சஞ்சுலா துதிக்கிறாள்—— மலைமகளே! முருகக்கடவுளின் திருத்தாயே! உமையே! மானிடர்கள் எப்பொழுதும் தங்களையே சேவிக்கிறார்கள். அனைத்து நலன்களையும் வாரி வழங்கும் சாம்பவீயே! பரப்பிரும்மச் சொரூபிணியே! பிரும்மா, விஷ்ணு முதலிய தேவதைகள் எல்லோரும் தங்களைத்தானே துதித்துப் போற்றுகின்றனர். ஸகுணத்தவளாகவும் நிர்குணத்தவளாகவும் விளங்கும் தாங்களே அணுவுக்கணுவாகவும், ஸத் சித் ஆனந்தமயமாகவும் விளங்கும் ஆதியான பிரகிருதிசக்தி. மூவுலகங்களையும் படைத்துக் காத்து அழித்தலைச் செய்யும் முக்குணங்களுக்கும் தலைவி. பிரும்மா, விஷ்ணு, மகேசன் ஆகிய முத்தேவர்களுக்கும் இருப்பிடமாக ஆகி, அவர்களை அவர்களது நிலையில் இருத்தியருளும் ஆதியான பராசக்தியும் தாங்களல்லவா?

சூதர் கூறுகிறார்—— சௌனக முனிவரே! உயர்ந்த கதியைப் பெற்ற சஞ்சுலா, மகேசன் மனைவியான உமாதேவியை இவ்வாறு துதித்துப் போற்றிக் கண்களில் நீர்பெருகத் தலைவணங்கி நிற்கவே, கருணையே வடிவான, அடியார்க்கு எளியவளான, பரமசிவனின் காதலியான பார்வதீபிராட்டி அன்போடு அவளை அருகில் அழைத்துக் கூறலானாள்.

ஸ்ரீபார்வதீதேவி கூறுகிறார்—— தோழியே சஞ்சுலா! நீ இப்பொழுது என்னைத் துதித்ததைக் கேட்டு, நான் மிகவும் மகிழ்ந்தேன். உனக்கு என்ன வரம் வேண்டும்? கேள். உனக்குக் கொடுக்கக் கூடாத வரமும் உண்டோ?

சஞ்சுலா கேட்கிறாள்—— மலையரசன் திருமகளே! பாவங்களைத் தொலைப்பவளே! என் கணவனான பிந்துகன் இப்பொழுது எங்கிருக்கிறாரோ? அவருக்கு என்ன கதி கிடைத்ததோ? தெரியவில்லை. ஏழைகளுக்கு இரங்கும் மங்களரூபிணியே! நான், என் கணவருடன் சேர்வதற்கான உபாயத்தைச் செய்யுங்கள். இறைவியே! உலக நாயகியே! என் பதி ஒரு நான்காம் வர்ணத்து தாசியிடம் மையல் கொண்டு பாவக்குழியில் விழுந்து, எனக்கு முன் இறந்து போனார். அவர் இப்பொழுது எக்கதியை அடைந்தாரோ தெரியவில்லை.

ஸ்ரீபார்வதீ கூறுகிறாள்—— குழந்தாய்! உன் கணவனான பிந்துகன் பெரும்பாவி. அவன் மனமோ தவறான பாதையிலேயே ஈடுபட்டிருந்தது. வேசியின் வலையில் வீழ்ந்த அந்த மூடன் எண்ணற்ற வருடங்கள் நரகத்தில் பலவாறான யாதனைகளையும் துன்பங்களையும் அனுபவித்துவிட்டு, மீதமுள்ள பாவங்களை அனுபவிப்பதற்காக, இப்பொழுது விந்தியமலைச் சாரலில் பிசாசாக இருந்து பலவிதமான துன்பங்களை அனுபவித்து வருகிறான். அங்கு அத்தீயவன் காற்றையே உணவாகக் கொண்டு பல துன்பங்களை அனுபவிக்கிறான்.

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— சௌனக முனிவரே! தன் கணவன் படும் இன்னல்களை, பார்வதீபிராட்டி கூறக் கேட்ட கற்பரசி சஞ்சுலா மிகவும் துக்கித்தாள். பின், மனதில் தைரியத்தை வருவித்துக் கொண்டு லோகமாதாவான பிராட்டியை வணங்கி வருத்தத்தோடு கேட்கலானாள்.

சஞ்சுலா கேட்கிறாள்—— தாயே! மகேசுவரியே! என் மேல் கருணை கொண்டு தீச்செயல்களையே புரியும் கொடியவரான என் கணவரைக் கரையேற்றி வையுங்கள். கெடுமனம் படைத்த பாவியான என் கணவர் நற்கதியை அடைவதற்கான உபாயம்தான் என்ன? வேண்டிக் கேட்கிறேன், சீக்கிரம் கூறுங்கள்.

பார்வதீதேவி கூறுகிறாள்—— சிவபுராணத்தில் கூறிய புண்ணியக் கதைகளை, உன் கணவன் மனதாரக் கேட்பானாகில் தீயகதியிலிருந்து நற்கதி பெறமுடியும்.

அமுதமென இனிமையாகக் கூறிய ஸ்ரீபார்வதீதேவியின் சொற்களைக் கேட்ட சஞ்சுலா, மிகுந்த மரியாதையோடு இருகை கூப்பித் தலைவணங்கி, தன் கணவன் பாவந்தொலைந்து நற்கதி பெறுவதற்காக ஸ்ரீபார்வதீபிராட்டியிடம், “தாயே! என் கணவர் ஸ்ரீசிவபுராணத்தைக் கேட்பதற்காக ஆவன செய்யுங்கள்” என்று திரும்பத் திரும்ப மன்றாடி விண்ணப்பித்துக் கொண்டாள். இதைக் கண்ட ஏழைக்கிரங்கும் கருணை உள்ளம் கொண்ட ஸ்ரீகௌரீதேவி, ஸ்ரீசிவபெருமானின் புகழ் பாடும் ‘தும்புரு’ என்னும் கந்தர்வராஜனை அழைத்து மகிழ்ச்சியோடு கூறலானாள்—— “தும்புரு! ஸ்ரீசிவபெருமானிடம் உனக்கு மிகுந்த பக்தி உள்ளதல்லவா? நீ, என் உளமறிந்து, நான் நினைக்கும் காரியங்களைச் செய்பவன் அல்லவா? இப்பொழுது நான் உன்னிடம் ஒன்று சொல்கிறேன். நீ, என் தோழியோடு சீக்கிரமாக விந்தியமலைக்குச் செல். அங்கு பயங்கரமான ஒரு கோரப் பிசாசு உள்ளது. அதன் விவரங்களை ஆரம்பம் முதல் முழுமையாகக் கூறுகிறேன், கேள்.

முற்பிறவியில் அப்பிசாசு ‘பிந்துகன்’ என்னும் அந்தணன். என் தோழியான சஞ்சுலாவின் கணவன். ஆனால், கொடியவனான அவன், தாசிலோலனாக ஆகிவிட்டான். ஸ்நானம், சந்தியாவந்தனம் முதலிய நித்தியகர்மானுஷ்டானங்களை விடுத்து, தூய்மை கெட்டு, சினத்திற்காட்பட்டு நற்புத்தியிழந்து, செய்வது எது, தவிர்ப்பது எது? என்ற அறிவையும் இழந்தான். சாப்பிடக் கூடாதவைகளைச் சாப்பிடுவது, சாது—மகான்களிடம் பகை கொள்வது, பெறக் கூடாத இழிந்த பொருட்களைத் தானமாகப் பெறுவது என்பன போன்றவைகளே — இவனது இயல்பான கர்மமாயின. கைகளில் ஆயுதமேந்திப் பிறரை இம்சித்தல், இடது கையால் உணவு உட்கொள்ளல், எளியவர்களுக்குத் தீங்கிழைத்தல், பிறர் வீட்டிற்குத் தீயிடல், சண்டாளர்களிடம் காதல் கொள்ளுதல், வேசியின் வழிச் செல்லுதல் என்று தீமைகளே உருவானவன். தன் மனைவியை ஒதுக்கித் தீயோர் சேர்க்கையிலேயே ஆனந்தம் கொண்டான். மரணம் வரை தீயச்செயல்களையே புரிந்தவன். காலம் முடிந்து தன் பாவச்செயல்களுக்காக யமனது ‘ஸம்யமினி’ பட்டணத்தில் பலவாறான நரகயாதனைகளை அனுபவித்தத் தீயவனான அந்த ஜீவன், இப்பொழுதும் விந்தியமலைச்சாரலில் பிசாசாகத் தன் பாவத்தின் பயனை அனுபவித்து வருகிறான். நீ அங்கு சென்று வலுவில் அப்பிசாசின் எதிரில் ஸ்ரீசிவபுராணத்தை விரித்துக் கூறு. புண்ணியமான அப்புராணம் பாவங்களனைத்தையும் நீக்கக் கூடியதன்றோ? அதைக் கேட்பதே உயர்ந்ததான புண்ணிய கர்மம் ஆகும். அதனால், அவனது மனம் விரைவிலேயே பாவங்களையொழித்துத் தூய்மை பெறும். ஆகவே, அவனது பிரேதப் பிறவியான பிசாசுப்பிறவி நீங்கும். தீயகதி நீங்கியதும் பிந்துகன் என்னும் அப்பிசாசை, என் கட்டளைப்படி ஒரு விமானத்திலேற்றிக் கொண்டு ஸ்ரீசிவபெருமானது அருகில் அழைத்துச் செல்.”

சூதர் கூறுகிறார்—— சௌனக மகரிஷியே! உலகநாயகியான ஸ்ரீஉமாதேவி இவ்வாறு கட்டளையிடவே, கந்தர்வ மன்னனான தும்புரு, தன் பாக்கியத்தை நினைத்து மனதாரப் பெருமகிழ்ச்சி கொண்டான். பின், நாரதரது அன்புத்தோழனான தும்புரு, அந்தப் பிசாசின் மனைவியான கற்பரசி சஞ்சுலாவையும் விமானத்தில் அழைத்துக் கொண்டு வேகமாக பிந்துகனான பிசாசு அலைந்து திரிந்து கொண்டிருக்கும் விந்தியமலைச்சாரலை அடைந்தான். அங்கு அவர்கள் அந்தப் பிசாசைக் கண்டனர். பெருத்த உடல், பெருத்த முகவாய்க்கட்டை. சிலசமயம் சிரிக்கிறது, சிலசமயம் அழுகிறது, சிலசமயம் எழும்பிக் குதிக்கிறது. அதன் உடலோ மிகவும் விகாரமாக இருந்தது. பகவான் ஸ்ரீசிவபிரானது புகழ்பாடும் பலசாலியான தும்புரு பயங்கரமாக இருக்கும் அப்பிசாசைக் கயிற்றினால் இறுகக் கட்டினான். பின் ஸ்ரீசிவபுராணத்தைக் கூறுவதற்குத் தீர்மானித்துக் கோலாகலமாக உள்ள ஓரிடத்தை நிச்சயித்து, அங்கு மண்டபம் முதலியனவற்றை அமைத்தான்.

இதற்குள் பிசாசைக் கடைத்தேற்றுவதற்காக, ஸ்ரீபார்வதீதேவியின் கட்டளைப்படி, உத்தமமான ஸ்ரீசிவபுராணக் கதைகளைக் கூறுவதற்காக, தும்புரு விந்தியமலைச்சாரலுக்கு வந்துள்ளான் என்ற செய்தி உலகெங்கும் வெகுவிரைவில் பரவிவிட்டது. பின் என்ன? தேவரிஷிகள் கதை கேட்பதற்காகக் கூட்டம் கூட்டமாக அங்கு வந்து குழுமினர். சிவபுராணம் கேட்பதில் மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்டு அங்கு வந்து குழுமிய மக்கள் கூட்டம், உலகிற்கு ஓர் அற்புதமான நன்மை செய்வதற்கென்றே வந்து கூடினரோ? என்னுமாறு இருந்தது. பாசத்தால் பிணைக்கப்பட்ட பிந்துகன் என்னும் அந்தப் பிசாசை ஓரிருக்கையில் அமர்த்திக் கையில் வீணையை எடுத்து மீட்டிக் கொண்டே, கௌரீபதியான ஸ்ரீபரமசிவனது திருக்கதைகளைக் கூற ஆரம்பித்து, முதலில் வித்யேசுவர ஸம்ஹிதையிலிருந்து தொடங்கி ஏழாவதான வாயு ஸம்ஹிதை வரை அதன் மகாத்மியத்தோடு ஸ்ரீசிவபுராணக் கதைகளை மிகத் தெளிவாக வர்ணித்தான் தும்புரு.

ஏழு ஸம்ஹிதைகளோடு கூடிய அச்சிவபுராணத்தை மிகுந்த ஈடுபாடுடன் கேட்ட மக்களனைவரும், தாம் பிறந்த பயன் பெற்றதாக மகிழ்ந்தனர். புண்ணியமான அச்சிவபுராணத்தைக் கேட்ட அந்த பிசாசும் தன் பாவம் நீங்கிப் பிசாசு உடலை நீத்துத் தெய்விகத் திருமேனியைப் பெற்றது. உடல் வெண்ணிறம் பெற்றது. வெண்ணிற ஆடையும் ஆடவர்கட்குரிய அணிகலன்களும் மிளிர முக்கண்ணனான ஸ்ரீசந்திரசூடனது ஸாரூப்யத்தை அடைந்தது. இவ்வாறு திவ்விய தேகம் பெற்ற பாக்கியசாலியான பிந்துகன், தன் அன்பு மனைவியான சஞ்சுலாவுடன் பார்வதீபதியான ஸ்ரீசிவப்பரம்பொருளின் கல்யாண குணங்களைப் பாடலானான். அவனது மனைவியும் இவ்வாறு திவ்வியமான திருமேனியோடு விளங்குவது கண்டு தேவரிஷிகளனைவரும் மிக்க வியப்பெய்தினர். அவர்கள் மனம் மகிழ்ச்சியில் திளைத்தது. பகவானது அற்புதமான சரித்திரங்களைக் கேட்ட அவர்கள் பிறவிப்பயன் பெற்றவர்களாக, பகவானது குணநலன்களைக் காதலாகிக் கசிந்து பாடிக்கொண்டே தங்களிருப்பிடம் சென்றனர். திவ்வியத் திருமேனி பெற்ற பிந்துகனும் அழகிய விமானத்தில் தன் மனைவியோடு விண்வெளியில் (இன்றும்) விளங்கி வருகிறான்.

பின் அவன், தன் மனைவியோடு தும்புருவுடன் பகவானது கல்யாண குணங்களைப் பாடிக் கொண்டே கயிலை சென்றான். பிரானும் பிராட்டியும் அவர்களைக் கொண்டாடித் தம் அணுக்கத் தொண்டர்களாக்கிக் கொண்டனர். சஞ்சுலா பார்வதீபிராட்டியின் தோழியானாள். ஒளியே வடிவாகி, ஆனந்த வெள்ளமெழும் பழமையான அத்திருக்கயிலையில் வாசம் செய்யும் பாக்கியம் பெற்ற அத்தம்பதிகள், இன்பத்தின் எல்லையிலேயே இருந்தனர்.

அத்தியாயம் : ஆறும் ஏழும்

ஸ்ரீசிவபுராணத்தைக் கேட்கும் முறை மற்றும் கேட்பவர்கள் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய நெறிமுறைகள்

சௌனகர் கேட்கிறார்—— அனைத்துமறிந்த ஸ்ரீவியாசரது சீடராகிய சூதபுராணிகரே! வணக்கம். நீங்கள் கொடுத்து வைத்தவர். பரமசிவ பக்தர்களிலும் முதலிடம் கொள்பவர். தங்களது பெருத்த மனம் என்றும் புகழத்தக்கதே. நன்மையளிக்கும் ஸ்ரீசிவபுராணத்தைக் கேட்கும் முறைகளைக் கூறுங்கள். அதனால்தானே கேட்கும் மக்களனைவருக்கும் உயர்ந்த பயன் கிட்டும்.

சூதர் கூறுகிறார்—— சௌனக முனிவரே! ஸ்ரீசிவபுராணத்தைக் கேட்பதன் முழுப்பயனையும் பெறவேண்டி, இப்பொழுது நான் கேட்கும் முறையைப் பற்றிக் கூறுகிறேன். முதலில் தன் உற்றார்—சுற்றாருடன் நல்லதொரு சோதிடனை அழைத்து, அவனுக்கு மரியாதை செய்து மகிழ்வித்து, கதையின் இடையில் எந்தவொரு தடங்கலும் வாராதவாறு கதை மங்களமாக இனிதே முடிவதற்காக நல்லதொரு நாளையும் நேரத்தையும் கணித்துக் கொள்ள வேண்டும். பின், “நம்மகத்தில் ஸ்ரீசிவபுராணக் கதைகளின் சொற்பொழிவு நடைபெறப் போகிறது. நலம் வேண்டும் அனைத்து மக்களும் அதைக் கேட்கக் கட்டாயம் வரவேண்டும்” என்று ஆங்காங்கே ஒவ்வோர் இடத்திலும் தெரியப்படுத்த வேண்டும்.

சிலர் பகவான் ஸ்ரீஹரியின் கதைகளைக் கேட்கவே செல்கிறார்கள். பெண்கள் மற்றும் நான்காம் வர்ணத்தவர் ஸ்ரீசிவபிரானது கதைகளைக் கூறுவது—கேட்பதிலிருந்து நகர்ந்து செல்கிறார்கள், தெரியுமா? அவர்களுக்கும் செய்தி சொல்ல வேண்டும். எங்கெங்கெல்லாம் சிவனடியார்களும் சிவக்கதைகளைக் கேட்கவும் சொல்லவும் ஆவலுள்ளவர்களும் உள்ளனரோ, அவர்களையெல்லாம் மரியாதையுடன் அழைத்து உபசரிக்க வேண்டும். சிவன் கோவில்களிலோ, நதிதீரங்களிலோ, பெருத்த வனப்பகுதிகளிலோ அல்லது நம் வீட்டிலேயோ ஸ்ரீசிவபுராணத்தைக் கேட்பதற்காக, ஓர் உயர்ந்த இடத்தை நிர்மாணிக்க வேண்டும். அங்கு ஒரு சிறந்த சொற்பொழிவரங்கத்தை ஏற்படுத்தி, அதைச் சுற்றிலும் வாழை, கமுகு, புஷ்பமாலைகள், மாவிலைத் தோரணங்கள் ஆகியவைகளால் நன்கு அலங்கரிக்க வேண்டும். அனைத்து நலன்களையும் வாரி வழங்கும் ஸ்ரீசிவபெருமானிடம் தீவிர பக்தி கொள்ளவேண்டும். ஸ்ரீசிவபெருமானுக்கென ஓர் உயர்ந்த ஆசனமும், சொற்பொழிவாற்றும் அடியவர்க்கு வசதியாக ஓர் ஆசனமும் அமைக்கவேண்டும். நியமவிதிப்படி கதை கேட்க வருபவர்களுக்கும்கூட வசதியாக இருக்கைகள் அமைக்க வேண்டும். மற்றவர்களுக்கும் ஆசனமளிக்க வேண்டும்.

புராணங்களை நன்கு கற்று சொற்பொழிவாற்றும் பண்டிதரைக் குறைத்துக் கூறக்கூடாது. அவரிடம் பகுமான புத்தி கொள்ள வேண்டும். ஏனெனில், அவரது திருவாய்மொழியாக வரும் சொற்பெருக்கல்லவோ உடல் பெற்ற அனைவருக்கும் காமதேனுவென வேண்டிய வேண்டியாங்கு தருவனவாகிறது. இவ்வுலகில் பிறவியினாலும் நற்குணங்களினாலும் பலர் ஆசானாக — குருவாக — ஆகின்றனர். ஆனால், அவர்கள் அனைவரிலும் புராணங்களை நன்கு கற்றறிந்த வித்துவான்களே சிறந்த குருவாக மதிக்கப்படுகிறார். புராணம் சொல்பவர் தூய்மை, புத்திகூர்மை, பொறுமை, அடக்கம், பொறாமையை வெற்றிகொள்ளல், பிறரிடம் அன்பு, கருணை கொண்டவராக இருக்க வேண்டும். அவ்வாறான சான்றோர்தான் புண்ணியமான இக்கதைகளைக் கூறவேண்டும். காலை சூரிய உதயம் தொடங்கி மூன்றரை மணி நேரம் சிவபுராணத்தை நல்ல முறையில் விரிவாகக் கூறவேண்டும். நண்பகலில் இரண்டு மணி நேரம் சொற்பொழிவை (பாராயணத்தை) நிறுத்திக் கொள்ளவேண்டும். ஏனெனில், மக்கள் இயற்கை உபாதைகளைக் கழித்துச் சற்றே ஓய்வெடுக்க வேண்டும்.

கதை தொடங்குவதற்கு முதல் நாளே விரதத்தை மேற்கொள்வதற்காகச் சொற்பொழிவாளர் சவரம் செய்து கொள்ளவேண்டும். கதை கூறும் நாட்களில் தனது நித்தியகர்மானுஷ்டானங்களை விடாமல் காலையிலேயே செய்துகொள்ள வேண்டும். சொற்பொழிவாளர் தனக்குதவியாக மற்றொரு பண்டிதரையும் அமர்த்திக் கொள்ள வேண்டும். அவரும் மக்களது ஐயங்களை நீக்க, நல்ல விளக்கங்களைத் தரவல்லவராக இருக்க வேண்டும். கதைகளின் நடுவே தடங்கல் வராமைக்காக முதலில் விநாயகரைப் பூஜிக்க வேண்டும். கதையின் மூலநாயகரான ஸ்ரீசிவபெருமானுக்கும், முக்கியமாக சிவபுராணப் புத்தகத்திற்கும் பக்தியோடு பூஜை புரிய வேண்டும். கேட்பவர்கள் மனதை அலையவிடாது நன்னெறியில் நிறுத்தி, உடலும் மனமும் தூய்மையாகத் தெளிந்த மனதோடு ஊக்கமும் பக்தியும் கொண்டு ஆதரவுடன் கேட்க வேண்டும். சொல்பவரோ, கேட்பவரோ பற்பல கர்மங்களிலும் காமம், வெகுளி, மயக்கம் முதலிய ஆறு விகாரங்களிலும் மனதை அலையவிட்டு, பெண் மயக்கத்தில் நின்று, தெய்வநிந்தனையோடு சொல்வதோ, கேட்பதோ செய்வார்களானால், அவர்கள் புண்ணியப் பயனைப் பெறமாட்டார்கள். உலகியல் சிந்தனை, பணம், வீடுவாசல், பெண்டு—பிள்ளைகள் என்கிற சிந்தனை நீக்கி, ஒருமனதோடு கதை கேட்கும் தூய உள்ளம் படைத்தவர்கள் உயர்ந்த பயனைப் பெறுவார்கள். கதை கூறுபவரும் பக்தியும் சிரத்தையும் கொண்டு பிற கர்மங்களின் எண்ணங்களைத் தவிர்த்து, பரபரப்பை நீக்கி, மௌனம் ஏற்று தூய்மையோடு கூறுவாரேயானால், அவர் புண்ணியப் பயனைப் பெறுகிறார்.

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— சௌனக முனிவரே! இப்பொழுது ஸ்ரீசிவபுராணத்தைக் கேட்பது என்கிற விரதத்தை மேற்கொள்பவர்கள் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய நியமங்களைக் கூறுகிறேன், பக்தியோடு கேளுங்கள். நியமத்தோடு இவ்வுயர்ந்த கதைகளைக் கேட்பதால் தடங்கல் ஏதுமின்றி உயர்ந்த பயனைப் பெறலாம். நியம தீட்சை பெறாதவன் கதை கேட்கத் தகுதியற்றவன். ஆகவே முனிவரே! அவன் முதலில் சொற்பொழிவாளரிடம் முறைப்படி தீட்சை பெறவேண்டும். நியமத்தோடு கதை கேட்பவர்கள் பிரம்மசரியத்தைக் கைக்கொள்ள வேண்டும்; பூமியில்தான் (தரையில்தான்) படுக்கவேண்டும்; இலையில்தான் உணவு கொள்ள வேண்டும்; தினமும் கதை முடிந்த பின்புதான் அன்னம் ஏற்கவேண்டும் (சாப்பிட வேண்டும்). சக்தியுள்ளவர்கள் புராணம் பூர்த்தியாகும்வரை உபவாசமிருந்து, தூய்மையும் பக்தியும் கொண்டு சிவபுராணத்தைக் கேட்கலாம்.

கதை கேட்பதற்கு விரதம் மேற்கொண்டவர்கள், தினமும் ஒருவேளை உப்பில்லாமல் (ஹவிஸ்) அன்னத்தைச் சாப்பிடலாம். கதையைச் சிரவணம் செய்யும் நியமத்தைக் கடைப்பிடிப்பதில் துன்பமின்றி, உடலை வருத்திக் கொள்ளாமல் முடிந்தவரை மகிழ்ச்சியோடு இருக்கவேண்டும். வயிறுபுடைக்கச் சாப்பிடுதல், பருப்பு வகைகள், தீய்ந்த ஆகாரம், அவரைக்காய், துவரை, மனநிறைவின்றிச் சமைத்தது, பழைய சோறு ஆகியவற்றைச் சாப்பிட்டுவிட்டுக் கதை கேட்கக் கூடாது.

கதை கூறுவதற்கோ, பாராயணம் செய்வதற்கோ நியமம் மேற்கொண்டவன் வெங்காயம், பூண்டு, பெருங்காயம், முள்ளங்கி, மாமிசம், மயக்கம் தரும் பொருட்கள் ஆகியனவற்றைத் தவிர்க்க வேண்டும். காமம், வெகுளி, மோகம், சினம் போன்றவைகளைத் தவிர்க்க வேண்டும். அந்தணர்களையோ, கற்பரசிகளையோ, சாது—மகான்களையோ நிந்திக்கக் கூடாது. தினமும் சத்தியம், ஒழுக்கம், தயை, மௌனம், எளிமை, வினயம் மற்றும் இதயபூர்வமான கொடை குணம் முதலிய நற்குணங்களை எப்பொழுதும் மேற்கொள்ள வேண்டும். ஒன்றை விரும்பியோ அல்லது பயனொன்றும் எதிர்பாராமலோ கேட்பவனானாலும் நியமங்களை விடக்கூடாது. பயனை விரும்பிக் கேட்பவன் விரும்பிய பயனைப் பெறுவான். பயன் விரும்பாது கேட்பவன் முக்தியைப் பெறுகிறான். வறுமையில் வாடுவோர், க்ஷய நோய் கண்டவன், பாவமே தொழிலாகக் கொண்டவன், பாக்கியமற்றவன், குழந்தைச்செல்வம் அற்றவன் ஆகியவர்கள் நிச்சயமாக உத்தமமான இக்கதைகளைக் கேட்க வேண்டும். ஒரு பிள்ளை பெற்றவள், பிள்ளைப்பேறு அற்றவள், பிறந்து இறக்கக் கொடுத்தவள் ஆகிய ஏழுவித குற்றங்களுடைய பெண்கள், கர்ப்பம் நழுவிய பெண்கள் ஆகியவர்களெல்லோரும் சிவபுராணத்தின் உயர்ந்த கதைகளைக் கேட்கவேண்டும். முனிவரே! பெண்ணோ ஆணோ யாராகவாவது இருக்கட்டும். எல்லோரும் பெருமுயற்சி கொண்டு இச்சிவபுராணத்தின் புண்ணிய கதைகளை நியமத்தோடு கேட்கவேண்டும்.

பெரும் முனிவரே! இவ்வாறு ஸ்ரீசிவபுராணக் கதைகளைப் பராராயணம் செய்தல், கதைகளைச் சிரவணம் செய்தல் என்கிற பெருவேள்வி முடிந்ததும், கதைகளைச் சிரவணம் செய்தவர்கள் பக்தி—சிரத்தையோடு பகவானைப் பூஜிப்பதுபோல், அப்புராணப் புத்தகத்தையும் பூஜிக்கவேண்டும். பின் சொற்பொழிவாளரையும் பூஜிக்கவேண்டும். புத்தகத்தை மூடிக் கட்டி வைப்பதற்காகப் புதுப்பட்டில் உரை தைத்து, அதோடு பட்டுக்கயிறு சேர்த்து தைத்து, புத்தகத்தை அதில் நன்கு மூடிக்கட்டி வைக்க வேண்டும். முனிவரே! சிரவண யக்ஞம் முடிவில் சொற்பொழிவாளரையும் புத்தகத்தையும் பூஜித்து மரியாதை செய்ததுபோலவே, கதை கூறுபவருக்குத் துணை நின்ற பண்டிதரையும் தக்கபடி உபசரித்துக் கௌரவிக்க வேண்டும். வந்த அந்தணப் பெருமக்களுக்கு அன்னம் (உணவு), பொருள், தட்சிணை முதலிய தானம் செய்தல் வேண்டும். கீதம், வாத்தியம், நிருத்யம் ஆகியவற்றுடன் உற்சவத்தைக் கோலாகலமாகக் கொண்டாட வேண்டும். கதை கேட்பவன் உலகியல் பற்றற்றவனாகில், கதை முடிவில் ஸ்ரீசிவபெருமான் ஸ்ரீராமசந்திரமூர்த்திக்குக் கூறிய சிவகீதையைப் பாராயணம் செய்யலாம்.

கேட்பவன் இல்லறத்தவனாக இருப்பின் கதை சிரவணம் செய்ததன் சாத்குண்ய பயனாக வெண்மையான அரிசி அவியுணவினால் ஹோமம் செய்யலாம். ஸ்ரீருத்ர ஸம்ஹிதையின் ஒவ்வொரு சுலோகத்தையும் கூறியோ அல்லது காயத்ரி மந்திரத்தினாலோ ஹோமம் செய்யலாம். ஏனெனில், இப்புராணம் முழுவதுமே ஸ்ரீகாயத்ரிமயம்தானே! ஸ்ரீசிவபஞ்சாக்ஷர மந்திரத்தினாலும் ஹோமம் செய்யலாம். ஹோமம் செய்ய சக்தியற்றவன், தன் சக்திக்கேற்றபடி ஹோமத்திற்கான அரிசி முதலியவற்றை அந்தணருக்குத் தானம் செய்யலாம். இந்தச் சிரவண வேள்வியில் அறியாது ஏற்படும் குறை நிறை தோஷங்களது சாந்திக்காக, ஸ்ரீசிவஸஹஸ்ர நாமத்தைப் பாராயணம் செய்யலாம் அல்லது பிறர் கூறக் கேட்கலாம். இதனால் ஐயமின்றி அனைத்தும் பயன் கொண்டதாக ஆகும். ஏனெனில், மூவுலகங்களிலும் இதற்கு மேல் ஒன்றுமே இல்லையே! கதைகள் கேட்டதன் பூர்ணப் பயனைப் பெற பதினோர் அந்தணர்களுக்குத் தேன் கலந்த பாயசத்தோடு விருந்தளித்து, தட்சணை—தாம்பூலம் தரவேண்டும். சக்தி இருக்குமேயாகில் மூன்று தோலா எடையுள்ள தங்கத்தால் ஓர் அழகிய சிங்காதனம் செய்து, அதில் பெரிய எழுத்துள்ள சிவபுராணப் புத்தகத்தை எழுந்தருளச் செய்து, ஆவாகனம் முதலிய பதினாறு உபசாரங்களையும் முறைப்படி செய்து பூஜித்துப் பின், புலனடக்கம் கொண்ட ஆசார்யருக்கு வஸ்திரம், நகைகள், சந்தனம் முதலியன அளித்துப் பூஜித்து, இப்புத்தகத்தைத் தட்சிணையோடு அர்ப்பணிக்க வேண்டும். இப்படி தானம் செய்வது பகவான் ஸ்ரீசிவபெருமானை மகிழ்விப்பதாகும். இவ்வாறு தானம் செய்வதால் தானமளிப்பவன் பகவான் ஸ்ரீசிவனது அருள்பெற்று, உலகியல் தளைகளிலிருந்து விடுபடுகிறான். இவ்வாறான நியமங்களை அனுஷ்டிப்பதால் செழுமைமிக்க சிவபுராணம் முழுப்பயனையும் அளிப்பதாகவும், இகபர உலக இன்பங்களையளித்து மோட்சத்தையும் தருவதாகிறது.

முனிவரே! வேண்டியனவெல்லாம் தரும் ஸ்ரீசிவபுராணத்தின் மாகாத்மியத்தை உங்களுக்குக் கூறியாயிற்று. இன்னும் ஏதாவது கேட்க விரும்புகிறீர்களா? பதினெண்புராணங்களுக்கும் திலகமாய் அமைந்தது இச்சிவபுராணம். இது இறைவனே உகந்தது, இனியது, பிறப்பிறப்பு என்னும் நோயைத் தீர்ப்பது. எவனொருவன் என்றும் எப்பொழுதும் எங்கும் சிவசிந்தனையிலேயே இருப்பானோ, எவனது நா சிவனது கல்யாண குணங்களையே போற்றிப் புகழுமோ, எவனது இருசெவிகளும் ஸ்ரீசிவப்பரம்பொருளின் திருக்கதைகளைத் தேனெனப் பருகுமோ, அவனே இந்நிலவுலகில் தோன்றிய பிறவியின்பத்தைப் பெற்றவன். பிறவிப்பயனும் அதுதானே! அவனே நிச்சயமாக இச்சம்சாரக் கடலைத் தாண்டிக் கடந்தவன்.

தே ஜந்மபா4ஜ: க2லு ஜீவலோகே

யே வை ஸதா3 த்4யாயந்தி விஶ்வநாத2ம் ।

வாணீ கு3ணாந் ஸ்தௌதி கதா2ம் ஶ்ரு॒ணோதி

ஶ்ரோத்ரத்3வயம் தே ப4வமுத்தரந்தி ॥

பற்பலவிதமான குணங்கள் எந்தச் சிவபெருமானின் ஸத் சித் ஆனந்தமே வடிவான சொரூபத்தைத் தீண்டவும் முடியாதோ, எவர் இவ்வண்டங்களின் உள்ளும் புறமும் தன் பெருமையாலே அங்கிங்கெனாதபடி எங்கும் பிரகாசமாய் ஆனந்தபூர்த்தியாக நிறைந்து விளங்குகிறாரோ, எவர் மனதுள்ளும் வெளியும் சொல் வடிவாகவும் மனவோட்டங்களின் வடிவாகவும் விளங்குகிறாரோ, ஆனந்தமே வடிவான ஆதி—அந்தமில்லாத அந்தப் பரமசிவனைச் சரணம் பற்றுகிறேன்.

ஸ்ரீசிவ மகாபுராண மாகாத்மியம் முற்றிற்று.

॥ ஸ்ரீசிவமயம் ॥

வித்யேசுவர ஸம்ஹிதை

அத்தியாயம் : ஒன்று

பாவங்களை விரைவிலேயே அழித்தொழிக்கும் சாதனம் பற்றிப் பிரயாகையில் முனிவர்கள் சூதரை வினவுதல்

ஆத்3யந்தமங்க3ல—மஜாதஸமாநபா4வ—

மார்யம் தமீஶ—மஜராமர—மாத்மதே3வம் ।

பஞ்சாநநம் ப்ரப3லபஞ்சவிநோத3ஶீலம்

ஸம்பா4வயே மநஸி ஶங்கரமம்பி3கேஶம் ॥

— ஶிவபுராணம், வித்யேசுவர ஸம்ஹிதை 1/1

எந்தப் பரம்பொருள் ஆதி—அந்தம்—நடு என்னும் மூன்று நிலைகளிலும் மாறாமல் மங்கள சொரூபியாகவே இருப்பவரோ, எவருக்கு ஒத்தார் மிக்கார் என்னும் ஈடு இணை இல்லையோ, அதாவது, தனக்கு நிகரின்றித் தனித்தொருவராக இருப்பவரோ, எவர் ஆன்ம சொரூபத்தை விளங்கச் செய்யும் பரம்பொருளோ, எவருக்குப் பிறப்பிறப்பு இல்லையோ, எவர் ஸத்யோஜாதம், வாமதேவம், தத்புருஷம், அகோரம், ஈசானம் என்னும் ஐந்து திருமுகங்களைக் கொண்டவரோ, எவர் அண்டங்களைப் படைத்து, அதனுள் பல்லுயிர்களையும் படைத்து—காத்து—கரந்து—மறைத்து—அருளும் எவருக்குமியலாத ஐந்தொழில்களையும் சிறுபிள்ளை விளையாட்டென எவ்விதச் சிரமமுமின்றிச் செய்கிறாரோ, எவர் மங்களங்களை வாரி வழங்கும் பார்வதீபிராட்டியின் மணாளரோ, அந்த பகவான் சங்கரரான சிவப்பரம்பொருளை மனதில் மனதால் தியானிக்கிறேன்.

ஸ்ரீவியாசர் கூறுகிறார்—— (நம் புண்ணிய பாரத பூமியில்) தர்மநெறியே நன்னெறி என்று கொண்ட உயர்ந்த க்ஷேத்திரம் பிரயாகை. அங்குதான் புனிதமான கங்கையும் யமுனையும் ஒன்றுகூடுகிறது; பிரும்மலோகம் செல்வதற்கான வாயில் வழி; பரம புண்ணியமான பூமி. சத்தியத்தையே தங்கள் விரதமாகக் கொண்ட தேஜஸ்விகளான, சான்றோர்களான, பெருந்தவசிகளான முனிவர்கள் அனைவரும் புண்ணிய பூமியான அப்பிரயாகையில் ஒரு பெரிய ஞானவேள்வியைத் தொடங்க ஏற்பாடு செய்தனர். ஞானவேள்வி நடக்கப் போவதைக் கேள்வியுற்ற வியாச முனிவரின் சீடரான சூதபுராணிகர் திரண்டிருக்கும் அனைத்து முனிவர்களையும் தரிசித்து ஆசி பெற, அங்கு வந்து சேர்ந்தார். புராணப் பிரவசனம் செய்யும் பௌராணிகர்களில் நாயகமணி போன்றவரல்லவா அவர்!

சூதர் வருவதைக் கண்ட முனிவர்களனைவரும் மகிழ்ச்சியில் திளைத்துத் தெளிந்த மனதினராக, அவரை வரவேற்று உபசரித்தனர். பின் அவரைப் புகழ்ந்து கொண்டாடி இருகைகூப்பி வணங்கி வினயத்தோடு கேட்கலானார்கள்—— முற்றுமுணர்ந்த அறிஞரான ரோமஹர்ஷணரே! தங்களது பாக்கியமே பாக்கியம். ஏனெனில், அந்தப் பெரும்பேறினாலன்றோ தாங்கள், ஸ்ரீவியாச முனிவரின் திருவாய்மொழியாகப் புராணங்கள் முழுவதையும் தெளிவாகக் கேட்டுத் தெளிந்தீர்கள். பல்வகையான இரத்தினங்களைத் தன்னகத்தே கொண்டிருப்பதால் கடலுக்கு ‘இரத்தினாகரம்’ என்று பெயர். அதேபோலத் தாங்களும் அற்புதமான கதை கொத்துக்களைத் தன்பால் பொக்கிஷமெனக் கொண்டிருக்கிறீர்கள். நடந்தது, நடப்பது, நடக்கப் போவது, மேலும் பலப்பல எனத் தாங்கள் அறியாததே இல்லை. எங்களது புண்ணியப் பயனே இன்று தங்களை இங்கு தரிசனத்திற்கென்று அழைத்து வந்துள்ளது. இதையே ஒரு வியாஜமாகக் கொண்டு எங்களுக்கு நன்மைகள் பல செய்வதற்கென்றே வந்துள்ளீர்கள். ஏனெனில், தங்கள் வரவு என்றுமே வீணானதில்லை. இதற்கு முன்பும் நாங்கள் தங்களிடமிருந்து நன்மை—தீமைகள் பயக்கும் தத்துவங்கள் பலவற்றைப் பலவாறாகக் கேட்டிருக்கிறோம். ஆனாலும் எங்களுக்கு இன்னும் பூரணமான மனநிறைவு ஏற்படவில்லை. திரும்பத் திரும்பக் கேட்க வேண்டுமென்ற இச்சையே அதிகமாகிறது.

நல்லனவே செய்யும் எண்ணம் கொண்ட சூதபுராணிகரே! இப்பொழுது எங்களுக்கு ஒன்றே ஒன்றுதான் கேட்கவேண்டும். எங்களுக்கு அருள் செய்வதாயிருப்பின் நாங்கள் கேட்கப் போவது மறைத்துப் போற்றிக் காக்கப்பட வேண்டியதாக இருப்பினும், தாங்கள் அதைக் கூறுவீர்கள். கொடூரமான கலியுகம் வரப்போகிறது. அப்பொழுது மக்கள் புண்ணியச் செயல்களைத் தவிர்த்து ஒதுங்கி இருப்பார்களே; தீயொழுக்கத்தில் சிக்கித் திண்டாடுவார்களே; எல்லோருமே ‘வாய்மை’ என்றால் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டு செல்வார்களே; பிறரைத் தூற்றுவதிலேயே ஊக்கம் கொண்டிருப்பார்களே; பிறரது சொத்தை அபகரிப்பதிலேயே நோக்கமுடையவர்களாக, பிறர் மனைவியிடம் ஆசை கொண்டவர்களாக, பிற ஜீவன்களுக்கு இம்சை புரிபவர்களாக இருப்பார்களே; உடலையே ‘ஆன்மா’ என நினைத்து மயங்குவார்களே; மூடர்களாக, தெய்வமே இல்லை என முழங்கும் நாத்திகர்களாக, விலங்குகளைப் போன்ற அறிவு கொண்டவர்களாக, தாய்—தந்தையரிடம் பகைமை கொண்டவர்களாக இருப்பார்களே. அந்தணர்கள், பேராசை என்னும் முதலையின் தீனியாக இருப்பார்களே; வேதத்தைப் பிழைப்புக்காக விற்று ஜீவனம் நடத்துவார்களே; பணம் சம்பாதிப்பதற்கென்றே வித்யைகளைக் கற்பார்களே; மதத்தில் மயங்கி மிதப்பார்களே; தங்கள் வர்ணத்திற்குரிய நித்திய கர்மானுஷ்டானங்களை விடுத்துப் பிறரை ஏமாற்றுவதிலேயே மனம் கொள்வார்களே; முக்காலங்களிலும் செய்யவேண்டிய சந்தியாவந்தனங்களை விடுத்து, இறையறிவு இன்றி விலங்குபோல் திரிவார்களே. க்ஷத்திரியர்களும் தங்கள் தர்மங்களை விட்டுவிடுவரே; கூடாதார் சேர்க்கை கொண்டு விபசாரம் செய்யும் பாவிகளாவார்களே; தங்கள் வீரம் கெடுவார்களே; அற்பமான திருட்டுத் தொழில் மூலம் தங்கள் வாழ்க்கையைக் கழிப்பார்களே; நான்காம் வர்ணத்தாரைப் போல நடந்து கொள்வார்களே; காமத்திற்கு அடிமையாகத் திரிவார்களே.

வைசியர்களோ, தங்கள் ஒழுக்கம் கெட்டு, அறம் பிறழ்ந்து, தீயவழியில் பணம் சேர்ப்பதிலே ஊக்கம் கொண்டு பண்டங்களை அளப்பதில் அற்ப எண்ணம் கொண்டு அற்ப வாழ்வு வாழ்வார்களே. இதேபோல் வேளாளர்கள், அந்தண ஒழுக்கத்தில் ஊக்கம் கொண்டு, தங்களது குலத்தொழில் நெறிமுறைகளை விடுத்துப் பகட்டாக வாழ்வதாக வீணில் திரிவார்கள். இயல்பாகவே தங்களது அறவழிகளைத் துறந்தவர்களாக ஆவார்கள். அவர்கள் எண்ணமும் அறநெறிக்குப் புறம்பாக இருக்கும். வஞ்சனையாளர்களாகவும், அந்தணர்களை நிந்திப்பவர்களாகவும் இருப்பார்கள். பணக்காரர்களாக இருந்துவிட்டாலோ, தவறான செயலில் நாட்டம் கொண்டிருப்பார்கள். படித்த வித்துவானாக இருப்பின் வீண்வாதம் செய்பவர்களாக இருப்பர். தங்களை உயர்குடிப் பிறந்தவர்களாக எண்ணி, நான்கு வர்ணங்களிலும் திருமணத் தொடர்பு வைத்துக் கொள்ள முனைவார்கள். அனைத்து வர்ணத்தவர்களையும் தங்கள் தொடர்பால் (சம்பந்தத்தால்) தாழ்நிலைக்குத் தள்ளுவார்கள். தங்களது எல்லை மீறி, அந்தணாளர்களுக்குரிய அனுஷ்டானங்களைச் செய்யத் துணிவர். இக்கலியுகத்தில் பெரும்பாலும் பெண்கள் தங்கள் ஒழுக்கம் குன்றிக் கொண்டானை (கணவனை)த் தூற்றுபவர்களாக இருப்பர்; மாமனார்—மாமியார்களுக்குத் துரோகமிழைப்பர்; எவரிடமும் பயங்கொள்ளார்; தூய்மையற்ற உணவை விரும்பி உண்பர்; அற்பமான நடை—உடை—பாவனைகளை ஏற்பர். அவர்களது ஒழுக்கம் தீயொழுக்கமாக இருக்கும்; கணவருக்கான பணிவிடைகளைச் செய்யார். இவ்வாறு புத்திகெட்டுத் தங்கள் தர்மநெறிகளை விடுத்த மக்களுக்கு, இகபரலோகங்களில் நற்கதி எவ்வாறு கிடைக்குமோ? என்ற சிந்தனையிலேயே எங்கள் மனம் கவலையுற்று இருக்கிறது. பிறருக்குதவி செய்வதைப் போன்ற உயர்ந்த தர்மம் வேறு எதுவுமே கிடையாது. எந்த ஓர் உபாயத்தினால் இந்தப் பாவங்களனைத்தும் உடனேயே சாம்பலாகுமோ, அந்த ஓர் உபாயத்தைத் தயவுசெய்து இப்பொழுதே கூறுங்கள். அது மிகமிகப் பெரியதாகக் கடினமானதாக இருக்கக்கூடாது. எளியதாகவும் இனியதாகவும் இருக்கவேண்டும். ஏனெனில், தாங்கள் அனைத்து சித்தாந்தங்களையும் நன்கறிந்தவர்.

ஸ்ரீவியாசர் கூறுகிறார்—— பெருமனம் படைத்த அந்த முனிவர்கள் கூறியதைக் கேட்ட சூத முனிவர், பகவான் ஸ்ரீபரமசிவனை மனதார நினைத்து வணங்கிக் கூறத் தொடங்கினார்.

அத்தியாயம் : இரண்டு

ஸ்ரீசிவபுராணத்தைப் பற்றி

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— சான்றோர்களே! தாங்கள் நல்லதொரு விஷயம் பற்றிக் கேட்கிறீர்கள். உங்களது இந்தக் கேள்வி மூவுலகங்களுக்கும் நன்மை தருவது. நான், என் குருவான வியாச முனிவரை மனதிலிருத்தி, அன்போடு நீங்கள் கேட்டது பற்றிக் கூறுகிறேன். நீங்களும் ஆதரவோடு கேளுங்கள். எல்லாவற்றையும்விட உயர்ந்ததான இச்சிவபுராணம் வேதாந்த ரகசியங்களின் இன்சுவைச் சாறு. சொல்பவன் மற்றும் கேட்பவனது அனைத்துப் பாவக்குவியல்களையும் சாம்பலாக்கி, அவர்களைக் கைத்தூக்கிவிடுவது. இதுமட்டுமா? புறவுலகில் பரமார்த்தப் பொருளான இறைவனையே அளிப்பது. கலியின் கொடுமைகளைக் கெடுப்பது. அதில், சிவப்பரம்பொருளின் புகழ் பாடப்படுகிறது. அந்தணர்களே! அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்னும் நால்வகைப் புருஷார்த்தங்களையும் நல்கும் இப்புராணம், தன் பெருமையாலன்றோ பெருகி விரிந்து கிடக்கிறது. பெரியோர்களே! இக்கலியுகத்தில் பாவத்தில் சிக்கித் தவிக்கும் ஜீவர்கள், இச்சிவபுராணத்தை ஓதுவதனாலேயே பாவம் தொலைந்து நற்கதி பெறுகிறார்கள். இவ்வுலகில் ‘சிவபுராணம்’ என்னும் சூரியன் உதிக்கும் வரைதான், கலியுகத்தின் பெருந்தீவினைகள் பயமின்றிச் சுற்றித் திரிய முடியும். இது வேதங்களுக்குச் சமமானது.

வேதத்தை நிகர்த்த இப்புராணத்தை முதன்முதலில் பகவான் ஸ்ரீசிவபெருமான்தான் எழுதியது. வித்யேசுவர ஸம்ஹிதை, ருத்ர ஸம்ஹிதை, விநாயக ஸம்ஹிதை, உமா ஸம்ஹிதை, மாத்ரு ஸம்ஹிதை, ஏகாதச ருத்ர ஸம்ஹிதை, கைலாச ஸம்ஹிதை, சதருத்ர ஸம்ஹிதை, கோடி ருத்ர ஸம்ஹிதை, ஸஹஸ்ர கோடி ருத்ர ஸம்ஹிதை, வாயவீய ஸம்ஹிதை மற்றும் தர்ம ஸம்ஹிதை என்று இப்புராணத்தில் பன்னிரண்டு பிரிவுகள் உள்ளன. இப்பன்னிரண்டு ஸம்ஹிதைகளும் உயர்ந்த புண்ணிய மயமானது என்று நம்பப்படுகிறது. அந்தணர்களே! இப்பொழுது அதன் சுலோகங்கள் எவ்வளவு என்பதைக் கூறுகிறேன். நீங்கள் கவனத்துடன் கேளுங்கள். வித்யேசுவர ஸம்ஹிதையில் பத்தாயிரம் சுலோகங்கள் உள்ளன. ருத்ர ஸம்ஹிதை, விநாயக ஸம்ஹிதை, உமா ஸம்ஹிதை, மாத்ரு ஸம்ஹிதை — இவை ஒவ்வொன்றிலும் எண்ணாயிரம் சுலோகங்கள் உள்ளன. ஏகாதச ருத்ர ஸம்ஹிதையில் பதின்மூன்றாயிரம் சுலோகங்களும், கைலாச ஸம்ஹிதையில் ஆறாயிரம் சுலோகங்களும், சதருத்ர ஸம்ஹிதையில் மூவாயிரம் சுலோகங்களும், கோடி ருத்ர ஸம்ஹிதையில் ஒன்பதாயிரம் சுலோகங்களும், ஸஹஸ்ர கோடி ருத்ர ஸம்ஹிதையில் பதினோராயிரம் சுலோகங்களும், வாயவீய ஸம்ஹிதையில் நான்காயிரம் சுலோகங்களும், தர்ம ஸம்ஹிதையில் பன்னிரண்டாயிரம் சுலோகங்களும் உள்ளன. இவ்வாறு ஆதியான மூல சிவபுராணத்தில் மொத்தம் ஒரு லட்சம் சுலோகங்கள் உள்ளன. ஆனால், ஸ்ரீவியாசர் இதை இருபத்து நான்காயிரம் சுலோகங்கள் கொண்டதாகச் சுருக்கித் தந்தார். பதினெண்புராணங்களின் வரிசையில் இச்சிவபுராணம் நான்காவதாகும். இதில் ஏழு ஸம்ஹிதைகள் உள்ளன.

முன்னொரு காலத்தில் ஸ்ரீபரமசிவன் சுலோக எண்ணிக்கையைக் கருத்தில் கொண்டு நூறு கோடி சுலோகங்கள் கொண்ட ஒரே புராணமாக ஆக்கித் தந்தார். படைப்புத் தொடங்கும் முன் படைக்கப்பட்ட அப்புராணம் மிகவும் பெரியது. பின், ‘துவாபரம்’ முதலிய யுகங்களில் ‘கிருஷ்ணத்துவைபாயனர்’ என்கிற ஸ்ரீவியாசர் முதலிய மகரிஷிகள் புராணங்களைப் பதினெட்டாகப் பிரித்தபோது, அனைத்துப் புராணங்களின் சுருக்கமும் ஒன்றுகூடி நான்கு லட்சம் சுலோகங்கள் மட்டுமே கொண்டதாக ஆயிற்று. அப்பொழுது சிவபுராணத்தை இருபத்து நான்காயிரம் சுலோகங்கள் கொண்டதாக நிர்ணயித்தார். வேதத்திற்கொப்பான இப்புராணம் ஏழு ஸம்ஹிதைகளாகப் பிரிக்கப்பட்டது. இதில் முதல் ஸம்ஹிதை வித்யேசுவர ஸம்ஹிதை, இரண்டாவது ருத்ர ஸம்ஹிதை, மூன்றாவது சதருத்ர ஸம்ஹிதை, நான்காவது கோடிருத்ர ஸம்ஹிதை, ஐந்தாவது உமா ஸம்ஹிதை, ஆறாவது கைலாச ஸம்ஹிதை, ஏழாவது வாயவீய ஸம்ஹிதை — இவ்வாறு ஏழு ஸம்ஹிதைகள் கொண்டது இப்புராணம் என்று கருதப்படுகிறது. இது வேதத்தைப் போலவே பிரமாணமாகவும், உயர்ந்த நற்கதியைத் தருவதாகவும் கொள்ளப்படுகிறது. தூயதான இச்சிவபுராணம் ஸ்ரீசிவபெருமானாலேயே கூறப்பட்டது. சிவனடியார்களில் நாயகக்கல் போல் விளங்கும் ஸ்ரீவியாசர் இதைச் சுருக்கமாக ஆக்கித் தந்தார்.

இது மானிட சமுதாயம் அனைத்திற்கும் பெரும் உபகாரம் செய்யக்கூடியது. ஆத்யாத்மிகம், ஆதிபௌதிகம், ஆதிதைவிகம் என்னும் முத்தாபங்களையும் அழிக்கக் கூடியது. ஈடிணையற்ற இப்புராணம் சான்றோர்களுக்கும் ஆன்றோர்களுக்கும் மங்களங்களைத் தரவல்லது. இதில் ஆன்மீகத்தை விஞ்ஞானத்தோடு இணைத்து, பற்றற்ற—சூதுவாதற்ற தூய அறநெறிகள் விளக்கப் பட்டுள்ளன. பொறாமையற்ற தூய மனம் படைத்த சான்றோர்களுக்கு இது ஓர் ஒப்பற்ற நூல். அறம், பொருள், இன்பம் என்னும் மூன்று புருஷார்த்தங்களைப் பெறுவதற்கான சாதனங்களும், உயர்ந்த மந்திரங்களும் இதில் தொகுக்கப்பட்டுள்ளன. இது பதினெண்புராணங்களிலும் உயர்ந்தது. வேதங்கள், அதன் முடிவாக விளங்கும் உபநிடதங்கள் ஆகியவற்றினால் அறியப்படவேண்டிய முழுமுதற்பொருளான பரமாத்மாவே இதில் வர்ணிக்கப்படுபவராவார். இதை முழு மனதோடு படிப்பவர்களும் கேட்பவர்களும் பகவான் ஸ்ரீசிவபெருமானின் அருளுக்குப் பாத்திரராகி உயர்ந்த நற்கதியைப் பெறுவார்கள்.

அத்தியாயம் : மூன்றும் நான்கும்

பெற வேண்டுவதும் (சாத்தியமும்) அதற்கான சாதனங்களும் பற்றிய விசாரம் மற்றும் கேட்டல், புகழ்ந்து பாடுதல், சிந்தித்தல் என்கிற மூன்று சாதனங்களின் உயர்வு

ஸ்ரீவியாசர் கூறுகிறார்—— சூதபுராணிகர் கூறியதைக் கேட்ட முனிவர்கள், “சூதரே! வேதாந்தத்தின் முடிந்த முடிவான அற்புதமான சிவபுராணத்தில் வர்ணிக்கப்படும் கதைகளைத் தாங்கள் இப்பொழுது எங்களுக்குக் கூற வேண்டுகிறோம்.”

சூதர் கூறுகிறார்—— பிறவி நோய் முதலிய துன்பங்களற்ற மங்கள வடிவினரான பகவான் ஸ்ரீபரமசிவனை மனதில் தியானம் செய்துகொண்டு வேதத்தின் சாரமான தத்துவங்களிலிருந்து தோன்றிய ‘சிவபுராணம்’ என்னும் பெரிய புராணத்தைக் கேளுங்கள். இதில் பக்தி, ஞானம், வைராக்கியம் என்னும் மூன்றைப் பற்றியும் அன்புப் பழமென விளக்கப்பட்டுள்ளது. இது வேதங்களின் முடிவான பரம்பொருளைப் பற்றிய விரிந்த விளக்கங்கள் கொண்டது. இப்பொழுது நடந்து வரும் இந்தக் கற்பத்தில் படைப்புத் தொழில் தொடங்கப்பட்டபோது ஆறு குலங்களைச் சேர்ந்த மகரிஷிகளும் ஒருவருக்கொருவர் ‘அனைத்திலும் உயர்ந்தது எது? இதுவா அல்லது அதுவா?’ என்கிற வாதவிவாதத்தில் ஈடுபட்டனர். இவ்வாதம் பெரும்பூதமெனக் கிளம்பியது. உடனே அவர்களெல்லோரும் இறப்பற்ற படைப்புக் கடவுளான பிரும்மதேவரிடம் சென்று இருகை கூப்பி வணக்கத்தோடு வணங்கி, “இறைவா! தாங்கள் உலகமனைத்தையும் படைத்துக் காத்து அருளும் காரண கர்த்தா. அப்படிப்பட்ட தாங்கள், ‘அனைத்து தத்துவங்களையும் கடந்து நிற்கும் பரமன் யார்? அந்த புராண புருஷன்தான் யார்?’ என்பதைக் கூறுங்கள்” என்று வேண்டினார்கள்.

பிரும்மதேவர் பதில் கூறுகிறார்—— மனமும் சொல்லும் எவரைப் புகழத் தொடங்கி இயலாமல் கைசோர்ந்து திரும்பிவிட்டனவோ, எவரிடமிருந்து பிரும்மதேவர், ஸ்ரீமந்நாராயணன், ஸ்ரீருத்ரன் மற்றும் இந்திரன் ஆகியோர் அடங்கிய இப்பிரும்மாண்டமான உலகமும், பொறி—புலன்களோடு கூடிய அனைத்து ஜீவராசிகளும் முதன்முதலில் தோன்றினவோ, ‘மகாதேவன்’ என்றழைக்கப்படும் அனைத்துமறிந்த அந்த இறைவனே அனைத்துலகங்களுக்கும் ஒப்பற்ற தனிப்பெருங்கடவுள். அவருக்குமேல் எவருமே இல்லை; பக்தியினால் மட்டுமே பெறப்படுவர்; வேறு எந்த உபாயங்களினாலும் பெறப்படாதவர். ருத்ரன், ஸ்ரீஹரி, ஸ்ரீஹரன் மற்றுமுள்ள பெருந்தெய்வங்கள் எல்லோரும் உத்தமமான பக்திபாவனையினாலேயே இவரைத் தரிசிக்க விழைகின்றனர். சிவபக்தியுள்ளவன் உலகியல் தளைகளிலிருந்து விடுபடுகிறான். தேவதையின் அருளால் பக்தி கிட்டுகிறது. அந்த பக்தியாலேயே அந்தத் தேவதையின் அருளும் கிட்டுகிறது. (‘அவனருளால் அவன்தாள் வணங்கி’ என்கிறது திருவாசகம்.) அதாவது, ‘முளையிலிருந்து விதை தோன்றுகிறது; அந்த விதையிலிருந்து முளை தோன்றுகிறது’ என்பதுபோலத்தான். ஆகவே, பிரும்மரிஷிகளான நீங்களனைவரும் பகவானது திருவருளைப் பெற பூவுலகு சென்று தொடர்ந்து ஆயிரம் வருடங்கள் நடக்கக்கூடிய பெரியதொரு வேள்வியைத் தொடங்குங்கள். வேள்விகளுக்கு நாயகரான சிவபெருமானது இன்னருளால்தான் வேதங்களில் கூறப்படும் ஸத்—வித்யையின் சாரமான சாத்தியம்—சாதனம் பற்றிய ஞானம் ஏற்படும்.

சிவப்பரம்பொருளை அடைவதே சாத்தியம். (அடையவேண்டிய பெரும் பயன்.) அவருக்குச் செய்யும் பணிவிடைகளே அதை அடைவதற்கான சாதனம். அவரது திருவருளாலே நித்திய நைமித்திக கர்மங்களின் பயனில் பற்றற்றவனே சாதகன். வேதங்களில் கூறப்பட்டுள்ள கர்மங்களை முறைப்படி செய்து, அவற்றின் பயனை பகவானது திருவடிவாரத்தில் அர்ப்பணிப்பதே பரமேசுவரனது பதத்தை அடைவது. அதுதான் ஸாலோக்யம் (இறைவனது திருவுலகை அடைதல்), ஸாமீப்யம் (அவரது அருகில் இருத்தல்), ஸாரூப்யம் (அவரது திருமேனி போலத் திருமேனி உடையராதல்), ஸாயுஜ்யம் (அவரோடு இரண்டறக் கலத்தல்) என்கிற முறைப்படி அடையலாகும் மோட்சம். அவரவரது பக்திக்கேற்றபடி அவர்களுக்கான உயர்ந்த பலன் கிட்டுகிறது. இந்த பக்திக்கான சாதனங்கள் பலவாறாக உள்ளன. அதையும் அந்த பகவானேதான் நிச்சயித்துள்ளார். அவற்றினுள் திரண்ட வெண்ணெய் என விளங்கும் சாதனத்தைச் சுருக்கிக் கூறுகிறேன். ‘பகவானது திருநாமங்களையும், கல்யாண குணங்களையும், திருவிளையாடல்களையும் காதாரக் கேட்பது; வாக்கினால் அவரைப் புகழ்ந்து பாடுவது; மனதால் அவரையே சிந்தித்திருப்பது’ என்கிற மூன்றும்தான் அச்சிறந்த சாதனங்கள்.

ஶ்ரோத்ரேண ஶ்ரவணம் தஸ்ய

வசஸா கீர்தநம் ததா2 ।

மநஸா மநநம் தஸ்ய

மஹாஸாத4நமுச்யதே ॥

— ஶிவபுரா. வித். ஸம். 3/21—22

அதாவது பகவானைப் பற்றிக் கேட்பது, புகழ்ந்து பாடுவது, மனதார நினைப்பது என்கிற வேதவாக்கியங்களே நமக்குப் பிரமாணம். இச்சாதனங்களாலே விருப்பங்கள் அனைத்தையும் பெறுவதில் முனைந்துள்ள நீங்கள், பரமசாத்தியப் பொருளான பகவானை நிச்சயம் பெறுவீர்கள். உலகம் கண்ணெதிரில் காணப்படும் பொருளைக் கண்டு, அதைப் பெறுவதில்தான் நாட்டம் கொள்கின்றது. ஆனால், எந்தவொரு பரம்பொருளை எவ்வகையிலும் நேருக்குநேர் காண முடியாதோ அப்பரம்பொருளைக் காதுகளால் கேட்டறிந்து அதைப் பெறுவதற்கான முயற்சியில் ஈடுபடுகின்றனர். ஆகவே முதல் சாதனம் கேட்டலே. அதன்மூலம் குருவின் திருவாய்மொழியாக தத்துவங்களைக் கேட்டறிந்த அறிவாளி மற்ற சாதனங்களான கீர்த்தனம் (அவன் புகழ்பாடுதல்), மனனம் (அவனையே சிந்தித்துருகுதல்) ஆகியவற்றைச் சித்தி செய்கிறான். மனனமாகிற சிந்தித்தல் வரையிலான சாதனைகளை முறைப்படி முனைந்து செய்து, அதன் வாயிலாக ஸாலோக்யம் என்கிற இறைவனது திருவுலகம் பெறுதல் என்கிற வரிசையில் படிப்படியாக பகவானது திருவடியடைதலான ஸாயுஜ்யத்தைப் பெறுகிறான். முதலில் அவனது உடற்பிணிகள் அனைத்தும் அழிகின்றன. பின் பலவாறான உலகியல் இன்பங்களும் சிறிதுசிறிதாக மறைந்து போகின்றன.

பகவான் ஸ்ரீபரமசிவனைப் பூஜித்தல்; அவரது திருநாமங்களை ஜபித்தல்; அவரது திருக்குணங்கள், திருமேனியழகு, திருவிளையாடல்கள் ஆகியனவற்றை நினைத்துருகுதல்; திருநாமங்களை மனதில் சிக்கெனப் பிடித்துக் காதலாகிக் கசிந்து நினைத்து நினைத்து உருகுதல் ஆகியவையே ‘மனனம்’ ஆகும். அதுவும் அவரது கருணை திருவருளாலேயேதான் பெறப்படுவது. மனனம் என்னும் சிந்தித்தலே மற்ற எல்லா சாதனங்களிலும் பிரதானமானதும் உயர்ந்ததுமாகும்.

சூதர் கூறுகிறார்—— இச்சாதனங்களின் பெருமை பற்றிக் கூறுகையில் இப்பொழுது ஒரு பழைய நிகழ்ச்சியைக் கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேளுங்கள். பராசர முனிவரது குமாரரும், எனது குருவுமான ஸ்ரீவியாச முனிவர் முன்பொரு சமயம் அழகிய சரஸ்வதீ நதிக்கரையில் தவம் செய்து கொண்டிருந்தார். அவ்வேளையில் ஒருநாள் சூரியனைப் போன்ற ஒளி படைத்த ஸநத்குமார மகரிஷி தெய்வச்செயலாக விமானத்தில் அங்கு வந்திறங்கினார். அப்பொழுது எனது குரு தியானத்தில் ஆழ்ந்திருந்தார். தியானம் கலைந்தபோது பிரும்மாவின் மானசீக புத்திரரான ஸநத்குமார மகரிஷி எதிரே நிற்கக் கண்டு வேகமாக எழுந்திருந்து, அவரது திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கி அர்க்யம்—பாத்யம்—ஆசமனீயம் அளித்து, தேவதைகள் அமர்வதற்குரிய உயர்ந்ததோர் ஆசனம் அளித்து உபசரித்தார்.

மகிழ்ந்த பகவான் ஸநத்குமாரர் வினயத்தோடு வணக்கமாய் நிற்கும் வியாசரைக் கண்டு கம்பீரமாகக் கூறலானார்—— “முனிவரே! நீங்கள் உண்மைப் பொருளையே நினைந்திருங்கள். அவ்வுண்மை பொருளோ ஸ்ரீசிவபெருமானே! அவர் தங்களெதிரில் தோன்றுவார். அச்சிவபெருமானைப் பற்றிக் கேட்பது, புகழ்ந்து பாடுவது, மனதிலிருத்தி நினைந்து உருகுவது என்கிற மூன்றும்தான் சிறந்த சாதனங்கள். இவைகளே வேதங்களில் கூறப்படும் சிறந்த சாதனங்கள். முன்பொரு சமயம் நான் (யோகம் முதலிய) மற்ற சாதனங்களின் பிடியில் சிக்கி அலைந்து திரிந்து முடிவில் மந்தரமலை சென்று தவம் செய்யலானேன். அப்பொழுது ஸ்ரீசிவபெருமானின் கட்டளைப்படி நந்தியெம்பிரான் அங்கு வந்து சேர்ந்தார். அனைத்துக்கும் சாட்சியாகவும் சிவகணங்களின் தலைவராகவும் விளங்கும் நந்தியெம்பெருமான் என் மேல் கருணை கொண்டு அன்போடு முக்தி பெறுவதற்கான உயர்ந்த சாதனையைக் கூறலானார்—— பகவான் பரமசிவனைப் பற்றிக் கேட்பது, புகழ்ந்து பாடுவது, நினைந்துருகுவது என்கிற மூன்று சாதனங்களும் வேதத்தில் கூறப்பட்டவை; முக்தி பெறுவதற்கான முக்கிய காரணம். ஸ்ரீசிவபெருமானே எனக்கு இதைக் கூறினார். ஆகவே, முனிவரே! நீங்களும் அந்த மூன்று சாதனங்களையே கைக்கொள்ளுங்கள், அனுஷ்டியுங்கள்.”

இவ்வாறு வியாச முனிவரிடம் திரும்பத் திரும்பக் கூறிய பிரும்மபுத்திரரான ஸநத்குமார முனிவர், தன் சீடர்களுடன் பிரும்மதேவரின் உலகமான சத்தியலோகத்திற்குச் சென்றார். இம்மாதிரி முன்பு நடந்த நிகழ்ச்சியை நான் உனக்குச் சுருங்கக் கூறினேன்.

சௌனக மகரிஷி கேட்கிறார்—— “சூதரே! ‘சிரவணம்’ (கேட்டல்) முதலிய மூன்று சாதனங்களையும் முக்திக்குச் சாதனமான உபாயம் என்று கூறினீர்கள். ஆனால், இம்மூன்று சாதனைகளையும் செய்ய முடியாதவர்கள் எந்த ஓர் உபாயத்தை (சாதனையை)க் கைக்கொண்டு முக்தி பெறமுடியும்? பெருமுயற்சியின்றி எளிதிலேயே முக்தி பெறுவதற்கான சிறந்த சாதனமான கர்மம்தான் எது?”

அத்தியாயம் : ஐந்து முதல் எட்டு வரை

ஸ்ரீசிவபெருமானின் அருவுருவமான லிங்கத் திருமேனி மற்றும் திருவுருவமான திருமேனியைப் பூஜிப்பதன் தத்துவமும் பெருமையும்

சூதர் கூறுகிறார்—— “சௌனக முனிவரே! பகவானைப் பற்றிக் கேட்பது, புகழ்ந்து பாடுவது, நினைந்து கசிந்து உருகுவது என்ற மூன்று சாதனங்களில் ஏதாவதொன்றையாவது மேற்கொண்டு கடைப்பிடித்தொழுக முடியாதவன் பகவான் ஸ்ரீசிவபெருமானது அருவுருவமான லிங்க சொரூபத்தையோ அல்லது திருமேனியுடைய சொரூபத்தையோ நிர்மாணித்துத் தினந்தோறும் அதைப் பூஜித்து வருவதே, இச்சம்சாரப் பெருங்கடலிலிருந்து அவனைக் கரையேற்றுவிக்கும். மனதில் சூதுவாதின்றித் தன் சக்திக்கேற்றவாறு பணத்தை (செல்வத்தை) பகவானது பூஜையில் அர்ப்பணிக்க வேண்டும். அது மட்டுமன்றி நித்தமும் அந்த லிங்கத் திருமேனி அல்லது உருவமான மூர்த்திக்குப் பூஜை செய்யவேண்டும். அதற்காக பக்தி—சிரத்தையோடு மண்டபம், கோபுரம், திருக்குளம், மடம் முதலியவற்றை நிர்மாணித்து, உற்சவத்தைத் தொடங்க வேண்டும். பட்டு வஸ்திரம் உடுத்தி, மணம் கமழும் சந்தனமிட்டு, நறுமணப்பூக்கள் சாத்தி, தூபம்—தீபம் காட்டி, இனிப்பான பண்டங்கள், காய்கறி வகைகள் முதலிய வஸ்துக்களோடுகூடிய பலவகையான பட்சணங்கள், அன்னம் (சோறு) முதலியனவற்றை நைவேத்தியம் செய்ய வேண்டும். குடை, சாமரம், கொடி, விசிறி, மற்றுமுள்ள உபசாரப் பொருட்கள் ஆகியவற்றைக் கொண்டு பக்தியுபசாரம், ராஜோபசாரம் முதலிய பதினாறு வகையான உபசாரங்களை அவ்வுருவத் திருமேனிக்குச் செய்ய வேண்டும். பின், வலம் வந்து வீழ்ந்து வணங்கித் துதித்து முடிந்தவரை திருவைந்தெழுத்தை ஜபிக்க வேண்டும். இறைவனை ‘ஆவாகனம்’ செய்வதிலிருந்து (எழுந்தருள வைப்பதிலிருந்து) ‘யதாஸ்தானம்’ (தன்னொளிக்கு விடையளித்து அனுப்புவது) வரையிலான அனைத்து உபசாரங்களையும் மிகுந்த பக்தியோடும் அன்போடும் செய்ய வேண்டும். இவ்வாறு நித்தமும் சிவப்பரம்பொருளின் அருவுருவத் திருமேனியான சிவலிங்கத்தையோ அல்லது திருமேனியோடு காட்சி தரும் திருவுருவங்களையோ பூஜித்து வருபவன் சிரவணம், கீர்த்தனம், மனனம் முதலிய சாதனங்களை அனுஷ்டிக்காவிடினும் பகவானது திருவருளால் திருவருட்சித்தியைப் பெறுவான். பண்டைக் காலங்களில் பல சான்றோர்களான அடியார்கள் சிவலிங்கமூர்த்தியைப் பூசனை புரிவதன் மூலமே இச்சம்சாரத்தளைகள் நீங்கி முக்தி பெற்றுள்ளனர்.

சௌனகாதி மகரிஷிகள் கேட்கிறார்கள்—— “எங்குமே மூர்த்தங்களில்தானே தேவதைகளின் பூஜை நடக்கிறது. (லிங்கத் திருமேனியில் இல்லையே?) அப்படியிருக்க, சிவபெருமானின் பூஜை மட்டும் எங்கும் லிங்க வடிவிலும், மூர்த்தி வடிவிலும் நடப்பது ஏன்?

சூதர் பதில் கூறுகிறார்—— முனிவர்களே! உங்கள் கேள்வியே மிகவும் அற்புதமானது, தூய்மையானது. இதற்கு மகாதேவனான ஸ்ரீபரமேசுவரன்தான் பதில் கூறமுடியும். வேறு எவரும் எப்படியும் எங்கும் நிச்சயமான பதில் கூறமுடியாது. இக்கேள்விக்கு விடையாக பகவான் ஸ்ரீபரமசிவனே என்ன கூறினாரோ, அதை நான், என் குருவான ஸ்ரீவியாசரிடமிருந்து எவ்வாறு கேட்டறிந்தேனோ, அதை அப்படியே வரிசையாகக் கூறுகிறேன் (கேளுங்கள்). பகவான் ஸ்ரீபரமசிவன் ஒருவரே பரப்பிரும்ம சொரூபர் என்பதால், அவரை நிஷ்கலன், நிராகாரன் (உருவமற்றவர்) என்கின்றனர். திருமேனியோடு இருப்பதனாலும் அவரை ‘ஸகலர்’ எனவும் கூறுகின்றனர். ஆகவே, அவரே ஸகலராகவும் நிஷ்கலராகவும் விளங்குகிறார். ஸ்ரீபரமசிவன் நிஷ்கலராக — நிராகாரராக — இருப்பதால், அவருடைய பூஜைக்கு ஆதாரமாக விளங்கும் லிங்கத் திருமேனியும் நிராகாரமாக (உருவமற்றதாக), அருவுருவமாக விளங்குகிறது. அதாவது, ஸ்ரீசிவலிங்கம் பகவானது நிராகாரமான அருவுருவமான சொரூபத்திற்கு அடையாளமாகிறது. அதேபோல சிவபெருமான் ஸகலராகத் திருவுருவங்கொண்டும் விளங்குவதால் அவரது பூஜைக்குகந்த திருமேனியும் விக்கிரகமூர்த்தியாகவும் விளங்குகிறது. அதாவது திருமேனியோடு விளங்கும் மூர்த்தம், உருவோடுகூடிய பகவானுக்கு அடையாளமாக அமைகிறது. ஸகலராக உருவம் கொண்டும், நிஷ்கலராக உருவமற்ற திருமேனியோடும் விளங்குவதாலேயே அவரைப் ‘பிரும்மம்’ என்று கூறுகின்றனர். அவர்தானே பரம்பொருள். ஆகையினாலன்றோ மக்களனைவரும் உருவமற்ற அருவுருவத் திருமேனியராக லிங்கமூர்த்தத்திலும், உருவமுள்ள திருமேனியராக விக்கிரக வடிவிலும் அவரை வழிபடுகின்றனர். சிவபெருமானையன்றி மற்ற தேவதைகள் சாட்சாத்தான பிரும்மம் அல்ல. ஆகவேதான் அவர்களுக்கு அருவுருவத்திருமேனியான லிங்க சொரூபம் எங்குமே இல்லை.

முன்பொரு சமயம் பிரும்மதேவரின் திருக்குமாரரான ஸநத்குமார முனிவர் மந்தரமலையில் நந்திகேசுவரரிடம் இம்மாதிரியேதான் கேள்வி எழுப்பினார்.

ஸநத்குமார முனிவர் கேட்கிறார்—— பெரியோரே! சிவனைத் தவிர மற்ற தேவதைகளின் பூஜைக்குப் பெரும்பாலும் ‘பேரம்’ எனப்படும் மூர்த்தி திருமேனிதான் எங்கும் அதிக அளவில் காணப்படுகிறது, கேட்கப்படுகிறது. பகவான் ஸ்ரீபரமசிவனது பூஜையில் மட்டுமே லிங்க ரூபமும் விக்கிரக ரூபமும் காணக் கிடைக்கிறது. ஆகவே, மங்கள வடிவினரான நந்தியெம்பெருமானே! இவ்விஷயத்தில் எது முற்றிலும் உண்மையானதோ, அதை நான் நன்கு அறிந்து கொள்ளுமாறு விளக்கிக் கூறவேண்டுகிறேன்.

நந்திகேசுவரர் பதில் கூறுகிறார்—— பிரும்மதேவரின் திருக்குமாரரே! நீங்களோ தூய்மையானவர். தங்களது இந்தக் கேள்விக்கு எங்களைப் போன்ற எவராலும் பதில் கூற இயலாது. ஏனெனில், லிங்கத்திருமேனி சாட்சாத் பிரும்மத்தின் அடையாளமாக இருப்பதால், இது மிகவும் மறைத்துப் போற்றப்பட்டுள்ளதாக இருக்கிறது. நீங்கள் பரமசிவ பக்தராக இருப்பதால் இது பற்றி பகவான் ஸ்ரீபரமசிவன் என்ன கூறினாரோ, அதை இப்பொழுது தங்களெதிரில் கூறுகிறேன். பகவான் ஸ்ரீபரமசிவன் நிஷ்கலமான — உருவமற்ற — நிராகாரமான பூரண பிரும்ம சொரூபமே. ஆகவேதான் அவருடைய பூஜையிலும் நிராகாரமான — நிஷ்கலமான — திருமேனியற்ற — லிங்க சொரூபமான அருவுருவத் திருமேனியைக் கைக்கொண்டிருக்கிறார்கள். வேதங்கள் அனைத்தினுடைய கொள்கையும் இதுவே.

ஸநத்குமாரர் கேட்கிறார்—— யோகிகளுள் உயர்ந்த பெரியோரே! தாங்கள் பகவான் ஸ்ரீபரமசிவன் மற்றும் இதர தேவதைகள் பற்றிய பூஜையில் லிங்கத் திருமேனி மற்றும் விக்கிரகத் திருமேனியின் நடைமுறை பழக்கத்தைப் பற்றிய உண்மை விளக்கத்தைப் பிரித்துக் கூறியது முற்றிலும் சரியானதே. ஆகவே, லிங்கத் திருமேனியும் விக்கிரகத் திருமேனியும் தோன்றியதற்கான விளக்கத்தை இப்பொழுது கேட்க விரும்புகிறேன். லிங்கத் திருமேனி தோன்றியது பற்றியதான உண்மை நிகழ்ச்சி என்ன? என்பதைக் கூறவேண்டுகிறேன்.

இதைக் கேட்ட நந்தியெம்பெருமான், பகவான் மகாதேவரின் நிஷ்கலரூபமான லிங்க சொரூபம் தோன்றிய நிகழ்ச்சியைக் கூறத் தொடங்கினார். பிரும்மதேவருக்கும் ஸ்ரீமந்நாராயணருக்கும் இடையே நடந்த விவாதம், தேவதைகள் கலங்குதல், சிந்தித்தல், அவர்கள் தெய்விகம் பொருந்திய திருக்கயிலை செல்லுதல், அங்கு மகாதேவனான ஸ்ரீசந்திரசேகரனைத் துதித்தல், தேவதைகள் பிரார்த்தனைக்கிணங்க சிவபெருமான் பிரும்மாவும் விஷ்ணுவும் வாதிக்கும் இடத்தில் அவர்கள் இருவருக்கிடையில் ஆதி—அந்தமில்லா அருட்பெருஞ்சோதியாகத் தோன்றியது முதலிய பல நிகழ்ச்சிகளைக் கூறினார். மேலும், பிரும்மதேவரும் ஸ்ரீவிஷ்ணுவும் ஜோதிமயமாக நின்ற அந்தப் பரமனின் திருமுடியையும் திருவடியையும் காண முயற்சித்தல், தாழம்பூ பெற்ற சாபமும் வரமும் முதலியன பற்றியும் கூறினார்.

அத்தியாயம் : ஒன்பது

பரமசிவன் பிரும்மதேவருக்கும் ஸ்ரீமந்நாராயணருக்கும் தன்னுடைய நிஷ்கல (உருவமற்ற), ஸகல (உருவமுள்ள) சொரூபங்களைப் பற்றியும், சிவலிங்கமூர்த்தத்தினைப் பூஜிப்பதன் பெருமை பற்றியும் கூறல்

நந்திகேசுவரர் கூறுகிறார்—— இதைக் கேட்ட பிரும்மதேவரும் ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவும் ஸ்ரீசிவப்பரம்பொருளை வணங்கி அவரது இருபுறங்களிலும் இருகைகூப்பியவண்ணம் மௌனமாக நின்றனர். பின் அங்கு தோன்றிய பரமசிவனாருக்குச் சிறந்த ஆசனம் அமைத்துத் தூய்மையான உயர்ந்த பொருட்களால் (புருஷவஸ்துக்களால்) பூசனை புரிந்தனர். வெகுகாலம் வரை தன்னிலை மாறாமல் நிலைத்து நிற்கும் உயர்ந்த பொருளுக்கு ‘புருஷவஸ்து’ என்றும், அற்பகாலம் மட்டும் இருக்கும் நிமிடத்தில் அழியும் பொருளுக்கு ‘பிராகிருத வஸ்து’ என்றும் பெயராகும். (எந்தெந்த புருஷவஸ்துக்களைக் கொண்டு பூஜித்தனரோ, அதைக் கூறுகிறார்.) நன்மணிமாலை, காற்சதங்கை, தோள்வளை, கிரீடம், மணிமயமான காதணிகள் (குண்டலங்கள்), பூணூல், மேலாடை, நறுமணப் பூமாலைகள், பொன்னாடை, முத்துமாலைகள், மோதிரம், பூக்கள், தாம்பூலம், கற்பூரம், மணங்கமழும் சந்தனம், அகரு முதலிய நறுமணப்பூச்சுகள், தூபம், தீபம், வெண்கொற்றக்குடை, விசிறி, கொடி, வெண்சாமரம் மற்றும் பலவிதமான உயர்ந்த உபசாரப் பொருட்கள் ஆகியன கொண்டு அவர்களிருவரும் தங்கள் தலைவரான மகேசுவரனைப் பூஜித்தனர். அதை வர்ணிக்க சொல்லும் மனமும் போதாது. உலகியலில் சிக்கித் தவிக்கும் பத்த ஜீவர்களான நமக்கு இயலாதது. பரம்பொருளான பசுபதி ஒருவருக்கே ஏற்றனவல்லவா அவைகள்! முதலில் பிரும்மனும் விஷ்ணுவும் பகவானைப் பூஜித்தனர். பக்தியோடுகூடிய இவர்களது பூஜையைக் கண்டு மகிழ்ந்த இறைவன் வணக்கமாய் நிற்கும் அவர்களை நோக்கிப் புன்சிரிப்போடு கூறலானார்.

மகேசன் கூறுகிறார்—— குழந்தைகளே! இன்றுதான் உயர்ந்த நாள். இன்று நீங்கள் செய்த பூஜையைக் கண்டு நான் மிகவும் மகிழ்ந்தேன். ஆகவேதான் இன்றைய தினம் பவித்திரமானதும் புண்ணியமானதுமான உயர்ந்த நாள். இன்றைய தினமே (திதியே) எனக்குகந்த ‘சிவராத்திரி’ என்று புகழ் பெற்று விளங்குகிறது. இன்றைய தினம் எனது உருவமற்ற நிஷ்கல சொரூபமான சிவலிங்கத் திருமேனியையோ, ஸகல சொரூபத்தைக் குறிக்கும் விக்கிரகத் திருமேனியையோ பூஜிப்பவன், உலகைப் படைத்துக் காக்கும் செயல்களைக்கூடச் செய்யவல்லவனாவான். சிவராத்திரி தினத்தில் பகலிலும் இரவிலும் உணவு உட்கொள்ளாமல், பொறி—புலன்களையடக்கி, மனதை ஒருமுகப்படுத்தித் தன் சக்திக்கேற்றவாறு முறைப்படி என்னைப் பூஜிப்பவன் பெறும் பெரும்பயனைக் கூறுகிறேன், கேளுங்கள். ஒரு வருடம் முழுவதும் என்னைப் பூஜிப்பதால் பெறப்படும் முழுப்பயனையும் சிவராத்திரி தினத்தன்று மட்டும் பூஜிப்பதானாலேயே பெறலாகும். பௌர்ணமியின் முழுநிலவு கடல் பொங்குவதற்குக் காரணமாவதுபோல், இச்சிவராத்திரி தினம் எனதருள் பெறுவதற்கான சிறந்த சமயமும் நேரமுமாகும். இத்தினத்தில் என்னைத் தாபித்துப் பதினாறு வகை உபசாரங்களுடன் விழா கொண்டாடுக. முதன்முதலில் நான் எப்பொழுது ஜோதிவடிவான ஒரு பெருந்திருமேனி கொண்டு கம்பம் போன்று நின்றேனோ, அது மார்கழி மாதத்தில் திருவாதிரை நட்சத்திரத்தோடுகூடிய பௌர்ணமி தினமோ அல்லது பிரதமை திதியோ ஆகும். அன்றைய தினம் எவன் பார்வதீபிராட்டியோடு கூடிய என்னைத் தரிசிப்பானோ அல்லது என் விக்கிரகத்தையோ, லிங்கரூபத்தையோ தரிசிப்பானோ, அவன் எனது புதல்வன் முருகனைக் காட்டிலும் எனக்கு மிகவும் பிரியமானவனாவான். சுபமான அன்றைய தினம் என்னைத் தரிசிப்பதனாலேயே பூரணபலனைப் பெறுகிறான். தரிசனம் செய்து பூசனையும் புரிவானேயாயின் அவன் பெறும் பெரும்பயனைக் கூறச் சொற்களில்லை.

அன்று அங்கு நான் சிவலிங்கத் திருமேனியோடு தோன்றி, விண்ணையும் மண்ணையும் தொட்டுப் பெருந்திருவுருவோடு நின்றேன். அதனாலே இக்குவலயம் ‘லிங்கத்தானம்’ என்னும் திருப்பெயர் கொண்டு புகழப் பெற்றது. உலக மக்கள் இதனைத் தரிசித்துப் பூசிப்பதற்காகவே ஆதி—அந்தமற்ற மிகப் புராதனமான அந்த அருட்பெருஞ்ஜோதி வடிவு, அதாவது ஜோதிலிங்கத் திருவுருவம் மிகவும் சிறியதாயிற்று. இத்திருமேனி அனைத்து போகங்களையும் எளிதில் தரவல்லது. முக்தி பெற சுலபமான சாதனமும் இதுவே. இதை தரிசிப்பது, தொடுவது, தியானிப்பது எல்லாம் பிறப்பு—இறப்பு என்னும் துன்பத்தைத் துடைப்பது. அக்னிமலைபோல் இச்சிவலிங்கம் தோன்றியதால் இவ்விடம் ‘அருணாசலம்’ என்று சிறப்படையும். இங்கு பலப்பல புண்ணியத் திருக்குளங்கள் (தீர்த்தங்கள்) தோன்றப் போகின்றன. இவ்விடத்தில் வசிப்பதும் இறப்பதும் முக்தியைத் தரும்.

எனக்கு இரண்டு திருமேனிகள் உண்டு. ஒன்று ஸகலம் (உருவுடையது); மற்றொன்று நிஷ்கலம் (உருவமற்றது). வேறு எவருக்கும் இம்மாதிரியான திருமேனி கிடையாது. முதலில் நான் ஸ்தம்ப (கம்பம்) உருவாகத் தோன்றினேன். பின், எனது உண்மை சொரூபத்தில் தோன்றினேன். பிரும்மத்தின் நிலை, எனது உருவமற்ற நிஷ்கல சொரூபம். மகேசனாக இருப்பது, ஸகல (உருவமுள்ள) சொரூபம். இவையிரண்டும் எனக்கேயான சொரூபங்கள்.

(ஒப்புநோக்குக :—

அருவமோ ரூபாரூபம்

ஆனதோ அன்றி நின்ற

உருவமோ உரைக்குங்கர்த்தா

வடிவெனக் குணர்ந்திங்கு என்னில்

அருவமும் ரூபாரூபமும்

ஆனதும் அன்றி நின்ற

உருவமும் மூன்றும் கொள்ள

ஒருவனுக்கு உரைக்கலாமே.

— சிவஞான சித்தியார்)

நானே பரப்பிரும்மம். கலைகள் கொண்டதும் கலைகளற்றதும் எனது சொரூபமே. பிரும்மமாக இருப்பதால் நானே ஈசுவரன். அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் நன்மை முதலியன செய்வதே எனது திருவிளையாடல். பிரும்மதேவனே! நாராயணனே! நான் எல்லாவற்றையும்விட மிகப் பெரியதாக இருப்பதாலும் உலகத்தைப் பெருக்குவதாலும் ‘பிரும்மம்’ என்று அழைக்கப்படுகிறேன். எங்கும் நீக்கமற நிறைந்திருப்பதால் அனைத்திற்கும் ‘ஆத்மா’. உலகத்தின்பாற்பட்ட ஆன்மா அல்லது பகவானிலிருந்து வேறான ஆக்கல், அளித்தல், அழித்தல், மறைத்தல், அருளல் என்கிற ஐந்தொழில்களைச் செய்பவன் நானே. என்னைத் தவிர வேறெவரும் இதைச் செய்வதில்லை. ஏனெனில் நானன்றோ அனைத்திற்கும் தலைவன். முதலில் எனது பிரும்மரூபத்தை அறிய வைப்பதற்காக நிஷ்கலமான சிவலிங்கரூபத்தில் தோன்றினேன். பின் அறியவொண்ணா கடவுட்தன்மையைத் தெரிய வைப்பதற்காக அகில உலக நாயகனான நான், ஸகல (உருவ)த் திருமேனி கொண்டு இப்பொழுது தோன்றினேன். என்னிடமுள்ள ஈசுவரத்தன்மையே ஸகலரூபம் (விக்கிரகத் திருமேனி). உருவமற்ற நிஷ்கலமான இத் தீப்பிழம்புத் திருமேனியே எனது பிரும்ம சொரூபத்தைக் குறிப்பதென்று அறிக. அதுவே எனது அடையாளம். நீங்களிருவரும் இங்கிருந்து தினமும் இச்சிவலிங்கத் திருமேனியைப் பூஜித்து வருக. இது எனது சொரூபமானதால் என் அருகிலிருக்கும் (ஸாமீப்ய) நிலையை அடைவிக்கும். அடையாளமான லிங்கத்திற்கும் அதற்குக் காரணனான லிங்கியான எனக்கும் வேற்றுமை இல்லாததால் சான்றோர்களும் இதையே பூஜிக்கின்றனர். எனது சொரூபமான ஒரு சிவலிங்கத்தைப் பிரதிஷ்டை செய்வதால் உபாசகன் எனக்குச் சமமான நிலை பெறுகிறான். இரண்டு சிவலிங்கங்களைப் பிரதிஷ்டை செய்பவன் ஸாயுஜ்யமான (நானே ஆகிற) முக்தி பெறுகிறான். முக்கியமாகச் சிவலிங்கத் திருமேனியையே பிரதிஷ்டை செய்ய வேண்டும். அதை விடுத்து விக்கிரகத் திருமேனியைப் பிரதிஷ்டை செய்வது அத்துணை முக்கியமல்ல, சிறந்ததுமல்ல. சிவலிங்கத் திருமேனியின்றி, எங்கும் விக்கிரகத் திருமேனிகளே பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டிருப்பினும் அவ்விடத்தை க்ஷேத்திரம் என்று கூறமாட்டார்கள். அதாவது, சிவலிங்கத் திருமேனி இருக்குமிடமே க்ஷேத்திரமாகும்.

அத்தியாயம் : பத்து

இறைவனது ஐந்தொழில்கள்; பிரணவம் மற்றும் ஐந்தெழுத்து மந்திரத்தின் பெருமை; பிரும்மாவும் விஷ்ணுவும் பகவானைத் துதித்தல்; இறைவன் மறைதல்

பிரும்மதேவரும் ஸ்ரீமந்நாராயணரும் கேட்கிறார்கள்—— படைத்தல் முதலிய ஐந்தொழில்களின் இலக்கணம் என்ன? என்பதை எங்கள் இருவருக்கும் கூறுங்கள்.

ஸ்ரீசிவபெருமான் கூறுகிறார்—— எனது செயற்பாடுகளை அறிவதென்பது சற்றே கடினமானது, சிந்தனைக்குரியது. இருப்பினும் கருணையினால் அதைப் பற்றிக் கூறுகிறேன். பிரும்மதேவரே! அச்சுதனே! படைத்தல், காத்தல், அழித்தல், மறைத்தல், அருளல் என்னும் ஐந்தும் உலகைப் பற்றிய எனது செயல்கள். இவை எனக்கேயான செயல்கள். உலகைப் படைக்கத் தொடங்குதலே ‘ஸர்கம்’ அல்லது ‘சிருஷ்டி’ (படைத்தல்) எனப்படும். என்னால் காப்பாற்றப்பட்டுப் படைத்தல் நிலைகொள்வதே, அதன் ‘ஸ்திதி’ (காத்தல்) ஆகும். படைத்தல் அழிவுறுவதே ‘ஸம்ஹாரம்’ (அழித்தல்) ஆகும். ஜீவராசிகளின் பிராணனான வாயு வெளியேறுவதே ‘திரோபாவம்’ (மறைத்தல்) ஆகும். இவையனைத்தினின்றும் விடுதலை பெறுவதே ‘அநுக்ரஹம்’ (அருளல்) ஆகும். இவ்வாறு இவை ஐந்தும் என் செயல்கள். படைத்தல் முதலிய முதல் நான்கும் உலகை விரிவுபடுத்துவன. ஐந்தாவது செயலான அருளல் முக்திக்கு வித்து. அது என்னிடமே அசைவற்று நிலைத்து நிற்கிறது. எனதடியார்கள் இந்த ஐந்தொழில்களையும் ஐம்பெரும் பூதங்களில் அதாவது படைத்தலைப் பூமியில், காத்தலை நீரில், அழித்தலைத் தீயில், மறைத்தலைக் காற்றில், அருளுதலை விண்ணில் எனக் காண்கிறார்கள்.

படைப்பனைத்தும் பூமியில் நடக்கிறது. நீரினால் எல்லோருடைய பெருக்கமும் வாழ்க்கையின் பாதுகாப்பும் ஏற்படுகிறது. தீ அனைத்தையும் எரித்துச் சாம்பலாக்குகிறது. காற்று அனைத்தையும் ஓரிடத்திலிருந்து மற்றோரிடத்திற்கு எடுத்துச் செல்கிறது. ஆகாயம் அனைத்தையும் வாழ வைத்து அருள்கிறது. அறிவாளிகள் இப்படித்தான் கருதுகிறார்கள். இவ்வைந்து தொழில்களையும் நன்கு செவ்வனே நடத்துவதற்காகவே எனக்கு ஐந்து முகங்கள் உள்ளன. நான்கு திக்குகளை நோக்கி நான்கு முகங்களும் ஐந்தாவது முகம் இவற்றின் நடுவில் விண்ணை நோக்கியதாகவும் உள்ளது. குழந்தைகளே! நீங்களிருவரும் தவம் செய்து அதனால் மகிழ்ந்த என்னிடமிருந்து உங்களுக்குப் பிடித்தமான படைத்தல், காத்தல் என்னும் இருசெயல்களையும் பெற்றிருக்கிறீர்கள். அதேபோல, எனது விபூதி சொரூபங்களான ருத்ரனும் மகேசுவரனும் அழித்தல், மறைத்தல் என்னும் உயர்ந்த இரு செயல்களையும் பெற்றுள்ளனர். ஆனால், அருளல் என்னும் செயலை வேறெவரும் பெற முடியாது. ருத்ரனும் மகேசுவரனும் தங்கள் செயல்களை மறக்கவில்லை. ஆகையால்தான் நான், அவர்களுக்கு என் ஸாரூப்ய நிலையை அதாவது எனக்குச் சமானமான ஸ்தானத்தை அளித்துள்ளேன். அவர்களது சொரூபம், வேடம், செயல், வாகனம், இருக்கை மற்றும் ஆயுதம் முதலியவையனைத்தும் என்னைப் போலவே இருக்கும். முன்பொரு சமயம் அனைத்து நலன்களையும் அருளக்கூடிய எனது சொரூபமாகிய ஓங்கார மந்திரத்தை அவர்களுக்கு உபதேசித்தேன். முதன்முதலில் எனது முகத்திலிருந்து எனது பூரண சொரூபத்தைக் காட்டக் கூடிய ஓங்காரம்தான் வெளி வந்தது. ஓங்காரம் நாதமான சொல் வடிவம். அதற்கு வரி வடிவம் (திருமேனி வடிவம்) நானே. தினமும் ஓங்காரத்தைத் தொடர்ந்து நினைப்பது என்னை நினைப்பதே ஆகும்.

யஜுர் வேதத்தைக் கூறும் ‘வாமதேவம்’ என்னும் எனது வடக்கு நோக்கிய திருமுகத்திலிருந்து ‘அ’காரம் தோன்றியது. ருக் வேதத்தைக் கூறும் ‘ஸத்யோஜாதம்’ என்னும் மேற்கு நோக்கிய முகத்திலிருந்து ‘உ’காரமும், அதர்வண வேதத்தை ஓதும் ‘அகோரம்’ என்னும் தென்திசை நோக்கும் திருமுகத்திலிருந்து ‘ம’காரமும், ஸாமவேதத்தைக் கூறும் ‘தத்புருஷம்’ என்னும் கிழக்கு நோக்கிய திருமுகத்திலிருந்து ‘பிந்து’வும், நடுவில் மேல்நோக்கிய ‘ஈசானம்’ என்னும் திருமுகத்திலிருந்து ‘நாதமும்’ தோன்றின. இவ்வைந்தும் ஒன்றுசேர்ந்தே பிரணவம் அதாவது ஓங்காரம் என்னும் ஓரெழுத்தாக, நாதத் திருமேனியாக உதித்தது. பெயரும் வடிவமும் கொண்டதாக விளங்கும் இவ்வுலகு முழுவதும் வேதங்களும், ஆண்—பெண் என்னும் இருபாலரும் இந்தப் பிரணவத்திலிருந்து தோன்றியதே. இவையனைத்திலும் ஓங்காரமே நிரம்பியுள்ளது. சிவசக்தி தத்துவத்தை விளக்குவது. எனது அனைத்து சொரூபங்களையும் விளக்கும் ‘பஞ்சாட்சரம்’ என்னும் திருவைந்தெழுத்து இதிலிருந்துதான் தோன்றியது. அது ‘அ’கர வரிசையிலும் ‘ம’கர வரிசையிலும் வெளித் தோன்றியது.

திருவைந்தெழுத்து என்னும் பஞ்சாட்சரம் ‘ஓம் நம: ஶிவாய’ என்பதே. இத்திருவைந்தெழுத்தில் இருந்தே அ, இ, உ, ரு, ல்ரு என்கிற ஆதாரமான உயிர் எழுத்துக்களும், ‘க’ வர்க்கம் முதலிய ஐந்து ஐந்து எழுத்துக்கள் கொண்ட உயிர்மெய் எழுத்துக்களும் தோன்றின. இவற்றை ‘மாத்ருகாட்சரங்கள்’ என்பர். இதிலிருந்தே சிரோமந்திரத்தோடு கூடிய மூன்று பாதங்களுடைய ‘காயத்ரி மகாமந்திரம்’ தோன்றியது. அதிலிருந்து வேதங்கள் அனைத்தும் தோன்றின. அவ்வேதங்களிலிருந்தே ஸப்த கோடி மகாமந்திரங்களும் தோன்றின. அம்மந்திரங்களை ஜபிப்பது பலவாறான காரியங்களின் சித்தியை (நற்பயனை) அளிக்கிறது. ஆனால், ஓங்காரமான பிரணவ மந்திரத்தையும் திருவைந்தெழுத்தையும் ஜபிப்பதால் மனவிருப்பங்கள் அனைத்தும் நிறைவேறுகின்றன. இம்மந்திரங்களை ஜபிப்பதால் இவ்வுலக போகங்களும், பின்பு முக்தியும் கிடைக்கிறது. எனது ஸகல சொரூபமான விக்கிரக வடிவத்தைப் பற்றிய எல்லா மந்திரங்களும் இவ்வுலக இன்பங்களை உடனேயே அளிக்கவல்லன. மேலும், நன்மைகளிலெல்லாம் உயர்ந்த நன்மையாகிற முக்தியையும் தரவல்லன.

நந்திகேசுரர் கூறுகிறார்—— உலகமாதாவான பார்வதீபிராட்டியுடன் அமர்ந்திருந்த சிவபெருமான் (இவ்வாறு கூறிவிட்டு) வடக்கு நோக்கி நிற்கும் பிரும்மதேவரையும் ஸ்ரீவிஷ்ணுவையும் திரைமறைவில் மறைத்து, அவர்களது திருமுடியில் தனது தாமரைக் கரத்தை அமர்த்தி, உயர்ந்ததான (பஞ்சாட்சர) மகாமந்திரத்தை மெதுவாக உபதேசித்தார். மந்திர—தந்திர சாஸ்திரங்களில் கூறப்பட்ட முறை தப்பாது மந்திரத்தை மும்முறை கூறி, சீடர்களான அவர்களுக்குச் சிவமந்திர தீக்ஷை அளித்தார். குருதட்சிணையாக அவர்கள் தங்களையே இறைவனுக்கு அர்ப்பணமாகத் தந்தார்கள். பின்பு இருகைகூப்பி வணங்கி, தேவதேவரான மூல குருவான அவரைத் துதித்தனர்.

பிரும்மாவும் விஷ்ணுவும் துதிக்கின்றனர்——

நமோ நிஷ்கலரூபாய

நமோ நிஷ்கலதேஜஸே ।

நம: ஸகலநாதா2ய

நமஸ்தே ஸகலாத்மநே ॥

நம: ப்ரணவவாச்யாய

நம: ப்ரணவலிங்கி3நே ।

நம: ஸ்ரு॒ஷ்ட்யாதி3கர்த்ரே ச

நம: பஞ்சமுகா2ய தே ॥

பஞ்சப்3ரஹ்மஸ்வரூபாய

பஞ்சக்ரு॒த்யாய தே நம: ।

ஆத்மநே ப்3ரஹ்மணே

துப்4யமநந்தகு3ணஶக்தயே ॥

ஸகலாகலரூபாய

ஶம்ப4வே கு3ரவே நம: ।

— ஶிவபுரா. வித். ஸம். 10/28—30½

“இறைவா! தாங்கள் உருவமற்ற நிஷ்கல சொரூபர். தங்களை வணங்குகிறோம். அருவுருவமான (நிஷ்கலமான) ஒளி வடிவாகப் பிரகாசிக்கும் தங்களுக்கு வணக்கம். அகில உலகநாதரான தங்களுக்கு வணக்கம். அனைத்துமாக விளங்கும் தங்களுக்கு வணக்கம். பிரணவமான ஓங்காரத்தின் உட்பொருளாகவும், அந்த ஓங்காரத்தால் குறிக்கப்படுபவருமான தங்களுக்கு வணக்கம். ஆக்கல், காத்தல், அழித்தல், மறைத்தல், அருளல் ஆகிய ஐந்தொழில்கள் புரியும் தங்களுக்கு வணக்கம். ஸத்யோஜாதம், வாமதேவம், தத்புருஷம், அகோரம், ஈசானம் என்கிற ஐந்து முகங்களுடைய தங்களுக்கு நமஸ்காரம். ஐந்து பிரும்மங்களின் சொரூபமாகவும், ஐந்தொழில்களைச் செய்பவராகவும் உள்ள தங்களுக்கு வணக்கம்.

(ஒப்புநோக்குக:—

நிர்விசேஷமபி ப்3ருஹ்ம

ஸ்வஸ்மிந் மாயாவிலாஸித: ।

ப்3ரஹ்மா விஷ்ணுஶ்ச ருத்3ரச்ச

ஈஶ்வரஶ்ச சதா3சிவ: ।

இத்யாக்2யாவஶத: பஞ்சப்3ரஹ்ம

ரூபேண ஸம்ஸ்தி2தம் ॥

— த்ரிபுராசித்தாந்தம்

பிரும்மா, விஷ்ணு, ருத்ரன், ஈசுவரன், சதாசிவன் ஆகிய இவர்களே பஞ்சப்பிரும்மங்கள். இவர்கள், பரப்பிரும்மத்தினிடமிருந்து மாயையின் சேர்க்கையால் தோன்றினமையால் அவர்கள் பிரும்மத்தினுள் அடங்கியவர்களாக ஆகிறார்கள். இப்படி பஞ்சப்பிரும்ம சொரூபமாக இருக்கிறார் ஸ்ரீபரமசிவன்!)

“அனைத்து ஜீவராசிகளின் ஆன்மாவாகவும், பரப்பிரும்மமாகவும், எண்ணிலடங்கா குணக்கடலாகவும், சொல்லொணா சக்திகள் கொண்டவராகவும் விளங்கும் தங்களுக்கு வணக்கம். ஸகல ரூபமான விக்கிரகத் திருமேனியும், நிஷ்கலராக அருவுருவமான லிங்கத் திருமேனியும் கொண்ட பரமனே! பக்தர்களுக்கு இன்னருள் புரிவதால் ‘ஶம்பு’ என்று அழைக்கப்படுபவரே! அஞ்ஞான இருளகற்றும் மெய்ஞ்ஞான குருவே! தங்களுக்கு நமஸ்காரம்.”

இவ்வாறு தங்கள் தலைவரான ஸ்ரீபரமசிவனைத் துதித்த பிரும்மதேவரும் ஸ்ரீமந்நாராயணரும் அவரது திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கினர்.

மகேசுவரன் கூறுகிறார்—— திருஆதிரை நட்சத்திரத்துடன் கூடிய சதுர்த்தசி திதியில் பிரணவமான ஓங்காரத்தை ஜபித்தல் அளவுகடந்த நற்பயனைத் தரவல்லது. சூரியனது சங்கராந்தியோடு திருஆதிரை நட்சத்திரம் சேர்ந்த தினத்தில் ஒரு முறை பிரணவ ஜபம் செய்தால், அது ஒரு கோடி தரம் ஜபித்த புண்ணியப் பயனைத் தரும். மிருகசீர்ஷ நட்சத்திரத்தின் கடைசி பாதத்திலும் புனர்பூச நட்சத்திரத்தின் முதல் பாதத்திலும் செய்யும் ஜபம், பூஜை, ஹோமம், தர்ப்பணம் ஆகியனவும் திருவாதிரை நட்சத்திரத்தில் செய்யும் நற்காரியங்களைப் போன்றே நற்பயனை அளிக்கும் என்றறிக. என் திருமேனியான சிவலிங்கத்தை விடியற்காலையில், பகலில், நடுப்பகலுக்கு முந்திய சங்கம காலத்தில் தரிசனம் செய்ய வேண்டும். எனது தரிசனத்திற்கும் பூஜைக்கும் சதுர்த்தசி திதி அதிகமிருக்கும் இரவு நேரமும், பிரதோஷ நேரமும் (மாலை 5½ முதல் 6½ வரை) மிகவும் உகந்தது. ஏனெனில், அடுத்த திதியோடு சேர்ந்துள்ள சதுர்த்தசி திதியே உயர்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது. பூஜை செய்பவர்களுக்கு எனது ஸகலத் திருமேனி (விக்கிரகம்), நிஷ்கலத் திருமேனி (சிவலிங்கம்) இரண்டுமே சமமானதாயினும் விக்கிரகத் திருமேனியைக் காட்டிலும் சிவலிங்கத் திருமேனியே முதலிடம் பெறுகிறது. ஆகவேதான் முக்தி பெற விரும்புவோர் உருவத் திருமேனியைவிட, அருவுருவத் திருமேனியான சிவலிங்கத் திருமேனியையே அதிகம் பூஜிக்கின்றனர். சிவலிங்கத் திருமேனியை ஓங்காரமான பிரணவத்தாலும், விக்கிரகத் திருமேனியைத் திருவைந்தெழுத்தாலும் பூஜிக்க வேண்டும். சிவலிங்கமூர்த்தியைத் தானாகவோ, பிறரைக் கொண்டோ பிரதிஷ்டை செய்து உயர்ந்த திரவியங்கள் கொண்டு பதினாறு வகை உபசாரங்களால் பூஜிக்க வேண்டும். இதனால் என்னைச் சுலபமாகப் பெற்றிடலாம். இவ்வாறு ஸ்ரீசிவபெருமான், பிரும்மா, விஷ்ணு ஆகிய இருவருக்கும் கூறிவிட்டு அங்கேயே மறைந்தருளினார்.

அத்தியாயம் : பதினொன்று

சிவலிங்கப் பிரதிஷ்டை, அதன் இலக்கணம், பூஜிக்கும் முறை மற்றும் சிவபதத்தை அடைவதற்கான நற்செயல்கள்

சௌனகாதி மகரிஷிகள் கேட்கிறார்கள்—— சூதரே! சிவலிங்கத்தைப் பிரதிஷ்டை செய்வதெப்படி? அதன் இலக்கணமென்ன? எவ்வாறு பூஜிக்கவேண்டும்? அதற்கான இடம்—காலம் என்ன? எந்தத் திரவியத்தைக் கொண்டு அமைக்கவேண்டும்?

சூதர் பதில் கூறுகிறார்—— மகரிஷிகளே! நீங்கள் கேட்டபடியே நான் அதைக் கூறுகிறேன். கவனத்தோடு கேட்டுத் தெளியுங்கள். நமக்குகந்த நல்ல சுபநேரத்தில் ஏதாவதொரு நதிக்கரையில் தினந்தோறும் தவறாது பூஜை செய்வதற்கேற்ற இடத்தில் நம் விருப்பப்படி சிவலிங்கத்தைப் பிரதிஷ்டை செய்யவேண்டும். மண்ணினாலோ, நீரினாலோ அல்லது அக்னியிலோ நம் விருப்பப்படி ஆக்கிய அல்லது கல்பநூல்களில் கூறப்பட்டுள்ளபடி இலக்கணங்களுடன் கூடிய சிவலிங்கத்தைத் தாபித்து பூஜை செய்பவன் அதற்கான முழுப்பயனையும் பெறுகிறான். குறைவற்ற சம்பூர்ண நல்லிலக்கணங்களோடுகூடிய சிவலிங்கத்தை ஸ்தாபித்துப் பூஜிப்பவன் உடனேயே அதற்கான நற்பயனைப் பெறுகிறான். இடம்விட்டு இடம் பெயரும் சலப்பிரதிஷ்டை செய்ய விரும்பினால் அதற்கு சிறியதான சிவலிங்க மூர்த்தமும் விக்கிரகமுமே ஏற்றது. இடம் விட்டுப் பெயராத அசலப்பிரதிஷ்டை எனில் லிங்கமோ, விக்கிரகமோ பெரியதாக இருக்கலாம். உத்தம இலக்கணங்களோடும் ஆதார பீடத்தோடும் கூடிய சிவலிங்கமே பிரதிஷ்டைக்கு உகந்தது. சிவலிங்கத்தின் பீடம் வட்டவடிவாகவோ, நாற்சதுரமாகவோ, முக்கோண வடிவாகவோ, கட்டில் கால் போல் மேலும் கீழும் பருத்ததாகவோ, நடுவில் மெல்லியதாகவோ இருக்கலாம். சிவலிங்கத்தின் பீடம் இவ்வாறு இருந்தால் அது மிகவுயர்ந்த பலனைத் தருவதாகும். முதலில் மண்ணினாலோ கல்லினாலோ அல்லது பஞ்ச உலோகத்தினாலோ சிவலிங்கத்தைச் செய்யலாம். சிவலிங்கம் எதனால் ஆக்கப்பட்டதோ அதனாலேயே அதனுடைய பீடத்தையும் செய்யவேண்டும் என்பதே நிலையான அசலப்பிரதிஷ்டை செய்வதில் உள்ள முக்கிய விஷயம்.

ஓரிடத்திலிருந்து மற்றோரிடத்திற்கு எடுத்துச் செல்லுமாறு உள்ள சலப்பிரதிஷ்டையிலும் லிங்கமும் பீடமும் ஒரே பொருளினால்தான் ஆக்கப்பட வேண்டும். ஆனால் பாணலிங்கத்திற்கு இந்தக் கட்டாயமில்லை. லிங்கத்தினுடைய உயரம் அதை நிர்மாணிக்கும் அல்லது பிரதிஷ்டை செய்யும் யஜமானனது மோதிரவிரலின் அளவு போல் பன்னிரண்டு மடங்கு இருக்கவேண்டும். இம்மாதிரியான அளவுள்ள சிவலிங்கமே உத்தமமானது. அதற்குக் குறைவாக இருந்தால் பெறப்படும் பயனும் குறைவாகவே இருக்கும். அதிகமாக இருந்தால் அதனால் குற்றமொன்றும் இல்லை. சரலிங்கத்திற்கும் இது பொருந்தும். இதன் உயரம் கர்த்தாவின் மோதிரவிரல் அளவிற்குச் சமமாக இருக்க வேண்டும். அதற்கும் சிறிதாக இருந்தால், பெறும் பயனும் குறைவுதான். அதற்கும் அதிக உயரமிருந்தால் தவறொன்றுமில்லை. முதலில் சிற்ப சாஸ்திரத்தில் கூறியபடி பற்பல தேவமூர்த்தங்கள் கொண்டதாக ஒரு விமானமோ, கோயிலோ அமைக்க வேண்டும். அதில் கருவறை அழகாகவும், உறுதியாகவும், கண்ணாடிபோல் தூய்மையாகவும் இருக்கவேண்டும். அதை நவரத்தினங்களால் அழகுபடுத்த வேண்டும். கிழக்கிலும் மேற்கிலும் ராஜத்துவாரம் (பிரதானவாயில்) அமைக்கப்பட வேண்டும்.

சிவலிங்கத்தைப் பிரதிஷ்டை செய்யும் ஆதாரபீடத்தினடியில் உள்ள குழியில் மாணிக்கம், முத்து, பவழம், பச்சை மரகதம், புஷ்பராகம், வைரம், நீலம், வைடூரியம், கோமேதகம் முதலிய ஒன்பது இரத்தினங்களையும், மேலும் தங்கம், வெள்ளி முதலிய உயர்ந்த பொருட்களையும் ‘ஸஹிரத்நாநி தா3சுஷே ஸுவாதி சவிதா ப4க: தம் பா4க3ம் சித்ரமீமஹே’ என்கிற வேத மந்திரத்தைக் கூறி வைக்கவேண்டும். பின் ‡‘ஸத்யோஜாதம்’ முதலிய ஐந்து மந்திரங்களைக் கூறி, சிவலிங்கத்தைச் சுற்றி ஐந்து இடங்களில் பூஜை செய்து, அக்னியில் அவியுணவால் (வெள்ளைச் சாதத்தால்) பல ஆகுதிகள் செய்ய வேண்டும். பின், அனைவருமாகச் சேர்ந்து பூஜையை முறைப்படிச் செய்து முடித்து, குருவாக அமர்ந்த ஆசார்யருக்குத் தட்சிணைகள் தந்து ஆசிபெற்று, சுற்றத்தார்களுக்கு விருப்பம் போல் சன்மானம் செய்து அனைவரையும் மகிழ்விக்க வேண்டும். யாசகர்களுக்கு பொன், வெள்ளி, வீடு, நிலம் முதலிய ஜடப்பொருட்களையும், பசு முதலிய உயிருள்ள பொருட்களையும் தானம் செய்யவேண்டும்.

‡ 1. ஓம் ஸத்3யோஜாதம் ப்ரபத்3யாமி

ஸத்3யோஜாதாய வை நமோ நம: ।

ப4வே ப4வேநாதிப4வே ப4வஸ்வ

மாம் ப4வோத்3ப4வாய நம: ॥

2. ஓம் வாமதே3வாய நமோ ஜ்யேஷ்டா2ய நம: ஶ்ரேஷ்டா2ய நமோ ருத்3ராய நம: காலாய நம: கலவிகரணாய நமோ ப3லவிகரணாய நமோ ப3லாய நமோ ப3லப்ரமத2நாய நம: ஸர்வபூ4தத3மநாய நமோ மநோந்மநாய நம: ।

3. ஓம் அகோ4ரேப்4யோऽத2 கோ4ரேப்4யோ கோ4ரகோ4ரதரேப்4ய: ஸர்வேப்4ய: ஸர்வஶர்வேப்4யோ நமஸ்தேऽஸ்து ருத்3ரரூபேப்4ய: ॥

4. ஓம் தத்புருஷாய வித்3மஹே மஹாதே3வாய தீ4மஹி தந்நோ ருத்3ர: ப்ரசோத3யாத் ।

5. ஓம் ஈஶாந: ஸர்வவித்3யாநாம் ஈஶ்வர: ஸர்வபூ4தாநாம் ப்3ரஹ்மாதி4பதிர்—ப்3ரஹ்மணோऽதி4பதிர்—ப்3ரஹ்மா ஶிவோ மேऽஸ்து ஸதா3ஶிவோம் ॥

ஸ்தாவரம் (அசையாதன), ஜங்கமம் (அசைவன) ஆகிய சகல ஜீவராசிகளையும் ஆதரவோடு மகிழ்வித்து, பின் கருவறையின் நடுவில் பிரதிஷ்டை செய்யும் இடத்தில் தோண்டிய குழியில் தங்கம், வெள்ளி, நவரத்தினங்கள் ஆகியவற்றை இட்டு நிரப்பி, ஸத்யோஜாதம் முதலிய மந்திரங்களைக் கூறி, அனைத்து மங்களங்களையும் வாரி வழங்கும் ஸ்ரீமகாதேவரான பரமசிவனைத் தியானித்து, வாத்தியங்கள் முழங்க ஓங்காரமான பிரணவ மகாமந்திரத்தை ஜபித்தவாறு, அக்குழியில் ஆதாரபீடத்தைத் தாபித்து, அதன் நடுவில் ஸ்ரீசிவலிங்கத்தைப் பிரதிஷ்டை செய்ய வேண்டும். இவ்வாறு பிரதிஷ்டை செய்து, அது அசையாமலிருப்பதற்காகச் சிவலிங்கத்தைச் சுற்றி, அஷ்டபந்தனம் (எண்வகை மூலிகைகளால் தயாரிக்கப்பட்ட) மருந்து சாத்தி இறுகச் செய்யவேண்டும். அதேபோல அங்கு அழகான திருமேனியோடுள்ள சிவபெருமானின் சிலை விக்கிரகத்தையும் தாபிக்க வேண்டும். சிவலிங்கத்தைப் பிரதிஷ்டை செய்ய, கடைப்பிடிக்கப்பட வேண்டிய பூசுத்தி (துடைத்தல், மெழுகல்) முதலிய எல்லா நியமங்களையும் சிலாவிக்கிரகத்தைப் பிரதிஷ்டை செய்யும்போதும் முழுவதுமாகக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். இதிலுள்ள வேறுபாடு ஒன்றுதான். சிவலிங்கத் திருமேனியைப் பிரதிஷ்டை செய்ய ஓங்காரமான பிரணவத்தைக் கூறவேண்டும். விக்கிரகத் திருமேனியைப் பிரதிஷ்டை செய்யும்போது பஞ்சாட்சரத்தை ஜபிக்க வேண்டும். சிவலிங்கம் மட்டும் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டிருந்தாலும், உற்சவங்கள் நடக்கும்போது வெளியில் திருவுலா வருவதற்காக உலோகத் திருமேனியையும் அமைக்கவேண்டும். விக்கிரகத்தை வெளியிலிருந்தும் வாங்கிக் கொள்ளலாம். அதாவது, சான்றோர்களிடமிருந்தும் பெறலாம். சாது—ஜனங்களால் அது பூஜிக்கப்பட்டிருப்பின் மிகவும் நல்லது. இவ்வாறு சிவலிங்கத்திலோ, விக்கிரகரூபத்திலோ செய்யப்படும் சிவபூஜை சிவபதமான கயிலையைத் தரவல்லது. அசையாதன (ஸ்தாவரம்), அசைவன (ஜங்கமம்) என்கிற வேறுபாட்டிற்கிணங்க, சிவலிங்கமும் இருவகையாகக் கூறப்படுகிறது. மரம்—செடி—கொடிகளை ஸ்தாவரலிங்கம் என்பர். புழு—பூச்சிகளை ஜங்கமலிங்கம் என்பர். ஸ்தாவரலிங்கத்திற்கு நீர்பாய்ச்சுதல் மூலமும், ஜங்கமலிங்கத்திற்கு உணவு, நீர் தருவதன் மூலமும் சேவை செய்து மகிழ்விக்கலாம். ‘அவைகளிடம் வைக்கும் அன்பே சிவபூஜை ஆகும்’ என்பது அறிஞர்கள் கருத்து. அதாவது மக்கள் சேவையே மகேசன் சேவை! சராசரமனைத்துமே பகவானது அடையாளம் என்று நினைத்துப் பூஜிப்பது.

(ஒப்புநோக்குக:—

‘காண்பனவெல்லாம் கருமிடற்றெம்பெருமான்’

— அப்பர் பெருமான்

‘பண்ணேன் உனக்கான பூசை ஒருவடிவிலே

பாவித்து இறைஞ்ச ஆங்கே

பார்க்கின்ற மலரூடு நீயே இருத்தி’

— தாயுமான சுவாமிகள்)

இவ்வாறு மகாலிங்கத்தைத் தாபித்து பதினாறு வகையான உபசாரங்களுடன் பரசிவத்தைப் பூஜிக்க வேண்டும். தன் சக்திக்கேற்றவாறு தினமும் பூஜிக்க வேண்டும். திருக்கோயிலில் கொடியேற்றம் முதலியனவும் செய்தல் வேண்டும். ஏனெனில், சிவபதத்தை அருள்வது சிவலிங்க பூஜையன்றோ. சரலிங்கமான விக்கிரகத்திற்குச் செய்யும் உபசரணைகளும் சிவபதத்தை அளிக்கவல்லதே. பதினாறு வகையான உபசாரங்களாவன:— ஆவாகனம் (இறைவனை எழுந்தருளச் செய்தல்), ஆசனம் (அமர பீடமளித்தல்), அர்க்யம் (கையலம்ப நீர் அளித்தல்), பாத்யம் (காலலம்ப நீர் அளித்தல்), ஆசமனீயம் (சுத்திக்காகச் செய்வது), மங்கள ஸ்நானம் (நீராட்டுதல்), வஸ்திரம் (பட்டாடை அளித்தல்), யக்ஞோபவீதம் (பூணூல் அணிவித்தல்), கந்தம் (நறுமணச் சந்தனம் சாத்துதல்), புஷ்பம் (மாலை அணிவித்தல்), தூபம் (நற்புகை காட்டுதல்), தீபம் (ஞான வெளியான பகவானுக்கு விளக்கேற்றிப் காட்டுதல்), நைவேத்யம் (அறுசுவை உண்டி படைத்தல்), தாம்பூலம் (வெற்றிலைபாக்குத் தரல்), நீராஜனம் (கற்பூர ஆரத்தி எடுத்தல்), நமஸ்காரம். பின், இறைவனை அவரது இடத்திற்கே செல்ல வேண்டுதலான விசர்ஜனம். இல்லையேல் அர்க்யத்திலிருந்து நைவேத்தியம் வரையிலான பூஜையையும் செய்யலாம். ஆனால், திருவபிஷேகம், நைவேத்தியம், நமஸ்காரம், தர்ப்பணம் என்பனவற்றையாவது முடிந்தவரை நித்தமும் செய்யவேண்டும். இவ்வாறு செய்யும் பூஜையும் சிவபதத்தை அளிக்கும்.

யாரோ ஒரு புண்ணியவான் (மனிதன்) ஸ்தாபித்த லிங்கமோ, ரிஷிகள் ஸ்தாபித்த லிங்கமோ, தேவதைகள் ஸ்தாபித்த லிங்கமோ, தானாகத் தோன்றிய சுயம்புலிங்கமோ அல்லது நாமே புதிதாக ஸ்தாபித்த லிங்கமோ, எதுவானாலும் நமக்குத் தெரிந்த வரையிலும் சக்திக்கேற்றபடி பூஜை செய்வதாலும் பூஜைக்குரிய பொருட்களை அளிப்பதாலும்கூட முன்கூறப்பட்ட அனைத்துப் பலன்களையும் பெறலாம். வலம் வந்து நமஸ்கரிப்பதனாலும் சிவபதம் பெறலாம். தினமும் ஸ்ரீசிவலிங்கத்தைக் கண்டு தரிசிப்பது என்கிற விரதம் மேற்கொள்வதும் அனைத்து நலன்களையும் அளிக்கவல்லது. மண், மாவு, பசுஞ்சாணம், பூ, அரளிப்பூ, பழம், வெல்லம், வெண்ணெய், விபூதி (திருநீறு) அல்லது அன்னம் ஆகியவற்றாலும் சிவலிங்கத்தைச் செய்து, சக்திக்குகந்தவாறு பூஜிக்கலாம். அல்லது தினமும் பத்தாயிரம் ஓங்கார ஜபம் செய்யலாம். அல்லது காலையும் மாலையும் சந்திநேரத்தில் ஓராயிரம் பிரணவ ஜபம் செய்யலாம். இவ்வழியும் சிவபதத்தைத் தருமென அறியவும்.

ஜபம் செய்யும்போது ‘ம்’—ல் முடியுமாறு ‘ஓம்’ என்று ஜபிப்பது மனத்தூய்மையைத் தரும். ஸமாதி நிலையில் மனதிலேயே ஜபிக்க வேண்டும். மற்ற சமயங்களில் பிறர் கேளாவண்ணம் உதடு மட்டும் அசையுமாறு (உபாம்சு முறை) ஜபிக்கவும். நாதமும் பிந்துவும் சேர்ந்து ஓங்காரத்தை உச்சரிப்பதை ‘சமானப் பிரணவம்’ என்பர் பெரியோர். தினமும் பத்தாயிரம் முறை திருவைந்தெழுத்தை முறையாகச் சிரத்தையுடன் ஜபம் செய்யவும் அல்லது காலை மாலை சந்திவேளையில் ஆயிரம் ஆயிரம் பஞ்சாட்சரம் ஜபிக்கலாம். இதுவும் சிவப்பதத்தைத் தரவல்லதே. அந்தணர்கள் பிரணவத்துடன் சேர்ந்து பஞ்சாட்சரம் ஜபிக்க வேண்டும். மந்திரம் கூறி ஜபிக்கப்பட்ட கலச தீர்த்த ஸ்நானம், மந்திரதீக்ஷை, ஐம்பத்தோரு மாத்ருகா அட்சரங்களினால் செய்த நியாஸம் (உடல் அங்கங்களைத் தொட்டுக் கொள்வது), வாய்மையினால் தூய உள்ளங்கொண்ட அந்தணன் மற்றும் ஞானியான குருநாதன் — இவர்களனைவரும் எப்பொழுதுமே சிறந்தவர்கள், உயர்ந்தவர்கள் என்று கருதப்படுகிறது.

அந்தணர்கள் ‘நம: ஶிவாய’ என்றும், மற்ற வர்ணத்தார் ‘ஶிவாய நம:’ என்றும் ஜபிக்க வேண்டும். பெண்களும் ‘ஶிவாய நம:’ என்றுதான் ஜபிக்க வேண்டும். அந்தணப்பெண்டிர் ‘நம: ஶிவாய’ என்று ஜபிக்கலாம் எனச் சில ரிஷிகள் கூறுகிறார்கள். ஐந்து கோடி முறை பஞ்சாட்சரம் ஜபித்தவன் பரசிவத்திற்குச் சமமாகிறான். ஒரு கோடி ஜபித்தவன் பிரும்ம பதத்தையும், இரு கோடி ஜபித்தவன் விஷ்ணு பதத்தையும், மூன்று கோடி ஜபித்தவன் ருத்ர பதத்தையும், நான்கு கோடி ஜபித்தவன் மகேசுவரனது பதத்தையும் பெறுகிறான். மந்திரத்தில் எத்தனை எழுத்துக்கள் உண்டோ, அத்தனை லட்சம் முறை ஜபிக்கலாம். அல்லது எல்லாவற்றையும் ஒன்றுசேர்த்து எத்தனை எழுத்துக்கள் உள்ளனவோ அத்தனை லட்சம் முறை ஜபிக்கலாம். இப்படி ஜபிப்பதும் சிவபதத்தைத் தரவல்லதே. தினம் ஆயிரம் முறை என ஆயிரம் நாட்கள் பஞ்சாட்சரத்தை பத்து லட்சம் முறை ஜபித்துத் தினமும் அந்தணருக்கு அன்னம்பாலிப்பானாகில், அந்த மந்திரத்தின் பெருமையால் விரும்பிய எண்ணங்கள் (காரியங்கள்) நிறைவு பெறுகின்றன.

அந்தணர்கள் தினமும் காலையில் ஆயிரத்தெட்டு முறை காயத்ரி ஜபம் செய்யவேண்டும். அதனால் அக்காயத்ரி மகாமந்திரம் சிவப்பெரும்பதத்தைத் தருவதாக ஆகிறது. வேதத்தையோ, (முடியவில்லை எனில்) அதிலுள்ள சூக்தங்களையோ நியமத்தோடு பாராயணம் செய்யவேண்டும். வேத பாராயணம் சிவபதத்தைத் தருமே! வேறு எத்தனையோ மந்திரங்கள் உள்ளனவே, அவற்றையும் அதிலுள்ள ஒவ்வொரு எழுத்திற்கும் ஒரு லட்சம் என்ற கணக்கில் ஜபிக்க வேண்டும். இவ்வாறு முடிந்தவரை ஜபிப்பவன் படிப்படியாக முக்தியைப் பெறுவான். அவரவர் விருப்பப்படி ஏதாவதொரு மந்திரத்தை முறைப்படி உபதேசம் பெற்றுக் கொண்டு, தன் இறுதிக்காலம் வரை தினமும் ஜபித்து வரவேண்டும். அல்லது ‘ஓம்’ என்ற பிரணவத்தைத் தினம் ஆயிரம் முறை ஜபம் செய்ய வேண்டும். இப்படிச் செய்வதால் சிவபெருமானது இன்னருளால் அவன் விரும்பியதெல்லாம் கிடைக்கப் பெறுவான்.

சிவபெருமானுக்கென நந்தவனமோ, பூந்தோட்டமோ அமைப்பவனும், கோயிலைச் சுற்றி உழவாரப் பணிசெய்து தூய்மையாக்குபவனும், தன் புண்ணியச்செயலால் முக்தி பெறுகிறான். காசி முதலிய புண்ணியமான சிவக்ஷேத்திரங்களில் பக்தி—சிரத்தையோடு வசிக்கும் உயிருள்ள அல்லது உயிரற்ற அனைத்துக்கும் போகமும் மோட்சமும் நிச்சயம். ஆகவேதான், அறிவாளிகள் புண்ணியமான சிவக்ஷேத்திரங்களில் தங்கள் இறுதிக்காலம் வரை வசிக்கிறார்கள். புண்ணியத்தலங்களிலுள்ள திருக்குளங்கள், கிணறுகள், குட்டைகள் ஆகியனவெல்லாம் ‘சிவகங்கை’ எனப் போற்றப்பட வேண்டும். இது ஆதிசிவனது திருக்கூற்று. அங்கு நீராடுவது, தானமளிப்பது, ஜபம் செய்வது ஆகிய அனைத்தும் சிவபதத்தைத் தருவனவாகும். ஆகவேதான் தன் இறுதிக்காலம் வரை சிவப்புண்ணியத் தலங்களில் வசிக்க வேண்டும்.

சிவத்தலங்களில் இறக்கும் தன் உற்றார்—உறவினருக்கு எரியூட்டுதல், பத்தாம் நாள் செய்யும் காரியம், மாதந்தோறும் செய்யும் ‘மாஸிக சிராத்தம்’, பன்னிரண்டாம் நாள் செய்யும் ‘ஸபிண்டீகரணம்’, முதல் வருடம் செய்யும் ‘வர்ஷாப்தீக சிராத்தம்’ ஆகியவற்றைச் செய்தல், அல்லது இறந்த தன் பெற்றோர்களுக்கு எப்பொழுதாவது சிவத்தலங்களுக்குச் சென்று, அங்கு பிண்டப்பிரதானம் செய்தல் ஆகியனவற்றைச் செய்பவன் அப்பொழுதே தன் பாவங்களிலிருந்து விடுதலை பெறுகிறான். முடிவில் சிவபதமான கயிலையை அடைகிறான். அல்லது சிவத்தலங்களில் ஏழு நாட்களோ, ஐந்து நாட்களோ, மூன்று நாட்களோ, ஏன் ஒரே ஒரு நாளோ தங்கி வாழ்ந்தாலும், அவன் படிப்படியாகச் சிவப்பதத்தைப் பெறுகிறான்.

உலகில் அவரவர்கள் தங்கள் தங்கள் வர்ணாசிரம தர்மங்களை முறைப்படி கடைப்பிடிப்பதாலும் சிவபதத்தைப் பெறலாகும். வர்ணாசிரம தர்மங்களை முறைப்படி பக்தியோடு அனுஷ்டிப்பதால், அவன் அதன் புண்ணியப் பயனை எளிதில் பெறுகிறான். பயன் வேண்டிச் செய்யப்படும் செயல்களுக்கும், அதற்கேற்ப விரும்பிய பயனை விரைவிலேயே அடைகிறான். பயனில் பற்றின்றிச் செய்யப்படும் அனைத்துச் செயல்களும் சாட்சாத் சிவபெருமானின் திருவடியைப் பெற்றுத் தரும்.

காலை, நடுப்பகல், மாலை என ஒருநாளின் பகற்பொழுது மூன்றாகப் பிரிக்கப்படுகிறது. இம்மூன்று காலங்களிலும் முறையே மூன்று செயல்கள் விதிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. சாஸ்திரங்களில் கூறியுள்ளபடி காலைப்பொழுது நித்திய கர்மானுஷ்டானங்களைச் செய்வதற்குரியது. நடுப்பகல் பயனில் பற்று கொண்டு செய்வதற்கான செயல்களுக்கானது. மாலைப்பொழுது சாந்தி கர்மங்கள் செய்வதற்குகந்தது. இதேபோல் இரவும் நான்கு ஜாமங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. இதில் நடுவிரண்டு ஜாமங்களும் நடு இரவு ஆகும். அந்நேரத்தில் செய்யப்படும் சிவபூஜை விரும்பிய பயனைத் தரவல்லது. இதையறிந்து செயல்புரிபவன் அதற்கான உரிய பயனைப் பெறுகிறான்.

முக்கியமாக இக்கலியுகத்தில் முறைப்படி கர்மங்களைச் செய்வதாலேயேதான் காரிய சித்தி கிடைக்கிறது. முன்பு கூறப்பட்டவற்றில் ஏதாவதொன்றை ஏற்று, அவனவன் தத்தம் வரையறைக்குட்பட்டு சிவபூஜை புரிவானேயாகில், அதாவது அவன் தன் ஆசாரவொழுக்கங்களை உள்ளபடி செய்துவருபவனாகில் (பாவத்தைக் கண்டு அஞ்சுபவனாகில்) நிச்சயம் அவன் அந்தந்தக் கர்மங்களுக்குரிய முழுப்பயனையும் பெறுகிறான்.

முனிவர்கள் கேட்கிறார்கள்—— சூத முனிவரே! எந்தப் புண்ணியத்தலங்களை அண்டியிருந்து ஆண்—பெண் இருபாலாரும் சிவப்பரம்பொருளை அடையலாகுமோ, அப்புண்ணியத்தலங்கள் எவை என்பதைச் சுருக்கமாகவாவது கூறியருள வேண்டுகிறோம்.

அத்தியாயம் : பன்னிரண்டு

முக்தியளிக்கும் புண்ணியத்தலங்கள்; முக்கிய காலங்களில் நதிகளில் நீராடுவதால் பெறலாகும் உத்தம பலன்கள்; நதிகளில் பாவம் செய்யாமல் இருப்பதற்கான அறிவுரைகள்

சூத முனிவர் கூறுகிறார்—— அறிஞர் பெருமக்களே! நற்புத்தி கொண்ட மகரிஷிகளே! முக்தியளிக்கும் சிவத்தலங்களைப் பற்றிய வர்ணனையை (முதலில்) கேளுங்கள். அதன்பின் உலக நலன் பொருட்டுச் சிவ ஆகமங்களைப் பற்றிக் கூறுவேன். மலைகள், காடுகள், வனாந்திரங்கள் அடங்கிய இப்பூமி ஐம்பது கோடி யோஜனை பரப்புள்ளது. பகவான் சிவனது திருஆணைப்படி இப்பூமி இவ்வுலகைத் தாங்கி நிற்கிறது. சிவபெருமான் ஆங்காங்குள்ள மக்கள் நற்கதி பெறும் பொருட்டு கருணையோடு இப்பூதலத்தில் பலப்பல இடங்களில் சிவத்தலங்களை நிர்மாணித்துள்ளார். சில தலங்களைத் தேவதைகளும், சில தலங்களை ரிஷி முனிவர்களும் தங்கள் வாசஸ்தலங்களாகக் கொண்டு அருள்புரிந்துள்ளனர். ஆகவே, அவை புண்ணியத்தலங்கள் ஆயின. இன்னும் பலப்பல புண்ணியத்தலங்கள் மக்களைக் காத்தல் பொருட்டுத் தானாகத் தோன்றியவை. புண்ணியத்தலங்களுக்கும், புண்ணிய நதிதீரங்களுக்கும் சென்றால், அங்கு நீராடி, தான—தர்மங்களும் ஜபமும் செய்யவேண்டும். இல்லையேல் நோய், வறுமை, ஊமைத்தனம் முதலிய குற்றங்களுக்கு ஆட்படுவர். இப்பாரத பூமியில் இறப்பவன், தன் புண்ணியத்தின் பயனாக பிரும்மலோகத்தில் வாஸம் செய்து, பின்பு புண்ணியம் குறையவே மறுபடியும் மனிதப்பிறவி பெறுகிறான். பாவம் செய்தவன் பாவத்தின் சம்பளமாகக் கீழ்நிலையை (நரகத்தை) அடைகிறான். புண்ணியத்தலங்களில் பாவச்செயல்கள் செய்தால், அவை மேலும் திடமாகின்றன. ஆகவே, புண்ணியத்தலங்களில் வசிக்கும்போது, சிறிதுகூட பாவச்செயல்கள் செய்யக் கூடாது.

க்ஷேத்ரே பாபஸ்ய கரணம்

த்3ரு॒ட4ம் ப4வதி பூ4ஸுரா: ।

புண்யக்ஷேத்ரே நிவாஸே

ஹி பாபமண்வபி நாசரேத் ॥

— ஶிவபுரா. வித். ஸம். 12/7

சிந்து நதி, சட்லெட்ஜ் (சதத்ரு) நதி — இரண்டுக்குமிடையே பலப்பல புண்ணியத்தலங்கள் உள்ளன. சரஸ்வதீ நதி மிகவும் புண்ணிய நதி என்றும், அறுபது கிளைகளாகப் பிரிந்துள்ளது என்றும் கூறப்படுகிறது. அதன் கரைகளில் வசிப்பவர்கள் படிப்படியாகப் பிரும்மலோகத்தைப் பெறுகிறார்கள் என்பது அறிஞர்களின் கருத்து. இமயமலையிலிருந்து பெருகிவரும் புண்ணிய நதியான கங்கைக்கு நூறு கிளைநதிகள் உள்ளன. அதன் கரைகளில்தான் காசி, பிரயாகை முதலிய பலப்பல புண்ணியத்தலங்கள் உள்ளன. சூரியன் மகர ராசிக்கு வரும்போது (தை மாதம்) கங்கைக்கரையின் பெருமை முன்னிலும் அதிகமாகிறது. புண்ணியம் நல்கும் தன்மையும் அதிகமாகிறது. சோணபத்ர நதிக்குப் பத்து கிளை நதிகளுள்ளன. மகர ராசியில் பிருஹஸ்பதியான வியாழ பகவான் சஞ்சரிக்கும் காலம் மிகவும் புண்ணியமுடையதாகவும் விரும்பிய பயனைத் தருவதாகவும் ஆகிறது. அச்சமயத்தில் அச்சோணை நதியில் நீராடி உபவாசம் இருந்தால் விநாயகப்பெருமானுடைய திருவடிகளை அடையலாம்.

புண்ணிய நதிகளான மகாநதி, நர்மதை நதிகளுக்கு இருபத்து நான்கு கிளை நதிகள் உள்ளன. அதன் கரைகளில் வசிப்பதும், அங்கு நீராடுவதும் ஸ்ரீவிஷ்ணுலோகத்தைத் தரும். தமஸா நதிக்கு பன்னிரண்டு கிளை நதிகளும், ரேவா நதிக்கு பத்து கிளை நதிகளும் உண்டு. பரமபவித்திரமான கோதாவரிக்கு இருபத்தோரு கிளை நதிகள் உள்ளதாகக் கூறப்படுகிறது. அது பிரும்மஹத்தி, கோஹத்தி (பசுவதை) போன்ற பாவங்களையும் போக்கி, ருத்ரலோகத்தைத் தருவதாகும். கிருஷ்ணவேணி நதியின் நீர் மிகவும் புண்ணியமானது, பவித்திரமானது. எவ்விதப் பாவத்தையும் போக்கும் தன்மையுள்ளது. அதற்கு பதினெட்டு கிளைகள் உள்ளதாகவும், விஷ்ணு உலகைத் தரக்கூடியது என்றும் கூறப்படுகிறது. பத்து கிளை நதிகளுள்ள துங்கபத்திரை நதி பிரும்மலோகத்தையே தரவல்லது. புண்ணிய நதியான பொன்முகலி ஆற்றிற்கு ஒன்பது கிளை நதிகள் உள்ளன. (புண்ணியம் கழிந்து) பிரும்மலோகத்திலிருந்து திரும்பி இப்பூவுலகிற்கு வரும் ஜீவன், இதன் கரைகளில்தான் பிறக்கிறார்கள். சரஸ்வதீ நதி, பம்பை, பொய்கை, கன்னியாகுமரி முனை, நன்மை நல்கும் வெண்ணாறு முதலியன அனைத்தும் புண்ணியத்தலங்கள். இதன் கரைகளில் வசிப்பதால் இந்திர உலகான சுவர்க்கம் கிடைக்கிறது. ஸஹ்ய மலையிலிருந்து தோன்றிப் பெருகும் பெருநதியான காவேரி பரமபுண்ணியமானது. அதற்கு இருபத்தேழு கிளை நதிகள் உள்ளன. விரும்பிய பொருளெல்லாம் தரக்கூடியது. அதன் கரையில் வாசம் செய்வது சுவர்க்கத்தையே தரவல்லது. பிரும்மா, விஷ்ணு — இவர்களது பதத்தையும் தரவல்லது. சிவத்தலங்கள் கொண்டுள்ள காவிரிக்கரை விரும்பிய பயன்களைத் தருவதுடன் சிவலோகத்தையும் தரவல்லது.

சூரியனும் வியாழ பகவானும் மேஷ ராசியில் வரும்போது நைமிசாரண்யம் மற்றும் பதரிகாசிரமத்தில் நீராடி, பூஜை மற்றும் தானம் செய்வது பிரும்மலோகத்தைத் தரவல்லது என அறியவும். கடக ராசியிலும், சிம்ம ராசியிலும் சூரியனது சங்கராந்தி ஏற்படும்போது சிந்து நதியில் செய்யும் ஸ்நானம் மற்றும் கேதாரத்திலுள்ள நதியில் நீராடுதலும், அந்நீரை அருந்துதலும் ஞானத்தைத் தரவல்லது. பிருஹஸ்பதியான குரு பகவான் சிம்மராசியில் இருக்க, சூரியன் சிம்மராசியில் வரும் புரட்டாசி மாதத்தில் கோதாவரி நதியில் ஸ்நானம் செய்பவன் சிவலோகத்தைப் பெறுவான் என்று முன்பொரு சமயம் பரமசிவனே கூறியுள்ளார். குரு பகவானும் சூரியனும் கன்னி ராசியிலிருக்கும்போது யமுனை நதியிலும், சோணபத்ரை நதியிலும் நீராடுவது தர்மராஜனான யமனது ஸம்யமினி பட்டணத்திலும், விநாயகரது உலகிலும் பொங்கும் இன்பங்களைத் தரும் என மகரிஷிகள் கூறுகிறார்கள்.

சூரியனும் குருவும் துலாராசியில் இருக்கும்போது காவிரி நதியில் நீராடுவது, பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணுவின் கூற்றுப்படி விரும்பிய பொருளெல்லாம் தரவல்லது. சூரியனும் குருவும் விருச்சிக ராசியில் இருக்க, கார்த்திகை மாதத்தில் நர்மதை நதியில் ஸ்நானம் செய்வது விஷ்ணுலோகத்தைத் தரும். சூரியனும் குருவும் தனுர்ராசியில் இருக்க, மார்கழி மாதத்தில் பொன்முகரீ நதியில் நீராடுவது சிவலோகத்தையே தரும் என்பது பிரும்மதேவரது வசனம். குருவும் சூரியனும் மகர ராசியில் இருக்க, தை மாதத்தில் கங்கையில் நீராடுவது சிவலோகத்தை அளிப்பதெனப் பிரும்மதேவர் கூறுகிறார். சிவலோகத்திற்குப்பின் பிரும்மா, விஷ்ணு ஆகியவர்களின் உலகில் இன்பங்களை அடைந்தபின் மனிதன் ஞானத்தைப் பெறுகிறான். மாசி மாதத்தில் சூரியன் கும்பராசியில் இருக்க, கங்கைக்கரையில் செய்யப்படும் சிராத்தம், பிண்டப்பிரதானம், தர்ப்பணம் ஆகியன தன் தந்தையின் குலம், தாய்வழிப் பாட்டனார் குலம் ஆகிய இருகுலத்து முன்னோர்களது பல தலைமுறைகளையும் கடைத்தேற வைப்பதாகக் கருதப்படுகிறது. சூரியனும் குருவும் மீனராசியில் இருக்க, பங்குனி மாதத்தில் கிருஷ்ணவேணி நதியில் நீராடுவதை ரிஷிகள் புகழ்ந்து பேசுகிறார்கள். அந்தந்த மாதங்களில் முன்கூறப்பட்டது போல் அந்தந்த நதிகளில் நீராடுவது இந்திரபதவியைத் தரவல்லது. (ஆகவே,) அறிஞர்கள் கங்கை, காவேரி நதிக்கரைகளில் வாஸம் செய்கிறார்கள். அதனால், அவ்வப்போது செய்யப்படும் பாவம் நிச்சயமாக அழிந்துபடுகிறது.

ருத்ரலோகத்தைத் தரும் தலங்கள் பல உள்ளன. தாமிரபரணி, வைகை — இரண்டு நதிகளும் பிரும்ம உலகைப் பெறுவதற்கான பயனைத் தருவன. இதன் இரு கரைகளிலும், இவற்றிற்கு இடைப்பட்ட இடங்களிலும் சுவர்க்கத்தை அளிக்கவல்ல பலப்பல புண்ணியத்தலங்கள் உள்ளன. அங்கு வசிப்பவர்களும் அதேபோல நற்பலன்களையே பெறுகின்றனர். சதாசாரம் (ஒழுக்கம்), நன்னடத்தை, நல்லெண்ணம் மற்றும் கருணையுள்ளம் படைத்தவர்கள் நதிதீரங்களிலேயே வசிக்க வேண்டும். இல்லையேல், அதன் பயனை அடையப் பெறார். புண்ணியத்தலங்களில் செய்த சிறிதளவு புண்ணியமும் பெரியதாகப் பெருகுவதுபோல, தான் செய்கிற சிறிய சிறிய பாவங்களும் பெருகிவிடும். புண்ணியத்தலங்களிலேயே தன் வாழ்நாளைக் கழிப்பதாக ஒருவன் உறுதிமேற்கொள்வானேயாகில், அந்த உறுதியினாலேயே அவனது முன்வினைகள் முழுவதும் அழிந்துபடுகிறது. ஏனெனில், புண்ணியம்தானே அனைத்துச் செல்வங்களையும் தரவல்லதாகக் கூறுகிறார்கள். அந்தணர்களே! புண்ணியத்தலங்களில் வசிப்பதால் பெறலாகும் புண்ணியம், மனம்—வாக்கு—உடலால் செய்த பாவங்கள் அனைத்தையும் நீக்கவல்லது. புண்ணியத்தலத்தில் மனதாலே செய்த சிறிய பாவமும் வஜ்ரம் போல் ஒட்டிக் கொண்டு, பல கற்பகாலம் நம்மை விடாது தொடர்ந்து வரும்.

புண்யக்ஷேத்ரே க்ரு॒தம் புண்யம்

ப3ஹுதா4 ரு॒த்3தி4ம்ரு॒ச்ச2தி ।

புண்யக்ஷேத்ரே க்ரு॒தம்

பாபம் மஹத3ண்வபி ஜாயதே ॥

தத்காலம் ஜீவநார்த2ம் சேத்

புண்யேந க்ஷயமேஷ்யதி ।

புண்யமைஶ்வர்யத3ம் ப்ராஹு:

காயிகம் வாசிகம் ததா2 ॥

மாநஸம் ச ததா2 பாபம்

தாத்3ரு॒ஶம் நாஶயேத்3 த்3விஜா: ।

மாநஸம் வஜ்ரலேபம் து

கல்பகல்பாநுக3ம் ததா2 ॥

— ஶிவபுரா. வித். ஸம். 12/36—38

அம்மாதிரியான பாவம் தியானத்தினால் மட்டுமே அழியுமேயல்லாது வேறு வழியில் இல்லை. வாசிகமான (வாக்காலான) பாவமானது ஜபம் செய்வதாலும், காயிகமான (உடலாலான) பாவமானது உடலை வருத்திச் செய்யும் கடுமையான தவத்தினாலும் அழியும். ஆகவே, நன்மை விரும்புபவன் தேவதாராதனை, அந்தணர்களுக்கு தானமளித்தல் ஆகியவை செய்து, பாவங்களிலிருந்து ஒதுங்கியிருந்து புண்ணியத்தலங்களில் வசிக்க வேண்டும்.

அத்தியாயம் : பதின்மூன்று

நல்லொழுக்கம், நன்னடத்தை, நீராடுதல், திருநீறு அணிதல், சந்தியாவந்தனம், பிரணவ ஜபம், காயத்ரீ ஜபம், தானம், நல்வழியில் பணம் திரட்டுதல், அக்னிஹோத்திரம் ஆகியவற்றின் பெருமையும், கடைப்பிடிக்க வேண்டிய முறையும்

முனிவர்கள் கேட்கிறார்கள்—— சூத முனிவரே! அறிஞர் பெருமக்கள் புண்ணிய உலகங்களை வெற்றி கொள்வது எந்த நல்லொழுக்கங்களைப் பின்பற்றுவதால்? என்பதை எங்களுக்கு உடனே கூற வேண்டுகிறோம். சுவர்க்கத்தைப் பெறுவிக்கும் தர்மநெறிகள், ஒழுக்கங்கள் எவை? என்பதையும், நரகத் துன்பங்களைத் தரும் மறநெறியான ஆசாரங்கள் எவை? என்பதையும் விளக்கமாகக் கூறுங்கள்.

சூத முனிவர் கூறுகிறார்—— நல்லொழுக்கங்களை விடாமல் கடைப்பிடித்தொழுகும் அந்தணனே உண்மையில் அந்தணன் என்று கூறிக் கொள்ளும் தகுதி படைத்தவன் ஆவான். வேதத்தை அத்யயனம் செய்து, அதில் கூறப்பட்டுள்ள ஆசார—அனுஷ்டானங்களை ஏற்று, அதனைத் தவறாது கடைப்பிடித்தொழுகும் அந்தணன் ‘விப்ரன்’ எனப்படுவான். நல்லொழுக்கம், வேதநெறிகள், சாஸ்திரங்கள் — இவற்றில் ஏதோவொன்றை மட்டும் கொண்டுள்ளவன் ‘த்விஜன்’ எனப்படுகிறான். ஆசார—அனுஷ்டானங்களை முற்றிலுமின்றிச் சிறிதளவே ஏற்று நடப்பவன், சிறிதளவே வேதமோதியவன், அரசாங்கப் பணியில் (அதாவது புரோகிதர், மந்திரி முதலியனவாக) இருப்பவன் — இவர்களை ‘க்ஷத்திரிய அந்தணன்’ என்பர். வேளாண்மையோ, வாணிபமோ செய்து கொண்டு, தன் ஆசார—அனுஷ்டானங்களில் சிறிதளவே ஏற்று நடக்கும் அந்தணன் ‘வைசிய அந்தணன்’ ஆவான். சொந்தமாகத் தானே வேளாண் தொழில் புரியும் அந்தணனை ‘நான்காம் வர்ணத்து வேளாள அந்தணன்’ என்றழைப்பர். பிறரது குற்றங்களையே காண்பவனும், பிறருக்குத் துரோகம் செய்பவனுமான அந்தணனை ‘சண்டாளப் பிராமணன்’ என்பர்.

இதேபோல க்ஷத்திரியர்களிலும் உலகைக் காத்து பரிபாலிப்பவனை ‘ராஜா’ (அரசன்) என்பர். மற்றவர்கள் ‘அரசற்ற க்ஷத்திரியர்கள்’ ஆவார்கள். வைசியர்களிலும் தானியம் முதலியனவற்றை வாங்கி விற்பவர்களையே ‘வைசியர்’ என்றழைப்பார்கள். மற்றவர்களை ‘வியாபாரிகள்’ என்பர். அந்தணர்கள், க்ஷத்திரியர்கள், வைசியர்கள் ஆகிய மூவருக்கும் இதம்புரிபவனே உண்மையில் ‘வேளாளன்’ ஆவான். கலப்பைப் பிடித்து உழுது பயிர் செய்பவனை ‘உழவன்’ என்றழைப்பர். பிறருக்குச் சேவை புரிதல், சிற்பம் செய்தல், உழுதல் ஆகியவற்றைத் தவிர, வேறு தொழில் செய்பவனை ‘கொள்ளைக்காரன்’ என்றழைப்பர். இந்நான்கு வர்ணத்தவரும் விடிவோரையில் எழுந்திருந்து கிழக்குமுகமாக நின்று கொண்டு முதலில் தெய்வத்தையும், பின் அறம், பொருள் ஆகியவற்றைப் பெறுவதற்காக மேற்கொள்ள வேண்டிய முயற்சி, வரவு—செலவு ஆகியவற்றைப் பற்றியும் சிந்திக்க வேண்டும்.

இரவின் கடைசி ஜாமத்திற்கு உஷக்காலம் (விடியற்காலம்) என்று பெயர். அந்த ஜாமத்தில் நடுப்பகுதி வேளையைச் ‘சந்தி’ என்பர். அந்தணன் அவ்வேளையில் எழுந்திருந்து வீட்டிற்கு வெளியே சென்று, மற்றவர்கள் காணாதவாறு தன்னுடலை மறைத்துக் கொண்டு வடக்கு நோக்கி அமர்ந்து காலைக்கடன்களை முடிக்க வேண்டும். வடக்கு நோக்கி அமர வாய்ப்பு இல்லையெனில் மற்ற திசைகளை நோக்கி அமரலாம். நீர்நிலைகள், தீ, அந்தணன் மற்றும் திருக்கோயில்களுக்கு எதிரிலோ, சூரியனை நோக்கியோ அமரக்கூடாது. நீர்நிலைகளிலிருந்து நீரைத் தனியே எடுத்துக் கொண்டு சுத்தம் செய்து கொள்ள வேண்டும். கோயில் திருக்குளங்கள், பித்ருக்களுக்கான நீர்நிலைகளில் இறங்காமல் வேறு நீர் கொண்டு சுத்தி செய்து கொள்ளலாம். ஏழு, ஐந்து அல்லது மூன்று முறையாவது மண்ணினால் சுத்தி செய்து கொள்ளவேண்டும். கத்தரிக்காய் அளவு மண்ணெடுத்து பால்குறியைச் சுத்தி செய்து கொள்ளவேண்டும். எருவாயைக் கழுவ ஓர் உள்ளங்கை அளவு மண் எடுத்துக் கொள்ளவேண்டும். எருவாயையும் பால்குறியையும் சுத்தம் செய்துகொண்டு வேறிடம் சென்று, கைகால்களைக் கழுவிக் கொண்டு எட்டு முறை வாய்கொப்பளிக்க வேண்டும்.

ஆல மரம், வேலா மரம் ஆகியவற்றின் குச்சியினால் நீர்நிலைக்கு வெளியில் பல் துலக்க வேண்டும். பல் துலக்க ஆள்காட்டி விரலை உபயோகிக்கக் கூடாது. இதுதான் பல் துலக்கும் முறை. பின்பு நீர் தேவதையான வருணனை வணங்கி அகமர்ஷணசூக்தத்தை ஜபித்துக் கொண்டே நீர்நிலையில் ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும். கழுத்தளவோ இடுப்பளவோ மூழ்கி நீராட முடியவில்லையெனில், முழந்தாள் அளவு நீரில் நின்றுகொண்டு நீரை எடுத்துத் தன் உடல் மேல் விட்டுக் கொண்டு மந்திரங்கள் ஜபித்தவண்ணம் நீராட வேண்டும். விஷயமறிந்தவர்கள் நீராடுவதன் ஒரு பகுதியாக தேவதைகளைக் குறித்துத் தர்ப்பணங்கள் செய்து பின் நீராடுவர்.

பின்பு நல்ல, தூய, வெளுத்த ஆடையைப் பஞ்சகச்சமாக அணிய வேண்டும். சந்தியாவந்தனம் முதலிய அனைத்து வைதிக கர்மங்களிலும் ‘உத்தரீயம்’ என்கிற மேலாடை தேவைப்படுவதால் அதை அவசியம் அணிய வேண்டும். நதி முதலிய நீர்நிலைகளில் நீராடியபின் நீராடிக் களைந்த ஆடைகளை அங்கேயே துவைக்கக் கூடாது. நனைந்த ஆடைகளைப் படிகள் வைத்த பெருங்கிணற்றிற்கோ, சிறுகிணற்றிற்கோ அல்லது வீட்டிற்கோ எடுத்துச் சென்று, கல்லின் மேலோ, மரக்கட்டை மேலோ அடித்துத் துவைத்து நன்கு அலசிப் பிழியவேண்டும். துணியைப் பிழியும்போது விழும் தண்ணீர், நம் குலத்திலோ, கோத்திரத்திலோ பிறந்து பிள்ளையில்லாமல் மரித்தவர்களான பித்ருதேவதைகளின் திருப்திக்காக ஆகிறது.

யே கே சாஸ்மத்குலே ஜாதா:

அபுத்ரா கோ3த்ரிணோ ம்ருதா: ।

தே க்3ருஹ்ணந்து மயா த3த்தம்

வஸ்த்ர நிஷ்பீட3நோத3கம் ॥

— கருட புராணம்

(தற்காலம் இதையறியாதவர்கள் தங்கள் கால்களிலேயே பிழிந்து கொள்கிறார்கள். இதனால்தான் கால்களில் தோல் தொடர்புள்ள நோய்களான ‘எக்ஸிமா’ முதலியன வருகின்றது.)

இதன்பின் பஸ்ம ஜாபாலி உபநிடதத்தில் கூறியுள்ள ‘அக்3நிரிதி’ என்கிற மந்திரங்களைக் கூறிக் கொண்டே விபூதியை (திருநீறை) எடுத்துக் குழைத்து, மூன்று பட்டைகளாக (திரிபுண்டிரமாக) நெற்றியில் இட்டுக் கொள்ள வேண்டும்.

(குறிப்பு:— ‘மா நஸ்தோகே தநயே மா ந ஆயுஷி மா நோ கோ3ஷு மா நோ அஶ்வேஷு ரீரிஷ: வீராந் மா நோ ருத்3ர பா4மிதோ வதீ4ர்ஹவிஷ்மந்த: ஸத3மித்த்வா ஹவாமஹே ॥’ என்கிற மந்திரத்தைக் கூறி, விபூதியைக் கையிலெடுத்துக் கொண்டு, ‘ஓம் அக்3நிரிதி ப4ஸ்ம, வாயுரிதி ப4ஸ்ம, ஜலமிதி ப4ஸ்ம, ஸ்த2லமிதி ப4ஸ்ம, வ்யோமேதி ப4ஸ்ம, தே3வா ப4ஸ்ம, ரிஷியோ ப4ஸ்ம, ஸர்வம் ஹ வா எததி3த3ம் ப4ஸ்ம ஏததி3’ என்று கூறி விபூதியைப் புரோட்சித்து,

1. ஓம் ஸத்3யோஜாதம் ப்ரபத்3யாமி

ஸத்3யோஜாதாய வை நமோ நம: ।

ப4வே ப4வேநாதிப4வே ப4வஸ்வ

மாம் ப4வோத்3ப4வாய நம: ॥

2. ஓம் வாமதே3வாய நமோ ஜ்யேஷ்டா2ய நம: ஶ்ரேஷ்டா2ய நமோ ருத்3ராய நம: காலாய நம: கலவிகரணாய நமோ ப3லவிகரணாய நமோ ப3லாய நமோ ப3லப்ரமத2நாய நம: ஸர்வபூ4தத3மநாய நமோ மநோந்மநாய நம:

3. ஓம் அகோ4ரேப்4யோऽத2 கோ4ரேப்4யோ கோ4ரகோ4ரதரேப்4ய: ஸர்வேப்4ய: ஸர்வஶர்வேப்4யோ நமஸ்தேऽஸ்து ருத்3ரரூபேப்4ய: ॥

4. ஓம் தத்புருஷாய வித்3மஹே மஹாதே3வாய தீ4மஹி தந்நோ ருத்3ர: ப்ரசோத3யாத் ।

5. ஓம் ஈஶாந: ஸர்வவித்3யாநாம் ஈஶ்வர: ஸர்வபூ4தாநாம் ப்3ரஹ்மாதி4பதிர்—ப்3ரஹ்மணோऽதி4பதிர்—ப்3ரஹ்மா ஶிவோ மேऽஸ்து ஸதா3ஶிவோம் ॥

என்கிற பஞ்சப்பிரும்ம மந்திரங்களைக் கூறிக் குழைத்துக் கொண்டு, ‘த்ர்யாயுஷம் ஜமத3க்3நே: கஶ்யபஸ்ய த்ர்யாயுஷம் யத்3தே3வேஷு த்ர்யாயுஷம் தந்நோऽஸ்து த்ர்யாயுஷம் ॥’ என்கிற மந்திரம் சொல்லிக் கொண்டு தலை—நெற்றி—மார்பு—கழுத்திலும், ‘த்ர்யம்ப3கம் யஜாமஹே ஸுக3ந்தி4ம் புஷ்டிவர்த4நம் உர்வாருகமிவ ப3ந்த4நாந்ம்ரு॒த்யோர்முக்ஷீய மாம்ரு॒தாத் ॥’ என்கிற மந்திரம் சொல்லிக் கொண்டு இருதோள்பட்டைகள், முழங்கைகள், மணிக்கட்டுகள், வயிறு ஆகிய இடங்களிலும் மூன்று பட்டைகளாக விபூதியை அணிய வேண்டும்.)

இம்முறையைக் கடைப்பிடிக்காவிடில் அல்லது திருநீறு எடுக்கும் முன்பே அது நீரில் விழுமாகில், அவ்வாறு செய்தவன் நரகத்தை அடைவான். ‘ஆபோஹிஷ்டா2’ முதலிய ருக்குகளால் பாவம் நசிக்க, நீரைத் தலையில் புரோட்சித்துக் கொண்டு, ‘யஸ்ய க்ஷயாய ஜிந்வத2’ என்கிற மந்திரத்தினால் காலின் மேல் நீரைத் தெளித்துக் கொள்க. இதுவே சந்தியாவந்தனத்தில் செய்யப்படும் புரோட்சணம் ஆகும். ‘ஆபோஹிஷ்டா2’ என்னும் மந்திரத்தில் மூன்று ருக்குகள் உள்ளன. அவை ஒவ்வொன்றிலும் காயத்ரீ சந்தத்தின் மூன்று மூன்று சரணங்கள் உள்ளன. இதில் முதல் ருக்கின் மூன்று சரணங்களையும் சொல்லிக் கொண்டு கால்கள், தலை, மார்பில் நீரைத் தெளித்துக் கொள்க. இரண்டாவது ருக்கின் மூன்று சரணங்களைக் கூறி தலை, மார்பு, கால்களில் நீரைத் தெளித்துக் கொள்க. பின் மூன்றாவது ருக்கின் மூன்று சரணங்களைக் கூறி மார்பு, கால்கள், தலையில் நீரினால் புரோட்சித்துக் கொள்க. இதைப் பெரியோர்கள் ‘மந்திரஸ்நானம்’ என்பர். தூய்மையற்ற பொருளைத் தீண்டியபோதோ, உடல்நிலை சரியில்லாத போதோ, அரசனையோ—அரசையோ கண்டு பயம் வந்தபோதோ, பிரயாணம் போகும் போதோ, நீர் கிடைக்காத போதோ மந்திரஸ்நானம் செய்யலாம். காலையில் ‘ஸூர்யஶ்ச மா மந்யுஶ்ச’ என்ற சூரிய அனுவாகத்தினாலும், மாலையில் ‘அக்3நிஶ்ச மா மந்யுஶ்ச’ என்கிற அக்னி அனுவாகத்தினாலும் ஜலத்தை ஆசமனம் செய்து, பின் தன் தலையில் புரோட்சணம் செய்து கொள்க. மாத்தியான்னிக (நடுப்பகல்) வேளையில் ‘ஆப: புநந்து’ என்கிற மந்திரத்தால் ஒருமுறை ஆசமனம் செய்து, பின் தலையில் புரோட்சித்துக் கொள்ள வேண்டும்.

காலை சந்தியாவந்தனத்தின்போது காயத்ரீ மகாமந்திரம் ஜபித்த பின் சூரியனைக் குறித்து மேல்நோக்கி மூன்று முறை அர்க்யம் தரவேண்டும். மாத்தியான்னிக சமயத்தில் காயத்ரீ மந்திரம் கூறிச் சூரியனைக் குறித்து ஓர் அர்க்யம் தரவேண்டும். பின்பு சாயங்காலம் மேற்கு நோக்கியிருந்து காயத்ரீ மந்திரத்தினால் கீழ்நோக்கி ஒருமுறை அர்க்யம் தரவேண்டும். காலையிலும் மாத்தியான்னிகத்திலும் இருகைகளையும் குவித்துக் கொண்டு அஞ்சலியில் நீரை நிரப்பிக் கொண்டு விரல்களின் நுனி வழியாகச் சூரியனுக்கு அர்க்யம் தரவேண்டும். பின்பு விரல்களின் இடைவெளி வழியாகச் சூரியனைப் பார்த்துவிட்டு, தனக்குத்தானே வலம் வந்து (ஆத்மபிரதட்சிணம் செய்து) ஆசமனம் செய்யவும். மாலையில் சூரியன் அஸ்தமிப்பதற்கு இரண்டு மணி நேரம் முன்பு செய்யும் சந்தியாவந்தனம் பயனற்றதாகும். ஏனெனில், அது சாயங்கால சந்தியாவந்தன சமயமில்லை. உரிய நேரத்திலேயே சந்தியாவந்தனம் செய்யப்பட வேண்டும் என்பதே சாஸ்திர விதிமுறை.

(குறிப்பு:—

ப்ராத: ஸந்த்4யாம் ஸநக்ஷத்ராம்

மத்4யாஹ்நே மத்4ய பா4ஸ்கராம் ।

ஸ ஸூர்யாம் பஶ்சிமாம் ஸந்த்4யாம்

திஸ்ர: ஸந்த்4யா உபாஸதே ॥

— தேவீபாகவதம் ஸ்கந்தம் 11, அத். 16/2

காலை சந்தியாவந்தனம் சூரியன் உதிக்கும் முன் நட்சத்திரங்கள் உள்ளபோதே செய்யவேண்டும். மாத்தியான்னிகம் சூரியன் நடுஉச்சிவேளையில் இருக்கச் செய்யவேண்டும். மாலை சந்தியாவந்தனம் சூரியன் மலைவாயில் விழுவதற்கு முன் செய்யவேண்டும்.)

சந்தியாவந்தனம் செய்யாமலேயே அந்த நாள் கழியுமானால் ஒவ்வொரு வேளைக்காகவும் பிராயச்சித்தம் செய்து கொள்ள வேண்டும். ஒவ்வொரு சந்தியா காலத்திற்காகவும் தினமும் செய்யவேண்டியதற்கு அதிகமாக நூறு காயத்ரீ ஜபம் செய்ய வேண்டும். நித்திய கர்மானுஷ்டானங்கள் செய்யாது பத்து தினங்கள் கழியுமேயானால், அதற்குக் கழுவாயாக ஒரு லட்சம் காயத்ரீ ஜபம் செய்ய வேண்டும். ஒரு மாதம் நித்தியகர்மானுஷ்டானம் செய்யாதுவிடின் திரும்பவும் உபநயனம் செய்து கொள்ள வேண்டும்.

நமது காரியங்கள் நிறைவு பெறும் பொருட்டு பரமசிவன், பார்வதீ, முருகன், ஸ்ரீநாராயணர், பிரும்மதேவர், சந்திரன், யமதர்மராஜன் மற்றுமுள்ள தேவதைகளுக்கும் தூய்மையான நீரினால் தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும். செய்வதைப் பிரும்மார்ப்பணமாகச் செய்து முடித்து, பின் ஆசமனம் செய்யவேண்டும். நீர்நிலையின் தென்கரையில் புகழ்வாய்ந்த உயர்ந்த மடத்திலோ, சான்றோர்களது ஸமாதியிலோ, தேவாலயங்களிலோ, வீட்டிலோ அல்லது வேறு ஏதாவதொரு நிச்சயித்த இடத்திலோ நிலையான உறுதியான இருக்கை அமைத்து கொண்டு, அதில் சுகாசனத்தில் அமர்ந்து, மனதை ஒருநிலைப்படுத்தி, அனைத்து தெய்வங்களையும் வணங்கி, முதலில் பிரணவமான ஓங்காரத்தை ஜபித்து, அதன்பின் காயத்ரீ மகாமந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும். பிரணவத்தை ஜபிக்கும்போது அகாரம், உகாரம், மகாரம் என்னும் மூன்று எழுத்துக்களும், ஜீவனையும் பிரும்மத்தையும் ஒன்றுசேர்க்கிறது என்பதை நினைவில் கொண்டு ஜபிக்கவேண்டும். அதாவது ஜீவப்பிரும்ம ஐக்கியமே ஓங்கார ஜபம். மேலும், ஜப காலத்தில் “ஸ்வயம்பிரகாசமான சின்மயரூபரான மூவுலகங்களையும் படைக்கும் பிரும்மதேவர், காத்தருளும் ஸ்ரீநாராயணன், கரந்தருளும் பரமசிவன் — இவர்களையே உபாசிக்கிறோம். பிரும்ம சொரூபமாக விளங்கும் இந்த ஓங்காரமான பிரணவம், நம்முடைய செயற்புலன்கள் மற்றும் அறிவுப்புலன்களின் செயற்பாடுகளையும், மனதின் செயல்களையும், புத்தி—சக்தியையும், போக—மோட்சங்களையும் அளிக்கவல்ல தர்மம் மற்றும் ஞானத்தின் பக்கமே நம்மை ஈர்க்கட்டும்” என்கிற நினைவு இருக்கவேண்டும். பிரணவத்தின் இவ்வர்த்தத்தைப் புத்தியில் சிந்தித்தவாறு ஜபம் செய்பவன் நிச்சயம் பிரும்மத்தை அடைகிறான். (முடியவில்லை எனில்) பொருள் தெரியாமலும் பிரணவத்தைத் தினமும் ஜபிக்கலாம். இதனால் ‘அந்தணன்’ என்கிற சொல் பொருளுடையதாக ஆகிறது. ‘அந்தணன்’ என்கிற நிலை சித்திப்பதற்காக, தினமும் காலையில் அவன் ஆயிரம் முறை காயத்ரீ மகாமந்திரத்தை ஜபித்தல் வேண்டும். நடுப்பகலில் மாத்யான்னிக காலத்தில் நூறு முறையும், மாலை சந்தியாவந்தனத்தில் இருபத்தெட்டு முறையும் ஜபிக்கவேண்டும் என்பது நியதி. மற்ற வர்ணத்தவர்களான க்ஷத்திரியர்களும் வைசியர்களும் சந்தியாவந்தனத்தின்போது, மூன்று வேளையிலும் முடிந்தவரை காயத்ரீ ஜபம் செய்தால் போதுமானது.

இம்மனித உடலில் மூலாதாரம், சுவாதிஷ்டானம், மணிபூரகம், அனாஹதம், ஆக்ஞை, ஸஹஸ்ராரம் என ஆறு சக்கரங்கள் உள்ளன. இதில், மூலாதாரம் தொடங்கி ஸஹஸ்ராரம் வரையிலான இந்த ஆறு இடங்களிலும் முறையே வித்யேசுவரர், பிரும்மா, விஷ்ணு, ஈசுவரன், ஜீவாத்மா, பரமேசுவரர் என்பவர்கள் உள்ளனர். இவர்களனைவரும் ‘ஒரே பிரும்மம்தான்’ என்கிற ஒருமைப்பாட்டை நிச்சயித்துக் கொண்டு, ‘அந்தப் பிரும்ம தத்துவமும் நானேதான்’ என்கிற பாவனையில் ஒவ்வொரு சுவாசத்தின் போதும், ‘ஸோऽஹம்’ — ‘அது நான்தான்’ — என்று ஜபித்தல் வேண்டும். அந்த வித்யேசுவரர் முதலியவர்களைப் பிரும்மரந்திரம் முதலியவற்றிலும், இவ்வுடலின் வெளியிலும் உள்ளதாகத் தியானிக்க வேண்டும். பிரகிருதியின் விகாரமான ‘மஹத்’ தத்துவத்திலிருந்து ஐம்பெரும் பூதங்களின் தத்துவங்களினால் ஆக்கப்பட்டது இவ்வுடல். இவ்வாறான ஆயிரக்கணக்கான உடல்களின் ஜீவனையும் அஜபா காயத்ரியின் ஜபத்தினால் முறையே ஒன்றொன்றாக மெதுவாகக் கடத்தி வைத்து, பரமாத்மாவில் இணைக்க வேண்டும். இதுதான் இப்போது கூறிய ஜபத்தின் தத்துவம். நூறு அல்லது இருபத்தெட்டு முறை ஜபிப்பதால் அத்தனை உடல்கள்தான் தாண்டப்படுகிறது. இவ்வாறு செய்யப்படும் மந்திர ஜபமே முதலிலிருந்து செய்யப்படும் உண்மையான ஜபமுறை என்று தெளிக.

ஆயிரம் முறை ஜபிப்பது பிரும்மலோகத்தை அளிப்பது. நூறு முறை ஜபிப்பது இந்திரனது பதவியைத் தருவது. அந்தணர்களைத் தவிர, மற்றவர்கள் தங்களைக் காத்துக் கொள்வதற்காகச் செய்யப்படும் குறைந்த அளவான ஜபம், அவர்களுக்கு அந்தண குலத்தில் பிறவியைத் தருகிறது. தினமும் முன் கூறியபடி ஜபத்தைச் செய்து, சூரிய உபஸ்தானம் செய்யவேண்டும். பன்னிரண்டு லட்சம் காயத்ரியை ஜபித்தவன் பூர்ணமான அந்தணனாகிறான். குறைந்தது ஒரு லட்சம் முறையாவது காயத்ரியை ஜபிக்காத அந்தணனை, வைதிக கர்மங்களில் சேர்க்கக் கூடாது. எழுபது வயது வரை நியமத்தோடு காரியங்களைச் செய்யவேண்டும். அதன்பின் வீடுவாசல்களைத் துறந்து துறவறம் ஏற்கவேண்டும். பரிவிராஜகனான சந்நியாசி தினமும் காலையில் பன்னிரண்டாயிரம் பிரணவ ஜபம் செய்யவேண்டும். ஒருநாள் தவறினாலும் மறுநாள் அதற்குமாகச் சேர்த்து, இருமடங்காக (இருபத்து நான்காயிரம்) பிரணவ ஜபம் செய்தல் வேண்டும். தினமும் தவறாது செய்ய முயற்சி ஏற்கவேண்டும். தொடர்ந்து ஒருமாதம் செய்யத் தவறினால் ஒன்றரை லட்சம் ஜபம் செய்து, அதற்கான கழுவாயைச் செய்ய வேண்டும். இதற்கும் அதிகமான காலம் தவறுமேயானால் மறுபடியும் குருவிடமிருந்து துறவறம் பெறவேண்டும். இப்படிச் செய்வதால் தோஷம் நிவர்த்தியாகிறது. இல்லையேல் அவன் ரௌரவம் என்னும் நரகம் புகுவான். பயனில் விருப்புடைய இல்லறத்தானான அந்தணன் அறத்தையும் பொருளையும் பெற முயற்சி மேற்கொள்ள வேண்டும். முக்தி பெற விரும்பும் அந்தணன் ஞானத்தையே அப்யஸிக்க வேண்டும். அறத்தினால் பொருட்செல்வமும், பொருட்செல்வத்தால் இன்பமும் போகமும் எளிதாகிறது. போகத்தின் முடிவில் வைராக்கியம் கிட்டுகிறது. அறத்தின் வழியே பெற்ற செல்வத்தால் பெறலாகும் போகம், நிச்சயமாக என்றோ ஒரு நாள் வைராக்கியத்தைத் தரும். அறவழி விடுத்து மறவழியில் சம்பாதித்த செல்வத்தால் பெறும் போகம், மேலும் மேலும் அதிலேயே ஈடுபாடு கொள்ளச் செய்யும். மனிதன், அறத்தினால் செல்வம் பெறுகிறான்; தவத்தினால் திவ்வியமான நிலை கிட்டுகிறது. விருப்புகளைத் தியாகம் செய்பவனது மனம் தூய்மை பெறுகிறது. மனத்தூய்மையால் (அகக்கண் திறந்து) ஞானம் உதிக்கிறது என்பதில் ஐயமும் உண்டோ?

கிருதயுகமான சத்தியயுகத்தில் தவத்தையே உயர்ந்ததாகக் கூறுவர். ஆனால், கலியுகத்தில் பொருட்செல்வத்தால் செய்யப்படும் தான—தர்மமே உயர்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது. கிருதயுகத்தில் தியானத்தினால், திரேதாயுகத்தில் தவத்தினால், துவாபரயுகத்தில் வேள்வி செய்வதனால் ஞானம் ஏற்படுகிறது. ஆனால், கலியுகத்தில் பகவானது திருவுருவமான விக்கிரகத்தைப் பூஜிப்பதனாலேயே ஞானம் பெறலாகிறது. அதர்மம் (மறம்) துன்பமயமானது; அறமோ இன்பமயமானது. அதர்மத்தினால் மனிதன் துன்பம் பெறுகிறான். தர்மத்தினால் இன்பமும் மேன்மையும் பெறுகிறான். தீயொழுக்கம் துன்பமளிப்பது; நல்லொழுக்கம் இன்பம் பயப்பது. ஆகவே, போகமும் மோட்சமும் பெற தர்மத்தையே சம்பாதிக்க வேண்டும். குறைந்தது நான்கு பேர்களாவது அடங்கிய குடும்பத்தனான அந்தணனுக்கு, நூறு வருடம் வரை குடும்பத்தைப் போஷிப்பதற்கான பொருள்களைத் தானமளிப்பது பிரும்மலோகத்தைப் பெறச் செய்கிறது. ஓராயிரம் சாந்திராயண விரதம் அனுஷ்டிப்பது பிரும்மலோகத்தைத் தருவதாகக் கருதப்படுகிறது.

(குறிப்பு:—

‘சாந்திராயண விரதம்’ என்றால் என்ன? என்பதை மனுதர்ம சாஸ்திரம் (11/216) கூறுகிறது——

ஏகைகம் ஹ்ராஸயேத் பிண்டம்

க்ரு॒ஷ்ணே சுக்லே ச வர்த்த4யேத் ।

உபஸ்ப்ருஶந் த்ரிஷவணம் ஏதத்

சாந்த்ராயணம் ஸ்ம்ரு॒தம் ॥

காலை, நடுப்பகல், மாலை என மூன்று வேளைகளிலும் நீராடி, பௌர்ணமி தினம் 15 பிடி அன்னம் ஏற்று, பின் தேய்பிறை முதல் நாளிலிருந்து தொடங்கி ஒவ்வொரு பிடி அன்னத்தைக் குறைத்துக் கொண்டே வந்தால், சதுர்த்தசியன்று ஒரு பிடி அன்னம் ஏற்குமாறு வரும். அமாவாசையன்று உபவாசமிருந்து வளர்பிறை முதல் நாள் தொடங்கி ஒவ்வொரு பிடியாக அதிகரித்து, பௌர்ணமி தினத்தன்று 15 பிடி அன்னம் ஏற்பது. இவ்வாறு அனுஷ்டிப்பதற்கு ‘சாந்திராயண விரதம்’ என்று பெயர்.

இதையே வசிஷ்டரும் தன் ஸ்ம்ருதியில் கூறுகிறார்——

ஏகைகம் வர்த்த4யேத் பிண்டம்

சுக்லே க்ரு॒ஷ்ணே ச ஹ்ராஸயேத் ।

இந்து3க்ஷயே ச பு4ஞ்ஜீத ஏஷ

சாந்த்3ராயணோ விதி4: ॥

வளர்பிறையில் ஒவ்வொரு பிடி அன்னமாக அதிகரித்துக் கொண்டே போய், தேய்பிறையில் ஒவ்வொரு பிடியாகக் குறைத்துக் கொண்டே வந்து அமாவாசையன்று உபவாசமிருந்து பௌர்ணமியில் ஆகாரம் 15 பிடி உண்பது என்பது ‘சாந்த்ராயண விதி’ ஆகும்.)

க்ஷத்திரியனொருவன் ஆயிரம் குடும்பங்களுக்கு வாழ்க்கைக்கான வசதிகளோடு தங்கியிருக்க இடமும் தருவானேயானால், அவனது அப்புண்ணியச் செயல், அவனை இந்திரலோகத்திற்கு இட்டுச் செல்லும். பத்தாயிரம் குடும்பங்களுக்குத் தங்க இடம் தந்தால் அது பிரும்மலோகத்தைத் தரும். கொடையாளி எந்த தெய்வத்திற்கெதிரே தானம் தருகிறானோ, அதாவது தான் அளிக்கும் தானத்தின் வாயிலாக, எந்தவொரு தெய்வத்தைத் திருப்தி செய்ய நினைத்து தானம் செய்கிறானோ, அவனுக்கு அந்த தெய்வத்தின் உலகம் கிடைக்கிறது என்பது வேதமறிந்த உத்தமர்கள் அறிந்ததே. பணமில்லாத வறியவன் தவம் செய்தலே போதுமானது. ஏனெனில், தவமும் புண்ணிய நதிகளில் நீராடுதலும் குறைவற்ற சுகத்தைத் தருகிறது. அதனால் அவன் இன்பம் அனுபவிக்கிறான்.

இனி நியாயமான அறவழியில் செல்வம் சம்பாதிக்கும் வழியைக் கூறுகிறேன். அந்தணன் பொறுமையாக இருந்து தூய்மையான (அறவழியில் வரும்) தானத்தைப் பெறுதல், வேள்விகள் செய்வித்தல் ஆகியன வாயிலாகப் பணம் திரட்டலாம். இதற்காக அவன், தன் ஏழ்மையைக் காட்டிக் கொள்ளக் கூடாது. மேலும் மிகுந்த துன்பம் தரும் கர்மங்களையும் செய்யக் கூடாது. க்ஷத்திரியன் தன் தோள்வலிமையால் (அதாவது, போர் செய்து நாட்டை விரிவுபடுத்துவதால்) தனம் திரட்டலாம். வைசியன் உழுது பயிரிடுதலாலும் பசுக்களைக் காத்தலாலும் பணம் பெறலாம். அறவழியில் பெற்ற பணத்தால் தானம் செய்ய, செய்பவனுக்கு ஞானம் சித்தி பெறுகிறது. ஞானசித்தி பெறுவதால் அனைவருக்கும் குரு அருளும் மோட்சமான திருவருளும் சுலபமாகிறது. முக்தியினால் ‘நானே பிரும்மம்’ என்கிற சொரூப சித்தி கிடைக்கிறது. அதனால், உலகியலிலிருந்து விடுதலை பெற்ற முக்தனான ஜீவன் பரமானந்தத்தை அனுபவிக்கிறான்.

இல்லறத்தான் பணமோ, தானியமோ எது வேண்டுமானாலும் தானம் செய்யலாம். நீர்வேட்கை தணிய நீரும், பசிக்கொடுமை என்னும் நோய் தீர உணவும் அளிக்கலாம். வயல், தானியம், வெறுஞ்சோறு போன்றவைகளையும், கடித்துண்ணும் பட்சணங்கள், மென்று சாப்பிடும் அன்னம், நக்கிச் சாப்பிடும் லேகியம், உறிஞ்சிச் சாப்பிடும் பாயசம் போன்ற நால்வகை உணவுகளையும் தானமளிக்க வேண்டும். எவன் அளித்த உணவைச் சாப்பிட்டுவிட்டு, பகவத் கதைகளைக் கேட்டல் முதலிய நற்காரியங்களை எத்துணை நேரம் சாப்பிட்டவன் செய்வானோ, அத்துணை நேரத்தின் பாதி புண்ணியம் உணவளித்தவனைச் சார்ந்துவிடுகிறது என்பது சர்வ நிச்சயம். தானம் பெற்றவன், தான் தானம் பெற்ற பொருளைப் பிறருக்குப் பகிர்ந்தளிப்பது மற்றும் தவம் செய்வது ஆகியனவற்றால் தானம் பெற்றதால் வரும் பாவத்தை நீக்கிக் கொள்ளவேண்டும். இல்லையேல், அவன் ரௌரவம் என்னும் நரகத்தில் விழ நேரிடும். ஒவ்வொருவனும் தன் சொத்தை, தர்மத்திற்கு, சொத்தைப் பெருக்கிக் கொள்வதற்கு, தன் சொந்த உபயோகத்திற்கு என மூன்றாகப் பிரித்துக் கொள்ள வேண்டும். நித்தியம், நைமித்திகம், காம்யம் என்கிற மூன்று கர்மங்களையும் தர்மத்திற்கென்று ஒதுக்கி வைத்துள்ள சொத்திலிருந்து செய்ய வேண்டும். சொத்தைப் பெருக்குவதற்கென்று தனிப்படுத்தியுள்ள பாகத்திலிருந்து வியாபாரம் முதலியன செய்து, தன் கைப்பொருளை மேலும் பெருக்கிக் கொள்ள வேண்டும். தன் சொந்த உபயோகத்திற்கென வைத்துள்ள தனத்தின் மூலம், தனக்கு நன்மை விளைவிக்குமளவு (சாஸ்திரத்தில் கூறியபடி) தூய்மையான போகங்களை இன்பங்களை அனுபவிக்கலாம். வயலில் விளைந்த விளைச்சலிலிருந்து பெற்ற பணத்தில் பத்தில் ஒரு பங்கு தானம் செய்யவேண்டும். இதனால், நம் பாவங்கள் தூய்மை பெறுகின்றது. பாக்கியுள்ள ஒன்பது பங்கில் தர்மம், பொருளீட்டுதல், இன்பம் நுகர்தல் ஆகியன செய்யவேண்டும். இல்லையேல், ரௌரவ நரகம் பெறுவான். அவன் புத்தி தீயதாகும், வயல்கள் பாழடையும். சொத்தைப் பெருக்குவதற்கென்று ஒதுக்கியதில் வியாபாரம் முதலியன செய்து, அதனால் பெற்ற செல்வத்தில் ஆறில் ஒரு பங்கு தானம் செய்யவேண்டும். அறிவாளி கட்டாயம் அவ்வாறு செய்வான்.

அறிஞனாய் இருப்பவன் பிறரது குற்றங்களை விமர்சிக்க மாட்டான். அந்தணர்கள் ஏதோ தவறுதலாகக்கூடப் பிறரைப் பற்றிக் கேட்ட அல்லது கண்ட குற்றங்களை வெளியில் கூறக் கூடாது. பிறர் மனம் புண்படும்படியாகவோ, கோபம் வருமாறோ பேசக் கூடாது. செல்வம் பெற தினமும் காலை—மாலைகளில் அக்னிஹோத்ரம் செய்யவேண்டும். இருவேளைகளிலும் அக்னிஹோத்ரம் செய்ய இயலாதவன் ஒரு வேளையாவது சூரியன், அக்னி — இவர்களைக் குறித்து முறைப்படி ஆகுதி தந்து, அவர்களைத் திருப்தி செய்விக்க வேண்டும். அரிசி, யவம் என்னும் தானியம், நெய், பழம், கிழங்கு, வெந்த சோறு (ஹவிஸ்) ஆகியன கொண்டு முறைப்படி ஸ்தாலீபாகம் செய்து, சக்திக்குகந்தவாறு முறைப்படி சூரியன், அக்னி — இவர்களுக்கு அர்ப்பணம் செய்யவேண்டும். ஹவிஸ் கிடைக்கவில்லையெனில் பிரதான ஹோமத்தையாவது (நெல்லினால்) செய்யவேண்டும். எப்பொழுதும் காப்பாற்றப்பட்டு வரும் அக்னியை அறிஞர்கள் ‘நிலைத்தது’ என்றழைப்பர். இல்லையேல், மாலையில் சூரியனைக் குறித்து வணங்கி மந்திரத்தையாவது ஜபிக்க வேண்டும். ஆன்ம அறிவு பெறத் துடிப்பவனும், செல்வம் வேண்டுபவனும் இம்மாதிரி முறைப்படி உபாசனை செய்ய வேண்டும். எப்பொழுதும் பிரும்மயக்ஞமான வேதமோதுவது, தேவதாராதனம் செய்வது, தினமும் அக்னியை உபாசிப்பது, குருவிற்குப் பூசனை புரிவதில் ஈடுபாடு கொள்வது, அந்தணர்களை (தானமளிப்பதன் மூலம்) திருப்தி பெறச் செய்வது ஆகியனவற்றைச் செய்பவர்கள் சுவர்க்கலோகத்தைப் பெறுகிறார்கள்.

அத்தியாயம் : பதினான்கு

ஔபாஸனம் (அக்னி வேள்வி), தேவயக்ஞம், பிரும்மயக்ஞம் பற்றிய விளக்கம்; பரமசிவன் ஏழு நாட்களைப் படைத்து, அவற்றில் ஆற்றப்படும் தேவபூஜையினால் பெறலாகும் பயன்கள் பற்றிக் கூறல்

சௌனகர் முதலிய முனிவர்கள் வினவுதல்—— சூதரே! ‘ஔபாஸனம்’ எனப்படும் அக்னியக்ஞம், தேவயக்ஞம், பிரும்மயக்ஞம், குருவைப் பூஜிப்பது மற்றும் பிரும்மத்தை மகிழ்விப்பது பற்றித் தயவுசெய்து விளக்கமளிக்க வேண்டுகிறோம்.

சூதர் கூறுகிறார்—— மகரிஷிகளே! இல்லறத்தில் இருப்பவர் காலையிலும் மாலையிலும் அரிசி (மற்றும் நெய்) முதலியன கொண்டு அக்னியில் ஹோமம் செய்வதை ‘அக்னி யக்ஞம்’ (ஔபாஸனம்) என்பர். பிரும்மசரிய ஆசிரமத்தில் இருப்பவர்கள் காலையிலும் மாலையிலும் அரசங்குச்சி கொண்டு அக்னியில் செய்யும் ஹோமத்திற்கு ‘ஸமிதாதானம்’ என்று பெயர். அவர்கள் சமித்துகள் கொண்டுதான் அக்னியில் ஹோமம் செய்ய வேண்டும். அந்தணர்களே! பிரும்மசரிய ஆசிரமத்தில் இருக்கும் அந்தணர்களான பிரும்மசாரிகள், திருமணமாகி ஔபாஸனம் மேற்கொள்ளும்வரை சமித்துகளால் (அரசங்குச்சிகளால்) அக்னியில் ஹோமம் செய்தல், விரதம் இருத்தல், விசேஷமான பூஜைகள் செய்தல் முதலியன கட்டாயம் செய்ய வேண்டும். இவையே அவர்களுக்கான அக்னி காரியம். அந்தணர்களே! வெளிப்படையாகச் செய்யும் அக்னி வேள்வியை விடுத்து, தன் ஆன்மாவிலேயே அந்த ஸமிதாதான அக்னியை ஆரோபணம் செய்து (ஏற்றுக்) கொண்டுள்ள வானப்பிரஸ்த ஆசிரமிகள் மற்றும் துறவிகளுக்கு, உரிய சமயத்தில் உடலுக்கு நன்மை தரக்கூடிய அளவிற்குட்பட்ட தூய்மையான உணவை உண்பதே அவர்களுக்கான அக்னி யக்ஞம் ஆகும். (ஏனெனில், அவர்கள் உண்ணும் உணவை ‘ஓம்’ என்று கூறிக் கொண்டு துறவிகளும், பிராணய ஸ்வாஹா முதலிய ஆறு மந்திரங்களைக் கூறி வானப்பிரஸ்த ஆசிரமிகளும் உண்பதால், அவையே ஜடராக்னியில் செய்யப்படும் ஹோமமாகிறது.) மாலையில் அக்னியில் செய்யப்படும் ஆகுதி செல்வத்தைத் தருவதாகிறது. காலையில் சூரியனைக் குறித்துச் செய்யப்படும் ஆகுதி, நீண்ட ஆயுளைத் தருகிறது என்றறிந்து கொள்ள வேண்டும். பகலில் அக்னிதேவன் சூரியனில் புகுந்திருப்பதால் காலையில் சூரியனைக் குறித்துச் செய்யப்படும் ஆகுதி அக்னிக்கும் தந்ததாகிறது. இதுவே அக்னியைக் குறித்த வேள்வியாகும்.

இந்திரன் முதலிய தேவர்களைக் குறித்து அக்னியில் செய்யப்படும் ஆகுதிகள் ‘தேவயக்ஞம்’ எனப்படும். ஸ்தாலீபாகம் முதலிய யக்ஞங்கள் தேவயக்ஞமாகும். சூடாகர்மம் (குடுமி வைத்தல்) எனப்படும் சடங்கிற்காக லௌகிகமாக அக்னியைப் பிரதிஷ்டை செய்து, அதில் செய்யப்படும் ஹோமமும் தேவயக்ஞமே என அறிந்து கொள்க. இனி, பிரும்மயக்ஞம் பற்றிக் கூறக் கேளுங்கள். அந்தணர்கள், தேவர்களின் திருப்திக்காகத் தினமும் பிரும்மயக்ஞம் செய்ய வேண்டும். வேதத்தைத் தினமும் கற்பதும் ஓதுவதுமே பிரும்மயக்ஞமாகும். தினமும் காலையில் செய்யவேண்டிய நித்தியகர்மானுஷ்டானங்களை முடித்தபின், மாலை வரை பிரும்மயக்ஞம் எனப்படும் வேதத்தைக் கற்பதும் ஓதுவதும் செய்யலாம். இரவில் வேதமோதுவதற்கான விதி இல்லை. அதாவது, இரவில் வேதமோதுவது தவிர்க்கப்பட்டுள்ளது.

அக்னி இன்றியே தேவயக்ஞம் செய்வது எப்படி? என்பதைச் சிரத்தையுடனும் கவனமாகவும் கேளுங்கள். படைத்தலைத் தொடங்கும்போது அனைத்துமறிந்த கருணைக்கடலான பகவான் ஸ்ரீபரமசிவன், அனைத்துலகங்களுக்கும் உபகாரமாகக் கிழமைகளைப் படைத்தார். இவ்வுலகியல் நோயைத் தகர்த்தெறியும் சிறந்த மருத்துவர் பகவான் ஸ்ரீசிவனல்லவா! அவர் அனைத்தும் அறிந்தவர்; மருந்துக்கும் மருந்தாவார். அவ்விறைவன் நோயின்றி ஆரோக்கியத்தைத் தரும் (ஞாயிற்றுக்)கிழமையைப் படைத்தார். பின், அனைத்துச் செல்வங்களையும் தரும் தன் மாயாசக்தியின் கிழமையான திங்கட்கிழமையைப் படைத்தார். பிறவியிலிருந்தே தாழ்ந்த இழிவான நிலையைக் கொண்டுள்ள குழந்தையைக் காக்க, குமாரனான முருகனின் கிழமையான செவ்வாய்க்கிழமையைப் படைத்தார். அதன்பின் திறன் கொண்ட பரமசிவன், சோம்பேறித்தனத்தையும் பாவத்தையும் நீக்கி அனைத்துலகங்கட்கும் நன்மை பெற காக்கும் கடவுளான ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவின் நாளான புதன்கிழமையைப் படைத்தார். அதன்பின் முழுமுதற்கடவுளான பரமசிவன் செழுமையும் காத்தலும் பெற மூவுலகங்களையும் படைக்கும் ஆயுளைத் தரும் பரமேஷ்டியான பிரும்மதேவரது நாளான வியாழக்கிழமையைப் படைத்தார். அதனால் அனைத்துலகங்களும் நீண்ட ஆயுளைப் பெறுகிறது.

அதன்பின் சிவப்பரம்பொருள் மூவுலகங்களும் பல்கிப் பெருகி நிற்கப் புண்ணிய—பாவங்களைப் படைத்து, அதைச் செய்யும் மக்களுக்கு அதற்கான நற்பயன்—தீயபயன்களைத் தருவதற்காக இந்திரனது கிழமையான வெள்ளிக்கிழமையையும், யமனது கிழமையாகச் சனிக்கிழமையையும் படைத்தார். இவை முறையே போகத்தைத் தருவதும் மரணபயத்தை விலக்குவதுமாகும். இதன்பின் தனது சொரூபங்களே ஆன, பிராணிகளின் இன்ப—துன்பங்களைத் தெரிவிக்கும் சூரியன் முதலிய ஏழு கிரகங்களையும், அந்த ஏழு கிழமைகளுக்கும் தலைவர்களாக்கினார். இவர்களனைவரும் கிரகங்களும் நட்சத்திரங்களும் அடங்கிய ஒளிமண்டலத்திலேயே நிலையாக இருப்பவர்கள். சிவனது கிழமைக்கும் பகலுக்கும் தலைவன் சூரியன். சக்தியின் நாளுக்குச் சந்திரன். முருகன் தொடர்புடைய நாளுக்கு அதிபதி செவ்வாய். விஷ்ணுவின் நாளுக்குத் தலைவன் புதன். பிரும்மாவின் நாளுக்கு அதிபதி வியாழ பகவானான குரு. இந்திரன் நாளான வெள்ளிக்கிழமைக்குத் தலைவர் சுக்கிர பகவான். யமனது நாளான சனிக்கிழமைக்கு அதிபதி சனைச்சரர். அந்தந்த கிழமைகளில் அந்தந்த தேவதைகளைக் குறித்துச் செய்யும் பூஜை, அந்தந்த தெய்வங்களின் அருளைப் பெற்று தரும்.

சூரியன் ஆரோக்கியத்தையும், சந்திரன் செல்வத்தையும் தருபவர். செவ்வாய் நோயைத் தீர்ப்பவர். புதன் செழுமையைத் தருபவர். வியாழ பகவானான பிருஹஸ்பதி நீண்ட ஆயுளைத் தருபவர். சுக்கிர பகவான் போகங்களைத் தருகிறார். சனைச்சரர் யமபயத்தை நீக்குகிறார். இப்பொழுது கூறிய ஏழு நாட்களின் பயன்களை அந்தந்த தேவதைகளை மகிழ்விப்பதன் மூலம் பெறலாம். பிற தேவதைகளைப் பூஜிப்பதன் பயனையும் தருபவர் பகவான் ஸ்ரீசிவபெருமானே! தேவதைகளை மகிழ்விக்கச் செய்யும் பூஜை ஐந்துவிதங்களாகப் பகுக்கப்பட்டுள்ளன. அந்தந்த தேவதைகளின் மந்திரங்களை ஜபிப்பது முதல் முறை; ஹோமம் செய்வது இரண்டாவது முறை; தானமளிப்பது மூன்றாவது முறை; தவம் செய்வது நான்காவது முறை; வேதிகையில் கலசத்தை வைத்து, அக்கலசத்தில் அல்லது பிரதிமையில், தீயில் அல்லது அந்தணர்களது திருமேனியில், நாம் ஆராதிக்கும் தேவதையைத் தியானித்து ஆவாகனம் முதலிய பதினாறு வகை உபசாரங்களோடு அவற்றைப் பூஜித்து ஆராதிப்பது ஐந்தாவது வகை.

இவை முறையே ஒன்றைவிட மற்றொன்று உயர்ந்தது. முதலாவது இயலாமற்போனால் அடுத்ததனைக் கைக்கொள்ளலாம். கண்நோய், தலைநோய், தொழுநோய் நீங்க சூரிய பகவானைப் பூஜித்து அந்தணர்களுக்கு அன்னம் பாலிக்கலாம். ஒரு நாளோ, ஒரு மாதமோ, ஒரு வருடமோ அல்லது மூன்று ஆண்டுகளோ தொடர்ந்து இம்மாதிரியே பூஜித்து வரவேண்டும். இதனால் முன்வினையால் விளைந்த நோய் மற்றும் கிழட்டுத்தன்மை முதலிய ரோகங்களும் நசித்துவிடும். இஷ்ட தேவதையின் நாமத்தை ஜபிப்பது முதலிய சாதனைகள் அந்தந்தக் கிழமைகளுக்கு ஏற்றாற்போலப் பயனைத் தருவதாக ஆகும். ஞாயிற்றுக்கிழமையில் சூரியனைக் குறித்தோ அல்லது மற்ற தேவதைகளைக் குறித்தோ அல்லது அந்தணர்களைக் குறித்தோ உயர்ந்த வஸ்துக்களை அர்ப்பணிக்கலாம். இது உயர்ந்த பயனைத் தருவதோடல்லாமல் பாவங்களையும் நீக்கும். உயர்ந்த செல்வங்களைப் பெற திங்கட்கிழமையில் திருமகளைப் பூஜிக்க வேண்டும். மனைவியோடு இல்வாழ்க்கை வாழும் அந்தணருக்கு நெய்யில் தயாரிக்கப்பட்ட அன்னத்தைக் கொண்டு விருந்து படைக்க வேண்டும். நோய் நீங்குவதற்காகச் செவ்வாய்க்கிழமைகளில் காளியைப் பூஜிக்கவும். உளுத்தம்பருப்பு, கடலைப்பருப்பு, துவரம்பருப்பு முதலிய பருப்பு வகைகளோடு அந்தணர்களுக்கு அன்னமிட வேண்டும். புதன்கிழமையில் ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவிற்குத் தயிரன்னம் நிவேதனம் செய்து பூஜிக்க வேண்டும். அதனால் மகன், நண்பன், மனைவி ஆகியவர்கள் சிறப்புடன் வாழ்வார்கள். நீண்ட ஆயுளை விரும்புபவர்கள் வியாழக்கிழமையன்று வஸ்திரம், பூணூல் மற்றும் நெய் பாயசம் வைத்துப் படைத்து, மிருத்யுஞ்ஜயரான ஸ்ரீசிவபெருமானை வழிபட வேண்டும். நல்ல சிறந்த போகங்களைப் பெற விரும்பினால் வெள்ளிக்கிழமையன்று ஒன்றுபட்ட மனதோடு ஸ்ரீமகாலக்ஷ்மியைப் பூஜித்து அந்தணர்களுக்கு அறுசுவை உண்டி படைக்க வேண்டும். பெண்களை மகிழ்விக்க நல்ல புடவைகளை வாங்கித் தரவேண்டும். சனைச்சரர் அகாலத்தில் நிகழும் யமபயத்தைப் போக்குபவர். விஷயமறிந்தவன் அன்றைய தினம் ஸ்ரீருத்ரனைப் பூஜிப்பான். எள்ளினால் ஹோமம் செய்து, எள்ளைத் தானமளித்து, எள் அன்னத்தால் அந்தணர்களுக்கு அன்னம்பாலித்தால் தெய்வங்கள் மகிழ்வுறும். இவ்வாறு தெய்வங்களைப் பூஜிப்பவன் நோய்—நொடியின்றி வாழ்வான்.

தேவதைகளின் நித்திய பூஜை, விசேஷ காலங்களில் செய்யும் நைமித்திக பூஜை, திருவபிஷேகம், தானம், ஜபம், ஹோமம், அந்தணர்களுக்கு விருந்தோம்பல் ஆகியவைகளால் ஞாயிறு முதலிய கிழமைகள், விசேஷமான திதிகள், நட்சத்திரங்கள் சேரும் விசேஷ காலங்களில் செய்யும் பூஜையால் சர்வலோகநாயகரான பகவான் ஸ்ரீபரமசிவனே அந்தந்த தேவதையின் சொரூபத்தில் பூஜிக்கப்படுகிறார். அதனால் அனைத்து மக்களுக்கும் ஆரோக்கியம் முதலிய பலன்களைத் தருகிறார். இடம், காலம், நல்ல ஸத்பாத்திரம், நல்ல திரவியம், ஈடுபாடும் பக்தியும் செய்பவரின் தன்மை ஆகியவற்றிற்கேற்பவே பகவான் தன்னைப் பூஜிப்பவனுக்கு ஆரோக்கியம் முதலிய நற்பலன்களைத் தருகிறார். இல்லறத்தார்கள் தம் வீட்டில் நடக்கும் (திருமணம் முதலிய) சுபமான மங்களச்சடங்கின் தொடக்கத்திலும், ஈமக்கடன் முதலிய அமங்களமான கர்மங்களின் முடிவிலும், தன் பிறந்த நட்சத்திரத்திலும், வீட்டில் நோய்—நொடியின்றிச் செல்வம் செழிக்கவும் சூரியன் முதலிய நவக்கிரகங்களுக்குப் பூஜை செய்யவேண்டும். இதனால் தேவதைகளைக் குறித்துச் செய்யும் பூஜை, விரும்பும் அனைத்துப் பொருள்களையும் தருவது என்பது நிச்சயமாகிறது. அந்தணர்கள் வேத மந்திரங்களைக் கூறிப் பகவானைப் பூஜிக்க வேண்டும். (இங்கு அந்தணர்கள் என்று கூறுவது க்ஷத்திரியர்கள், வைசியர்கள் ஆகிய இருவருக்கும் பொருந்தும்.) வேளாளர்கள் முதலிய நான்காம் வர்ணத்தவர்கள் புராணங்களில் கூறப்பட்ட மந்திரங்களைக் கூறி, தாந்திரீக முறையில் பூஜை செய்ய வேண்டும். நற்பலன்களை விரும்புபவர்கள், வாரத்தின் ஏழு நாட்களிலும் தங்கள் சக்திக்கேற்ப தேவபூஜை செய்யவேண்டும். ஏழை உடலை வருத்தும் விரதம் முதலிய தவத்தின் மூலமாகவும், செல்வந்தன் செல்வத்தை தானம் செய்வது போன்றவை மூலமாகவும் தேவபூஜை செய்ய வேண்டும். அவன் இவ்வாறு சிரத்தையோடு அடிக்கடி பூஜை செய்வதால் பல பிறவிகளில் புண்ணிய உலகங்களில் பலவாறான இன்பங்களை அனுபவித்துப் பின் இம்மண்ணுலகில் திரும்பவும் பிறக்கிறான். செல்வந்தன் நல்ல இன்பபோகங்கள் சித்திப்பதற்குத் தொலை வழிகளில் மக்களுக்கு நிழல் தரும் மரங்களை நடவேண்டும். நீர்விடாய் நீக்க கிணறு, குளம், குட்டை முதலிய நீர்நிலைகளை அமைக்க வேண்டும். வேதங்களும் சாஸ்திரங்களும் அழியாமல் நிலைத்து நிற்க வேத பாடசாலைகள் அமைத்தல் போன்ற பலப்பல வகைகளிலும் தர்மத்தைச் சேகரித்து வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். செல்வந்தர்கள் இம்மாதிரியான தர்ம காரியங்களை எப்பொழுதும் செய்து கொண்டே இருக்க வேண்டும். காலத்திற்கேற்ப புண்ணிய கர்மங்களின் நற்பயனால், மனம் மாசற்றதாக ஆகித் தூய்மை அடையுமேயானால் ஞானத்தின் சித்தி பெறலாகும். அந்தணர்களே! இவ்வத்தியாயத்தைக் கேட்பவன், படிப்பவன் அல்லது கேட்கும்படி செய்பவன் ஆகிய மூவரும் தேவயக்ஞத்தைச் செய்த பயனைப் பெறுவர்.

அத்தியாயம் : பதினைந்து

இடம், காலம், பொருள் மற்றும் தானம் பற்றிய விளக்கம்

சௌனகாதி ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள்—— அனைத்துமறிந்த அறிஞர்களின் சிரோமணியே! சூதபுராணிகரே! இப்பொழுது நீங்கள் இடம், காலம், பொருள், தானம் முதலியன பற்றி எங்களுக்கு விளக்க வேண்டும்.

சூதர் (பதில்) கூறுகிறார்—— மகரிஷிகளே! தேவயக்ஞமான பூஜை முதலிய தூய்மையான கர்மங்கள் தூய்மையான நம் வீட்டைப் போலப் பயன் தருவதாக ஆகிறது. அதாவது, நம் வீட்டில் செய்யும் பூஜை முதலியன சாஸ்திரங்களில் கூறியுள்ள பயன்களைச் சமமாக, அதாவது முழுமையாகத் தரக்கூடியன. வீட்டைக் காட்டிலும் பசுமாடு கட்டும் கொட்டில் பத்து மடங்கு அதிக பயன் தருவதாகும். ஆறு முதலிய நீர்நிலைகளின் கரை அதைவிடப் பத்து மடங்கு உயர்வானது. பில்வ மரம், துளசிச்செடி, அரச மரம் — இவற்றின் தாழ்வரை நீர்நிலைகளைக் காட்டிலும் பத்து மடங்கு அதிகப் பலன் தருவதாகும். தேவாலயங்களோ இவற்றைவிடப் பத்து மடங்கு அதிக உயர்வானது. இதைவிடப் பத்து மடங்கு உயர்வானது புண்ணியத்தலங்கள். இதைவிடப் பத்து மடங்கு உயர்வானது நதிகளின் கரைகள். இதைவிடப் பத்து மடங்கு உயர்ந்தது புண்ணிய நதிக்கரைகள். இதைக் காட்டிலும் சப்த கங்கைகள் என்றழைக்கப்படும் நதிக்கரைகள் பத்து மடங்கு உயர்வானது. கங்கை, கோதாவரீ, காவேரி, தாமிரபரணி, சிந்து, சரயூ, நர்மதை ஆகிய நதிகளே ‘சப்த கங்கை’ என்றழைக்கப்படுவன. சப்த கங்கையைக் காட்டிலும் சமுத்திரக்கரை பத்து மடங்கு தூய்மையானது. மலைச்சிகரம், கடற்கரையைக் காட்டிலும் பத்து மடங்கு தூய்மையானது, புண்ணியமானது. இவையனைத்திலும் சிறப்புடைய இடம், மனம் ஒன்றுபட்டு லயித்திருக்குமிடமே ஆகும்!

இதுவரை இடத்தின் பெருமை கூறினேன். இனி காலத்தின் பெருமை—சிறுமைகளைக் கூறுகிறேன். சத்தியயுகமான கிருதயுகத்தில் செய்யும் வேள்வி, தானம் முதலியன பூரணமான (முழுமையான) பலனைத் தருவதாகும். திரேதாயுகத்தில் முக்கால் பங்கு பலனே கிடைக்கும் துவாபர யுகத்திலோ பாதி பலனே பெறுவதாகும். கலியுகத்திலோவெனில் கால் பங்கு பயன்தான் பெறலாகும் என்று அறிந்து கொள்ளுங்கள். கலியுகம் பாதி கழிந்தபின் கிடைக்கும் பலனோ அந்த கால் பங்கிலும் கால் பங்கு குறைந்துவிடுகிறது. அதாவது 3/16 பங்கு பயனே கிட்டுகிறது. தூய்மையான மனங்கொண்டவனுக்குச் சுத்தமான புண்ணியமான தினம் முழுமையான பயனைத் தருவதாக ஆகிறது.

அறிஞர்களே! சூரியன் ஒரு ராசியிலிருந்து அடுத்த ராசிக்குச் செல்லும் சங்கிராந்தி தினத்தில் செய்யும் நற்கர்மங்கள், முன் கூறிய சுபதினங்களைக் காட்டிலும் பத்து மடங்கு அதிக பலனைத் தருவதாகும். விஷுவ யோகத்தில் செய்யும் கர்மம், அதைக் காட்டிலும் மேலும் பத்து மடங்கு அதிக பலனைத் தரும். [‘விஷுவம்’ என்பது சூரியன் பூமத்தியரேகையின் மீது வரும் நாள். அன்றைய தினம் பகலும் இரவும் ஒரே அளவு இருக்கும். இந்நாள் வருஷத்தில் இருமுறையே வரும். ஒன்று சித்திரை மாதம் நவமி திதியிலும் (அநேகமாக மார்ச் மாதம் 21—ம் தேதியிலும்), மற்றொன்று ஆசுவின மாதமான புரட்டாசி மாதம் நவமி திதியிலும் (அநேகமாக செப்டம்பர் 22—ம் தேதியிலும்) வருகிறது.] தட்சிணாயன ஆரம்பமான சூரியன் கடக ராசியில் பிரவேசிக்கும் ஆடி மாதப் பிறப்பின்போது (தட்சிணாயன புண்ணிய காலத்தன்று) செய்யப்படும் புண்ணிய கர்மம், விஷுவ தினத்தில் செய்வதைவிடப் பத்து மடங்கு உயர்ந்தது. சூரியன் மகரராசியில் புகும் உத்தராயண புண்ணிய காலமான (தை மாதம் முதல் நாள்) மகர சங்கிராந்தியன்று செய்யும் புண்ணிய கர்மம், தட்சிணாயன புண்ணிய காலத்தைவிட பத்து மடங்கு உயர்ந்தது. அதைவிட பத்து மடங்கு புண்ணியமானது சந்திரகிரகணத்தின்போது செய்வது. சூரியகிரகணத்தின்போது செய்வது எல்லாவற்றைக் காட்டிலும் மிகமிக உயர்ந்தது. இச்சமயத்தில் செய்யும் புண்ணிய கர்மம் சந்திரகிரகணத்தின்போது செய்வதைவிட அதிகமான பூரணமான பலனைத் தருவது என்பது அறிஞர்கள் கருத்து. உலகமே வடிவாகக் கொண்ட சூரிய பகவான், ராகு என்னும் விஷத்துடன் சேரும்போது, அதாவது அதனால் பீடிக்கப்படும்போது, அதை ‘சூரியகிரகணம்’ என்கிறோம். அச்சமயம் நோய் பரவக் காரணமாகிறது. ஆகவே, அந்த விஷத்தன்மை நீங்க, அச்சமயம் நீராடி, தெரிந்த ஏதாவதொரு மந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும். தானம் கொடுப்பது மிகவும் நல்லது. கிரகணகாலம் விஷத்தன்மை குறைவதற்குக் காரணமாக அமைவதால் புண்ணியம் அளிப்பதாகக் கொள்ளப்படுகிறது. நாம் பிறந்த ஜன்ம நட்சத்திர நாளும், மேற்கொண்டுள்ள விரதத்தின் நிறைவு தினமும் சூரியகிரகண காலம் போலவே, புண்ணிய காலமாகக் கருதப்படுகிறது. ஆனால், மகாத்மாக்களான சான்றோர்களின் சேர்க்கை பெறும் காலம் (சத்சங்கத்தின் சமயம்) கோடிக்கணக்கான சூரியகிரகண புண்ணிய காலத்திற்குச் சமம் என்பது அறிஞர்களின் கருத்தும் நம்பிக்கையும்!

பாவங்களின் அழிவிற்குக் காரணமாவதால், தவம் செய்யும் யோகிகளும் ஞானத்தில் ஊறிய துறவிகளும் நம்மால் பூஜிக்கத்தக்கவர்கள். இருபத்து நான்கு லட்சம் காயத்ரீ மகாமந்திரத்தை ஜபித்த அந்தணனும் உத்தமமான பூஜைக்குரியவரே ஆகும். அவரே பூரண பலனையும் போகங்களையும் அளிக்கவல்லவர். எவனொருவன் நம்மைக் கீழ்நிலைக்குச் செல்லாது கைதூக்கி உயர்த்திக் காப்பவனோ, அதாவது நரகத்தில் வீழ்ந்து அழிவதிலிருந்து காப்பாற்றுவானோ, அவனை அவ்வுயர்ந்த குணத்தினால் சாஸ்திரங்கள் ‘பாத்ரம்’ என்றழைக்கின்றனர். தானம் அளிப்பவனைப் பாதகமான நரகத்திலிருந்து விழாமல் காப்பதால், அவன் ‘பாத்ரம்’ எனப்படுகிறான்.

பதநாத்த்ராயத இதி பாத்ரம்

ஶாஸ்த்ரே ப்ரயுஜ்யதே ।

தா3துஶ்ச பாதகாத் த்ராணாத்

பாத்ரமித்யபி4தீ4யதே ॥

— ஶிவபுரா. வித். ஸம். 15/15

காயத்ரீ மகாமந்திரம், தன்னை நித்தமும் ஜபிப்பவனைக் கீழே (நரகத்தில்) விழுவதிலிருந்து காப்பாற்றுவதால் ‘காயத்ரீ’ என்றழைக்கப்படுகிறாள். இவ்வுலகில் பணமற்ற ஏழை மற்றொருவனுக்குப் பணம் தர இயலாததுபோல், பணமுள்ளவன் பிறனுக்குப் பணம் தர இயல்வதுபோல், எவனொருவன் தூய்மையும் புண்ணியமும் படைத்தவனோ, அவனன்றோ பிறரைக் காக்கவோ, கையமர்த்தித் தூக்கிவிடவோ முடியும். எவன் காயத்ரியை ஜபித்துத் தூய்மையடைந்தவனோ அவனே உண்மையான, தூய்மையான அந்தணன் எனப்படுவான். ஆகவே தானம், ஜபம், வேள்வி மற்றும் பூஜை முதலிய கர்மங்களுக்கு அவனேதான் தூய்மையான, ஏற்ற ஸத்பாத்திரம் ஆவான். அம்மாதிரியான அந்தணனே தானம் பெறவும், கொடுப்பவனை ரட்சிக்கவும் தகுந்தவன்.

பெண்ணோ, ஆணோ பசித்திருப்பவரே அன்னதானம் பெற ஸத்பாத்திரம் ஆவர். எவனுக்கு எப்பொருள் மேல் ஆசை இருக்கிறதோ, அவனுக்கு அப்பொருளை அவன் கேட்காமலேயே ஒருவன் கொடுப்பானேயாகில் அக்கொடையாளிக்கு அத்தானத்தின் முழுப் பயனும் கிட்டுகிறது என்பது மகரிஷிகளின் எண்ணம். கேட்ட பின்போ, யாசித்த பின்போ தருவானாகில், அத் தானம் பாதி பயனையே தருவதாகக் கூறப்படுகிறது. தனது வேலையாளுக்குத் தரும் தானம் கால் பங்கு பலனைத்தான் தரும். பிறப்பிலேயே அந்தணனாகப் பிறந்து, ஏழ்மையிலேயே வாழ்க்கையைக் கழிப்பவனுக்குத் தரும் தானம், அக்கொடையாளியை இப்பூவலகில் பத்து வருட காலம் சீரும் சிறப்பும் மிக்கவனாக வாழச் செய்கிறது. அதே தானம், வேதம் நன்கு கற்றறிந்த அந்தணனுக்குத் தரப்பட்டால் தானமளித்தவன் விண்ணுலகில் தேவர்களின் வருடத்தில் பத்து வருட காலம் உயர்ந்த போகங்களை அனுபவித்துக் கொண்டிருப்பான். வயலில் சிந்திய (வயலின் சொந்தக்காரனால் எடுக்கப்படாமல் விடப்பட்ட) நெல் முதலிய தானியங்களைப் பொறுக்கி எடுத்துக் கொண்டு ஜீவிப்பது ‘ஶிலம்’ எனப்படும். கடைகளில் கீழே விழுந்து பிறரால் எடுக்கப்படாமல் விடப்பட்ட தானியங்களைச் சேகரித்தல் ‘உஞ்சம்’ எனப்படும்.

(குறிப்பு:— ‘உஞ்ச2: கணஶ: ஆதா3நம் கணிஶாத்3யர்ஜநம் ஶிலம் ।’ என்பது யாதவ நிகண்டு.)

இம்மாதிரி ‘உஞ்சவிருத்தி’யிலும் ‘ஶிலவிருத்தி’யிலும் பெறப்படும் மற்றும் குருதட்சிணையாகப் பெறப்படும் அன்னமும் தனமும் தூய்மையான திரவியங்களாகும். இவ்வாறான பொருளைத் தானமளிப்பது கொடுப்பவனுக்கு முழு பலனையும் அளிப்பது என்று கூறப்படுகிறது. க்ஷத்திரியர்களுக்கு வீரத்தினால் பெறப்பட்ட, வைசியர்களுக்கு அறமுறையில் செய்த வியாபாரத்தினால் பெறப்பட்ட, வேளாளர்களுக்குத் தொண்டுபுரிவதன் வாயிலாகப் பெறப்பட்ட தனமே, உத்தமமான திரவியமாகக் கூறப்படுகிறது. தர்மத்திலே விருப்பம் கொண்ட பெண்களுக்குத் தந்தையோ, கணவனோ தரும் பொருளே, தனமே அவளுக்குகந்த உயர்ந்த திரவியம் ஆகும்.

பசு முதலிய பன்னிரண்டு வஸ்துக்களையும் முறையே சித்திரை முதலிய பன்னிரண்டு மாதங்களில் தானம் செய்யவேண்டும். பசு, பூமி, எள், தங்கம், நெய், வஸ்திரம், நெல் போன்ற தானியங்கள், வெல்லம், வெள்ளி, உப்பு, பூசணிக்காய், கன்னிகை என்பனவே அப்பன்னிரண்டு வஸ்துக்கள். கோதானம் செய்வதால் மனோ—வாக்—காயங்களால் செய்யப்பட்ட பாவங்கள் நீங்குகின்றது. உடலால் செய்யப்பட்ட புண்ணியச் செயல்கள் முழுத்திறனைப் பெறுகிறது. அந்தணர்களே! பூதானம் செய்வது இகபர உலகங்களில் நமக்கும் ஓர் இடம் நிச்சயிக்கப்படுகிறது. எள்ளைத் தானம் செய்வது நமக்குத் திறனைத் தருவதோடன்றி மரணபயத்தைப் போக்குகிறது. தங்கத்தைத் தானமளிப்பது ஜடராக்னியை வளர்த்துப் பசியை உண்டாக்குகிறது. மேலும் வீரியத்தைப் பெருக்குகிறது. நெய் தானம் புஷ்டியை (செழிப்பை)த் தரும். வஸ்திர தானம் நீண்ட ஆயுளைத் தருகிறது என்றறியவும். (‘வாஸோ த3தா3தி தேந ஆயு: ப்ரதிரதே’ என்பது வேதம்.) தானியங்களைத் தானமாக அளிப்பது அன்னம் (உணவு), தனம் — இவற்றின் செழிப்பைத் தரும். வெல்லத்தைத் தானம் அளிப்பது இன்சுவை உண்டியைத் தரும். வெள்ளி தானம் வீரியத்தைப் பெருக்கும். உப்பு தானம் அறுசுவை உண்டியைத் தரும். எல்லா தானங்களும் எல்லாச் செழிப்பையும் அளிப்பனவே. பூசணிக்காயைத் தானமளிப்பது புஷ்டியை (உடல்நலத்தை)த் தருவதாக அறிஞர்கள் கூறுகிறார்கள். கன்னிகாதானம் செய்வது வாழ்நாள் முழுவதும் இன்பத்தைத் தருவதாகுமெனக் கூறுகிறார்கள். அந்தணர்களே! அந்த கன்னிகாதானம் இகபர உலகங்களில் முழுமையான போகங்களைத் தருவதாகும்.

எந்தெந்தப் பொருட்கள் செவிக்கின்பம் போல் மற்ற புலன்களுக்கும் இன்பமளிக்குமோ, அவற்றையே எப்பொழுதும் தானமளிக்க வேண்டும். செவிப்புலன் முதலிய பத்து புலன்களுக்கும் இன்பம் பயக்கும் சப்தம் முதலிய பத்து விஷயங்களையும் தானம் செய்வானேயாகில், அந்த தானம் அனைத்து போகங்களையும் அளிப்பதாகிறது. மேலும், திக்குகள் முதலிய புலன்களுக்குரிய தேவதைகளையும் மகிழ்ச்சி கொள்ளச் செய்கிறது. (புலன்களுக்குரிய தேவதைகள்:— செவிக்கு திசைகள், கண்களுக்கு சூரியன், மூக்கிற்கு அசுவனீ தேவர்கள், நாக்கிற்கு வருணன், தொடுவுணர்ச்சிக்கான தோலிற்கு வாயு, வாக்கிற்கு அக்னி, பால்குறிக்கு பிரஜாபதி, எருவாயிற்கு மித்ரன், கைகளுக்கு இந்திரன், கால்களுக்கு ஸ்ரீவிஷ்ணு.) வேத சாஸ்திரங்களை ஒரு குருவின் மூலம் நன்கு கற்று குருவின் உபதேசத்தினாலோ அல்லது தானாகவே பெற்ற ஞானத்தினாலோ ‘கர்மத்திற்கான பயன் நிச்சயம் கிடைக்கத்தான் போகிறது’ என்கிற உறுதியான எண்ணம் ஏற்படுமானால், அதையே மிகமிக உயர்ந்த ‘ஆஸ்தீகம்’ என்கின்றனர். சுற்றத்தார் அல்லது அரசனிடம் கொண்ட பயத்தினால் (அதாவது பிறர் திணிப்பதால்) ஏற்படும் ஆஸ்திகபுத்தி அல்லது சிரத்தை மிகவும் மட்டமான தாழ்ந்த தரத்ததான ஆஸ்திகமாகும். முற்றிலும் ஏழ்மையானதால் கைப்பொருள் ஒன்றுமின்றியுள்ள வறியவன் சொற்பணியோ, உடலுழைப்போ செய்யலாம். மந்திரம், தோத்திரங்கள், ஜபம் முதலியன சொல்லாலே செய்யப்படும் சிறந்த பணிகளாகும். தீர்த்தயாத்திரை செய்வது, விரதமிருப்பது முதலியன உடலுழைப்பால் செய்யப்படும் வேள்வியாகும். இது அறிஞர்களின் கருத்து.

ஏதாவதோர் உபாயத்தினால் — அது சிறியதோ பெரியதோ — ‘தேவதைக்கு இது அர்ப்பணம்’ என்கிற எண்ணத்தில் எது கொடுக்கப்படுகிறதோ அல்லது செய்யப்படுகிறதோ, அத் தானம் அல்லது அச்செயல் அனைத்து போகங்களையும் தரவல்லது. தவமும் தானமும் எல்லோராலும் எப்பொழுதும் செய்யத்தக்கனவே. வீடு தானம் (கிரக தானம்) செய்வதாயிருப்பின், அது நன்கு தூய்மையானதாகவும், நல்ல வசதியுள்ளதாகவும், அழகாகவும் இருக்க வேண்டும். சான்றோர்கள் தெய்வங்களது மகிழ்ச்சிக்காக எதை அர்ப்பணிக்கின்றனரோ, அது எப்படியாகிலும் அனைத்து நலன்களையும் வியக்குமளவில் தந்தருளும். அதனால், அவ்வறிஞன் உயர்ந்த பிறவியும் இகபர உலகங்களில் நல்ல சுகபோகங்களும் பெறுகிறான். அத் தானத்தையே பகவதர்ப்பணமாகச் செய்தால், அது மோட்சமாகிற உயர்ந்த பயனைத் தருகிறது. இவ்வத்தியாயத்தைப் படிப்பதாலும் கேட்பதாலும் அறவழியில் நற்புத்தியும் நல்லெண்ணங்களும் ஞானமும் சித்திக்கின்றன.

அத்தியாயம் : பதினாறு

மண்ணால் வனையப்பட்ட தெய்வத் திருமேனிகளின் பூஜை முறை; நைவேத்தியம் பற்றிய விளக்கம்; பதினாறு வகையான உபசாரங்களின் பயன்; விசேஷமான மாதம், நாள், திதி, நட்சத்திரம் ஆகியவைகளில் செய்யும் பூஜையின் தனித்தன்மையும் பயனும்; லிங்கத்திருமேனியின் விஞ்ஞான விளக்கம்

ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள்—— பெரியோரே! எதனால் விரும்பும் அனைத்து நலன்களும் பெறலாகுமோ, அந்த மண்ணால் வனையப்பட்ட இறைவனின் திருமேனிக்கான பூஜை முறைகளைக் கூறுங்கள்.

சூதர் கூறுகிறார்—— மகரிஷிகளே! நீங்கள் மிகவும் உயர்ந்த விஷயத்தைப் பற்றிக் கேட்டீர்கள். மண்ணால் வனையப்பட்ட தெய்வத் திருமேனியைப் பூஜிப்பது அனைத்து விருப்பங்களையும் தரவல்லது. துன்பங்களனைத்தையும் ஒரு கணத்தில் நீக்கக் கூடியது. நான் கூற, நீங்கள் கவனமாகக் கேளுங்கள். மண் முதலியவைகளால் ஆக்கப்பட்ட தெய்வத் திருமேனிகளைப் பூஜிப்பது, இவ்வுலகில் அனைத்து நலன்களையும் தரவல்லது. ஆண்கள், பெண்கள் இருபாலாருக்கும் இதில் உரிமையுண்டு. நதிகள், குளங்கள், கிணறுகள் ஆகியவற்றில் மூழ்கி, அடியிலிருந்து மண்ணை எடுத்து வரவேண்டும். பின் நல்ல வாசனைப்பொடிகளோடு சேர்த்து மென்மையாகப் பிசைந்து மண்டபத்தில் ஒன்றுகூட்ட வேண்டும். பின் கைகளால் பிரதிமை போல் செய்து பாலால் சுத்தம் செய்ய வேண்டும். அம் மண் திருமேனியின் அங்கங்களை ஒழுங்காகப் பிடித்து, நல்ல உருவாகச் செய்து, அதற்கான ஆயுதங்களையும் நிர்மாணிக்க வேண்டும். பத்மாசனத்தில் அத்திருமேனியை அமர்த்திச் சிரத்தையோடு பூஜிக்க வேண்டும். அந்தணர்கள் கணேசர், சூரியன், விஷ்ணு, அம்பிகை, சிவன் ஆகியவர்களின் திருமேனிகள் அல்லது சிவலிங்கத்தை எப்பொழுதும் பூஜிக்க வேண்டும். (இதுவே பஞ்சாயதன பூஜை ஆகும்.) பதினாறு வகையான செல்வங்களையும் பெற, பதினாறு வகையான பூஜைகளைச் செய்தல் வேண்டும். மந்திரங்களைக் கூறிக் கொண்டே அபிஷேகமோ அல்லது புஷ்பத்தை நீரில் தோய்த்துப் புரோக்ஷணமோ (தெளித்தலோ) செய்யலாம். மார்கழி மாதம் கடைசியில், (அதாவது, தை மாத ஆரம்பத்தில்) அறுவடை செய்த சம்பா அரிசியினால் நைவேத்தியம் தயார் செய்ய வேண்டும். நைவேத்தியம் ஓர் உழக்காவது இருக்க வேண்டும். வீட்டில் உள்ள மண்லிங்க பூஜைக்கு ஓர் உழக்கு நைவேத்தியமும், வெளியில் ஒரு மனிதனால் ஸ்தாபிக்கப்பட்ட லிங்கத்திற்கு ஒரு சேர் (ஓர் அளவை) அளவு நைவேத்தியமும் படைக்கப்பட வேண்டும். தேவர்களால் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட சிவலிங்கத்திற்கு மூன்று சேர் அளவுள்ள அன்னம் நிவேதனம் செய்யவேண்டும். தானாகத் தோன்றிய சுயம்பு லிங்கத்திற்கு ஐந்து சேர் அன்னம் படைக்க வேண்டும். அப்பொழுதுதான் பூரண பலன் கிடைக்கும். இவ்வாறு ஆயிரம் முறை பூஜிக்கும் அந்தணன் சத்தியலோகத்தைப் பெறுகிறான்.

பன்னிரண்டு அங்குல அகலம், இருபத்தைந்து அங்குல உயரம், பதினைந்து அங்குல நீளம் உள்ள செம்பு அல்லது மரத்தாலான பாத்திரத்திற்கு ‘சிவம்’ (படி) என்று பெயர். அதில் எட்டில் ஒரு பங்கு ‘ப்ரஸ்தம்’ (நாழி) என்று பெயர். அது நான்கு உழக்கிற்குச் சமமாகும். மனிதர்களால் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட சிவலிங்கத்திற்குப் பத்து நாழி அளவும், ரிஷிகளால் ஸ்தாபிக்கப்பட்ட சிவலிங்கத்திற்கு நூறு நாழி அளவும், தானாகத் தோன்றிய சுயம்பு லிங்கத்திற்கு ஆயிரம் நாழி அளவும் நைவேத்தியம் செய்யப்பட வேண்டும். நீர், தைலம், வாசனை திரவியங்களையும் அதற்குண்டான அளவு சேர்க்க வேண்டும். இதுவே சிவலிங்கத்திற்கான ‘மகாபூஜை’ எனப்படும்.

தெய்வங்களுக்கு அபிஷேகம் செய்வதால் ஆன்மா தூய்மை பெறுகிறது. சந்தன அபிஷேகத்தால் புண்ணியம் கிடைக்கிறது. நைவேத்தியம் செய்வதால் ஆயுள் பெருகுகிறது. மனநிறைவு உண்டாகிறது. நறுமணத் தூபம் காட்டுவதால் செல்வம் பெருகுகிறது. தீபம் காட்டுவதால் ஞானம் பிறக்கிறது. தாம்பூலம் சமர்ப்பிப்பது போகங்களைத் தருகிறது. ஆகவே, நீராட்டுதல் (ஸ்நானம்) முதலிய ஆறு உபசாரங்களையும் கட்டாயம் செய்தாக வேண்டும். வணங்குதலும், ஜபம் செய்தலும் விருப்பங்கள் அனைத்தையும் தருவன. ஆகவே, போகமும் முக்தியும் விரும்புபவர்கள் பூஜையின் முடிவில் ஜபம் செய்து முடித்து, நமஸ்காரம் செய்ய வேண்டும். பிறவியெடுத்தவர்கள் முதலில் மானசீக பூஜை செய்து, பின் அந்தந்த உபசாரங்களோடு பூஜிக்க வேண்டும். தேவதைகளைப் பூஜிப்பது அந்தந்த தேவதைகளின் உலகத்தை அடைவிக்கிறது. அவ்வுலகத்திற்கு இடைப்பட்ட உலகத்திலும் விரும்பிய போகங்கள் கிடைக்கலாகும்.

அந்தணர்களே! இனி தேவபூஜையினால் பெறலாகும் விசேஷமான பயன்களைக் கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேளுங்கள். தடங்கல்களை நீக்கும் மகாகணபதியின் பூஜையினால் இவ்வுலகில் வேண்டிய பொருளெல்லாம் பெறலாம். வெள்ளிக்கிழமை, ஆவணி மாதம், புரட்டாசி மாதம் ஆகியவற்றில் வரும் வளர்பிறை சதுர்த்தியன்றும், தை மாதம் சதய நட்சத்திரத்தன்றும் ஸ்ரீகணபதியை முறைப்படி பூஜிக்க வேண்டும். நூறு அல்லது ஆயிரம் தினங்களில், நூறு அல்லது ஆயிரம் முறை பூஜிக்க வேண்டும். தேவதை, அக்னி — இவைகளில் (சிரத்தை) நம்பிக்கை கொண்டு செய்யப்படும் நித்திய பூஜை மக்கட்செல்வத்தையும் விரும்பிய பொருள்களையும் தருகிறது. அது பாவங்களனைத்தையும் பலவாறாகச் செய்த தீச்செயல்களையும் அழித்துவிடுகிறது. வெவ்வேறு கிழமைகளில் செய்யப்பட்ட சிவபூஜை ஆன்மசுத்தியைத் தருகிறது. திதி, நட்சத்திரம், யோகம் — இவைகளோடு நாளும் கிழமையும் நன்கு அமைந்துவிட்டால், அது விரும்பிய பயன்களை உடனே அளிக்கும். அதில் நிறைவோ, குறைவோ இல்லாததால், அதை பூரணமான பிரும்ம சொரூபமாகவே கொள்ள வேண்டும். சூரியன் உதயத்திலிருந்து தொடங்கி, மறுநாள் சூரிய உதயம் வரையிலுள்ளது ஒரு நாள். அதுவே அந்தணர் முதலிய நான்கு வர்ணத்தவருக்கும் வகுத்துள்ள கடமைகளை ஆற்றுவதற்கான ஆதாரமாகும். திதியின் முன் பாகத்தில் செய்யப்படும் பூஜை, மனிதர்களுக்கான இன்பங்களை முழுமையாக அளிப்பது.

நடுப்பகலுக்குப்பின் திதி ஆரம்பிக்குமேயானால் இரவோடு சேர்ந்துள்ள அந்தத் திதியின் முன்பாகம், பித்ருக்களுக்குச் செய்யப்படும் சிராத்தம் முதலிய கர்மங்களுக்கு உத்தமம் என்று கூறப்படுகிறது. அந்தத் திதியின் பிற்பகுதி பகலோடு சேர்ந்துள்ளதால், அது தேவபூஜைக்கு உகந்தது என்று நம்பப்படுகிறது. அந்தத் திதி நடுப்பகல் வரை இருக்குமேயானால் உதிக்கும் நேரத்தில் உள்ள அந்தத் திதியே தேவபூஜைக்குகந்ததாக எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். இவ்வாறு நல்ல திதி—நட்சத்திரங்களே தேவ காரியங்களுக்கு உகந்ததாகக் கொள்ள வேண்டும். நல்ல நாள் முதலியன பற்றி நன்கு தீர்மானித்த பின்பே பூஜை, ஜபம் முதலியன தொடங்க வேண்டும். வேதங்களில் ‘பூஜை’ என்னும் சொல்லிற்கு இவ்வாறு விளக்கம் தரப்படுகிறது—— ‘பூர்ஜாயதே அநேந இதி பூஜா’. ‘பூ:’ என்றால் போகம் மற்றும் பயனின் சித்தி கைக்கூடுதல் என்பதாகும். இவை எந்தவொரு கர்மத்தினால் நமக்குக் கிடைக்கிறதோ, அந்தக் கர்மமே ‘பூஜை’ என்பதாகிறது. மனதிற்குப் பிடித்த பொருள் மற்றும் ஞானம் — இவற்றைத்தானே அனைவரும் விரும்புவது. பயனில் விருப்பமுள்ளவர்களுக்கு விரும்பிய போகங்கள் கிடைப்பதும் பயனில் விருப்பமற்றவர்களுக்குப் பரமனைப் பற்றிய ஞானமுமே எதிர்பார்ப்பதாக ஆகிறது. இவை இரண்டுமன்றோ ‘பூஜை’ என்ற சொல்லிற்கான பொருள். இவையிரண்டும் ஒன்று சேர்வதாலன்றோ ‘பூஜை’ என்ற சொல் பொருளுடையதாக ஆகிறது. வேதங்களிலும் உலக நடைமுறைகளிலும் ‘பூஜை’ என்ற சொல்லின் பொருள், இவ்வாறுதான் புகழப்படுகிறது. நித்திய மற்றும் நைமித்திக கர்மங்கள் என்றோதான் பயனளிக்கும். ஆனால், காம்யகர்மங்கள் முறைப்படி தவறாது செய்யப் பட்டால், அது உடனேயே பயனைத் தரும். ஒரு பட்சமோ (15 நாட்களோ), ஒரு மாதமோ, ஒரு வருடமோ, தொடர்ந்து தினம் தவறாது பூஜை செய்தவரின் அந்தந்த கர்மங்களுக்கான பயன் உடனே கிடைக்கிறது. அதேபோல பாவமும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைகிறது.

ஒவ்வொரு மாதமும் தேய்பிறையில் வரும் சதுர்த்தி திதியன்று செய்யப்படும் ஸ்ரீமகாகணபதியின் பூஜையால், அந்த பட்சத்தில் (15 நாட்களில்) செய்த பாவங்கள் நீங்கி, உயர்ந்ததான போகங்கள் கிடைக்கிறது. சித்திரை மாதத்தின் சதுர்த்தியன்று செய்த பூஜை, ஒரு மாதம் முழுவதும் பூஜை செய்ததன் பலனைத் தருகிறது. சூரியன் சிம்மராசியிலிருக்கும் ஆவணி மாதம் மற்றும் புரட்டாசி மாதத்தில் வரும் சதுர்த்தியில் செய்த ஸ்ரீகணேச பூஜை ஒரு வருடத்திற்கான விரும்பிய போகப் பலன்களைத் தருகிறது. ஆவணி மாதம் ஞாயிற்றுக்கிழமை ஹஸ்த நட்சத்திரம் சேர்ந்த சப்தமி திதி, மாசி மாத வளர்பிறை சப்தமி திதி ஆகிய நாட்களில் சூரிய பகவானைப் பூஜிக்க வேண்டும். ஆனி, புரட்டாசி மாதங்களில் புதன்கிழமை மற்றும் திருவோண நட்சத்திரத்துடன் கூடிய துவாதசி திதி, அல்லது (வேறு நட்சத்திரத்துடன் கூடிய) துவாதசி திதி மட்டுமானாலும் அன்றைய தினம் செய்யப்படும் ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவின் பூஜை விரும்பிய செல்வங்களைத் தரும். ஆவணி மாதம் செய்யப்படும் ஸ்ரீவிஷ்ணு பூஜை மனம் விரும்பும் பலனையும் நோயின்மையையும் அளிக்கிறது. பதினாறு வகையான உபசாரங்களையும் அந்தந்த வஸ்துக்களைக் கொண்டு பூஜை செய்து, பசு முதலிய பன்னிரண்டு வஸ்துக்களையும் தானம் செய்வதால் கிடைக்கும் பயனை, துவாதசி திதியில் மட்டுமே ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவை ஆராதிப்பதால் பெறலாகும். துவாதசி திதியன்று கேசவ, நாராயண முதலிய பன்னிரண்டு நாமங்களால் பன்னிரண்டு அந்தணர்களை நியமித்து, பதினாறு வகையான உபசாரங்களால் அவர்களைப் பூஜித்தால், ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவின் திருவருளைப் பெறலாம். இவ்வாறு, அந்தந்த தேவதைகளை அவர்களது பன்னிரண்டு திருநாமங்களால் பன்னிரண்டு அந்தணர்களைப் பூஜிப்பதால், அந்தந்த தேவதைகளின் திருவருளைப் பெறலாம்.

செல்வம் விரும்புபவன் ஆடி மாதம் திங்கட்கிழமை, நவமி திதி, மிருகசீர்ஷ நட்சத்திரம் கூடிய தினத்திலும், புரட்டாசி, ஐப்பசி மாதம் வளர்பிறை நவமி திதியிலும் அனைத்து போகங்களையும் தரக்கூடிய ஸ்ரீஅம்பிகையைப் பூஜிக்க வேண்டும். புரட்டாசி மாத வளர்பிறை நவமி திதி விரும்பியதை விரும்பியவாறு அளிப்பதாகும். புரட்டாசி மாதம் தேய்பிறை சதுர்த்தசி திதி ஞாயிற்றுக்கிழமையில் வருமேயானால், அந்நாள் ஒரு பொன்னான நாளாகும். அன்றைய தினம் திருவாதிரை நட்சத்திரமோ அல்லது அந்த நட்சத்திரத்தில் சூரியன் இருக்கும்போதோ (அந்நாளை ‘மகா ஆர்த்ரா’ என்பர்) செய்யப்படும் சிவபூஜை மிகவும் உயர்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது. மாசி மாதம் தேய்பிறை சதுர்த்தசியன்று செய்யப்படும் சிவபூஜை, விருப்பங்கள் அனைத்தையும் அளிப்பது; நீண்ட ஆயுளைத் தருவது; மரணபயத்தை நீக்குவது; அனைத்து சித்திகளையும் தருவது. ஆனி மாதம் சதுர்த்தசி திதியும் மகா ஆர்த்ரா (சூரியனோடுகூடிய திருவாதிரை) நட்சத்திரமும் சேர்ந்து அல்லது மார்கழி மாதம் எந்தவொரு திதியிலும் திருவாதிரை நட்சத்திரம் வருமேயானால், அந்த நாளில் மண் முதலிய வஸ்துக்களால் ஆக்கப்பட்ட சிவமூர்த்தத்தைப் பதினாறு வகை உபசாரங்களோடு பூஜித்து, அவரது திருவடிகளைத் தரிசிப்பதே சிவவேள்வி என்றறியவும். அது இகபர உலகங்களில் போகத்தையும் மோட்சத்தையும் அளிப்பதாகும். கார்த்திகை மாதத்தில் அந்தந்த தினத்தில் அந்தந்த தேவதையைப் பூஜிப்பது விசேஷமாகும். கார்த்திகை மாதம் வந்ததும் விஷயமறிந்தவன் தானம், தவம், ஹோமம், ஜபம் முதலிய நியமங்களோடு அனைத்து தேவதைகளையும் பதினாறு உபசாரங்களைக் கொண்டு பூஜிக்க வேண்டும். அவ்வாறு செய்யும் பூஜையில் அத் தேவதையின் பிம்பம் அல்லது பிரதிமை, அந்தணர்களின் மந்திரம் ஆகியன இருப்பது அவசியம். அந்தணர்களுக்கு அன்னம்பாலிப்பதாலேயே அந்த கர்மம் நிறைவு பெறுகிறது. பூஜை புரிபவன் பயனில் பற்றின்றி மனவமைதியோடு பூஜிக்கவேண்டும்.

கார்த்திகை மாதம் செய்யும் தேவதாராதனம் அனைத்து நலன்களையும் தருவது; நோய் தீர்ப்பது; பூதப்பிரேத பிசாசு முதலிய கிரகக்கோளாறுகளை அழிப்பது. கார்த்திகை மாத ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் சூரிய பகவானுக்குப் பூஜை செய்து தைல தானம், பருத்தி ஆடை தானம் செய்வதால் (குஷ்டம்) தொழுநோய் முதலியன அழிந்துபடும். கடுக்காய், கறுப்பு மிளகு, நல்ல வஸ்திரம், பால் பாயசம் முதலியன தானம் செய்வதாலும், வேதத்தை ரட்சிப்பதாலும் என்புருக்கி நோயான க்ஷயரோகம் நிவர்த்தியாகிறது. தீபம், கடுகு — இவற்றைத் தானம் செய்வதால் அபஸ்மார வியாதி (காக்காய் வலிப்பு) குணமாகிறது. கார்த்திகை நட்சத்திரமும் திங்கட்கிழமையும் சேர்ந்த தினத்தில் செய்யும் சிவபூஜை எந்த ஏழ்மையையும் அழித்து, அனைத்து செல்வங்களையும் தரும். ஒரு வீட்டிற்கு வேண்டிய அனைத்து பொருட்களுடன் கிரக தானமோ, பூமி தானமோ செய்தாலும் முன்கூறிய நற்பயன்களைப் பெறலாம். செவ்வாய்க்கிழமையும் கிருத்திகா நட்சத்திரமும் சேரும் நாளில் முருகப்பெருமானைப் பூஜித்து தீப தானமோ, பூஜை மணி தானமோ செய்தால் நல்ல வாக் சித்தி (சொல் திறமை) பெறலாகும். அவன் சொல்லும் ஒவ்வொரு சொல்லும் அப்படியே உண்மையாக நடக்கும். புதன்கிழமையில் கிருத்திகா நட்சத்திரம் வரும்போது, ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவைப் பூஜித்து தயிரன்னம் தானம் செய்வது நன்மக்கட்பேற்றை அளிக்கிறது. கிருத்திகை நட்சத்திரமும் வியாழக்கிழமையும் சேர்ந்த நாளில் தனம் கொண்டு பிரும்மதேவரைப் பூஜித்து, தேன், பொன், நெய் தானம் செய்தால் போகமும் செல்வமும் பெருகும். கிருத்திகை நட்சத்திரமும் வெள்ளிக்கிழமையும் சேர்ந்த தினத்தில் யானைமுகத்தனான விநாயகரைப் பூஜித்து நறுமணச் சந்தனம், நல்ல புஷ்பங்கள், அன்னம் (உணவு) தானம் செய்வதால் இன்பம் நுகர்வதற்கான பொருட்கள் பெருகுகின்றன. அன்றைய தினம் தங்கம், வெள்ளி முதலியன தானம் செய்வதால் மலடியும் நற்புத்திரப்பேறு பெறுவாள்.

கிருத்திகை நட்சத்திரமும் சனிக்கிழமையும் சேர்ந்து வரும் நாளில் இந்திரன் முதலிய எண்டிசை பாலர்கள், ஐராவதம் முதலிய எண்டிசை யானைகள், காளியன்—வாசுகி முதலிய எண்டிசை நாகங்கள், சேதுபாலகர்கள், முக்கண்ணரான ஸ்ரீபரமசிவன், பாவம் போக்கும் பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணு, ஞானமளிக்கும் நான்முகன், தன்வந்தரி பகவான் மற்றும் அசுவனி குமாரர்கள் ஆகிய இவர்களைப் பூஜிப்பதால் நோய், எதிர்பாராத கொடுமையான இறப்பு (ACCIDENT), அகாலத்தில் வரும் மரணம் முதலியன கழியும்; உடனேயே நோய்—நொடிகளும் அகலும். உப்பு, இரும்பு, தைலம், உளுந்து, சுக்கு, மிளகு, திப்பிலி என்னும் திரிகடுகம், பழம், சந்தனம், நீர் மற்றும் நெய் முதலிய திரவப்பொருள்கள், தங்கம் முதலிய கடின வஸ்துக்கள் ஆகியனவற்றில் முடிந்தவற்றைத் தானம் செய்வதால் விண்ணுலக இன்பம் கிடைக்கிறது. இதில் உப்பு முதலியன குறைந்தது ஒரு சேர் (நிறை) அளவாவது இருக்கவேண்டும். தங்கம் முதலியன குறைந்தது ஒரு பலம் (நிறை) அளவு இருக்கவேண்டும்.

மார்கழி மாதம் விடிவோரையில் சிவபெருமான் முதலிய அனைத்து தேவதைகளையும் பூஜிப்பது, அனைத்து சித்திகளையும் சிறிதுசிறிதாகத் தருவதாகிறது. இவ்வாறான பூஜையில் மார்கழியில் அறுவடையாகிய புது அரிசியில் ஆக்கிய ஹவிஸ் (அன்னம்) நிவேதனம் செய்வது மிகவும் உத்தமமாகும். தை மாதம் சித்திரான்னம் நிவேதனம் செய்வது உயர்ந்தது. மார்கழி மாதத்தில் அன்னம்பாலிப்பதே விரும்பியதனைத்தையும் தரவல்லது; பாவங்களைத் தொலைப்பது. அவ்வாறு தானம் செய்பவன் இஷ்ட சித்தி, நோயின்மை, அறம் மற்றும் வேதங்கள் பற்றிய அறிவு, நித்திய கர்மானுஷ்டானங்களை விடாது செய்வதன் பலன், இகபர உலகங்களில் உயர்ந்த போகங்கள், முடிவில் சாசுவதமான மோட்சம், வேதாந்த ஞானம் முதலியன பெறுகிறான். போகங்களில் இச்சையுள்ளவன் மார்கழி மாதத்தில் குறைந்தது மூன்று நாளாவது விடிவோரையில் தேவபூஜை செய்யவேண்டும். மற்ற மாதங்களில் அவ்வாறான நியமமில்லை. விடிவோரை முதல் நடுப்பகல் வரை பூஜைக்குகந்த காலம். மார்கழி மாதம் முழுவதும் புலனடக்கம் கொண்டு, உணவின்றி, விடிவோரை முதல் நடுப்பகல் வரை அந்தணர்கள், வேதத்தாயான காயத்ரீ மகாமந்திரத்தை ஜபிக்கவேண்டும். பின்பு, இரவில் தூங்கச் செல்லும் வரை திருவைந்தெழுத்து (பஞ்சாட்சரம்) முதலிய மந்திரங்களை ஜபிக்கலாம். இவ்வாறு அனுஷ்டிக்கும் அந்தணன் நல்ல ஞானத்தைப் பெற்று மரணமடைந்தபின் முக்தியைப் பெறுகிறான். அந்தணரல்லாத மற்ற ஆண்—பெண் இருபாலரும் மூன்று வேளைகளிலும் நீராடி திருவைந்தெழுத்தை எப்பொழுதும் ஓதுவதால் தூய்மையான ஞானத்தைப் பெறுகிறார்கள். நமக்கு விருப்பமான மந்திரத்தை எப்பொழுதும் ஜபிப்பதால் பெரிய பெரிய மகாபாவங்களும் நாசத்தை அடைகிறது.

நிறையதான அன்னம், தேன், நெய், உளுந்துவடை, தயிர், பால், இளநீர், ஐந்து வாசனை திரவியங்கள் கலந்த சந்தனம், தாம்பூலம் — இவைகளைப் படைப்பது ‘மகாநைவேத்தியம்’ எனப்படும். மார்கழி மாதம் இவ்வாறு படைப்பதாலும் சிவனடியார்களுக்கு இவற்றைத் தானம் செய்வதாலும் இவ்வுலகில் அரசபதவி பெற்று, பின்பு சுவர்க்கம் பெறுகிறான். இவ்வாறு ஆயிரம் முறை தானமளிப்பவன் சத்தியலோகத்தையும், இவ்வாறு மூவாயிரம் முறை செய்பவன் திரும்பி வருதலில்லாத முக்தியையும் பெறுகிறான். தன் பிறந்த நாளில் செய்வது மிகவும் உயர்ந்தது. அது நம் பிறவியையே இறைவனுக்கு அர்ப்பணித்ததாகிறது. சிவலிங்கம் யோனிலிங்கரூபமாக இருப்பதால், அது நமது பிறவியைக் குறிக்கிறது. ஆகவே, இனி பிறவாதிருக்க ஸ்ரீபரமசிவனுக்கு ஜன்ம தினத்தில் பூஜை செய்தல் வேண்டும்.

இவ்வுலகமே பிந்துநாத சொரூபமே. பிந்து என்பது சக்தி தத்துவம். நாதம் சிவதத்துவம். ஆகவே, இவ்வுலகு சிவசக்தியின் இணைந்த உருவம். நாதம் பிந்துக்கு ஆதாரம். பிந்து இவ்வுலகிற்கு ஆதாரம். (ஆகவே,) பிந்துவும் நாதமும் (சக்தியும் சிவமும்) இவ்வுலகிற்கு ஆதாரமாக அமைந்துள்ளது. அனைத்திற்கும் ஆதாரமாக இருப்பதால் பிந்துவும் நாதமும் ஒருங்கிணைந்த அனைத்தும் சிவ சொரூபமே ஆகும். ஆதாரத்தில்தானே ஆதேயமானது லயத்தை அடையும். இதை ‘சகலீகரணம்’ என்பர். இந்த சகலீகரணத்தின் இருப்பில்தான் படைப்புத் தொழில் தொடங்கும்போது இவ்வுலகம் தோன்றுகிறது. சிவலிங்கத் திருமேனி பிந்துவும் நாதமும் இணைந்த சொரூபம். ஆகவேதான் அதை உலகத்திற்குக் காரணமாகக் கூறுகிறார்கள். பிந்து — தேவி, நாதம் — சிவம். சிவமும் சிவையும் இணைந்த சொரூபமே சிவலிங்கத் திருமேனி. ஆகவே, பிறவித்துன்பத்திலிருந்து விடுதலை பெற சிவலிங்க பூஜை செய்ய வேண்டும். பிந்து ரூபமான உமை (பார்வதீ) தாய். நாத ரூபமான சிவன் தந்தை. தாய்—தந்தையரது பூஜையே பரமானந்தத்தை அளிப்பதாகும். ஆகவே, பரமானந்தத்தைப் பெற சிவலிங்கத்தை விசேஷமாகப் பூஜிக்க வேண்டும். சிவையும் சிவனும் இவ்வுலகிற்குத் தாய்—தந்தையராக இருப்பதால், இவர்களுக்குச் சேவை செய்பவனான மகனிடம் தாய்—தந்தையரின் கிருபை நாளுக்கு நாள் பெருகத்தானே பெருகும்!

மாதா தே3வீ பி3ந்து3ரூபா

நாத3ரூப: ஶிவ: பிதா ॥

பூஜிதாப்4யாம் பித்ரு॒ப்4யாம்

து பரமாநந்த3 ஏவ ஹி ।

பரமாநந்த3லாபா4ர்த2ம்

ஶிவலிங்க3ம் ப்ரபூஜயேத் ॥

ஸா தே3வீ ஜக3தாம் மாதா

ஸ ஶிவோ ஜக3த: பிதா ।

பித்ரோ: ஶுஶ்ரூஷகே நித்யம்

க்ரு॒பாதி4க்யம் ஹி வர்த4தே ॥

— ஶிவபுரா. வித். ஸம். 16/91—93

ஆதலால், தன்னைப் பூஜிப்பவன் மேல் கருணைகொண்டு தனது ஆந்தரிகமான (ஆன்மலாபமான) பெருஞ்செல்வத்தையே அவனுக்கு அளிக்கிறார். ஆகவே அந்தணர்களே! ‘ஆன்மலாபம்’ என்னும் ஆனந்தத்தைப் பெற ‘சிவலிங்கத் திருமேனியே எமக்குத் தாயும் தந்தையும்’ என்கிற எண்ணத்தோடு பூஜிக்க வேண்டும். ‘பர்க்கர்’ எனப்படும் ஸ்ரீசிவபெருமானே ‘புருஷன்’; பர்கையான ஸ்ரீசக்தி (பார்வதீதேவி) ‘பிரகிருதி’ எனக் கூறப்படுகிறாள். வெளியில் தோன்றாது (அதாவது கண்ணிற்குத் தெரியாது), உள்ளேயே ஆதாரமாக உள்ள கர்பத்தை (கருவை) புருஷன் என்றும், கண்ணுக்குப் புலப்படுமாறு வெளியில் தோன்றும், ஆனால் உள்ளேயே அடங்கிக் கிடக்கும் ஆதாரமான கர்பத்தைப் பிரகிருதி (மாயையான பெண்) என்றும் அழைப்பர். புருஷனே முதல் கர்பம் (கரு). அவன் பிரகிருதி என்னும் கர்பத்தோடு சேரும்போது கர்பவான் (கருவை உடையவன்) ஆகிறான். ஏனெனில், அவன்தானே பிரகிருதியைப் பெற்றெடுக்கும் தந்தை. புருஷனிடமிருந்து பிரகிருதியில் சேருவதே முதல் கர்பம் ஆகும். வெளிப்படையாகத் தெரியாமல் விளங்கும் பிரகிருதியிலிருந்து ‘மஹத்’ முதலிய தத்துவங்களின் வரிசையில் வெளிப்படையாகத் தோன்றும் ‘ஜகத்’ (உலகம்) தோன்றுவதே பிரகிருதியின் இரண்டாவது ஜன்மம் (பிறப்பு) ஆகும். ஜீவன் புருஷனிடமிருந்தே அடிக்கடி பிறப்பு—இறப்பைப் பெறுகிறான். மாயை மூலமாக வேறு உருவத்தில் தோன்றும்படி செய்வதே அதன் ஜன்மம் (பிறப்பு) எனப்படுகிறது. ஜீவனுடைய சரீரம் (உடல்) பிறவியிலிருந்தே சிறிதுசிறிதாகக் குறைய ஆரம்பிக்கிறது. அதாவது பிறத்தல், இருத்தல், வளர்தல், மாறுதல், தேய்தல், மாய்தல் ஆகிய ஆறுவித பாவ விகாரங்கள் ஐம்பெரும் பூதங்களாலாகிய இவ்வுடலுக்கு உண்டு. ஆகவே, இதற்கு ‘ஜீவன்’ என்று பெயர் சூட்டப்பட்டுள்ளது. பிறவியெடுத்துப் பலவிதத் தளைகளால் கட்டப்பட்டுள்ளதால் அதன் பெயர் ‘ஜீவன்’. பிறவித்தளைகளால் கட்டுண்ணப்படுவதே ‘ஜீவன்’ என்னும் சொல்லுக்குப் பொருள். ஆகவே, பிறப்பு—இறப்பு என்னும் தளைகளிலிருந்து விடுதலை பெற பிறவிக்கு ஆதாரமாக விளங்கும் தாய்—தந்தையர் திருவுருவில் காணும் சிவலிங்கத்தைப் பூஜிக்க வேண்டும்.

கோமயம், கோசாணம், பசும்பால், பசுந்தயிர், பசு நெய் ஆகிய ஐந்தும் கலந்த கூட்டிற்கு ‘பஞ்சகவ்யம்’ என்று பெயர், ஞாயிற்றுக்கிழமை இந்தப் பஞ்சகவ்யத்தினால் சிவனைப் பூஜிக்க, அது பிறவித்தளையைப் போக்குகிறது. பால், தயிர், தேன், கரும்புச்சாறு ஆகியவைகளினாலும் தனித்தனியே அபிஷேகம் செய்யலாம். பசும்பால் சேர்த்துச் சமைத்த பாலன்னத்தை ‘ஓம்’ என்னும் பிரணவமந்திரம் கூறி புரோக்ஷித்து, இறைவனுக்குப் படைக்க வேண்டும். ஓங்காரமான பிரணவமே ‘த்வனி’ (ஒலி) லிங்கம் ஆகும். சுயம்புலிங்கம் நாத வடிவாக உள்ளதால், அது ‘நாத’ லிங்கம். யந்திர வடிவாக இருப்பது ‘பிந்து’ லிங்கம் ஆகும். அசையாமல் உறுதியாக நிலையாகப் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட லிங்கம் ‘ம’கார ரூபமாக உள்ளதால், அது ‘மகார’ லிங்கம். ஆங்காங்கே செல்லும் போது பூஜைக்காகக் கைகளிலேந்தி எடுத்துச் செல்லப்படும் லிங்கம் உகாரரூபமான ‘உகார’ லிங்கம் ஆகும். சிவபூஜை தீக்ஷை தந்தருளி ஆட்கொள்ளும் குருவே, அவரது திருமேனி. ‘அ’காரத்தின் அடையாளமாக விளங்குவதால், அவரே ‘அகார’ லிங்கம் ஆவார். ஆக இவ்வாறு அகார, உகார, மகார, பிந்து, நாதம், த்வனி வடிவாக விளங்கும் இந்த சிவலிங்கங்களைப் பூஜிக்கும் சாதகன் ஜீவன்முக்தனாகிறான். ஒருவன் ருத்ராட்சம் அணிவதால் ¼ பாகமும், விபூதி அணிவதால் ½ பாகமும், திருவைந்தெழுத்தை ஓதுவதால் ¾ பாகமும், சிவபூஜையால் முழுமையும் அடைகிறான். சிவலிங்கத்தையும் சிவனடியார்களையும் பூஜிப்பதால் முக்தி பெறுகிறான். ஆகவே, அந்தணர்களே இவ்வத்தியாயத்தைப் படிப்பதாலும் கேட்பதாலும் சிவபக்தி உறுதியாகிறது (நிலைப்படுகிறது).

அத்தியாயம் : பதினேழு

ஆறுவித லிங்கமாக விளங்கும் பிரணவத்தின் சொரூபம், பஞ்சாட்சரத்தின் பெருமை, ஜபிக்கும் முறை, காரியப் பிரும்மத்தின் உலகிலிருந்து காரணரூபியான ருத்ர உலகம் வரையில் உள்ளதன் விளக்கம், காலங்களைக் கடந்த ஐந்து ஆவரணங்கள் (மறைப்புகள்) கொண்ட சிவலோகத்தின் பெருமை, சிவனடியார்களைப் பேணுதலின் பெருமை

ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள்—— முனிவரே! ஆறு லிங்கங்கள் மற்றும் பிரணவத்தின் பெருமை, சிவனடியார்களைப் பூஜிப்பதன் முறை ஆகியவற்றை விரிவாக எங்களுக்குக் கூறவேண்டுகிறோம்.

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— மகரிஷிகளே! நீங்கள் அனைவரும் தவச்சீலர்கள். அழகான உயர்ந்த கேள்வியை என் முன் வைத்துள்ளீர்கள். ஆனால், இதன் சரியான விடை இறைவன் சிவபெருமானைத் தவிர மற்றவர்களுக்குத் தெரியாது. இருப்பினும், அவரது இன்னருளால் இதன் விளக்கத்தைக் கூறுகிறேன். நம் அனைவரையும் காத்தருளும் பெரும் பொறுப்பை அச்சிவபெருமானே எடுத்துக் கொள்ளட்டும். பிரகிருதியான மாயையிலிருந்து தோன்றிய சம்சாரமாகிற இப்பெருங்கடலின் பெயரே ‘ப்ர’ ஆகும். ‘நவம்’ என்பது இக்கடலைத் தாண்டுவிக்கும் பெரும் ஓடம். ஆகவே, ‘ப்ரணவம்’ என்பது சம்சாரக் கடலைக் கடக்க வைக்கும் பெரும் ஓடம் என்று பொருள்படுகிறது. ஆகவே, ஓம்காரத்தைப் பிரணவம் என்று குறிப்பிடுகிறார்கள். மேலும் ஓம்காரம் தன்னை ஜபிப்பவர்களிடம் கூறுகிறது—— ‘ப்ர’ — பிரபஞ்சம்; ‘ந’ — இல்லை; (எவர்க்கு) ‘வ:’ — உங்களுக்கு. அதாவது, ‘இனி உங்களுக்கு சம்சார பயமில்லை’ என்பதைக் கூறுவதால் அறிஞர்கள் ஓங்காரத்தைப் பிரணவம் என்கிறார்கள். அல்லது ‘ப்ர’ — ‘ப்ரகர்ஷேண’ — உயர்வாக; ‘ந’ — ‘நயேத்’ — அழைத்துச் செல்வது; (யாரை) ‘வ:’ — உங்களை அதாவது ஜபிப்பவர்களான உங்களை மோட்சத்திற்கு அழைத்துச் செல்வது. ஆகவே, ஓங்காரம் பிரணவம் என்றாகிறது. மேலும், தன்னை எப்பொழுதும் ஜபிக்கும் யோகிகள் மற்றும் தன்னையே உபாசித்துப் பூஜிக்கும் உபாசகர்களது கர்மவினைகள் அனைத்தையும் நாசம் செய்து, (இறையருளை நல்கும்) புதிதான அறிவைத் தருவதாலும் ஓங்காரம் பிரணவமாகிறது. (‘ப்ர’ — கர்மவினைகளை அழிக்கும் வாயிலாக, ‘நவ’ — நல்லறிவைத் தருவது.) மாயையின் பிடியில் சிக்காத — மாயையற்ற — பரமேசுவரனே ‘நவம்’ புதிதானவர்.

(ஒப்புநோக்குக:—

1. ‘முன்னைப் பழம்பொருட்கும்

முன்னைப் பழம் பொருளே

பின்னைப் புதுமைக்கும்

பேர்த்தும் அப் பெற்றியனே’

— திருவாசகம், திருவெம்பாவை 9

2. ‘நிறை சேரப் படைத்து அவற்றின் உயிர்க்கு உயிராய், அங்கங்கே நின்றான்’ (திருமுறை 1—132—4) — ‘படைத்து’ என்பதால் அதற்குமுன் இருப்பவன், ‘உயிர்க்கு உயிராய்’ என்பதால் படைத்ததற்குப் பிறகும் புதிதாக உள்ளமை என்கிறார் திருஞானசம்பந்தர்.)

அந்த இறைவன் தன்னேரில்லாத தனித்ததொரு திருமேனியோடு ‘நவ’ மாயக் கலப்பில்லாத சுத்த சொரூபராக விளங்குவதால் ‘பிரணவம்’ என்றாகிறான். பிரணவம், சாதகனை ‘நவ’ புதிதான சிவ சொரூபத்தைப் பெற்றவனாகச் செய்வதாலும், அறிஞர்கள் ‘பிரணவம்’ என்றழைக்கின்றனர். அல்லது மிகவுயர்ந்த நிலையில் புதியதாகத் தெய்விக அருள் தந்திடும் பரமான்ம ஞானத்தை அருளி, அதை வெளிப்படுத்துவதாலும் பிரணவம் என்றழைக்கப்படுகிறது.

ஸ்தூலப் பிரணவம், சூட்சுமப் பிரணவம் என பிரணவம் இருவகைப்படும். ஒன்று, எழுத்துருவான ‘ஓம்’ என்னும் சூட்சுமப் பிரணவம். இரண்டு, திருவைந்தெழுத்தான ‘நம: ஶிவாய’ என்னும் ஸ்தூலப் பிரணவம். அதாவது, ஐந்தெழுத்துக்களும் வெளிப்படையாகத் தெரியாது மறைந்து ஓரெழுத்தாகத் தோன்றுவது சூட்சுமப் பிரணவம். திருவைந்தெழுத்துக்களும் வெளிப்படையாகத் தோன்றுவது ஸ்தூலப் பிரணவம் ஆகும். ஜீவன் முக்தர்களாகும் பெரியோர்களுக்கு ‘சூட்சுமப் பிரணவமான ஓங்காரத்தையே ஜபிக்க வேண்டும்’ என்பது நியதி. அதுதான் அவரது அனைத்து சாதனைகளுக்கும் ‘சாரம்’ ஆகும். பெறவேண்டியதைப் பெற்றவராதலால் ஜீவன்முக்தர்களுக்கு எந்தவொரு சாதனையும் தேவையில்லையானாலும், அவர்கள் பிறர் கண்களுக்கு ஜடமான இவ்வுடலோடு காட்சி தருவதால், இவ்வுடல் உள்ளவரை பிரணவ ஜபத்தின் சகஜமான சாதனையைச் செய்தே தீரவேண்டும். அவர்கள் தங்கள் உடல் அழியும் வரை சூட்சும பிரணவமான ஓங்காரத்தையும் அதன் பொருளான பரமாத்மாவையும் மனதில் திரும்பத் திரும்பத் தியானித்தவண்ணமே இருப்பார்கள். அவர்கள் இவ்வுடலை நீத்தபின் ‘பூர்ணப் பிரும்மமான சிவப்பரம்பொருளை அடைகிறார்கள்’ என்பது சர்வ நிச்சயமாகும்.

பொருள் உணராமல் மந்திரத்தை மட்டும் ஜபிப்பவனுக்கும் நிச்சயமாகச் சிவயோகம் சித்திக்கும். முப்பத்தாறு கோடி மந்திர ஜபம் செய்தவனுக்குச் சிவயோகம் கிடைப்பது நிச்சயமே. சூட்சுமப் பிரணவம் குறில், நெடில் என இரு வேறுபாடுகளுடையது. அகரம், உகரம், மகரம், பிந்து, நாதம், ஒலி, கானம், கலை ஆகிய எட்டும் இணைந்த பிரணவம் (நெடில்) ‘தீர்க்கப் பிரணவம்’ ஆகும். அது யோகிகளின் இதயகமலத்திலேயே விளங்குவது. மகரம் வரையிலான ‘ஓம்’ (பிரணவம்) அ,உ,ம என்னும் மூன்று தத்துவங்கள் ஒன்று சேர்ந்தது. இதை (குறில்) ‘ஹ்ரஸ்வப் பிரணவம்’ என்பர். இதில் அகரம் — சிவன், உகரம் — சக்தி, மகரம் இவ்விரண்டையும் இணைப்பது. ஆக (குறில்) ஹ்ரஸ்வப் பிரணவம், இம்மூன்றும் (அகர, உகர, மகர) தத்துவங்கள் கொண்ட ஒரே ரூபம் என்றறிந்து ஜபிக்க வேண்டும். தன் பாவங்கள் முற்றிலுமாக அழிய வேண்டுமென விரும்புபவன், இந்த குறில் பிரணவத்தைக் கட்டாயம் ஜபிக்க வேண்டும்.

நிலம், நீர், நெருப்பு, காற்று, வெளி என்னும் ஐம்பெரும் பூதங்கள்; சுவை, ஒளி, ஊறு, ஓசை, நாற்றம் (சப்த, ஸ்பரிச, ரூப, ரஸ, கந்தம்) என்னும் ஐந்து விஷயங்கள் ஆகியன பத்தும் ஒன்றுகூடி, மனிதனை அவாவில் தள்ளுகின்றன. இவ்வாசைகளை மனதில் கொண்டு கர்மங்களைச் செய்பவன், உலகியல் வழி நிற்பவன் (பிரவிருத்தி மார்க்கத்தில் இருப்பவன்) எனப்படுகிறான். பயனில் பற்றின்றி சாஸ்திரங்களில் கூறப்பட்டுள்ள கர்மங்களை அனுஷ்டிப்பவனை நிவிருத்தி மார்க்கத்தில் இருப்பவன் (உலகியலைப் புறக்கணித்துக் கடமைக்காகக் கர்மம் செய்பவன்) என்கின்றனர். உலகியல் விருப்பங்களைப் பெற விரும்பும் பிரவிருத்தி வழி நிற்பவன் ‘குறில்’ (ஹ்ரஸ்வ) பிரணவத்தையும், புறவழியில் நிற்பவன் (பற்றற்றவன்) ‘நெடில்’ (தீர்க்க) பிரணவத்தையும் ஜபிக்க வேண்டும். வியாஹ்ருதிகளையும் மற்ற மந்திரங்களையும் ஜபிக்கும் முன், ஒலி வடிவான அல்லது கலையுடன் கூடிய பிரணவத்தை ஜபிக்கலாம். வேதங்களை ஓதப் புகுமுன்பும் காலை—மாலை சந்தியாவந்தனத்தின் போதும் ஓங்காரமான பிரணவத்தை ஓதவேண்டும்.

பிரணவத்தை ஒன்பது கோடி முறை ஜபித்தவன் சுத்தனாகிறான். அதன்பின் ஒன்பது கோடி பிரணவ ஜபம் செய்தவன் நில தத்துவத்தை வெல்கிறான். இன்னும் ஒன்பது கோடி ஜபித்தவன் நீர் தத்துவத்தை வெல்கிறான். மேலும், ஒன்பது கோடி ஜபித்தால் நெருப்பு தத்துவத்தை வெல்லலாம். அதன் பின்னும் ஒன்பது கோடி ஜபிக்க வாயு தத்துவத்தை வெல்லலாம். இதற்கு மேலும் ஒன்பது கோடி ஜபிக்க ஆகாய தத்துவத்தைக் கையில் அடக்கலாம். இவ்வாறு ஒன்பது கோடி ஒன்பது கோடி என்று ஏறு வரிசையில் ஜபிக்கவே, அவன் முறையே கந்தம், ரஸம், ரூபம், ஸ்பரிசம், சப்தம் ஆகியனவற்றை வெற்றி கொண்டு அதன் பின்பும் ஒன்பது கோடி ஜபிக்க, அகங்காரத்தையும் வெற்றி கொள்கிறான். இவ்வாறு நூற்றெட்டு கோடி பிரணவத்தை ஜபித்து உயர்ந்த ஞானத்தைப் பெற்றவன், தூய்மையான யோகத்தின் பயனைப் பெறுகிறான். தூய்மையான யோகம் பெற்றவன் ஜீவன்முக்தனாகிறான். அனவரதமும் பிரணவத்தையே ஜபித்து, பிரணவ ரூபனான ஸ்ரீபரமசிவனையே தியானித்து ஸமாதி நிலையிலிருக்கும் மகாயோகி சாட்சாத் ஸ்ரீசிவனே ஆவான். முதலில் தன்னுடலில் பிரணவத்திற்கான ரிஷி, சந்தஸ், தேவதை முதலியவற்றை நியாஸம் செய்து (தொட்டுக்) கொண்டு, பின்தான் ஜபிக்கத் தொடங்க வேண்டும். அகரம் முதலான மாத்ருகா அட்சரங்களோடு பிரணவத்தைச் சேர்த்து ஜபித்துத் தன்னுடலில் நியாஸம் செய்வதால் (தொட்டுக் கொள்வதால்), மனிதன் ரிஷியின் நிலைக்கு உயர்கிறான். மந்திரங்களுக்கான ‡பத்துவித ஸம்ஸ்காரங்கள், அகரம் முதலிய மாத்ருகா அட்சரங்களினால் செய்துகொள்ளும் நியாஸங்கள், §டத்வசோதனம் முதலியனவும் செய்து கொள்வதால் நியாஸம் செய்து கொள்வதன் முழுப்பயனையும் பெறுகிறான். பற்றுள்ளவன், பற்று மற்றும் பற்றறுத்தல் ஆகிய இரண்டும் கலந்த நிலையில் உள்ளவன் ஆகிய இருவருக்கும் ஸ்தூலப் பிரணவ ஜபமே விரும்பியதைத் தரவல்லதாகும்.

‡ மந்திரங்களின் பத்துவித ஸம்ஸ்காரங்களாவன :—

ஜனனம் (மந்திரம் பிறந்தது), தீபனம், போதனம், தாடனம், அபிஷேசனம், விமலீகரணம், ஜீவனம், தர்ப்பணம், கோபனம், ஆப்யாயனம் என்பனவாகும். அதன் முறை:—

1. முதலில் பூர்ஜ இலையில் கோரோசனம், குங்குமம், சந்தனம் ஆகியனவற்றின் கலவையால் நம்மை நோக்கியிருக்குமாறு ஒரு முக்கோணம் வரைக. பின் மூன்று கோணங்களிலும் ஒரே அளவுள்ள ஆறு ஆறு கோடுகள் வரைக. இவ்வாறு செய்ய நாற்பத்தொன்பது முக்கோணங்கள் தோன்றும். அவற்றில் வடகிழக்கு மூலையிலிருந்து தொடங்கி மாத்ருகா அட்சரங்களை எழுதி, அதில் தேவதையை ஆவாகனம் செய்து, பூஜை முடித்து மந்திரத்தின் ஒவ்வொரு அட்சரத்தையும் (எழுத்தையும்) உச்சரித்துக் கொண்டே மற்றொரு காகிதத்தில் எழுதுக. இதனால் ‘ஜனனம்’ என்னும் முதல் சடங்கு செய்ததாகிறது.

2. மந்திரத்திற்கு முன்னும் பின்னும் ‘ஹம்ஸ:’ என்னும் மந்திரத்தை உச்சரிப்பதற்குப் பெயர் ஸம்புடீகரணம் என்பது. இவ்வாறு ஓராயிரம் முறை ஜபித்தால், அப்பொழுது அந்த மந்திரம் ‘தீபனம்’ என்னும் சடங்கு பெற்றதாக ஆகிறது. (உ—ம்) ‘ஓம் ஹம்ஸ: ராமாய நம: ஹம்ஸ: ஓம்’.

3. ‘ஹ்ரூம்’ என்னும் பீஜத்தை முன்னும் பின்னுமாகக் கூறி, ஐயாயிரம் முறை ஜபிக்க, அந்த மந்திரம் ‘போதனம்’ என்னும் சடங்கைக் கொண்டதாக ஆகும். (உ—ம்) ‘ஓம் ஹ்ரூம் ராமாய நம: ஹ்ரூம் ஓம்’.

4. ‘பட்’ என்னும் சொல்லை ஸம்பூடீகரணம் செய்து ஓராயிரம் முறை ஜபிக்கவே, அம்மந்திரம் ‘தாடனம்’ என்கிற சடங்கைப் பெறுகிறது. (உ—ம்) ‘ஓம் பட் ராமாய நம: பட் ஓம்’.

5. மந்திரத்தைப் பூர்ஜமர இலையில் எழுதி ‘ரோம் ஹம்ஸ: ஓம்’ என்னும் மந்திரத்தினால் நீரை அபிமந்திரித்து (தொட்டுக் கொண்டு ஜபித்து), அந்நீரைக் கொண்டு மந்திரம் எழுதிய பூர்ஜமர இலைக்கு அரசமர இலையினால் அபிஷேகம் செய்ய, ஐந்தாவது சடங்கான ‘அபிஷேகம்’ நிறைவேறுகிறது.

6. மந்திரத்திற்கு முன்னும் பின்னும் ‘ஓம் த்ரோம் வஷட்’ என்னும் எழுத்துக்களைக் கூறி, ஓராயிரம் முறை ஜபம் செய்ய ‘விமலீகரணம்’ என்னும் சடங்கு முடிகிறது. (உ—ம்) ‘ஓம் த்ரோம் வஷட் ராமாய நம: வஷட் த்ரோம் ஓம்’.

7. ‘ஸ்வதா’, ‘வஷட்’ என்னும் இருசொற்களை முன்னும் பின்னும் கூறி, ஓராயிரம் முறை ஜபிக்க, மந்திரம் ‘ஜீவனம்’ என்னும் ஸம்ஸ்காரத்தைப் பெறுகிறது. (உ—ம்) ‘ஸ்வதா வஷட் ராமாய நம: வஷட் ஸ்வதா’.

8. பால், நீர், நெய் மூலம் மூலமந்திரத்தைக் கூறி, நூறு தரம் தர்ப்பணம் செய்வது, ‘தர்ப்பணம்’ என்னும் சடங்கு.

9. ‘ஓம் ஹ்ரீம்’ என்னும் பீஜ மந்திரத்தை முன்னும் பின்னும் கூறி, ஓராயிரம் முறை ஜபிக்க, மந்திரம் ‘கோபனம்’ என்னும் ஒன்பதாவது சடங்கைப் பெறுகிறது. (உ—ம்) ‘ஓம் ஹ்ரீம் ராமாய நம: ஹ்ரீம் ஓம்’.

10. முன்கூறியபடி ‘ஓம் ஹ்ரௌம்’ என்பதால் ஸம்புடீகரணம் செய்து ஆயிரம் முறை ஜபிக்க, அம்மந்திரம் ‘ஆப்யாயனம்’ என்னும் சடங்கைப் பெறுகிறது. இது பத்தாவது சடங்கு. (உ—ம்) ‘ஓம் ஹ்ரௌம் ராமாய நம: ஹ்ரௌம் ஓம்’.

இவ்வாறு பத்து சடங்குகளையும் முறைப்படி செய்யப் பெற்ற மந்திரமே விரைவில் பயனளிப்பதாகும்.

§ ‘ஷடத்வா’ சோதனை முறை ‘ஹௌத்ரீ’ தீட்சையில் வருவது. அதில் முதலில் குண்டத்தில் அல்லது வேதிகையில் அக்னியைப் பிரதிஷ்டை செய்யவேண்டும். அவ்வக்னியில் ‘ஷடத்வா’ சோதனை செய்து, ஹோமத்தை முடித்தால்தான் தீட்சை பூர்ணமாகிறது. விரிவஞ்சி விடுக்கிறோம்.

கிரியை, தவம், ஜபம் என்னும் யோகத்தின் அடிப்படையில் சிவயோகியானவன் கிரியாயோகி, தவயோகி, ஜபயோகி என மூவகைப்படுவான். செல்வம் முதலிய வைபவங்களைக் கொண்டு பூஜைப் பொருட்களைச் சேகரித்து, கை முதலிய உடலுறுப்புக்களால் நமஸ்காரம் முதலிய கிரியைகளைச் செய்து, இஷ்டதெய்வத்தைத் தொழுபவன் ‘கிரியாயோகி’ எனப்படுவான். மிதமான உணவு உட்கொண்டு வெளிப்புலன்களை அடக்கிப் பிறருக்குத் துரோகம் நினைத்தல் முதலிய தீய எண்ணங்களை விலக்கி, மனதைத் தன் திறத்தில் கொண்டு ஒருமனதோடு பூஜை புரிபவன் ‘தவயோகி’ ஆவான். முன்கூறிய அத்துணை நற்குணங்களையும் பெற்று, மனத்தூய்மை கொண்டு காமனைகளை வெறுத்தொதுக்கி, சித்தத்தில் அமைதி நிலவ ஜபம் செய்யும் சான்றோனே ‘ஜபயோகி’ ஆவான். சிவனடியார்களைப் பதினாறு வகையான உபசாரங்களுடன் பூஜிப்பவன் தூய்மை பெற்று ஸாலோக்யம், ஸாமீப்யம், ஸாரூப்யம் என்னும் வரிசையில் மேன்மேலும் உயர்ந்து, முடிவில் ஸாயுஜ்யமான முக்தியைப் பெறுகிறான்.

அந்தணர்களே! இனி ஜபயோகத்தைப் பற்றிக் கூறுகிறேன். கவனமாகக் கேளுங்கள். தவம் செய்பவனுக்கு முதலில் ஜபம் உபதேசிக்கப்படுகிறது. ஏனெனில், அவன் ஜபம் செய்து, தன்னைத்தானே தூய்மை பெற்றவனாகப் பாவமற்றவனாக ஆக்கிக் கொள்கிறான். சான்றோர்களே! முதலில் ‘நம:’ என்கிற சொல்லும், பின்பு ‘ஶிவ’ என்னும் சொல்லோடு நான்காம் வேற்றுமை உறுபு சேர, ஐந்து தத்துவங்களோடு கூடிய ‘நம: ஶிவாய’ என்னும் ‘ஶிவ பஞ்சாக்ஷர’ மந்திரம் கிடைக்கிறது. இதுவே ஸ்தூல ரூபமான (வெளிப்படையாகத் தோன்றும்) பிரணவம் ஆகும். இதை ஓதுவதாலேயே மனிதன் முழுமையான சித்திகளைப் பெறுகிறான். திருவைந்தெழுத்தை ‘ஓம்’ என்னும் பிரணவத்தோடு ‘ஓம் நம: ஶிவாய’ என்றுதான் ஜபிக்க வேண்டும். குருவின் மூலம் உபதேசம் பெற்று சௌகரியமாக எங்கு வாழ முடியுமோ, அவ்விடத்தில் வாஸம் அமைத்துக் கொண்டு வளர்பிறை முதல் நாள் (பிரதமை திதி) முதல் தேய்பிறை பதினான்காம் நாள் (சதுர்த்தசி) வரை தொடர்ந்து ஜபித்து வரவேண்டும். எல்லாக் காலங்களையும்விட மாக (மாசி) மாதமும், பாத்ரபத (புரட்டாசி) மாதமும் மிகவுயர்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது. ஜபம் செய்பவன் தினமும் அளவான மிதமான சாத்விக உணவு உண்டு, புலன்களை அடக்கி, மௌனம் மேற்கொண்டு தாய்—தந்தையர் மற்றும் தெய்வத்தைப் பூஜிக்கவேண்டும். இந்த நியமங்களை ஏற்று ஜபிப்பவன், ஓராயிரம் முறை ஜபிப்பதனாலேயே தூய்மையடைகிறான். இல்லையேல் அவன் கடனாளியாகிறான். திருவைந்தெழுத்தை ஜபிக்கும்போது பின்வருமாறு பரமனைத் தியானம் செய்து கொண்டு ஐந்து லட்சம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்.

சிவத் தியானம்:— பரம மங்களங்களையும் தந்தருளும் சிவப்பரம்பொருள் இருகால்களையும் மடக்கிக் கொண்டு, யோகவழியில் உள்ள பத்மாசனத்தில் அமர்ந்து விளங்குகிறார். தலையில் கங்கையும் நிலவும்; இடது துடையில் உமையம்மை அமர்ந்துள்ளாள்; சுற்றிலும் சிவகணங்கள்; மேல் இருகரங்களில் ஒரு கரத்தில் உடுக்கையும், மற்றொரு கரத்தில் மானும்; வர—அபய முத்திரைகள் தாங்கிய கீழ்க் கரங்கள். அனைவருக்கும் அருள்புரியும் சிவபெருமானை இவ்வாறு இதயகமலத்திலோ, சூரியன் மத்தியிலோ முதலில் தியானித்துப் பூஜை செய்து, பின்பு கிழக்கு நோக்கி அமர்ந்து கொண்டு திருவைந்தெழுத்தை ஜபிக்கவேண்டும். ஜபிக்கும் நாட்களில் தீச்செயல்களை விடுத்து நற்செயல்களையே செய்யவேண்டும். ஜபம் பூர்த்தியடையும் தினமான தேய்பிறை சதுர்த்தசியன்று விடிவோரையில் துயிலுணர்ந்து, நித்திய கர்மங்களை முடித்துக் கொண்டு தூய்மையான அமைதியான இடத்தில் அமர்ந்து, மனவமைதியோடும் ஒழுக்கத்தோடும் பன்னீராயிரம் முறை திருவைந்தெழுத்தை ஓத வேண்டும். பின் மனைவியோடுகூடிய சிவனடியார்களான ஐந்து அந்தணர்களையும், பரமசிவ சொரூபமாக எண்ணத்தக்க ஒரு சிறந்த ஆசார்யரையும் வரிக்க வேண்டும். அந்த மனைவியோடுகூடிய உயர்ந்த ஐந்து அந்தணர்களும் பகவானது ஈசானம், தத்புருஷம், அகோரம், வாமதேவம், ஸத்யோஜாதம் என்னும் ஐந்து முகங்களை ஒப்பர். இதன்பின் பூஜைப் பொருட்களைச் சேகரித்துக் கொண்டு சிவபூஜையை முறைப்படிச் செய்து, பின்பு வேள்வியைத் தொடங்க வேண்டும்.

அவரவர்கள் தங்களுடைய கிருஹ்ய சூத்திரத்தின்படி அக்னி முகாந்தம் செய்ய வேண்டும். அதாவது வேள்வி குண்டத்தின் நாற்புறமும் ஐந்து ஐந்து தர்ப்பங்களைக் கிழக்கு நுனி வடக்கு நுனியாக இருக்குமாறு போட்டு, அக்னி குண்ட வேதிகையில் மூன்று மூன்று கோடுகள் இழுத்து உல்லேகனம் செய்து, மணலைக் குண்டத்தின் உட்புறத்தில் இட்டு, பின் அதன்மேல் உமியிட்டு, விறகுச்சிராயைப் பரப்பிப் பின் அக்னியை அதில் வைத்து, அதை ஜ்வலிக்கச் செய்ய வேண்டும். அதன்பின் தணலினால் நெய்யைச் சுத்தம் செய்து, அக்னிக்கும் சோமனுக்கும் இரு ஆகுதிகள் தந்து, பின்பு தொடங்க வேண்டிய ஹோமத்தைத் தொடங்க வேண்டும். கபிலைப் பசுவின் நெய்யினால் பதினொரு முறை அல்லது நூற்றொரு முறை அல்லது ஆயிரத்தொரு முறை தானாகவே ஹோமம் செய்யவேண்டும். அல்லது அறிஞரான சிவனடியாரான அந்தணர் மூலம் 108 முறை ஆகுதி செய்விக்கலாம். ஹோமம் முடிந்ததும் குருதட்சிணையாக இரண்டு பசுக்களைத் தானம் செய்யவேண்டும். முன்பு வரித்த ஐந்து அந்தணர்களையும் பகவானது ஈசானன் முதலிய ஐந்து சொரூபங்களாகவும், ஆசார்யரைச் சதாசிவனாகவும் நினைத்து, அவர்களது திருவடிகளை நன்னீர் கொண்டு அலம்பி, அந்நீரைத் தலையில் தெளித்துக் கொள்ளவேண்டும். இதனால், அந்த சாதகன் எண்ணிறந்த புண்ணிய நதிகளில் நீராடிய பயனைப் பெறுகிறான். அவ்வந்தணர்களுக்குப் பத்து வகையான உணவு பரிமாற வேண்டும்.

ஆசார்யரது மனைவியைப் பார்வதீதேவியாகப் பாவித்துப் பூஜிக்க வேண்டும். அந்தணர்களைப் பூஜிக்கும்போது ஈசானம், தத்புருஷம், அகோரம், வாமதேவம், ஸத்யோஜாதம் என்கிற முறையில் பூஜை செய்து, வடை, அப்பம் முதலியவற்றுடன் சிறந்த விருந்தளித்து, தனது செல்வச்செழுமைக்குத் தக்கவாறு ருத்ராட்சமாலை, வஸ்திரம் முதலியன தந்து உபசரிக்க வேண்டும். அதன்பின் இந்திரன் முதலிய அஷ்டதிக்பாலகர்களுக்கும் அன்னத்தால் பலி அளித்துவிட்டு வந்துள்ள அந்தணர்களுக்கு விருந்தளிக்க வேண்டும். பின்பு தேவதேவனான பகவான் ஸ்ரீபரமசிவனை இறைஞ்சி வேண்டி வணங்கிவிட்டு ஜபத்தைப் பூர்த்தி செய்ய வேண்டும். இவ்வாறு புரச்சரணம் (பலமுறை மந்திரத்தை ஓதுதல்) செய்து, அந்த மந்திரத்தைச் சித்தி செய்து கொள்ள வேண்டும். பின் ஐந்து லட்சம் ஜபம் செய்ய அனைத்துப் பாவங்களும் நசிக்கின்றன. மேலும், ஐந்து லட்சம் திருவைந்தெழுத்தை ஓதுவதால், அதல உலகிலிருந்து சத்தியலோகம் வரையிலான பதினான்கு உலகங்களிலும் முறைப்படி அதிகாரம் பெறுகிறான்.

அனுஷ்டானம் முழுமை அடையும் முன் இடையிலேயே சாதகன் இறந்துபடுவானேயானால், விண்ணுலகில் சகல போகங்களையும் அனுபவித்துப் பின் மறுபடியும் இப்பூவுலகில் பிறந்து திருவைந்தெழுத்தை ஓதத் தொடங்குவான். அனைத்துலக போகங்களையும் பெற்றபின் மந்திரத்தை சித்தி செய்தவன், மேலும் ஐந்து லட்சம் திருவைந்தெழுத்தை ஓதுவானேயாகில், அவன் பிரும்மாவின் ஸாமீப்யத்தை (அவர் அருகில் இருக்கும் பேற்றை)ப் பெறுகிறான். மேலும், ஐந்து லட்சம் ஜபிக்க, அவரது திருமேனி போன்ற திருமேனியை (ஸாரூப்யத்தைப் பெறுகிறான். நூறு லட்சம் ஜபிக்க, அவன் பிரும்மதேவருக்குச் சமமாகிறான். இவ்வாறு இரண்யகர்ப்பனான காரியப் பிரும்மனது ஸாயுஜ்யத்தைப் பெற்று, அந்தப் பிரும்மதேவரது பிரளய காலம் வரை அவ்வுலகில் விரும்பிய போகங்களையெல்லாம் பெறுகிறான். பின்பு அடுத்த கற்பகாலம் தொடங்கும்போது பிரும்மதேவரது புதல்வனாகப் பிறக்கிறான். அப்போது அவன் மறுபடியும் தவம் செய்து சிறந்த ஒளியுடன் விளங்கி முறைப்படி முக்தனாகிறான்.

பூமி முதலியன காரிய சொரூபமான ஐம்பெரும் பூதங்கள் வாயிலாக பாதாளம் தொடங்கிச் சத்திய உலகம் வரையிலான பிரும்மதேவரது உலகங்கள் பதினான்கும் வரிசையாக நிர்மாணிக்கப்பட்டுள்ளன. ‘சத்தியலோகம்’ முதல் ‘க்ஷமை’ என்னும் உலகம் வரையிலான பதினான்கு புவனங்களும் பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணுவின் உலகங்களாகும். ‘க்ஷமை’ உலகிற்கு மேல் ‘சுசி’ என்னும் உலகம் வரை இருபத்தெட்டு புவனங்கள் உள்ளன. ‘சுசி’ என்னும் உலகில் விளங்கும் கயிலையில்தான் அனைத்து ஜீவராசிகளின் இதயத்திலும் விளங்கும் ஸ்ரீருத்ரன் விளங்குகிறார். சுசி உலகிற்குமேல் அகிம்சை உலகம் வரை ஐம்பத்தாறு புவனங்கள் உள்ளன. அகிம்சை உலகில் நிலை கொண்டுள்ள ‘ஞான கைலாசம்’ என்னும் சிறந்த நகரத்தில் காரியரூபரான மகேசுவரன் அனைத்தையும் மறைத்துக் கொண்டு விளங்குகிறார். இந்த அகிம்சா உலகின் முடிவில் ‘காலச்சக்கரம்’ உள்ளது. இதற்கப்புறம் ‘காலாதீத சக்கரம்’ உள்ளது. இதுவரை சிவபிரானது விராட் சொரூபம் வர்ணிக்கப்பட்டது. இதுவரையிலான அனைத்துலகங்களும் மறையக் கூடியன. அதாவது பரத்தில் ஒடுங்கும் தன்மையன. இதற்குமேல் அனைத்தும் ஞானம் அனுபவிக்குமிடம். இதற்குக் கீழுள்ளவை அனைத்தும் போகங்கள் அனுபவிக்கும் இடங்கள். இவற்றிற்குக் கீழ் கர்மமாயையும், இதற்கு மேல் ஞானமாயையும் விளங்குகிறது.

இனி, கர்மமாயை எது? ஞானமாயை எது? என்பதைக் கூறுகிறேன். ‘மா’ என்னும் ஓரெழுத்து திருமகளைக் குறிக்கும். கர்மபோக யாதனையைத் தருபவள் மாயை (கர்மமாயை) என்பதாகிறாள். இதேபோல ஞானபோக யாதனையை தருபவள் ஞானமாயை ஆகிறாள். முன்கூறிய எல்லைக்குக் கீழே அழியக்கூடிய போகங்களும், மேலே அழியாத நிலைத்த நித்திய போகங்களும் உள்ளன. கீழுள்ள உலகங்கள் திரோதானமான (மறைதலான) லயம் உள்ளன. மேலே உள்ளன லயமற்றன. அதற்குக் கீழ்தான் கர்மத்தளைகள் வாயிலான கட்டுகள் (பந்தங்கள்) கட்டுகின்றன. மேலே தளைகள் (கட்டுகள்) என்பதே இல்லை. இதற்குக் கீழ்தான் ஜீவர்கள் பற்றுடைய செயல்களைச் செய்து, பற்பல உலகங்களில் பற்பல பிறவிகளில் பிறந்து சுழல்கிறார்கள். அதற்கு மேலுள்ள உலகங்களில் பற்றற்ற கர்மங்களையே போகங்கள் என்று அழைக்கின்றனர். பிந்து ஸ்தானத்தைப் பூஜித்து உபாசிப்பவன், இதற்குக் கீழுள்ள உலகங்களிலேயே பிறந்து பிறந்து அலைகிறான். ஆனால், பற்றற்ற நிலையில் சிவலிங்க பூஜை செய்பவனே, அதற்கு மேல் செல்கிறான். சிவப்பரம்பொருள் ஒருவரையே பூஜிப்பவன் அதற்கு மேலும் உள்ள உலகங்களுக்குச் செல்கிறான். இதற்குக் கீழுள்ளவர்கள் ஜீவகோடிகள். மேலுள்ளவர்கள் ஈசுவர கோடியைச் சேர்ந்தவர்கள். கீழே சம்சாரிகளான ஜீவர்களும், மேலே முக்தர்களும் உள்ளனர். கீழே கர்மலோகமும், மேலே ஞானலோகமும். மேலே மதத்தையும் (கொழுப்பையும்), அகங்காரத்தையும் அழித்தொழிக்கும் வினயபாவம் (வணக்கமான தன்மை) உள்ளது. பிறவியோடு கூடிய மறைப்பு (திரோதானம்) அங்கில்லை. அதை அழித்தொழிக்காத எவனுக்கும் அங்கு நுழைய இடமில்லை. இவ்வாறு திரோதானமான மறைப்பை ஒழிப்பதால், அங்கு ஞானப்பொருளே சுடர்விட்டு ஒளிர்கிறது. ஆதிபௌதிக பூஜை செய்பவன், அதற்குக் கீழுள்ள உலகங்களிலேயே சுற்றித் திரிவான். ஆனால், ஆத்யாத்மிக உபாசனை செய்பவன், அதற்கும் மேலுள்ள உலகத்தையே அடைவான்.

சத்தியம், அகிம்சை முதலிய அறநெறிகளுடன் சிவப்பரம்பொருளை ஒரே ஈடுபாட்டுடன் பூஜிப்பவன் காலச்சக்கரத்தையும் கடந்து செல்கிறான். காலச்சக்கரத்தின் தலைவரான காலச்சக்கரேசுவரரின் எல்லை வரை விளங்கும் விராட் சொரூபரான மகேசுவர உலகிற்கு மேல் பிரும்மசரியமே வடிவெடுத்ததோ என்பது போன்ற ‘விருஷபம்’ (எருது) என்ற தர்மம் உள்ளது. தர்மத்திற்கு சத்தியம், சௌசம் (ஒழுக்கம்), அகிம்சை, தயை என்று நான்கு பாதங்கள். அது சிவலோகத்தின் வாயிற்படியிலேயே நிற்பது. அந்த எருதிற்கு க்ஷமை (பொறுமை) கொம்புகள், சமம் (அமைதி) காதுகள், வேதநாத ஒலியே அதனை அழகு செய்வது, ஆஸ்திகமே (தெய்வம் உண்டு என்று ஏற்பதே) அதன் இரு கண்கள், விசுவாசமே (நம்பிக்கையே) அதன் உயரிய மனது. கிரியை (கர்மம்) என்கிற தர்மத்திருமேனியான விருஷபம் காரணத்தின் மேல் அதிஷ்டித்திருக்கிறது (அண்டியிருக்கிறது). கிரியை என்னும் திருமேனியோடு விளங்கும் தர்மமான எருதின் மேல் முக்காலங்களையும் கடந்த பரமசிவன் ஆரோகணித்துள்ளார். பிரும்மா, விஷ்ணு, மகேசர் ஆகியோர்களின் அவரவர்கள் ஆயுளே ‘தினம்’ எனப்படும். தர்ம உருவான விருஷபம் இருக்குமிடத்திற்கு மேல் தினமோ (பகலோ), இரவோ கிடையாது; பிறப்பிறப்பு இல்லை. அங்கிருந்து காரண சொரூபரான பிரும்மனது காரண சத்தியலோகம் வரை உள்ள பதினான்கு உலகங்களும் பஞ்சபூதங்களுடைய தொடர்பிற்கு அப்பாற்பட்டனவே. காலத்திற்குட்படாத சூட்சுமமான கந்த தத்துவமே அதன் சொரூபமாகும். அதற்கு மேல் காரணரூபமான விஷ்ணுவின் பதினான்கு உலகங்களும் உள்ளன. அதற்கும் மேலே காரணரூபனான ருத்ரனது இருபத்தெட்டு உலகங்கள் உள்ளன. அதற்கும் மேலே காரணேசரான (காரணங்களுக்கெல்லாம் தலைவரான) சிவனது ஐம்பத்தாறு உலகங்கள் உள்ளன. அதையும் தாண்டி சிவனுக்குகந்தப் பிரும்மசரிய உலகம் உள்ளது.

அங்குதான் ஐந்து ஆவரணங்களுடைய ஞானமே வடிவான கயிலை உள்ளது. அங்குதான் ஐந்து மண்டலங்கள், ஐந்து பிரும்ம கலைகள் மற்றும் ஆதிசக்தியோடு கூடிய ஆதிலிங்கம் விளங்குகிறது. இதைத்தான் பரம்பொருளான சிவனது திருச்சிவாலயம் என்பர். இங்குதான் பராசக்தியோடு கூடிய சிவப்பரம்பொருள் விளங்குகிறார். இங்கிருந்து கொண்டே அவர் படைத்தல், காத்தல், அழித்தல், மறைத்தல், அருளல் என்னும் ஐந்தொழில்களையும் புரிகிறார். அவரது திருமேனியோ ஸத் சித் ஆனந்த சொரூபமே; அனவரதமும் தியானத்திலேயே அமிழ்ந்திருப்பவர்; அனைவருக்கும் அருள்பவர்; தனக்குத்தானே மகிழ்ந்திருப்பவர்; ஸமாதி நிலையிலேயே விளங்குபவர். கர்மயோகம், தியானயோகம் ஆகிய அனுஷ்டானங்களை முறைப்படிச் செய்து படிப்படியாக அச்சாதனையில் முன்னேற்றம் பெறுபவனே அவரைத் தரிசிக்க இயலும். நித்திய—நைமித்திக கர்மங்கள் வாயிலாக தேவதைகளைப் பஜிப்பதன் மூலமே சிவனைப் பூஜிப்பதற்கான எண்ணம் (மனம்) வரும். சரியை, கிரியை, யோகம் முதலிய சிவசம்பந்தமான கர்மங்கள் வாயிலாக சிவஞானம் பெறலாகும். சிவதத்துவத்தை முற்றிலுமாக உணர்ந்தவன் அல்லது சிவனது திருவருள் நோக்குப் பெற்றவன் எவனோ, அவனே முக்தனாவான். ஆன்ம சொரூபத்தில் நிலைத்து நிற்பதே முக்தியாகும். ஆன்மாவிலேயே லயித்து ஆனந்தத்தை அனுபவிக்கும் ஆன்ம அனுபூதியே முக்தியின் சொரூபம்.

கர்மயோகம், தவயோகம், ஜபயோகம், ஞானயோகம், தியானயோகம் என்கிற அறநெறிகளை நன்குணர்ந்து, அதன் வழியில் ஒழுகி நிற்பவன் சிவனை (சாட்சாத்கரித்து) நேரிடையாகக் கண்டு ஸ்வாத்மாராம சொரூபமான (தனக்குத்தானே ஆனந்த நிலையில் மூழ்கிக்கிடத்தலான) மோட்சத்தை (முக்தியை)ப் பெறுகிறான். சூரியன் தனது கிரணங்களால் மாசைத் துடைத்து (உலகைத்) தூய்மைப்படுத்துவது போலவே கருணைக்கடலான பகவான் ஸ்ரீபரமசிவன் தனது பக்தர்களின் அஞ்ஞானவிருளைப் போக்குகிறார். அஞ்ஞான இருள் அகலவே, மெய்ஞ்ஞானமான சிவஞானம் தானாகவே வெளிப்படுகிறது. சிவஞானம் கைபெறவே தூயதான தனது உண்மை சொரூபமான ஆனந்த வடிவான ஆன்ம சொரூபம் தானாகவே தோன்றலாகும். அந்த சொரூபம் நன்கு சித்தி பெறுமானால், மனிதன் பிறந்ததன் பலனை எய்துகிறான். இங்கு நான் கூறியன அனைத்தும் முன்பு குரு பரம்பரை வாயிலாக நான் பெற்றதாகும். இதையே பின்பு நான் ஸ்ரீநந்திகேசுவரர் மூலம் கேட்டுக் கொண்டேன். நந்தியெம்பெருமான் வீற்றிருக்கும் இடத்திற்கு மேல் உள்ள இடத்தை சிவபெருமானேயன்றி மற்றவர்களால் அறிய முடியாது. அது அனுபூதி நிலையாகும். சிவலோகத்தின் பெருமையைப் பற்றிய அறிவு சிவனது கருணையாலன்றிப் பெற ஒண்ணாதது என்பது சான்றோர்களின் கருத்து.

சாதகன் ஐந்து லட்சம் முறை திருவைந்தெழுத்தை ஓதியபின், பகவானுக்கு மகாபிஷேகத்தைச் செய்து உயர்ந்த நிவேதனங்களைப் படைத்து சிவனடியார்களையும் உபசரிக்க வேண்டும். அடியவர்கள் சேவையே மகேசன் கண்டு உவப்பது. சிவனும் சிவனடியார்களும் ஒன்றேதான். அவர்களுள் வேறுபாடில்லை. அடியவர்கள் இறைவனது சூட்சும வடிவான ஒலி வடிவான திருவைந்தெழுத்தை ஓதி ஓதியே, அவர்களும் சிவனாகவே ஆகிவிட்டனர். சிவனடியார்களின் திருமேனியே சிவத்திருமேனியாகும். ஆகவே, அவர்களது சேவையில் ஒன்றுபட்டிருக்க வேண்டும். சிவனடியவர்கள் உலகியலையும் வைதிக நெறியையும் நன்கறிவர். எவ்வளவுக்கெவ்வளவு திருவைந்தெழுத்தை ஓதுகிறோமோ அவ்வளவுக்கவ்வளவு அவன் சிவன் பக்கலை அடைகிறான். சிவனடியார்களது மனைவியர் சாட்சாத் ஸ்ரீபார்வதீபிராட்டியின் திருவுருவமே. அவர்கள் பார்வதீபிராட்டியின் திருச்சன்னதியைப் பெறுமளவு திருவைந்தெழுத்தை ஓதியவர்கள். சாதகன், சிவ சொரூபமாக இருந்தே பிராட்டியின் பூஜையைச் செய்யவேண்டும். அம்பாள் மற்றும் பகவானது உலோக விக்கிரகம் அல்லது லிங்கத் திருமேனி ஆகியனவற்றையோ, சித்திரத்தையோ அல்லது மண்ணால் வனையப்பட்ட திருமேனியையோ, அதில் இறைவனது பிராணப்பிரதிஷ்டை முதலிய உபசாரங்களோடு சூதுவாதின்றித் தூய எண்ணத்துடன் பூஜிக்கவேண்டும். சிவலிங்கத்தை சிவனாகவும், தன்னைச் சக்தியாகவும் அல்லது சிவலிங்கத்தைத் தேவியாகவும், தன்னைச் சிவ சொரூபமாகவும் அல்லது சிவலிங்கத்தை நாதரூபமாக(ஒலி வடிவாக)வும், சக்தியைப் பிந்து வடிவாகவும், ஒன்றிற்கு மற்றொன்று ஆதாரம் என்னும் எண்ணத்தில் சிவனும் சக்தியும் இணைந்த சக்திலிங்கம் சிவலிங்கம் என்னும் பாவனையில் சக்தியையும் சிவனையும் பூஜிப்பவன் சிவனது மூலரூபமான நிஷ்கலப் பிரும்மத்தைப் பூஜிப்பதால் அவனே சிவ சொரூபனாகிறான். பதினாறு வகையான உபசாரங்களுடன் பூஜிப்பவன் விரும்பிய பொருளைப் பெறுகிறான். சிவலிங்கத்தைப் பூஜிக்கும் சிவனடியார்களைப் பூஜிப்பவனைக் கண்டு பரசிவம் மகிழ்ச்சி கொள்கிறார்.

ஐந்து, பத்து அல்லது நூறு சிவனடியார்களை அவர்களது மனைவிமார்களோடு மரியாதையோடு அழைத்து வந்து, தனம், உடல், மந்திரம் — இவற்றில் வஞ்சனையின்றி (குறைவின்றி மகிழ்ச்சியோடு), அவர்களையே சிவன்—சக்தி ரூபமாகப் பாவித்துத் தூய மனதுடன் பூஜிக்க வேண்டும். இவ்வாறு பூஜிப்பவன் திரும்ப இம்மண்ணுலகில் பிறவான். சிவனடியாரின் தொப்புளுக்குக் கீழ்பாகம் பிரும்மபாகம், கழுத்துவரை விஷ்ணுபாகம், முகம் சிவலிங்கம் எனக் கூறப்படுகிறது. கிரியையைக் காட்டிலும் தவம் பத்து மடங்கு உயர்ந்தது. தவத்தைவிட ஜபம் நூறு மடங்கு பெரியது. ஜபம் ஆயிரம் செய்தலைவிட ‘சிவஞானி’ உயர்ந்தவன். லட்சம் சிவஞானியைவிட ‘தியானயோகி’ உயர்ந்தவன். கோடி தியானயோகியைவிட ஸமாதிநிலையில் உள்ளவன் உயர்ந்தவன். ஒன்றைவிட ஒன்று உயர்வதுபோல் பூஜையிலும் ஒன்றைவிட ஒன்று சிறந்தது. அதன் பயனும் உயர்வும் சான்றோர்களாலும் அறிய இயலாதது. ஆகவே சிவனடியார்களின் பெருமையை யாரே அறிவர்! சிவன், சக்தி, சிவனடியார்கள் — இவர்களை பக்தியுடன் பூஜிப்பவன் சாட்சாத் பரமசிவனே. அவன் சிவத்தையே அடைந்துவிடுகிறானே! இவ்வத்தியாயத்தைப் பொருளுணர்ந்து படிப்பவன் சிவனோடு மகிழ்ந்து நிற்பன். இதைப் பிறருக்குக் கூறுபவன் சிவனருளைப் பெறுகிறான்.

அத்தியாயம் : பதினெட்டு

தளை—விடுதலை பற்றிய விளக்கம்; சிவலிங்க பூஜையின் சிறப்பு; திருநீற்றின் சிறப்பும் உண்மையும்; சிவம், குரு சொற்களின் விளக்கம்

சௌனகாதி மகரிஷிகள் கேட்கிறார்கள்—— அனைத்துமறிந்த சூத முனிவரே! தளை (பந்தம்), விடுதலை (மோட்சம்) — இவற்றின் சொரூபம் பற்றிய விளக்கத்தைக் கூற வேண்டுகிறோம்.

சூதர் கூறுகிறார்—— முனிவர்களே! தளை, விடுதலை — இவையிரண்டின் நிலை பற்றியும், முக்திக்கான உபாயம் பற்றியும் கூறுகிறேன். முழு கவனத்துடன் கேளுங்கள். பிரகிருதி, அஹங்காரம் முதலிய எட்டுவிதத் தளைகளால் கட்டப்பட்ட ஜீவனைத் ‘தளைப்பட்டவன்’ (பத்தன்) என்பர். இவ்வெட்டு தளைகளையும் தகர்த்தெறிந்தவன் விடுதலை பெற்றவன் (முக்தன்) எனப்படுவான். பிரகிருதி முதலியவற்றைத் தன்வயத்தில் கொள்வதே மோட்சம். தளை என்பது வந்து போவது; மோட்சம் இயற்கையானது — நிலையானது. தளைப்பட்டவன் தளைகளிலிருந்து விடுதலைபெறின், அவனை ‘முக்தன்’ என்பர். பிரகிருதி, அறிவு (மஹத் தத்துவம்) முக்குண விளைவான அஹங்காரம் மற்றும் ஐந்து தன்மாத்திரைகள் — இவற்றையே ஞானிகள் பிரகிருதி முதலிய எட்டு தளைகள் என்பர். பிரகிருதி முதலிய எட்டு தத்துவங்களே ஒன்றுசேர்ந்து உடலாகிறது. உடலால் கர்மமும், பின் கர்மத்தால் மீண்டும் உடலும் தோன்றுகின்றன. இவ்வாறு பிறப்பும் அதன் கர்மமும் திரும்பத் திரும்பத் தோன்றுகின்றன. உடல் ஸ்தூலம், சூட்சுமம், காரணம் என மூவகைப்படும். ஸ்தூல (பரு) உடல் விழித்த நிலையில் இயங்குவது, சூட்சும (நுண்ணிய) உடல் விழித்த நிலையிலும், கனவு நிலையிலும் இயங்குவது; புலன்களுக்கான இன்பங்களை நுகர வைப்பது, உணர வைப்பது. காரண உடல் ஸுஷுப்தி நிலையான தூக்க நிலையில் ஆன்ம ஆனந்தத்தை அனுபவிக்க வைப்பது என்று கூறப்படுகிறது.

ஜீவராசிகள், தங்களுடைய முன்வினைக்கேற்பவே இன்ப—துன்பங்களைப் பெறுகின்றன. நல்வினைக்கேற்ப இன்பங்களையும், தீவினைக்கேற்ப துன்பங்களையும் பெறுகின்றன. ஆகவே, கர்மத்தளைகளுக்குக் கட்டுப்பட்ட ஜீவராசிகள், தங்கள் ஸ்தூல—சூட்சும—காரண உடல்களால் ஆற்றப்பட்ட நல்வினை—தீவினைகளுக்கேற்பச் சுற்றிவிடப்பட்ட சக்கரம் போல் திரும்பத் திரும்பச் சுற்றி அலைகின்றன. சக்கரம் போல் சுழலும் இந்நிலை நீங்க, (காலச்) சக்கரத்தை ஆக்கியருளிய அவ்விறைவனைப் பூஜித்துத் துதித்து வணங்க வேண்டும். பிரகிருதி முதலிய எண்வகை தளைகளின் ஒட்டுமொத்த கூட்டமைப்பே ‘மகாசக்கரம்’ ஆகும். இப்பிரகிருதி அனைத்துக்கும் எட்டாதவர் பரமனான சிவபெருமானே. ஆகவே, பிரகிருதி முதலிய பெருஞ்சுழற்சிக்கு அவரே கர்த்தா. மலைவேம்பு மரத்தின் ஆணிவேர் நீரை உறிஞ்சிப் பின் வெளிவிடுவதுபோல, பரமசிவன் பிரகிருதி முதலிய தளைகளைத் தன்வயப்படுத்தி, அவற்றை ஆட்டிப் படைக்கிறார். அனைத்தையும் தன்வயத்தில் கொண்டுள்ளதால், அவர் ‘சிவன்’ என அழைக்கப்படுகிறார். பரிபூரணரும், அனைத்துமறிந்தவரும், பற்றற்றவரும் அவரே. அனைத்துமறிதல் (சர்வக்ஞதா), திருப்தி (நிறைவு), தொன்மையான அறிவு (அனாதியோகம்), தன்வயத்தனாதல் (ஸ்வதந்த்ரதா), என்றும் குறைவற்ற திறன் (நித்ய அலுப்த சக்தி) மற்றும் எண்ணற்ற சக்தி தத்துவங்களைத் தன்னுள் கொண்டு விளங்குதல் — இவ்வாறு சிவப்பரம்பொருளின் ஆறுவகையான உள்ளுணர்வு செல்வங்களைப் பற்றி வேதங்கள் மட்டுமே அறியும். ஆகவே, பகவான் சிவனது இன்னருளாலேயே பிரகிருதி முதலிய எண்வகை தத்துவங்களும் நம்வசப்படுதலாகும். சிவனது இன்னருளைப் பெற அவரைத்தானே பூஜிக்க வேண்டும்.

பரிபூரணரும், பற்றற்றவருமான சிவனாரது பூஜை எவ்வாறு இயலும்? என்போமேயானால், அவரது உகப்பிற்காக அவரைக் குறித்து, அவருக்காகவே எனப் பற்றற்ற நிலையில் செய்யப்படும் நற்செயல்களனைத்தும், அவரது திருவருளை நமக்கு அளித்திடும். சிவலிங்கம், சிவ வடிவான விக்கிரகம் அல்லது சிவனடியார்கள் ஆகியனவற்றை, சிவன் என்று ஒருமனதுடன் பாவித்து உடல், மனம், சொல், செல்வம் ஆகியனவற்றால் அப்பரம்பொருளது உகப்பிற்காகவே செய்திடல் வேண்டும். அவ்வாறு செய்திடின் பிரகிருதிக்கு எட்டாத சிவப்பரம்பொருள் பூஜை செய்பவனுக்கு உயர்ந்ததான திருவருளைப் பொழிகிறார் என்பது சர்வ நிச்சயமாகும். அவரது திருவருளால் கர்மம் முதலிய அனைத்து தளைகளும் படிப்படியாக நம் வசமாகும். கர்மம் தொடங்கி பிரகிருதி வரையிலான அனைத்தும் நம் வசமாகுமேயானால் அப்பொழுது அந்தச் சாதகன் ‘முக்தன்’ (விடுதலை பெற்றவன்) ஆகிறான். தன்னடைவிலே (தான் என்கிற நிலை) மகிழ்ச்சியோடு (ஸ்வாத்மாராமனாக) விளங்குகிறான். சிவனருளால் கர்மத்தின் விளைவாகப் பெற்ற இவ்வுடல் நம் வசமாகுமேயானால் அப்பொழுது சிவலோகத்தில் (கயிலையில்) வாழும் பேறு கிடைக்கிறது. இதுவே ஸாலோக்ய முக்தியாகும். ஐந்து தன்மாத்திரைகளும் நம் வயத்ததனால் அப்பொழுது தேவியோடு திருவருள் வழங்கும் சிவனாரது அருகிலேயே இருக்கும் ஸாமீப்ய முக்தி பெறலாகும். புத்தி நம் வசமாகுமானால் சிவ ஸாரூப்யம் பெறலாம். அதாவது அவரைப் போன்ற செயற்திறன், மான், மழு முதலிய ஆயுதங்களுடன் அவர் அருகில் இருக்கும் பேறு பெறலாம். இது ஸாரூப்ய முக்தி — அவரைப் போன்ற திருமேனியுடன் விளங்குதலாகும். புத்தி பிரகிருதியின் செயல். அது நம் வயத்ததாகும்போது பெறலாவது ஸார்ஷ்டிமுக்தி ஆகும். அதாவது சிவனைப் போன்ற செயற்திறன் முதலியன பெற்று நிற்கும் முக்தியின் எல்லை. இது முக்தியின் நான்காவது விளைநிலமாகும்.

மேலும் இறையருள் பெறுவோமானால், பிரகிருதியான மாயையும் நம்வசமாகும். அப்பொழுதுதான் பகவானது திருவுளச் செல்வங்களனைத்தும் நம் முயற்சியின்றியே நமக்குக் கிட்டும். சிவச்செல்வங்களான அனைத்துமறிதல், நிறைவு முதலியன கைவரப் பெற்ற முக்தன் தன்னிலேயே தன்னைக் கண்டு மகிழ்வான். வேதசாஸ்திரங்களைக் கற்றறிந்த அறிஞர்கள், இதைத்தான் ‘ஸாயுஜ்யமுக்தி’ (இறைவனோடு இரண்டறக் கலத்தல்) என்னும் முக்தி என்பர். இவ்வாறு சிவலிங்க பூஜை செய்வதால் முக்தி படிப்படியாகத் தானே கிடைத்தலாகும். ஆகவே, சிவ அருளைப் பெற சிவனைப் பற்றிய பூஜைகள், கதைகளைக் கேட்டல் முதலியனவற்றால் அவரைப் போற்ற வேண்டும். சிவனைப் பற்றிய செயல்கள், தவம், திருவைந்தெழுத்து ஓதல், சிவசிந்தனை, சிவனைப் பற்றிய ஆய்வு அறிவு, சிவத்தியானம் ஆகியனவற்றை ஒன்றன்பின் ஒன்றாக மேன்மேலும் அப்யசிக்க வேண்டும் — கைக்கொண்டு ஒழுக வேண்டும். தினமும் விடிவோரை முதல் இரவு படுக்கப் போகும் வரை, பிறந்தது முதல் இறக்கும் வரை உள்ள அனைத்து நேரங்களிலும் சிவசிந்தனையிலேயே ஆழங்காற்பட்டிருக்க வேண்டும். பலவாறான நறுமணப் பூக்கள் கொண்டு ஸத்யோஜாதம் முதலிய மந்திரங்களால் சிவனைப் பூஜிப்பவன், சிவனையே பெறுகிறான்.

சௌனகாதி ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள்—— நல்ல விரதங்களையே அனுஷ்டிக்கும் சூத முனிவரே! சிவலிங்கத் திருமேனியில் சிவனைப் பூஜிப்பதற்கான வழிமுறைகளைச் சற்றே விளக்க வேண்டுகிறோம்.

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— அந்தணர்களே! லிங்கங்கள் பற்றி வரிசையாகக் கூறுகிறேன், கேளுங்கள். அனைத்து விருப்பங்களையும் நல்கும் ‘ஓம்’ என்னும் பிரணவமே முதல் லிங்கமாகும். அதுவே சூட்சுமப் பிரணவ சொரூபமாகும் — அது நிஷ்கலமானது. பஞ்சாட்சர மந்திரமே ஸ்தூல லிங்கம் — அது சகலமானது. இவ்விரண்டையும் பூஜிப்பதே தவம் எனப்படும். இவையிரண்டுமே முக்தியைத் தரவல்லன. பௌருஷ லிங்கம் (மனிதர்களால் ஆக்கப்பட்ட லிங்கம்), பிரகிருதி லிங்கம் (இயற்கையாகச் சுயம்புவாகத் தோன்றியது) என சிவலிங்கங்கள் பலவகை உண்டு. அவற்றைப் பற்றி சிவபெருமான்தான் விளங்கக் கூற முடியும். அது பற்றிக் கூற வேறெவரும் சக்தி பெற்றவரிலர். மண்ணின் விகாரமாகத் தோன்றிய (மண்ணால் வனையப்பட்ட) லிங்கங்களைப் பற்றித் தெரிந்தவரை கூறுவேன். அவற்றில் முதன்மையானது சுயம்பு லிங்கம், இரண்டாவது பிந்துலிங்கம், மூன்றாவது ஒருவரால் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட லிங்கம், நான்காவது பிரதிஷ்டை செய்யப்படாமல் எடுத்துச் செல்ல வசதியாக உள்ள சரலிங்கம், ஐந்தாவது குருலிங்கம்.

தேவர்கள்—ரிஷிகளது தவத்திற்கு மகிழ்ந்து அவர்களது தவச்சாலைகளுக்கு அருகிலேயே பூமிக்கடியில் விதை உருவாக விளங்கும் சிவபெருமான், விதை பூமியைப் பிளந்து கொண்டு முளை உருவாக வெளித் தோன்றுவதுபோல் நாதலிங்கரூபமாக (ஒலி வடிவாக) வெளித் தோன்றுகிறார். இது தானாகத் தோன்றியதால் ‘சுயம்புலிங்கம்’ என்று ஞானிகளால் அழைக்கப்படுகிறார். சுயம்புலிங்கத்தைப் பூஜிப்பவனுக்கு ஞானம் தானாகவே வளர்கிறது (பெருகுகிறது). தங்கம்—வெள்ளி தகடுகளிலோ, நிலத்திலோ அல்லது வேதிகை அமைத்து அதன் மேலோ, கையினால் வரையப்பட்ட லிங்கமே சுத்தமான பிரணவரூப யந்திர லிங்கமாகும். இதற்கு பிரதிஷ்டை, ஆவாகனம் முதலிய உபசாரங்களைச் செய்ய வேண்டும். பிந்துநாதமய லிங்கம் அசையும்—அசையாதனவுமான அனைத்துமாகும். இவற்றில் பாவனையினாலேயே (எண்ணத்தினாலேயே) சிவதரிசனம் பெறமுடியும். (ஏனெனில், இவையனைத்தும் அருவ—உருவத்திருமேனி கொண்ட இறைவனது திருமேனிகளே ஆகும்.) அவரவர் நினைக்கும்வண்ணம் இறைவன் திருமேனி தாங்கி வந்து அருள்கிறார். (‘உள்ளுவார் உள்ளும்வண்ணம் வந்துலவும் திருநீற்றெம்பெருமான்’ என்பது அப்பர் திருவாக்கு.) கையினால் வரையப்பட்ட யந்திரம் அல்லது அருவுருவத் திருமேனியான தாவரங்கள் (சந்தனக்கட்டை) முதலியனவற்றில் சிவபெருமானை ஆவாகனம் செய்து, பதினாறு வகை உபசாரங்களுடன் பூஜை புரியவே, அனைத்துச் செல்வங்களும் தேடி வரும். இவ்வாறு பூஜை செய்து பழகுவதால், இறைவன் எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து விளங்கும் பரிபூரண ஆனந்த சொரூபன் என்னும் ஞானம் உண்டாகிறது.

தேவர்களும் ரிஷி முனிவர்களும் தங்களது ஆன்மலாபத்திற்காக வேத மந்திரங்களைக் கூறித் தூய்மையான இடத்தில், தூய மனதுடன் ஸ்தாபிக்கப்பட்ட லிங்கத்தை ‘பௌருஷ லிங்கம்’ என்றும், ‘பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட லிங்கம்’ என்றும் கூறுவர். இந்த லிங்கத்தைப் பூஜிப்பதால் உலகியல் தொடர்புடைய செல்வங்கள் கிடைக்கும். சான்றோர்களாலும் அந்தணர்களாலும் செல்வந்தர்களாலும் மன்னர்களாலும் சிற்பியைக் கொண்டு செய்யப்பட்ட லிங்கத்திற்கு மந்திரம் மூலம் பிரதிஷ்டை செய்யப்படுமானால், அதற்கும் பிரதிஷ்டை லிங்கமென்றும், பிராகிருத (இயற்கையாகத் தோன்றாத) லிங்கமென்றும் பெயராகும். ஆகவே, அதன் பூஜை உலகியல் போகங்களையே தரவல்லது. என்றும் அழியாது அனைத்துத் திறனோடும் உள்ளதை ‘பௌருஷம்’ (ஆண்மை, ஆளுமை) என்றும், நிலையற்றதும் திறனற்றதுமானதைப் ‘பிராகிருதம்’ என்றும் கூறுவர்.

பால்குறி (லிங்கம்), தொப்புள், நாக்கு, மூக்கின் நுனி மற்றும் சிகை என்னும் முறையில் இடுப்பு, இதயம், தலை என்கிற மூன்று இடங்களிலும் சிவலிங்கத்தின் பாவனை (எண்ணம்) செய்யப்படுமேயானால், அந்த பாவனா லிங்கத்திற்கு ‘ஆத்யாத்ம லிங்கம்’ அதாவது ‘சரலிங்கம்’ (நிலைபெயரும் லிங்கம்) என்று பெயர். மலையை ‘பௌருஷ லிங்கம்’ என்றும், உலகைப் ‘பிராகிருத லிங்கம்’ என்றும் அழைப்பர். மரம் முதலியன பௌருஷ லிங்கம்; செடி—கொடிகள், புதர்கள் முதலியன பிராகிருத லிங்கம். யவம் என்னும் தானியம் பிராகிருத லிங்கம்; நெல், கோதுமை பௌருஷ லிங்கம். அணிமா, மகிமா முதலிய எண்வகை சித்திகளையும் ‘பௌருஷ ஐசுவரியம்’ என்பர். அழகிய மாதர், செல்வம் ஆகிய விஷய சுகங்களைப் ‘பிராகிருத (உலகியலான) செல்வம்’ என்பர் சான்றோர்.

சரலிங்கத்தில் முதலில் ரசலிங்கத்தைப் பற்றிக் கூறுகிறேன். ரசலிங்கம் அந்தணர்கள் விரும்பும் அனைத்துப் பொருட்களையும் தருவது. நன்மை பயத்திடும் பாணலிங்கம் க்ஷத்திரியர்களுக்குப் பேரரசைத் தரவல்லது. தங்கத்தாலான சுவர்ணலிங்கம் வைசியர்களைப் பெருந்தனவந்தர்களாக ஆக்கவல்லது. கல்லினால் வடிக்கப்பட்ட சிவலிங்கம் வேளாளர்களுக்குத் தூய்மையைத் தரவல்லது. படிக லிங்கமும் பாண லிங்கமும் அனைவருக்கும் உகந்தது; விரும்பியதைத் தரவல்லது. நம்முடையதாக இல்லாதிருப்பினும் பிறரது படிக—பாண லிங்கங்களையும் பூஜிக்கலாம், தவறில்லை. சுமங்கலி பெண்களுக்கு மண்ணால் வனையப்பட்ட லிங்கமே உயர்ந்ததும் உகந்ததும் ஆகும். உலகியலைவிட்டுச் செல்ல மனமில்லாத — உலகியலில் உழன்று திரியும் கைம்பெண்களுக்குப் படிக லிங்க பூஜையே ஏற்றது. பற்றற்ற விதவைகளுக்கு ரசலிங்க பூஜையே ஏற்றது. நியமங்களை விடாது அனுஷ்டிக்கும் மகரிஷிகளே! குழந்தைப்பருவம், இளமைப்பருவம், கிழப்பருவம் ஆகிய எப்பருவத்தவள் ஆனாலும் பெண்களுக்குத் தூய்மையான படிக லிங்க பூஜையே சகல செல்வங்களையும் அளிப்பதாகும். வீடுவாசல் என்றிருக்கும் பெண்டிர்க்குப் பீடபூஜையே இவ்வுலக இன்பங்களை விரும்பியபடி தரவல்லது.

பயனில் விருப்பங்கொண்டு பூஜை செய்யும் உலகியல் வழியில் (பிரவிருத்தி மார்க்கத்தில்) நிற்பவன் நல்லதொரு குருவின் உதவியுடன்தான் பூஜை செய்யவேண்டும். பகவானுக்கு அபிஷேகம் செய்து, பின் அரிசியினால் சமைக்கப்பட்ட அன்னத்தையே நிவேதனம் செய்யவேண்டும். பூஜை முடிந்ததும் பகவானைப் பூஜை பெட்டியில் வைத்து மூடி வீட்டில் தூய்மையான ஓரிடத்தில் வைக்க வேண்டும். உலகியலை விட்டு விலகி, நிவிருத்தி வழியில் நிற்பவன் கைகளிலேந்தியபடியே சிவலிங்கத்தைப் பூஜித்து அன்றைய தினம் பிச்சை ஏற்பதன் வாயிலாகக் கிடைத்த அன்னத்தையே பகவானுக்கு அர்ப்பணிக்கலாம். அவர்களுக்கு சூட்சும லிங்கமே பூஜைக்குகந்தது. அவர்கள் விபூதியினாலேயே பகவானுக்கு அர்ச்சனை செய்து, விபூதியையே நிவேதனம் செய்யலாம். பூஜை முடிந்தபின் அந்தச் சிவலிங்கத்தை எப்பொழுதும் தன் தலையிலேயே தாங்க வேண்டும். (அதாவது கீழேயோ, வேறிடத்திலோ வைக்கக் கூடாது.)

லௌகிக அக்னியில் உண்டானது, வேதத்தீயில் (வேள்வித்தீயில்) உண்டானது, சிவத்தீயில் உண்டானது என திருநீறு மூன்று வகைப்படும். லௌகிகாக்னியில் கிடைத்த விபூதியைத் திரவியங்களைச் சுத்தி செய்வதற்கு உபயோகிக்கலாம். மண், மரம், உலோகம் ஆகியவற்றாலான பாத்திரங்கள், தானியங்கள், எள் முதலிய திரவியங்கள், துணிமணிகள், பர்யுஷிதமான (3¼ நாழிகை அல்லது 1½ மணி காலம் கழிந்த) பொருள்கள் ஆகியனவற்றை லௌகிக அக்னியில் கிடைத்த விபூதியால் சுத்தம் செய்யலாம். நாய் முதலிய பிராணிகளால் தீண்டப்பட்ட பாத்திரங்களையும் இதனால் தூய்மையாக்கலாம். நீரில் குழைத்தோ அல்லது உதிரியாகவோ சமயத்திற்கேற்ப விபூதியை உபயோகிக்கலாம். வேதாக்னியில் (வேள்வித்தீயில்) கிடைத்த சாம்பலான விபூதியை, அந்த வைதிக வேள்வி முடிந்ததும் (ரட்சையாக) அணிந்து கொள்ளலாம். மந்திரமும் செயலும் இணைந்த வேள்வியில், மந்திரமும் செயலுமே அத்தீயில் விபூதியாக (பஸ்மமாக) ஆகிறது. அந்த பஸ்மத்தைத் தரிப்பதால் (இட்டுக் கொள்வதால்), அந்த வேள்வி என்னும் கர்மம் நம் ஆன்மாவிலே ஒன்றுபட்டதாக ஆகிறது.

அகோரம்‡ என்னும் சிவமந்திரத்தைச் சொல்லிக் கொண்டேதான் பில்வக்கட்டையை எரிக்க வேண்டும். பின்பு, அந்த அகோர மந்திரத்தைக் கூறி அபிமந்த்ரணம் (தொட்டுக் கொள்ளுதல்) செய்யப்பட்ட அக்னியே ‘சிவாக்னி’ எனப்படும். இவ்வாறான அக்னியில் வெந்து கருகிய பில்வக்கட்டையின் சாம்பலே சிவாக்னியில் உண்டான திருநீறு. கபிலை என்னும் காராம்பசுவின் அல்லது நல்ல பசுவின் சாணத்தில் தயாரான வறட்டி, அரசமரம், ஆலமரம், பலாசமரம், நெல்லிமரம், இலந்தை மரம் முதலிய மரங்களின் கட்டைகளை சிவாக்னியினால் எரிக்கலாம். இதனால் கிடைத்த பஸ்மமே சிவத்தீயில் பெற்ற தூய்மையான திருநீறு அல்லது தருப்பையில் பற்ற வைத்த தீயில் திருவைந்தெழுத்தை ஓதி, முன்கூறிய மரக்கட்டைகளை எரிக்கலாம். பின்பு, அந்தச் சாம்பலை நல்ல துணியில் வஸ்திரகாயம் செய்து, நுண்ணியதாக விழுந்த அந்த பஸ்மத்தை நல்லதொரு பாத்திரத்தில் நிரப்பி வைக்கவேண்டும். அதை அணிவதால் காந்தியும் ஒளியும் பெருகுகின்றன. அத் திருநீரைப் பூசிக் கொள்பவனை அனைவரும் புகழ்ந்து கொண்டாடுவார்கள்.

‡ அகோ4ரேப்4யோऽத2 கோ4ரேப்4யோ

கோ4ரகோ4ரதரேப்4ய: ।

ஸர்வேப்4யோ ஸர்வ ஶர்வேப்4யோ

நமஸ்தே அஸ்து ருத்3ரரூபேப்4ய: ॥

‘பஸ்மம்’ என்ற சொல்லிற்கு இறைவன் கொண்ட பொருளானது செல்வம், ஐசுவரியம் என்பதுதான். அரசன், தன் அரசின் சாரமாக வரியைப் பெறுகிறான். மனிதன் தானியங்களைச் சமைத்து, அதன் சாரத்தைப் பெறுகிறான். கண்ணுக்குத் தெரியாமல் வயிற்றில் எரியும் ஜடராக்னி பலவிதமான ஆகாரங்களை ஏற்று எரித்து, அதன் மூலம் உணவின் சாரத்தை எடுத்து, உடலை வளர்க்கிறது. அதேபோலத்தான் உலகைப் படைத்த சிவபெருமானும் தன்னால் தாங்கப்பட்ட இப்பிரபஞ்சத்தை எரித்து, அதன் சாரமான பஸ்மாவைத் தன் திருமேனியில் தரிக்கிறார் — பூசிக் கொள்கிறார். சாம்பல், விபூதியைப் பூசிக் கொள்வதன் வாயிலாக, உலகின் சாரத்தையே அவர் எடுத்துக் கொள்கிறார். தன் திருமேனியிலேயே தனது இரத்தின ரூபமான (உயர்ந்ததான பஸ்மத்தை) விபூதியைப் பின்வருமாறு தரித்துக் கொள்கிறார். அதாவது, ஆகாயத்தின் சாரம் பகவானது கற்றைச்சடை; வாயுவின் சாரம் திருமுகம்; தீயின் சாரம் இதயம்; நீரின் சாரம் இடுப்பு; நிலத்தின் சாரம் முழந்தாள்கள். பிரும்மா, விஷ்ணு, ருத்ரன் — இவர்களின் சாரம் நெற்றியில் விளங்கும் முப்பட்டைகள் (திரிபுண்டரம்). இவற்றையெல்லாம் உலகின் நன்மைக்காகவே இறைவன் ஏற்றுள்ளார். இச்சிவனேயன்றோ பிரபஞ்சத்தின் அனைத்து சாரங்களையும் தன்வயத்தில் கொண்டவர். ஆகவே, இவரைத் தன்வசம் கொள்ள திறன் பெற்றவர்கள் எவருமிலர். அனைத்து விலங்குகளையும் இம்சை செய்வதால் ‘சிம்மம்’ என்று பெயர் பெறுகிறது சிங்கம். அதை இம்சிக்கும் விலங்கு வேறொன்று இல்லாமையாலும், அதைச் சிங்கம் என்கின்றனர் அல்லவா?

‘ஶ’ என்பது நித்திய சுகமான ஆனந்தத்தையும், ‘இ’ என்பது புருஷனையும், ‘வ’ என்பது அமுதச்சொரூபியான பராசக்தியையும் குறிக்கிறது. இம்மூன்றின் ஒன்றுசேர்ந்த ரூபமே (ஶ—இ—வ) ‘ஶிவ’ என்பதாகும். ஆகவே, சிவனே நமது ஆன்மநாயகன் என்று நினைத்து அவரைப் பூஜிக்கவேண்டும். அதற்கு முதல்படியாக நம் உடலில் விபூதியைத் தரிக்க வேண்டும். நெற்றியில் மூன்று பட்டைகளாக இட்டுக் கொள்ள வேண்டும். பூஜை சமயத்தில் நீரில் குழைத்தும், திரவியங்களைத் தூய்மைப்படுத்த உலர்ந்த (உதிரியான) விபூதியையும் பயன்படுத்த வேண்டும். முக்குணங்களுக்கெட்டாத இறைவன் மாறுபாடு அடையும் ‘ராஜஸம்’ முதலிய குணங்களைத் தடுத்து அகற்றுவதால், அனைத்திற்கும் குருவாக (ஆசானாக) விளங்குகிறார். குரு தன்னையே நம்பி அடைக்கலம் புகுந்துள்ள சீடர்களுக்கு முதலில் முக்குணங்களையும் விலக்கித் தள்ளி, பின் சிவதத்துவத்தை உபதேசிப்பதால் அவரை ‘குரு’ என்றழைக்கின்றனர். குருவைப் பூஜிப்பது பரசிவத்தைப் பூஜிப்பதே ஆகும். குரு உபயோகித்துக் களைந்த அனைத்துப் பொருட்களும் நம் ஆன்மாவைத் தூய்மை செய்வனவேயாகும். குருவின் கட்டளையோ, அனுமதியோ இல்லாமல், நாம் உபயோகித்து கொள்ளும் அனைத்துப் பொருட்களும் திருடன் திருடிய பொருட்களை உபயோகப்படுத்துவது போலவே ஆகும். நம் குருவைவிட மேலும் ஞானியான ஒருவர் கிடைப்பாரேயானால் அவரை முயற்சி செய்து குருவாக்கிக் கொள்ள வேண்டும். அஞ்ஞானமாகிற தளையிலிருந்து விடுதலை பெறுவதன்றோ பிறவி பெற்றதன் முக்கிய பயன். ஆகவே, விசேஷமான ஞானம் பெற்றவரன்றோ, இந்த ஜீவான்மாவைத் தளையிலிருந்து விடுதலை பெறச் செய்ய இயலும்.

பிறப்பு—இறப்பு என்கிற இரட்டையைத் தந்ததே சிவப்பரம்பொருளின் மாயைதானே! இப்பிறப்பிறப்புகளை அம்மாயைக்கென அர்ப்பணித்தவன், மறுபடியும் உடலாகிய தளையில் விழமாட்டான். உடலுள்ள வரை கர்மங்களுக்கே ஆட்பட்டவனை ‘பத்தஜீவன்’ (தளைப்பட்டவன்) என்பர். ஸ்தூலம், சூட்சுமம், காரணம் என்னும் மூவுடல்களையும் தன்வயப்படுத்தினால் ஜீவன் முக்தி பெறுவான் என்பது ஞானிகளின் கூற்று. அனைத்திற்கும் காரணரான சிவன்தான் மாயை என்னும் சுழற்சியைச் செய்தவர். மாயை தந்த அந்த இரட்டைகளைக் களைபவரும் அவரேதான். ஆதலால், அவரால் உண்டாக்கப்பட்ட இரட்டைகளை அவரிடமே ஒப்படைத்திடல் வேண்டும். சிவபூஜையில் ஈடுபாடுடையவன் மௌனம் ஏற்கவேண்டும். வாய்மை முதலிய குணங்களைக் கைக்கொள்ளுதல் வேண்டும். செயல், ஜபம், தவம், அறிவு (ஞானம்), தியானம் — இவற்றை ஒன்றொன்றாக அனுஷ்டானத்தில் (வாழ்க்கை நடைமுறையில்) கொண்டு வரவேண்டும். கிரியை முதலிய யோகத்தினால் செல்வம், தெய்வத் திருமேனி, அறிவின் பெருக்கம், அஞ்ஞான இருள் அகலல் மற்றும் பகவான் சிவனின் அருகில் இருக்கும் பேறு முதலியன முறையே கிடைக்கப் பெறும். பற்றற்றுச் செயலாற்றுவதால் அஞ்ஞான இருள் அகல்கிறது. அதனால் சிவனடியவன் அதற்குரிய பயனைப் பெறுகிறான்.

சிவனடியவன் இடம், காலம், பொருள், உடல்நலம் — இவற்றிற்கேற்ப கிரியை, சரியை, யோகம் முதலியவற்றை ஏற்கலாம். அறநெறியில் பெற்ற வருவாயில் வாழ்க்கை நடத்தும் அறிவாளி சிவனது கயிலையில் வசிக்கப் பெறுகிறான். ஜீவஹிம்சை முதலியன அற்ற, மிகவும் சிரமமில்லாத வாழ்க்கை, திருவைந்தெழுத்து கூறிப் புரோட்சிக்கப்பட்ட (தெளிக்கப்பட்ட) உணவு மற்றும் நீர் ஆகியவையே சுகம் அதாவது இன்பமளிப்பது. ஏழை ஒருவன் பிச்சையெடுத்துக் கொண்டு வரும் உணவு, ஞானத்தை அளிப்பது என்பது சான்றோர் சொல். சிவனடியாருக்குப் பிச்சை அன்னம் கிடைக்கப் பெறுமானால், அது அவனது சிவசிந்தனையை (பக்தியை) வளர்க்கும். சிவயோகிகள் பிச்சை அன்னத்தை (சம்புசத்ரத்தை) ‘சிவ வேள்வி’ என்கின்றனர். இந்நிலவுலகில் ஏதாவதோர் இடத்தில் ஏதாவதொரு வழியில் தூய்மையான உணவு பெற்று, தான் செய்யும் சாதனையின் உட்கிடக்கையை வெளியே எவரிடமும் கூறாது மௌனத்துடன் இருக்க வேண்டும். சிவனடியார்கள் மத்தியில் மட்டுமே சிவனது பெருமைகளை வெளியிட வேண்டும். திருவைந்தெழுத்தின் பெருமையை அச்சிவனேயன்றி மற்றார் யாரே அறிவர்?

முனிவர்களே! முன்பு வியாசரது திருவாக்கினின்றும் கூறக் கேட்டபடி, இதுவரை சிவலிங்கத்தைப் பற்றியும் சாதனை பற்றியும் சுருக்கமாக உங்களுக்குக் கூறினேன். அனைவருக்கும் சகல நன்மைகளையும் பயக்கும் சிவபக்தி நமக்கு உறுதியாக வேண்டும். இவ்வத்தியாயத்தைப் படிப்பவரும் கேட்பவரும் சிவனது திருவருளால் சிவஞானம் பெறுவர்.

அத்தியாயம் : பத்தொன்பதும் இருபதும்

பார்த்திவ (மண்ணாலான) லிங்கத்தை அமைக்கும் முறையும், வேதவிதிப்படியான பூஜை முறையும்

மண்ணால் வனையப்பட்ட பார்த்திவ லிங்கத்தின் பெருமைகளையெல்லாம் விளங்கக் கூறியபின், சூதபுராணிகர் மேலும் கூறலானார்—— மகரிஷிகளே! வேதமோதிய கர்மங்களில் ஈடுபாடும் பக்தியும் கொண்ட மக்களுக்காக வேதம் வகுத்த வழிப்படி, பார்த்திவ லிங்கத்தின் பூஜை முறையை இனி விளக்கிக் கூறுகிறேன். இப்பூஜை முறை இவ்வுலக போகங்களையும் பரவுலக முக்தியையும் அளிக்கவல்லது. தினமும் தவறாது கடைப்பிடித்தொழுக வேண்டிய கடமைகளைப் பற்றிக் கூறுவது ‘ஆன்ஹிக சூத்திர’ங்கள். அதில் கூறியவாறு முறைப்படி நீராடி காலை சந்தியாவந்தனத்தை முடித்துப் பின் பிரும்மயக்ஞம் செய்யவேண்டும். தேவதைகள், ரிஷிகள், பித்ருக்கள் ஆகியோர்களுக்குத் தர்ப்பணம் செய்யவேண்டும். நம்மால் முடிந்தவரை நித்தியகர்மானுஷ்டானங்களை முழுமையாக முடித்து, சிவபெருமானை மனதில் தியானித்தவாறே விபூதியை நெற்றியில் இட்டுக் கொண்டு ருத்ராட்ச மாலையை அணியவேண்டும். பின்பு, நம் விருப்பங்கள் நிறைவேற முழுமையான பக்தியோடு உயர்ந்ததான மண்ணால் ஆக்கப்பட்ட பார்த்திவ லிங்கத்திற்கு வைதீக முறைப்படி நன்கு பூஜை செய்ய வேண்டும். ஆறு—குளங்களது கரை, மலை, வனம், சிவாலயம் அல்லது தூய்மையான ஓரிடம் ஆகிய இடங்களிலேயே பார்த்திவ லிங்க பூஜை புரியவேண்டும். தூய்மையான இடத்திலிருந்து சோம்பலின்றி முழு ஈடுபாடோடு நல்ல மண்ணை எடுத்து வந்து பொறுமையாகக் கவனமாக சிவலிங்கத் திருமேனியைச் செய்ய வேண்டும். அந்தணர்கள் வெண்ணிற மண்ணைக் கொண்டும், க்ஷத்திரியர்கள் சிவந்த மண்ணைக் கொண்டும், வைசியர்கள் மஞ்சள் (பழுப்பு) நிற மண்ணினாலும், வேளாளர்கள் கறுப்பு நிற மண்ணினாலும் சிவலிங்கத்தைச் செய்யலாம். அல்லது கிடைத்த எந்த நிற மண்ணினாலும் சிவலிங்கத்தைச் செய்து கொள்ளலாம்.

சிவலிங்கம் செய்வதற்காகச் சிரமப்பட்டு எடுத்து வந்த மண்ணை ஒரு தூய்மையான இடத்தில் வைத்து, அதை கல், குப்பை இல்லாமல் சுத்தப்படுத்தி நீர்விட்டுக் குழைத்துப் பின்பு வேத ஆகமங்களில் கூறியபடி பொறுமையாகவும் கவனமாகவும் பார்த்திவ லிங்கத்தை அழகான முறையில் பிடிக்க வேண்டும். பின், இகபர சுகங்களைப் பெறுவதற்காக பக்தியோடு பூஜை புரிய வேண்டும். இனி, பார்த்திவ லிங்கத்தின் பூஜை முறையை முறைப்படி கூறுகிறேன், கேளுங்கள்——

முதலில் ‘ஓம் நம: ஶிவாய’ என்னும் திருவைந்தெழுத்தை ஓதி, பூஜைக்கான சாமான்களை நீர் தெளித்துப் புரோட்சிக்க வேண்டும். பின்பு, ‘பூ4ரஸி பூ4மிரஸ்யதி3திரஸி விஶ்வதா4யா விஶ்வஸ்ய பு4வநஸ்ய த4ர்த்ரீ । ப்ரு॒தி2வீம் யச்ச2 ப்ரு॒தி2வீம் த்3ரு॒கும்ஹ ப்ரு॒தி2வீம் மா ஹிகும்ஸீ: ।’ என்கிற மந்திரத்தைக் கூறி, பூஜிக்கும் இடத்தைத் துடைக்க வேண்டும்.

பின், ‘ஆபோ அஸ்மாந் மாதர: ஶுந்த4யந்து க்4ரு॒தேந நோ க்4ரு॒தப்வ: புநந்து । விஶ்வம் ஹிரிப்ரம் ப்ரவஹந்தி தே3வீருதி3தா3ப்4ய: ஶுசிரா பூத ஏமி ।’ என்கிற மந்திரத்தைக் கூறிக் கலச தீர்த்தத்தைச் சுத்தி செய்து கொள்ள வேண்டும்.

‘நமஸ்தே ருத்3ர மந்யவ உதோ த இஷவே நம: । நமஸ்தே அஸ்து த4ந்வநே பா3ஹுப்4யாமுத தே நம: ।’ என்கிற மந்திரத்தினால் நான்கு திசைகளிலும் படிகத்தினால் எல்லைச்சுவர் கட்டியதாகப் பாவித்துக் கொள்ள வேண்டும். (இது நான்கு எல்லைகளிலும் ரட்சை செய்வதாகப் பொருள்.)

‘நம: ஶம்ப4வே ச மயோப4வே ச நம: ஶங்கராய ச மயஸ்கராய ச நம: ஶிவாய ச ஶிவதராய ச ।’ என்னும் மந்திரத்தைக் கூறி, பகவானை எழுந்தருளச் செய்யும் இடத்தைச் சுத்தி செய்க.

‘நம ஊர்வ்யாய ச சூர்ம்யாய ச நம: பர்ண்யாய ச பர்ணஶத்3யாய ச நமோऽப கு3ரமாணாய சாபி4க்4நதேச ।’ என்கிற மந்திரத்தைச் சொல்லி, பஞ்சாம்ருதத்தால் புரோட்சிக்கவும்.

அதன்பின், ‘நமோऽஸ்து நீலக்3ரீவாய ஸஹஸ்ராக்ஷாய மீடூ4ஷே । அதோ2 யே அஸ்ய ஸத்வாநோऽஹம் தேப்4யோऽகரம் நம: ।’ என்கிற மந்திரத்தைச் சொல்லிக் கொண்டே, சிவலிங்கத்தைப் பீடத்தில் எடுத்து வைக்க வேண்டும்.

‘ஏதத்தே ருத்3ராவஸம் தேந பரோ மூஜவதோऽதீஹி । அவததத4ந்வா பிநாகாவஸ: க்ரு॒த்திவாஸா அஹிகும்ஸந்ந: ஶிவோऽதீஹி ।’ என்கிற மந்திரத்தினால் பகவானுக்கு இரத்தின சிங்காசனம் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

‘மா நோ மஹாந்தமுத மா நோ அர்ப4கம் மா ந உக்ஷந்தமுத மா ந உக்ஷிதம் । மா நோ வதீ4: பிதரம் மோத மாதரம் மா ந: ப்ரியாஸ்தந்வோ ருத்3ர ரீரிஷ: ।’ என்கிற மந்திரத்தினால் ஆவாகனம் செய்க.

‘யா தே ருத்3ர ஶிவா தநூரகோ4ராऽபாபகாஶிநீ । யா நஸ்தந்வா ஶந்தமயா கி3ரிஶந்தாபி4 சாகஶீஹி ।’ என்னும் ரிக் மந்திரத்தால் பகவானை அபிஷேக சோமசூத்திர வேதிகையில் வைக்கவும்.

‘யாமிஷும் கி3ரிஶந்த ஹஸ்தே விப4ர்ஷ்யஸ்தவே । ஶிவாம் கி3ரித்ர தாம் குரு மா ஹிகும்ஸீ: புருஷம் ஜக3த் ।’ என்கிற மந்திரத்தினால் பகவானது அங்கங்களைத் தொட்டு நியாஸம் செய்க.

‘அத்4யவோசத3தி4வக்தா ப்ரத2மோ தை3வ்யோ பி4ஷக் । அஹீகுஶ்ச ஸர்வாஞ்—ஜம்ப4யந்த்ஸர்வாஶ்ச யாதுதா4ந்யோऽத4ராசீ: பரா ஸுவ ।’ என்கிற மந்திரம் கூறி அன்போடு அமர வேண்ட வேண்டும்.

‘அஸௌ யஸ்தாம்ரோ அருண உத ப3ப்4ரு: ஸுமங்க3ல: । யே சைநகும்ருத்3ரா அபி4தோ தி3க்ஷு ஶ்ரிதா: ஸஹஸ்ரஶோऽவைஷாகும்ஹேட3 ஈமஹே ।’ என்கிற ரிக்கைக் கூறி, சிவலிங்கத்தின் மேல் தன் இஷ்ட தேவதையான சிவபிரானது நியாஸம் செய்க.

‘அஸௌ யோऽவஸர்பதி நீலக்3ரீவோ விலோஹித: । உதைநம் கோ3பா அத்3ரு॒ஶ்ரந்நத்3ரு॒ஶ்ரந்நுத3ஹார்ய: ஸ த்ரு॒ஷ்டோ ம்ரு॒ட3யாதி ந: ।’ என்கிற மந்திரத்தால் பகவானது அருகில் செல்வதாகப் பாவனை செய்க.

அதன்பின், ‘நமோऽஸ்து நீலக்3ரீவாய ஸஹஸ்ராக்ஷாய மீடு4ஷே । அதோ2 யே அஸ்ய ஸத்வாநோऽஹம் தேப்4யோऽகரம் நம: ।’ என்கிற மந்திரத்தால் பாத்யம் தருக.

‘தத்புருஷாய வித்3மஹே மஹாதே3வாய தீ4மஹி தந்நோ ருத்3ர: ப்ரசோத3யாத் ।’ என்கிற ‘ஸ்ரீருத்ர காயத்ரி’யைக் கூறி, அர்க்யம் தருக.

‘த்ர்யம்ப3கம் யஜாமஹே ஸுக3ந்தி4ம் புஷ்டிவர்த4நம் । உர்வாருகமிவ ப3ந்த4நாந்—ம்ரு॒த்யோர்—முக்ஷீய மாம்ரு॒தாத் । த்ர்யம்ப3கம் யஜாமஹே ஸுக3ந்தி4ம் பதிவேத3நம் । உர்வாருகமிவ ப3ந்த4நாதி3தோ முக்ஷீய மாமுத: ।’ என்கிற மந்திரத்தைக் கூறி, இறைவனுக்கு ஆசமனீயம் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

‘பய: ப்ரு॒தி2வ்யாம் பய ஓஷதீ4ஷு । பயோ தி3வ்யந்தரிக்ஷே பயோ தா4: । பயஸ்வதீ: ப்ரதி3ஶ: ஸந்து மஹ்யம் ।’ என்னும் ரிக் மந்திரத்தைக் கூறிக் கொணடு பாலினால் அபிஷேகம் செய்யவேண்டும்.

‘த3தி4க்ராவ்ணோ அகாரிஷம் ஜிஷ்ணோரஶ்வஸ்ய வாஜிந: । ஸுரபி4 நோ முகா2 கரத் ப்ரணஆயூகும்ஷி தாரிஷத் ।’ என்கிற மந்திரத்தினால் தயிர் அபிஷேகம் செய்யவேண்டும்.

‘க்4ரு॒தம் க்4ரு॒தபாவாந: பிப3த வஸாம் வஸாபாவாந: பிப3தாந்தரிக்ஷஸ்ய ஹவிரஸி ஸ்வாஹா । தி3ஶ: ப்ரதி3ஶ ஆதி3ஶோ விதி3ஶ உத்3தி3ஶோ தி3க்3ப்4ய: ஸ்வாஹா ।’ என்கிற மந்திரத்தால் நெய் அபிஷேகம் செய்யவேண்டும்.

‘மது4 வாதா ரு॒தாயதே மது4 க்ஷரந்தி ஸிந்த4வ: । மாத்4வீர்ந: ஸந்த்வோஷதீ4: ।

மது4 நக்தமுதோஷஸோ மது4மத் பார்தி2வகும்ரஜ: । மது4 த்3யௌரஸ்து ந: பிதா ।

மது4மாந்நோ வநஸ்பதிர் மது4மாகும் அஸ்து ஸூர்ய: । மாத்4வீர் கா3வோ ப4வந்து ந: ।

என்கிற மூன்று ரிக்குகளைக் கூறித் தேன் அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்.

‘அபாகும் ஸமுத்3வயஸகும் ஸூர்யே ஸந்தகும் ஸமாஹிதம் । அபாயகும் ரஸஸ்ய யோ ரஸஸ்தம் வோ க்3ரு॒ஹ்ணாப்4யுத்தமம் உபயாம க்3ரு॒ஹீதோऽஸீந்த்3ராய த்வாம் ஜுஷ்டம் க்3ரு॒ஹ்ணாம் யேஷ தே யோநிரிந்த்3ராய த்வா ஜுஷ்டதமம் ।’ என்கிற ரிக்கினால் நாட்டுச் சர்க்கரை (வெல்லப் பொடி) அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும். இந்த பால் முதலிய ஐந்து பொருட்களே ‘பஞ்சாமிர்தம்’ எனப்படும். அல்லது பாத்யம் அளிப்பதற்காக முன்பு கூறப்பட்ட ‘நமோऽஸ்து நீலக்3ரீவாய’ முதலிய மந்திரங்களினாலும் பஞ்சாமிர்த ஸ்நானம் செய்யலாம்.

‘மா நஸ்தோகே தநயே மா ந ஆயுஷி மா நோ கோ3ஷு மா நோ அஶ்வேஷு ரீரிஷ: । வீராந் மா நோ ருத்3ர பா4மிநோ வதீ4ர் ஹவிஷ்மந்த: ஸத3மித் த்வா ஹவாமஹே ।’ என்கிற மந்திரத்தை அன்போடு கூறியவண்ணம் இடுப்பில் அணியும் வஸ்திரத்தை உடுத்தவும்.

‘நமோ த்4ரு॒ஷ்ணவே ச ப்ரம்ரு॒ஶாய ச நமோ நிஷங்கி3ணே சேஷுதி4மதே ச நமஸ்தீக்ஷ்ணேஷவே சாயுதி4நே ச நம: ஸ்வாயுதா4ய ச ஸுத4ந்வநே ச ।’ என்கிற மந்திரத்தால் உத்தரீயம் (மேலாடை) சமர்ப்பிக்கவும்.

‘யா தே ஹேதீர்மீடு4ஷ்டம ஹஸ்தே ப3பூ4வ தே த4நு: । தயாஸ்மாந்—விஶ்வத—ஸ்த்வமயக்ஷ்மயா பரிப்3பு4ஜ । பரி தே த4ந்வநோ ஹேதிரஸ்மாந்வ்ரு॒ணக்து விஶ்வத: । அதோ2 ய இஷுதி4ஸ்தவாரே அஸ்மந் நிதே4ஹி தம் । அவதத்ய த4நுஸ்த்வகும் ஸஹஸ்ராக்ஷ ஶதேஷுதே4 । நிஶீர்ய்ய ஶல்யாநாம் முகா2 ஶிவோ ந ஸுமநா ப4வ । நமஸ்தே அஸ்த்வாயுதா4யா—நாததாய த்4ரு॒ஷ்ணவே । உபா4ப்4யாமுத தே நமோ பா3ஹுப்4யாம் தவ த4ந்வநே ।’ என்கிற நான்கு ரிக்குகளையும் கூறி, பகவானுக்கு வஸ்திரமும் யக்ஞோபவீதமும் (பூணூலும்) அர்ப்பணிக்கவும்.

‘நம: ஶ்வப்4ய: ஶ்வபதிப்4யஶ்ச வோ நமோ நமோ ப4வாய ச ருத்3ராய ச நம: ஶர்வாய ச பஶுபதயே ச நமோ நீலக்3ரீவாய ச ஶிதிகண்டா2ய ச ।’ என்கிற ரிக்கைக் கூறி, பகவானுக்குச் சந்தனமும் குங்குமமும் சமர்ப்பிக்கவும்.

‘நமஸ்தக்ஷப்4யோ ரத2காரேப்4யஶ்ச வோ நமோ நம: குலாலேப்4ய: கர்மாரேப்4யஶ்ச வோ நமோ நமோ நிஷாதே3ப்4ய: புஞ்ஜிஷ்டே2ப்4யஶ்ச வோ நமோ நம: ஶ்வநிப்4யோ ம்ரு॒க3யுப்4யஶ்ச வோ நம: ।’ என்கிற மந்திரத்தினால் அட்சதை சமர்ப்பிக்கவும்.

‘நம: பார்யாய சாவார்யாய ச நம: ப்ரதரணாய சோத்தரணாய ச நமஸ்தீர்த்2யாய ச கூல்யாய ச நம: ஶஷ்ப்யாய ச பே2ந்யாய ச ।’ என்னும் ரிக்கைக் கூறிப் பூமாலை அணிவிக்கவும்.

‘நம: பர்ணாய ச பர்ணஶதா3ய ச நம உத்3கு3ரமாணாய சாபி4க்4நதே ச நம ஆகி2த3தே ச ப்ரகி2த3தே ச நம இஷுக்ரு॒த்3ப்4யோ த4நுஷ்க்ரு॒த்3ப்4யஶ்ச வோ நமோ நமோ வ: கிரிகேப்4யோ தே3வாநா ஹ்ரு॒த3யேப்4யோ நமோ விசிந்வத்கேப்4யோ நமோ நம ஆநிர்ஹதேப்4ய: ।’ என்று கூறி, பில்வ பத்திரத்தைச் சமர்ப்பிக்கவும்.

‘நம: கபர்தி3நே ச வ்யுப்தகேஶாய ச நம: ஸஹஸ்ராக்ஷாய ச ஶதத4ந்வநே ச நமோ கி3ரிஶயாய ச ஶிபிவிஷ்டாய ச நமோ மீடு4ஷ்டமாய சேஷுமதே ச ।’ என்ற மந்திரத்தினால் தூபம் காட்டவும்.

‘நம ஆஶவே சாஜிராய ச நம: ஶீக்4ர்யாய ச ஶீம்யாய ச நம ஊர்ம்யாய சாவஸ்வந்யாய ச நமோ நாதே3யாய ச த்3வீப்யாய ச ।’ என்னும் ரிக்கைக் கூறி, சாஸ்திர முறைப்படி தீபம் காட்டவும்.

அதன்பின் கைகளைத் துடைத்துக் கொண்டு ‘நமோ ஜ்யேஷ்டா2ய ச கநிஷ்டா2ய ச நம: பூர்வஜாய சாபரஜாய ச நமோ மத்4யமாய சாபக3ல்பா4ய ச நமோ ஜக4ந்யாய ச பு3த்4ந்யாய ச ।’ என்கிற மந்திரத்தைக் கூறி உயர்ந்த நைவேத்யங்களை அர்ப்பணிக்கவும். அதன்பின் ‘த்ர்யம்ப3கம் யஜாமஹே’ என்கிற மந்திரம் சொல்லி, பகவானுக்கு ஆசமனம் அளிக்கவும்.

‘இமா ருத்3ராய தவஸே கபர்தி3நே க்ஷயத்3வீராய ப்ரப4ராமஹே மதீ: । யதா2 ஶமஸத்3 த்3விபதே3 சதுஷ்பதே3 விஶ்வம் புஷ்டம் க்3ராமே அஸ்மிந்நநாதுரம் ।’ என்கிற மந்திரம் சொல்லி பழங்களை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

‘நமோ வ்ரஜ்யாய ச கோ3ஷ்ட்யாய ச நமஸ்தல்ப்யாய ச கே3ஹ்யாய ச நமோ ஹ்ரு॒த3ய்யாய ச நிவேஷ்யாய ச நம: காட்யாய ச கஹ்வரேஷ்டா2ய ச ।’ என்னும் மந்திரத்தினால் ஆத்ம சமர்ப்பணம் செய்க. ‘மா நோ மஹாந்தம்’ மற்றும் ‘மா நஸ்தோகே’ என்கிற இரு மந்திரங்களைக் கூறி, அட்சதையால் பதினோரு ருத்ரர்களையும் பூஜிக்கவும்.

1. ஓம் ஸ்ரீதீ4தே3வீ ஸஹித மகாதே3வ ருத்3ராய நம:

2. ஓம் ஸ்ரீவ்ருத்திதே3வீ ஸஹித சிவ ருத்3ராய நம:

3. ஓம் ஸ்ரீஉஶநாதே3வீ ஸஹித மஹா ருத்3ராய நம:

4. ஓம் ஸ்ரீஉமாதே3வீ ஸஹித ஶங்கர ருத்3ராய நம:

5. ஓம் ஸ்ரீநியுத்தே3வீ ஸஹித நீலலோஹித ருத்3ராய நம:

6. ஓம் ஸ்ரீஸர்ப்பிதே3வீ ஸஹித ஈசாந ருத்3ராய நம:

7. ஓம் ஸ்ரீஇலாதே3வீ ஸஹித விஜய ருத்3ராய நம:

8. ஓம் ஸ்ரீஅம்பிகாதே3வீ ஸஹித பீம ருத்3ராய நம:

9. ஓம் ஸ்ரீஇராவதீதே3வீ ஸஹித தே3வதே3வ ருத்3ராய நம:

10. ஓம் ஸ்ரீசுதா4தே3வீ ஸஹித ப4வோத்3ப4வ ருத்3ராய நம:

11. ஓம் ஸ்ரீதீக்ஷாதே3வீ ஸஹித ஆதித்யாத்மக ருத்3ராய நம:

‘ஹிரண்யக3ர்ப4: ஸமவர்ததாக்3ரே பூ4தஸ்ய ஜாத: பதிரேக ஆஸீத் । ஸ தா3தா4ர ப்ரு॒தி2வீம் த்3யாமுதேமாம் கஸ்மை தே3வாய ஹவிஷா விதே4ம ।’ என்கிற ரிக்கைக் கூறி, பகவானுக்கு சுவர்ணபுஷ்பம் சமர்ப்பிக்கவும்.

‘தே3வஸ்ய த்வா ஸவிது: ப்ரஸவேऽஶ்வி நோர்பா3ஹுப்4யாம் பூஷ்ணோ ஹஸ்தாப்4யாம் அஶ்விநோர் பை4ஷஜ்யேந தேஜஸே ப்3ரஹ்மவர்சஸாயாபி4 ஷிஞ்சாமி । ஸரஸ்வத்யை பை4ஷஜ்யேந வீர்யாயாஆத்3யாயாபி4 ஷிஞ்சாமீ । இந்த்3ரஸ்யேந்த்3ரியேண ப3லாய ஶ்ரியை யஶஸேऽபி4ஷிஞ்சாமி ।’ என்கிற மந்திரத்தினால் பகவானைப் புரோட்சிக்கவும்.

தீபம் காட்டுவதற்காக முன்பு கூறப்பட்ட ‘நம ஆஶவே சாஜிராய ச’ என்கிற மந்திரம் கூறி, கற்பூர ஹாரத்தி செய்யவும். அதன்பின் ‘இமா ருத்3ராய’ என்னும் மூன்று ரிக்குகளைக் கூறி, பகவானுக்கு புஷ்பாஞ்ஜலி செய்க. முன்பு ஆவாஹனத்தில் சொல்லிய ‘மா நோ மஹாந்தம்’ என்ற மந்திரத்தைச் சொல்லிக் கொண்டே பகவானை மூன்றுமுறை வலம் வரவும். முன்பு வஸ்திரம் உடுத்தக் கூறப்பட்ட ‘மா நஸ்தோகே’ என்கிற மந்திரம் கூறி, நெடுஞ்சாண்கிடையாக (சாஷ்டாங்கமாக) விழுந்து வணங்க வேண்டும்.

‘ஏஷ தே ருத்3ர பா4க3: ஸஹ ஸ்வஸ்ராம்பி3கயா தம் ஜுஷஸ்வ ஸ்வாஹா । ஏஷ தே ருத்3ர பா4க3 ஆகு2ஸ்தே பஶு: ॥’ என்கிற மந்திரத்தால் ‘சிவமுத்திரை’ காட்டவும்.

‘யதோ யத: ஸமீஹஸே ததோ நோ அப4யம் குரு । ஶம் ந: குரு ப்ரஜாப்4யோऽப4யம் ந: பஶுப்4ய: ॥’ என்கிற மந்திரத்தால் ‘அபயமுத்திரை’ காட்ட வேண்டும். ‘த்ர்யம்ப3கம்’ என்கிற மந்திரத்தால் ‘ஞானமுத்திரை’ காட்டவேண்டும்.

‘நம: ஸேநாப்4ய: ஸேநாநிப்4யஶ்ச வோ நமோ நமோ ரதி2ப்4யோ அரதே2ப்4யஶ்ச வோ நமோ நம: । க்ஷத்ரு॒ப்4ய: ஸங்க்3ரஹீத்ரு॒ப்4யஶ்ச வோ நமோ நமோ மஹத்3ப்4யோ அர்ப4கேப்4ஶ்ச வோ நம: ॥’ என்கிற மந்திரத்தால் ‘மகாமுத்திரை’ காண்பிக்கவும்.

‘நமோ கோ3ப்4ய: ஸ்ரீமதீப்4ய: ஸௌரபே4யீப்4ய ஏவ ச । நமோ ப்ரஹ்மஸுதாப்4யஶ்ச பவித்ராப்4யோ நமோ நம: ॥’ (கோமதீவித்யா) என்கிற மந்திரத்தால் ‘தேனுமுத்திரை’ காட்ட வேண்டும். இவ்வாறு ஐந்து முத்திரைகளையும் காட்டிய பிறகு, சிவசம்பந்தமான திருவைந்தெழுத்தை ஓதவும். வேத அத்யயனம் செய்திருப்பின், ‘நமஸ்தே ருத்3ரமந்யவ உதோத இஷவே நம:’ என்னும் ஸ்ரீருத்ரத்தை ஜபிக்கவும். அதன்பின் பஞ்சாங்கத்தைப் பிரித்து பூஜை செய்யும் தினத்திலுள்ள திதி வார நட்சத்திர யோக கரணங்களைப் படிக்கவும்.

பின்பு ‘தே3வா கா3துவிதோ3 கா3தும் வித்வா கா3துமித । மநஸஸ்பத இமம் தே3வ யக்ஞகும்ஸ்வாஹா வாதே தா4: ॥’ என்கிற மந்திரத்தால் பகவானை விஸர்ஜனம் செய்க. இது வேதநெறிப்படியான சிவபூஜையின் விளக்கமாகும்.

மகரிஷிகளே! இனி பார்த்திவ லிங்கத்தைப் பூஜிக்கும் வேதமுறையைச் சுருக்கமாகக் கூறுகிறேன்—— ‘ஓம் ஸத்3யோஜாதம் ப்ரபத்3யாமி ஸத்3யோஜாதாய வை நமோ நம: । ப4வே ப4வேநாதிப4வே ப4வஸ்வ மாம் ப4வோத்3ப4வாய நம: ॥’ என்கிற மந்திரம் கூறி, பார்த்திவ லிங்கம் செய்வதற்கான மண்ணைக் கொண்டு வரவேண்டும்.

‘ஓம் வாமதே3வாய நமோ ஜ்யேஷ்டா2ய நம: ஶ்ரேஷ்டா2ய நமோ ருத்3ராய நம: காலாய நம: கலவிகரணாய நமோ ப3லவிகரணாய நமோ ப3லாய நமோ ப3லப்ரமத2நாய நம: ஸர்வபூ4தத3மநாய நமோ மநோந்மதா2ய நம: ।’ என்கிற மந்திரம் கூறி, நீரைவிட்டு மண்ணைக் குழைக்க வேண்டும்.

‘ஓம் அகோ4ரேப்4யோऽத2 கோ4ரேப்4யோ கோ4ரகோ4ரதரேப்4ய: ஸர்வேப்4ய: ஸர்வஶர்வேப்4யோ நமஸ்தேऽஸ்து ருத்3ரரூபேப்4ய: ॥’ என்கிற மந்திரம் கூறி, லிங்கத்தைப் பிடித்து வைக்க வேண்டும்.

‘ஓம் தத்புருஷாய வித்3மஹே மஹாதே3வாய தீ4மஹி தந்நோ ருத்3ர: ப்ரசோத3யாத் ।’ மந்திரத்தால் அந்த மண் லிங்கத்தில் பகவானை முறைப்படி ஆவாகனம் செய்ய வேண்டும்.

‘ஓம் ஈஶாந: ஸர்வவித்3யாநாம் ஈஶ்வர: ஸர்வபூ4தாநாம் ப்3ரஹ்மாதி4பதிர்—ப்3ரஹ்மணோऽதி4பதிர்—ப்3ரஹ்மா ஶிவோ மேऽஸ்து ஸதா3ஶிவோம் ॥’ என்கிற மந்திரத்தால் பகவானைப் பீடத்தில் வைக்கவும்.

அதன்பின் மீதமுள்ள உபசாரங்களை விஷயமறிந்தவன் முடிந்தவரை சுருக்கமாகச் செய்து முடிக்கலாம். திருவைந்தெழுத்து அல்லது குருவினால் உபதேசிக்கப் பெற்ற சிவசம்பந்தமுள்ள வேறு மந்திரங்களைக் கூறிக் கொண்டும் பதினாறு வகை உபசாரங்களைச் செய்து முடிக்கலாம். அல்லது

ப4வாய ப4வநாஶாய மஹாதே3வாய தீ4மஹி ।

உக்3ராய உக்3ரநாஶாய ஶர்வாய ஶஶிமௌலிநே ॥

— ஶிவபுரா. வித். ஸம். 20/43

என்னும் மந்திர சுலோகத்தைக் கொண்டும் பகவானது பூஜையை முடிக்கலாம். பக்திக்கு ஆட்பட்டே பகவான் விருப்பமான பலன்களைத் தருகிறார். ஆதலால், மனதில் பிரமையை (மயக்கத்தை) விடுத்து ஊன்றிய பக்தியோடு சிவனைப் பூஜிக்க வேண்டும்.

அந்தணர்களே! முன்பு கூறப்பட்ட வேதநெறிப்படியான பூஜை முறைகளை முழுமையாக ஆதரவோடு ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும். இப்பொழுது இன்னொரு பூஜை முறையைக் கூறுகிறேன். இது உயர்ந்ததும், அனைவருக்கும் மிக எளியதும் ஆகும். முனிவர்களே! பார்த்திவ லிங்கத்தின் பூஜை பரமசிவனது திருநாமங்களைக் கொண்டே கூறப்பட்டுள்ளது. அது விருப்பங்களனைத்தையும் தருவது. ஹரன், மகேசுவரன், சம்பு, சூலபாணி, பிநாகத்ருக், சிவ:, பசுபதி, மகாதேவர் — இவை எட்டும் சிவநாமாக்கள். ‘ஓம் ஹராய நம:’ என்று சொல்லி மண்ணைக் கொண்டு வந்து, ‘ஓம் மஹேஶ்வராய நம:’ என்று சொல்லி லிங்கத்தைப் பிடிக்கவும். ‘ஓம் ஶம்ப4வே நம:’ என்று சொல்லி லிங்கத்தைப் பீடத்தில் அமர்த்தவும். ‘ஓம் ஶூலபாணயே நம:’ என்று சொல்லி ஆவாகனம் செய்யவும். ‘ஓம் பிநாகத்4ரு॒ஶே நம:’ என்று கூறி அபிஷேகம் செய்யவும். ‘ஓம் ஶிவாய நம:’ என்று கூறி பூஜிக்கவும். ‘ஓம் பஶுபதயே நம:’ என்று கூறி, நாம் செய்த குற்றங்களுக்கெல்லாம் ‘க்ஷமா பிரார்த்தனை’ (மன்னிப்புக்கோருவது) செய்யவும். முடிவில் ‘ஓம் மஹாதே3வாய நம:’ என்று கூறி, பகவானை விஸர்ஜனம் செய்யவும். ஒவ்வொரு திருநாமம் முன்பும் ‘ஓம்’ என்னும் பிரணவத்தையும், திருநாமம் முடிவில் நான்காம் வேற்றுமை உருபு ஆன ‘ஆய’ (கு) என்பதையும், ‘நம:’ என்பதையும் சேர்த்து மகிழ்ச்சியோடும் பக்தியோடும் பூஜைக்கான அனைத்து கர்மங்களையும் முடிக்க வேண்டும்.

ஹரோ மஹேஶ்வர: ஶம்பு4:

ஶூலபாணி: பிநாகத்4ரு॒க் ।

ஶிவ: பஶுபதிஶ்சைவ

மஹாதே3வ இதி க்ரமாத் ॥

ம்ரு॒தா3ஹரணஸங்க4ட்ட

ப்ரதிஷ்டா2ஹ்வாநமேவ ச ।

ஸ்நபநம் பூஜநம் சைவ

க்ஷமஸ்வேதி விஸர்ஜநம் ॥

ஓம்காராதி3சதுர்த்2யந்தை2ர்

நமோऽந்தைர் நாமபி4: க்ரமாத்

கர்தவ்யாஶ்ச க்ரியா: ஸர்வா:

ப4க்த்யா பரமயா முதா3 ॥

— ஶிவபுரா. வித். ஸம். 20/47—49

ஆறெழுத்து மந்திரத்தினால் அங்கநியாஸமும் கரநியாஸமும் முறைப்படிச் செய்து முடித்து, பின்பு இனிவருமாறு தியானம் செய்ய வேண்டும். கயிலையங்கிரியின் நடுவில் ஓர் உயர்ந்த இரத்தின சிங்காதனம். அதன் நடுவில் பார்வதீபிராட்டியை இடது பாகத்தில் அமர்த்தி ஆலிங்கனம் செய்து கொண்டு இறைவன் வீற்றிருக்கிறார். ஸநகர், ஸநந்தனர் முதலியோர் பூஜை செய்கின்றனர். அடியார்களின் துன்பங்களாகிற காட்டுத்தீயை அணைத்தருளும் எல்லையற்ற திறன் படைத்த கார்மேகமன்றோ அவ்விறைவன்! உலகிற்கெல்லாம் சிறந்த ஆபரணமாக விளங்கும் அவ்விறைவனைத் தியானிக்க வேண்டும். பகவானைத் தினமும் இவ்வாறுதான் தியானம் செய்யவேண்டும். ‘வெள்ளிமலை’யோ என மலைக்கும் வெளுத்தத் திருமேனி; தலையிலோ இளம்பிறைச் சந்திரன்; இரத்தினாபரணங்கள் அவரது திருமேனி அழகை மேலும் அழகுபடுத்துகின்றன. அவரது மேற்திருக்கரங்களில் பரசு மற்றும் மான்; கீழ்க்கரங்களில் வரத—அபய முத்திரை. நாற்புறங்களிலும் தேவர்கள் சூழ்ந்து நின்று துதிக்க அரையில் புலித்தோலாடை மிளிர, பத்மாசனத்தில் அமைதியாக அமர்ந்து விளங்கும் அவ்விறைவன், இப்பிரபஞ்சத்தின் ஆதியும் காரணமும் ஆவார். அனைத்து ஜீவராசிகளின் பயத்தையும் போக்குபவரன்றோ அவர்! ஸத்யோஜாதம், வாமதேவம், அகோரம், தத்புருஷம், ஈசானம் என ஐந்து திருமுகங்கள். ஒவ்வொரு திருமுகத்திலும் மூன்றுமூன்று திருக்கண்கள்.

கரந்யாஸம் :—

ஓம் ஓம் அங்கு3ஷ்டா2ப்4யாம் நம:

ஓம் நம் தர்ஜநீப்4யாம் நம:

ஓம் மம் மத்4யமாப்4யாம் நம:

ஓம் ஶிம் அநாமிகாப்4யாம் நம:

ஓம் வாம் கநிஷ்டி2காப்4யாம் நம:

ஓம் யம் கரதலகரப்ரு॒ஷ்டா2ப்4யாம் நம:

அங்கந்யாஸம் :—

ஓம் ஓம் ஹ்ரு॒த3யாய நம:

ஓம் நம் ஶிரஸே ஸ்வாஹா

ஓம் மம் ஶிகா2யை வஷட்

ஓம் ஶிம் கவசாய ஹும்

ஓம் வாம் நேத்ரத்ரயாய வௌஷட்

ஓம் யம் அஸ்த்ராய ப2ட்

தியானம் :—

கைலாஸபீடா2ஸந மத்4யஸம்ஸ்த2ம்

ப4க்தை: ஸநந்தா3தி3பி4 ரர்ச்யமாநம் ।

ப4க்தார்தீதா3வாநலமப்ரமேயம்

த்4யாயேது3மாலிங்கி3தவிஶ்வபூ4ஷணம் ॥

த்4யாயேந்நித்யம் மஹேஶம்

ரஜதகி3ரிநிப4ம் சாருசந்த்3ராவதம்ஸம்

ரத்நாகல்போஜ்ஜ்வலாங்க3ம்

பரஶும்ரு॒க3வராபீ4திஹஸ்தம் ப்ரஸந்நம் ।

பத்3மாஸீநம் ஸமந்தாத் ஸ்துதமமரக3ணைர்

வ்யாக்4ரக்ரு॒த்திம் வஸாநம்

விஶ்வாத்3யம் விஶ்வபீ3ஜம் நிகி2லப4யஹரம்

பஞ்சவக்த்ரம் த்ரிநேத்ரம் ॥

— ஶிவபுரா. வித். ஸம். 20/51—52

இவ்வாறு தியானம் செய்து பார்த்திவ லிங்கத்திற்கு முறைப்படி பூஜை செய்து, பின்பு குருவின் வாயிலாக உபதேசம் பெற்ற திருவைந்தெழுத்தை முறைப்படி ஜபம் செய்தல் வேண்டும். நன்மனதுடன் சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து வணங்கி, பலவாறான துதிகளால் பகவானைத் துதிக்க வேண்டும். ‘ஶதரூத்ரியம்’ எனப்படும் ஸ்ரீருத்ரத்தைப் பாராயணம் செய்ய வேண்டும். அதன்பின் கைகளில் அட்சதையும் புஷ்பமும் எடுத்துக் கொண்டு நிறைந்த பக்தயோடு கீழே கூறப்படும் சுலோகங்களைச் சொல்லிக் காதலாகிக் கசிந்துருகி இறைவனைப் பிரார்த்திக்க வேண்டும்.

தாவகஸ் த்வத்3கு3ணப்ராணஸ்

த்வச்சிதோऽஹம் ஸதா3 ம்ரு॒ட3 ।

க்ரு॒பாநிதே4 இதி க்ஞாத்வா

பூ4தநாத2 ப்4ரஸீத3 மே ॥

அக்ஞாநாத்3யதி3 வா க்ஞாநாஜ்—

ஜபபூஜாதி3கம் மயா ।

க்ரு॒தம் தத3ஸ்து ஸப2லம்

க்ரு॒பயா தவ ஶங்கர ॥

அஹம் பாபீ மஹாநத்3ய

பாவநஶ்ச ப4வாந்மஹாந் ।

இதி விக்ஞாய கெ3ளரீஶ

யதி3ச்ச2ஸி ததா2 குரு ॥

வேதை3: புராணை: ஸித்3தா4ந்தைர்

ரு॒ஷிபி4ர்விவிதை4ரபி ।

ந க்ஞாதோऽஸி மஹாதே3வ

குதோऽஹம் த்வாம் ஸதா3ஶிவ ॥

யதா2 ததா2 த்வதீ3யோऽஸ்மி

ஸர்வபா4வைர் மஹேஶ்வர ।

ரக்ஷணீயஸ் த்வயாஹம்

வை ப்ரஸீத3 பரமேஶ்வர ॥

— ஶிவபுரா. வித். ஸம். 20/56—60

அனைத்துயிர்கட்கும் ஆனந்தத்தை அள்ளித் தரும் கருணைக்கடலே! பல்லுயிர்களான பூதகணங்களுக்குத் தலைவரே! மங்களங்களை அளிக்கும் சிவப்பொருளே! நான் தங்களுடையவனன்றோ. தங்கள் திருக்கல்யாண குணங்களில்தானே என் உயிர் நிற்கிறது. அதாவது தங்கள் குணங்கள்தான் என்னுயிர். எனக்கு அனைத்துமானது தாங்களே. எனது மனம் என்றென்றும் தங்களது சிந்தனையிலேயே நிலைத்து நிற்கட்டும். என் சிந்தனையெல்லாம் சிவமயமே என்பதை நினைத்தாவது என் மேல் கருணை கொள்ளக்கூடாதா? கிருபை செய்யுங்கள், ஐயா. நான் அறிந்தோ அறியாமலோ ஏதாவது சிவபூஜை, திருவைந்தெழுத்து ஓதுதல் முதலியன செய்திருப்பின், அது தங்களது கருணையால் பயனுடையதாக ஆகட்டுமே. ஏனெனில் தாங்கள் அனைவருக்கும் நன்மையே செய்வதால் ‘சங்கரன்’ எனப் பெயர் பூண்டிருக்கிறீர்கள். உமையம்மையின் கொழுநரே! இன்று நானோ பாவங்களின் எல்லை நிலத்தில் நிற்கும் பெரும்பாவி. தாங்களோ பாவங்களைத் தீர்த்தருளும் பாவனன், பாவிகளையும் கரையேற்றுபவர். இது தங்களுக்குத் தெரிந்ததுதான். ஆகவே, எது சரியெனத் தோன்றுகிறதோ (எது தங்கள் விருப்பமோ), அதன்படி செய்யலாமே. சதாசிவனே! வேதங்கள், புராணங்கள், பற்பல சித்தாந்த சாஸ்திரங்கள், பல்வேறு ரிஷிகள் ஆகிய எவரும் இதுவரை தங்களைப் பூரணமாக உணர்ந்தாரில்லை. அப்படியிருக்க, நானறிவது எங்ஙனம்? மகேசா! எப்படியிருப்பினும் எவ்வகையிலும் நான் தங்களைச் சேர்ந்தவனன்றோ! தங்களைவிட எனக்குப் புகலிடம் யார்? தங்களையே அண்டிய அடிமை என்பதால் தாங்கள்தான் எனது காப்பாளன். தாங்கள்தான் என்னைக் காத்தருள வேண்டும். பரமேசா! சற்றே தயை செய்யக்கூடாதா? என்று வேண்டி இறைஞ்சி கையில் எடுத்துக் கொண்டுள்ள அட்சதையையும் புஷ்பத்தையும் இறைவனது திருவடியில் சமர்ப்பித்து, இறையன்பு மிக, பக்தியோடு முறைப்படி கீழே விழுந்து வணங்க வேண்டும்.

பின்பு சாஸ்திர முறை தவறாது பகவானைப் பிரதட்சிணம் செய்யவேண்டும். மறுபடியும் இறைவனைப் பற்றிய துதிப்பாடல்களைப் பாடி, அவரைத் துதிக்க வேண்டும். பின் நாதழுதழுக்கத் தூய்மையான மனதுடன் வணக்கத்தோடு விழுந்து வணங்க வேண்டும். அதன்பின் இறைவனை வேண்டி விஸர்ஜனம் செய்யவேண்டும். (இறைவனைத் திரும்ப அவருடைய இடத்திற்கே செல்லுமாறு வேண்டுதல். அதாவது, அவரது இடம் நம் இதயகமலம்தானே!) முனிவர்களே! இதுவரை பார்த்திவ லிங்கத்தின் பூஜை முறைகளைக் கூறினேன். இது இகபர உலக நலன்களான போக மோட்சங்களைத் தரவல்லது; சிவபக்தியை வளர்ப்பது. இவ்வத்தியாயத்தை நன்மனதோடு படிப்பவனும் கேட்பவனும் பாவங்கள் நீங்கித் தூய்மை பெற்று, விரும்பியது விரும்பியவாறு பெறுவான். இது நீண்ட ஆயுளையும் நோயின்மையையும் புகழையும் அளிக்கவல்லது; சுவர்க்கத்தைத் தருவது. இச்சரிதம் மக்கட்செல்வம் முதலிய அனைத்து செல்வங்களையும் அளிப்பது.

அத்தியாயம் : இருபத்தொன்றும் இருபத்து இரண்டும்

பார்த்திவ லிங்க பூஜையின் சிறப்பு; சிவனுக்கு அர்ப்பணிக்கப்படும் நிவேதனத்தைப் பற்றிய விளக்கம்; பில்வத்தின் பெருமை

(சௌனகர் முதலிய மகரிஷிகள் சூதபுராணிகரிடம், ‘சூதரே! எவ்விதமான விருப்பங்கள் நிறைவேற எவ்வளவு எண்ணிக்கையான பார்த்திவ லிங்கத்தைப் பூஜிக்க வேண்டும்?’ என வினவவே, அதற்கான பதிலைக் கூறிய சூதர் மேலும் கூறலானார்.)

சூதர் கூறுகிறார்—— மகரிஷிகளே! பார்த்திவ லிங்கத்தின் பூஜை கோடிக்கணக்கான வேள்விகளின் பயனைத் தரவல்லது. ‘இக்கலியுகத்தில் மக்களுக்குச் சிவலிங்க பூஜையைக் காட்டிலும் உயர்ந்தது வேறெந்த சாதனையுமில்லை’ என்பது அனைத்து சாஸ்திரங்களின் முடிவான கொள்கை. சிவலிங்க பூஜை போக—மோட்சங்களைத் தரவல்லது. உயர்ந்தது, நடுத்தரமானது, கீழானது என சிவலிங்கம் மூவகைப்படும் என்று கூறப்படுகிறது. நான்கு அங்குல உயரமும் வேதிகையும் கொண்டு பார்ப்பதற்கு அழகாகவும் உள்ள சிவலிங்கமே உயர்ந்தது என்பது சாஸ்திர நெறிமுறைகளை அறிந்த மகரிஷிகளின் கருத்து. இரண்டங்குல அளவுள்ள சிவலிங்கம் மத்தியமமானது (நடுத்தரமானது) என்றும், ஓர் அங்குலமுள்ள லிங்கம் கீழ்த்தரமானது என்றும் கூறுகின்றனர். இவ்வாறான மூன்று லிங்கங்களும் ஒன்றைவிட மற்றொன்று உயர்ந்ததாகும். அந்தணர்கள், க்ஷத்திரியர்கள், வைசியர்கள், வேளாளர்கள் மற்றுமுள்ள அநேக வர்ணத்தவர்கள் யாராக இருப்பினும், அவரவர்கள் தங்கள் தங்கள் வரையறைக்குட்பட்டு வேதநெறியான வைதிக முறைப்படியோ அல்லது தாந்த்ரீக நெறிப்படியோ மிகுந்த ஈடுபாடுடன் சிவலிங்கத்திற்குப் பூஜை செய்தல் வேண்டும். அந்தணப் பெரியோர்களே! மகரிஷிகளே! இவ்வாறு சொல்லிக் கொண்டே போவதில் என்ன லாபம்? சிவலிங்கத்தைப் பூஜிப்பதில் பெண்களுக்கும் மற்றுமுள்ள எல்லோருக்குமே தகுதி உண்டு.

ப்3ராஹ்மண: க்ஷத்ரியோ வைஶ்ய:

ஶூத்3ரோ வா ப்ரதிலோமஜ: ।

பூஜயேத் ஸததம் லிங்கம்

தத்தந்மந்த்ரேண ஸாத3ரம் ॥

கிம் ப3ஹூக்தேந முநய:

ஸ்த்ரீணாமபி ததா2ந்யத: ।

அதி4காரோऽஸ்தி ஸர்வேஷாம்

ஶிவலிங்கா3ர்சநே த்3விஜா: ॥

— ஶிவபுரா. வித். ஸம். 21/39—40

அந்தணர்கள் வேதநெறிப்படியான வைதிக மந்திரங்களைக் கூறி, சிவலிங்க பூஜை செய்வதே உயர்வானது. மற்ற வர்ணத்தவர்களுக்கு, வைதிகநெறிப்படி பூஜை செய்வது ஒத்துக்கொள்ளப்படவில்லை. (அவர்களுக்குத் தாந்த்ரீக முறையில் புராணங்களில் கூறப்பட்டபடி பூஜை செய்யவே அனுமதி வழங்கப்பட்டுள்ளது. பூஜை முறையில்தான் வேறுபாடே தவிர, பெறும் பயனில் வேறுபாடில்லை.) ‘வேதமறிந்த அந்தணாளர்கள் வைதிக முறைப்படிதான் பூஜை செய்யவேண்டும்’ என்பது சிவபெருமானின் கூற்று. ததீசி, கௌதமர் முதலியவர்களின் சாபத்தினால் (தக்ஷனது வேள்வியில் சிவநிந்தை புரிந்த அந்தணர்களைச் சபித்தது) சித்தம் மழுங்கிய அந்தணர்களுக்கு வைதிக கர்மங்களில் ஈடுபாடு ஏற்படாது. வேதங்களிலும் ஸ்ம்ருதிகளிலும் கூறப்பட்ட நற்கர்மங்களைக் கேலி செய்து, வேதசாஸ்திரங்களில் கூறப்படாமல் தன்னிச்சையாக வேறு முறையில் கர்மங்களைச் செய்பவனுக்கு, அவனது விருப்பம் என்றென்றும் நிறைவேறாது. அது தவறான எதிரிடை பலன்களையே தரும்.

யோ வைதி3கமநாத்4ரு॒த்ய

கர்ம ஸ்மார்தமதா2பி வா ।

அந்யத் ஸமாசரேந் மர்த்யோ

ந ஸங்கல்பப2லம் லபே4த் ॥

— ஶிவபுரா. வித். ஸம். 21/44

இவ்வாறு முறைப்படி பகவான் ஸ்ரீசிவபெருமானின் பூஜையை நைவேத்தியம் சமர்ப்பிக்கும்வரை செய்துவிட்டு, மூவுலகங்களிலும் பரவி நிற்கும் சிவனது எண்வகை மூர்த்திகளையும் பூஜிக்க வேண்டும். நிலம், நீர், தீ, காற்று, ஆகாயம், சூரியன், சந்திரன், வேள்வி புரியும் யஜமானன் — இவைகளே ஸ்ரீசிவபெருமானின் எண்வகை மூர்த்திகளாகும். இவ்வெண்வகை மூர்த்திகளையும் பூஜித்தபின் சர்வர், பவன், ருத்ரன், உக்ரன், பீமன், ஈசுவரன், மகாதேவன், பசுபதி என்னும் எண்வகை மூர்த்திகளையும் அர்ச்சிக்க வேண்டும். அதன்பின் சந்தனம், அட்சதை, பில்வ இலை ஆகியவற்றைக் கையிலெடுத்துக் கொண்டு ஈசானம் முதலிய பத்து திசைகளிலும் பரமசிவனது பரிவார தேவதைகளான ஈசானன், நந்திகேசர், சண்டன், மகாகாலர், பிருங்கி, விருஷபர், ஸ்கந்தர், கபர்தீசுவரர், சோமன், சுக்ரன் என்பவர்களையும் பக்தியோடு பூஜிக்க வேண்டும்.

பகவான் சிவபெருமானுக்கு எதிரில் வீரபத்திரரையும், பின்புறத்தில் கீர்த்திமுகன் என்பவரையும் முறைப்படி பூஜித்துப் பின் பதினோரு ருத்ரர்களையும் பூஜிக்க வேண்டும். அதன்பின் திருவைந்தெழுத்தை ஜபிக்க வேண்டும். ‘சதருத்ரியம்’ என்னும் ஸ்ரீருத்ரத்தை ஸ்வரம் பிசகாமல் ஓதியபின் சிவனைப் பற்றிய பல்வேறு துதிகளையும் ஓதித் துதிக்க வேண்டும். பின் அன்றைய தினத்தின் திதி, கிழமை, நட்சத்திரம், யோகம், கரணம் முதலியவற்றை பகவான் எதிரில் படிக்க வேண்டும். அதன்பின் சிவலிங்கத்தை மும்முறை வலம் வந்து வீழ்ந்து வணங்கி, பகவானை நம் இதயத்தில் புகுந்து விளங்குமாறு வேண்டி, யதாஸ்தானம் (தன்னிருப்பிடத்திற்குச் செல்ல வேண்டுதல்) செய்ய வேண்டும். இவ்வாறு சிவபூஜையைப் பற்றிய முழு விளக்கத்தையும் முறைப்படி உங்களுக்குக் கூறினேன். பொதுவாக, இரவு நேரம் செய்யும் பூஜையை வடக்கு நோக்கி அமர்ந்துதான் செய்தல் வேண்டும். மாலை வேளையில் செய்யும் சிவபூஜையையும் வடக்கு நோக்கியமர்ந்து தூய மனதுடனேயே செய்தல் வேண்டும்.

சிவலிங்கத்தைப் பிரதிஷ்டை செய்தவிடத்தில் கிழக்கு நோக்கி நிற்பதோ, உட்காருவதோ கூடாது. ஏனெனில், அத்திசை பகவானுக்கு எதிரே உள்ளது. நாம் அப்பக்கமாகத் திரும்ப, நம் பின்புறம் பகவானுக்கெதிராக ஆகும். அவ்வாறு நிற்பதோ, உட்காருவதோ தவறு. பகவானுக்கு வடக்கு திசையிலும் உட்காரக் கூடாது. ஏனெனில், அது பகவானுக்கு இடதுபுறமாக அமைகிறது. அங்குதானே பகவானது சக்தி சொரூபமான உமையம்மை வீற்றிருக்கிறார். பூஜை செய்பவன் சிவலிங்கத்திலிருந்து மேற்கு திசையிலும் உட்காரக் கூடாது. ஏனெனில், அத்திசை நாம் பூஜிக்கும் சிவலிங்கத்தின் பின்புறமாகிறது. (பின்புறத்திலிருந்து பூஜை செய்வது தவறல்லவா?) ஆகவே, மீதமுள்ள தென்திசையேதான் கொள்ளத்தக்கதாகிறது. ஏனெனில், சிவலிங்கத்திற்குத் தென்திசையில் அமரும்போது, நாம் வடக்கு நோக்கி இருக்கிறோம். அதுதான் பூஜை செய்ய உகந்த திசையாக அமைகிறது. அதாவது சிவலிங்கத்தைக் கிழக்கு நோக்கியிருக்குமாறு அமரச் செய்து, நாம் வடக்கு நோக்கி உட்கார்ந்து பூஜை புரியவேண்டும். பூஜை பற்றிய முழு விவரங்களையும் அறிந்தவன் திருநீற்றை முப்புரியாக (திரிபுண்டிரமாக) நெற்றி முதலிய இடங்களில் இட்டுக் கொண்டு, ருத்ராட்ச மாலை அணிந்து கொண்டு பில்வ பத்திரங்களை (இலைகளை)க் கொண்டே ஸ்ரீசிவபூஜை புரியவேண்டும். இவையின்றி பூஜை செய்தல் அவ்வளவு சிறந்ததல்ல. முனிவர்களே! சிவபூஜை செய்யத் தொடங்கும் முன்பு திருநீறு கிடைக்கவில்லையெனில், மண்ணினால் முப்புரியாக நெற்றியில் அணிந்து கொண்டு பின்பு பூஜையைத் தொடங்க வேண்டும். (அத்தியாயம் 21)

* * *

ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள்—— சூத முனிவரே! ‘பகவான் ஸ்ரீசிவனுக்குப் படைத்த நைவேத்தியப் பிரசாதத்தை, நாம் உபயோகித்துக் கொள்ளக் கூடாது’ என்று முன்பு நாங்கள் கேட்டிருக்கிறோம். இதைப் பற்றியதில் சாஸ்திரங்கள் கொண்ட முடிவு என்னவென்பதைத் தயை செய்து விளக்க வேண்டுகிறோம். கூடவே பில்வதளங்களின் பெருமையையும் கூற வேண்டுகிறோம்.

சூத முனிவர் பதில் கூறுகிறார்—— முனிவர்களே! நீங்கள் அனைவரும் பரமசிவனது சீரிய விரதத்தைக் கைக்கொண்டு ஒழுகுபவர்கள். எனவே, நீங்கள் பெரும் புண்ணியம் செய்தவர்கள். மனமகிழ்ச்சியோடு அனைத்தையும் கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேளுங்கள். சிவபக்தனாகவும், உள்ளும் புறமும் தூய்மையுள்ளவனாகவும், மேற்கொண்ட விரதத்தைத் திடநிச்சயத்தோடும் உறுதியோடும் கடைப்பிடித்தொழுகுபவனாகவும் உள்ளவன் கட்டாயமாகச் சிவநைவேத்தியத்தை ஏற்க வேண்டும். சிவநிவேதனப் பொருளை ஏற்கலாமா? என்னும் ஐயத்தை முதலில் மனதிலிருந்து வெளித் தள்ளவேண்டும். சிவநைவேத்தியப் பொருளைத் தரிசித்தபோதே பாவங்களனைத்தும் பறந்தோடுமே! சிவப்பிரசாதத்தை உட்கொள்ளும்போது கோடி கோடி புண்ணியங்கள் நம்மை வந்து சேர்கின்றன. ஆயிரக்கணக்கான யாக யக்ஞங்களோ, கோடிக்கணக்கான வேள்விகளோ ஆனாலும் சரி. ஆனால், சிவநிர்மால்யமான பிரசாதத்தை உட்கொண்டவன் சிவஸாயுஜ்யத்தைப் பெறுவது திண்ணம். சிவப்பிரசாதத்தை ஏற்கும் வீடு, தான் தூய்மை பெறுவதுடன் பிறவற்றையும் தூய்மை செய்வதாக ஆகும்.

சிவநைவேத்தியம் கிடைக்குமானால் தலைவணங்கி மகிழ்ச்சியோடு அதையேற்று, சிவனை நினைத்தவாறே உட்கொள்ள வேண்டும். கிடைத்த சிவநிவேதனத்தைப் பின் பெற்றுக் கொள்ளலாம் என்றோ, பெற்றுக் கொள்வதில் தாமதமோ செய்பவன் பாவத்தில் பங்கு கொள்பவனாகிறான். சிவதீக்ஷை பெற்ற சிவனடியவனுக்குச் சிவப்பிரசாதம் கட்டாயம் ஏற்கத்தக்கது. அவனுக்கு அனைத்துச் சிவலிங்கங்களின் நைவேத்தியப் பிரசாதமும் ‘மகாப்பிரசாதம்’ ஆகும்; மங்களங்களை அருள்வதாகும். ஆகவே, அவன் அதைக் கட்டாயம் அருந்த வேண்டும். மற்ற தேவதைகளின் தீக்ஷை பெற்றவன் ஆனால் சிவபக்தி கொண்டவன், அவன் சிவநைவேத்தியத்தை ஏற்பதில் உள்ள நிர்ணயம் என்ன என்பதைக் கூறுகிறேன். அன்போடு கவனமாகக் கேளுங்கள். அந்தணர்களே! சாளக்கிராமங்கள் உற்பத்தியாகும் இடத்தில் உற்பத்தியாகும் லிங்கம், பாதரசத்தால் செய்யப்பட்ட லிங்கம், கருங்கல், வெள்ளி, தங்கம் ஆகியவற்றால் வனையப்பட்ட லிங்கம், குங்குமப் பூவினால் ஆக்கப்பட்ட லிங்கம், படிகக் கற்களால் செய்யப்பட்ட படிக லிங்கம், தேவதைகள் சித்தர்களால் தாபிக்கப்பட்ட லிங்கங்கள், இரத்தினக் கற்களால் ஆக்கப்பட்ட லிங்கங்கள் மற்றுமுள்ள அனைத்து ஜோதிர்லிங்கங்களிலும் நிறைந்து விளங்கும் சிவப்பரம்பொருளது நிவேதனப் பொருளை உண்பது, சாந்திராயண விரதத்தைப் போல் புண்ணியம் தருவதாகும். பிரும்மஹத்தி செய்த பாவியானாலும் தூயமனதோடு சிவப்பிரசாதத்தைத் தலைவணங்கி ஏற்று உண்பானேயானால், அவனது அனைத்துப் பாவங்களும் அந்நொடியிலேயே அழிந்துபடும்.

சண்டிகேசருடைய ஆளுகைக்குட்பட்ட சிவநிர்மால்யத்தைப் பொதுவாக மனிதர்கள் சாப்பிடக் கூடாது. சண்டிகேசுவரருடைய அதிகாரத்திற்குட்படாத சிவநிர்மால்யத்தை அனைவரும் பக்தியுடன் ஏற்கலாம். நர்மதேசுவரரான பாணலிங்கம், தங்கம், வெள்ளி முதலியவற்றாலாகிய சிவலிங்கம், சித்தர்களால் தாபிக்கப்பட்ட லிங்கம் அல்லது எந்த லிங்கத்தைத் துதித்து சித்தி பெற்றார்களோ அந்த லிங்கம், தானாகத் தோன்றிய சுயம்புலிங்கம், பகவானது திருமேனி கொண்டு விளங்கும் மூர்த்தங்கள் ஆகியனவற்றில் சண்டிகேசுவரருக்கு ஆளுமை கிடையாது. சிவலிங்கத்திற்கு முறைப்படி திருமஞ்சனம் செய்து, அந்த அபிஷேக தீர்த்தத்தை ஆசமனம் செய்வதுபோல் உத்தரணியில் எடுத்து மும்முறை பருகுபவன், மனம், வாக்கு, காயம் (உடல்) ஆகியனவற்றால் செய்த மூவகைப் பாவங்களிலிருந்தும் உடனே விடுதலை பெறுகிறான். சிவனுக்குப் படைத்த நிவேதனம், வில்வதளம், புஷ்பம், பழம் மற்றும் அபிஷேகம் செய்த தீர்த்தம் ஆகியன ஏற்றுக் கொள்ளத்தகாதனவானாலும், சாளக்கிராமத்தோடு சேர்த்து வைக்கப்பட்டு சாளக்கிராமத்தின் தொடர்பு பெற்றிருக்குமானால், அவையும் தூய்மையாக்கப்பட்டு ஏற்றுக் கொள்ளத்தக்கனவாகின்றன. முனிவர்களே! சிவலிங்கத்தின் மீது சமர்ப்பிக்கப்பட்ட பொருள்கள் ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்கனவல்ல. ஆனால், சிவலிங்கத்தின்மீது சமர்ப்பிக்கப்படாமல், தனித்து வைத்து அவருக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட பொருட்களனைத்தும் மிகவும் தூய்மையானது. முனிவர்களே! நிவேதித்த பொருட்களின் தன்மை பற்றி சாஸ்திரங்கள் செய்துள்ள தீர்மானம் இதுவே.

இனி வில்வத்தின் பெருமையைப் பற்றிக் கூறுவதைக் கவனமாகவும் ஆதரவோடும் கேளுங்கள். வில்வ மரம் சிவபெருமானது திருவுருவமே; தேவர்களும் இதைத் துதித்து வணங்குவர். இதன் பெருமையை எப்படித்தான் தெரிந்து கொள்வது? மூவுலகங்களிலும் உள்ள அனைத்துப் புண்ணிய நதிகளும் வில்வ மரத்தின் அடியிலே வசிக்கின்றன. வில்வ மரத்தடியில் விளங்கும் அழிவற்ற இறைவன் சிவபெருமானது லிங்கத்தைப் பூஜிப்பவன், நிச்சயம் சிவபதத்தைப் பெறுகிறான். வில்வ மரத்தின் வேர்க்கடியில் உள்ள தீர்த்தத்தைத் தலையில் தெளித்துக் கொள்பவன், அனைத்துப் புண்ணிய நதிகளிலும் நீராடிய பெரும் புண்ணியத்தைப் பெறுகிறான். இப்புவியில் அவனே புண்ணியவானாவான். வில்வ மரத்தடியைச் சுற்றி உள்ள பாத்தியில் நீர் நிரம்ப நிற்பதைக் காண சிவபெருமான் பெரிதும் மகிழ்கிறார். வில்வ மரத்தடிப் பகுதியிலும் சந்தனம், புஷ்பம் ஆகியன கொண்டு பூஜிப்பவன் சிவ உலகைப் பெறுகிறான். இவ்வுலகில் சிறந்த சுகங்களையும் சந்ததி விருத்தியையும் பெறுகிறான். வில்வ மரத்தடியில் விளக்குகளை ஏற்றி வைப்பவன், இறைவனைப் பற்றிய உண்மை அறிவைப் பெற்று பகவானோடு இரண்டறக் கலக்கிறான். வில்வ மரக்கிளைகளை ஒடிக்காமல் வளைத்துப் பிடித்து புதுக்கொழுந்துகளான தளங்களை எடுத்துப் பூஜிப்பவன் பாவங்களனைத்தினின்றும் விடுதலை பெறுகிறான். வில்வ மரத்தடியில் ஒரு சிவனடியார்க்கு அன்போடு அன்னமிட்டால் அது ஒன்றுக்குக் கோடியாக புண்ணியத்தைத் தருகிறது. வில்வ மரத்தடியில் ஒரு சிவனடியாருக்கு நெய் பெய்த பாலன்னம் அளிப்பவன் என்றுமே வறுமையில் வருந்தான்.

அந்தணர்களே! இதுவரை சிவலிங்க பூசனை பற்றிய விளக்கத்தை முழுமையாக விவரித்துக் கூறினேன். இப்பூசனையும் பிரவிருத்தி மார்க்கம் (உலகியல் இன்பங்களைப் பெறுதல் பொருட்டு ஆற்றப்படும் பூஜை), நிவிருத்தி மார்க்கம் (‘இறையருளே போதும்’ என்ற திட உறுதியோடு ஆற்றப்படும் பூஜை) என இருவகைத்தன. பிரவிருத்தி மார்க்க பூசனையான பீடபூஜை, இவ்வுலகில் விரும்பிய பொருள்களனைத்தையும் பெறுவிக்கும். இவ்வாறு பூஜிப்பவன் நல்லதொரு குருவை அண்டி அவர் மூலமே அனைத்துப் பூசனைகளையும் செய்யவேண்டும். திருமஞ்சனம் முடித்துக் கஞ்சி வடிக்காத அரிசி சோறான ஹவிஸ்ஸையே நிவேதனம் செய்யவேண்டும். பூஜை முடித்ததும் சிவலிங்கத்தை அதற்கான சம்புடத்தில் (பித்தளை அல்லது வெள்ளியினால் செய்த சிறிய பெட்டியில்) வைத்து மூடி வீட்டில் தனியாக பூஜை அறையில் வைக்க வேண்டும். நிவிருத்தி மார்க்கத்தில் உள்ளவன் சிவலிங்கத்தைக் கையில் வைத்துக் கொண்டே பூஜிக்கலாம். தான் பிச்சையாகப் பெற்ற அன்னத்தையே நிவேதனம் செய்யலாம். அவர்களுக்குச் சூட்சும லிங்க பூஜையே சிறந்ததாகக் கூறப்பட்டுள்ளது. அவர்கள் விபூதியான திருநீற்றினாலேயே அர்ச்சனை செய்து, அதையே நிவேதனமும் செய்யலாம். பூஜை புரிந்தபின் அந்த லிங்கத்தை எப்பொழுதும் தன் தலையிலேயே வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். (அத்தியாயம் 22)

அத்தியாயம் : இருபத்து மூன்றும் இருபத்து நான்கும்

சிவநாம மகிமை; விபூதி (திருநீறு) பெருமை; முப்புரியாக இடும் விபூதிக்கான தேவதை; இட்டுக் கொள்ளும் இடங்கள் மற்றும் ருத்ராட்ச மகிமை

ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள்—— வியாச முனிவரின் சீடரே! பெரியோரே! சூதபுராணிகரே! தங்களுக்கு வணக்கம். உயர்ந்ததான திருநீற்றின் பெருமையை முதலில் கூறவேண்டுகிறோம். பின்பு திருநீறு, ருத்ராட்சம், பகவானது உயர்ந்த திருநாமம் ஆகிய மூன்றின் பெருமைகளையும் கனிவோடு கூறி எங்களை மகிழ்விக்க வேண்டுகிறோம்.

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— மகரிஷிகளே! நீங்கள் மிகவும் உயர்ந்ததைத்தான் கேட்டிருக்கிறீர்கள். இது அனைத்துலகங்களுக்கும் நன்மையே தரும் நலம் மிக்க வினா. நீங்களன்றோ பாக்கியசாலிகள், தூய்மையானவர்கள். நற்குலமணிகள், சிவனை உபாசிக்கும் சிவநெறிச் செல்வர்களே உண்மையில் புண்ணியசாலிகள்; பேறு படைத்தவர்கள்; உடல்பெற்ற பயன் பெற்றவர்கள். அவரன்றோ பிறந்த குலத்தை உயர்த்தி நிறுத்துபவர். ‘சிவா’, ‘சதாசிவா’ என்கிற சிவநாமங்களை உச்சரித்துக் கொண்டிருப்பவர்களைப் பாவங்கள் தொடவே தொடாது. எரிந்து கொண்டிருக்கும் கருங்காலி மரத்தை எவரேனும் தீண்ட முற்படுவார்களா? இல்லையன்றோ! ‘ஸ்ரீஶிவாய நமஸ்துப்4யம்’ — ‘ஸ்ரீசிவபெருமானே! உமக்கு வணக்கம்’ என்று கூறும் வாய், அனைத்து பாவங்களையும் நொடியில் அழித்தொழிக்கும் புண்ணிய நதியாகும். அவ்வாறு கூறுவோனது திருமுகத்தைத் தரிசிப்பவனுக்குப் புண்ணியத்தல யாத்திரை செய்த பயன் கிட்டுகிறது என்பது நிச்சயம். அந்தணர்களே! சிவனது திருநாமம் (திருவைந்தெழுத்து), திருநீறு, ருத்ராட்சம் — இம்மூன்றும் கங்கை, யமுனை, சரஸ்வதீ என்னும் மூன்று நதிகளும் ஒன்று கூடும் திரிவேணி சங்கமம் (முக்கூடல்) போன்று மிகமிகப் புண்ணியமானது. சிவநாமாவான திருவைந்தெழுத்தே கங்கை, திருநீறு யமுனை, ருத்ராட்சமே சரஸ்வதீ நதி. இம்மூன்றும் ஒன்றுகூடிய முக்கூடல் (திரிவேணி) பாவங்களனைத்தையும் களைவதன்றோ! அந்தணப் பெரியோர்களே! ஸத்—அஸத் என்கிற நிலைகளுக்கெட்டாது தனித்து ஆனந்தமயமாக நிற்கும் ஸ்ரீசிவபெருமானேயன்றி வேறு யார் இதன் பெருமையை முழுமையாக அறிய வல்லார்? இப்பிரும்மாண்டத்தில் உள்ளவற்றை முழுமையாக அறிந்தவர் சிவபெருமான் ஒருவரே!

அந்தணர்களே! எனது பக்தி, மனஈடுபாடு ஆகியவற்றின் நிலையறிந்து திருவைந்தெழுத்தான சிவனது திருநாமத்தைப் பற்றிச் சற்று விளக்கிக் கூறுவேனாக. காதலாகிக் கசிந்து நெஞ்சு நெக்குருகக் கேட்பீர்களாக. சிவநாமத்தின் பெருமை என்ன தெரியுமா? அனைத்துப் பாவங்களையும் களைந்தெறியும் சிறந்த உயர்ந்த சாதனம். ‘பெரும் பாவங்கள்’ என்னும் பெருமலையை நொடியில் எளிதில் பொசுக்கி அழித்தொழிக்கும் பெருங்காட்டுத்தீ ‘ஶிவ’ என்னும் இரண்டெழுத்து. இது முற்றிலும் உண்மை. சௌனகரே! பாவங்களுக்கெல்லாம் காரணமான பலப்பலவான எந்தத் துன்பங்களுண்டோ, அவையனைத்தும் ‘ஶிவ’ என்னும் இரண்டெழுத்தினாலேயே அழிந்துபடும். வேறு எந்தவொரு சாதனங்களாலும் முழுமையாக அழிந்துபடாது. இப்பூவுலகில் எப்பொழுதும் சிவனது திருப்பெயரை உச்சரித்துக் கொண்டே இருப்பவனே வேதங்களை அறிந்தவன், புனிதன், புகழ்ந்து போற்றி வணங்கத்தக்கவன். அவனே அனைத்துமறிந்த பண்டிதன். முனிவர்களே! சிவநாம ஜபத்தில் பூரண நம்பிக்கை உள்ளவனால் செய்யப்பட்ட அனைத்து தர்மங்களும் அந்நொடியிலேயே பயனை அளித்துவிடும். ரிஷிகளே! பகவான் சிவனது திருநாமத்தால் அழிக்கப்படும் அளவிற்கு அத்துணை பாவங்களை இப்புவியில் எவரும் செய்ய இயலாது.

ப4வந்தி விவிதா4 த4ர்மாஸ்—

தேஷாம் ஸத்3ய: ப2லோந்முகா2: ।

யேஷாம் ப4வதி விஶ்வாஸ:

ஶிவநாமஜபே முநே ॥

பாதகாநி விநஶ்யந்தி

யாவந்தி ஶிவநாமத: ।

பு4வி தாவந்தி பாபாநி

க்ரியந்தே ந நரைர்முநே ॥

— ஶிவபுரா. வித். ஸம். 23/26—27

சிவநாதமமாகிற படகில் ஏறி, சம்சாரம் என்னும் பெருங்கடலைக் கடக்க நினைப்பவனுக்குப் பிறப்பு—இறப்பு என்றுள்ள சம்சாரத்திற்கு (உலகியலுக்கு) அடிப்படைக் காரணமான அனைத்து பாவங்களும் நசித்துப் போகின்றன என்பது சர்வ நிச்சயமாகும். முனிவர்களே! சிவநாமம் என்பது ஒரு கூர்மையான கோடரி. அது சம்சாரக்கடலுக்கு மூலகாரணமான பாவங்களாகிற பெரிய பெரிய மரங்களை வெட்டித் தள்ளுவது. பாவங்களாகிற காட்டுத்தீயில் சிக்கித் தவிப்பவனுக்குச் சிறந்த மருந்து சிவநாமமாகிற அமுதமே. அதை அருந்த பாவங்கள் நசிக்கும். அந்த சிவநாமமாகிற அமுதமே சிறந்த சாந்தியை அளிக்க வல்லது. சிவநாமமாகிற அமுத மழையில் நனைந்தவன் சம்சாரமாகிற காட்டுத்தீயால் சூழ்ந்திருப்பினும் ஒருபோதும் மனவருத்தம் அடையான். சிவநாமத்தில் பக்தி கொண்ட சிவனடியார்களான சான்றோர்களுக்கு உடனே முக்தி கிடைப்பது என்பது நிச்சயம். சிவநாமமன்றோ அனைத்துப் பாவங்களையும் உடனே அழிப்பது. பலப்பலப் பிறவிகளில் கடுந்தவம் இயற்றியவர்களுக்கேயன்றோ சிவனது திருப்பெயரில் பக்தி தோன்றும்.

ஶிவநாமதரீம் ப்ராப்ய

ஸம்ஸாராப்3தி4ம் தரந்தி யே ।

ஸம்ஸாரமூலபாபாநி தாநி

நஶ்யந்த்யஸம்ஶயம் ॥

ஸம்ஸாரமூலபூ4தாநாம்

பாதகாநாம் மஹாமுநே ।

ஶிவநாமகுடா2ரேண

விநாஶோ ஜாயதே த்4ருவம் ॥

ஶிவநாமாம்ரு॒தம் பேயம்

பாபதா3வாநலார்தி3தை: ।

பாபதா3வாக்3நிதப்தாநாம்

ஶாந்திஸ்தேந விநா ந ஹி ॥

ஶிவேதி நாமபீயூஷவர்ஷா—

தா4ராபரிப்லுதா: ।

ஸம்ஸாரத3வமத்4யேऽபி

ந ஶோசந்தி கதா3சந ॥

ஶிவநாம்நி மஹத்3ப4க்திர்ஜாதா

யேஷாம் மஹாத்மநாம் ।

தத்3விதா4நாம் து ஸஹஸா

முக்திர்ப4வதி ஸர்வதா2 ॥

— ஶிவபுரா. வித். ஸம். 23/29—33

முனிவர்களே! பலப்பலப் பிறவிகளில் செய்த தவத்தின் பயனாலேயே ஒருவனுக்குச் சிவநாமத்தில் பக்தி தோன்றும். அத்திருநாமம் பாவங்கள் அனைத்தையும் அழிப்பது.

சிவபெருமானது திருநாமத்தில் ஆற்றொழுக்கு போன்று அசைக்க முடியாத திடமான பக்தி கொண்டவனுக்கு, ‘முக்திப் பேறு’ மிகச்சுலபம் என்பது என் கருத்து. பல்வகையான பாவங்களைச் செய்தவனாயினும் சிவநாமாவை ஜபிப்பதில் ஈடுபாடு மிக்கவனாயின், அவன் பாவங்களனைத்தினின்றும் விடுதலை பெறுகிறான் என்பது ஐயமகன்ற உண்மையாகும். காட்டில் உள்ள மரம் காட்டுத்தீயில் வெந்து சாம்பலாவது போலச் சிவநாமமாகிற காட்டுத்தீயில் அந்நொடி வரை செய்த அனைத்துப் பாவங்களும் எரிந்து சாம்பலாகிவிடுகிறது. சௌனகரே! உடலெங்கும் திருநீறு பூசி அனவரதமும் சிவநாமத்தை ஓதி வருபவன் கடக்க இயலாத சம்சாரக் கடலையும் தாண்டிவிடுகிறான். திருநீறு பூசியதால் அவனது உடல் தூய்மை பெறுகிறது. வேதங்கள் அனைத்தையும் முறையே நன்கு கற்று ஆராய்ந்தறிந்த முன்னோர்களான மகரிஷிகள் சம்சாரக் கடலைக் கடக்க சிவநாமத்தை ஜபிப்பதையே உயர்ந்த சாதனமாக (உபாயமாக) நிச்சயித்துள்ளனர். முனிவர்களே! பன்னிப் பலப்பல பேசுவதால் யாது பயன்? அனைத்துப் பாவங்களையும் நொடியில் நீக்கியருளும் சிவநாமத்தின் பெருமையை ஒரே ஒரு சுலோகத்திலே கூறட்டுமா? பகவான் சிவனது ஒரே ஒரு நாமத்திற்குப் பாவங்களைக் களைவதில் உள்ள திறன் எவ்வளவோ, அத்துணைப் பாவங்களைச் செய்ய முடிந்தவன் எவனுமே இல்லை. எவ்வளவு காலங்களானாலும்கூடச் செய்யத் திறன் இல்லை.

பாபாநாம் ஹரணே ஶம்போ4ர்—

நாம்நி: ஶக்திர்ஹி யாவதீ ।

ஶக்நோதி பாதகம் தாவத்

கர்தும் நாபி நர: க்வசித் ॥

— ஶிவபுரா. வித். ஸம். 23/42

முனிவர்களே! முன்பொரு காலத்திலிருந்த பெரும்பாவியான இந்திரத்யும்னன் என்னும் அரசன் சிவநாமத்தை உச்சரித்ததாலேயே பாவம் நீங்கி நற்கதி பெற்றான். அதேபோலத்தான் பெரும்பாவியான அந்தணப் பெண்மணி ஒருத்தியும் சிவநாமம் ஓதியே நற்கதி அடைந்தாள். அந்தணப் பெருமக்களே! இதுவரை பகவானது திருநாமப் பெருமைகளைக் கூறினேன். தூய்மையான பொருள்களை மேலும் தூய்மை பெறச் செய்யும் திருநீற்றின் பெருமைகளை இனிக் கூறுவேனாக, கவனமாகக் கேளுங்கள். (அத்தியாயம் 23)

* * *

மகரிஷிகளே! திருநீறு அனைத்து மங்களங்களையும் நல்குவது, உயர்ந்தது. அது இருவகைத்தது. அந்த இருவகைகளையும் கூறுகிறேன், கவனத்துடன் கேளுங்கள். ஒன்று ‘மகாபஸ்மம்’, மற்றொன்று ‘ஸ்வல்பபஸ்மம்’. மகாபஸ்மம் பல வகைத்தது. அது சிரௌதம், ஸ்மார்த்தம், லௌகிகம் என மூன்று வகைத்தது. ‘ஸ்வல்பபஸ்மம்’ என்பதும் பல திறத்தது எனக் கூறுகின்றனர். சிரௌதம், ஸ்மார்த்தம் என்னும் இரண்டு திருநீறும் அந்தணர்களுக்கானவை. மூன்றாவதான லௌகிகம் என்னும் திருநீறு மற்ற எல்லா மக்களுக்கும் ஆகும். ‘அந்தணர்கள் வேதமந்திரங்கள் கூறியே திருநீற்றை இட்டுக் கொள்ளவேண்டும்’ என்று மகரிஷிகள் கூறுகின்றனர். மற்றவர்கள் மந்திரமின்றித் திருநீறை இட்டுக் கொள்ளலாம்.

(குறிப்பு:— தமிழ்மறையான தேவாரத்தில் திருஞானசம்பந்த மூர்த்திகள் அருளிய ‘மந்திரமாவது நீறு’ என்னும் பதிகத்தைக் கூறித் திருநீறு அணிந்து கொள்ளலாம்.)

தூய்மையான பசுஞ்சாணம் கொண்டு செய்யப்பட்ட வறட்டியை எரித்து அதிலிருந்து பெறப்பட்ட விபூதி ‘ஆக்நேயம்’ எனப்படும். முனிவர்களே! ஆக்னேயம் எனப்படும் இத்திருநீறும் முப்புரியாக அணிய ஏற்ற பொருள் எனக் கூறப்படுகிறது. சான்றோர்கள் அக்னிஹோத்திரம் செய்த பஸ்மாவையே ஏற்பர். மற்ற வேள்விகளில் கிடைத்த பஸ்மமும் முப்புரியாக அணிய ஏற்றதாக ஆகும். ஜாபால உபநிஷத்தில் குறிப்பிட்டுள்ள ‘அக்நி:’‡ என்னும் ஏழு மந்திரங்களைக் கூறித் திருநீற்றை நீரில் குழைத்து உடலில் அணிய வேண்டும். ஜாபால மகரிஷி, ‘அனைத்து வர்ணத்தாரும் ஆசிரமத்தாரும் மந்திரத்துடனோ, மந்திரமின்றியோ மிகுந்த மரியாதையோடு கட்டாயம் திருநீறு அணியவேண்டும்’ என்கிறார். ‘முக்தி பெறுவதில் ஆவலுடையவன் உடலெங்கும் திருநீறு பூசிக் கொள்வதையோ அல்லது நீரில் குழைத்து உடலில் ஆங்காங்கே முப்புரியாக அணிவதையோ சோம்பலால் தவறியும் மறக்கக் கூடாது’ என்பது சுருதிகளின் கட்டளை. சிவபெருமானும் ஸ்ரீமந்நாராயணனும்கூட திருநீற்றை முப்புரியாக அணிந்துள்ளனர். உமையாம்பிகையும் திருமகளும் மற்ற தேவிகளும் கலைமகளான சரஸ்வதியும் திருநீற்றின் பெருமையைக் கூறியுள்ளனர். அந்தணர்கள், க்ஷத்திரியர்கள், வைசியர்கள், வேளாளர்கள், வர்ணக்கலப்பில் பிறந்தவர்கள், இழிந்த சாதியினர் என அனைவரும் திருநீற்றை உடலில் பூசியோ, முப்புரியாகவோ அணிகின்றனர்.

‡ அக்3நிரிதி ப4ஸ்ம, வாயுரிதி ப4ஸ்ம, ஜலமிதி ப4ஸ்ம, ஸ்த2லமிதி ப4ஸ்ம, வ்யோமேதி ப4ஸ்ம, தே3வாப4ஸ்ம, ரிஷயோ ப4ஸ்ம / ஸர்வ ஹவா ஏததித3ம் ப4ஸ்ம ॥

இதன்பின் திருநீறு அணிவதன் பெருமையையும், முப்புரியாக அணிவதன் பெருமையையும், அணிவதன் முறையையும் கூறிய சூத முனிவர் மேலும் கூறலானார்—— மகரிஷிகளே! இதுவரை முப்புரியாகத் திருநீறு அணிவதன் பெருமையைக் கூறினேன். இது மிகவும் மறைத்துப் போற்றத்தக்கது. ஆகவே நீங்களும் இதை மறைத்துக் காக்க வேண்டும். முனிவர்களே! நெற்றி முதலிய குறிப்பிட்ட இடங்களில் விபூதியை முப்புரியாக இடுவதை அறிஞர்கள் ‘திரிபுண்ட்ரம்’ (முப்புரி) என்கிறார்கள். புருவ மத்தியிலிருந்து புருவ முடிவு வரை திருநீற்றைப் பெரிதாக இட்டுக் கொள்ள வேண்டும். மோதிரவிரல், பாம்பு விரல் என்னும் பெருவிரல் இரண்டினாலும் இரு கோடுகளாக இட்டுக் கொண்டு, பின் கட்டைவிரலால் அவ்விரு கோடுகளுக்கும் நடுவில் எதிர்ப்புறமிருந்து இட்டுக் கொள்ளப்படும் கோடும் சேர்ந்து ‘திரிபுண்டரம்’ (முப்புரி) எனப்படுகிறது. அல்லது சுண்டுவிரலையும் கட்டைவிரலையும் விடுத்து மீதியுள்ள மூன்று விரல்களாலும் திருநீற்றையெடுத்து, பக்தியோடு முப்புரியாக இட்டுக் கொள்ளலாம். முப்புரியாகத் திருநீறு இட்டுக் கொள்வது மிகவுயர்ந்தது. இகபர இன்பங்களை அளிக்கவல்லது. முப்புரியாக இடும் திருநீற்றின் ஒவ்வொரு புரியிலும் ஒன்பது ஒன்பது தேவதைகள் உள்ளனர். உடலின் அனைத்துப் பகுதிகளிலும் விளங்கும் அவர்களைப் பற்றிக் கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேளுங்கள்.

திருநீற்றின் முதல் ரேகையில் ஓங்காரமான பிரணவத்தின் முதல் எழுத்தான அகாரம், முத்தீக்களில் ஒன்றான கார்ஹபத்யம் என்னும் தீ, பூமி, தர்மதேவதை, ரஜோ குணம், ருக்வேதம், கிரியாசக்தி, ப்ராதஸ்ஸவனம், மகாதேவர் என்னும் ஒன்பது தேவதைகளும் உள்ளனர். சிவதீக்ஷை பெற்றவர்கள் இதை நன்கு தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். இரண்டாவது ரேகையில் பிரணவத்தின் இரண்டாவது எழுத்தான உகாரம், தட்சிணாக்னி, ஆகாயம், சத்துவ குணம், யஜுர்வேதம், மாத்யந்தின ஸவனம், இச்சா சக்தி, அந்தராத்மா, மகேசுவரர் என்னும் ஒன்பது தேவதைகள் உள்ளனர். பிரணவத்தின் மூன்றாவது எழுத்தான மகாரம், ஆகவனீயம் என்னும் அக்னி, பரமாத்மா, தமோ குணம், த்யுலோகம், ஞானசக்தி, ஸாமவேதம், சாயம்ஸவனம் அதாவது த்ருதீயஸவனம் (யாகத்தின் ஒரு பகுதி), சிவன் என்னும் ஒன்பது தேவதைகளும் மூன்றாவது ரேகையில் விளங்கும் தேவதைகள். இவ்வாறு இந்த முப்புரிகளிலும் உள்ள தேவதைகளை நீராடித் தூய்மையாக உள்ளவன் பக்தியுடன் உள்நினைந்தவாறே திருநீற்றை முப்புரியாக இட்டுக் கொள்வானேயாகில், அவன் இவ்வுலக போகங்களையும் அவ்வுலக மோட்சத்தையும் பெறுகிறான்.

இதுவரை அந்தந்த அங்கங்களிலுள்ள தேவதைகளின் இடங்களைக் கூறினேன். இனி அதற்குள்ளதான இடங்களைக் கூறுவேன், பக்தியோடு கேளுங்கள். திரிபுண்டரத்தின் நியாஸத்தை முப்பத்திரண்டு, பதினாறு, எட்டு அல்லது ஐந்து இடங்களிலாவது செய்து கொள்ளவேண்டும். தலை, நெற்றி, இரு காது மடல்கள், இரு கண்கள், இரு மூக்குகள், வாய், கழுத்து, இரு கைகள், இரு முழங்கைகள், இரு கை மணிக்கட்டுகள், இதயம், இரு விலாப்புறம், தொப்புள், இரு அண்ட கோசங்கள், இருதுடைகள், இரு முழந்தாள்கள், இரு கணுக்கால்கள், இரு கெண்டைக்கால்கள், இரு பாதங்கள் — இவையே முப்பத்திரண்டு இடங்கள். இவ்விடங்களில் தீ, நீர், நிலம், காற்று, பத்து திசைகள், பத்து திக்பாலகர்கள், எட்டு வசுக்கள் வாசம் செய்கிறார்கள். தரன், துருவன், சோமன், ஆபஸ், அனிலன், அனலன், பிரத்யூஷன், பிரபாஸன் என்பவர்களே எட்டு வசுக்கள். இவர்கள் பெயரைச் சொல்லி, இவர்களுக்கான இடங்களில் பெரியோர்கள் திரிபுண்டரமாகத் திருநீறு அணிவார்கள்.

அல்லது ஒரே நோக்குடன் வேறு எண்ணமின்றி பதினாறு இடங்களில் திரிபுண்டரம் அணியலாம். தலை, நெற்றி, கழுத்து, இரண்டு தோள்பட்டைகள், இரண்டு மேற்கைகள், இரண்டு முழங்கைகள், இரண்டு மணிக்கட்டுகள், இதயம் (மார்பு), தொப்புள், இரண்டு விலா புறங்கள், முதுகுப்புறம் ஆகிய இடங்களில் திருநீறு இடும்போது அசுவினி குமாரர்கள் இருவர், சிவன், சக்தி, ருத்ரன், ஈசானன், நாரதர் மற்றும் வாமை ஆகிய எழுவரையும், ஜேஷ்டை, ரௌத்ரி, காளி, கலவிகரணி, பலவிகரணி, பலப்பிரமதனி, சர்வபூததமனி, மனோன்மணி முதலிய ஒன்பது சக்திகளையும் நினைந்து வணங்கி இட்டுக் கொள்ள வேண்டும். நாசத்யர், தஸ்ரர் இருவரும் இரண்டு அசுவினி குமாரர்கள் ஆவர். தலை, கேசம், இருகாது மடல்கள், நெற்றி, இருதோள்பட்டைகள், மார்பு, தொப்புள், இருதுடைகள், இருமுழந்தாள்கள், இருபாதங்கள், முதுகு என்னும் இந்த பதினாறு இடங்களிலும் முப்புரியாகத் திருநீறு அணிய வேண்டும். தலையில் சிவன், கேசத்தில் சந்திரன், இருகாது மடல்களில் ருத்ரனும் பிரும்மதேவனும், நெற்றியில் கணபதி, இருபுஜங்களில் விஷ்ணுவும் லக்ஷ்மியும், மார்பில் (இதயம்) சம்பு, தொப்புளில் பிரஜாபதி, இருதுடைகளிலும் நாகமும் நாககன்னிகைகளும், இருமுழந்தாள்களில் ரிஷி கன்னிகைகள், இருபாதங்களிலும் சமுத்திரங்கள், பரந்த முதுகில் அனைத்து நதி தீர்த்தங்களும் என தேவதைகளாக வசிக்கின்றனர். இதுவரை பதினாறு இடங்களில் திருநீறு அணிவது பற்றிக் கூறினேன்.

இனி எட்டு இடங்களில் அணிவது பற்றிக் கூறுவேனாக. குஹ்யம், நெற்றி, உயர்ந்ததான இரு காது மடல்கள், இரு தோள்பட்டைகள், மார்பு (இதயம்), தொப்புள் — இவ்வெட்டு இடங்களில் பிரும்மதேவனும் ஸப்தரிஷிகளும் தேவதைகளாக விளங்குகின்றனர். திருநீறின் பெருமையறிந்த சான்றோர்களே இந்த எட்டு இடங்களையும் கூறியுள்ளனர். மேலும், இவர்கள் நெற்றி, இரு புஜங்கள், மார்பு, தொப்புள் என்னும் ஐந்திடங்களையும் திருநீறணிய ஏற்ற இடங்களாகக் கூறியுள்ளனர். இடம், நேரம் — இவற்றிற்கேற்றவாறு திருநீற்றை உடல் முழுவதும் பூசியோ, நீரில் குழைத்தோ அணியலாம். உடல் முழுவதும் பூசி அணிய இயலாதவர் முப்புரியாக அணியலாம். நெற்றியில் இட்டுக்கொள்ளும்போது முக்கண்ணரும், முக்குணங்களுக்கு ஆதாரமானவரும், மும்மூர்த்திகளையும் தோற்றுவித்தவருமான ஸ்ரீசிவப்பரம்பொருளை மனதிலே தியானித்து, ‘நம: ஶிவாய’ என்னும் திருவைந்தெழுத்தை ஓதியே அணிய வேண்டும். ஈசனே உனக்கு வணக்கம் (ஈசாப்4யாம் நம:) என்று கூறி, இரு விலா புறங்களில் அணிய வேண்டும். ‘பீஜாப்யாம் நம:’ என்று கூறி இருமணிக்கட்டுகளிலும், ‘பித்ருப்யாம் நம:’ என்று கூறி அடி வயிறுப்பகுதியிலும், ‘உமேசாப்யாம் நம:’ என்று கூறி, மார்பின் மேற்புறமும், ‘பீமாய நம:’ என்று கூறி, முதுகு—கழுத்தின் பின்புறமும் முப்புரியாகத் திருநீறணிய வேண்டும். (அத்தியாயம் 24)

அத்தியாயம் : இருபத்து ஐந்து

ருத்ராட்சம் அணிவதன் பெருமையும், அதன் வகைகளும்

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— சௌனக மகரிஷியே! நீங்கள் சிவனது ஸாரூப்யத்தையே பெற்றவர். பேரறிஞர், நல்லெண்ணம் கொண்டவர். ருத்ராட்சத்தின் பெருமைகளைச் சற்று சுருக்கமாகக் கூறுகிறேன், கேளுங்கள். ருத்ராட்சம் சிவனுக்கு மிகவும் உகந்தது. மிகமிகத் தூய்மையானது. அதைக் காண்பதும் தொடுவதும் அதை வைத்துக் கொண்டு ஜபிப்பதும் பாவங்கள் அனைத்தையும் தொலைக்கும். முன்பொரு சமயம் அனைத்துலகங்கட்கும் உதவ எண்ணிய சிவப்பரம்பொருள், உமையம்மைக்கு ருத்ராட்சத்தின் பெருமைகளைக் கூறியுள்ளார்.

சிவபெருமான் கூறுகிறார்—— மங்களங்களை அருளும் மகேசுவரியே! அடியார்களுக்கு இதம் செய்ய விரும்பி உன்மேல் கொண்ட அன்பினால் ருத்ராட்சத்தின் பெருமைகளைக் கூறுவேனாக. மகேசுவரியே! முன்பொரு சமயம் நான் மனதை அடக்கி ஆயிரக்கணக்கான தேவ வருடங்கள் கடுந்தவத்தில் மூழ்கியிருந்தேன். ஒரு நாள் எனது மனம் கலங்கித் தவம் கலைந்தது. அனைத்துலகங்கட்கும் நன்மையே செய்யும் பரம்பொருளான நான் உடனே எனது இருகண்களையும் திருவிளையாட்டாகத் திறந்தேன். அவ்வாறு திறந்த அழகிய கண்களிலிருந்து சில கண்ணீர்த்துளிகள் கீழே சிந்தின. அக்கண்ணீர்த்துளிகளிலிருந்து இரு ருத்ராட்ச மரங்கள் தோன்றின. அடியார்களுக்கு அருள்வதற்கென்றே அக்கண்ணீர்த்துளிகள் தாவரநிலை பெற்றனவோ, என்னவோ? அதில் தோன்றிய ருத்ராட்சங்களை விஷ்ணு பக்தர்களுக்கும், மற்ற நால்வர்ணத்தவர்களுக்கும் பிரித்துத் தந்தேன். எனக்குகந்த ருத்ராட்சத்தை இந்நிலவுலகில் கௌட தேசத்தில் பயிரிடச் செய்தேன். வடமதுரை, அயோத்தி, இலங்கை, மலையபர்வதம், ஸஹ்யகிரி (விந்தியமலை), காசி மற்றும் பலப்பல தேசங்களிலும் அதன் வேர் தோன்றியது. சுருதிகளில் புகழப்பட்ட இந்த உயர்ந்த ருத்ராட்சம் சகிக்க முடியாத பெரும் பாவங்களையும் அழித்தொழிப்பது.

எனது கட்டளையினாலேயே இவ்வுலகில் அந்தணர்கள், க்ஷத்திரியர்கள், வைசியர்கள், வேளாளர்கள் என்கிற நான்கு வர்ணங்கள் தோன்றின. சுபங்களைத் தரும் ருத்ராட்சங்களும் இவ்வாறே நால்வகைத்ததாகும். அந்தணர் முதலிய பிரிவுபோல், ருத்ராட்சமும் வெண்மை, செம்மை, மஞ்சள், கருமை என நால்வகைத்தன. அந்தந்த வர்ணத்தவர் அந்தந்த ருத்ராட்சத்தையே அணிய வேண்டும். இவ்வுலக போகமும் பின்பு முக்தியும் பெற விரும்பும் நால்வர்ணத்தவரும் அதிலும் சிவனடியார்களாக உள்ளவர்கள் இறைவன்—இறைவியின் திருவருளைப் பெறக் கட்டாயமாக, ருத்ராட்சக் காய்களை அணிய வேண்டும். நெல்லிக்காய் அளவுள்ள ருத்ராட்சமே மிகச்சிறந்தது. இலந்தைப் பழ அளவுள்ளது நடுத்தரமானது. கடலை அளவுள்ளது மிகமிகக் குறைந்தது, கீழ்த்தரமானது. பக்தர்களின் நலன் கருதியே இப்பிரிவுகளைக் கூறினேன்.

மகேசுவரியே! இலந்தை பழ அளவுள்ள ருத்ராட்சம், இவ்வுலகில் இன்பத்தையும் சௌபாக்கியத்தையும் மேலும் மேலும் வளரச் செய்து, விரும்பியதை விரும்பியவண்ணம் தரும். அது சிறிதுதானே என நினையாதே. நெல்லிக்காய் அளவுள்ள ருத்ராட்சம் அனைத்துத் தீவினைகளையும் களைவது; அரிஷ்டங்களைத் தொலைப்பது. குந்துமணியளவுள்ள ருத்ராட்சம் விரும்பியதெல்லாம் நல்கும்; காரியங்களைப் பயனுடையதாகச் செய்யும்; அளவில் சிறியதாகச் சிறியதாக அதிகப் பயனைத் தரும். பெரிய ருத்ராட்சத்தைவிடச் சிறிய ருத்ராட்சம் பத்து மடங்கு அதிக நலனைத் தருவதென்று அறிஞர்கள் கூறுகிறார்கள். பாவங்கள் தொலைய வேண்டுமெனில் ருத்ராட்சம் அணிவது அவசியம். விரும்பியதெல்லாம் பெறத் தருவது ருத்ராட்சம். எனவே, அதை அணிவதும் கட்டாயமாகும்.

பரமேசுவரியே! மங்களமான ருத்ராட்ச மாலை அளிக்கும் நற்பயன் போல இவ்வுலகில் பயன் தருவது வேறெந்த மாலையுமில்லை என்பது கண்கூடு. அம்பிகையே! ஒரே அளவுள்ள உறுதியான பிசுபிசுப்புள்ள பருத்த மேற்பகுதி சற்று கூர்மையுள்ளதாக உள்ள அழகான ருத்ராட்சம் விரும்பியதையெல்லாம் அருள்வது. போகத்தையும் முடிவில் முக்தியையும் தருவதாகும். பூச்சியரித்தது, சற்று பின்னமானது, பாதியாக உடைந்தது, மேற்புறம் முள் போன்ற சொரசொரப்பின்றி வழுவழுப்பாக உள்ளது, அடிபட்டது, முழுமையாக உருண்டையாக இல்லாதது — இவ்வாறுள்ள ஆறுவகையான ருத்ராட்சங்களையும் ஏற்கக் கூடாது. மாலையாகக் கோர்ப்பதற்கேற்ப இயற்கையாகவே துளையுள்ள ருத்ராட்சம் மிக உயர்ந்தது. மனிதனால் துளை செய்யப்பட்ட ருத்ராட்ச மணி நடுத்தரத்தது. ருத்ராட்ச மணியை அணிதல் பெரும் பாதகங்களையும் நசிக்கச் செய்யும். ஆயிரத்து நூறு ருத்ராட்சம் அணிந்தவன் பெறும் பெரும் பயனைப் பற்றி நூறு வருடங்கள் கூறினாலும் முடிவுறாது! சில பக்திமான்கள் ஐந்நூற்றைம்பது ருத்ராட்சங்களைக் கோத்து கிரீடம் போல் செய்து தலையில் அணிவதுண்டு. முன்னூற்று அறுபது ருத்ராட்சங்களை ஒரு மாலையாகக் கட்டி, அதுபோல் மூன்று மாலைகளைப் பூணூலாக அணிவது சிறந்தது.

இதன்பின், எந்தெந்த உறுப்புகளில் எத்தனை எத்தனை ருத்ராட்சங்கள் அணிய வேண்டும் என்பதை விளக்கிய சூதர் மேலும் கூறலானார்—— மகரிஷிகளே! ‘ஈசாந: ஸர்வவித்யாநாம்’ என்கிற மந்திரத்தைக் கூறித் தலையிலும், ‘தத்புருஷாய வித்3மஹே’ என்கிற மந்திரத்தைக் கூறி இருகாதுகளிலும், ‘அகோரேப்யோ’ என்கிற மந்திரம் கூறி கழுத்திலும் மார்பிலும், ‘அகோர பீஜ மந்திரம்’ கூறி இரு கைகளிலும் ருத்ராட்சம் அணிய வேண்டும். பதினைந்து ருத்ராட்சங்கள் கொண்ட மாலையை ‘வாமதே3வாய நமோ’ என்கிற மந்திரம் கூறி வயிற்றில் அணிய வேண்டும். அல்லது பஞ்சப் பிரும்ம மந்திரங்களைப் பிரணவமான ஓங்காரத்தோடு சேர்த்து ஐந்து முறை கூறி, மூன்று, ஐந்து அல்லது ஏழு ருத்ராட்ச மாலைகளை அணியலாம். அல்லது ‘நம: ஶிவாய’ என்னும் திருவைந்தெழுத்தை ஓதியே ருத்ராட்சங்களை அணியலாம். ருத்ராட்சம் அணிபவன் கள், ஊன் (மாமிசம்), பூண்டு, வெங்காயம், பெருங்காயம், முருங்கைக்காய் ஆகியவற்றைத் தன் உணவில் சேர்க்கக் கூடாது.

மலைமகளே! வெளுத்த ருத்ராட்சத்தை அந்தணர்கள் மட்டுமே அணியலாம்; நல்ல சிவந்த ருத்ராட்சம் க்ஷத்திரியர்களுக்கு நலம் பயப்பது; வெளுத்த மஞ்சள் நிற ருத்ராட்சம் வைசியர்களுக்குகந்தது; வேளாளர்கள், கறுத்த ருத்ராட்சத்தை அணிய வேண்டும் — இது வேதம் வகுத்த வழி. பிரும்மசாரி, இல்வாழ்வான், வானப்பிரஸ்தன், துறவி — நால்வருமே ருத்ராட்சம் அணிய வேண்டும். இதை அணிய பெரும் புண்ணியம் செய்திருக்க வேண்டும். உமையே! முதலில் நெல்லிக்காய் அளவுள்ள ருத்ராட்சத்தையும், அதன்பின் இதைவிடச் சற்று சிறிதான ருத்ராட்சத்தையும் அணியவும். அரித்தது, சொரசொரப்பற்றது, பூச்சி கடித்தது, துளையற்றது — இந்த ருத்ராட்சங்களை நலன் விரும்புபவன் அணியக் கூடாது. ருத்ராட்சம் எனது சிவலிங்க வடிவானது. ருத்ராட்சம் நெல்லிக்காய் அளவிலிருந்து சிறிதுசிறிதாகிக் கடலை அளவுள்ளதாகத் திகழ்கிறது. சிறிய ருத்ராட்சமே மிகச்சிறந்தது. அனைத்து ஆசிரமத்தவர்கள், அனைத்து வர்ணத்தவர்கள், பெண்கள், வேளாளர்கள் என அனைவரும் எப்பொழுதும் ருத்ராட்சம் அணிய வேண்டுமென்பது சிவனது கட்டளை.

ஸர்வாஶ்ரமாணாம் வர்ணாநாம்

ஸ்த்ரீஶூத்3ராணாம் ஶிவாக்ஞயா ।

தா4ர்யா ஸதை3வ ருத்3ராக்ஷா:

யதீநாம் ப்ரணவேந ஹி ॥

— ஶிவபுரா. வித். ஸம். 25/47

துறவிகள் பிரணவ மந்திரத்தைக் கூறி ருத்ராட்சம் அணியவேண்டும். நெற்றியில் திருநீறணிந்து உடலில் ருத்ராட்சம் அணிந்து நாவில் ‘த்ரயம்பக’ மந்திரத்தையோ, திருவைந்தெழுத்தையோ ஓதி வருபவனைக் காணில், சிவபெருமானையே கண்ட பலன் கிட்டும்.

பார்வதீ! ருத்ராட்சம் பலவகைத்தது என்றேனல்லவா? அதன் வேறுபாடுகளைக் கூறுவேன். அது போக—மோட்சங்களைத் தரவல்லது. ஆகவே பக்தியோடு கேட்பாயாக. ஒருமுகமுடைய ருத்ராட்சம் சாட்சாத் சிவனது சொரூபமே! அது போக மோட்சம் அருளவல்லது. ருத்ராட்சம் பூஜிக்கப்படும் இடத்தைவிட்டுத் திருமகள் வேறிடம் செல்லாள். அங்கு தீவினை தொடராது. அவ்விடத்தில் வசிப்பவர்களது விருப்பங்கள் நிறைவுறும். இரு முகமுள்ள ருத்ராட்சம் ‘தேவதேவன்’ என்றழைக்கப்படும். அனைத்து நலன்களையும் தரும் அது, பசுவைக் கொன்ற பாவியையும் தூய்மையாக்கும். மூன்று முகமுள்ள ருத்ராட்சம் எடுத்த காரியத்தை நிறைவேற்றித் தரும். நல்ல கல்வியைத் தரும். நான்கு முகமுள்ள ருத்ராட்சம் பிரும்மதேவரது சொரூபமானது. அதைத் தரிசித்தாலும் அணிந்தாலும் அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்னும் நால்வகை பேறுகளையும் தரும். ஐந்துமுக ருத்ராட்சம் காலாக்னி ருத்ர ரூபமானது. அது எதையும் செய்யும் திறன் படைத்தது, முக்தி தருவது, விருப்பங்களைப் பூர்த்தி செய்வது, பாவங்கள் அனைத்தையும் பொசுக்குவது. ஆறுமுக ருத்ராட்சம் ஆறுமுகன் திருமேனியானது. அதை வலது கையில் அணிய பிரும்மஹத்தி முதலிய பாவங்களைத் தொலைத்துவிடும்.

மகேசுவரியே! ஏழு முகமுள்ள ருத்ராட்சம், அனங்கனான மன்மதன் சொரூபமானது. அதை அணியும் வறுமையாளனும் செல்வந்தனாவான். எண்முக ருத்ராட்சம் எட்டு மூர்த்தி திருவுருவான பைரவர் சொரூபமானது. அதை அணிபவன் நீண்ட ஆயுளைப் பெறுகிறான். இறந்தபின் முத்தலைச் சூலமேந்திச் சிவனாகவே ஆகிறான். ஒன்பதுமுக ருத்ராட்சம், எட்டு பைரவரோடு கூடிய கபில முனிவரின் திருமேனியானது. மேலும் சைலபுத்திரீ முதலிய ஒன்பது துர்கைகளின் சொரூபமானதும் அவள் வாசம் செய்யும் இடமானதும் ஆகும். பக்தியோடு இடது கையில் அதை அணிய ஐயமின்றி எனக்குச் சமமான செல்வந்தனாவான். மகேசீ! பத்து முகம் கொண்ட ருத்ராட்சம் ஸ்ரீமந்நாராயணனது அம்சமாகும். அதை அணிய விருப்பங்கள் அனைத்தையும் பெறுவான். பதினோரு முகமுள்ள ருத்ராட்சம் ஸ்ரீருத்ரனது சொரூபமே. அதை அணிய எங்கும் எதிலும் வெற்றியே. பன்னிரண்டு முகமுள்ள ருத்ராட்சத்தைத் தலையில் அணிய மித்ரன், ரவி முதலிய பன்னிரண்டு ஆதித்யர்களும் அவன் தலையில் வாசம் செய்வர். பதின்மூன்று முகமுள்ள ருத்ராட்சம் விசுவே தேவர்களது சொரூபம். அதை அணிபவன் அனைத்து விருப்பங்களும் நிறைவேறி சௌபாக்கியத்தையும் பரம மங்களத்தையும் பெறுகிறான். பதினான்குமுக ருத்ராட்சம், ஸ்ரீபரமசிவனது சொரூபமாகும். இதை பக்தியோடு தலையில் அணிய பாவங்கள் தீயினில் தூசாகும்.

மலைமகளே! இவ்வாறு பல முகங்கள் கொண்ட ருத்ராட்சத்தில் பதினான்கு வகைகளைக் கூறினேன். இனி, இந்த ருத்ராட்சங்களை அணிவதற்கான மந்திரங்களைக் கூறுவேன், ஆசையோடு கேள்.

(குறிப்பு:— ஒருமுக ருத்ராட்சத்திலிருந்து பதிநான்கு முகமுள்ள ருத்ராட்சம் வரை அணிவதற்கான மந்திரங்கள் எண்வாரியாகக் காண்க.)

1. ஓம் ஹ்ரீம் நம:, 2. ஓம் நம:, 3. ஓம் க்லீம் நம:, 4. ஓம் ஹ்ரீம் நம:, 5. ஓம் ஹ்ரீம் நம:, 6. ஓம் ஹ்ரீம் ஹும் நம:, 7. ஓம் ஹும் நம:, 8. ஓம் ஹும் நம:, 9. ஓம் ஹ்ரீம் ஹும் நம:, 10. ஓம் ஹ்ரீம் நம:, 11. ஓம் ஹ்ரீம் ஹும் நம:, 12. ஓம் க்ரௌம் க்ஷௌம் ரௌம் நம:, 13. ஓம் ஹ்ரீம் நம:, 14. ஓம் நம:.

இம்மந்திரங்களை ஓதியே ஒவ்வொரு ருத்ராட்சத்தையும் அணியவேண்டும். ‘தூக்கத்தையும் சோம்பலையும் விடுத்து, விருப்பங்கள் நிறைவுற வேண்டும்’ என்னும் குறிக்கோளுடன் ஈடுபாடும் பக்தியும் கொண்டு இந்த ருத்ராட்சங்களை அணிய வேண்டும். ருத்ராட்சம் அணிந்தவனைக் காணில் பூதப்பிரேதம், பிசாசு, இன்னல் தரும் சாகினி, டாகினி முதலிய துர்தேவதைகள் பயந்து ஓடும். ஏவல், பில்லி, சூனியம் முதலிய அபிசாரங்கள் இவனை அணுகா. பார்வதீ! ருத்ராட்சம் அணிந்தவனைக் கண்டு சிவனான நான், ஸ்ரீமந்நாராயணன், துர்காதேவி, கணேசர், சூரியன், மற்றுமுள்ள தேவதைகள் அனைவரும் மனம் மகிழ்கின்றனர். இவ்வாறு ருத்ராட்சத்தின் பெருமைகளை நன்கறிந்து தர்மம் செழித்தோங்க பக்தியோடு முறைப்படி மந்திரங்களைக் கூறி ருத்ராட்சம் அணிய வேண்டும்.

முனிவர்களே! சிவபெருமான் பார்வதீதேவிக்குக் கூறியவற்றை உங்கள் கேள்விகட்கு விடையாகக் கூறினேன். இதுவரை வித்யேஶ்வர ஸம்ஹிதையைக் கூறினேன். இது அனைத்து சித்திகளையும் தரவல்லது. சிவப்பரம்பொருளது கட்டளையால் முக்தியையும் தருவது.

வித்யேசுவர ஸம்ஹிதை முற்றிற்று.

॥ ஸ்ரீசிவமயம் ॥

ருத்ர ஸம்ஹிதை — முதலாவது (ஸ்ருஷ்டி) கண்டம்

அத்தியாயம் : ஒன்றும் இரண்டும்

நாரதர் மயக்கமும், காமனை வெல்லுதலும்

விஶ்வோத்3ப4வஸ்தி2திலயாதி3ஷு ஹேதுமேகம்

கெ3ளரீபதிம் விதி3த தத்த்வ மநந்தகீர்திம் ।

மாயாஶ்ரயம் விக3தமாய மசிந்த்யரூபம்

போ3த4ஸ்வரூபமமலம் ஹி ஶிவம் நமாமி ॥

— ஶிவபுராணம், ருத்ர ஸம்ஹிதை, ஸ்ருஷ்டி கண்டம் 1/1

உலகின் தோற்றம், இருப்பு, ஒடுக்கம் ஆகிய முத்தொழிலுக்கும் ஒரே காரணமாக இருப்பவர்; மலைமகளாகிய உமையம்மையின் கணவர்; அனைத்து தத்துவங்களையும் அறிந்தவர்; எல்லையற்ற புகழுக்கு இலக்கானவர்; மாயையைத் தனக்குக் கைப்பாவையாகக் கொண்டவர், ஆனால் மாயையில் சிக்காமல் தனித்திருப்பவர்; எண்ணுதற்கரிய சொரூபம் உடையவர்; ஞானமே வடிவானவர்; தூய்மைக்கும் தூய்மையானவர் — இவ்வாறான சிவபெருமானை வணங்குகிறேன். (இங்கு இறைவனது எண்வகை குணங்களையும் வர்ணிக்கிறார்.)

வந்தே3 ஶிவம் தம் ப்ரக்ரு॒தேரநாதி3ம்

ப்ரஶாந்தமேகம் புருஷோத்தமம் ஹி ।

ஸ்வமாயயா க்ரு॒த்ஸ்நமித3ம் ஹி ஸ்ரு॒ஷ்ட்வா

நபோ4வத3ந்தர் ப3ஹிராஸ்தி2தோ ய: ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸ்ரு. 1/2

பிரகிருதியான மாயைக்கு முன்பிருந்தே தொன்றுதொட்டு இருப்பவர்; அமைதியான நிலையில் விளங்குபவர்; என்றும் ஒன்றாகவே விளங்குபவர் (எதிலும் கலப்பற்றவர்); புருஷ சிரேஷ்டர்; தனது மாயையாலேயே இப்பிரும்மாண்டத்தைப் படைத்து ஆகாயம் போல் அதன் உள்ளும் புறமும் ஒரே சீராகப் பரவி நிற்பவர் — இவ்வாறான சிவபெருமானை வணங்குகிறேன்.

வந்தே3ऽந்தரஸ்த2ம் நிஜகூ3ட4ரூபம்

ஶிவம் ஸ்வத: ஸ்ரஷ்டுமித3ம் விசஷ்டே ।

ஜக3ந்தி நித்யம் பரிதோ ப்4ரமந்தி

யத்ஸந்நிதெ4ள சும்ப3க லோஹவத்தம் ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸ்ரு. 1/3

இரும்பு, காந்தத்தால் ஈர்க்கப்பட்டு அதை ஒட்டியே சுழன்றாடி வருவதுபோலத்தான், இவ்வுலகும் அந்தச் சிவபெருமானை ஒட்டியே சுற்றிச் சுற்றிச் சுழன்று வருகின்றது. இவ்வுலகையும் அவர்தான் தன்னிலிருந்தே படைக்க நினைத்துப் படைத்தார். அனைத்து உயிர்களின் உள்ளத்தும் அந்தர்யாமியாக விளங்குபவரும் அவரே. அவரது திருமேனியோ மிக மிகக் கூடமானது, ரகசியமானது. அவ்வாறான சிவபெருமானைப் பக்தியோடும் வணக்கத்தோடும் வணங்குகிறேன்.

வியாச முனிவர் கூறுகிறார்—— உலகத்தந்தையான சிவபெருமானையும், தாயான பார்வதீபிராட்டியையும், அவர்கள் குமாரனான மகாகணபதியையும் வணங்கி இப்புராணத்தைக் கூற முற்படுகிறேன். முன்பொரு சமயம் நைமிசாரண்யத்தில் வசிக்கும் சௌனகர் முதலிய மகரிஷிகள் மிகுந்த பக்தியோடு சூதபுராணிகரை வினவினர்.

ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள்—— சான்றோரான சூதரே! ‘வித்யேசுவர ஸம்ஹிதை’ சாத்தியம், சாதனம் என்கிற இருபிரிவுகள் கொண்ட ரமணீயமான உயர்ந்த கதையாகும். இதுவரை அக்கதையைத் தாங்கள் கூற நாங்கள் கேட்டோம். சிவபெருமான் அடியார்களிடம் கொண்ட கருணையைக் காட்டுவதாக அமைந்தது அது. தங்கள் திருவாயமுதமாக வெளிப்போந்த அக்கதைகளைக் கேட்டு, எங்கள் மனம் இன்னும் முழுநிறைவை அடையவில்லை. ஆகவே, மேலும் மேலும் கேட்க விரும்புகிறோம். சிவபெருமானது உத்தமமான சொரூபத்தை இப்பொழுது கேட்க விரும்புகிறோம். பார்வதீ—பரமேசுவரர்களது சரிதாமிர்தத்தையும் கூறவேண்டுகிறோம். நிர்குணரான மகேசுவரன் உலகில் ஸகுண ரூபராகத் திருமேனி மேற்கொள்வதேன்? அதை எவ்வாறு ஏற்கிறார்? எவ்வளவோ விசாரம் (ஆராய்ச்சி) செய்தாலும், சிவதத்துவத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லையே? உலகத்தோற்றத்திற்கு முன் சிவபெருமான் எந்த சொரூபத்தோடு இருந்தார்? படைப்பின் நடுவில் பகவான் எவ்விதமான லீலைகளைச் செய்துகொண்டு உலாவினார்? படைப்பின் முடிவில் அவர் எவ்வாறு விளங்குகிறார்? அகில உலகங்களுக்கும் நன்மையே புரியும் ஸ்ரீசங்கரர் எவ்வாறு எதனால் மகிழ்ச்சி கொள்கிறார்? அப்படி மகிழ்வுறும் இறைவன், தன்னடியார்களுக்கும் மற்றோருக்கும் எவ்வாறான உயர்ந்த நற்பயன்களை அளிக்கிறார்? இவையனைத்தையும் எங்களுக்கு விளக்கமாகக் கூறவேண்டும். பரமசிவன் வெகுவிரைவில் மனமகிழ்ச்சி கொள்பவர் (ஆசுதோஷீ) என நாங்கள் கேட்டிருக்கிறோம். கருணைக்கடலான அவர், அடியார்கள் படும் துயர்களைக் காணச் சகியாதவரன்றோ? நான்முகன், ஸ்ரீநாராயணன், மகேசுவரன் என்னும் மும்மூர்த்திகளும், சிவனது திருமேனியிலிருந்து தோன்றியவர்கள் அல்லவா? அவர்கள் தோன்றியவிதமும், மற்ற சரித்திரங்களையும், உமையம்மையின் தோற்றம் மற்றும் திருமணம் பற்றிய கதைகளையும் கூறவேண்டும். அவர்களது இல்லறம் முதலிய திருவிளையாடல்கள் பற்றியும், மேலும் உள்ளதையும் கூற வேண்டுகிறோம். நீங்கள் குற்றம் காணா குணக்குன்றல்லவா?

சூதர் கூறுகிறார்—— முனிவர்களே! நீங்கள் உயர்ந்த விஷயம் பற்றிக் கேட்டிருக்கிறீர்கள். அதுவும் பரமசிவனைப் பற்றியல்லவா கேட்கிறீர்கள்! ஆகவே, நீங்கள் பெரும் பாக்கியசாலிகள்; புகழ்ச்சிக்குப் பாத்திரமாகிறீர்கள். சிவபெருமானது திருக்கல்யாண குணங்களை சாத்விகம், ராஜஸம், தாமஸம் என்னும் முக்குணங்களின் பாற்பட்ட மனிதர்களையும் ஆனந்தக்கடலில் மூழ்கடிக்கச் செய்யும்; ஆண்களோ, பெண்களோ — யாரையும் புனிதப்படுத்தும். கங்கை அகம்—புறம் உள்ள மாசுகளைக் களைவதுபோல் சிவக்கதைகளைக் கேட்பவன், சொல்பவன் மற்றும் ஆசையோடு கேட்கத் துடிக்கும் மக்கள் ஆகிய அனைவரையும் தூய்மையாக்கும். அந்தணர்களே! சிவனது திருக்கதைகளைக் கேட்டு ‘போதும்’ என்று எவன்தான் கூறுவான்? ஒருவேளை பசுக்கொலை புரியும் தீவினையாளன் கூறினாலும் கூறுவானாக இருக்கலாம். உலகியல் பற்றைத் துறந்த சான்றோர்களும் சிவபெருமானது திருக்கல்யாண குணங்களை அவாவுடன் கேட்டு மகிழ்கின்றனர். ஏனெனில், அவரது திருக்குணங்கள் உலகியல் பற்று என்னும் பெருநோய்க்குச் சிறந்த மருந்து; மனதிற்கும் செவிக்கும் இனிய விருந்து; விரும்பியதெல்லாம் தரும் கற்பகத்தரு.

ஶம்போ4ர்கு3ணாநுவாதா3த் கோ

விரஜ்யேத புமாந் த்3விஜா: ।

விநா பஶுக்4நம் த்ரிவித4ஜநா—

நந்த3கராத் ஸதா3 ॥

கீ3யமாநோ வித்ரு॒ஷ்ணைஶ்ச

ப4வரோகெ3ளஷதோ4ऽபி ஹி ।

மந:ஶ்ரோத்ராதி3ராமஶ்ச யத:

ஸர்வார்த2த3: ஸ வை ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸ்ரு. 1/23—24

சான்றோர்களே! நீங்கள் விடுத்த வினாக்களுக்கேற்ப ஏதோ என் புத்திக்கெட்டியவரை சிவனது திருவிளையாடல்கள் பற்றிக் கூறுகிறேன். நீங்களனைவரும் கவனமாகக் கேளுங்கள். நீங்கள் இப்பொழுது கேட்பது போலத்தான் முன்பொரு சமயம் சிவ சொரூபரான ஸ்ரீமந்நாராயணரது ஏவலால் நாரத மகரிஷி, தன் தந்தையான பிரும்மதேவரிடம் கேட்டார். தன் தனயன் நாரதர் கேட்கவே, மனம் மகிழ்ந்த சிவபக்தரான பிரும்மதேவர், மகனான நாரதரைக் கொண்டாடி மகிழ்வித்து சிவபெருமானது திருப்புகழைக் கூறலானார். (அத்தியாயம் 1)

* * *

முன்பொரு சமயம் பிரும்மதேவரது திருமகனான முனிசிரேஷ்டர் ஸ்ரீநாரதர், மனதை ஒருநிலைப்படுத்தித் தவம் செய்யலானார். இமயமலையின் தாழ்வரையில் ஓர் அழகான குகை. அதனருகே தேவநதியான கங்கை வேகமாகப் பாய்ந்தோடுகிறது. அங்கு அழகே நிரம்பிய திவ்வியமான ஓர் ஆசிரமம். தெய்வீகத் திருநோக்குடைய நாரதர் அவ்வாசிரமத்திற்குச் சென்று உறுதியான நிலையில் பத்மாசனத்தில் அமர்ந்து, பிராணாயாமம் மூலம் மூச்சை அடக்கி, மனத்தூய்மையோடு ‘அஹம் ப்ருஹ்மாஸ்மி’ (நான் பிரும்மமே!) என்கிற எண்ணம் வெளியாகுமாறு ஸமாதி நிலையில் தவமியற்றலானார். இவ்வாறு நாரதர் தவமியற்றுவது கண்ட இந்திரன், ‘இந்த நாரதர் எனது இந்திரப் பதவியைப் பறிக்க எண்ணுகிறார் போலும்’ என்றெண்ணிக் கலங்கி வருந்தி, அவரது தவத்தைக் கலைக்க, காமதேவனை மனதில் நினைத்தான். காமன் வரவே நாரதரது தவத்திற்கு ஊறு விளைவிக்கக் கட்டளையிட்டான். காமனும் தன் நண்பனான வசந்தனை அழைத்துக் கொண்டு அங்கு சென்று செருக்கோடு தவத்தைக் கலைக்கத் தன் திறமையனைத்தையும் வெளிப்படுத்தினான். வசந்தனும் செருக்கிப் பலப்பல கலைகளைச் செய்தான். ஆனால் நாரதரின் மனம் துளியும் சலிக்கவில்லை. சிவபெருமானது திருவருளால் காமன்—வசந்தனது முயற்சிகள் யாவும் வீணாயின. அவர்களது செருக்கும் நலிந்தது.

சௌனகாதி மகரிஷிகளே! இதன் காரணம் தெரிகிறதா? சிவனருளாலே காமனது காமனை நாரதரிடம் பலிக்கவில்லை. முன்பொரு சமயம் இங்குதான் சிவபெருமான் தவம் செய்தது. முனிவர்களது தவத்தைக் கெடுக்கும் காமனை எரித்ததும் இங்குதான். தன் கணவன் காமன் இறந்தது கண்டு அரற்றிய ரதிதேவி, காமனை உயிர்ப்பிக்கத் தேவர்களை வேண்ட, அவர்களும் அகில உலகிற்கும் நலமே விழையும் சிவப்பரம்பொருளை வேண்டினர். இறைவனும், “தேவர்களே! சிறிது காலம் கழித்து மன்மதன் பிழைத்தெழுவான். இங்கு நின்று கொண்டு நாற்புறமும் எவ்வளவு தூரம்வரை ஒருவன் பார்க்க முடியுமோ, அவ்வளவு தூரம் வரை காமதேவனது கணைகளின் திறமை செல்லாது என்பது நிச்சயம். ஆகவே, இங்கு அவனது திறன் வீணேயாகும்.” இறைவன் கூறியபடி இங்கு நாரதரது தவத்திற்கு மன்மதனால் இடையூறு செய்ய இயலவில்லையல்லவா? காமனும் வசந்தனும் வந்த வழியே சுவர்க்கம் சென்று, இந்திரனிடம் முனிவரின் பெருமையையும் தானடைந்த தோல்வியையும் கூறிவிட்டு, அவனிடம் அனுமதி பெற்றுத் தன்னிருப்பிடம் சென்றனர். இந்திரன் வியந்தவாறே நாரதரைப் புகழ்ந்தான். ஆனால், சிவனது மாயையில் சிக்கி மயங்கியதால், நாரதருக்குத் தனது முன் நிகழ்ந்த நிகழ்ச்சிகளை நினைவிற்குக் கொண்டுவர இயலவில்லை. உண்மையில் இவ்வுலகில் சிவபெருமானது மாயையை அறிவதென்பது எவ்வுயிர்க்கும் இயலாததொன்றே. அவரது திருவடித்தாமரைகளில் தங்களை முழுமையாக அர்ப்பணித்துக் கொண்ட அடியார்களைத் தவிர, மற்ற உலகினர் அனைவரும் அவரது மாயையில் சிக்கித் தவிப்பவரே ஆகும்.

து3ர்க்ஞேயா ஶாம்ப4வீ மாயா

ஸர்வேஷாம் ப்ராணிநாமிஹ ।

ப4க்தம் விநார்பிதாத்மாநம்

தயா ஸம்மோஹ்யதே ஜக3த் ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸ்ரு. 2/25

நாரதரும் சிவபெருமானது திருவருட்கருணையினாலேயே வெகுநாட்கள் தவத்தில் லயித்திருந்தார். தான் செய்த தவம் முழுமை பெற்றுவிட்டதென்று நினைத்த அவர், தன் தவத்தை முடித்துக் கொண்டார். சிவமாயையில் மயங்கித் தன்நிலை மறந்த நாரதர், ‘மன்மதனையே உண்மையில் வெற்றி கொண்டோமே’ என்றெண்ணி சற்றே செருக்கடைந்தார். ‘மன்மதனை வென்றது பகவானது மகிமையால்’ என்பதை அவர் மறந்தார். இவ்வாறு மாயையில் மயங்கி மதியிழந்த நாரதர், தான் காமனை வெற்றி கொண்டதைக் கூற கைலாயம் சென்றார். அச்சமயம் அவர் சற்றே செருக்கியிருந்தார். கயிலை சென்று பரமசிவனை வணங்கி, ‘தானே உயர்ந்தவன். தானேதான் மன்மதனை வெற்றிகொண்டவன்’ என்று எண்ணிச் செருக்கி, நடந்தது அனைத்தையும் பரமனிடம் எடுத்துக் கூறினார்.

அவர் கூறியதனைத்தையும் திருச்செவிசாற்றியருளிய சிவப்பரம்பொருள், தனது மாயையில் மயங்கியதாலேயே மதனனை வெற்றி கொண்டதன் உண்மைக் காரணத்தை அறியாது, தனது அறிவையும் இழந்து நிற்கும் நாரதரைக் கண்டு (பின்வருமாறு) கூறலானார்.

ஸ்ரீருத்ரரான சிவபெருமான் கூறுகிறார்—— “அப்பா நாரதா! நீயோ சிறந்த அறிவாளி. நீ மிக்க புண்ணியசாலி. நான் சொல்வதைக் கவனமாகக் கேள். இனிமேல் எங்கும் எப்பொழுதும் இப்பொழுது என்னிடம் கூறிய மாதிரி கூறிவிடாதே. அதிலும் முக்கியமாக ஸ்ரீநாராயணன் எதிரில் இந்நிகழ்ச்சியைப் பற்றிக் கூறிவிடாதே. வேறு யாரிடமும்கூடக் கூறிவிடாதே. நீ பெற்ற சித்தியைப் பற்றி எவரிடமும் கூறாதே. அது ரகசியமானது. நீ எனக்கு மிகவும் அன்பான அடியவன். ஆகவேதான் இதைக் கட்டாயப்படுத்திச் சொல்கிறேன். நான் கட்டளையிட்டுச் சொல்வதன் காரணம் நீ விஷ்ணுபக்தன்; இருந்தும் எனது அடியவன்.” நாரதரிடம் இவ்வாறு பலப்படியாகக் கூறியதோடு, நடந்த நிகழ்ச்சியை மிகவும் ரகசியமாக வைத்துக் கொள்ளுமாறு அறிவுறுத்தினார். சிவமாயையில் சிக்கி மயங்கிய நாரதர், சிவனது அறிவுரைகளை ‘தனக்கு நன்மை பயப்பனவே’ என்று கொள்ளவில்லை.

இப்பொழுது நாரதர் பிரும்மலோகம் சென்று பிரும்மதேவரை வணங்கி, “தந்தையே! நான் எனது தவவலிமையால் காமனை வெற்றி கொண்டுவிட்டேன்” எனக் கூறினார். இதைச் செவியில் கொண்ட பிரும்மதேவர், சிவனது திருவடிக்கமலங்களைச் சிந்தித்து வணங்கி, இதன் உண்மையான காரணத்தை அறிந்து, தன் மகனிடம், “இனி இதைப் பற்றி எங்கும் கூறாதே” என்று தடுத்தார். சிவனது மாயையில் மயங்கியதால் மனதில் செருக்கு முளைவிட, தன் இயல்பான அறிவை இழந்த நாரதர், தனது முழு விருத்தாந்தத்தையும் பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணுவிடம் கூற ஸ்ரீவைகுண்டம் சென்றார். நாரத முனிவரைக் கண்ட பகவான் எழுந்தோடி வந்து மார்புறத் தழுவினார். முனிவர் வந்துள்ள காரணத்தை இறைவன் முன்பே அறிந்தவராதலால், நாரதரைத் தனது ஆசனத்தில் அமரச் செய்து, சிவபெருமானது திருவடிகளை மனதில் தியானித்தவாறு கேட்கலானார்.

ஸ்ரீவிஷ்ணு கேட்கிறார்—— “அப்பனே! நீ இப்பொழுது எங்கிருந்து வருகிறாய்? இங்கு வந்த காரணமென்னவோ? முனிவரே! நீங்கள் புண்ணியவான். தங்களது வருகையால் நான் தூய்மை பெற்றேன்.” பகவான் கூறியதைக் கேட்டு மதத்தால் மயங்கிச் செருக்குற்றிருந்த நாரதர் தனது முழு விருத்தாந்தத்தையும் சற்றே செருக்கிய நிலையில் பகவானிடம் கூறினார். நாரதரது செருக்கான சொற்களைக் கேட்ட பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணு, மனத்திரையிலேயே அவரது காம ஜயத்தைப் பற்றிய உண்மையான காரணத்தை முழுமையாக அறிந்து மேலும் கூறலானார்—— “முனிசிரேஷ்டரே! தாங்கள் கொடுத்து வைத்தவர். தவத்தின் பொக்கிஷம். தங்கள் இதயமோ பரந்தது. பக்தி, ஞானம், வைராக்கியம் அற்றவர்களது மனதில் அனைத்து துன்பங்களுக்கும் தோற்றுவிடமான காமம், மோகம் முதலிய மனோவிகாரங்கள் வெகுவிரைவில் குடிபுகும். நீங்களோ நைஷ்டிகப் பிரும்மசாரி. ஞானமும் வைராக்கியமும் எப்பொழுதும் உங்களுடனே இருப்பவை. அப்படியிருக்கத் தங்களிடம் காமத்தின் விகாரம் எவ்வாறு தோன்றும்? நீங்களோ பிறவி தொடங்கி, எந்தவொரு வேற்றுமை எண்ணமும் இல்லாது தூய மனதுடன் இருப்பவர்.”

இவ்வாறு பகவான் ஸ்ரீஹரி கூறிய அனைத்தையும் செவியுற்ற முனிசிரேஷ்டரான நாரதர், உரக்கச் சிரித்தவண்ணம் மனதாலேயே பகவானுக்கு அஞ்சலி செலுத்திப் பின்வருமாறு கூறலானார்—— “இறைவா! தங்களது கருணை என் பக்கல் இருக்குமானால், காமதேவன் தன் ஆளுமையை எப்படித்தான் என்மீது செலுத்த முடியும்?” இவ்வாறு கூறி, பகவானது திருவடிகளைத் தலையார வணங்கி, மனம் போல் எங்கும் உலா வரும் நாரதர் அங்கிருந்து வெளிச் சென்றார். (அத்தியாயம் 2)

அத்தியாயம் : மூன்று

மாயையில் தோன்றிய நகரத்தில் சீலநிதியின் பெண்ணைக் கண்டு மயங்கிய நாரதர், பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணுவிடம் அவரைப் போன்ற திருமேனி பெற வேண்டுதல்; பகவான் தன்னைப் போன்ற திருமேனியுடன் வானரம் போன்ற திருமுகம் அளித்தல்; கன்னிகை பகவானை வரித்தல்; சினமுற்ற நாரதர் சிவகணங்களைச் சபித்தல்

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— மகரிஷிகளே! நாரத முனிவர் ஸ்ரீவைகுண்டத்திலிருந்து தன் விருப்பம் போல் வெளிச் சென்றதும், மாயையையே தனது ஓர் அம்சமாகக் கொண்ட ஸ்ரீமந்நாராயணர், பகவான் சிவபெருமானது இச்சைப்படி தன் மாயையை வெளிப்படுத்தலானார். நாரத முனிவர் செல்லும் வழியில் நூறு யோஜனை பரப்பளவுள்ள ஒரு பெரிய நகரத்தைத் தோற்றுவித்தார். அந்த மாயா நகரம் மிகவும் அழகாக இருந்தது. ஸ்ரீமந்நாராயணர் அந்நகரத்தைத் தன் ஸ்ரீவைகுண்டத்தைவிட அழகாக நிர்மாணித்தார். அந்நகரிலுள்ள பலப்படியான பொருட்கள் நகரின் அழகை மேலும் உயர்த்தியது. ஆண்களும் பெண்களும் மனம் போனபடி உல்லாசமாக இருக்க, பல இடங்கள் அங்கு இருந்தன. அங்கு நால்வர்ணத்தவரும் வசித்தனர். அந்நகரத்தைச் செல்வந்தனான ‘சீலநிதி’ என்னும் அரசன் ஆண்டு வந்தான். அவன் தன் பெண்ணின் சுயம்வரத்திற்காகப் பெருத்ததொரு விழாவிற்கு ஏற்பாடு செய்திருந்தான். அவனது திருமகளைச் சுயம்வரத்தில் வரிப்பதற்காகப் பல தேசத்து அரச குமாரர்களும், தங்களை நன்கு அலங்கரித்துக் கொண்டு அழகு மிளிர, அங்கு வந்து கூடினர். அந்நகரமெங்கும் பார்க்கும் இடமெல்லாம் அரசகுமாரர்களது கூட்டமே.

இவ்வழகிய நகரத்தைக் கண்டு மயங்கிய நாரதர், மன்னன் சீலநிதியின் கோட்டைவாயிலை அடைந்தார். முனிசிரேஷ்டரான நாரதரைக் கண்ட மன்னன் அவரை வரவேற்று உயர்ந்ததோர் இரத்தின ஆசனத்தில் அமர்த்தி முறைப்படி பூசித்து உபசரித்தான். தன் மகள் ‘ஸ்ரீமதி’யை அழைத்து வந்து, நாரத மகரிஷியின் திருவடித்தாமரைகளில் வணங்கச் செய்தான். அவளைக் கண்டு வியந்த நாரதர், “மன்னவா! தேவர் திருமகள் போல் அழகுற விளங்கும் இக்கன்னிகை யார்?” எனக் கேட்க, அவ்வரசனும் இருகை கூப்பி, “முனிவரே! இவள் என் பெண் ஸ்ரீமதி. மணப்பருவம் எய்திய இவள் தனக்கென அழகிய மணாளனைத் தேர்ந்தெடுக்க, சுயம்வர மண்டபத்திற்குச் செல்லப் போகிறாள். அனைத்து இலக்கணங்களும் முறையாக அமைந்துள்ள இவளது பாக்கியத்தைப் பற்றித் தாங்கள்தான் கூறவேண்டும்.”

அரசன் இவ்வாறு கேட்கவே, காமத்தின் வயப்பட்டுக் கலங்கிய நாரத முனிவர், அவளை அடைய மனங்கொண்டு அரசனிடம், “அரசே! தங்களது மகள் அனைத்துச் சுப இலக்கணங்களும் அமையப் பெற்ற சிறந்த சௌபாக்கியவதி. தங்களது உயர்ந்த பாக்கியத்தின் திருப்பயன் இவள். திருமகள் போல் அனைத்து நற்குணங்களுக்கும் ஒரு கொள்ளிடம். இவளுக்கு வரப்போகும் கணவன் சிவபெருமானைப் போல் சகலச் செல்வங்களும் நிறைந்தவனாக, ஆளுமைக்கரசனாக, எவராலும் வெல்லப்படாத வீரனாக, மன்மதனை வெற்றிகொண்டவனாக, அனைத்து தேவர்களும் கொண்டாடும்படியானவனாக இருப்பான்.”

தன் மனம் போனவாறு எங்கும் தடையின்றிச் செல்லும் நாரதர் இவ்வாறு கூறிவிட்டு, மன்னனிடம் விடைபெற்று அங்கிருந்து சென்றார். காமவயப்பட்டிருந்த அவர், சிவபெருமானது மாயையால் மேலும் மோகவயப்பட்டார். நாரத முனிவர் ‘இவ்வரசிளங்குமரியை நான் பெறுவதெப்படி? சுயம்வரத்திற்கு வந்துள்ள அனைத்து அரசகுமாரர்களையும் விடுத்து அவள் என்னை மட்டும் வரிக்க வேண்டுமே? அது எப்படி சாத்தியமாகும்? பெண்கள் அனைவரும் அழகையன்றோ விரும்புவர். எனது அழகைக் கண்டு நிச்சயம் அவள் மகிழ்ச்சியோடு என்னையேதான் வரிப்பாள்’ என்று மனதிற்குள் எண்ணலானார்.

காம மயக்கத்தில் கலங்கி நிற்கும் நாரத முனிவர், ஸ்ரீமந்நாராயணனது திருமேனி போல் திருமேனி பெற எண்ணி, உடனே ஸ்ரீவைகுண்டத்தைச் சென்றடைந்தார். அங்கு பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணுவை வணங்கி, “இறைவா! நான் தங்களிடம் தனித்து எனது விவரங்களைக் கூறவேண்டும்” என்று வேண்ட, திருமகள்கேள்வனான பகவானும் “மிகவும் நல்லது” என்று கூறி, அவரைத் தனித்து அழைத்துச் சென்று, “முனிவரே! இப்பொழுது கூறுங்கள்” என்று சொல்ல, நாரத முனிவரும் கூறலானார்—— “இறைவா! தங்களது பக்தனான சீலநிதி மன்னன் என்றும் எப்பொழுதும் அறவழியே தன் வழியாகக் கொண்டவன். அவனது பெண் செந்தாமரைக் கண்ணழகியும் திருமேனி அழகியும் ஆவாள். அவள் பெயர் ஸ்ரீமதி. மூவுலகிலும் அழகில் விஞ்சியவளாதலால், அவளை ‘விசுவமோகினி’ என்றும் அழைப்பர். அக்கன்னிகையை யான் மணக்க விரும்புகிறேன். மன்னன் சீலநிதி, தன் மகளின் விருப்பப்படி சுயம்வரத்திற்கு ஏற்பாடு செய்துள்ளான். அதற்கு நாற்றிசைகளிலிருந்தும் ஆயிரக்கணக்கான அரசகுமாரர்கள் அங்கு வந்து குழுமியுள்ளனர். என் நாதனே! நான் தங்கள் அன்பான அடிமையல்லவா? ஆகவே, தாங்கள் தங்களைப் போன்ற அழகிய சொரூபத்தை எனக்கு அளியுங்கள். அப்பொழுது அந்த அரசிளங்குமரி ஸ்ரீமதி கட்டாயம் என்னையே மணாளனாக வரிப்பாள்.”

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— மகரிஷிகளே! நாரத முனிவர் கூறியதைக் கேட்ட கருணாமூர்த்தியான பகவான் மதுசூதனன், சற்றே நகைத்துச் சிவப்பரம்பொருளின் பெருமையை நினைத்தவாறே பதில் உரைத்தார்.

பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணு கூறுகிறார்—— “முனிவரே! இப்பொழுது நீங்கள் உங்களிடத்திற்குச் செல்லுங்கள். நீங்கள் எனக்கு மிகவும் பிரியமானவர். ஆகவே, நல்லதொரு மருத்துவர் மிகவும் துன்புறும் நோயாளிக்குச் செய்யும் உதவி போல, உங்களுக்கும் நல்ல இதமானதைச் செய்கிறேன்.”

இவ்வாறு கூறிய பகவான் ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு, நாரதருக்கு வானர முகத்தையும் மற்ற அங்கங்களில் தன்னைப் போன்ற அழகையும் அளித்துவிட்டுச் சட்டென்று மறைந்தருளினார். பகவான் கூறியதை நினைத்து, தான் அழகிய திருமேனி பெற்றுவிட்டதாக எண்ணிய நாரதரும் மிக மகிழ்ந்தார். பகவானின் திருவிளையாடலை அறிய இயலாத நாரதரும், தன்னைப் பெரும்பேறு பெற்றவனாக எண்ணினார். அதன்பின் சிறந்த முனிவரான நாரதர், மன்னன் சீலநிதி தனது மகளின் சுயம்வரத்திற்காக ஏற்பாடு செய்திருந்த, அரசகுமாரர்களால் நிரம்பியிருந்த சுயம்வர மண்டபத்தை வந்தடைந்தார். அரசகுமாரர்கள் நிறைந்திருந்த அந்த மண்டபமோ, ‘இது இன்னுமோர் இந்திர சபையோ!’ என்னுமாறு அழகுற விளங்கியது. அந்த அரச அவையில் வந்தமர்ந்த நாரதர் மனமகிழ்வோடு, ‘நான், பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனைப் போன்ற திருமேனி பெற்று வந்துள்ளேன். ஆகவே, அவள் என்னைத் தவிர, வேறு எவரையும் வரிக்க மாட்டாள்’ என்றெண்ணலானார். ஆனால், தனது முகம் எத்தனை கோரமாகவுள்ளது என்பதை அவர் அறியார். அந்த அவையிலுள்ள அனைவரும் நாரத முனிவரை முன்பிருந்த முகத்தோடுதான் பார்த்தார்கள். சுயம்வரத்திற்கு வந்திருந்த அரசகுமாரர்கள் எவரும், இவரது திருமுகம் வேறுபட்டுள்ளதன் உண்மையை அறியார். அங்கு நாரதரை ரட்சிக்க, ருத்ர பகவானது இரண்டு சேவகர்கள் அந்தண வடிவம் தாங்கி மறைந்து அமர்ந்திருந்தனர். அவர்கள் இருவர் மட்டுமே நாரதரின் திருமேனி மாறி உள்ளதை அறிந்தவர். முனிவரின் அறியாமையை அறிந்த அந்த சிவபார்ஷதர்கள் இருவரும் அவரருகில் அமர்ந்து, அவரைப் பரிகசித்துத் தங்களுக்குள் பேசிக் கொண்டனர். காமவயப்பட்டுத் தன் அறிவிழந்திருந்த முனிவர், அவர்களது கேலிப்பேச்சின் உட்கருத்தை அறியவில்லை. காமமயக்கத்தில் இருந்த நாரதர் ஸ்ரீமதியை அடையும் விருப்பத்தில் அவளது வரவை எதிர்நோக்கியிருந்தார்.

இதற்கிடையில் அவ்வழகியான ராஜகுமாரி பெண்கள் சூழ, அந்தப்புரத்திலிருந்து கையிலே அழகிய பொன்மலர் மாலை ஏந்தி அரசவைக்கு வந்தாள். அனைத்து லட்சணங்களும் பொருந்திய அழகிய அவ்வரசகுமாரி சுயம்வர மண்டபத்தின் நடுவில் வந்து நின்றது, ‘ஏதோ திருமகள்தான் வந்து நிற்கிறாளோ?’ என்பதுபோல் இருந்தது. உயர்ந்த விரத நியமங்களை முறைப்படிக் கடைப்பிடித்தொழுகும் அவ்வரசகுமாரி, கையில் பொன்மலர் மாலையேந்தித் தன் மனதிற்கேற்ற மணாளனைத் தேடியவண்ணம் அச்சபையைச் சுற்றி வந்தாள். பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணுவைப் போன்ற திருமேனியும், குரங்கு முகமும் கொண்டு அமர்ந்திருக்கும் நாரத முனிவரைக் கண்ட அவள், கோபமுற்று முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டு அங்கிருந்து வேறிடத்திற்குச் சென்றாள். சுயம்வர மண்டபம் முழுவதும் சுற்றி வந்து தேடியும், தன் விருப்பத்திற்கேற்ற மணவாளன் கிடைக்கததால் சற்றே பயந்து யாருடைய திருக்கழுத்திலும் மணமாலையைப் போடாமல் சபையின் நடுவே மௌனமாக நின்றாள். இதற்குள் ஸ்ரீமந்நாராயணன் மற்ற அரசகுமாரர்களைப் போல் வேடம் தாங்கி, மற்றவர் எவர் கண்களுக்கும் தோன்றாமல், இவள் மட்டும் காணும்படி அங்கு வந்தார். பகவானைக் கண்டதும் அவ்வரசிளங்குமரி மகிழ்ச்சி பொங்க மணமாலையை அவர் கழுத்திலிட்டாள். அரசகுமாரன் வேடம் தாங்கி வந்த பகவான், அவ்வரசகுமாரியையும் அழைத்துக் கொண்டு உடனே அங்கிருந்து மறைந்து தன்னிருப்பிடம் சென்று சேர்ந்தார். அரசிளங்குமரி கிட்டாததால் அரச குமாரர்கள் வெறுப்படைந்தனர். நாரதரோ, காமன் அம்பிற்கு இலக்காகி வருந்தினார். அப்பொழுது அந்தணர் வேடம் தாங்கி அங்கு வந்திருந்த உயர்ந்த ஞானம் பெற்றிருந்த சிவபார்ஷதர்கள் இருவரும் மன்மத வேதனையில் தவிக்கும் நாரதரைக் கண்டு (பின்வருமாறு) கூறலானார்கள்—— “நாரதரே! தாங்கள் சிறந்த மாமுனிவர். வீணிலே காமத்திற்காட்பட்டுத் தன் அழகால் மன்னர் மகளைப் பெறலாம் என மயங்கினீர்கள். உங்கள் முகத்தின் அழகைப் பாருங்கள், வானரமாகவன்றோ உள்ளது.”

சூதர் கூறுகிறார்—— மகரிஷிகளே! ருத்ர கணங்கள் கூறியதைக் கேட்டு நாரதர் மிகவும் வியந்தார். சிவமாயையில் சிக்குண்டு தவிக்கும் நாரதர், தம் முகத்தைக் கண்ணாடியில் பார்க்க, அது வானர முகமாக இருப்பது கண்டு வெகுண்டு சிவகணங்கள் இருவரையும், “அடே! நீங்கள் இருவரும் அந்தணனான என்னைப் பரிகாசம் செய்ததால், அந்தணரின் புத்திரர்களாகப் பிறந்து, அரக்கர்களாக இருக்கக் கடவது (அதாவது, குணமும் உருவமும் அரக்கர்களாக இருக்கக் கடவது) என்று சபித்தார். முனிவர் காமமயக்கத்தில் இருப்பதால் தங்களைச் சபித்ததைக் கூட ஞானிகளான அவர்கள் பொருட்படுத்தவில்லை. அனைத்தும் பரசிவத்தின் இச்சையே (செயலே) என்று கொண்ட அச்சிவகணங்கள், எதிலும் பற்றற்றவர்களாக உதாசீனர்களாக, பரமசிவனை நினைந்து துதித்துக் கொண்டே தங்களிருப்பிடம் சென்றனர்.

அத்தியாயம் : நான்கு

நாரதர் ஸ்ரீவைகுண்டம் சென்று பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணுவைச் சபித்தல்; மாயை விலகவே பரிதவித்து, பகவானிடம் தான் தூய்மையடைய வழிவேண்டல்; பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணு சிவமகிமையை அறிய, பிரும்மதேவரிடம் சென்று ‘சிவனைத் துதி’ என்று கூறல்

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— மகரிஷிகளே! மாயையில் மயங்கிய நாரதர் சிவகணங்கள் இருவருக்கும் சாபமளித்துவிட்டு நீர்நிலையில் தன் முகம் வானரமாக இருப்பது கண்டு பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணுவின் கபடத்தை நினைத்து மிகவும் கோபம் கொண்டு அவரது உலகமான ஸ்ரீவைகுண்டம் சென்றார். வேள்வி குண்டத்தில் நிறைய சமித்துக்களை இட, அத் தீயானது கொழுந்துவிட்டெரிவது போல் கோபக்கனலில் கொழுந்துவிட்டெரியும் நாரதர் தன் உண்மையறிவை இழந்து கொடுஞ்சொற்களால் ஸ்ரீமந்நாராயணனை இகழலானார்.

நாரதர் கூறுகிறார்—— “ஹரியே! நீ துஷ்டன்; கவடு நிறைந்தவன்; அனைத்துலகங்களையும் மயக்கத்தில் ஆழ்த்தும் மாயன். பிறர் வாழ்ந்தால் அது உனக்குப் பிடிக்காதே. நீ ஒரு மாயாவி. உன் மனம் கருத்தது. முன்பொரு சமயம் மோகினி உருவம் தாங்கி, அசுரர்களுக்குக் கபடமாக ‘வாருணீ’ என்னும் கள்ளை அளித்தாய். அவர்களுக்கு அமுதத்தைத் தரவில்லை. (ஆனால், தேவர்களுக்கு அளித்தாய்.) உனக்கு உகந்தது கவடுதானே. சிவபெருமான் கருணை கொண்டு அன்று விஷத்தைக் குடிக்கவில்லையெனில் உனது மாயையெல்லாம் அன்றே முடிந்திருக்கும். கபடத்திலேயே மனம் கொண்ட உனக்கு நல்லெண்ணம் ஏது? இருந்தும் சிவபெருமான் உன்னைச் சுதந்திரனாகச் செய்தார். உனது கபடத்தைக் கண்டு இன்று சிவபெருமானும் பச்சாதாபப்படுவார். தனது சொல் வடிவான வேதத்தின் உண்மையை ‘அதுவே உயர்ந்த பிரமாணம்’ என்பதை நிலைத்து நிற்கச் செய்யும் அந்தணர்களை அனைத்து வர்ணத்தவர்களிலும் ஏற்புடையதாகச் செய்தார். ஹே ஹரியே! இதை நன்கறிந்த நான் இனி இவ்வாறான தவறை நீ எங்கும் செய்யாதிருக்க வேண்டி உனக்குப் பாடம் கற்பிக்கப் போகிறேன். இந்நாள் வரை நீ சக்திசாலியான, தேஜஸ்வியான எந்த ஒருவனுடனும் தொடர்பு கொண்டதில்லை. ஆகவேதான் நீ பயமற்றிருக்கிறாய். விஷ்ணுவே! இப்பொழுது நீ செய்த செயலுக்கான பயனைப் பெறப் போகிறாய்.”

இவ்வாறு பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணுவிடம் கூறிய நாரதர், தனது பிரும்மதேஜஸை வெளிக்காட்டியவாறு மாயையில் மயங்கி, கோபத்தால் கனல் எனக் கொதித்துச் சாபம் தந்தவண்ணம் கூறலுற்றார்—— “ஹே விஷ்ணுவே! ஒரு பெண்ணிற்காக என்னை வருந்தச் செய்தாய். எல்லோரையும் இவ்வாறே மயக்கத்தில் தள்ளுகிறாய். இந்தக் கபடத்தன்மையால் எந்தத் திருமேனியோடு என்னை வஞ்சித்தாயோ, அதே திருமேனியோடு பூவுலகில் பிறந்து மனைவியைப் பிரிந்து துன்பப்படக் கடவாய். வானரத்தின் முகத்தைப் போல் என்னைச் செய்ததால், அம்முகங்கொண்ட வானரங்களே அவ்வேளையில் உனக்கு உதவி செய்யட்டும். பிறருக்கு மனைவியைப் பிரிந்த துன்பத்தைத் தந்ததால், நீயும் மனைவியைப் பிரிந்து துன்பப்படுவாய். அஞ்ஞானத்தில் மயங்கிய மனிதனைப் போலவே உன் நிலையும் ஆகட்டும்.”

அஞ்ஞானத்தால் மதியிழந்து மயங்கிய நாரதர், பகவான் ஸ்ரீஹரிக்கு இவ்வாறு சாபம் தரவே, பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணுவும் சிவபெருமானது கிரியா சக்தியான மாயையைப் புகழ்ந்து பாராட்டி, நாரதர் அளித்த சாபத்தை ஏற்றார். இப்பொழுது அலகிலா விளையாட்டுடைய தலைவரான சிவபெருமான், உலகினையே மயக்கத்தில் ஆழ்த்தும் எந்தவொரு மாயை உண்டோ, எதனால் பரமஞானியான நாரதரும் மயக்கத்தில் ஆழ்ந்தாரோ, அந்த தன் மாயையை ஒடுக்கிக் கொண்டார். அவ்வாறு தன் மாயையை ஒடுக்கிக் கொண்டதும், நாரதர் முன்போலவே தூய அறிவுடையவரானார். அவர் மயக்கமும் தெளிந்தது; நடந்ததை நினைத்து மிகவும் வியந்தார். கழிவிரக்கம் கொண்டு தன்னையே நிந்தித்தவண்ணம் ஞானிகளையும் மயக்கும் பரசிவத்தின் மாயையை மிகவும் புகழ்ந்தார். மாயையின் காரணத்தால்தான் தான் மயக்கத்தில் ஆழ்ந்தது. இதுவரை நடந்த நிகழ்ச்சிகளனைத்தும் மாயையில் நடந்த வீண்மயக்கமே (பிரமையே) என்பதை உணர்ந்து விஷ்ணு பக்தர்களிலேயே சிறந்த நாரதர், பகவான் ஸ்ரீஹரியின் சரணத்தில் வீழ்ந்து வணங்கினார். பகவானும் அவரைத் தூக்கி நிறுத்தினார். தன் தீய எண்ணங்கள் முற்றிலும் அழிந்த நாரதர், “இறைவா! மாயையில் மயங்கி எனதறிவு குன்றியது, தடுமாறியது. அதனால் தங்களையே வசைமாரி பொழிந்தேன், சாபமும் தந்தேன். இறைவா! அச்சாபத்தைத் தாங்கள்தான் பொய்யாக்க வேண்டும். நான் செய்த பெரிய பாவத்திற்கு நிச்சயம் நரகம்தான் கதி. இறைவனே! நான் தங்கள் அடியவனல்லவா? என் பாவக்குவியல்கள் முழுவதும் தீயினில் தூசாக வேண்டும். நான் நரகத்தில் விழக்கூடாது. அதற்கு என்ன வழி? எம்மாதிரியான கழுவாய் (பிராயச்சித்தம்) செய்யட்டும். தாங்கள்தான் கூறவேண்டும்” என்று வேண்டி பக்தியோடு பகவானது திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கினார். அவரது இயல்பே தூய மனம்தானே! மேலும் முனிசிரேஷ்டர் வேறு.

பச்சாத்தாபத்தோடு வணங்கிய நாரதரை வாரியெடுத்த பகவான், இனிமையான கனிமொழியில் கூறலானார். பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணு கூறுகிறார்—— “அன்பனே! வருந்தாதே. ‘நீ என் சிறந்த பக்தன்’ என்பதில் என்ன ஐயம்? இப்பொழுது நான் உனக்கு இதத்தைக் கூறுகிறேன். நீ நரகம் செல்ல வேண்டாம். சிவபெருமான் உனக்கு நன்மையே செய்வார். நீ மதத்திற்காட்பட்டு மயங்கி சிவபெருமான் கூறியதை அவமதித்தாய். அந்த அபராதத்தின் பயனே இது. செய்த செயலுக்குப் பலன் தருவது அவரே. ஆதலால் உனக்கு இம்மாதிரியான பலனைத் தந்தார். ‘பகவான் சிவனது இச்சையாலேயே அனைத்துச் செயல்களும் நடைபெறுகின்றன’ என்பதை நீ உன் மனதில் உறுதியாகக் கொள். அனைத்திற்கும் தலைவரான பகவான் சிவனன்றோ அனைவரின் செருக்கையும் அழிப்பவர். அவர்தானே பரப்பிரும்மம் — பரம்பொருள். ஸத் சித் ஆனந்த வடிவான அவரிடமிருந்துதான் ஞானம் உண்டாகிறது. அவர் குணமற்றவர் (நிர்குணர்); விகாரமற்றவர் (மாறுபாடற்றவர்). சத்துவம், ராஜஸம், தாமஸம் என்னும் முக்குணங்களுக்கும் எட்டாதவர். தன் மாயையை ஏற்றே பிரும்மா, விஷ்ணு, மகேசன் என்னும் மூவுருவங்களாக விளங்குகிறார். நிர்குணரும் ஸகுணரும் அவரே. நிர்குணராக விளங்கும்போது அவரது திருநாமம் சிவன். அவர்தான் பரமாத்மா, மகேசுவரன், பரப்பிரும்மம், அழிவற்றவர் (அவிநாசீ), எல்லையற்றவர் (அநந்தர்), மகாதேவன் என்கிற நாமங்களால் அழைக்கப்படுகிறார். அவரது சேவையாகப் பிரும்மதேவர் உலகைப் படைக்கிறார். நான் மூவுலகங்களையும் காக்கிறேன். ருத்ரனாக இருந்து அவர்தானே அனைத்தையும் அழிக்கிறார். மாயையிலிருந்து தனித்த நிர்குணரான சிவனே மங்கள சொரூபராக அனைத்திற்கும் சாட்சியாக விளங்குகிறார். அவர் மாயைக்கு எட்டாதவர்; நிர்குணர். சுதந்திரனாக இருப்பதால் தன் விருப்பப்படியே அனைத்தையும் இயக்குகிறார். அவரது திருவிளையாடல்களே உயர்ந்தன. அவர் அடியார்க்கெளியவர்.

நாரதரே! நான் இப்பொழுது உனக்கு ஓர் உபாயம் சொல்கிறேன். அது எளிமையானது; நன்மையளிப்பது; பாவங்களைத் தொலைப்பது; போக—மோட்சங்களைத் தருவது. உன் சந்தேகங்களை அறவே துறந்து, சிவபெருமானது திருப்புகழைப் பாடு. சிவனுடைய நூறு நாமங்கள் கொண்ட துதியை, வேறு எண்ணமின்றி ஒருமனதுடன் துதி. அவரையே நிரந்தரமாகப் பஜனை செய்; உபாசித்து வா. அவருடைய புகழைக் கேள்; அதையே பாடு. அவரையே தினமும் பூஜித்து வா. மனோ—வாக்கு—காயங்களால் சிவபெருமானைத் துதிப்பவனே அறிவாளி. அவனே ஞானி. அவனே ஜீவன்முக்தன். ‘ஶிவ’ என்னும் இரண்டெழுத்துக் காட்டுத்தீயால் பெரும்பாவங்களாகிற எண்ணற்ற மலைகள் அனாயாசமாக எரிந்து சாம்பலாகின்றன என்பது ஐயமின்றி முற்றிலும் உண்மையாகும். ‘ஶிவ’ என்னும் தோணியைப் பற்றியவன் சம்சாரமென்னும் பெருங்கடலை விரைவில் கடந்துவிடுகிறான். பிறவிக்குக் காரணமான அனைத்துப் பாவங்களும் நிச்சயம் அழிந்துவிடுகின்றன. முனிவரே! சம்சாரத்திற்குக் காரணமான பாவங்கள் என்னும் பெரிய மரத்தை வெட்டித் தள்ளுவது ‘சிவநாமம்’ என்னும் கோடரியே.

ஶிவேதி நாம தா3வாக்3நேர்

மஹாபாதகபர்வதா: ।

ப4ஸ்மீப4வந்த்யநாயாஸாத்

ஸத்யம் ஸத்யம் ந ஸம்ஶய: ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸ்ரு. 4/45

ஶிவநாமதரீம் ப்ராப்ய

ஸம்ஸாராப்3தி4ம் தரந்தி தே ।

ஸம்ஸாரமூலபாபாநி தேஷாம்

நஶ்யந்த்யஸம்ஶயம் ॥

ஸம்ஸாரமூலபூ4தாநாம்

பாதகாநாம் மஹாமுநே ।

ஶிவநாமகுடா2ரேண விநாஶோ

ஜாயதே த்4ருவம் ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸ்ரு. 4/51—52

பாவங்களாகிற காட்டுத்தீயினால் துன்பமடைந்தவர்கள் சிவநாமமாகிற அமுதத்தை அள்ளிப் பருகவேண்டும். பாவமாகிற காட்டுத்தீயினால் வெந்து சாம்பலாகும் உயிர்களுக்கு சிவனென்னும் அமுதமன்னியில் (அமுதமின்றி) அமைதி கிட்டாது. வேதங்களை முற்றிலும் ஆய்வு கொண்ட முன்னோர்கள், ‘பிறப்பு—இறப்பு என்னும் இந்தச் சம்சாரச் சுழற்சியான தளையை ஒழிப்பதற்கான உயர்ந்த சாதனம் சிவபெருமானை அர்ச்சித்து வந்தித்து வணங்கிப் போற்றுவதேயாகும்’ என்று உறுதிபடக் கூறியிருக்கிறார்கள். ஆகவே, இன்று முதல் முயற்சியும் ஈடுபாடும் கொண்டு உமையொருபாகனான சிவபெருமானை முறைப்படி பக்தியோடு பூசித்து வா. அவரது கதைகளைக் கேள்; பிறருக்குச் சொல்; சிவனடியார்களை முழு மனதோடு உபசரித்து வா. முனிவரே! சிவபெருமானது திருவடித்தாமரைகளை இதயத்தில் நினைந்தவண்ணம் முதலில் சிவத்தலங்களில் உள்ள புண்ணியதீர்த்தங்களைச் சுற்றி வந்து நீராடு. இவ்வாறு சிவத்தலங்களைத் தரிசித்து வணங்கி முடிவில் ‘ஆனந்தவனம்’ என்னும் திருக்காசிக்குச் செல். அவ்விடமே சிவபெருமானுக்கு மிகவும் உகந்த இடம். அங்கு ஸ்ரீவிசுவநாதரைத் தரிசித்து பக்தியோடு பூசித்து வணங்கு. அவரைத் துதித்து வந்தித்து, நீ ‘நிர்விகற்ப நிலை’யை (வேறுபாடு காணாத நிலையை) அடைவாய். அதன்பின் உன் விருப்பம் நிறைவேற என் கட்டளையை ஏற்று பக்தியோடு பிரும்மலோகம் செல். அங்கு உன் தந்தையான பிரும்மதேவரைத் துதித்து வணங்கிச் சிவபெருமானது பெருமைகளைக் கூறுமாறு ஆசையோடு கேள். சிவனடியார்களில் சிறந்தவரான பிரும்மதேவர் மகிழ்ச்சியோடு சிவனது பெருமைகளையும் சதநாமத்துதியையும் உனக்குக் கூறுவார். முனிவரே! இன்று முதல் நீ சிவபூஜையில் மனங்கொண்ட சிவபக்தனாக ஆகுக. அதனால் மோட்சம் பெறத் தகுதி பெறுவீர். சிவபெருமான் உனக்கு மங்களங்களை அருளட்டும்.” இவ்வாறு பகவான் ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு கனிவோடு நாரத முனிவருக்கு உபதேசம் செய்துவிட்டு, சிவபெருமானை நினைத்து வணங்கித் துதித்தவண்ணம் அங்கிருந்து மறைந்தருளினார்.

அத்தியாயம் : ஐந்து

நாரதர் சிவத்தலங்களுக்குச் செல்லுதல்; சிவகணங்களுக்குச் சாபம் நீங்க வழி கூறுதல்; பிரும்மதேவரிடம் சிவதத்துவம் பற்றி வினவுதல்

சூதர் கூறுகிறார்—— மகரிஷிகளே! பகவான் ஸ்ரீஹரி மறைந்தருளிய பின்பு நாரத மகரிஷி சிவத்தலங்களைப் பக்தியோடு தரிசனம் செய்தவாறே உலகைச் சுற்றி வந்தார். இவ்வாறு பூப்பிரதட்சிணம் செய்தவாறே இகபர நலன்களை அளிக்கும் பலப்பல சிவலிங்கங்களை அன்போடு காதலாகிக் கசிந்துருகித் தரிசித்தார். தெய்விகத் தரிசனம் கொண்ட நாரதர் மனத்தூய்மையோடு தீர்த்தயாத்திரை செய்து வருவதை அறிந்த சிவகணங்கள் இருவரும் அவர் தந்த சாபத்திலிருந்து விடுதலை பெற விரும்பி, அவரிடம் சென்று திருவடிகளைப் பக்தியோடு வணங்கி வேண்டினர்.

சிவகணங்கள் வேண்டுகின்றனர்—— “பிரும்மதேவரின் திருமகனாரே! நாங்கள் இருவரும் தங்களுக்கு அபராதம் செய்த சிவகணங்கள். மன்னன் மகள் ஸ்ரீமதியின் சுயம்வரத்தில் உங்கள் மனம் மாயையில் மயங்கிச் சிவபெருமானது அருளாணைப்படி எங்களைச் சபித்தீர்கள். அப்பொழுது சமயம் சரியில்லாததால் எங்களைக் காத்துக் கொள்ள மௌனம்தான் சிறந்த உபாயம் எனவெண்ணி வாளாவிருந்தோம். நாங்கள் எங்கள் தீவினைக்கான பயனைத்தான் பெற்றோம். ஆகவே, இதில் எவரது குற்றமுமில்லை. இப்பொழுது தாங்கள் மனம் மகிழ்ந்து எங்களுக்கு அருள்புரிய வேண்டும்.”

நாரதர் கூறுகிறார்—— “நீங்கள் இருவரும் சிவபெருமானின் கணங்கள்; சான்றோர்களால் கொண்டாடப்படுபவர்கள். இப்பொழுது மயக்கமின்றி உள்ள நான், உண்மையான நலனைக் கூறுகிறேன். உண்மையில் முதலில் என் மனம் கலங்கியிருந்தது, மயக்கத்திற்காட்பட்டிருந்தது. ஆகவேதான் உங்களைச் சபித்தேன். நான் கூறியபடித்தான் நடக்கும். ஆனால், சாபத்திலிருந்து விடுதலை பெறுவதற்கான வழியைக் கூறுகிறேன். என்னை மன்னித்துவிடுங்கள். விச்ரவஸ் என்னும் முனிவருக்குக் குழந்தைகளாகப் பிறந்து, பத்து திசைகளிலும் இராவணன், கும்பகர்ணன் என்று புகழ் பரவி வாழும் ராட்சஸ அரசப்பதவி பெறுவீர்கள். பெருவலி பெற்றவர்களாக, பெருஞ்செல்வந்தர்களாக, பேராண்மை பெற்றவர்களாக, மூவுலகங்களுக்கும் அரசர்களாகப் புலனடக்கம் கொண்டு பரமசிவ பக்தர்களாக விளங்குவீர்கள். சிவபெருமானுடைய மற்றொரு சொரூபரான ஸ்ரீமந்நாராயணனது திருக்கரங்களால் இறப்பைப் பெற்றுத் திரும்ப உங்கள் பதம் வந்தடைவீர்கள்.”

சூதர் கூறுகிறார்—— மகரிஷிகளே! நாரத மகரிஷி கூறியதைக் கேட்ட அச்சிவகணத்தவர் இருவரும் மகிழ்ச்சியோடு தங்கள் இருப்பிடம் திரும்பினர். ஸ்ரீநாரதரும் மனமகிழ்ச்சியோடு சிவபெருமானை நினைந்தவாறு சிவத்தலங்களைத் தரிசித்துக் கொண்டே இப்பூமண்டலத்தைச் சுற்றி வந்தார். முடிவில் சிவனது சொரூபமான காசியம்பதியை அடைந்தார். அது அனைத்திற்கும் மேலாகச் சிறந்து விளங்குவது; சிவனது அருளை அள்ளித் தருவது. சிவனுக்கு உகந்த இடம் அதுவே. அந்நகரத்தைச் சேவித்த நாரதர் பிறவிப்பயனைப் பெற்றார். ஸ்ரீகாசி விசுவநாதரைத் தரிசித்த அவர் ஆனந்தம் மேலிட, காதலாகிக் கசிந்துருகி இறைவனைப் பூசித்தார். நாரதர் பிறவிப்பயனைப் பெற்ற மகிழ்ச்சியோடு பன்முறை வணங்கிச் சிவத்தின் பெருமையை நினைந்து, அதை வர்ணித்துக் கொண்டே பிரும்மதேவரது உலகை அடைந்தார். சிவனை நினைந்து நினைந்து, அவரது மனமும் அறிவும் தூய்மை பெற்றது. பிரும்மலோகம் சென்ற நாரதர் சிவதத்துவத்தைப் பற்றிய ஞானத்தை முழுமையாகப் பெற விரும்பி, பிரும்மதேவரைப் பக்தியோடு பலவாறாகத் துதித்து வணங்கி, சிவதத்துவத்தைப் பற்றிக் கேட்கலானார். அச்சமயம் நாரதரது இதயம் சிவப்பரம்பொருளது பக்தியில் நெகிழ்ந்திருந்தது.

நாரதர் கேட்கிறார்—— “பிரும்மதேவரே! பிரும்மத்தின் சொரூபத்தை நன்கறிந்தவரான தாங்கள், பிதாமகர், ஜகத் பிரபு என்றழைக்கப்படுபவர். தங்கள் திருவருளால் ஸ்ரீமந்நாராயணரது உயர்ந்ததான பெருமையைப் பற்றி முழுமையாகத் தெரிந்து கொண்டேன். பக்தி மார்க்கம், ஞான மார்க்கம், ஆற்றற்கரிய தவ மார்க்கம், தான மார்க்கம் மற்றும் உயர்ந்த தலங்களைப் பற்றிய சிறந்த மார்க்கம் ஆகியன பற்றிக் கேட்டுத் தெளிந்தேன். ஆனால், இன்றுவரை சிவதத்துவத்தைப் பற்றி அறிந்திலனே. சிவபூஜையின் வழிமுறைகளும் தெரியாது. ஆகவே, எம்பெருமானே! தாங்கள், நான் முன்பு கேட்டவைகளைப் பற்றியும் மற்றும் சிவப்புகழ் பாடும் சரிதங்கள், அவரது சொரூபத்தின் உண்மை விளக்கம், அவர் தோன்றியது, உமையம்மை தோன்றியது, அவர்களது திருமணம், இல்லற நிலை, மற்றுமுள்ள திருவிளையாடல்கள் ஆகியன பற்றியும் கூறவேண்டும். சிவன், உமை ஆகிய இருவரின் தோற்றமும் திருமணமும் பற்றிச் சற்று விளக்கமாகவே கூறவேண்டும். முருகனின் திருவவதாரம் பற்றியும் கூறவேண்டும். இறைவா! இவற்றைப் பற்றிய விளக்கங்களை முன்னமேயே பலரிடமிருந்து கேட்டிருந்தும் மனம் நிறைவு கொள்ளவில்லை. ஆகவே, தங்களைச் சரணமடைந்துள்ளேன், கருணை புரியுங்கள்.” இவ்வாறு தன் மகனான நாரத முனிவர் வேண்டவே, அகில உலகங்களும் ‘பிதாமகர்’ என்று போற்றும் பிரும்மதேவர் கூறலானார்.

அத்தியாயம் : ஆறு

மகாப்பிரளய காலத்தில் ‘ஸத்’ என்னும் பிரும்மமே இருந்தது என்பதன் விளக்கம்; நிர்குண—நிராகாரமான பிரும்மத்திலிருந்து சதாசிவனது தோற்றம்; அவரிடமிருந்து அவரது சக்திரூபமான அம்பிகையின் தோற்றம்; அவர்களிடமிருந்து உயர்ந்த க்ஷேத்திரமான ‘ஆனந்தவனம்’ என்கிற காசியின் தோற்றம்; சிவனது இடது பக்கத்திலிருந்து பரமபுருஷரான ஸ்ரீமந்நாராயணர் தோன்றுதல்; அவரிடமிருந்து (உலகியல்) பிராகிருத தத்துவங்கள் முறையாகத் தோன்றுதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— அந்தணரே! தேவரிஷிகளில் சிறந்தவரே! உங்கள் மனம் எப்பொழுதும் அகில உலகங்களுக்கும் நலன் செய்வதிலேயே குறியாக உள்ளது. நீ இப்பொழுது உலக நலனுக்கெனவே உயர்ந்ததொரு கேள்வியைக் கேட்டிருக்கிறீர். இதனால் அகில உலக மக்களது பெரும் பாவங்களும் எரிந்து சாம்பலாகும். தோற்றமும் முடிவும் புரியாத அந்தச் சிவதத்துவத்தைக் கூறுகிறேன். சிவதத்துவம் மிகவுயர்ந்ததும் வியப்புக்குரியதுமாகும். மகாப்பிரளயம் ஏற்பட்டபோது அனைத்து சராசரங்களுமடங்கிய இவ்வுலகம் அழிந்து போயிற்று. எங்கும் ஒரே இருட்டு. சூரியனோ, சந்திரனோ புலப்படவில்லை. பிற கிரகங்களும் நட்சத்திரங்களும் எங்கெனத் தெரியவில்லை. இரவு—பகலில்லை. நிலம், நீர், காற்று, தீ என்பனவைகளும் திறனிழந்தன. முக்கிய தத்துவமான இனம் புரியாத பிரகிருதியின் தொடர்பற்ற வெறும் ஆகாயம் மட்டும் மீதியாக இருந்தது. வேறெந்த பூதங்களும் காணக் கிடைக்கவில்லை. அதிர்ஷ்டம் (காணக் கிடைக்காதன) பற்றிய இருப்பும் தெரியவில்லை. சப்தம் (ஒலி), ஸ்பரிசம் (தொடுவுணர்ச்சி) இரண்டும் ஒன்றாக மறைந்துவிட்டன; ரூபம், ரசம், கந்தம் ஆகியனவும் மறைந்தன; திக்குகள் புலனாகவில்லை. இவ்வாறு எங்குமே ஊசி கொண்டும் பிளக்கவியலாத கும்மிருட்டு. இவ்வாறிருக்கையில் ‘ஓம் தத் ஸத் ப்ரஹ்ம’ என்கிற சுருதியில் உள்ள ‘ஸத்’ என்பது மட்டுமே மீதியாக இருந்தது. ‘அது’, ‘இது’, ‘இம்மாதிரி’, ‘எது’ என்று குறித்துக் காட்டும் தன்மையுடைய தோன்றி மறையும் உலகுமில்லை. அப்பொழுது ‘ஸத்’ என்பது மட்டுமே இருந்தது. அதைத்தானே யோகிகள் தங்கள் இதயாகாசத்தில் எப்பொழுதுமே பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

அந்த ‘ஸத்’ என்பது மனதிற்கெட்டாதது; சொல்லும் அதன் பக்கம் செல்லாது; பெயரற்றது; உருவமோ, நிறமோ அற்றது; அது பருத்ததோ, மெலிந்ததோ அல்ல; குட்டையோ, நெட்டையோ அல்ல; பாரமோ, இலேசோ அல்ல; குறைவோ, நிறைவோ அற்றது. சுருதிகளும் ‘உள்ளது’ என்று மட்டும்தான் கூறுகிறது. அது இருப்பதுதான் அதன் இருப்புக்கு நிரூபணம். அதைப் பற்றி இதற்கு மேல் விவரிக்கச் சுருதிகளுக்கும் திறனில்லை. அது உண்மையானது; ஞானமே வடிவானது; எல்லையற்றது; ஆனந்தமயமானது; எங்கும் ஒளிமயமானது; அளவிற்கடங்காதது; தனக்கெனத் தனி ஆதாரமற்றது; மாறுபாடற்றது; உருவமற்றது; குணமற்றது; யோகிகளால் மட்டும் அறியத்தக்கது; எங்கும் நீக்கமற நிறைந்தது; அனைத்திற்கும் காரணமானது; விகற்பமற்றது; தொடக்கமும் முடிவுமற்றது; மாயைக்கு ஆட்படாதது; துன்பமற்றது; ஒப்பற்றது; முன்னைப் பழமைக்கும் முன்னைப் பழமையானது; எல்லையற்றது; குவிதலும் மலர்தலும் அற்றது. எந்தப் பரப்பிரும்மத்தைப் பற்றி அறிவொளி கொண்டோ, அறிவொளியற்றோ முன்கூறியவாறு மனமெட்டியவாறு ஊகிக்க முடிந்ததோ, அந்தப் பரப்பிரும்மம் சில காலம் கழித்துப் படைப்புத் தொடங்கும் முன், தானே இரண்டாக ஆகவேண்டுமென விரும்பியது. அதாவது தான் பலவாறாக ஆகவேண்டுமென எண்ணியது. (‘ஸோகாமயத பஹுஸ்யாம் ப்ரஜாயே யேதி’ என்பது சுருதி.)

உருவமற்ற அப்பரம்பொருள் தன் திருவிளையாடலான சக்தி கொண்டு ஒரு திருவுருவைக் கற்பித்துக் கொண்டது; இத்திருவுருவோ அனைத்து நற்குணங்களும் கொண்டது; அனைத்து அறிவும் ஒருங்கே கொண்டது; மங்களமான சொரூபமானது; எங்கும் நீக்கமற நிறைந்தது; அனைத்துருவும் ஒருங்கே கொண்டது; எங்கும் ஒரே நோக்குடையது; எதையும் காணும் திறன் கொண்டது; எதையும் செய்யும் திறனுடையது; அனைத்துலகும் வணங்கும் தகைமையுடையது; அனைத்திற்கும் முதன்மையானது; அனைத்தும் அருள்வது; ஒழுக்கத்திற்கும் கலாச்சாரத்திற்கும் இதயமானது. இவ்வாறு தூய்மையான பகவானது சொரூபத்தைக் கற்பனை செய்து, அனாதியான, ஒப்பற்ற, எல்லையற்ற, அனைத்தையும் ஒளிரச் செய்கிற, எங்கும் நிறைந்த சின்மயனான, அழிவற்ற பரம்பொருளான பரப்பிரும்மம் மறைந்தது. ஓர் உருவமற்ற பரப்பிரும்மமான அப்பரம்பொருளின் சின்மயமான திருவுருவமே பகவான் சதாசிவன் ஆகும்.

பழங்காலச் சான்றோர்களான அறிஞர்கள் அவரையே ஈசுவரன் என்கின்றனர். தனித்து எங்கும் உலாவித் திருவிளையாடல் புரியும் அந்த சதாசிவன் தன் திருமேனியிலிருந்தே தானாகவே தன் சொரூபமாயுள்ள சக்தி தத்துவத்தைத் தோற்றுவித்தார். சிவமும் சக்தியும் என்றென்றும் பிரியாதது. அந்தப் பராசக்தியையே பிரதானம், பிரகிருதி, குணவதீ, மாயை, புத்தி தத்துவத்தைத் தரும் தாய், விகாரமற்றவள் என்றும், அம்பிகை என்றும் அழைக்கின்றனர். இவளையே பிரகிருதி, சர்வேசுவரீ, முத்தேவர்களையும் ஈன்றவள், நித்யை, மூலகாரணி என்றும் அழைப்பதுண்டு. சதாசிவ தத்துவத்திலிருந்து தோன்றிய அச்சக்திதேவிக்கு எட்டுத் திருக்கைகள். அவளது திருமுகமே தனித்ததொரு அழகு. அவளொருத்தியின் திருமுக மண்டலம் ஆயிரம் நிலவுகளின் ஒளி கொண்டது; திருமேனி முழுவதும் பலப்பல திருவாபரணங்கள். இதனால் அவளது ஒளி மேலும் பன்மடங்காகிறது; பல்வேறு நடைகளைக் கொண்டவள்; பலப்பல அஸ்திர—சஸ்திரங்கள் ஏந்தியவள்; அன்றலர்ந்த செந்தாமரைக் கண்கள் உடையவள்; ஒளி வெள்ளமாக இருக்கும் அம்பிகை அனைத்துக்கும் தோற்றுவாய்; என்றும் செயலாற்றி வருபவள்; ஒருவளாயிருப்பினும் மாயையான அவள் (சிவத்தின்) சேர்க்கையால் பலவாறாக ஆகிறாள்.

சதாசிவனான இறைவனைப் பரமபுருஷன், ஈசுவரன், சிவன், சம்பு, மகேசுவரன் என்றெல்லாம் அழைக்கின்றனர். தலையில் ஆகாய கங்கை; நெற்றியில் மூன்றாம் பிறை நிலா; மூன்று மூன்று கண்களுடைய ஐந்து திருமுகங்கள்; தெளிந்த மனம்; பத்துத் திருக்கைகள்; முத்தலைச் சூலம் கையில்; பாலன்ன வெளுத்த திருமேனி; உடல் முழுவதும் திருநீறு; காலரூபரான அந்தப் பிரும்மமே ஒருமுறை சக்தியோடு இணைந்து ‘சிவலோகம்’ என்னும் க்ஷேத்திரத்தை நிர்மாணித்து, அவ்வுயர்ந்த க்ஷேத்திரம்தான் ‘காசீ’. அது முக்தி தலம். அனைத்திலும் உயர்ந்ததாக பூமியின் தொடுதலின்றித் தனித்து நிற்பது. காதலன் காதலியாக, சிவசக்தியாக, ஆனந்தமே வடிவாக, அத்தலத்தில் இறைவன் நித்தியவாஸம் செய்கிறார். காசி பரமானந்தமே வடிவானது. பிரளய காலத்திலும்கூட சிவனும் சக்தியும் ஒருங்கே இங்கே இணைபிரியாது கூடியிருந்து அருள்கின்றனர். இறைவனது சாந்நித்தியம் இங்கிருந்து அகல்வதே இல்லை. ஆகவே அறிஞர்கள் இதை ‘அவிமுக்தக்ஷேத்திரம்’ (பிரிதலற்ற திருத்தலம்) என்கின்றனர். ஆனந்தத்தை அள்ளித் தருவது இந்நகரம். ஆகவேதான் மழுவேந்திய முதல்வன் முதலில் இதற்கு ‘ஆனந்தவனம்’ என்று பெயர் சூட்டினார். அதன்பின்தான் ‘அவிமுக்தத்தலம்’ என்று பெயர் ஓங்கியது.

தேவரிஷியே! ஒரு சமயம் இந்த ஆனந்தவனமான காசித்தலத்தில், அம்மையும் அப்பனுமாகத் திருவிளையாடல்கள் புரிந்து கொண்டிருந்தபோது, ‘இன்னொரு மனிதனைப் படைத்தாலென்ன? இப்படைப்புத் தொழிலான பெருத்த பாரத்தை அவன் தலையில் சுமத்தி, நாம் இருவரும் இக்காசியம்பதியிலேயே இருந்துகொண்டு முக்தி நெறிக்கானதைச் செய்வோமே. அவன் நமதருளால் அனைத்தையும் படைத்துக் காத்துக் கரந்தருளட்டுமே’ என்றொரு எண்ணம் தோன்றியது. “மனமோ ஒரு பெருங்கடல் போன்றது. அதில் சிந்தை (எண்ணங்கள்) என்னும் பெரு அலைகள் தோன்றி—மறைந்து என அதை அலைக்கழிக்கின்றன. இதில் சத்துவகுணம் என்னும் இரத்தினங்கள், தமோகுணம் என்னும் பெருத்த முதலைகள், ரஜோகுணம் என்னும் பவழங்கள் நிறைந்துள்ளன. அகன்று பரந்துள்ள எண்ணமாகிற இப்பெருங்கடலைச் சிறிதாக்கி, நாமிருவரும் நம்மால் தோற்றுவிக்கப்படுகின்ற அம்மனிதனுடைய பொறுப்பில் அனைத்தையும் ஒப்படைத்துச் சுகமாக இருப்போமே இவ்வானந்தவனமான காசியம்பதியில். அலைந்து திரியும் நம்முடைய மனமோ இங்கு வந்து ஒருநிலைப்பட்டுள்ளது. வெளி உலகமோ சிந்தையில் மூழ்கித் தவிப்பது போலுள்ளது” — இவ்வாறு தன் சக்தியான உமையம்மையோடு சேர்ந்து நிச்சயித்த சிவபெருமான், தன் இடது பாகத்தின் பத்தாவது அங்கமான திருவடியை அமுதத்தால் தேய்த்தார். அங்கிருந்து மூவுலகிலும் ஒப்பற்ற அழகிய ஒருவன் தோன்றினான். அவன் அமைதியானவன்; சத்துவ குணம் நிறைந்தவன்; மிடுக்காக உள்ளவன். முனிவரே! பொறுமையென்னும் குணம் நிறைந்த அவனோடு ஒப்பிட மூவுலகில் தேடியும் ஒருவனும் கிடைக்கவில்லை. அவனது ஒளியோ இந்திரநீலமணி போன்று நீலமானது. ஒவ்வொரு அங்கமும் அழகுற இருந்தது. கண்களோ அன்றலர்ந்த செந்தாமரையை ஒத்தன. திருமேனியில் பொன்னென ஒளிரும் இரண்டு பொன்னாடைகள் அழகு கூட்டின. தோள்களோ தோல்வியே காணாதவை போல் இருந்தன. இவ்வாறு அழகுற மிளிரும் அம்மனிதன், சிவப்பரம்பொருளை வணங்கிக் கூறலுற்றான்—— “இறைவா! எனக்கொரு பெயரும் செயலும் தாருங்கள்.” இதைக் கேட்ட சிவபெருமான் புன்னகை புரிந்தவண்ணம் மேகவொலியோ! என்னுமாறு கம்பீரமாகக் கூறத் தொடங்கினார்.

சிவபெருமான் கூறுகிறார்—— “குழந்தாய்! எங்கும் நீ பரவி நிற்பதால் நீ ‘விஷ்ணு’ என்று புகழ் பெறுவாய். இது தவிர, உனக்கு இன்னும் பலப்பலத் திருப்பெயர்கள் உண்டு. அவையனைத்தும் அடியார்களுக்கு நலன் அளிப்பனவாகும். நீ உறுதியாக இருந்து உயர்ந்த தவத்தைச் செய். ஏனெனில், தவம்தான் அனைத்து காரியங்களையும் பயனுடையதாக்குவது.”

இவ்வாறு கூறிய சிவபெருமான் மூச்சுக்காற்றின் வழியே அவருக்கு வேதங்களை அளித்தார். தன் சிறப்பியல்புகளிலிருந்து (பெருமைகளிலிருந்து) என்றுமே நழுவுதலற்ற ஸ்ரீவிஷ்ணு பகவான் (ஸ்ரீஅச்சுதன்) சிவனை வணங்கிப் பெருந்தவத்தை மேற்கொண்டார். சிவபெருமானும் உமையம்மை மற்றும் சிவகணங்களோடு அங்கேயே மறைந்தருளினார். பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணுவும் நீண்ட காலம் வரை பன்னிராயிரம் வருடங்கள் பெருந்தவத்தைச் செய்யலானார். இவ்வாறு கடுந்தவம் புரியும் ஸ்ரீவிஷ்ணுவின் திருமேனியிலிருந்து சிவனது மாயையால் பலவாறான நீர்ப்பெருக்குண்டாகி ஆகாயம் முழுவதும் பரவியது. பிரும்ம சொரூபமான அந்நீரைத் தொட்டாலே பாவங்கள் அனைத்தும் பறந்தோடும். அப்பொழுது தவத்தினால் களைத்த ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு அந்நீரிலேயே சயனித்தார். அவர் வெகுகாலம் மகிழ்ச்சியோடு அதிலேயே இருந்தார். ‘நாரம்’ எனில் நீர். அதிலேயே படுத்திருந்ததால் அவர் சுருதிகளோடு தொடர்புள்ள ‘நாராயணன்’ என்னும் திருப்பெயர் அடைந்தார். அச்சமயம் பரமபுருஷரான ஸ்ரீமந்நாராயணரைத் தவிர வேறெந்த ஒன்றும் இல்லை. அந்த ஸ்ரீமந்நாராயணரிடமிருந்து அப்போதைக்கப்போது அனைத்து தத்துவங்களும் தோன்றின.

முனிவரே! அந்த தத்துவங்கள் தோன்றியதைப் பற்றிக் கூறுகிறேன், கேளுங்கள். பிரகிருதியிலிருந்து ‘மஹத்’ தத்துவம் தோன்றியது. அதிலிருந்து சத்துவம், ராஜஸம், தாமஸம் என்னும் முக்குணங்கள் தோன்றின. இதிலிருந்து குணத்திற்கேற்ப சாத்விக அஹங்காரம், ராஜஸ அஹங்காரம், தாமஸ அஹங்காரம் என்பன மூன்றும் தோன்றின. இவ்வஹங்காரங்களிலிருந்து சப்தம், ஸ்பரிசம், ரூபம், ரஸம், கந்தம் என்னும் ஐந்து தன்மாத்திரைகள் தோன்றின. இவற்றிலிருந்து நிலம், நீர், ஆகாயம், ஒளி, காற்று என்னும் ஐம்பெரும் பூதங்கள் தோன்றின. அதே சமயத்தில் ஞானேந்திரியங்களான அறிவுப்புலன்கள் (அகப்புலன்கள்) ஐந்தும், கர்மேந்திரியங்களான செயற்புலன்கள் (புறப்புலன்கள்) ஐந்தும் தோன்றின. முனிவரே! இதுவரை தத்துவங்களைப் பற்றிக் கூறினேன். இதில் புருஷ தத்துவம் தவிர மற்றவை பிரகிருதியிலிருந்து தோன்றினவையே. ஆகவே இவையனைத்தும் ஐடமே. தத்துவங்கள் மொத்தம் இருபத்து நான்கு. இவ்விருபத்து நான்கு தத்துவங்களையும் ஒன்றாகக் கூட்டித் தன்வயத்தில் வைத்துக் கொண்டு பரமபுருஷரான ஸ்ரீமந்நாராயணர், சிவப்பரம்பொருளின் இச்சைக்கேற்பப் பிரும்மரூபமான அப்பெருங்கடலில் அறிதுயில் (யோகநித்திரை) கொண்டார்.

அத்தியாயம் : ஏழு

பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணுவின் உந்திக்கமலத்தில் பிரும்மன் தோன்றுதல்; தவம் செய்து ஸ்ரீஹரியைக் காணல்; அவர்கள் இருவரின் வாதம்; சிவபெருமான் இருவருக்குமிடையில் அக்னித்தம்பமாகத் தோன்றுதல்; அடிமுடி காணாது தவித்த இருவரும் அவரைத் தொழுதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— தேவரிஷியே! ஸ்ரீமந்நாராயணர் அவ்வாறு பெருங்கடலில் அறிதுயில் கொண்டபோது அவருடைய தொப்புளிலிருந்து சிவபெருமானின் இச்சைப்படி ஒரு பெரிய தாமரைப்பூ தோன்றியது. அதற்கு ஏராளமான தாமரை நாளங்கள் இருந்தன; கர்ணிகார புஷ்பம் போல் வெளிரிய சிவப்பு நிறம்; அகல—நீளங்கள் எண்ணற்ற யோஜனை அளவு; கோடி சூரியர்கள் உதித்தாற்போன்ற ஒளி படைத்தது; ஒப்பற்ற அழகும் உயர்ந்த தத்துவங்களும் கொண்டது; அற்புதத்திற்கும் அற்புதமானது; பார்க்கத் தெவிட்டாத அழகுடையது; ஒப்புயர்வற்றது. இதற்கிடையில் நலன்களே விழையும் பரமசிவன் முன்போலவே முயற்சியோடு தனது வலது பக்கத்திலிருந்து என்னைத் தோற்றுவித்தார். முனிவரே! மகேசுவரரான அவ்விறைவன் அவரது மாயையில் மயங்கி, ஸ்ரீமந்நாராயணரது நாபி கமலத்திலிருந்து என்னைத் தோன்றச் செய்தார். இவ்வாறு பகவானது திருநாபிக்கமலத்திலிருந்து அவரது திருமகன் என்னுமாறு ஹிரண்யகர்ப்பனான நான் தோன்றினேன்; நான்கு முகங்கள் தோன்றியது; உடல் சிவந்தது; நெற்றியில் முப்புரியாகத் திருநீறு. சிவபெருமானது மாயையில் மயங்கியதால் எனது ஞானசக்தியான அறிவு மிகவும் மெலிவுற்றது; வலி இழந்தது. அந்தத் திருத்தாமரையே ‘என்னைப் பெற்ற தந்தை’ என நினைத்தேன். எனக்கு வேறொன்றும் தெரியாது. ‘நான் யார்? எங்கிருந்து வந்தேன்? எனது செயல் என்ன? நான் யாருடைய பிள்ளையாகத் தோன்றினேன்? என்னைப் படைத்தது யார்?’ — இவ்வாறு பலவாறான ஐயங்களைக் கொண்ட என் மனதில் ஓரெண்ணம் உதித்தது. ‘நான் ஏன் மோகத்தில் வீழ்ந்தேன்? இந்தத் தாமரையின் நாளம் இப்பெருநீரின் உள்ளேதானே உள்ளது. ஆகவே அதன் உற்பத்தி இடத்தைக் கண்டால் என்னைப் படைத்தவனும் அங்குதானே இருப்பான். எனவே என்னைத் தோற்றுவித்தவனைக் கண்டுபிடிப்பது எளிதுதான்.’

இவ்வாறு எண்ணிய நான் அத்தாமரை நாளத்தின் உள்வழியே இறங்கினேன். அவ்வாறு இறங்கி, அதன் ஒவ்வொரு நாளமாகத் தேடினேன். நூற்றுக்கணக்கான வருடங்கள் தேடினேன். ஆனால் என்னால் அத்தாமரைக்கொடியின் உற்பத்தி தானத்தைக் காண முடியவில்லை. பின்பு மிகுந்த சந்தேகமுற்று மறுபடியும் அக்கொடியின் வழியே ஏறி அத்தாமரையை அடைய முயற்சித்தும் முடியவில்லை. இப்பொழுது நான் மேலும் மயக்கமுற்றேன்; மோகமுற்றேன். அப்பொழுது சிவபெருமானது திருவுள்ளப்படி ஆகாயத்தில் ‘தவம் செய்’ என்ற மங்களமான ஓர் ஒலி கேட்டது. அது எனது மோகத்தை அழித்தது. அவ்வொலி கேட்ட நான் என்னைத் தோற்றுவித்த என் தகப்பனைத் தரிசிக்க விரும்பி முழு முயற்சியுடன் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் கடுந்தவம் செய்தேன். அப்பொழுது எனக்கருள் புரியவேண்டி, நான்கு திருக்கைகளுடன் செந்தாமரைக்கண்ணரான ஸ்ரீமந்நாராயணர் என்னெதிரில் தோன்றினார்; நான்கு திருக்கரங்களிலும் சங்கு, சக்கரம், கதை, தாமரை மலர் ஏந்தியிருந்தார்; திருமேனியோ நீலத்திருமேனி; அரையில் பீதாம்பரம்; தலையிலே திருமகுடம்; உடல் முழுவதும் திருவாபரணங்கள்; திருமுகமோ அன்றலர்ந்த அழகிய செந்தாமரை. கோடி மன்மதர்கள் போன்ற எழில் மிக்க அவரைக் கண்ட என் மனம் மயங்கியது, வியந்தது. நீருண்ட மேகம் போன்ற கருநீலநிறமும் பொன்னிறமும் கலந்த திருமேனியும், நான்கு திருக்கரங்களும் கொண்டு காட்சியளித்த அனைத்து ஜீவராசிகளினுள்ளும் விளங்கும் ஸத்—அஸத் சொரூபரான ஸ்ரீமந்நாராயணரை என்னெதிரில் கண்ட நான் பெருமகிழ்ச்சி கொண்டேன்.

சிவபெருமானின் திருவிளையாடலால் எங்களுக்குள் வாதப்போர் நிகழ்ந்தது — நம் இருவருள் யார் உயர்ந்தவர்? என்பது பற்றி. அப்பொழுது எங்கள் இருவருக்கிடையில் ஒரு பெரிய ‘அக்னித்தம்பம்’ (ஜோதிலிங்கம்) தோன்றியது. நான் அன்னமாகவும், நாராயணர் வராகமாகவும் உருவெடுத்து, அக்னித்தம்பத்தின் திருமுடியை நானும், திருவடியை நாராயணரும் தேட முற்பட்டோம். ஆதி அந்தமில்லா அவ்வருட்பெருஞ்ஜோதியின் ஆதியையும் அந்தத்தையும் ஆயிரம் வருடங்கள் தேடியும் காணவியலாமல் களைத்துத் திரும்பினோம். சிவமாயையில் மதிமயங்கிய நாங்களிருவரும் அந்த ஜோதிர்லிங்கத்தின் நாற்புறமும் வீழ்ந்து வணங்கினோம். பின்புதான் இந்த ஜோதித்தம்பம் எது? என்பது பற்றி யோசிக்கலானோம். அதற்கென்று ஒரு பெயரோ, செயலோ இல்லை. ஆகவே, அது எதுவென்று நிச்சயித்துக் கூற முடியவில்லை. ஆணா, பெண்ணா, அலியா என்றொரு நிச்சயிக்க இயலாத தத்துவம், இங்கு இம்மூன்றையும் கடந்ததொரு லிங்கமாகக் காண்கிறதே! தியானயோகத்திலும் இது ‘இதுதான்’ என்று நிச்சயிக்க முடியவில்லையே! ஆகவே, நாங்கள் இருவரும் மனதை ஒருநிலைப்படுத்திக் கொண்டு, அந்த அக்னித்தம்பத்தை வணங்கி, “இறைவனே! தங்கள் சொரூபத்தை நாங்கள் இருவரும் அறியவில்லை. தாங்கள் யாராக வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம். நாங்கள் தங்களை வணங்குகிறோம். மகேசனே! தாங்கள் கருணைகூர்ந்து உடனே தங்கள் உண்மை சொரூபத்தைக் காட்டியருள வேண்டும்” என வேண்டியவாறு முனிவரே! அகங்காரம் கொண்ட நாங்கள் இருவரும் நூறு ஆண்டுகள் அவரை வணங்கியவண்ணம் இருந்தோம்.

அத்தியாயம் : எட்டு

பிரும்மதேவரும் ஸ்ரீமந்நாராயணரும் சிவபெருமானின் ஒலி வடிவான திருமேனியைக் காணல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவர்களில் சிறந்தவரான நாரதரே! செருக்குத் தொலைந்த நாங்கள் இருவரும் ஜோதி லிங்க வடிவாகத் தோன்றிய அந்தப் பரம்பொருளை நேரிலே காண விரும்பி வணங்கி நின்றோம். சிவபெருமானோ ஏழைப்பங்காளன். செருக்குற்றவர்களின் செருக்கைத் தொலைப்பவர். அனைவருக்கும் பிரபுவானவர்; அழிவற்றவர். இவ்வாறான இறைவன் எங்கள் மேல் கருணை கொண்டு ‘ஓம் ஓம்’ என்கிற ஒலியைத் தன்னிடமிருந்து தோற்றுவித்தார். வேதமோதுகையில் கையாளப்படும் உதாத்தம், அனுதாத்தம், ப்லுதம் என்னும் ஒலி, உச்சரித்தலில் மூன்று மாத்திரை அளவுள்ள ஒலியாக ப்லுதமாகவும், நன்கு தெளிவாகக் கேட்கும் படியாகவும் இருந்தது. பெருத்த ஒலியாகக் கேட்கப்பட்ட அந்த நாதத்தை, ‘அது என்னவாக இருக்கும்?’ என்று சிந்தித்த நாராயணர் மனமகிழ்ச்சி கொண்டார். அவருக்குப் பகை என்பதேது? தேவர்கள் அனைவராலும் கொண்டாடப்படுபவரல்லவா! அவர், அந்த ஜோதி லிங்கத்தின் வலதுபுறம் அனைத்திற்கும் முதலெழுத்தான பழையதான ‘அ’காரத்தையும், இடதுபுறம் ‘உ’காரத்தையும், நடுவில் ‘ம’காரத்தையும், முடிவில் ‘ஓம்’ என்னும் நாதத்தையும் நேரில் கண்டு அனுபவித்தார். வலதுபுறத்தில் தோன்றிய முதலெழுத்தான ‘அ’காரம், சூரிய மண்டலம் போல் ஒளிர்ந்தது. இடதுபுறம் பார்க்கவே, அங்கு ‘உ’காரம் கொழுந்துவிட்டெரியும் அக்னிபோல் பிரகாசித்தது. அதேபோல நடுவில் காணப்பட்ட ‘ம’காரம், சந்திரமண்டலம் போல நிலவொளியுடன் ஒளிர்ந்தது. மேலே பார்த்தபோது தூய்மையான படிகமணியைப்போல் ஒளிரும் பரப்பிரும்மத்தைக் கண்டார். அது துரியாதீதமானது; கர்ம மலம், மாயா மலம், ஆணவ மலம் என்னும் மும்மலங்களற்றது; நிஷ்கலமானது; தொல்லையற்றது; இரண்டற்றது; ஒப்பற்றது; சூன்யமானது; அகம், புறம் என்னும் வேறுபாடற்றது; பேதமும் உடையது; உலகின் உள்ளும் புறமும் பரவியது; முதலும் முடிவும் நடுவுமற்றது; ஆனந்தத்தின் முதல் தோற்றுவாய்; அனைத்திற்கும் முக்கிய ஆதாரமானது; சத்தியமானது; ஆனந்தமானது; அமுதமயமானது — இவ்வாறான பரப்பிரும்மத்தைக் கண்டார்.

அப்பொழுது ஸ்ரீஹரி, ‘இந்த அக்னித்தம்பம் எங்கிருந்து இங்கு தோன்றியது? நாம் இதைப் பரீட்சை செய்து பார்ப்போம். நான் இத்தீத்தம்பத்திற்குக் கீழே சென்று பார்ப்பேன்’ என்று நினைத்து வேதம் மற்றும் அதன் ஒலி ஆகிய இரண்டுமாகக் கலந்த பரம்பொருளான சிவத்தை நினைக்கலானார். அப்பொழுது ரிஷி கூட்டங்களுக்கெல்லாம் தலைமையாக இருப்பவர் போன்றதொரு ரிஷி அங்கே தோன்றினார். அவர் வாயிலாக, அங்கு தீத்தம்பமாக, ஜோதிர்லிங்கமாகத் தோன்றியது சாட்சாத் பரப்பிரும்மமான ஸ்ரீமகாதேவனே என்றறிந்தார். மனதிற்கெட்டாத ஸ்ரீருத்ரரே அவர்.

மனமும் சொல்லும் எங்கு தேடியும் காணக் கிடைக்காது திரும்ப வரும் அந்த ஸ்ரீருத்ரரே பரப்பிரும்ம பரமாத்மாவான சிவப்பரம்பொருள். அவரைக் குறிப்பிடுவதான வாசகமே ஓரெழுத்தான ‘ஓம்’ என்னும் பிரணவம். பிரணவம் வாசகம்; சிவன் அதன் வாச்சியம் (வாசகத்தின் பொருள்). அனைத்திற்கும் பரம காரணன், ருதம், சத்தியம், ஆனந்தம், அமுதரூபன் என்னும் பரத்திற்கும் பரனாக, பரப்பிரும்மமாக விளங்கும் சிவனே ஏகாட்சரமான பிரணவத்தின் வாச்சியன். அதாவது பிரணவத்தால் சுட்டிக்காட்டப்படுபவன். பிரணவத்தின் முதலெழுத்தான ‘அ’காரத்திலிருந்து உலகினுக்கு உற்பத்தித்தானமான (விதை வடிவான) பகவான் பிரும்மதேவனை அறியலாம். இரண்டாவதெழுத்தான ‘உ’காரத்திலிருந்து அனைத்திற்கும் உயர்ந்த காரணமான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனையும், மூன்றாவது எழுத்தான ‘ம’காரத்திலிருந்து திருநீலகண்டரான சிவனையும் அறியலாம். அகாரம் படைப்பது; உகாரம் மயக்கத்தை அளிப்பது; மகாரம் எப்பொழுதும் அருள்வது. ‘ம’காரத்தால் குறிக்கப்படும் எங்கும் பரவி நிற்கும் சிவபெருமான் பீஜமான விதையை உடையவன்; ‘அ’காரத்தால் குறிக்கப்படும் பிரும்மனான நான், பீஜம் (விதை); ‘உ’காரமாகக் குறிக்கப்படும் ஸ்ரீஹரி அனைத்திற்கும் தோற்றுவாய்; பிரதானத்திற்கும் புருஷனுக்கும் தலைவரான மகேசுவரனோ, பீஜத்திற்கு (தோற்றுவிக்கும் விதைக்கு)த் தலைவன். அவரே விதையும் தோற்றுவாயும் ஆவார். அவரையே ‘நாதம்’ என்கிறோம். அனைத்தும் அவருள் அடக்கம். விதையான பீஜத்தை உடைய சிவனே தன் விருப்பப்படி பீஜமான விதையைப் பல ரூபங்களில் பிரித்து வைக்கிறார். விதைக்கு முதலாளியான பீஜியான பகவான் மகேசனது லிங்காகாரத்திலிருந்து அகாரமான பீஜம் (விதை) தோன்றியது. அது உகாரம் என்னும் யோனியான தோற்றுவாயில் வைக்கப்பட்டு நாற்புறமும் வெகுவாக வளர்ந்து பரவியது. அவ்விதை பொன்னிறமாக இருந்தது என்றுதான் கூறவேண்டும். அதைத் தவிர வேறெந்த ஓர் அடையாளமும் கூறமுடியாது.

தெய்வீகமான அவ்விதை (அண்டம்) வெகுகாலம் நீரிலேயே இருந்தது. ஆயிரம் வருடங்கள் கழித்து, அவ்வண்டம் இரண்டாகப் பிளந்தது. நீரிலே இருந்த அந்த அண்டமே பிறப்பற்ற பிரும்மதேவரின் உற்பத்தி இடம். சாட்சாத் பகவான் சிவனது உந்துதலால்தான் அது இரண்டாகப் பிளந்தது. இந்நிலையில் அதன் மேல்பாகம் அழகான பொன்னிறமுள்ள கபாலமாக (மூடியாக) த்யுலோகமாக ஆயிற்று. கீழ்பாகமான கபாலம் (மூடி) ஐந்திலக்கணங்கள் கொண்ட பூமியானது. இந்த அண்டத்திலிருந்து நான்முகனான பிரும்மதேவர் தோன்றினார். அவர் ‘க’ என்ற எழுத்தால் குறிக்கப்படுகிறார். அனைத்துலகங்களையும் படைப்பவர் அவரே. இவ்விதமாகப் பரமசிவனே அகார—உகார—மகாரமான மூன்று உருவங்களிலும் வர்ணிக்கப்படுகிறார். இவ்வெண்ணத்தில்தான் ஜோதி லிங்க வடிவாகத் தோன்றிய பரமசிவன் ‘ஓம், ஓம்’ என்று கூறினார். யஜுர் வேதத்திலுள்ள உயர்ந்த மந்திரமும் இதைத்தான் கூறுகிறது. யஜுர் வேதத்திலுள்ள இம்மந்திரத்தைச் செவியுற்ற ருக் மந்திரங்களும், ஸாம மந்திரங்களும் ‘ஸ்ரீமந்நாராயணனே! ஸ்ரீபிரும்மதேவனே! இதுதான் முற்றிலும் சரியான உண்மை’ என்று வெகுமானத்துடன் கூறின.

இவ்வாறு சிவபெருமானது உண்மைநிலையினை அறிந்த ஸ்ரீமந்நாராயணன் சக்தியில் தோன்றிய மந்திரங்களால் நலம் விழைவதிலேயே ஊன்றிய மகாதேவனான பரமசிவனைத் துதித்தார். இச்சமயத்தில் அனைத்துலகங்களையும் காத்தருளும் ஸ்ரீமந்நாராயணன் அழகும் அற்புதமும் கொண்ட மற்றொரு திருமேனியையும் கண்டார். முனிவரே! அத்திருமேனியோ ஐந்து திருமுகங்களும் பத்து திருக்கரங்களும் கொண்டு கற்பூரம் போல் தூய வெண்மையாக இருந்தது. நாற்புறமும் ஒளி வீசப் பற்பல திருவாபரணங்கள் அணிந்து விளங்கியது. பராக்கிரமமே திருவுருவெடுத்ததா? அல்லது உதாரமான பெருங்குணம்தானா? உத்தமனுக்குள்ள இலக்கணங்களனைத்தும் நிரம்பி விளங்கும் சிவப்பரம்பொருளின் அவ்வுயர்ந்த திருமேனியைக் கண்டு நானும் ஸ்ரீமந்நாராயணரும் பெறவேண்டிய பெரும் பயனைப் பெற்றவரானோம்.

இப்பொழுது பரமேசனான மகேசன் ஒலி மயமான திருமேனியோடு புன்சிரிப்பு மிளிர எங்கள் எதிரில் தோன்றினார். ‘அ’காரம் அவரது தலை; ‘ஆ’காரம் நெற்றி; ‘இ’காரம் வலக்கண்; ‘ஈ’காரம் இடது கண்; ‘உ’காரம் வலது காது; ‘ஊ’காரம் இடது காது; ‘ரு॒’காரம் வலது கன்னம்; ‘ரூ॒’காரம் இடது கன்னம்; ‘ல்ரு॒’வும், ‘ல்ரூ॒’வும் மூக்கின் இரு துவாரங்கள். ‘ஏ’காரம் எங்கும் நிறைந்து விளங்கும் அவ்விறைவனின் மேலுதடு; ‘ஐ’காரம் கீழுதடு; ‘ஓ’காரமும், ‘ஔ’காரமும் மேற்பல் வரிசையும், கீழ்ப்பல் வரிசையும் ஆகும். ‘அம்’, ‘அஹ’ என்ற இரண்டும் நாக்கும் உள்நாக்குமாகும். ‘க’ முதல் ‘ங’ வரையிலான (க, க2, க3, க4, ங என்னும்) ஐந்தெழுத்துக்களும் அவரது வலது ஐந்து திருக்கரங்கள். ‘ச’ முதலிய (ச, ச2, ஜ, ஜ॒, ஞ என்னும்) ஐந்தெழுத்துக்கள் அவரது இடது ஐங்கரங்கள். ‘ட’ வர்க்கமும், ‘த’ வர்க்கமும் அவரது திருக்கால்கள். ‘ப’காரம் திருவயிறு; ‘ப2’காரம் வலதுபுறம்; ‘ப3’காரம் இடதுபுறம், ‘ப4’காரம் கழுத்து; ‘ம’காரமே இதயம்; ‘ய’ முதல் ‘ஸ’ (ய, ர, ல, வ, ஶ, ஷ, ஸ) வரையிலான ஏழு எழுத்துக்களும் ஒலி வடிவான அவ்வெம்பெருமானின் ஏழு தாதுக்கள்; ‘ஹ’காரம் தொப்புள்; ‘க்ஷ’காரம் ஆண்குறி. நிர்குணராகவும் ஸகுணராகவும் விளங்கும் பரமனின் ஒலி வடிவை உமையம்மையோடு சேர்த்துக் கண்ட நானும் ஸ்ரீஹரியும் பாக்கியவான்களானோம். நாதப்பிரும்ம மயமான திருமேனி கொண்ட பரமசிவனைக் கண்டு நானும் ஸ்ரீஹரியும் அவரை வணங்கி, மறுபடியும் மேல்நோக்கிப் பார்த்தோம். அப்பொழுது ஐந்து கலைகள் நிரம்பி ஓங்காரத்திலிருந்து தோன்றிய மந்திரத்தைக் கண்டோம். அதன்பின் இறைவனது ‘ஓம் தத்துவமஸி’ (நீ அதுவாக இருக்கிறாய்) என்கிற உயர்ந்த மகாவாக்கிய மந்திரம் புலனாயிற்று. அது படிகம் போன்று தூயது. அதன்பின் அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்னும் நாற்பெரும் பேறுகளையும் தரவல்ல அறிவு வடிவேயான ‘காயத்ரி’ என்று அழைக்கப்படும் மகாமந்திரம் தென்பட்டது. அது இருபத்து நான்கு அட்சரங்களை (எழுத்துக்களை)க் கொண்டது. அதன்பின் ‘த்ர்யம்ப3கம் யஜாமஹே ஸுக3ந்தி4ம் புஷ்டிவர்த4நம் । உர்வாருகமிவ ப3ந்த4நாந்—ம்ரு॒த்யோர்—முக்ஷீய—மாம்ரு॒தாத் ।’ என்கிற மிருத்யுஞ்ஜய மந்திரம், ‘ஓம் நம: ஶிவாய’ என்னும் திருவைந்தெழுத்து, ‘ஓம் நமோ பகவதே ...........’ என்கிற ஸ்ரீதட்சிணாமூர்த்தியின் சிந்தாமணி மந்திரம் தோன்றின. இம்மாதிரி ஐந்து மந்திரங்களைப் பெற்று பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன் அவற்றை ஜபிக்கத் தொடங்கினார்.

ருக்—யஜுர்—ஸாம வேதங்களையே தன் சொரூபமாகக் கொண்ட, ஈசான (வடகிழக்கு) மூலைக்கு அதிபதியாக விளங்கும், முன்னைப்பழம் பொருட்கும் முன்னைப் பழம் பொருளாய் நிற்கும், இளகிய இதயமுடைய, இதயத்தில் கொண்டு இன்புறத்தக்கவரான, எளிதில் எதற்கும் புலனாகாத, அழகிய இடது திருவடியைச் சற்றே உயர்த்திய, நாகங்களையே திருவாபரணங்களாகக் கொண்ட, நாற்றிசைகளிலும் பரவிய திருவடிகளையும் திருக்கண்களையும் கொண்ட, வேதங்களுக்குத் தலைவரான, படைத்துக் காத்துக் கரந்தருளும் நலமே விழையும் வரங்களை இனிதே வாரி வழங்கும் வரதரான, தேவர்களுக்குத் தேவரான சிவப்பரம்பொருளை நானும், என்னுடன்கூட ஸ்ரீமந்நராயணனும் ஒன்றுகூடி மனமகிழ்ச்சியோடு துதித்தோம்.

அத்தியாயம் : ஒன்பது

உமாமகேசுவரராகக் காட்சியளித்தல்; தன் சொரூபத்தின் விளக்கம்; ‘மும்மூர்த்திகளும் ஒருவரே’ என்பதன் விளக்கம்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரத மகரிஷியே! ஸ்ரீமந்நாராயணன் துதித்ததைக் கேட்டு மனம் மகிழ்ந்த கருணைக்கடலான மகேசுவரன் உமையம்மையோடு அங்கு உடனே காட்சியளித்தார். அப்பொழுது ஐந்து திருமுகங்களும் முகத்திற்கு மும்மூன்று திருக்கண்களும் கொண்டு தலையில் இளம்பிறையணிந்த, விரிந்த சடைமுடியுடன் திருமேனி முழுவதும் திருநீறு பூசி வெளுத்த நிலையில் பத்து திருக்கரங்களுடன், உடல் முழுவதும் திருவாபரணங்கள் அணிந்து, திருநெற்றியில் திருநீறு முப்புரியாக இலங்க, கருணை பொழியும் அகன்ற திருக்கண்களுடன் அழகே வடிவெடுத்து வந்ததோ! என்னுமாறு உமாதேவியாரோடு அங்கு நேரில் காட்சியளித்த பரசிவத்தைக் கண்ணாரக் கண்ட நானும் ஸ்ரீமந்நாராயணரும் அன்பொழுகும் துதிகளால் துதிக்கலானோம். அப்பொழுது மனம் மகிழ்ந்த கருணைக்கடலான சிவபெருமான் ஸ்ரீமந்நாராயணருக்கு மூச்சுக்காற்று ரூபமாக நால்வேதங்களையும் உபதேசித்து, பின் மிகவும் ரகசியமான சிவதத்துவஞானத்தை அளித்தார். கருணைக்கு எளிவந்த (எளிதிற்கிடைக்கும்) அவ்விறைவன் எனக்கும் அந்தச் சிவப்பரம்பொருளின் அறிவை அளித்தார். வேதங்களைப் பெற்று பெறற்கரிய பெரும்பேறு பெற்ற ஸ்ரீமந்நாராயணன் என்னோடுகூட இருகை கூப்பி இறைவனை வணங்கி சிவபூஜை, சிவத்தியானம் பற்றிய விதிமுறைகளையும் மற்றுமுள்ள அறிவுரைகளையும் கூறுமாறு வேண்டினார்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— இதைச் செவியுற்று மனம் மகிழ்ந்த கருணைக்கடலான சிவபெருமான் அன்புடன் கூறத் தொடங்கினார்.

சிவபெருமான் கூறுகிறார்—— “தேவச்சிரேஷ்டர்களே! தங்கள் இருவரது பக்தி கண்டு மிகவும் மகிழ்ச்சியுற்றேன். மகாதேவனான என்னைப் பார்த்த பின் பயம் எதற்கு? அதை உதறித் தள்ளுங்கள். இப்பொழுது என்னை எந்த சொரூபத்தில் பார்த்தீர்களோ, அதே சொரூபத்தைச் சிந்தித்து வந்தித்து பூசை புரியுங்கள். நீங்களோ பலம் மிக்கவர்கள்; என் சொரூபமான பிரகிருதியிலிருந்து தோன்றியவர்கள்; எனது வலது—இடது புறங்களிலிருந்து தோன்றியவர்கள். உலகங்களெல்லாம் ‘பிதாமகர்’ என்றழைக்கும் இந்தப் பிரும்மதேவர் எனது வலதுபுறத்திலிருந்து தோன்றியவர். பரமனான இந்த ஸ்ரீமந்நாராயணன் என்னுடைய இடதுபுறத்திலிருந்து தோன்றியவர். நான் உங்களிடம் மிகவும் மகிழ்ச்சி கொண்டுள்ளேன். நீங்கள் விரும்பிய வரத்தைத் தருவேனாக. எனதருளால் உங்களுக்கு உறுதியான சிறந்த பக்தி உண்டாகட்டும். பிரும்மதேவரே! எனது கட்டளைக்கிணங்க நீங்கள் உலகைப் படைப்பீராக! விஷ்ணுவே! நீங்கள் இவ்வுலகைக் காத்து வருவீராக!”

எங்களிடம் இவ்வாறு கூறிய சிவபெருமான் பின்னர் சிவபூசை முறைகளை விளக்கினார். இங்ஙனம் பூசிப்பதால் பூசை புரிபவன் பலவாறான உயர்ந்த பலன்களைப் பெறுகிறான். இவ்விதம் சிவபெருமான் கூறியதைக் கேட்ட ஸ்ரீஹரி, என்னோடு சேர்ந்து மகேசனை இருகை கூப்பி வணங்கிக் கூறலானார்.

பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணு கூறுகிறார்—— “இறைவா! எங்கள் மீது தங்கள் இதயத்தில் அன்பு பெருகியிருப்பது நிச்சயமானால், ‘எங்களுக்கு வரமருளுவது அவசியம்தான்’ என்று நீங்கள் நினைத்தால், தங்களிடம் எங்களுக்கு அசைக்கவியலாத உறுதியான பக்தி இருக்க வரமருளுங்கள்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவர்களே! ஸ்ரீமந்நாராயணனது வேண்டுதலைக் கேட்ட பரமசிவன் தலைவணங்கி இருகை கூப்பி நிற்கும் அவரிடம் மேலும் கூறலானார்.

மகேசன் கூறுகிறார்—— “படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் என்னும் முச்செயல்களையும் செய்பவன் நான். நானே நிர்குணனும், ஸகுணனும், ஸத்—சித்—ஆனந்த சொரூபனான பரப்பிரும்மமான பரம்பொருளும் விகாரமற்றவனும் நானே. விஷ்ணுவே! படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் என்கிற முத்தொழில்கள் மற்றும் முக்குணங்களின் வேறுபாட்டினால் நானே பிரும்மதேவன், விஷ்ணு, ருத்ரன் என்னும் பெயர் கொண்டு மும்மூர்த்திகாளக விளங்குகிறேன். ஹரியே! உண்மையில் நான் நிஷ்கல சொரூபன், வேறுபாடற்றவன். விஷ்ணுவே! நான் அவதரிக்க வேண்டி, நீயும் பிரும்மாவும் செய்த பிரார்த்தனையைக் கட்டாயம் நிறைவேற்றுகிறேன். பக்தர்களிடம் நான் என்றுமே அன்புடையவனன்றோ! பிரும்மதேவரே! இம்மாதிரியேயான எனது உயர்ந்த சொரூபம், உனது திருமேனியிலிருந்து ருத்ரன் என்னும் திருப்பெயருடன் தோன்றும். அவ்வாறு தோன்றும் அந்த ருத்ரனது திறன் என்னிலும் குறைந்ததாகாது. நானேதான் அந்த ருத்ரனும். பூசையின் விதிமுறைகளிலும் எனக்கும் அந்த ருத்ரனுக்கும் எவ்வித வேறுபாடுமில்லை. நீர் முதலியவற்றுடன் ஜோதிக்குத் தொடர்பு ஏற்பட்டாலும் அது மாறுதலடையாதது போல், நிர்குண சொரூபனான பரமனான எனக்கு வேறு எதனுடைய தொடர்பு நிகழ்ந்தாலும் அதனால் தளை ஏற்படாது. அது எனது சிவ சொரூபம். ருத்ரன் தோன்றினாலும் ருத்ரனும் சிவனான என்னை ஒத்தவனே. முனிவரே! எங்கள் இருவரிலும் வேறுபாடு நினைக்கக் கூடாது. உண்மையில் ஒரே திருமேனியே இவ்வுலகில் செயல்படுவதற்காக இரண்டு திருமேனியாகப் பிரிந்துள்ளது. ஆகவே, சிவன், ருத்ரன் என்று பிரித்துக் காணக் கூடாது. உண்மையில் காண்பனவெல்லாம் சிவ சொரூபமே என்பது எனது எண்ணம்.

நான், நீ, பிரும்மா, இனித் தோன்றப் போகும் ருத்ரன் ஆக அனைவரும் ஒரே சொரூபம்தான். இதில் வேற்றுமை இல்லை. வேறுபாடு நினைத்தால் நிச்சயம் தளைதான். இருப்பினும் எனது இந்தச் சிவ சொரூபம்தான் பழமையானது. இதுவே எப்பொழுதும் எல்லா சொரூபங்களுக்கும் மூலகாரணம். இதுவே சத்தியம், ஞானம், அனந்தம், பிரும்மம் ஆகும்.

மூலீபூ4தம் ஸதோ3க்தம்

ச ஸத்யக்ஞாநமநந்தகம் ।

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸ்ரு. 9/40

இதை நன்கறிந்து கொண்டு எனது உண்மை சொரூபத்தை மனதில் தியானித்துக் கண்டு கொண்டிருக்க வேண்டும். பிரும்மதேவரே! இப்பொழுது உங்களுக்கொரு ரகசியமான செய்தியைக் கூறுகிறேன். நீங்களிருவரும் பிரகிருதியிலிருந்து தோன்றியவர்கள். ருத்ரன் அவ்வாறல்ல. நானே பிரும்மதேவரது புருவ நடுவிலிருந்து தோன்றப் போகிறேன். குணங்களிலிருந்து தோன்றியவன் என்றும் கூறுகிறார்கள். அதாவது, சிவன் ‘தாமஸ குணப் பிரகிருதி’ என்று. உண்மையில் அந்த சொரூபத்தில் அஹங்காரமே வர்ணிக்கப்படுகிறது. அந்த அஹங்காரத்தைத் தாமஸம் என்று மட்டும் கொள்ளாமல் வைகாரிகம் (சாத்விகம்) என்றும் அறிந்து கொள்ள வேண்டும். (ஏனெனில், சத்துவ குணத்தவர்களான தேவர்கள் வைகாரிகமான அஹங்காரத்தின் படைப்பே.) தாமஸம், சாத்விகம் முதலிய வேறுபாடுகள் பெயரளவில்தானே அன்றி உண்மையில் இல்லை. உண்மையில் ஹரனான சிவனை ‘தாமஸன்’ என்று கூற முடியாது. ஆகவே, பிரும்மதேவரே! நீங்கள் படைப்பவராகவும், ஸ்ரீஹரி பரிபாலிப்பவராகவும், என் அம்சத்தில் தோன்றக் கூடிய ருத்ரன் அழிப்பவராகவும் ஆகட்டும். உமை என்னும் திருப்பெயரில் விளங்கும் பரமேசுவரியான பிரகிருதியின் சக்திபூதையான வாக்தேவி (சரஸ்வதி) பிரும்மதேவருக்கு மனைவியாகட்டும். பிரகிருதி தேவியிலிருந்து பிரியும் இரண்டாவது சக்தி லட்சுமி (திருமகள்) என்ற பெயருடன் ஸ்ரீமந்நாராயணனின் மனைவியாவாள். பின் காளீ என்னும் பெயரில் மூன்றாவதாகத் தோன்றும் சக்தி என் அம்சமான ருத்ரனை அடையட்டும். அவர்கள் செயல் நிறைவுற ஜோதிமயமாகத் தோன்றுவார்கள். பரம மங்களத்தை நல்கும் பராசக்திகளைப் பற்றி இதுவரை கூறினேன். அவர்களது செயல்கள் முறையே படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் ஆகும். தேவசிரேஷ்டரே! இவர்களனைவரும் என் காதலியான பிரகிருதிதேவியின் அம்சங்களே.

ஹரியே! தாங்கள் திருமகளைத் துணை கொண்டு அனைத்தையும் காத்து வருவீராக! பிரும்மதேவரே! பிரகிருதியின் அம்சமான சரஸ்வதியோடு எனது கட்டளைப்படி மனதினால் படைப்பைத் தொடங்குவீராக! நான் எனது அன்புருவான உமையின் அம்சமான காளியைத் துணையாகக் கொண்டு ருத்ரரூபனாகப் பிரளயமான உயர்ந்த காரியத்தைச் செய்கிறேன். நான்கு வர்ணத்தைச் சேர்ந்த மக்களைக் கொண்ட உலகத்தை அந்தந்த ஆசிரமங்களின் பற்பலவான செயல்களின் மூலம் படைத்தல், காத்தல் முதலியவற்றைச் செய்து நீவிர் இன்பமடைக. ஹரியே! ஞானம், விஞ்ஞானம் (இறையறிவு, உலகியல் அறிவு) கொண்ட அனைத்துலகிற்கும் நன்மையே விரும்புபவர் தாங்கள். ஆகவே எனது ஆணையையேற்று உலகினருக்கு முக்தியருளுபவராக தாங்கள் இருக்க வேண்டும். என்னைத் தரிசித்துப் பெறும் பயன் உங்களைத் தரிசிப்பதனாலும் கிட்டும். உங்களைத் தரிசித்தால் என்னைத் தரிசித்ததான பலனும் கிட்டும். இதுவே உண்மை. இதில் ஐயமேதுமில்லை. எனது இதயத்தில் ஸ்ரீமந்நாராயணனும், அவரது இதயத்தில் நானும் இருக்கிறோம். எங்களில் வேறுபாடு காணாதவனே எனக்கு மிகவும் உகந்தவன், உயர்ந்தவன். அவனே என் மனம் அறிந்தவன்.

மமைவ ஹ்ரு॒த3யே விஷ்ணுர்—

விஷ்ணோஶ்ச ஹ்ரு॒த3யே ஹ்யஹம் ॥

உப4யோரந்தரம் யோ வை

ந ஜாநாதி மதோ மம ।

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸ்ரு. 9/55—56

ஸ்ரீஹரி எனது இடதுபுறத் திருமேனியிலிருந்து தோன்றியவர். பிரும்மதேவர் வலதுபுறத் திருமேனியில் தோன்றியவர். மகாப்பிரளயத்தைச் செய்யக்கூடிய ருத்ரன் எனது இதயத்தில் தோன்றியவன். நானே ராஜஸம், சாத்விகம், தாமஸம் என்னும் முக்குணங்கள் வாயிலாக படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் என்னும் முத்தொழில்களைச் செய்யும் பிரும்மா, விஷ்ணு, ருத்ரன் என்னும் மும்மூர்த்திகளாகத் தோன்றுகிறவன். சிவப்பரம்பொருளோ இக்குணங்களிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்டவர். அவர் பிரகிருதி புருஷர்களைக் காட்டிலும் உயர்ந்தவர், ஒப்பற்றவர், நித்யர், எல்லை கடந்தவர் (அநந்தர்), பரிபூரணர், நிரஞ்ஜனர், பரப்பிரும்ம பரமாத்மா. மூவுலகங்களையும் காத்தருளும் ஸ்ரீமந்நாராயணன் உள்ளே தமோகுணமும் வெளியில் சத்துவகுணமும் கொண்டவர். மூவுலகங்களையும் அழித்தொழிக்கும் ருத்ரதேவன் உள்ளே சத்துவகுணமும் வெளியில் தமோகுணமும் கொண்டவர். மூவுலகங்களையும் படைக்கும் பிரும்மதேவர், உள்ளும் புறமும் ரஜோகுணமே கொண்டவர். இவ்வாறு பிரும்மா, விஷ்ணு, ருத்ரன் என்னும் மும்மூர்த்திகளிடமும் குணத்தின் தாக்கமுண்டு. ஆனால் சிவபெருமானோ இக்குணங்களையெல்லாம் கடந்தவர். விஷ்ணுவே! நீர் எமது கட்டளையை ஏற்றுப் படைக்கும் கடவுளான பிரும்மதேவரை மகிழ்ச்சியோடு காத்து வாருங்கள். இதனால் மூவுலகங்களும் தங்களைக் கொண்டாடும்.

அத்தியாயம் : பத்து

உயிர்களைக் காக்கும் பொறுப்பையும், போக—மோட்சங்களை அருளும் தகைமையையும் ஸ்ரீமந்நாராயணருக்கு அளித்துவிட்டுச் சிவபெருமான் மறைதல்

பரமேசுவரன் கூறுகிறார்—— உயர்ந்த விரதங்களைக் கைக்கொண்ட ஸ்ரீஹரியே! ஸ்ரீவிஷ்ணுவே! என்னுடைய மற்றொரு கட்டளையையும் கேளுங்கள். அதை ஏற்று நடத்துவதால் நீங்கள் அனைத்து உலகங்களிலும் கொண்டாடப்படுவீர்கள். அனைவரும் தங்களைப் பூஜிப்பார்கள். பிரும்மாவினால் படைக்கப்பட்ட உலகங்களில் உள்ள மக்களில் எவனாவது துன்பமடைவானேயாகில் அவனது துன்பத்தை உடனே நீக்க வேண்டி நீங்கள் கவனத்துடன் இருக்க வேண்டும். கடினமான காரியங்களைச் சாதிப்பதில் நானும் உங்களுக்கு உதவியாக இருப்பேன். உங்களால் வெற்றி கொள்ள முடியாதவாறு இருக்கும் பெரும் பகைவர்களையும் நானே கொன்றொழிப்பேன். ஸ்ரீஹரியே! நீங்கள் இவ்வுலகில் பலப்பல அவதாரங்களைச் செய்து, உங்களுடைய புகழைப் பரப்புங்கள். அனைவரையும் கடைத்தேறச் செய்யுங்கள். நீங்கள் ஸ்ரீருத்ரனை நினையுங்கள். அவர் உங்களையே நினைத்திருப்பார். உங்களிருவரில் வேறுபாடே இல்லை.

ருத்3ரத்4யேயோ ப4வாம்ஶ்சைவ

ப4வத்3த்4யேயோ ஹரஸ்ததா2 ।

யுவயோரந்தரம் நைவ

தவ ருத்3ரஸ்ய கிஞ்சந ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸ்ரு. 10/6

எவன் ஸ்ரீருத்ரனது பக்தனாக இருந்து தங்களை நிந்திக்கிறானோ, அவனது புண்ணியங்கள் அனைத்தும் அந்நொடியிலேயே சாம்பலாகிவிடும். புருஷோத்தமனே! ஸ்ரீவிஷ்ணுவே! உங்களிடம் பகை பாராட்டுவதால் அவன் நரகத்தில் வீழ்வது திண்ணம்.

ருத்3ரப4க்தோ நரோ யஸ்து

தவ நிந்தா3ம் கரிஷ்யதி ।

தஸ்ய புண்யம் ச நிகி2லம்

த்3ருதம் ப4ஸ்ம ப4விஷ்யதி ॥

நரகே பதநம் தஸ்ய

த்வத்3த்3வேஷாத்புருஷோத்தம ।

மதா3க்ஞயா ப4வேத்3விஷ்ணோ

ஸத்யம் ஸத்யம் ந ஸம்ஶய: ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸ்ரு. 10/8—9

தாங்கள் இவ்வுலகில் முக்கியமாக மனிதர்களுக்குப் போகத்தையும் மோட்சத்தையும் அருளுங்கள். பக்தர்களால் எப்பொழுதும் உள்ளத்தில் கொண்டு பூஜிக்கப்படுபவராகவும், அனைத்து ஜீவராசிகளையும் அடக்கி ஆள்பவராகவும் அருள்புரிபவராகவும் இருங்கள்.

இவ்வாறு கூறிய சிவபெருமான் பிரும்மதேவனான எனது கரத்தைப் பிடித்து ஸ்ரீவிஷ்ணுவின் கரத்தில் ஒப்புவித்து அவரிடம் ‘சங்கடமான சமயங்களில் நீங்கள் இவருக்கு உதவி செய்ய வேண்டும். அனைத்திற்கும் தலைவராக இருந்து போகத்தையும் மோட்சத்தையும் அளிக்க வேண்டும். அனைவரின் விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றித் தரவேண்டும். அதனால் உயர்ந்து விளங்குவீர்களாக. உங்களைச் சரணம் பற்றியவன் நிச்சயம் என்னையும் சரணம் பற்றியவனே. நம்முள் வேறுபாடு காண்பவன் நரகத்தில் விழுவது திண்ணம்.’

த்வாம் ய: ஸமாஶ்ரிதோ நூநம்

மாமேவ ஸ: ஸமாஶ்ரித: ।

அந்தரம் யஶ்ச ஜாநாதி

நிரயே பததி த்4ருவம் ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸ்ரு. 10/14

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— தேவரிஷியே! சிவபெருமான் கூறியதைக் கேட்ட, அனைத்தையும் தன்வயத்தில் கொண்டவரான ஸ்ரீமந்நாராயணன் என்னோடு சேர்ந்து ஸ்ரீவிசுவநாதரை வணங்கித் தழுதழுத்த குரலில் கூறலானார்.

ஸ்ரீவிஷ்ணு கூறுகிறார்—— கருணைக்கடலே! உலக நாயகரே! நான் சொல்வதைக் கேளுங்கள். நான் தங்கள் கட்டளைப்படியே அனைத்தையும் செய்வேன். என்னிடம் பக்தி கொண்டு தங்களை நிந்திப்பவனுக்குத் தாங்கள் நிச்சயம் நரகத்தில் வாசத்தைத் தரவேண்டும். இறைவனே! தங்கள் அடியவனே எனக்கு மிகவும் பிரியமானவன். இதன் உண்மையைத் தெரிந்து கொண்டவனுக்கு முக்தி ஒன்றும் கிட்டாப் பொருளில்லை.

மம ப4க்தஶ்ச ய: ஸ்வாமிந்—

தவ நிந்தா3ம் கரிஷ்யதி ।

தஸ்ய வை நிரயே வாஸம்

ப்ரயச்ச2 நியதம் த்4ருவம் ॥

த்வத்3ப4க்தோ யோ ப4வேத்ஸ்வாமிந்—

மம ப்ரியதரோ ஹி ஸ: ।

ஏவம் வை யோ விஜாநாதி

தஸ்ய முக்திர்ந து3ர்லபா4 ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸ்ரு. 10/30—31

பகவான் ஸ்ரீஹரி கூறியதைக் கேட்டுத் துன்பம் களைபவரான சிவபெருமான், அவர் கூறியதை அப்படியே ஆமோதித்துப் பின் பலவாறான தர்மங்களைப் பற்றி உபதேசித்தார். எங்களுக்கு அருள்புரிவான் வேண்டி எங்களுக்குப் பலப்பல வரங்களையும் அளித்தார். பின் பக்தர்க்கெளியவரான சிவபெருமான் கண்களாலேயே எங்களுக்கருள் புரிந்துவிட்டு நாங்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கவே மறைந்தருளினார். அது முதற்கொண்டு சிவலிங்க பூஜை தொடங்கியது. சிவலிங்கத்தில் பிரதிஷ்டையாகியுள்ள சிவபெருமான் இகபர சுகங்களைத் தருபவரல்லவா? சிவலிங்கத்தின் அடிப்பீடம் அம்பிகையின் சொரூபம், மேலுள்ள லிங்கம் சிவபெருமான். அனைத்துலகங்களும் அதில் லயமாவதால் அதை ‘லிங்கம்’ என்று அழைக்கின்றனர். முனிவரே! சிவலிங்கத்தைப் பற்றிய இவ்வத்தியாயத்தைச் சிவலிங்கத்தின் முன் படிப்பவன் ஆறு மாதங்களில் சிவரூபியாகிறான் என்பதில் சந்தேகமே வேண்டாம். சிவலிங்கத்திற்குமுன் ஒருவன் செய்யும் செயலின் புண்ணியப்பயனைப் பற்றிய விளக்கம் தரும் திறன் என்பக்கலில்லை.

அத்தியாயம் : பதினொன்று

சிவபூஜை முறையும் பயனும்

சௌனகர் முதலிய ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள்—— வியாச முனிவரின் சிறந்த சீடரே! பெரியோரே! தங்களுக்கு (எங்கள்) வணக்கம். பரமபாவனமான சிவபெருமானது அருமையான திருக்கதைகளைத் தாங்கள் இதுவரை கூறினீர்கள். கருணை வடிவே! பிரும்மதேவரும் நாரதரும் பேசிக் கொண்டதைத் தொடர்ந்து சிவனது பூஜை முறைகளை விளக்க வேண்டுகிறோம். அதனாலன்றோ சிவபெருமான் மகிழ்ச்சி கொள்கிறார். அந்தணர்கள், க்ஷத்திரியர்கள், வைசியர்கள், வேளாளர்கள் என எல்லோரும் சிவனைப் பூஜிக்கின்றனரே. அதை எப்படிச் செய்யவேண்டும்? நீங்கள் வியாசருடைய திருவாய்மொழியாகக் கேட்டவாறே எங்களுக்குக் கூறவேண்டும்.

அனைத்து நலன்களையும் அருள்வதும், வேதங்களால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டதுமான சிவபூஜை பற்றிய முனிவர்களின் வேண்டுகோளைக் கேட்ட சூதபுராணிகர் அவர்களது கேள்விக்கேற்றவாறே அனைத்து விஷயங்களையும் மகிழ்ச்சியோடு கூறலானார்.

சூதர் கூறுகிறார்—— முனிவர்களே! நீங்கள் கேட்ட அவ்வுயர்ந்த விஷயம் மிகவும் ரகசியமானது. என் புத்திக்கெட்டியவாறு நான் கேட்டதை அப்படியே உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். இன்று நீங்கள் கேட்டதுபோலத்தான் முன்பொரு சமயம் வியாச முனிவர் ஸனத்குமாரரிடம் கேட்டார். அதை உபமன்யு முனிவரும் கேட்டார். சிவபூஜை பற்றி வியாச முனிவர் தாம் கேட்டதை உலக நன்மை கருதி எனக்குக் கற்றுத் தந்தார். இதைப் பற்றித்தான் ஸ்ரீகிருஷ்ண பகவானும் உபமன்யு முனிவரிடம் கேட்டுத் தெரிந்தார். இது பற்றிப் பிரும்மதேவர் நாரதருக்குக் கூறியவாறே நான் இப்பொழுது உங்களுக்குச் சொல்வேன்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! சிவலிங்க பூஜையின் விதிமுறை பற்றி முதலில் சுருக்கமாகக் கூறுகிறேன். முன்பொரு சமயம் நான் உனக்குக் கூறியதுபோலவே, சிவபெருமானது அழகு மற்றும் தூய்மை நிறைந்த தொன்றுதொட்டுவரும் லிங்காகாரமான சொரூபத்தை உயர்ந்த பக்தியோடு பூஜிக்க வேண்டும். அதனால் விரும்பியதெல்லாம் பெறலாம். ஏழ்மை, நோய், துன்பம், பகைவர்களால் நேரும் தொல்லைகள் — இந்நான்குவிதமான துன்பங்களும் (பாவங்களும்) சிவபூஜை செய்யத் தொடங்கும் முன்பு வரைதான் இருக்கும். சிவபூஜை தொடங்கியதும் அனைத்துத் துன்பங்களும் விலகி அனைத்து நலன்களும் தேடி வரும். பின்பு உரிய காலத்தில் சிவ உபாசகனுக்கு முக்தியும் கிட்டும். மானிட உடல் பெற்றவர் ஒவ்வொருவரும், அதிலும் நன்மக்கள்—நல்லின்பம் வேண்டுவோர் அனைத்துச் செயல்களையும் விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றித் தரும் சிவபூஜையைக் கட்டாயம் செய்தே தீரவேண்டும். அந்தணர்கள், க்ஷத்திரியர்கள், வைசியர்கள், வேளாளர்கள் ஆகிய அனைவரும் விருப்பங்களனைத்தும் முழுமையாக நிறைவேற சிவபூஜையை முறைப்படிச் செய்ய வேண்டும். விடிவோரையில் பிரும்ம முகூர்த்தத்தில் குருவையும், சிவனையும், கங்கை முதலிய புண்ணிய தீர்த்தங்களையும், ஸ்ரீமந்நாராயணனான ஸ்ரீஹரியையும் நினைத்துக் கொண்டே தியானம் செய்தவாறு கண்விழிக்க வேண்டும். மேலும், சிவனான என்னையும் தேவர்களையும் முனிவர்களையும் நினைத்துத் துதித்து, சிவபெருமானான எனது திருநாமமான திருவைந்தெழுத்தை ஓதியவாறே படுக்கையை விட்டு எழ வேண்டும். பின் வீட்டின் தென்புறம் தனித்ததொரு இடத்திற்குச் சென்று மலஜலம் கழிக்கவேண்டும். பின்பு, சுத்தம் செய்து கொள்ளும் முறையை நான் கேட்டுத் தெரிந்தவாறு இப்பொழுது உனக்குக் கூறுகிறேன். ஒருமைப்பட்ட மனதுடன் கேட்டுக் கொள்.

அந்தணன் தன் குதத்தை (ஆசனவாயை)ச் சுத்தி செய்து கொள்ள சுத்தமான மண்ணெடுத்து ஐந்து முறை நன்கு கழுவிக் கொள்ள வேண்டும். க்ஷத்திரியர்கள் நான்கு முறையும், வைசியர்கள் மூன்று முறையும், வேளாளர்கள் இரண்டு முறையும் மண்ணெடுத்து ஆசனவாயைக் கழுவிக் கொள்ள வேண்டும். பின், ஆண்குறியிலும் மண் தடவிச் சுத்தி செய்துகொள்ள வேண்டும். பின் இடது கையில் பத்து முறையும், இரு கைகளிலும் ஏழு முறையும் மண் பூசித் தேய்த்து அலம்பிக் கொள்ள வேண்டும். அதேபோல் இருகால்களிலும் மும்முறை மண் கொண்டு தேய்த்து அலம்பிக் கொள்ள வேண்டும். பின்பு மறுபடியும் இருகைகளையும் சுத்தி செய்துகொள்ள வேண்டும். பெண்களும் நான்காம் வர்ணத்தவர் போல் இருமுறை மண் கொண்டு அலம்பிக் கொள்ள வேண்டும். மறுபடியும் முன்போல் மண்ணெடுத்து கைகால்களைச் சுத்தி செய்துகொள்ள வேண்டும். அதன்பின் தங்கள் வர்ணங்களுக்கேற்ப பல்துலக்கிக் கொள்ள வேண்டும். அந்தணன் பன்னிரண்டு அங்குல நீளமுள்ள பற்குச்சியினால் பல்துலக்கிக் கொள்ள வேண்டும். க்ஷத்திரியர்கள் பதினோரு அங்குலம், வைசியர்கள் பத்து அங்குலம், வேளாளர்கள் ஒன்பது அங்குலம் நீளமுள்ள பற்குச்சியினால் பல்துலக்கிக் கொள்ள வேண்டும். மனுநீதிநெறிப்படி காலத்திற்கேற்பப் பற்குச்சியை ஏற்கலாம்.

அன்பனே! ஷஷ்டி, பிரதமை, அமாவாசை, நவமி, விரத தினங்கள், சூரியன் மறையும் மாலை வேளை, ஞாயிற்றுக்கிழமை, சிராத்த தினம் ஆகிய தினங்களில் பற்குச்சி கொண்டு பல்துலக்குவது கூடாது. பல்துலக்கிய பின்பு நீர்நிலை சென்று முறைப்படி நீராட வேண்டும். விசேஷமான தினங்களில் (அகமர்ஷணம், பவமானம் போன்ற) மந்திரங்களைச் சொல்லிக் கொண்டேதான் நீராடவேண்டும். நீராடிய பிறகு நல்ல வெளுத்த உலர்ந்த ஆடையை அணிந்து ஆசமனம் செய்ய வேண்டும். அழகிய அமைதியான தனித்ததொரு இடத்தில் அமர்ந்து முறைப்படி காலை சந்தியாவந்தனத்தைச் செய்ய வேண்டும். சந்தியாவந்தனம் செய்தபின் பூஜை செய்யத் தொடங்க வேண்டும்.

ஒருநிலைப்பட்ட மனதோடு பூஜைக்கான பொருட்களைத் திரட்டிக் கொண்டு பூஜை அறைக்குச் சென்று அழகான ஓர் இருக்கையில் அமர வேண்டும். முதலில் பூஜைக்கான நியாஸங்களை (அந்தந்த அங்கங்களை அதற்கான மந்திரங்களைக் கூறித் தொட்டுக் கொள்ளுதல்) முறைப்படிச் செய்து, சிவபூஜையைச் செய்ய வேண்டும். சிவபூஜை தொடங்கும்முன் மகாகணபதி, துவாரபாலகர்கள் மற்றும் திக்பாலகர்களுக்கும் முறைப்படி பூஜை செய்து, அதன்பின் பூஜிக்கப்படும் இறைவனுக்குத் தனித்ததொரு ஆசனம் அமைக்க வேண்டும். அல்லது, எட்டு தளங்கள் கொண்ட கமலத்தை வரைந்து, அதில் பகவானை எழுந்தருளப் பண்ணவேண்டும். பூஜை பொருட்களை அருகிலேயே வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். மும்முறை ஆசமனம் செய்து, கைகளை நீர்தொட்டுத் துடைத்துக் கொண்டு, மூன்றுமுறை பிராணாயாமம் செய்ய வேண்டும். பிராணாயாமத்தின் மத்தியில் அதாவது காற்றை உள்ளே அடக்கி வைத்துக் கொண்டிருக்கும் ‘கும்பகம்’ போது முக்கண்ணரான சிவபெருமானை இவ்வாறு தியானிக்க வேண்டும். ‘ஐந்து திருமுகங்கள், பத்து திருக்கரங்கள், ஒளிரும் படிக நிறம், திருமேனி முழுவதும் திருவாபரணங்கள், புலித்தோல் ஆடை’ என்று தியானிக்கும்போது, தனக்கும் இதே போன்ற திருமேனி (ஸாரூப்யம்) வேண்டுமென வேண்ட வேண்டும். இவ்வாறு தியானிப்பதால் நாம் செய்த பாவங்கள் அனைத்தும் தீயினில் தூசாகும். சிவஸாரூப்யம் நமக்கு கிடைத்த எண்ணத்திலிருந்து கொண்டே பூஜை புரிய வேண்டும். பூத சுத்தி, சரீர சுத்திக்கான மந்திரங்களைச் செய்துவிட்டுப்பின் மூலமந்திரத்திற்கான நியாஸங்களைச் செய்ய வேண்டும். அல்லது ஓம் என்னும் பிரணவத்தாலும் அங்கநியாஸ—கரநியாஸங்களைச் செய்து கொள்ளலாம்.

முதலில் ‘ஓம் அத்யஸ்ரீ பகவத: பரமேஸ்வரஸ்ய .....’ என்று சங்கல்பம் செய்து கொண்டு பின் பூஜையைத் தொடங்குக. இறைவனுக்கு பாத்யம், அர்க்யம், ஆசமனீயம் அளிப்பதற்காகத் தனியே பாத்திரத்தைத் தயாராக வைத்திருக்க வேண்டும். உண்மை தெரிந்தவர்கள் ஒவ்வொன்றுக்கும் தனித்தனி கலசங்களை வைப்பார்கள். அவற்றில் தருப்பையினால் ஆன கூர்ச்சங்களை வைத்து, மந்திரம் கூறிக் கலசநீரைச் சுத்தி செய்து, பின் அந்த தருப்பைக் கூர்ச்சத்தினால் அந்நீரை எடுத்துப் பூஜைப்பொருட்கள் அனைத்தையும் புரோட்சித்துச் சுத்தமாக்க வேண்டும். பின் அந்தக் கலசங்களில் குளிர்ந்த நீரை நிரப்பி, அதில் வெட்டிவேர், சந்தனம் முதலியவற்றைப் பாத்யத்திற்கான பாத்திரத்திலும், ஜாதிமல்லிகைப்பூ, மிளகு, பச்சைக்கற்பூரம், ஆலமரத்து வேர், தாமரை மொட்டு முதலியனவற்றைப் பொடி செய்து ஆசமனீய பாத்திரத்திலும், ஏலப்பொடி, சந்தனம் முதலியவற்றை மற்ற பாத்திரங்களிலும் போட வேண்டும். பரமசிவனது இருபுறங்களிலும் நந்தியெம்பெருமானைப் பூஜிக்கவேண்டும். சந்தனம், தூபம் மற்றும் ஏகஹாரதி தீபம், அலங்கார தீபம், விருஷப தீபம், காயத்ரீ தீபம், நட்சத்திர தீபம், கும்ப தீபம் எனப் பல்வேறு தீபங்களை ஏற்றிப் பூஜை செய்யவேண்டும்.

முதலில் லிங்கசுத்தி செய்து மந்திரங்களுக்கு முன் ‘ஓம்’ என்னும் பிரணவத்தையும், முடிவில் ‘நம:’ என்பதையும் சேர்த்து மந்திரங்களைச் சொல்லிக் கொண்டே பகவானுக்கு உசிதமான ஆசனத்தை அளிக்க வேண்டும். பிரணவ மந்திரத்தைச் சொல்லிக் கொண்டே ஸ்வஸ்திகாசனமான பத்மாசனத்தைத் தியானிக்க வேண்டும். அந்த பத்மாசனத்தில் கிழக்கிலுள்ள தளமே அழிவற்றச் செல்வமான ‘அணிமா’; தெற்கு தளம் ‘லகிமா’; மேற்கு தளம் ‘மஹிமா’; வடக்கு தளம் ‘பிராப்தி’. அக்னி மூலை தளம் (தென்கிழக்கு) ‘பிராகாம்மியம்’; தென்மேற்கு (நிருருதி மூலை) தளம் ‘ஈசித்துவம்’; வடமேற்கு (வாயு மூலை) தளம் ‘வசித்துவம்’; வடகிழக்கு மூலை (ஈசான்ய மூலை) தளம் ‘ஸர்வக்ஞத்துவம்’; நடுவிலுள்ள கர்ணிகையே சோமன். சோமனுக்குக் கீழே சூரியன்; அதன் கீழே அக்னி; அக்னிக்கும் கீழே தர்மம் முதலியன. இவ்வாறு கற்பனை செய்துகொண்டு பின்பு நாற்றிசைகளிலும் அவ்யக்தம், மஹத் தத்துவம், அஹங்காரம் மற்றும் அதனது விகாரங்கள் (வேறுபாடுகள்) ஆகியனவற்றை நினைத்துக் கொள்க. சோமனின் முடிவில் சத்துவம், ராஜஸம், தாமஸம் என்னும் முக்குணங்களை நினைக்கவும். இதன்பின்,

ஓம் ஸத்3யோஜாதம் ப்ரபத்3யாமி

ஸத்3யோஜாதாய வை நமோ நம: ।

ப4வே ப4வேநாதிப4வே ப4வஸ்வ

மாம் ப4வோத்3ப4வாய நம: ॥

என்னும் மந்திரத்தால் பகவானை ஆவாஹனம் செய்யவேண்டும்.

பின்பு, ‘வாமதே3வாய நமோ ஜ்யேஷ்டா2ய நம: ஶ்ரேஷ்டா2ய நமோ ருத்3ராய நம: காலாய நம: கலவிகரணாய நமோ ப3லவிகரணாய நமோ ப3லாய நமோ ப3லப்ரமத2நாய நம: ஸர்வபூ4தத3மநாய நமோ மநோந்மநாய நம: ।’ என்கிற மந்திரம் கூறி பகவானுக்கு ஆசனமளித்து அதில் அவரை எழுந்தருளப் பண்ண வேண்டும்.

‘தத்புருஷாய வித்3மஹே மஹாதே3வாய தீ4மஹி தந்நோ ருத்3ர: ப்ரசோத3யாத் ।’ என்னும் ருத்ரகாயத்ரியால் பகவான் சாந்நித்யம் (நேரில் எழுந்தருளல்) அடைந்ததாகக் கருதி,

‘அகோ4ரேப்4யோऽத2 கோ4ரேப்4யோ கோ4ரகோ4ரதரேப்4ய: ஸர்வேப்4ய: ஸர்வஶர்வேப்4யோ நமஸ்தேऽஸ்து ருத்3ரரூபேப்4ய: ॥’ என்கிற மந்திரத்தினால் பகவானை அங்கேயே இருக்குமாறு தடுத்து நிறுத்தி,

‘ஈஶாந: ஸர்வவித்3யாநாம் ஈஶ்வர: ஸர்வபூ4தாநாம் ப்3ரஹ்மாதி4பதிர்—ப்3ரஹ்மணோऽதி4பதிர்—ப்3ரஹ்மா ஶிவோ மேऽஸ்து ஸதா3ஶிவோம் ॥’ என்கிற மந்திரம் கூறிப் பூஜிக்கத் தொடங்குக.

பாத்யம், ஆசமனீயம் அளித்து, அர்க்யமும் அளிக்க வேண்டும். பின்பு வாசனை சந்தன ஜலத்தால் முறைப்படி அபிஷேகம் செய்யவேண்டும். அதன்பின் (‘ஆவினுக்கருங்கலம் அரன் ஐந்தாடுதல்’ என அப்பர் பெருமான் அருளியபடி) பஞ்சகவ்யத்தை (பசுஞ்சாணம், கோமயம் (பசு மூத்திரம்), பசுநெய், பசும்பால், பசுந்தயிர் ஆகிய ஐந்தையும்) அதற்குரிய மந்திரங்களைக் கூறி ஒன்றுகூட்டி, பிரணவத்தால் அதை அபிமந்திரித்துப் பின் அதைக் கொண்டு இறைவனுக்கு அபிஷேகம் செய்க. அதன்பின் பால், தயிர், தேன், கரும்புச்சாறு, நெய் ஆகியவற்றால் தனித்தனியே அபிஷேகம் செய்து, பின் பிரணவமான ஓங்காரத்தை ஓதிக் கொண்டே மற்ற தூய்மையான (வெண்ணெய், பழ ரசங்கள், சர்க்கரை, பஞ்சாமிர்தம் போன்ற) பொருட்களால் அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும். வேண்டுவார் வேண்டுவன அருளும் ஏழை பங்காளனல்லவா சிவபெருமான்! நல்ல வெள்ளை துணியால் வடிகட்டப்பட்ட தூய்மையான நீரை மந்திரம் சொல்லித் தூயதான பாத்திரத்தில் நிரப்பிக் கொள்ள வேண்டும். பகவானுக்குச் சந்தனம் சமர்ப்பிக்கும் வரை இந்தப் பாத்திரத்தை நகர்த்தி வைக்கக் கூடாது. பின்பு (பகவானை உயர்ந்த துணியால் துடைத்துவிட்டு) மகிழ்ச்சியோடு அட்சதை கொண்டு பூஜிக்க வேண்டும். பகவான் மேல் சந்தனமிட்டு, தர்ப்பையினாலான கூர்ச்சத்தை வைத்து, நாயுருவி, திருநூற்பத்தி, கற்பூரவல்லி, மல்லிகை, சண்பகம், ரோஜா, வெள்ளை அரளி, பாடலீபுஷ்பம், தாமரை, அல்லி முதலிய பலவகையான புஷ்பங்களைச் சாற்ற வேண்டும்.

பகவானது திருமுடியில் தாராபாத்திரத்திலிருந்து சொட்டுச்சொட்டாகத் தண்ணீர் விழுந்து கொண்டிருக்குமாறு பகாவானுக்குமேல் ஒரு தாராபாத்திரத்தைத் தொங்கவிட்டு, அதில் எப்பொழுதும் நீர் நிரம்பியிருக்குமாறு செய்யவேண்டும். தாராபாத்திரம், சங்கபாத்திரம், கவயசிருங்கம் (பசுமாட்டின் கொம்பு) போன்ற பலவாறான பாத்திரங்களினாலும் அபிஷேகம் செய்யலாம். அனைத்து நன்மைகளையும் அளிப்பது மந்திரம். ஆகவே மந்திரம் சொல்லித்தான் திருமஞ்சனம் செய்ய வேண்டும்.

நாரதா! அனைத்து விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றிக் கொள்ள சிவபூஜை பற்றிய மந்திரங்களைச் சுருக்கமாகக் கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேட்டுக் கொள். பவமான மந்திரங்கள், ‘வாங்மே’ என்கிற மந்திரங்கள், ஸ்ரீருத்ரம் (நமகம் சமகம்), நீலருத்ர மந்திரம், அழகான புருஷ சூக்தம், ஸ்ரீசூக்தம், அதர்வசீர்ஷம், ஆநோபத்ரா முதலிய சாந்தி மந்திரங்கள், ஸௌர மந்திரம், அருணப்ரஶ்னம், தேவவிரதசாமா, ‘அபித்வா’ முதலிய ரதந்தர சாமா, மிருத்யுஞ்ஜய சூக்தம், மிருத்யுஞ்ஜய மந்திரம், திருவைந்தெழுத்தான பஞ்சாட்சரம் ஆகிய மந்திரங்கள் சொல்லிப் பூசிக்கலாம். ஆயிரம் அல்லது நூறு துளைகள் கொண்ட தம்பாளத்தால் அபிஷேகம் செய்க. வேதமந்திரங்களையோ, பகவானின் திருநாமங்களையோ சொல்லிக் கொண்டுதான் பூஜை புரிய வேண்டும். இவ்வாறு அபிஷேகம் செய்தபின், சந்தனமிட்டுப் புஷ்பங்களைச் சாற்ற வேண்டும். பிரணவம் ஓதியவண்ணம் பகவானுக்குத் தாம்பூலம் அளிக்க வேண்டும். சிவபூஜையை சிவலிங்கத்தின் மேற்புறமே பிரணவம் ஓதிக்கொண்டு செய்யவேண்டும்.

அவர் தூய படிகம் போன்றவர். நிஷ்கல சொரூபர்; அழிவற்றவர்; அனைத்துலகிற்கும் நிமித்த உபாதான, சககாரி காரணங்கள் இவரே; அனைத்துலகாகவும் இருப்பவர்; பிரும்மா, ருத்ரன், இந்திரன், விஷ்ணு முதலிய தேவதேவர்களுக்கும் காணக் கிடைக்காதவர்; வேதமறிந்த அறிஞர்கள் வேதாந்தமான உபநிடதங்களில் மனதிற்கும் சொல்லிற்கும் எட்டாதவர் இவர் என்று கூறப்பட்டுள்ளதாகக் கூறுகிறார்கள். முதலும் முடிவும் நடுவும் அற்றவர்; நோய்களுக்கு மருந்தானவர்; சிவதத்துவமெனப் போற்றப்படுபவர்; சிவலிங்க சொரூபமாக விளங்குபவர். பிரணவ மந்திரம் கூறிப் பூஜை புரிந்து, தூபம், தீபம், நைவேத்தியம், தாம்பூலம் சமர்ப்பித்து, கற்பூர தீபாராதனை காட்டி, முறைப்படி பூஜை செய்து, பலவிதமான தோத்திரங்களையும் மந்திரங்களையும் சொல்லித் துதித்து வணங்க வேண்டும். அதன்பின் அர்க்யம் அளித்துத் திருவடிகளில் புஷ்பம் சமர்ப்பித்து, எட்டு அங்கங்களும் நிலத்தில் தோய வீழ்ந்து வணங்க வேண்டும். இருகைகளிலும் புஷ்பமேந்தி நின்றுகொண்டே,

அக்ஞாநாத்3யதி3 வா க்ஞாநாஜ்—

ஜபபூஜாதி3கம் மயா ।

க்ரு॒தம் தத3ஸ்து ஸப2லம்

க்ரு॒பயா தவ ஶங்கர ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸ்ரு. 11/74

“(சங்கரா! அனைத்து நலன்களையும் அமைதியையும் அளிக்கும்) சிவபெருமானே! நான் இதுவரை செய்முறை அறிந்தோ, அறியாமலோ செய்த ஜபம், பூஜை முதலிய நற்செயல்கள் தங்கள் திருவருளால் பயனுடையதாக ஆகட்டும்” என்று வேண்டி கைகளில் உள்ள புஷ்பத்தை இறைவன் திருவடிகளில் சமர்ப்பிக்க வேண்டும். அதன்பின்,

‘ஓம் ஸ்வஸ்தி ந இந்த்3ரோ வ்ரு॒த்3த4ஶ்ரவா: ஸ்வஸ்தி ந: பூஷா விஶ்வவேதா3: ஸ்வஸ்தி நஸ்தார்க்ஷ்யோ அரிஷ்டநேமி: ஸ்வஸ்தி நோ ப்3ரு॒ஹஸ்பதிர்த3தா4து ॥’ என்று ஸ்வஸ்திவாசன மந்திரம் கூறி வேண்ட வேண்டும். பின்,

காலே வர்ஷது பர்ஜந்ய:

ப்ரு॒தி2வீ ஶஸ்யஶாலிநீ ।

தே3ஶோऽயம் க்ஷோப4ரஹிதோ

ப்3ராஹ்மணா: ஸந்து நிர்ப4யா: ॥

ஸர்வே ச ஸுகி2ந: ஸந்து

ஸர்வே ஸந்து நிராமயா: ।

ஸர்வே ப4த்3ராணி பஶ்யந்து

மா கஶ்சித்3 து3:க2பா4க்3ப4வேத் ॥

(அனைவரும் இன்புற்றிருக்க வேண்டும். அனைவரும் நோய்—நொடியின்றி இருக்க வேண்டும். அனைவரும் நல்லதையே காணட்டும். எவரும் துன்பமடையாதிருக்க வேண்டும்) என்று அனைவருக்கும் நல்லாசிகளை வழங்குமாறு இறைவனை வேண்ட வேண்டும்.

அதன்பின், ‘ஓம் ஆபோ ஹி ஷ்டாமயோபு4வ: தாந ஊர்ஜே த3தா4தந’ முதலிய மூன்று மந்திரங்களைக் கூறி இறைவன் மேல் நீரைத் தெளிக்க வேண்டும்.

அதன்பின் இறைவனைச் சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து நமஸ்கரித்து நாம் செய்த பூஜையில் குற்றங்குறைகளிருந்தால் அவற்றை மன்னிக்குமாறு இறைவனிடம் வேண்ட வேண்டும்.

அபராத4ஸஹஸ்ராணி

க்ரியந்தேऽஹர்நிஶம் மயா ।

தாநி ஸர்வாணி மே தே3வ

க்ஷமஸ்வ பரமேஶ்வரா ॥

முதலிய சுலோகங்களைக் கூறி வேண்டிக் கொண்டபின்,

யாந்து தே3வக3ணா: ஸர்வே

பூஜாமாதா3ய மாமகீம் ।

அபி4ஷ்டப2லதா3நாய

புநராக3மநாய ச ॥

என்ற சுலோகத்தைக் கூறி இறைவனை அவருடைய இடத்திற்கு ஏகுமாறு வேண்டுக. ஏனெனில், மறுபடியும் நாம் பூஜை செய்யும்போது அவர் திரும்ப வரவேண்டுமல்லவா? இதன்பின் கீழ்வரும் மந்திரத்தைக் கூறித் திரும்பவும் வணங்க வேண்டும்.

ஓம் அத்3யா தே3வா உதி3தா ஸூர்யஸ்ய

நிர(ம்)ஹஸ பிப்ரு॒தா நிரவத்3யாத் ।

தந்நோ மித்ரோ வருணோ மாமஹந்தாம்

அதி3தி: ஸிந்து4: ப்ரு॒தி2வீ உத த்3யௌ: ॥

— யஜு. 33/42

முடிவாக ஒரே மனதோடு இறைவனையே எண்ணியவண்ணம் கீழ்வருமாறு பிரார்த்தித்துக் கொள்ளவேண்டும்.

ஶிவே ப4க்தி: ஶிவே ப4க்தி:

ஶிவே ப4க்திர்ப4வே ப4வே ।

அந்யதா2 ஶரணம் நாஸ்தி

த்வமேவ ஶரணம் மம ॥

தஸ்மாத் காருண்ய பா4வேந

ரக்ஷரக்ஷ மகேஶ்வர ॥

“நான் எப்பிறவி பெற்றாலும் அவ்வனைத்துப் பிறவிகளிலும் சிவனிடம் பக்தி இருக்கவேண்டும். சிவனிடம் பக்தி வளர வேண்டும்; சிவனிடமே பக்தி நிலைத்து நிற்க வேண்டும்; எனக்கு வேறொரு புகலிடம் இல்லை. நீ மட்டுமே எனக்குப் புகலிடம். ஆகவே, மகேசுவரா! கருணை கொண்டு என்னைக் காத்தருள வேண்டுமய்யா! காத்தருள வேண்டும்.”

இவ்வாறு நா தழுதழுக்க வேண்டியிறைஞ்சி அனைத்து நலன்களையும் வாரி வழங்கும் தேவதேவனான பரசிவத்தைப் பூஜிக்க வேண்டும். அதன்பின் பரிவாரங்களோடு கூடிய இறைவனை வழிபட்டு வணங்கி மனநிறைவோடு நமது அன்றாட வேலைகளைக் கவனிக்க வேண்டும். இவ்வாறு தினமும் பக்தியோடு பூஜிப்பவனுக்கு அவனது அனைத்துக் காரியங்களின் ஒவ்வொரு நிலையிலும் நலமே கிடைக்கும், வெற்றி கிட்டும்; சிறந்த பேச்சாளனாகத் திகழ்வான்; விருப்பங்கள் அனைத்தும் நிச்சயமாக நிறைவேறும். நோய்—நொடிகள், துன்பங்கள், சோகங்கள், பிறரால் நமக்கு நேரும் மனத்தாங்கல்கள், செய்வினைகள், வஞ்சனையான தீய எண்ணங்கள், நஞ்சு முதலிய உருவத்தில் நமக்கு ஏற்படும் தீங்கு முதலிய அனைத்து துன்பங்களையும் சிவபெருமான் நீக்கியருள்வார். நலன்களை வாரி வழங்கும் தனிப்பெருங்கருணை கொண்டவரன்றோ அவர். சிவபெருமானைப் பூஜிப்பதால் அனைத்து நலன்களும் கிட்டுவதோடு வளர்பிறை நிலவைப் போன்று நற்குணங்கள் அனைத்தும் மேன்மேலும் வளரும். நாரத முனிவரே! சிவபூஜையின் வழிமுறைகள் அனைத்தையும் இதுவரை கூறினேன். இனி மேலும் கேட்கத் துடிப்பவர்களுக்காக நீங்கள் எதைப் பற்றிக் கேட்க விரும்புகிறீர்கள்?

அத்தியாயம் : பன்னிரண்டு

சிவப்பரம்பொருளின் பெருமையும், அவரைப் பூஜிப்பதன் அவசியமும்

நாரதர் கேட்கிறார்—— பிரும்மதேவரே! தாங்கள் எனது திருத்தந்தை; உலகங்கள் அனைத்தையும் படைத்தவர். சிவசிந்தனையோடு கூடிய தாங்கள் உண்மையில் கொடுத்து வைத்தவர். இதுவரை கூறிய சிவபூஜையைப் பற்றி மேலும் விரிவாகக் கூறவேண்டுகிறேன்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— குழந்தாய்! முன்பொரு சமயம் எண்டிசைகளிலும் உள்ள ரிஷிகளையும் தேவதைகளையும் அழைத்துக் கொண்டு பாற்கடலில் பள்ளிகொண்டருளும் ஸ்ரீமந்நாராயணனைக் காணச் சென்றேன். அனைவருக்கும் நலம் விழைபவரன்றோ அவர். தேவர்களனைவரும் வேண்டவே ஸ்ரீமந்நாராயணன் சிவபூஜையின் பெருமைகளை எடுத்துக் கூறி, மேலும் பின்வருமாறு கூறினார். ஒரு முகூர்த்த காலமோ அல்லது ஒரு நிமிட காலமோ சிவபூஜை செய்யவில்லையெனில் அதுவே பெருத்த இழப்பு. அதுதான் நரகத்திற்கான பெரியதொரு வழி. அதுதான் குருட்டுத்தன்மை. அதுவே அறிவற்ற தன்மை. எவனொருவன் சிவபக்தியிலேயே அமிழ்ந்திருப்பவனோ மனதார அவரைத் துதித்து வணங்குபவனோ, அவன் என்றென்றும் துன்பத்திற்கு ஆளாக மாட்டான்.

ப4வப4க்திபரா யே ச

ப4வப்ரணதசேதஸ: ।

ப4வஸம்ஸ்மரணா யே ச

ந தே து3:க2ஸ்ய பா4ஜநா: ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸ்ரு. 12/21

எத்தனையோ முற்பிறவிகளில் பரமசிவனை மனதாரப் பூஜித்தவனுக்கே மனதிற்குகந்த அழகிய வீடு, ஆபரணங்களனைத்தும் அணிந்து அழகுற விளங்கும் மனைவி, விருப்பம் போல் நிறைந்த செல்வம், மக்கட்செல்வம், நோயின்மை, அழகிய திருமேனி, நிறைந்த புகழ், தேவர்கள் நுகரும் விண்ணுலக இன்பம், முடிவில் முக்தி செல்வம் ஆகியன கிடைக்கும். இவையனைத்திற்கும் மேல் சிவப்பரம்பொருளிடம் அசையாத பக்தி கிட்டும். சிவபக்திபூண்டு சிவலிங்கத்தைப் பூஜிப்பவனுக்கு அனைத்தும் நன்மையாகவே ஆகும். பாவச்சுழலில் சிக்க மாட்டான்.

இவ்வாறு ஸ்ரீஹரி உபதேசித்தவுடன் தேவர்கள் அனைவரும் அவரை வணங்கி மனிதர்கள் தங்கள் விருப்பங்களை முழுவதுமாகப் பெறும் பொருட்டு சிவலிங்கத்திருமேனி ஒன்றைத் தரவேண்டினர். முனிவரே! இவ்வாறு தேவர்கள் வேண்டவே அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் நலமே விழையும் ஸ்ரீமந்நாராயணன் விசுவகர்மாவை அழைத்து—— “விசுவகர்மாவே! என் சொல்படி அனைத்து தேவர்களுக்கும் அழகிய சிவலிங்கங்களைப் படைத்துத் தருவாயாக” எனக் கட்டளையிட்டார். விசுவகர்மாவும் பகவானது கட்டளையை ஏற்று அந்தந்த தேவர்கட்கு அவரவர் தகுதிக்கேற்றவாறு சிவலிங்கத் திருமேனியை அமைத்துத் தந்தார்.

நாரத முனிவரே! எந்தெந்த தேவர்கள் எந்தெந்த சிவலிங்கத்தைப் பெற்றனர்? என்பதைக் கூறுகிறேன், கேட்பாயாக. பதுமராகமணியிலான சிவலிங்கத்தை இந்திரனும், குபேரன் பொன்னாலான சிவலிங்கத்தையும் பெற்றுப் பூஜித்தனர். யமதர்மராஜன் பொன்னிறங்கொண்ட கனகபுஷ்பராகத்தாலான சிவலிங்கத்தையும், வருணன் நீலமணி சிவலிங்கத்தையும் பெற்று பூஜித்தனர். ஸ்ரீமந்நாராயணன் இந்திரநீலமணிமய லிங்கத்தையும், பிரும்மதேவர் பொன்மயமான லிங்கத்தையும் பூஜிக்கின்றனர். முனிவரே! விசுவே தேவர்கள் வெள்ளியாலான சிவலிங்கத்தையும், வசுக்கள் பித்தளை லிங்கத்தையும், அசுவினி தேவர்கள் மண்ணாலான பார்த்திவ லிங்கத்தையும் பூஜிக்கின்றனர். திருமகள் படிகக்கல்லாலான சிவலிங்கத்தையும், ஆதித்தியர்கள் செம்பாலான சிவலிங்கத்தையும், அரசனான சந்திரன் நல்முத்தாலான சிவலிங்கத்தையும், அக்னிதேவர் வைரத்தாலான சிவலிங்கத்தையும் உபாசிக்கிறார்கள்.

அந்தணர்களும் அவர்களது மனைவிகளும் புற்று மண்ணாலான சிவலிங்கத்தைப் பூஜிக்கின்றனர். அசுர தச்சனான மயன் சந்தனத்தாலான சிவலிங்கத்தையும், நாக கணங்கள் பவழத்தாலான சிவலிங்கத்தையும் பூஜிக்கின்றனர். பார்வதீபிராட்டி வெண்ணெயினாலான சிவலிங்கத்தையும், யோகிகள் விபூதியினாலான லிங்கத்தையும், யட்சர்கள் தயிரினாலான சிவலிங்கத்தையும், சாயாதேவி மாவினாலான சிவலிங்கத்தையும், பிரும்மாணிதேவி இரத்தினமயமான லிங்கத்தையும் பூஜிக்கிறார்கள். பாணாசுரன் பாதரசத்தாலான ரசலிங்கத்தையும், பார்த்திவ (மண்) லிங்கத்தையும் பூஜிக்கிறான். பிறரும் இவ்வாறுதான் பூஜிக்கின்றனர். இவ்வாறு விசுவகர்மா செய்தளித்த பலவகையான சிவலிங்கங்களையே தேவர்களும் ரிஷிகளும் பூஜிக்கின்றனர். இவ்வாறு ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு தேவர்களின் நலனைக் கருதி, அவர்களுக்கு சிவலிங்கங்களை அளித்து, அவர்களிடமும் பிரும்மாவான என்னிடமும் பினாகபாணியான மகாதேவரது பூஜை முறைகளைப் பற்றி விளக்கினார். அவர் விளக்கிக் கூறிய பூஜை முறைகளைப் பற்றிக் கேட்ட நான் (பிரும்மா) மற்ற தேவர்களையும் அழைத்துக் கொண்டு மனமகிழ்ச்சியோடு என்னிருப்பிடம் சென்றேன். நாரதா! அங்கு சென்ற நான் தேவர்கள், ரிஷிகள் முதலிய அனைவருக்கும் சிவபூஜையின் உயர்ந்த வழிமுறைகளைக் கூறினேன். விரும்பியதனைத்தையும் அளிப்பதல்லவா சிவபூஜை!

அப்பொழுது பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— தேவர்களே! ரிஷிகளே! இகபர உலகங்களின் நலன்களனைத்தையும் அளிக்கும் சிவபூஜையின் நியமங்களைக் கூறுகிறேன், அன்போடு கேளுங்கள். முனிவர்களே! தேவர்களே! எண்ணிறந்த பிறவிகளில் இம்மானுடப்பிறவி பெறுதல் அரிதினும் அரிது. அதிலும் உயர்ந்த குலத்தில் பிறவி பெறுவது மேலும் அரிது. உயர்ந்த குடிப்பிறப்பிலும், ஆசார—அனுஷ்டானங்களோடு கூடிய அந்தணன் வீட்டில் பிறவி பெறுதல் நெடுங்காலம் செய்த புண்ணியப்பயனாலேயே ஆகும். அவ்வாறு பிறவி பெற்றாலும், சிவபெருமானை மகிழச் செய்யும் தமது வர்ணாசிரமத்திற்கேற்றவாறு வேதங்களில் கூறப்பட்டுள்ள உயர்ந்த கர்மங்களைக் கடைப்பிடித்தல் சிறந்தது. எந்தவொரு வர்ணத்தாருக்கு எந்தவொரு கர்மம் நியமிக்கப்பட்டுள்ளதோ அதை அவன் கைவிடக் கூடாது. நம்முடைய செல்வச் செழிப்பிற்கேற்றவாறு தானம் செய்தல் வேண்டும். கர்ம வழி நிற்கும் ஆயிரமாயிரம் வேள்விகளிலும் தவவேள்வி சிறந்தது. ஆயிரம் தவ வேள்வியைவிட ஜப வேள்வி பன்மடங்கு உயர்ந்தது. (ஆனால்,) தியான வேள்வியினும் சிறந்ததொன்றில்லை. தியானமே ஞானத்திற்கான சாதனம். ஏனெனில், தியானத்தின் வாயிலாகவே யோகிகள் தங்கள் இஷ்டதேவதையான சிவனைக் காண்கிறார்கள்.

த்4யாநயக்ஞாத்பரம் நாஸ்தி

த்4யாநம் க்ஞாநஸ்ய ஸாத4நம் ।

யத: ஸமரஸம் ஸ்வேஷ்டம்

யோகீ3 த்4யாநேந பஶ்யதி ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸ்ரு. 12/46

தியான வேள்வியிலேயே நிலைத்து நிற்கும் உபாசகனுக்கு சிவபெருமான் எப்பொழுதும் அருகிலேயே இருக்கிறார். சிவப்பரம்பொருளைப் பற்றி அறிந்தவனுக்குத் தூய்மை பெற வேறொரு கழுவாய் (பிராயச்சித்தம்) கிடையாது.

மனிதன், ஞானம் பெறும் வரை — நம்பிக்கை பெறும் வரை — சிவபூஜையாகிற கர்ம யோகத்தைச் செய்தல் வேண்டும். ஒரே பரம்பொருள் உலகத்தாருக்குப் பலப்பல திருவுருவங்களில் தோன்றுகிறார். ஒரே சூரியன் ஓரிடத்திலேயே இருந்து கொண்டு நீர்நிலைகளிலும் மற்ற பொருட்களிலும் பலப்பலவாகத் தோன்றவில்லையா? தேவர்களே! ‘இவ்வுலகில் காணப்படும் மற்றும் கேட்கப்படும் ஸத்—அஸத் வஸ்துக்களனைத்தும் பரப்பிரும்மமான சிவனது சொரூபமே’ என்று அறிந்து கொள்ளுங்கள். உண்மையறிவு பெறும் வரை பிரதிமை (விக்கிரகம்) பூஜை அவசியமாகும். உண்மையறியாமலேயே விக்கிரக ஆராதனையை நிந்திப்பவன் கீழ்நிலை எய்துதல் சர்வ நிச்சயமாகும். ஆகவே அந்தணர்களே! உண்மையைத் தெரிந்து கொள்ளுங்கள். தனது வர்ணாசிரமங்களுக்கு எந்தெந்த கர்மங்கள் நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளனவோ அவற்றை முழு முயற்சியோடு நிச்சயம் ஏற்று நடத்தவேண்டும். எங்கெங்கெல்லாம் எவ்விதமான பக்தி தோன்றுகிறதோ, அப்பொழுதெல்லாம் ஆங்காங்கே உள்ள அந்தந்த தேவதைகளுக்குப் பூஜை முதலியன அவசியமாகச் செய்யவேண்டும். ஏனெனில், பூஜை புரிதல், தானமளித்தல் முதலியன இன்றி நம் பாவங்கள் அழியா.

யத்ர யத்ர யதா2ப4க்தி:

கர்தவ்யம் பூஜநாதி3கம் ।

விநா பூஜநதா3நாதி3

பாதகம் ந ச தூ3ரத: ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸ்ரு. 12/69

அழுக்குத்துணியில் சாயம் நன்கு ஒட்டாது. ஆனால், அதைத் துவைத்துச் சுத்தம் செய்தபின் அதில் சாயம் நன்கு ஒட்டுவதுபோல், தேவதைகளுக்கு முறைப்படி பூஜை செய்வதால் காரண சரீரம், லிங்க சரீரம், சூட்சும சரீரம் — இவை மூன்றும் முழுமையாகத் தூய்மை அடைகிறது. அதனால், அப்பொழுது மனதில் ஞானமான சாயம் நன்கு ஒட்டுகிறது. (நிர்குண—நிராகார சொரூபரான பகவானது முழு விளக்கமும் பெறுதல் ‘ஞானம்’. அந்த நிர்குண—நிராகார எம்பெருமான் ஸகுணராகவும், திருமேனி கொண்டும் செய்யும் திருவிளையாடல்களைப் பற்றிய உண்மையறிதலே ‘விஞ்ஞானம்’.) பின்பு விஞ்ஞானம் தோன்றுகிறது. விஞ்ஞானம் தோன்றவே (காணப்படும்) வேறுபாடுகளான எண்ணங்கள் மறைகின்றன. வேறுபாடு காணும் நிலை முழுமையாக அழியுமானால் இன்பம்—துன்பம், ஒளி—இருட்டு, நான்—நீ என்னும் இரட்டைகளான துன்பங்கள் விலகுகின்றன. இரட்டைகளான துன்பங்கள் விலகியவன் சிவனாகவே ஆகிறான்!

இல்லற வாழ்க்கையில் உள்ள வரை கணபதி, சூரியன், ஸ்ரீமந்நாராயணன், தேவி பார்வதீ, ஸ்ரீசிவபெருமான் ஆகிய ஐந்து தேவதைகளையும் பூஜிக்க வேண்டும். அதிலும் உயர்ந்தவரான ஸ்ரீசிவபெருமானுக்கு உத்தம பூஜை செய்தல் வேண்டும். அல்லது, அனைத்திற்கும் ஒரே மூலவேராக இருக்கும் சிவபெருமானைப் பூஜிக்க வேண்டும். அடிவேரில் நீர் இறைக்க, மரக்கிளைகள் தளிர்த்து வளர்கின்றன அல்லவா. அதுபோல சிவபூஜையால் கிளைகள் போன்ற மற்ற தேவதைகள் அனைவரும் மனம் மகிழ்கின்றனர். ஆகவே விருப்பங்களனைத்தும் நிறைவேற வேண்டுமென்ற விருப்பமுடையவன் தன் விருப்பங்கள் முழுமையும் நினைத்தவாறே ஈடேற அனைத்து ஜீவராசிகளின் நலன்களிலும் ஊக்கங்கொண்டு சிவபெருமானைப் பூஜிக்க வேண்டும். அவரன்றோ அனைத்துலகங்கட்கும் நல்லன செய்பவர்.

அத்தியாயம் : பதின்மூன்று

சிவபூஜையின் உயர்ந்த வழிமுறை

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— தேவர்களே! முனிவர்களே! அனைத்து காமனைகளையும் பூர்த்தி செய்து, பேரின்பம் நல்கும் ஒப்புயர்வற்ற சிறந்த சிவபூஜையின் வழிமுறைகளைக் கூறுவேன், கவனமாகக் கேளுங்கள். சிவபூஜை புரியும் உபாசகன், பிரும்மமுகூர்த்தமான விடிவோரையில் துயிலுணர்ந்து உமாமகேசனான இறைவனை நினைக்க வேண்டும். பின்பு, இரு கைகளையும் கூப்பித் தலைவணங்கி, “தேவதேவனே! எழுந்திருங்கள். திருப்பள்ளி உணர்ந்தருளுங்கள். என் இதயத்தில் வீற்றிருக்கும் இறைவா! எழுந்திருங்கள். உமையம்மையின் கேள்வனே! துயிலுணர்ந்து இப்பிரும்மாண்டத்திலுள்ள அனைத்திற்கும் அனைத்து நலன்களையும் வழங்கியருளுங்கள். நான் அறத்தின் முறைகளை நன்கறிவேன். ஆனால், அதையேற்று நடத்தும் ஈடுபாடில்லையே! அதர்மத்தையும் (மறநெறிகளையும்) அறிவேன். ஆனால், அதிலிருந்து வெளிவரவேண்டுமென்ற மனம் வரவில்லையே! மகாதேவா! தாங்கள் என் இதயத்தில் வீற்றிருந்து என்னை எவ்வாறு நடத்துகிறீர்களோ, அவ்வாறுதான் நடக்கிறேன்” என்று பக்தியோடு வேண்டி எழவேண்டும்.

ஜாநாமி த4ர்மம் ந ச மே ப்ரவ்ருத்தி:

ஜாநாம்யத4ர்மம் ந ச மே நிவ்ருத்தி: ।

த்வயா மகாதே3வ ஹ்ருதி3ஸ்தி2தேந

யதா2 நியுக்தோऽஸ்மி ததா2 கரோமி ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸ்ரு. 13/4

அதன்பின் குருநாதரின் திருவடிக்கமலங்களைத் தியானித்துக் கொண்டே, கிராமத்திற்கு வெளியே தென்புறமாக மலஜலம் கழிக்க வேண்டும். மலஜலம் கழித்தபின் மண்ணும் நீரும் கொண்டு சுத்தி செய்து கொண்டு, கைகால்களையும் நன்கு அலம்பிக் கொண்டு பல்துலக்க வேண்டும். பதினாறு முறை வாயை நன்கு கொப்பளிக்க வேண்டும். இவையனைத்தும் சூரியோதயத்திற்கு முன்பே செய்யவேண்டும். ஷஷ்டி, பிரதமை, அமாவாசை, நவமி முதலிய திதிகளிலும், ஞாயிற்றுக்கிழமையன்றும் சிவனடியார்கள் பல்துலக்குவதை விட்டு, வாயின் கெட்ட நாற்றம் போகுமளவு வாய் கொப்பளிக்க வேண்டும்.

நேரத்திற்கேற்ப நதிகளில் நீராடலாம். வீட்டிலேயும் முறைப்படி நீராடலாம். இடத்திற்கும் நேரத்திற்கும் ஏற்பவே நீராட வேண்டும். (அதாவது, இரவு நேரங்களில் நதி போன்ற நீர்நிலைகளில் நீராடக் கூடாது. ஞாயிற்றுக்கிழமை, சிராத்தம், சங்கராந்தி, கிரகண காலம், பெருதானம் செய்யும் திருநாள், தீர்த்தயாத்திரை, உபவாசமிருக்கும் விரத நாள் மற்றும் தீட்டு காலங்கள் முதலிய நாட்களில் வெந்நீரில் நீராடக் கூடாது. சிவனடியார்கள் நதிகளில் பிரவாகத்தை நோக்கியே நீராடவேண்டும். நீராடும் முன் எண்ணெய் தேய்த்து நீராட விரும்புபவன் அதற்குகந்த நாளைப் பார்த்து, விலக்க வேண்டிய நாளை விடுத்து, எண்ணெய் தேய்த்துக் கொண்டு நீராட வேண்டும். தினந்தோறும் எண்ணெய் தேய்த்து நீராடும் பழக்கமுள்ளவனுக்கு எந்தவொரு நாளும் தள்ளத்தக்கதல்ல. தினமும் அத்தர் முதலிய வாசனைப் பொருட்களைத் தடவிக் கொள்பவனும் தைல ஸ்நானம் செய்வதைத் தவிர்க்கக் கூடாது. கிரகண காலங்களைத் தவிர மற்ற நாட்களில் கடுகு எண்ணெய்த் தேய்த்து நீராடுவதில் தவறில்லை. இவ்வாறு இடம் காலத்திற்கேற்ப முறைப்படி நீராடலாம். நீராடுகையில் கிழக்கு அல்லது வடக்கு நோக்கி நீராட வேண்டும். பழைய ஆடையோடு நீராடாது, புதுத்துணி அணிந்து இறைவனை நினைத்தே நீராட வேண்டும். பிறர் அணிந்த ஆடை, பிறருடைய ஆடை, முந்தின நாள் இரவில் அணிந்த ஆடை முதலியன பழைய (உச்சிஷ்டம்) ஆடைகளாகும். அதே துவைத்த ஆடைகளானால் அதையணிந்து நீராடலாம். நீராடியவுடன் தேவர்கள், ரிஷிகள், பித்ருக்கள் முதலியோரின் திருப்திக்காக ‘ஸ்நாநாங்க தர்ப்பணம்’ செய்யவேண்டும். அதன்பின் துவைத்த உயர்ந்த ஆடையணிந்து ஆசமனம் செய்யவேண்டும்.

பின்பு பசுஞ்சாணங்கொண்டு மெழுகிச் சுத்தம் செய்யப்பட்ட இடம் சென்று அழகான பெரியதொரு மரத்தாலான (மணையில்) ஆசனத்தில் மாந்தோல், கம்பளி முதலியவற்றில் ஏதாவதொன்றை இட்டு அதில் அமர்ந்து திருநீற்றைக் குழைத்து முப்புரியாக நெற்றியில் இட்டுக் கொள்ள வேண்டும். இவ்வாறான ஆசனம் விரும்பிய பயனை முற்றிலுமாக அளிக்கவல்லது. திருநீறிடுவதால் நாம் செய்யும் ஜபம், தவம், தானம் முதலியன பயனுடையதாக ஆகின்றன. திருநீறு கிடைக்காத இடங்களில் நீரினாலேயே முப்புரியிட்டுக் கொள்ளலாம். இவ்வாறு திருநீறிட்டு ருத்திராட்சமணிந்து, நித்திய கர்மானுஷ்டானங்களை முறையாகச் செய்து, பின் சிவபூஜை செய்யவேண்டும். முதலில் மந்திரம் ஓதி மும்முறை ஆசமனம் செய்தல் வேண்டும். பூஜைக்கு முன் நிவேதனத்திற்கான அன்னமும் நீரும் தயார் செய்து கொள்ளவேண்டும். மற்றும் பூஜைக்கு வேண்டிய மற்ற சாதனை பொருட்களையும் முடிந்தவாறு சேகரித்து வைத்துக் கொள்க. இவ்வாறு அனைத்துச் சாதனங்களையும் தயார் செய்து கொண்டு ஒரே மனதுடன் உறுதியாக அமர வேண்டும்.

பின்பு ஒரு பாத்திரத்தில் நீர், சந்தனம், அட்சதை இட்டு, அதை நம் வலதுபுறம் வைத்துக் கொள்ளவேண்டும். இதுவே உபசாரத்திற்கான அர்க்கிய பாத்திரமாகும். அதன்பின் குருவை நினைத்து வணங்கி, அவரது அருளாணையைப் பெற்று, முறைப்படி சங்கல்பம் (உறுதி) செய்து கொண்டு நம் விருப்பங்களைத் தனிப்படுத்தாது உயர்ந்த பக்தியோடு பரிவார தேவதைகளோடு கூடிய சிவபெருமானைப் பூஜிக்க வேண்டும். முதலில் விநாயகருக்கான முத்திரையைக் காட்டி சித்தி—புத்திகளோடு கூடிய கணபதியை முறைபடியான உபசாரங்களுடன் பூஜிக்க வேண்டும். லட்சம் மற்றும் லாபத்துடன் கூடிய கணபதியைப் பூஜித்து அவருடைய போற்றி நாமங்களுக்கு முன் ‘ஓம்’ என்னும் பிரணவத்தையும், முடிவில் ‘நம:’ என்பதையும் சேர்த்து நான்காம் வேற்றுமையில் வணங்க வேண்டும். (‘ஓம் கணபதயே நம:’ அல்லது ‘ஓம் லக்ஷலாபயுதாய ஸித்திபுத்தி ஸஹிதாய ஸ்ரீகணபதயே நம:’ என்று வணங்குக.) இவ்வாறு தம்பியான முருகனோடு கூடிய கணபதியைப் பூஜித்தபின், துவாரபாலகரான மகோதரனைப் பூஜிக்கவும். பின்பு உமாதேவியைப் பூஜித்து, சந்தனம், குங்குமம், தூபம், தீபம் முதலிய உபசாரங்களோடு பலவகையான நைவேத்தியங்களையும் படைத்து சிவபெருமானைப் பூஜித்து வணங்கி அவரது சந்நிதியில் நிற்க வேண்டும். மண், பொன், வெள்ளி, பாதரசம் அல்லது உலோகத்தாலான சிவலிங்கத்தை வைத்து பக்தியோடு பூஜிக்கலாம். அவரைப் பூஜிப்பதாலேயே மற்ற எல்லா தேவதைகளும் பூஜிக்கப்பட்டவர்களாக ஆவார்கள்.

வீட்டிலுள்ளவர்கள் (இல்வாழ்வார்) மண்ணினாலே செய்யப்பட்ட சிவலிங்கத்தை முறைப்படி நியமத்தோடு பிராணப்பிரதிஷ்டை, பூதசுத்தி முதலியன செய்து பூஜிக்கவும். சிவாலயமெனில் திக்பாலகர்களையும் சேர்த்துப் பூஜிக்க வேண்டும். வீட்டிலோ மூலமந்திரமான திருவைந்தெழுத்தை ஓதியே பூஜிக்க வேண்டும். வீட்டில் என்றால் துவாரபாலகர்களைப் பூஜிக்க வேண்டுமென்கிற நியமமில்லை. பகவானுக்கு அருகிலேயே நாமும் வடக்கு நோக்கி அமர்ந்து ஆசமனம் செய்து பிராணாயாமம் செய்க. பிராணாயாம சமயத்தில் திருவைந்தெழுத்தான மூலமந்திரத்தை பத்து முறை ஓதவேண்டும். (சுமுகம், சுவ்ருதம், சதுரஸ்ரம், முத்கரம் மற்றும் யோனி முதலிய) ஐந்து முத்திரைகளைக் காட்டியே பூஜை தொடங்க வேண்டும். முத்திரைகள் காட்டுவது பூஜையின் முக்கியப் பகுதிகளில் ஒன்றாகும். ஆகவே முத்திரைகள் காட்டியே பூஜை முறைகளைப் பின்பற்ற வேண்டும். பின் விளக்கேற்றி வைத்து குருவந்தனம் செய்க. பத்மாசனம், பத்ராசனம், உத்தானாசனம், பர்யங்காசனம் ஆகியனவற்றில் ஏதாவதொரு ஆசனத்தில் சுகமாக அமர்ந்து அர்க்கிய பாத்திர நீரால் சிவலிங்கத்தைப் புரோட்சிக்க வேண்டும். பூஜைக்குரிய பொருட்களைத் தன்னருகில் நகர்த்தி வைத்துக் கொண்டு (புஷ்பத்தை இருகைகளிலும் ஏந்திக் கொண்டு) பின்வரும் மந்திர சுலோகங்களைக் கூறி, பரமசிவனை அச்சிவலிங்கத்தில் (வந்திருக்குமாறு வேண்டி) ஆவாஹனம் செய்க.

ஆவாஹன மந்திரங்கள்

கைலாஸஶிக2ரஸ்த2ம் ச

பார்வதீபதிமுத்தமம் ॥

யதோ2க்தரூபிணம் ஶம்பு4ம்

நிர்கு3ணம் கு3ணரூபிணம் ।

பஞ்சவக்த்ரம் த3ஶபு4ஜம்

த்ரிநேத்ரம் வ்ரு॒ஷப4த்4வஜம் ॥

கர்பூரகெ3ளரம் தி3வ்யாங்க3ம்

சந்த்3ரமௌளிம் கபர்தி3நம் ।

வ்யாக்4ரசர்மோத்தரீயம் ச

க3ஜசர்மாம்ப3ரம் ஶுப4ம் ॥

வாஸுக்யாதி3பரீதாங்க3ம்

பிநாகாத்3யாயுதா4ந்விதம் ।

ஸித்3த4யோऽஷ்டௌ ச யஸ்யாக்3ரே

ந்ரு॒த்யந்தீஹ நிரந்தரம் ॥

ஜயஜயேதி ஶப்3தை3ஶ்ச

ஸேவிதம் ப4க்தபுஞ்ஜகை: ।

தேஜஸா து3ஸ்ஸஹேநைவ

து3ர்லக்ஷ்யம் தே3வஸேவிதம் ॥

ஶரண்யம் ஸர்வஸத்த்வாநாம்

ப்ரஸந்நமுக2பங்கஜம் ।

வேதை3: ஶாஸ்த்ரைர் யதா2கீ3தம்

விஷ்ணுப்3ரஹ்மநுதம் ஸதா3 ॥

ப4க்தவத்ஸலமாநந்த3ம்

ஶிவமாவாஹயாம்யஹம் ।

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸ்ரு. 13/47—53

கயிலையில் மேரு சிகரத்தில் இருப்பவரும், பார்வதீபிராட்டியின் மணவாளரும், தேவதேவரும், சாஸ்திரங்களில் வருணனை செய்யப்பட்டது போன்ற திருமேனி கொண்டவரும், நிர்குண சொரூபரானாலும் ஸகுணரூபராக விளங்குபவரும், ஐந்து திருமுகங்களும் பத்து திருக்கரங்களும், ஒவ்வொரு திருமுகத்திலும் மும்மூன்று திருக்கண்களும் கொண்டவரும், ரிஷபக்கொடி உடையவரும், பச்சைக்கற்பூரம் போன்று வெளுத்த தெய்வீகத் திருமேனி கொண்டவரும், சந்திரனைத் தலையில் தாங்கியவரும், கற்றைச் சடைகள் கொண்டவரும், யானைத்தோலை உடுத்திப் புலித்தோலை உத்தரீயமாகத் தரித்தவரும், மங்களங்களை அருள்பவரும், வாசுகி முதலிய நாகங்களை அணிந்தவரும், பினாகம் (வில்) முதலிய ஆயுதங்களைக் கைகளில் ஏந்தியவரும், அணிமாதி எட்டு சித்திகளும் எப்பொழுதும் நர்த்தனம் செய்து கொண்டிருக்கின்ற சந்நிதியை உடையவரும், அடியார்கள் திருக்கூட்டங்களால் ‘இறைவா! போற்றி! போற்றி!’ என கோஷமிட்டுத் துதிக்கப்படுபவரும், ஒளியின் மிகுதியால் ஊனக்கண்கள் கொண்டு காண இயலாதவரும், தேவர்களனைவராலும் இறைஞ்சி தொழப்படுகின்றவரும், அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் ஒரே புகலிடமானவரும், கருணையால் மகிழ்ந்து மலர்ந்திருக்கும் தாமரை போன்ற திருமுகம் உடையவரும், வேதங்களாலும் சாஸ்திரங்களாலும் உள்ளபடியே வர்ணிக்கப்படுகின்றவரும், ஸ்ரீமந்நாராயணன், பிரும்மதேவன் ஆகியவர்களால் நித்தமும் சேவிக்கப்படுபவரும், அடியார்க்கு எளிவந்தவரும், ஆனந்தமே வடிவானவருமான சிவப்பரம்பொருளை ஆவாஹனம் செய்கிறேன்.

இவ்வாறு சிவபெருமானைத் தியானித்து ஆவாஹனம் செய்து, அவர் அமர்ந்திருக்க உயர்ந்ததோர் ஆசனத்தை அளிக்கவேண்டும். நான்காம் வேற்றுமையிலேயே ‘பகவானுக்காக’ என்றே அனைத்தையும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும். (‘ஸாம்ப3ஸதா3ஶிவாய நம: ஆஸநம் ஸமர்பயாமி’ என்று) ஆசனம் தந்தவுடன் சிவபெருமானுக்கு பாத்யம், அர்க்கியம், ஆசமனீயம் சமர்ப்பித்து, பின் பஞ்சாமிர்தத்தால் அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும். வேதமந்திரங்களோ திருநாமங்களோ கூறி, பக்தியோடு முடிந்தவரையில் பால், தயிர், இளநீர் ஆகியவைகளாலோ, நம் மனதிற்குகந்த பொருள்களினாலோ அபிஷேகம் செய்து, முடிவாக வருண மந்திரங்கள் கூறிச் சுத்த நீரினால் அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும். பின் பகவானது திருமேனி முழுக்க சந்தனம் முதலிய நறுமணப் பொருள்களைத் தடவ வேண்டும். மறுபடியும் (வேதமந்திரங்கள், ஷடங்க மந்திரங்கள், சிவனது பதினோரு திருநாமங்கள் ஆகியனவற்றைக் கூறியவாறே) ஆயிரம் துளைகள் கொண்ட தட்டத்தின் வாயிலாக ஸஹஸ்ரதாராபிஷேகத்தைச் செய்தபின், நல்ல உலர்ந்த தூய வஸ்திரத்தால் பகவானைத் துடைக்க வேண்டும்.

பின் ஆசமனம் சமர்ப்பித்து வஸ்திரம் உடுத்த வேண்டும். அதற்குண்டான வேதமந்திரங்களைக் கூறி, வெள்ளை எள், யவம், கோதுமை, கடலை, உளுந்து ஆகியனவற்றைச் சமர்ப்பிக்கவும். அதன்பின் ஐந்து திருமுகங்கள் கொண்ட சிவபெருமானுக்குப் புஷ்பங்களைச் சமர்ப்பிக்க வேண்டும். ஒவ்வொரு திருமுகத்திற்கும் உள்ள தியான சுலோகங்களைக் கூறி, முடிந்தவரை தாமரை, திருநூற்பச்சை, சங்குப்பூ, தருப்பையின் புஷ்பம், ஊமந்தம்பூ, மந்தார புஷ்பம், தும்பைப்பூ, துளசி இலை, வில்வ பத்திரம் முதலியவற்றைக் கொண்டு பரமபக்தியோடு பூஜிக்க வேண்டும். சங்கரனான இறைவன் பக்தவத்ஸலனல்லவா! மீதி புஷ்பங்கள் கிடைக்கவில்லையென்றால் வில்வ பத்திரத்தினாலேயே பூஜிக்கலாம். வில்வ இலையைச் சமர்ப்பிப்பதனாலேயே சிவபூஜை பூர்த்தியடைகிறது; பயனுடையதாக ஆகிறது. குங்குலியம், அகரு முதலியவற்றால் தூபமளித்து, நெய் தீபம் கொண்டு தீபம் காட்டவும். அதன்பின்,

ரூபம் தே3ஹி யஶோ தே3ஹி

போ4க3ம் தே3ஹி ச ஶங்கர ।

பு4க்திமுக்திப2லம் தே3ஹி

க்3ரு॒ஹீத்வார்க்4யம் நமோऽஸ்து தே ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸ்ரு. 13/68

“இறைவா! இப்பொழுது நான் அளிக்கும் இந்த அர்க்கியத்தையேற்று எனக்கு அழகிய திருமேனி, நல்ல புகழ், இவ்வுலக இன்பங்கள் என அனைத்தையும் அளிக்க வேண்டும். நல்ல போகங்களையும் பின் மோட்சத்தையும் அளிக்க வேண்டும்” என்று வேண்டி அர்க்யமளித்து, பின் நல்ல வஸ்திரத்தால் இறைவனது வாயைத் துடைக்க வேண்டும். இனி பகவானுக்குப் பலவகையான நைவேத்தியங்களைக் கண்டருளப் பண்ண வேண்டும். பின்பு அன்போடு ஆசமனம் அளித்துத் தாம்பூலம் தரவும். அதன்பின் பஞ்ச ஆரத்தி தீபமேற்றிக் காட்டுக. அப்படிக் காட்டும்போது திருவடியில் நான்கு முறையும், அரையில் தொப்புளுக்கெதிரில் இரு முறையும், திருமுகத்துக்கு எதிரில் ஒரு முறையும், திருமேனி முழுவதும் மேலும் கீழுமாக ஏழு முறையும் காட்டவேண்டும். அதன்பின் எருதுக்கொடியோனான சிவபெருமானைப் பலப்பலத் துதிகளால் காதலாகிக் கசிந்துருகித் துதிக்க வேண்டும். பின்பு மும்முறை வலம் வந்து நெடுஞ்சாண்கிடையாக வீழ்ந்து வணங்கிப் பின்வரும் மந்திரம் கூறி இருகைகளிலும் புஷ்பமெடுத்துத் திருவடிவாரத்தில் இடவேண்டும்.

அக்ஞாநாத்3யதி3 வா க்ஞாநாத்3

யத்3யத்பூஜாதி3கம் மயா ।

க்ரு॒தம் தத3ஸ்து ஸப2லம்

க்ரு॒பயா தவ ஶங்கர ॥

தாவகஸ்த்வத்3க3தப்ராணஸ்

த்வச்சித்தோऽஹம் ஸதா3 ம்ரு॒ட3 ।

இதி விக்ஞாய கெ3ளரீஶ

பூ4தநாத2 ப்ரஸீத3 மே ॥

பூ4மௌ ஸ்க2லிதபாதா3நாம்

பூ4மிரேவாவலம்ப3நம் ।

த்வயி ஜாதாபராதா4நம்

த்வமேவ ஶரணம் ப்ரபோ4 ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸ்ரு. 13/77—79

“ஸ்ரீசங்கரா! அறிந்தோ அறியாமலோ இதுவரை நான் செய்த பூஜை தங்களருளால் பயனுடையதாக ஆகட்டும். மிருடரே! நான் உம்மைச் சேர்ந்தவன். எனதுயிரும் தங்களிடமே லயித்துள்ளது. எனது எண்ணங்களிலெல்லாம் தாங்களே நிரம்பியுள்ளீர்கள் என்பதை நினைத்து என் மேல் கருணை கொள்ளுங்கள். உமை கேள்வனே! அனைத்து பூதராசிகளுக்கும் தலைவனல்லவா தாங்கள்! தரையில் இடறிவிழுந்தால் பூமியன்றோ அதற்குக் கைத்தாங்கலாகிறது. அதேபோலத் தங்களிடம் தவறிழைத்தவர்க்கும் தாங்கள்தானே புகலிடம் — வேறு போக்கிடம் இல்லையே.”

இவ்வாறு பலவாறாகப் பிரார்த்தித்து முறைப்படி புஷ்பங்களை இறைவன் திருவடிவாரத்தில் இட வேண்டும். பின்பு மறுபடியும் தொழுதெழுந்திருந்து பின்வரும் மந்திரம் கூறி இறைவனைத் தன் நிலயத்திற்குச் சென்றருள் புரியுமாறு வேண்ட வேண்டும்.

ஸ்வஸ்தா2நம் க3ச்ச2 தே3வேஶ

பரிவாரயுத: ப்ரபோ4 ।

பூஜாகாலே புநர்நாத2

த்வயாऽऽக3ந்தவ்யமாத3ராத் ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸ்ரு. 13/81

“தேவதேவனே! பிரபுவே! தாங்கள் இனி தங்கள் பரிவாரங்களோடு தங்களது இடத்திற்குச் செல்லலாம். இறைவா! நான் திரும்பப் பூஜை செய்யத் துவங்கும்போது மறுபடியும் தாங்கள் கருணைகொண்டு இங்கு எழுந்தருள வேண்டும்.”

இவ்வாறு அடியார்க்கெளியரான ஸ்ரீசங்கரனைப் பலவாறாகப் பிரார்த்தித்து, அவரை அவருடைய இடத்திற்கு எழுந்தருள வேண்டிவிட்டு அபிஷேக ஜலத்தைத் தன் இதயத்திலும் தலையிலும் புரோட்சித்துக் கொள்ளவேண்டும்.

ரிஷிகளே! போக—மோட்சங்களை வாரி வழங்கும் சிவபூஜை பற்றிய விதிமுறைகளை இதுவரை கூறினேன். இனி மேலும் என்ன கேட்க விரும்புகிறீர்கள்?

அத்தியாயம் : பதினான்கு

பலவகைப் பூக்கள், நைவேத்தியங்கள், பல நதி தீர்த்தாபிஷேகம் ஆகியனவற்றால் செய்யப்படும் சிவபூஜையின் பெருமை

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! செல்வம் வேண்டுபவன் தாமரை, வில்வம், திருநூற்பச்சை, சங்குப்பூ கொண்டு சிவபூஜை செய்ய வேண்டும். பிரும்மத்தை அறிந்தவரே! இப்பூக்களால் ஒரு லட்சம் முறை சிவார்ச்சனை செய்யப்பட்டால் பாவங்கள் அனைத்தும் தொலைந்து செல்வம் பெருகுகிறது என்பதில் ஐயமேதுமில்லை. இருபது தாமரைகளால் அர்ச்சிப்பது ஒரு ‘பிரஸ்தம்’ எனப்படுகிறது. ஆயிரம் வில்வதளங்களால் அர்ச்சிப்பதும் ஒரு பிரஸ்தமாகும். ஆயிரம் திருநூற்பச்சை தளத்தால் அர்ச்சிப்பது ‘அரைப்பிரஸ்தம்’ எனப்படும். (பதினாறு பலங்கள் சேர்ந்தது ஒரு பிரஸ்தம். பத்து நாணயங்கள் எடையே ஒரு பலம் ஆகும்.) இவ்வளவிலேயே இலை, புஷ்பம் முதலியனவற்றை நிறுத்த வேண்டும். முன்குறித்த எண்ணிக்கைப்படி புஷ்பங்களால் சிவபூஜை செய்யப்படின் அவன் விரும்பியதெல்லாம் பெறுகிறான். பலனில் பற்றின்றி முன்குறித்தபடி பூஜை செய்பவன் சிவனாகவே ஆகிறான்.

ஐந்து லட்சம் முறை திரயம்பக மந்திரத்தை ஜபம் செய்பவனுக்கு பகவான் நேரிலேயே காட்சி தருவார். ஒரு லட்சம் ஜபித்தால் உடல் தூய்மை அடைகிறது. இரண்டு லட்சம் ஜபித்தால் முற்பிறவியின் நிகழ்ச்சிகள் தெரியும். மூன்று லட்சம் ஜபித்தால் விரும்பியனவெல்லாம் கிட்டும். நான்கு லட்சம் ஜபித்தால் சிவபெருமான் கனவில் காட்சியளிப்பார். ஐந்து லட்ச ஜபம் பூர்த்தியானால் சிவபெருமான் நேரிலேயே காட்சியளிப்பார். பத்து லட்சம் முறை ஜபம் பூர்த்தியானால் அனைத்து பலன்களின் சித்தி கிடைக்கிறது. முக்தி விரும்புபவன் தருப்பைப் புல்லினால் ஒரு லட்சம் முறை பூஜிக்க வேண்டும். முனிவரே! எங்கும் எதிலும் லட்சம் முறை என்னும் எண்ணிக்கையை நினைவில் கொள்ள வேண்டும். நீண்ட ஆயுள் வேண்டுபவன் அருகம்புல்லினால் ஒரு லட்சம் முறை பூஜிக்க வேண்டும். புத்திரப்பேறு வேண்டுபவன் ஒரு லட்சம் ஊமத்தம் பூவினால் பூஜிக்க வேண்டும். சிவப்பு நிறத் தண்டுள்ள ஊமத்தம் பூ பூஜைக்கு மிகவும் உகந்தது. அகஸ்திய புஷ்பத்தால் ஒரு லட்சம் முறை பூஜிப்பவன் நிலைத்த புகழைப் பெறுகிறான்.

துளசிதளத்தால் சிவனைப் பூஜிப்பவன் போக—மோட்சங்களை எளிதில் பெறுகிறான். வெள்ளெருக்கு, சிவப்பு எருக்கு, நாயுருவி, வெண்டாமரை ஆகிய புஷ்பங்களால் ஒரு லட்சம் முறை பூஜிப்பதாலும் இகபர நலன்களைப் பெறலாம். ஒரு லட்சம் ஜபா (ரோஜா) புஷ்பத்தினால் அர்ச்சிக்க பகைவர்கள் அழிவர். அரளிப்பூவினால் ஒரு லட்சம் முறை பூஜிக்க நோய்களை விரட்டும் திறன் பெறலாகும். ‘பந்தூகம்’ என்னும் தித்திப்புஷ்பத்தால் பூஜிக்க ஆபரணங்கள் சேரும். ஜாதி புஷ்பத்தால் பூஜிக்க வாகன லாபம் கிட்டும். ஆனிப்பூவால் அர்ச்சிக்க ஸ்ரீமந்நாராயணனின் அன்பிற்குப் பாத்திரமாவான். வன்னி இலையால் அர்ச்சிக்க முக்தி பெறலாம். மல்லிகைப்பூவால் அர்ச்சிக்க பகவான் நற்குணமுள்ள அழகான மனைவியை அருள்வார். முல்லைப்பூவால் பூஜிக்க வீட்டில் அன்னத்திற்குக் குறைவிருக்காது. (உணவுப் பண்டங்கள் நிறைந்திருக்கும்.) அரளிப்பூவால் பூஜிக்க உடைக்குப் பஞ்சமிராது. நொச்சிப்பூவால் பூஜிக்க மனத்தூய்மை கிட்டும். வில்வதளத்தால் ஒரு லட்சம் முறை பூஜிக்க விரும்பியதெல்லாம் கிடைக்கும். பவழமல்லியால் அர்ச்சிக்க இன்பமும் செல்வமும் பெருகும். அந்தந்த ருது பருவ காலத்தில் கிடைக்கும் புஷ்பத்தால் அர்ச்சிக்க அது முக்தியைப் பெற்றுத் தரும் என்பதில் ஐயமேதுமில்லை. வெண்கடுகுப்பூவால் அர்ச்சிக்க அது பகைவனை யமனுலகுக்கு அனுப்பும். இப்புஷ்பங்களால் ஒவ்வொரு லட்சம் முறை சிவனைப் பூஜிக்க பகவான் அளவிற்கடங்காத நற்பலன்களை அருள்வார். சண்பகப்பூ மற்றும் தாழம்பூ தவிர மற்ற அனைத்துப் புஷ்பங்களையும் சிவனுக்கு அர்ப்பிக்கலாம்.

அந்தணோத்தமரே! மகாதேவனான சிவனை அட்சதையால் அர்ச்சிக்கச் செல்வம் பெருகும். அந்த அட்சதை நுனி முறியாததாக இருக்க வேண்டும். கனிந்த பக்தியோடு சமர்ப்பிக்க வேண்டும். ஸ்ரீருத்ர மந்திரம் ஓதி பூஜை செய்து அழகிய வஸ்திரத்தை மேலே சாத்தி அதன் மேல் அட்சதையைச் சமர்ப்பிப்பது மிகவும் உயர்ந்தது. பகவானுக்கு நறுமணச் சந்தனம், புஷ்பம் சாத்தித் தூப தீபம் காட்டி நல்லதொரு தேங்காயை உடைத்து நிவேதனம் செய்தால் பூஜையின் முழுப்பயனையும் பெறலாம். பின்பு பகவத் சன்னிதியிலேயே பன்னிரண்டு அந்தணர்களுக்கு அன்னம் பாலிக்க வேண்டும். இவ்வாறு செய்வது, முறைப்படி லட்சம் முறை பூஜை செய்ததை ஒக்கும். நூறு முறை மந்திரத்தை ஓத வேண்டுமென்று கூறும் இடங்களிலெல்லாம் 108 முறை ஜபிக்க வேண்டும் என்று கொள்க. வெள்ளை எள் கொண்டு ஒரு லட்சம் முறை சிவனைக் குறித்து ஹோமம் செய்வதும், எள் கொண்டு லட்சார்ச்சனை செய்வதும் பெரும் பாதகங்களை நீக்குவதாகும். யவத்தினால் சிவபூஜை செய்வது விண்ணுலக இன்பங்களைப் பன்மடங்காகத் தரும் என்பது ரிஷிகளது கூற்று. கோதுமையில் செய்த பட்சணங்களை நிவேதனம் செய்வது மிக மிக உயர்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது. கோதுமை பண்டங்களை அர்ப்பித்து ஒரு லட்சம் முறை பூஜை செய்வது சந்தானவிருத்தியைத் தரும்; குலம் தழைக்கும். பயறு நிவேதனத்தால் பகவான் நலன்களை அளிக்கிறார். தர்மமே வடிவான பரமாத்மா சிவனை நாவல் பழம் நிவேதனம் செய்து குங்குமப்பூவினால் பூஜிக்க அறம், பொருள், இன்பம் வளரும். அப்பூஜை அனைத்து நலன்களையும் தரவல்லது. துவரை இலையினால் அலங்கரித்துச் சிவனைப் பூஜிப்பது அனைத்து சுகங்களையும் பலன்களையும் நல்கும்.

முனிசிரேஷ்டரே! இனி பூக்களின் லட்சம் என்னும் எண்ணிக்கையின் நிறுத்தலளவையைக் கூறுவேனாக, மகிழ்வோடு கேளுங்கள். அளவையின் நுண்ணிய நுண்மையை விளக்கும் ஸ்ரீவியாச முனிவர் ஒரு பிரஸ்த அளவுள்ள சங்குப்பூக்களை ஒரு லட்சம் என்கிறார். பதினோரு பிரஸ்த அளவுள்ள ஜாதி புஷ்பம் ஒரு லட்சம் புஷ்பமாகக் கணக்கிடப்படும். ஒரு லட்சம் முல்லைப்பூவின் அளவும் அதுவே ஆகும். ஒரு லட்சம் வெண்கடுகுப்பூவின் அளவு 5½ பிரஸ்தமாகும். சிவநேச செல்வர்கள் எப்பொழுதுமே பற்றின்றி முக்தி பெறுவதன் பொருட்டே சிவபூஜை செய்ய வேண்டும்.

பக்தியோடு முறைப்படி சிவபூஜை செய்த பிறகுதான் பகவானுக்கு ஜலதாராபிஷேகம் செய்தல் வேண்டும். ஜுரம் அதிகரித்து அதனால் ஒருவன் நினைவிழந்து உளருவானேயாகில், அந்த ஜுரத்தைத் தணிக்க பகவானுக்குத் தொடர்ந்து நீரினால் அபிஷேகம் (ஜலதாராபிஷேகம்) செய்தல் நலன் பயப்பதாகக் கருதப்படுகிறது. சதருத்ரமான ஸ்ரீருத்ரத்தைப் பதினோரு முறை பாராயணம் மற்றுமுள்ள ஸ்ரீருத்ர மந்திரங்கள், புருஷசூக்தம், ஆறு ருக்குகள் கொண்ட ருத்ரசூக்தம், மகாமிருத்யுஞ்ஜய மகாமந்திரம், சிவ காயத்ரீ மகாமந்திரம், சிவாஷ்டோத்திரம், சிவ ஸஹஸ்ரநாமம் முதலிய திருநாமாக்கள் அல்லது சிவாகமத்தில் கூறியுள்ள சுலோகரூபமான மந்திரங்கள் ஆகியன கூறி நீரினால் தொடர்ச்சியாக அபிஷேகம் செய்யலாம். சுகம் பெறவும் குலம் தழைக்கவும் இம்மாதிரி ஜலதாராபிஷேகம் உயர்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது. நெற்றியில் திருநீறு இட்டுக் கொண்டு காதலாகிக் கசிந்துருகி உயர்ந்த திரவியங்களால் சிவபூஜை செய்யவேண்டும். சிவபெருமானது ஆயிரம் போற்றித் திருநாமங்களைக் கூறிக் கொண்டே இடையீடின்றித் தொடர்ந்து பசும்நெய்யினால் திருவபிஷேகம் செய்ய குலம் தழைக்கும் என்பதில் ஐயமேதுமில்லை. இதேபோல் பத்தாயிரம் திருநாமாக்களால் அபிஷேகம் செய்ய ‘பிரமேகம்’ என்னும் வெட்டை நோய் அகல்கிறது; விரும்பிய பயனும் கிட்டுகிறது.

ஆண்மை இழந்தவன் முறைப்படி நெய்யினால் இறைவனுக்குத் திருவபிஷேகம், பூஜை முதலியன செய்து, அந்தணர்களுக்கு அன்னம் பாலிக்க வேண்டும். இதற்கான பிராஜாபத்ய விரதத்தை முனிவர்கள் கூறியுள்ளார்கள். புத்தி மந்தம் (ஞாபக மறதி) வந்த நிலையில் சர்க்கரை கலந்த பாலினால் திருவபிஷேகம் செய்ய தேவகுருவான வியாழ பகவானைப் போன்ற உயர்ந்த புத்தி பெறலாகும். பத்தாயிரம் மந்திரங்களும் ஐபித்து முடியும் வரை முன்கூறப்பட்டதுபோல் சர்க்கரை கலந்த பாலால் தொடர்ந்து அபிஷேகம் செய்தல் வேண்டும். ஒரு காரணமுமின்றி உடலிலோ—மனதிலோ வெறுப்பு, அன்பின்மை, துன்பம் மிகுதல், வீட்டில் எப்பொழுதும் சண்டை—சச்சரவு, அமைதியின்மை ஆகிய நேரும்போது சர்க்கரை கலந்த பசும்பாலால் தொடர்ந்து திருவபிஷேகம் செய்ய அனைத்து துன்பங்களும் பறந்தோடும். நல்ல நறுமணத் தைலம் கொண்டு பூஜிக்க சுகம் பெருகும். தேனினால் அபிஷேகம் செய்ய ‘ராஜயக்ஷ்மா’ என்னும் என்புருக்கி நோய் நீங்கும். கருப்பஞ்சாறினால் அபிஷேகம் செய்ய ஆனந்தம் பெருகும். கங்கை நீர் கொண்டு அபிஷேகம் செய்ய இகபர சுகமான போக மோட்சம் கிட்டும். மேற்கூறிய அனைத்து அபிஷேகங்களையும் மகாமிருத்யுஞ்ஜய மந்திரம் கூறிக் கொண்டே செய்ய வேண்டும். அதுவும் பத்தாயிரம் முறை ஜபித்துக் கொண்டே செய்யவேண்டும். பின்பு பதினோரு அந்தணர்களுக்கு போஜனம் செய்விக்க வேண்டும்.

அத்தியாயம் : பதினைந்து

படைப்பின் விளக்கம்

இனி நாரதர் கேட்க பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! முன்கூறியவாறு எங்களுக்குக் கட்டளையிட்டு, சிவபெருமான் மறைந்தருளவே, நான் அவரது கட்டளையை அப்படியே ஏற்று நடக்க வேண்டித் தியானத்தில் அமர்ந்து, இனி செய்ய வேண்டியதைப் பற்றிச் சிந்திக்கலானேன். அப்பொழுது சிவபெருமானை வணங்கி, ஸ்ரீமந்நாராயணரிடமிருந்து படைப்புத் தொழிலுக்கான ஞானத்தைப் பெற்று, மகிழ்ச்சி பொங்க படைக்கத் திட்டமிட்டேன். அன்பனே! அப்பொழுது ஸ்ரீஹரியும் அங்கு வந்து சிவபெருமானை வணங்கி, எனக்கு அவசியமான உபதேசத்தை அருளிவிட்டு உடனே மறைந்தருளினார். அவர் பிரும்மாண்டத்திலிருந்து தனியே வெளிச் சென்று சிவனது அருள் பெற்றுத் தனது நித்யவாஸத்தலமான ஸ்ரீவைகுண்டத்தை அடைந்தார். நானும் படைக்க எண்ணங்கொண்டு சிவபெருமானையும் ஸ்ரீஹரியையும் மனதில் நினைத்து முதலிலே படைக்கப்பட்ட ஜலத்திலிருந்து இரு கைகளிலும் கூப்பியெடுத்து மேல் நோக்கி வீசினேன். அதிலிருந்து ஓர் அண்டம் தோன்றியது. அதுவே இருபத்து நான்கு தத்துவங்களின் தொகுப்பு எனப்படுகிறது. அந்தணச்சிரேஷ்டரே! அந்தப் பெருத்த அண்டமோ ஜடமானது. அதில் சைதன்யமான உயிர் இல்லாதது கண்டு ஐயமுண்டாகவே, நான் கடுமையான தவம் மேற்கொண்டேன். பன்னிரண்டு வருட காலம் ஸ்ரீமந்நாராயணனைக் குறித்தே சிந்தித்திருந்தேன். அன்பனே! தவம் நிறைவுற்றதும் பகவான் ஸ்ரீஹரி நேரில் தோன்றி அன்போடு என்னைத் தொட்டுக் கொண்டு மகிழ்ச்சியோடு கூறலானார்.

ஸ்ரீவிஷ்ணு கூறுகிறார்—— பிரும்மதேவரே! (நின் தவம் கண்டு) மிக்க மகிழ்ச்சி கொண்டேன். வேண்டிய வரம் கேட்டுக் கொள். உனக்குத் தரக்கூடாதது எதுவுமே இல்லை. சிவப்பிரசாதத்தால் அனைத்துமளிக்க வல்லவனாக இருக்கிறேன்.

பிரும்மதேவர் கேட்கிறார்—— இறைவனே! சிவபெருமான் என்னைத் தங்களிடம் ஒப்படைத்துள்ளதால், தாங்கள் என்மேல் கிருபை கொண்டுள்ளீர்கள். அதுதானே தங்கள் இயல்பு. எங்கும் நீக்கமற நிற்கும் பரமனே! தங்களை வணங்குகிறேன். நான் இப்பொழுது தங்களிடம் வேண்டுவதைத் தாங்கள் கட்டாயம் அருளவேண்டும். இறைவா! இருபத்துநான்கு தத்துவங்களால் ஆக்கப்பட்ட விராட் ரூபமான இந்த அண்டம், உயிரற்ற நிலையில் ஜடமாகக் காண்கிறது. ஸ்ரீஹரியே! சிவனருளால் தாங்கள் இன்று என்னெதிரில் தோன்றியிருக்கிறீர்கள். ஆகவே, சிவபெருமானது படைக்கும் சக்தி அல்லது விபூதியால் பெறப்பட்ட இவ்வண்டத்தில் சைதன்யமான உயிர்ப்பை உண்டாக்க வேண்டுகிறேன். இவ்வாறு நான் வேண்டிக் கொள்ளவே, சிவபெருமானது கட்டளையை நிறைவேற்றுவதில் ஊக்கங்கொண்டுள்ள பகவான் ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு எண்ணிறந்த திருவுருவங்களோடு அவ்வண்டத்தில் நுழைந்தார். அச்சமயத்தில் அந்தப் பரமனுக்கு ஆயிரக்கணக்கான தலைகள், ஆயிரமாயிரம் திருக்கண்கள், ஆயிரமாயிரம் திருவடிகள் இருந்தன. அவர் அந்த பூமியைச் சுற்றி வளைத்து நின்று, அந்த அண்டத்தில் எங்கும் பரவி நின்றார். நான் துதித்து வேண்டியதும் பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணு அவ்வண்டத்தில் நுழைந்தாரல்லவா, அப்பொழுது இருபத்து நான்கு தத்துவங்களின் தொகுதியான அவ்வண்டம் உயிர் பெற்றது. பாதாளம் முதல் சத்தியலோகம் வரை பரவி நின்ற அவ்வண்டத்தில் எங்கும் ஸ்ரீஹரியே தோன்றினார்.

இவ்வாறு விராட் ரூபமான அவ்வண்டத்தில் எங்கும் பரவி நின்றதால், அவர் ‘வைராஜ புருஷன்’ என்றழைக்கப்படுகிறார். ஐந்து திருமுகங்களைக் கொண்ட மகாதேவர், தான் மட்டும் தங்கியிருக்க அழகிய ‘கைலாசம்’ என்னும் நகரை நிர்மாணித்துக் கொண்டார். அனைத்து உலகங்களுக்கும் மேலே விளங்குகிறது திருக்கைலாயம். தேவரிஷியே! பிரும்மாண்டமனைத்தும் அழிந்துபோன பிறகும்கூட ஸ்ரீவைகுண்டத்திற்கும் திருக்கயிலைக்கும் அழிவே இல்லை. முனிவரே! நான் சத்தியலோகத்தை வாஸத்தலமாகக் கொண்டுள்ளேன். அன்பனே! பரமசிவனது கட்டளையாலேயே படைக்க வேண்டுமென்ற விருப்பம் என்னுள் தோன்றியது. குழந்தாய்! நான் படைக்க விரும்பி யோசித்தபோது, என்னையறியாமலேயே முதலில் பாவமே நிரம்பிய தமோகுண ரூபமான படைப்புதான் தோன்றியது. அதை ‘அவித்யா பஞ்சகம்’ (அறியாமையின் ஐந்து) என்பர்.

அதன்பின் மனம் தெளிந்து நிற்க, சிவபெருமானது கட்டளைப்படி பற்றற்ற நிலையில் மறுபடியும் படைக்க நினைத்தேன். அப்பொழுது என்னிடமிருந்து ‘தாவரம்’ என்றழைக்கப்படும் மரம், செடி—கொடிகள் தோன்றின. அதை முக்கிய சர்க்கம் அதாவது முதல் படைப்பு என்பர். பெறற்கரிய முக்கியப்பேறான முக்திக்கு இது சாதகமாக (உதவியாக) ஆகாதென நினைத்த நான், மறுபடியும் படைக்க நினைத்தேன். அப்பொழுது இரண்டாவது படைப்பு தோன்றியது. அதுவும் துன்பமே நிறைந்த விலங்குகள் ‘திர்யக்ஸ்ரோதா’ (குறுக்கே வளரக்கூடியப் பிராணிகள்) என்பதாம். (பறவைகள், ஆடு—மாடு முதலிய விலங்குகள் காற்றைப் போலக் குறுக்காக அசைவதால் அவற்றை விலங்குகள் என்கிறோம்.) அவையும் முக்திப்பேற்றுக்கு உதவாது என்றெண்ணிய நான் மூன்றாவதாகப் படைக்க எண்ணினேன். அப்பொழுது என்னிடமிருந்து மூன்றாவது படைப்பான சாத்விகப் படைப்பு தோன்றியது. இதை ‘ஊர்த்வஸ்ரோதா’ (நெடுக்க வளர்பவை) என்பர். இது ‘தேவர்கள் படைப்பு’ என்று புகழப்பட்டது. இது சத்தியத்தைக் கொண்ட இன்ப வழி. இப்படைப்பும் ‘முக்தியின்பத்தில் பற்றையும் தகுதியையும் தராது’ என்று நினைத்த நான், மறுபடியும் வேறொரு படைப்பிற்காக ஆன்மநாயகரான சிவபெருமானை நினைக்கலானேன். அப்பொழுது இறைவனருளால் ராஜஸமான படைப்புத் தோன்றியது. இதை ‘அர்வாக்ஸ்ரோதா’ (பழம் படைப்பு) என்பர்.

இதில் தோன்றிய மானிட வர்க்கம் முக்திப்பேறு பெறுதற்கான முழுத் தகுதியும் பெற்றவன். அதன்பின் இறைவன் கட்டளையால் பூதங்கள் முதலியன தோன்றின. இவ்வாறு ஐந்துவிதமான படைப்பு பற்றிக் கூறினேன். இவை ஐந்தும் வைகிருத (மாறும் தன்மை கொண்ட) படைப்பு. இது தவிர, இன்னும் மூன்று பிராகிருத படைப்புகள் பற்றியும் கூறினேன். அவை என்னெதிரில் பிரகிருதியிலிருந்து தோன்றியவை. இவற்றில் முதலாவது ‘மஹத்’தின் படைப்பு; இரண்டாவது சூட்சுமமான பூதங்கள், அதாவது ஐந்து தன்மாத்திரைகளின் படைப்பு; மூன்றாவது வைகாரிக படைப்பு — இவை மூன்றும் பிராகிருத படைப்பு. பிராகிருத படைப்பு, வைகிருத படைப்பு — இவ்விரண்டு படைப்புகளும் சேர்ந்து மொத்தம் எட்டு படைப்புகளாகிறது. இவை தவிர ஒன்பதாவது கொளமாரப் படைப்பு. இதில் பிராகிருதம், வைகிருதம் இரண்டுமே உண்டு. இவற்றின் உட்பிரிவுகளின் பயன் மிகமிகக் குறைவென்பதால், அவற்றை நான் வர்ணிக்கவில்லை.

இனி, அந்தணர்களின் படைப்பு பற்றிக் கூறுகிறேன். இதை கௌமார ஸர்க்கம் என்பர். இதில்தான் ஸநகர், ஸநந்தனர், ஸநத்குமாரர், ஸநத்சுஜாதர் முதலியவர்களின் பெருமை வாய்ந்த படைப்பு தோன்றியது. இந்த ஸநகர் முதலிய நால்வரும் எனது மனதில் தோன்றியவர்கள். அவர்கள் எனக்குச் சமமானவர்கள். அவர்கள் வைராக்கியத்தின் உச்சியில் இருப்பவர்கள்; உயர்ந்த கொள்கைகளைக் கொண்டவர்கள். அவர்கள் மனம், என்றும் எப்பொழுதும் சிவசிந்தனையிலேயே நிலைத்தவை. அவர்கள் உலகியலான சம்சாரத்தை வெறுத்த ஞானிகள். நான் கட்டளையிட்டும் அவர்கள் படைத்தலில் மனங்கொண்டாரில்லை. ஸநகர் முதலிய குமாரர்கள் படைத்தலை ஏற்க முடியாதென்று கூறியபோது நான் பெருஞ்சினம் கொண்டேன். அதனால் மோகமடைந்தேன். அப்பொழுது ஸ்ரீமந்நாராயணனை மனதார நினைத்தேன். உடனே அங்கு வந்து தோன்றிய பகவான் என்னைத் தேற்றி, ‘சிவனருள் பெறத் தவம் செய்’ என்றார். முனிவரே! ஸ்ரீஹரி இவ்வாறு உபதேசித்ததும் உயர்ந்ததான கடுந்தவம் மேற்கொண்டேன். படைக்க எண்ணித் தவமேற்ற எனது இரு புருவங்கள் மற்றும் மூக்கின் நடுப்பகுதியிலிருந்து — ‘அவிமுக்தம்’ என்றழைக்கப்படும் பகுதியிலிருந்து — பரமசிவனின் மும்மூர்த்திகளிலிருந்து வேறான அர்த்தநாரீசுவரர் தோன்றினார். அவரே முழு முதற்கடவுள்; அனைத்திற்கும் தலைவர்; கருணைக்கடல்; மாதொருபாகன் (சிவன்) ஆவார்.

பிறப்பிலி; ஒளியே வடிவெடுத்தவர்; அனைத்துமறிந்தவர்; அனைத்தையும் படைத்தவர்; ‘நீலலோகிதன்’ என்ற திருப்பெயர் பூண்டவர்; உமையொரு பாகன். நலமே விழையும் அவ்விறைவனை எதிரில் கண்டதும் பக்தி மேலிட தலைவணங்கித் துதித்து மனம் மகிழ்ந்த நான், தேவதேவரான மகாதேவரிடம் வேண்டலானேன்—— “இறைவா! பலவாறான ஜீவர்களின் படைப்பைத் தாங்கள்தான் செய்யவேண்டும்.” இதைக் கேட்ட தேவதேவரான மகாதேவர் ஸ்ரீருத்ரன், தன்னை ஒத்த அநேக சிவகணங்களைத் தோற்றுவித்தார். இது கண்ட நான், “தேவனே! பிறப்பு—இறப்பு என்கிற பயத்தோடு கூடிய ஜீவர்களைத் தாங்கள் படைக்க வேண்டுகிறேன்” என விண்ணப்பிக்க, கருணைக்கடலான மகாதேவர் சற்றே புன்னகைத்துக் கூறலுற்றார்.

ஸ்ரீமகாதேவர் கூறுகிறார்—— “பிரும்மதேவரே! பிறப்பு—இறப்பு என்கிற பயங்கொண்ட மங்களமற்ற ஜீவர்களை, நான் படைக்க மாட்டேன். ஏனெனில், அவர்கள் கர்மத்திற்கு அடிமைப்பட்டுத் துன்பக்கடலில் மூழ்கித் தவிப்பர். நானோ துன்பக்கடலில் மூழ்கித் தவிக்கும் ஜீவர்களைக் கரையேற்றி விடுபவன். குரு என்கிற சொரூபத்தில் சிறந்த (ஆன்மிக) அறிவைத் தந்து, அவர்கள் அனைவரையும் சம்சாரக் கடலினின்றும் கரை சேர்ப்பவன். படைக்கும் கடவுளே! துன்பத்தில் மூழ்கித் தவிக்கும் ஜீவர்களை நீங்களே படைப்பீர்களாக. என் கட்டளையால் தாங்கள் இதில் ஊக்கங்கொண்டதால், மாயை தங்களைத் தளைக்காது.” இவ்வாறு என்னிடம் கூறிவிட்டு பகவான் திருநீலகண்ட மகாதேவர், நான் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே தன் பார்ஷதர்களுடன் அங்கிருந்து மறைந்தருளினார்.

அத்தியாயம் : பதினாறு

ஸ்வாயம்புவ மனு மற்றும் சதரூபை, ரிஷிகள் மற்றும் தக்ஷனது பெண்கள் ஆகியோர்களின் மக்கட்செல்வங்கள்; சதீதேவி—சிவபிரானது பெருமையை வர்ணித்தல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! அதன்பின் ஒலி தன்மாத்திரை முதலிய சூட்சும பூதங்களை ஒன்றுசேர்த்து, அதாவது ஒலி, தொடுதல், ரூபம், சுவை, மணம் (சப்தம், ஸ்பரிசம், ரூபம், ரஸம், கந்தம்) ஆகிய ஐந்தையும் ஒன்றோடொன்று கலந்து, அதிலிருந்து ஸ்தூலமான ஆகாயம், காற்று, தீ, நீர், நிலம் ஆகியவற்றைப் படைத்தேன். மலைகள், கடல்கள், மரம்—செடிகொடிகள் முதலியவற்றையும் தோற்றுவித்தேன். காலம் தொடங்கி யுகம் வரையிலான கால அளவுகளைப் படைத்தேன். தோன்றி மறையும் பொருட்கள் மற்றும் பலப்பல பொருட்களையும் படைத்தேன். ஆனால், இதனால் என் மனம் மகிழவில்லை. மறுபடியும் சிவனைத் தியானித்து சாதனையில் ஊக்கமுள்ள மனிதர்களைப் படைத்தேன். எனது இருகண்களினின்றும் மரீசியையும், இதயத்திலிருந்து பிருகுவையும், தலையிலிருந்து அங்கிரஸ்ஸையும், வியான வாயுவிலிருந்து முனிசிரேஷ்டரான புலஹரையும், உதான வாயுவிலிருந்து புலஸ்தியரையும், சமான வாயுவிலிருந்து வசிஷ்டரையும், அபான வாயுவிலிருந்து கிரதுவையும், இரு காதுகளிலிருந்து அத்ரியையும், பிராண வாயுவிலிருந்து தக்ஷனையும், மடியிலிருந்து உன்னையும், எனது நிழலிலிருந்து கர்த்தம முனிவரையும், சங்கல்பமான எண்ணத்திலிருந்து அனைத்தையும் நிறைவேற்றித் தரும் சாதனமான தர்மத்தையும் தோற்றுவித்தேன்.

முனிவரே! நீர் மிகவும் உயர்ந்தவர். இவ்வாறு உயர்ந்த சாதனங்களைப் படைத்து, நான் சிவனது இன்னருளால் செய்யவேண்டியதைச் செய்தவனாக எண்ணினேன். குழந்தாய்! எனது எண்ணத்திலிருந்து தோன்றிய தர்மம், எனது கட்டளைப்படி மனித உருத்தாங்கி சாதனையாளர்களின் தூண்டுதலால் சாதனை செய்வதில் ஈடுபட்டது. அதன்பின் நான், எனது பலவாறான அங்கங்களிலிருந்து தேவர்கள், அசுரர்கள் முதலிய எண்ணற்ற புத்திரர்களைத் தோற்றுவித்து, அவர்களுக்குப் பலவாறான உடல்களை அளித்தேன். முனிவரே! அதன்பின் ஜீவராசிகளின் கருத்தில் உலாவும் பகவான் சிவனது தூண்டுதலால், எனது உடலை இருகூறுகளாக்கி, இரு திருமேனி கொண்டவனாக ஆனேன்.

நாரதா! ஓருடல் பெண்ணாகவும், மற்றது ஆணாகவும் ஆயிற்று. அந்த ஆண்மகன் அந்தப் பெண்ணின் திருவயிற்றில் அனைத்தையும் நிறைவேற்றித் தரும் உயர்ந்த ஓர் இரட்டைக் குழந்தைகளைப் பெற்றுத் தந்தார். அதில் ஆண் குழந்தை ஸ்வாயம்புவ மனு என்றும், பெண் குழந்தை சதரூபை என்றும் பெயரடைந்தனர். ஸ்வாயம்புவ மனு உயர்ந்த நிலையிலுள்ள சாதகன். சதரூபை சிறந்த தபஸ்வினியாகவும் யோகினியாகவும் இருந்தாள். குழந்தாய்! மனு, அழகிய சதரூபையை பாணிக்கிரகண முறைப்படித் திருமணம் செய்து கொண்டு இல்லற வழியில் படைப்பைத் தொடங்கினார். அவர் சதரூபையிடம் பிரியவிரதன், உத்தானபாதன் என்கிற இரு ஆண்மக்களையும், ஆகூதி, தேவஹூதி, பிரஸூதி என்கிற மூன்று பெண்மக்களையும் பெற்றார். மனு, ஆகூதியை ‘ருசி’ என்கிற பிரஜாபதிக்கும், தேவஹூதியை ‘கர்தமர்’ என்கிற பிரஜாபதிக்கும், பிரஸூதியை ‘தக்ஷ’ப் பிரஜாபதிக்கும் திருமணம் செய்து கொடுத்தார். அவர்களது மக்கட்பரம்பரையே அனைத்துலகிலும் பரவியது.

ருசிக்கு ஆகூதியிடம் யக்ஞன் என்கிற ஆண்பிள்ளையும் தக்ஷிணை என்கிற பெண்பிள்ளையும் இரட்டையர்களாகத் தோன்றினர். யக்ஞருக்கு தக்ஷிணையிடம் பன்னிரண்டு புத்திரர்கள் பிறந்தார்கள். முனிவரே! கர்தமருக்கும் தேவஹூதிக்கும் பல பெண் குழந்தைகள் பிறந்தார்கள். தக்ஷனுக்கும் பிரஸூதிக்கும் இருபத்து நான்கு பெண் குழந்தைகள் பிறந்தனர். அவர்களில் சிரத்தை முதலிய பதின்மூன்று பெண்களை தர்மருக்கு மணம் முடித்தார் தக்ஷன். முனிவரே! சிரத்தை, லக்ஷ்மி, திருதி, துஷ்டி, புஷ்டி, மேதா, கிரியா, புத்தி, லஜ்ஜை, வசு, சாந்தி, சித்தி, கீர்த்தி என்னும் பதின்மூவரும் தர்மரின் மனைவிகள். இவர்களுக்கு இளையவர்களான பதினோரு பெண்கள்—— கியாதி, சதீ, சம்பூதி, ஸ்ம்ருதி, ப்ரீதி, க்ஷமா, ஸந்நதி, அனசூயை, ஊர்ஜா, ஸ்வாஹா, ஸ்வதா ஆகியவர்களே. பிருகு, சிவன், மரீசி, அங்கிரஸ், புலஸ்தியர், புலஹர், சிறந்த முனிவரான கிரது, அத்ரி, வசிஷ்டர், அக்னி, பித்ருக்கள் ஆகியோர் முறையே கியாதி முதலிய பெண்களை மணந்தனர். பிருகு முதலிய முனிவர்கள் அனைவரும் சிறந்த சாதனையாளர்கள். இவர்களது மக்கட்செல்வங்களாலேயே அசையும்—அசையாதனவான ஜீவராசிகள் அனைத்தும் கொண்ட மூவுலகங்களும் நிரம்பியிருக்கின்றன.

உமையொருபாகனான சிவப்பரம்பொருளின் கட்டளையினால் பலப்பல ஜீவராசிகள், தங்கள் தங்கள் முன்வினைக்கேற்ப எண்ணற்ற அந்தணர்களாகப் பிறந்துள்ளனர். கற்பத்தின் வேறுபாட்டினால் தக்ஷனுக்கு அறுபது பெண் குழந்தைகள் எனவும் கூறப்பட்டுள்ளது. அவர்களில் பத்து பெண்களை தர்மதேவதைக்குத் திருமணம் செய்து கொடுத்தான். இருபத்தேழு பெண்களைச் சந்திரனுக்குத் திருமணம் முடித்தான். பதின்மூன்று பெண்களைக் கசியபருக்குத் திருமணம் செய்து தந்தான். நாரதா! அழகனான தார்க்ஷ்யனுக்கு (அரிஷ்டநேமிக்கு) நான்கு பெண்களையும், பிருகு, அங்கிரஸ், கிருசாச்வன் என்கிற மூவருக்கும் தலா இரண்டு பெண்கள் வீதமும் திருமணம் செய்தளித்தான். அவர்களுக்கு எண்ணிலடங்கா சராசரப் பிராணிகள் பிறந்தனர். முனிவரே! தக்ஷன், மகானான கசியபருக்குத் தன் பதின்மூன்று பெண்களை முறைப்படி திருமணம் செய்து கொடுத்தானல்லவா! அவர்களது பெண்டு—பிள்ளைகளால் மூவுலகங்களும் நிரம்பின. தாவர ஜங்கமப் படைப்புக்கள் அனைத்தும் அவரது குழந்தைகளே. தேவர்கள், ரிஷிகள், தைத்தியர்கள், மரஞ்செடிகொடிகள், பறவைகள், மலைகள், புல்பூண்டுகள் முதலிய அனைத்தும் கசியபரது மனைவிகளிடம் தோன்றியனவே. இதேபோல தக்ஷனது பெண்களின் படைப்புகளாலும் சராசரமான இவ்வுலகம் பரவியுள்ளது. பாதாளம் தொடங்கி சத்திய உலகம் வரை அனைத்துலகங்களும் அவரது சந்தானங்களாலேயே எங்கும் இடையீடின்றி நிரம்பியுள்ளது.

இவ்வாறு சிவபெருமானது கட்டளைப்படியே பிரும்மதேவர் படைப்புத்தொழிலைச் செம்மையாகச் செய்தார். எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து விளங்கும் சிவபெருமான் யாருடைய தவத்திற்கிரங்கி நேரில் காட்சியளித்தாரோ, யாரை முத்தலைச்சூலத்தின் நுனியில் வைத்துக் காத்தருளினாரோ, அந்த சதீதேவி உலகிற்கு நன்மை செய்ய விரும்பி தக்ஷனிடம் தோன்றினாள். அடியார்களைக் கரையேற்ற வேண்டி பலப்பலத் திருவிளையாடல்களைப் புரிந்தாள். இவ்வாறு சிவையான பரமேசுவரி சதியாகப் பிறந்து சிவனை மணந்தாள். ஆனால், தன் மணாளனைத் தக்ஷன் அவமதித்தது பொறாது, தன் தந்தையின் வேள்வியில் தன்னுடலை நீத்தாள். ஆனால், திரும்பவும் திருமேனி ஏற்காது தன்னிருப்பிடம் சென்றாள். பின் தேவர்கள் வேண்டுகோளுக்கிணங்கி அந்தப் பராசக்தியே பார்வதியாகத் திருவவதாரம் செய்து கடுந்தவம் புரிந்து திரும்பவும் சிவபெருமானையே மணாளனாகப் பெற்றாள். முனிவரே! இவ்வுலகில் அவ்வம்மையாருக்கும் பலப்பலத் திருநாமங்கள் விளங்குகின்றன. அவற்றில் சில இதோ:— காளி, சண்டிகை, பத்ரை, சாமுண்டி, விஜயா, ஜெயா, ஜெயந்தி, பத்ரகாளி, துர்க்கா, பகவதி, காமாக்யா, காமதா, அம்பா, மிருடானி, ஸர்வமங்களா இன்னும் பலப்பல. இத்திருநாமங்கள் போக—மோட்சங்களைத் தருவன. இத்திருநாமங்கள் அனைத்தும் அவ்வம்மையாரது திருக்குணங்களையும் செயல்களையும் குறித்துத் தோன்றியன. சிறந்த முனிவரே! நாரதரே! இதுவரை படைப்புப் பற்றிய வரிசைகளைக் கூறினேன். பிரும்மாண்டங்கள் முழுமையும் சிவனது திருக்கட்டளைப்படி என்னால் படைக்கப்பட்டது. சிவபெருமானே பரமாத்மா, பரப்பிரும்மம் என்றெல்லாம் அழைக்கப்படுபவர். அவர் சிவலோகமான அழகிய கயிலையில் சிவையான அம்பிகையோடு மனம்போல் திருவிளையாடல் புரிந்து வருகிறார். அவர் சுதந்திரர்; பரம்பொருள். நிர்குணரும் ஸகுணரும் அவரே. பிரும்மாண்டங்கள் அனைத்தும் அழிந்தாலும் சிவலோகம் அழிவதில்லை!

அத்தியாயம் : பதினேழு முதல் பத்தொன்பது வரை

பகவான் சிவனது அருளால் யக்ஞதத்தரின் மகன் குபேரப் பதவியையும், அவருடைய நட்பையும் பெறுதல்

சூதர் கூறுகிறார்—— முனிவர்களே! பிரும்மதேவர் இவ்வாறு கூறியதைக் கேட்ட நாரதர் வினயத்துடன் வணங்கிக் கேட்கலானார்—— “பகவானே! அடியார்க்கடியவரான சிவபெருமான் எப்பொழுது திருக்கயிலை சென்றார்? மகாத்மாவான குபேரனுடன் அவருக்கு நட்பு எப்பொழுது ஏற்பட்டது? மங்களத் திருமேனியரான மகாதேவர் அங்கு என்ன செய்தார்? இவையனைத்தையும் தாங்கள்தான் எனக்குக் கூறவேண்டும். இதைக் கேட்க என் மனம் மிகவும் ஆசை கொண்டுள்ளது.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! இளம்பிறையணிந்த பகவான் பரமசிவனது திருவிளையாடல்களைக் கூறுகிறேன், கேள். அவர் கயிலை சென்றது, குபேரனுடன் நட்பு கொண்டது ஆகியவற்றைக் கூறுகிறேன். ‘காம்பில்யம்’ என்கிற ஒரு நகரத்தில் சோமயாகம் செய்த குலத்தில் பிறந்த ஆசார—அனுஷ்டானங்கள் தவறாத ‘யக்ஞதத்தன்’ என்கிற ஓர் அந்தணர் இருந்தார். அவருடைய ஒரே மகன் ‘குணநிதி’. அவன் தீயொழுக்கமுடன் சூதாடியாகவும் இருந்தான். (ஆகவே,) அவனது தந்தை அவனைக் கைக்கழுவிவிட்டுவிட்டான். அவன் வீட்டைவிட்டு வெளியேறிப் பசியோடு பலநாட்கள் அங்குமிங்கும் சுற்றித் திரிந்தான். ஒரு நாள் பகவானுக்குப் படைக்கும் நைவேத்தியத்தைத் திருட விரும்பி, சிவன் கோவிலுக்குச் சென்றான். அங்கு (இருட்டாக இருந்ததால்) அவன் தன் மேலாடையை எரித்து வெளிச்சத்தை உண்டுபண்ணினான். இதுவே சிவபெருமானுக்குத் தீபதானம் செய்ததாக ஆயிற்று. திருட்டில் அகப்பட்டுக் கொண்ட அவனுக்கு மரணதண்டனைக் கிடைத்தது. தனது தீயசெயல்கள் காரணமாக அவன் யமதூதர்களால் கட்டப்பட்டபொழுது சிவகணங்கள் அங்கு தோன்றி, அவனைக் கட்டிலிருந்து விடுவித்தனர். சிவகணங்களது நல்லிணக்கத்தால் அவன் மனம் தூயதானது. ஆகவே அவர்களோடு அவனும் சிவலோகம் சென்றான். அங்கு தெய்வீகமான அனைத்து போகங்களையும் பெற்று அனுபவித்தான். உமையொருபாகனைச் சேவித்ததால் மறுபிறவியில், கலிங்கதேச மன்னனான அரிந்தமனுக்கு மகனாகப் பிறந்தான். அப்பொழுது அவனது பெயர் ‘தமன்’. அவன் எப்பொழுதும் சிவபூஜையிலேயே மூழ்கியிருந்தான். சிறுவனாயிருந்தபோதும் மற்ற பிள்ளைகளோடு சிவபூஜையிலும் பஜனையிலுமே ஈடுபட்டிருந்தான். படிப்படியாக யௌவனப் பருவமடைந்த அவன், தந்தையின் மரணத்திற்குப்பின் அரசுக்கட்டிலில் அமர்ந்தான்.

மன்னனான தமன் வெகுமகிழ்ச்சியோடு எங்கும் சிவதர்மத்தைப் பற்றிப் பிரசாரம் செய்யத் தொடங்கினான். மன்னனான தமனை வெற்றிகொள்வது என்பது எவராலும் இயலவில்லை. அந்தணரே! அனைத்துச் சிவாலயங்களிலும் தீபமேற்றுவது தவிர, அவன் வேறெந்தவொரு தர்மத்தையும் அறியான். அவன் தனது ராஜ்யத்திலுள்ள அனைத்துக் கிராம அதிகாரிகளையும் அழைத்து, ‘சிவன் கோவில்களில் அனைவரும் தீபமேற்றி வழிபட வேண்டும். கிராம அதிகாரியின் கீழ் எத்தனை சிவன் கோவில்கள் உள்ளனவோ, அத்தனை சிவன் கோவில்களிலும் எப்பொழுதுமே விளக்கெரிந்து கொண்டிருக்க வேண்டும்’ என்று கட்டளையிட்டான். தன் வாழ்நாள் முழுவதும் விளக்கேற்றி வழிபடும் இந்த தர்மத்தைச் செய்து கொண்டே இருந்ததால், அவன் தர்மமான செல்வத்தை மலைபோல் குவித்தான். பின் அவன் காலத்தின் வசமானான். (மரணம் எய்தினான்.) முற்பிறவியில் சிவாலயங்களில் ஏராளமான விளக்குகளை ஏற்றி வழிபட்டதன் பயனாக, அடுத்த பிறவியில் இரத்தினங்களினாலான தீபங்களின் ஒளியில் மின்னும் அளகாபுரிக்குத் தலைவனானான். இவ்வாறு சிவபெருமானுக்குச் செய்யும் சிறிய தொண்டும்கூட சமயத்திற்கேற்பப் பெருத்த பயனைத் தந்திடும் என்பதை நன்கறிந்து உயர்ந்த நலனை விரும்புவோர்கள் சிவபூஜையைக் கட்டாயம் செய்திடல் வேண்டும்.

நல்லதொரு தீட்சிதருக்கு மகனாகப் பிறந்தும், மறநெறியிலேயே (தீயவழியிலேயே) சென்றிருந்தவன், தெய்வச் செயலால் திருட நினைந்து சிவாலயத்தில் நுழையவே, தன்னலனுக்காகத் தன் மேலாடையை விளக்காக எரிக்க, அதனொளியால் சிவலிங்கத்தைச் சூழ்ந்திருந்த இருள் விலக, அந்த நற்செயலின் பயனாக, மறுபிறவியில் கலிங்க மன்னனாக ஆகித் தர்மத்திலேயே மனங்கொண்டவனானான். சிவாலயங்களில் தீபங்களேற்றிப் பிரகாசிக்கச் செய்ததன் பயனே எண்டிசை பாலகர்களில் ஒருவனாகும் பெரும்பேறு பெற்றான். முனிவரே! சற்று சிந்தியுங்கள். அவன் செய்த சிறுசெயல் எங்கே? பிறந்திறக்கும் தன்மையுடைய மனிதனான அவன், இன்று அனுபவிக்கும் திக்பாலகன் பதவி எங்கே? அன்பனே! சிவபெருமான் அவன்மேல் கொண்ட கருணையை அன்றோ இது பறைசாற்றுகின்றது! அவனுக்குச் சிவபெருமானோடு நெருங்கிய நட்பு எவ்வாறு உண்டாயிற்று? என்பதைக் கூறுவேனாக, கவனமாகக் கேள்.

நாரதா! முன்பு பாத்ம கல்பத்தில் நடந்தது பற்றிக் கூறுகிறேன். பிரும்மதேவனான எனது மனதில் தோன்றிய புலஸ்திய பிரும்மாவிற்கு ‘விச்ரவஸ்’ பிறந்தான். விச்ரவஸ்ஸின் புதல்வன் ‘வைசிரவணன்’ (குபேரன்). அவன் முன்பொரு சமயம் கடுந்தவமியற்றிச் சிவபெருமானை ஆராதித்தான். அதன் பயனாக விசுவகர்மாவினால் ஆக்கப்பட்ட இவ்வளகாபுரியை இன்று அனுபவிக்கிறான். இந்த பாத்ம கல்பம் முடிந்து மேகவாகன கல்பம் தொடங்கியபோது, சிவாலயங்களில் விளக்கேற்றி இருள்போக்கி ஒளி தந்தவனான யக்ஞதத்தனின் மகனான குணநிதி, குபேரனாக இருந்து எவராலும் ஆற்ற முடியாத கடுந்தவத்தை ஆற்றலானான். விளக்கொளி தந்ததன் வாயிலாகக் கிடைத்த சிவபக்தியின் பெருமையை நன்கறிந்த அவன், ‘சித்’ என்னும் ஞான ஒளி தரும் காசியம்பதியை அடைந்து, அங்கு தன் மனமென்னும் இரத்தினமணியாலான விளக்குகளால் தீபமேற்றிப் பதினோரு ருத்ரர்களையும் உணர்வடையச் செய்து, ஈடிணையற்ற பக்தியும் காதலும் கொண்டு தன்மயமாகி, எவ்விதச் சலனமுமின்றிச் சிவத்தியானத்தில் அமர்ந்தான்.

சிவப்பரம்பொருள் எங்கு ஒருங்கிணைந்து நிற்கிறாரோ, தவமென்னும் தீயினால் வளர்ந்தோங்கி விளங்குவதும், காமம், குரோதம் முதலிய பெருந்தடைகளான விட்டிற்பூச்சிகளின் மோதலற்றதும், பிராண வாயுவை அசையாது நிலைத்து நிற்கச் செய்வதால் வெற்றிடமான இடத்தில் சலனமற்று ஒளிர்வதும், தூய்மையான கண்களால் காணத்தக்கத் தூய திருமேனி கொண்டதும், நல்லெண்ணம் என்னும் நறுமணப்பூக்களால் அர்ச்சிக்கப் பெறுவதுமான சிவலிங்கத்தைப் பிரதிஷ்டை செய்து, உடலில் எலும்பும் தோலும் மட்டும் மீதி இருக்கும் வரை கடுந்தவம் மேற்கொண்டான். இவ்வாறு பதினாயிரம் ஆண்டுகள் அவன் தவம் செய்தான். அப்பொழுது பகவான் விசுவநாதர் விசாலாட்சியான பார்வதீபிராட்டியோடு குபேரன் முன்தோன்றி, அளகாபுரியின் தலைவனான அவனைக் கருணைக் கண்களால் நோக்கினார். சிவலிங்கத்திலேயே மனதை ஒருநிலைப்படுத்தி வெட்டுண்ட மரம்போல் கிடக்கும் அவனை நோக்கிச் சிவபெருமான், ‘அளகாபுரி மன்னனே! நான் வரம் தரக் காத்திருக்கிறேன், விரும்பியதைக் கேள்’ என்று திருவாய் மலர்ந்தருளினார்.

தவச்செல்வனான குபேரன் இதைக் கேட்டதும் கண்திறந்து காண, எதிரே உமையொருபாகனான திருநீலகண்டர் நிற்பதைக் கண்டான். அவரது திருமேனி ஒளி, ஆயிரமாயிரம் உதயசூரியர்கள் தோன்றினாற்போல் இருந்தது. சிரசில் இளம்பிறை சந்திரன் தன் நிலவை வீசி நின்றான். அவரது காந்தி ஒளியில் இவனது கண்கள் கூசின. அவனது தவ ஒளி மங்கியது. அவன் தன் கண்களை மூடியவண்ணம் மனதிற்கெட்டாத பரம்பொருளான சிவப்பரம்பொருளிடம் விண்ணப்பிக்கலானான்—— “ஒப்பற்ற தலைவரே! தங்களது திருவடித்தாமரைகளைக் காணுமாறு என் கண்களுக்கு ஒளி தாருங்கள். இறைவா! தங்களை நேரிலே காணவேண்டும். இதுவே எனக்கு விருப்பமான உயர்ந்த வரம். ஈசனே! மற்ற வரங்களால் எனக்கு யாது பயன்? பிறையணி சடையனே! தங்களுக்கு என் வணக்கங்கள்.”

குபேரன் இவ்வாறு வேண்டவே தேவதேவனான உமாபதி, தனது திருக்கரத்தால் அவனைத் தொட்டுத் தன்னைக் காணும் திவ்விய பார்வையை அளித்தார். திவ்விய பார்வையைப் பெற்ற யக்ஞதத்தனின் புதல்வனான குணநிதி குபேரன் இரு கண்களையும் நன்கு விரித்து முதலில் உமையம்பிகையையே கண்டான். பகவான் அருகில் உமையம்மை வீற்றிருப்பது கண்ட அவன், ‘இறைவன் பக்கல் அமர்ந்திருக்கிறாளே, இந்த அம்மை. இவள் யார்? இவள் செய்த தவம்தான் என்ன? என்னைவிட எத்தனை மடங்கு அதிகமான தவமிருந்தால் இறைவனருகில் அமரும் பேறு கிடைத்திருக்கும். இவ்வம்மையின் அழகென்ன? அன்பு வெள்ளமென்ன? சௌபாக்கியம் என்ன? எல்லையற்ற செல்வச்செழிப்புத்தான் என்ன? எல்லாம் அற்புதமாகவன்றோ உள்ளன’ என்று மனதிலே சிந்தித்தான்.

இவ்வாறு திரும்பத் திரும்பத் தீய எண்ணத்துடன் பார்க்கவே, வாமமான (தவறான) பார்வையால், அவனது இடதுகண் வெடித்துச் சிதறியது. அப்பொழுது பார்வதீதேவி பகவானிடம், “பிரபுவே! தவம் செய்தும் தீய எண்ணம் விலகாத இத்தவசி திரும்பத் திரும்ப என்னைப் பார்த்து ஏதோ சொல்கிறானே, அது என்ன? தாங்கள் என் தவவலிமையை அவனுக்குக் காட்டுங்கள்” என்று வேண்டினாள்.

இறைவி கூறியதைக் கேட்ட இறைவன் சற்றே புன்முறுவலுடன், “உமையே! இவன் உன் குழந்தைதானே. இவன் தீய எண்ணத்துடன் உன்னைப் பார்க்கவில்லை. ஆனால், உன் தவத்தை நினைத்து மகிழ்ந்து, அதைப் புகழ்கிறான்” என்றார். உமையம்மையிடம் இவ்வாறு கூறிய இறைவன், அந்த அந்தண குமாரனிடம், “குழந்தாய்! நான் உன் தவத்திற்கு மகிழ்ந்து உனக்கு வரம் தருகிறேன். நீ நவநிதிகளுக்கும் தலைவனாக குஹ்யகர்களுக்கு அரசனாக ஆவாயாக! நல்விரதங்களைக் கொண்டவனே! யட்சர்கள், கின்னரர்கள், மற்றுமுள்ள மன்னர்களுக்கெல்லாம் மன்னனாக விளங்கி, புண்ணியம் செய்த மக்களைக் காப்பவனாகவும், அனைவருக்கும் செல்வத்தை அருள்பவனாகவும் ஆகுக. என்னோடு உனக்கு என்றென்றும் நட்பிருக்கட்டும். நான் எப்பொழுதும் உன்னருகிலேயே இருப்பேனாக. நண்பனே! உன்னிடம் அன்பு பெருகுவதற்காக நான் உன் அளகாபுரியின் அருகிலேயே வசிப்பேன். இதோ இந்த உமையம்மையின் திருவடிகளில் வணங்கு. ஏனெனில், இவள் உன் தாய். பக்தனே! யக்ஞதத்தன் திருமகனே! மனத்தெளிவோடும் மகிழ்ச்சியோடும் உமையம்மையின் திருவடிகளில் வணங்கு” என்றருளினார்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! இவ்வாறு வரமளித்த இறைவன் பார்வதீபிராட்டியிடம், “தேவி! இவனிடம் கருணை கொள். தவத்திலகமே! இவன் உன் குழந்தையல்லவா?” என்று கூறினார். பகவான் சிவபெருமான் இவ்வாறு கூறவே, உலகநாயகியான பார்வதீபிராட்டி மனம் மகிழ்ந்து யக்ஞதத்தரின் மகனிடம், “குழந்தாய்! சிவபெருமானிடம் உனக்கு எப்பொழுதும் தூய்மையான பக்தி இருக்கட்டும். உனது இடது கண் வெடித்ததல்லவா? ஆகவே, பழுப்பு நிறங்கொண்ட ஒற்றைக்கண்ணுடன் இருப்பாயாக. மகாதேவர் வரமளித்தபடியே அனைத்தும் உனக்குச் சுலபமாக ஆகட்டும். குழந்தாய்! எனது திருமேனியழகு கண்டு பொறாமை கொண்டதால், நீ குபேரன் (குறையுடைய சரீரம் கொண்டவன்) என்ற பெயரால் புகழடைவாய்” என்று வரமளித்து இறைவனும் இறைவியும் ‘விசுவேசுவரம்’ என்னும் தன் திருக்கோயிலுக்கு எழுந்தருளினார்கள். இவ்வாறுதான் குபேரன் சிவபெருமானது நட்பைப் பெற்றான். இவனது பட்டணமான அளகாபுரிக்கு அருகிலிருக்கும் கயிலையே சிவபெருமானது ஆலயமாயிற்று.

அத்தியாயம் : இருபது

சிவபெருமான் கயிலை அடைதலும், ஸ்ருஷ்டி கண்டத்தின் நிறைவும்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— “நாரத முனிவரே! குபேரனது தவத்திற்குக் கட்டுப்பட்டுச் சிவபெருமான் எவ்வாறு கயிலையம்பதிக்கு வந்தருளினார் என்பது பற்றிக் கூறுகிறேன், கேள். அவர் வரவே மிகவுயர்ந்ததல்லவா? குபேரனுக்கு ‘செல்வத்தின் தலைவனாக நீ விளங்குக’ என்று வரமளித்துவிட்டு ஸ்ரீவிசுவநாதர் எப்பொழுது தன்னிருப்பிடம் சென்றாரோ, அப்பொழுது அவர் தன் மனதிற்குள் இவ்வாறு நினைக்கலானார்—— ‘பிரும்மதேவரது நெற்றியில் தோன்றிப் பிரளய காலத்தில் அனைத்தையும் தன்னுள் அடக்கிக் கொள்ளும் ஸ்ரீருத்ரன் எனது பரிபூரண சொரூபரே! ஆகவே அவருடைய திருமேனி போன்ற திருமேனி தாங்கி குஹ்யகர்கள் வாழும் கயிலையங்கிரிக்குச் செல்வேன். அப்படியே அங்கு குபேரனது நண்பனாகி அதே கயிலையில் திருவிளையாடல் புரிந்து கொண்டு பெருந்தவம் இயற்றுவேன்.’

சிவபெருமானது இவ்விச்சையை நினைத்துக் கொண்டே ஸ்ரீருத்ரதேவன் கயிலை செல்லவெண்ணித் தன் உடுக்கையை அடித்தார். அவ்வொலி மூவுலகங்களிலும் உள்ள ஜீவராசிகளுக்குச் சிறந்த உற்சாகத்தைத் தந்தது. விசித்திரமான அப்பேரொலி அனைவரையும் தன்பக்கல் ‘வா’ என்றழைப்பது போன்றிருந்தது. அவ்வொலியைக் கேட்டுப் பிரும்மாவான நான், ஸ்ரீஹரி முதலிய அனைத்து தேவதைகளும், ரிஷிகளும், உருவமேற்ற ஆகமங்களும், வேதங்களும் மற்றும் சித்தர்களும் அங்கு வந்து கூடினோம். தேவர்களும் அசுரர்களும் மிகுந்த உற்சாகத்தோடு அங்கு வந்து சேர்ந்தனர். சிவபெருமானது அனைத்து அடியார்களும், உலகமே வணங்கும் பெரியோர்களான கணபாலகர்களும் எங்கெங்கிருந்தோ வந்து அங்கு கூடினர்.”

இவ்வாறு கூறிய பிரும்மதேவர் அங்கு வந்து குழுமியுள்ள கணபாலகர்களின் பெயர் முதலிய அனைத்து விவரங்களையும் விளக்கமாகக் கூறியபின் மேலும் கூறலானார். “அங்கு எண்ணற்ற கணபாலகர்கள் வந்திருந்தனர். அவர்கள் மிகுந்த பலம் வாய்ந்தவர்கள். அவர்கள் அனைவரும் ஆயிரம் தோளுடையவர்கள்; தலையிலே சடை தாங்கியவர்கள். அனைவரது தலைகளிலும் இளம்பிறை அணி செய்தது; கழுத்தில் நீலநிறமுடையவர்கள்; முக்கண்ணர்கள்; கழுத்தில் ஹாரங்கள்; காதுகளில் குண்டலங்கள்; தோள்வளைகள், கிரீடம் ஆகியவற்றை அணிந்திருந்தனர். அவர்கள், நான், ஸ்ரீஹரி, இந்திரன் ஆகியோர்களைப் போலவே தேஜோவான்களாகக் காணப்பட்டனர். அணிமா முதலிய பெருஞ்சித்திகளும் அவர்களைச் சுற்றி நின்றிருந்தன. கோடி சூரியர்கள் ஒரே சமயம் தோன்றினாற்போலப் பிரகாசித்துக் கொண்டிருந்தனர். அப்பொழுது சிவபெருமான் விசுவகர்மாவை அழைத்து அம்மலையில் அழகிய வாசத்தலங்களை அமைக்கச் சொன்னார். ‘அடியார்கள் புடைசூழ, தானும் மற்றவர்களும் வசிக்க ஏற்றாற்போல வாஸத்தலங்கள் அமையவேண்டும்’ என்றார்.

முனிவரே! விசுவகர்மாவும் சிவனது கட்டளைப்படியே அம்மலையில் விரைவிலேயே பல மாதிரியான வாஸத்தலங்களை அமைத்தான். அதன்பின் பகவான் ஸ்ரீஹரியின் வேண்டுகோளுக்கிணங்கிக் குபேரனுக்கு அருள்புரிந்துவிட்டுச் சிவபெருமான் மகிழ்ச்சியோடு கயிலையம்பதிக்கு எழுந்தருளினார். அங்கு அடியார்க்கெளியரான பரமசிவன் நன்முகூர்த்தத்தில் தன்னிருப்பிடத்திற்கு எழுந்தருளி தன்னருட்கண்களால் நோக்கி, அவர்களை நாதன் உடையவர்களாக ஆக்கினார். இதனால் மகிழ்ச்சியில் திளைத்த ஸ்ரீமந்நாராயணர் முதலிய அனைத்து தேவர்களும் முனிவர்களும் சித்தர்களும் மனநிறைவோடு சிவபெருமானை நன்னீராட்டினர். கைகளில் பல்வேறான பரிசுப் பொருட்களை ஏந்தியவண்ணம் அவர்கள் அனைவரும் வரிசையாக அவரைப் பூஜித்து வணங்கிக் கோலாகலமாக ஆரத்தி எடுத்தனர். முனிவரே! அப்பொழுது நன்மங்கல வாழ்த்தாக விண்ணிலிருந்து பூமாரி சொரிந்தது. ‘ஜய ஜய’ (போற்றி போற்றி) என்னும் வாழ்த்தொலியும், வணக்கம்! வணக்கம்! என்னும் மங்கள ஒலியும் எண்டிசைகளிலும் எதிரொலித்தது. எங்கும் ஒரே கோலாகலம். அது அனைவரின் இன்பத்தையும் பன்மடங்காகப் பெருக்கியது. அப்பொழுது சிங்காதனத்தில் அமர்ந்திருந்த சிவபெருமான், ஸ்ரீவிஷ்ணு முதலிய தேவர்கள் உரிய முறையில் செய்த பணிவிடைகளை ஏற்று மேன்மேலும் ஒளிர்பவராக இருந்தார். தேவர் முதலிய அனைவரும் உலக நலன்விழையும் சிவபெருமானைப் பொருள் பொதிந்த துதிகளால் தனித்தனியே துதித்துப் போற்றினர். தேவதேவரான பகவான் அவர்களது துதிகளைக் கேட்டு மகிழ்ந்து, அவர்கள் விரும்பிய வரங்களையும் பொருட்களையும் மகிழ்ச்சியோடு அளித்தார்.

முனிவரே! இவ்வாறு விரும்பிய பொருட்களைப் பெற்ற நானும் ஸ்ரீமந்நாராயணரும் மற்ற தேவர்கள், முனிவர்கள் ஆகிய அனைவரும் சிவனிடம் விடைபெற்று மகிழ்ச்சியோடு தங்கள் தங்கள் வாஸத்தலங்களை அடைந்தோம். குபேரனும் சிவனது அருள் பெற்றுத் தன்னிடம் சென்றான். பின் சர்வ சுதந்திரனும், நலமே அருள்பவருமான பரமசிவன் யோகமேற்று ஒருநிலைப்பட்ட தியான யோகத்தில் கயிலையில் அமர்ந்தார். சில காலம் பத்தினியான இறைவியின்றிக் காலம் கழித்த சிவபெருமான் பின்பு தக்ஷனின் மகளான சதீதேவியை மனைவியாக அடைந்தார். தேவரிஷியே! தக்ஷனின் பெண்ணான சதீதேவியை மணந்த இறைவன், உலக நியதிப்படி இன்பங்களை நுகர்ந்து திருவிளையாடல் புரியலானார். முனிவரே! இதுவரை ஸ்ரீருத்ரனின் திருவவதாரம், அவர் கயிலை அடைந்தது, குபேரனை நண்பனாக ஏற்றது, கயிலையில் அவர் ஆற்றிய திருவிளையாடல்கள் ஆகியன பற்றிக் கூறினேன். இவை இறையன்பை, ஆன்மிக ஞானத்தை வளர்ப்பவை. இகபர உலகங்களில் விரும்பியதைத் தரவல்லவை. எவனொருவன் ஒன்றுபட்ட மனதோடு இக்கதையைக் கேட்பானோ, படிப்பானோ, அவன் இவ்வுலகில் அனைத்து இன்பங்களையும் பெற்று அவ்வுலகில் மோட்ச லாபத்தைப் பெறுவான்.

ருத்ர ஸம்ஹிதையில் முதலாவதான ஸ்ருஷ்டி கண்டம் முற்றிற்று.

॥ ஸ்ரீசிவமயம் ॥

ருத்ர ஸம்ஹிதை — இரண்டாவது (ஸதீ) கண்டம்

அத்தியாயம் : ஒன்றும் இரண்டும்

சதாசிவனிடமிருந்து மும்மூர்த்திகள் தோன்றுதல்; பிரும்மதேவர் படைப்பிற்குப்பின் ஒரு பெண்ணையும் ஓர் ஆணையும் தோற்றுவித்தல்

நாரதர் கேட்கிறார்—— “பெரியோரே! பிரபுவே! பிரும்மதேவரே! தங்களுடைய திருமுகத்தாமரை வாயிலாக மங்களங்களை அளிக்கவல்ல பரமசிவனது திருக்கதைகளைக் கேட்டு, என் மனம் நிறைவு கொள்ளவில்லை. ஆகவே, பரமசிவனாரது மங்கள சரிதங்களை மேலும் கூறவேண்டும். அனைத்துலகங்களையும் படைத்தருளும் பிரும்மதேவரே! சதீதேவியின் புகழ் பாடும் சிவனது திவ்விய சரித்திரத்தைக் கேட்க விரும்புகிறேன். மங்களையான சதீதேவி தக்ஷன் மனைவியின் திருவுதரத்தில் எவ்வாறு தோன்றினாள்? மகாதேவனை மணம் செய்து கொள்ளும் எண்ணத்தை எவ்வாறு பெற்றான்? முன்பொரு சமயம் தக்ஷனிடம் கொண்ட கோபத்தால் சதீ தன்னுடலை நீத்தாளாமே! அதெப்படி? சைதன்யமான விண்வெளி சென்றவள், மறுபடியும் இமவான் மகளாகப் பிறந்தது எங்ஙனம்? பார்வதீபிராட்டி எவ்வாறு கடுந்தவம் புரிந்தாள்? அவளது திருமணம் எப்படி நடந்தது? காமனை எரித்த சிவபெருமானின் திருமேனியில் பாதித் திருமேனியை அவள் எவ்வாறு பெற்றாள்? பெருமனத்தவரே! இவையனைத்தையும் எனக்கு விரிவாகக் கூறவேண்டும். தங்களுக்கு நிகராக ஐயங்களைப் போக்குபவர் இதுவரை யாருமில்லை. இனியும் இருக்கமாட்டார்கள்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— “முனிவரே! சதீதேவி, சிவபெருமான் — இவர்களது புகழ் மிகவும் பாவனமானது (தூய்மையானது), தெய்வீகமானது, மறைத்துப் போற்றிக் காக்க வேண்டியனவற்றிலெல்லாம் தலையாயது. அதை இப்பொழுது என்னிடம் கேட்டுத் தெளிவீராக. முன்பு சிவபெருமான் நிர்குணராகவும் (முக்குணமற்றவராகவும்), நிர்விகல்பராகவும் (வேறுபாடு அற்றவராகவும்), நிராகாரராகவும் (உருவமற்றவராகவும்), சக்தியற்றவராகவும், சின்மயமாகவும், ஸத்—அஸத் என்கிற இரண்டையும் கடந்தவராகவும் இருந்தார். பின்பு அவ்விறைவனே ஸகுணராகவும், சக்தி தத்துவம் பெற்றவராகவும், ஒப்பற்ற திருமேனி கொண்டவராகவும் ஆனார். அந்தணச் செம்மலே! உமையொருபாகனான அவர் திவ்வியத் திருமேனி கொண்டபோது, அவரது மனதில் எந்தவொரு வேறுபாடுமில்லை. அவர் தனது பரத்துக்கும் பரமான சொரூபத்திலேயே நிலைபெற்றிருந்தார்.

முனிவரே! அவரது இடதுபக்கத் திருமேனியிலிருந்து பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணுவும், வலதுபுறத் திருமேனியிலிருந்து பிரும்மாவான நானும், நடுப்பகுதியான இதயத்திலிருந்து ருத்ரனும் தோன்றினோம். நான் படைக்கும் கடவுளானேன். பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணு அனைத்தையும் காக்கலானார். ருத்ரன் சம்ஹரித்தலை ஏற்றார். இவ்வாறு சிவபெருமான், தானே மும்மூர்த்திகளாக விளங்கினார். அவரை ஆராதனை செய்தே பிரும்மாவான நான், தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள் முதலிய அனைத்து ஜீவராசிகளையும் படைத்தேன். சிறந்த தேவர்களான தக்ஷன் முதலிய பிரஜாபதிகளைப் படைத்து மகிழ்ந்தேன். என்னை நானே உயர்ந்தவன் என்றும் எண்ணினேன். முனிவரே! மரீசி, அத்ரி, புலஹர், புலஸ்தியர், அங்கிரஸ், கிரது, வசிஷ்டர், நாரதர் (நீ), தக்ஷன், பிருகு முதலிய திறன்மிக்க மானஸ புத்திரர்களைத் தோற்றுவித்தபோது, எனது இதயத்திலிருந்து ‘சந்த்யை’ என்று பெயர் படைத்த, மனங்கவரும் அழகு படைத்த ஒரு பெண் தோன்றினாள். பகலில் மெலிந்து காணப்படும் அவள், மாலையில் திருமேனி அழகில் மலர்ந்து நிற்பாள். திருமேனி ஏற்ற மாலை சந்தியோ எப்பொழுதும் ஏதாவதொரு மந்திரத்தை ஜபித்துக் கொண்டே இருப்பாள். அழகிய புருவங்கொண்ட அப்பெண் அழகின் எல்லையில் நிற்பவள். முனிவர்களும் மயங்கும் அழகுடையவள்.

இதேபோல என் மனதிலிருந்து ஓர் அழகிய ஆண்மகனும் தோன்றினான். அவனுடைய இடைபெருத்தது. பற்களோ அழகிய முத்துப்பற்கள். அவனது திருமேனியில் மதம் மிகுந்த யானையின் வாசனை வீசியது, கண்களோ அன்றலர்ந்த தாமரைக்கண்கள். திருமேனியில் பூசிய குங்குமப்பூ வாசனை மூக்கைத் துளைத்தது. அந்த ஆணழகனைக் கண்ட தக்ஷன் முதலிய என் மகன்கள் மிகவும் ஆசையும் அன்பும் வியப்புமடைந்தனர். உலகைப் படைத்தருளும் பிரும்மாவான என்னைக் கண்டு அந்த ஆணழகன் வினயத்தோடு தலைசாய்த்து வணங்கி கூறலுற்றான்—— ‘பிரும்மதேவரே! நான் என்ன காரியம் செய்யட்டும்? எனக்குகந்த, தகுந்த செயலில் என்னை ஈடுபடுத்த வேண்டுகிறேன். ஏனெனில், இன்று தாங்கள்தானே எல்லோராலும் மிகவும் கொண்டாடத் தகுந்த பெரியோராக விளங்குகிறீர்கள். தங்களாலன்றோ இவ்வுலகம் அழகும் பெருமையும் அடைகிறது.’

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— ‘நலம் மிக்கவனே! நீ இதே திருமேனியோடு ஐந்து புஷ்பங்களாலான பாணங்களைக் கைகளிலேந்தி ஆடவர், பெண்டிர் ஆகிய அனைவரையும் மயங்கச் செய்து, தொன்றுதொட்டுவரும் படைப்பின் செயலைச் செய்வாயாக. சராசர ஜீவராசிகள் அடங்கிய இம்மூவுலகிலும் தேவர்களோ, மற்றவர்களோ எவர்களும், எந்த ஜீவராசியும் உன்னை அலட்சியப்படுத்தத் திறன் கொண்டாரில்லை. நீ அனைத்துப் பிராணிகளின் இதயத்திலும் மறைந்து நின்று எப்பொழுதும் அவர்கள் சிற்றின்பத்திற்குக் காரணமாகித் தொன்றுதொட்டு வரும் படைப்புத் தொழிலுக்கு உதவியாயிரு. படைப்புத் தொடர்ந்து வரவேண்டுமல்லவா? அனைத்து ஜீவராசிகளின் மனமும் பூக்களாலான உனது ஐந்து பாணங்களுக்கு எளிதாகவே சிறந்த இலக்காக ஆகும். நீ என்றும் எப்போதும் அவர்கள் மனதை மயக்கத்தில் ஆழ்ந்ததாகவே செய்வாயாக. படைப்புத் தொழிலுக்குத் தொடக்கமாக அமையும் நான், இப்பொழுது உனக்கு விதித்த கர்மமாகும். உனக்கு மிகவும் உரித்தான பெயரை எனது புத்திரர்கள் கூறுவர்.’

தேவரேறே! இவ்வாறு கூறிய நான் என் புத்திரர்களின் முகத்தை நோக்கியவாறு என் தாமரை இருக்கையில் ஒரு நிமிடம் மௌனமாக அமர்ந்தேன்.”

அத்தியாயம் : மூன்று முதல் ஐந்து வரை

காமனின் பெயர்களும் ரதியோடு திருமணமும், குமாரி சந்தியையின் சரிதமும், சந்திரபாக மலையில் வசிஷ்டர் தவ முறை கூறுதலும்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— “முனிவரே! அதன்பின் எனது எண்ணத்தை அறிந்த என் புத்திரர்களான மரீசி முதலிய முனிவர்கள், அந்த ஆணழகனுக்குரிய திருநாமத்தை இட்டனர். பிறருடைய முகத்தைக் கண்டமாத்திரத்திலேயே அவர்களது உண்மை விவரங்களை நன்கறிந்து கூறும் திறனுடைய தக்ஷன் முதலிய பிரஜாபதிகள், அவன் தங்குவதற்கான இடத்தையும், மனைவியையும் அளித்தனர். எனது மக்களான மரீசி முதலியவர்கள் அவனுக்குரிய திருநாமாவையும் நிச்சயம் செய்து, அச்சமயத்திற்கேற்பக் கூறலானார்கள்.

ரிஷிகள் கூறுகிறார்கள்—— ‘நீ பிறந்த பொழுதேயன்றோ எங்கள் மனதும் கலங்கத் தொடங்கின. ஆகவே, இனி ‘மன்மதன்’ (மனதைக் கலக்குபவன்) என்னும் பெயரில் புகழ் பெறுவாய். மனதில் தோன்றியவனே! மூவுலகங்களிலும் உன் விருப்பம் போல் திருமேனி தாங்கி உலா வருவாயாக. உன்னைப் போன்ற அழகன் வேறெவரும் இல்லை. விருப்பம்போல் திருமேனி ஏற்பதால் நீ ‘காமன்’ என்றும் அழைக்கப்பட்டுப் புகழடைவாய். உலகை மதோன்மத்தர்களாக ஆக்குவதால் உன் பெயர் ‘மதனன்’ என்றுமாகும். நீ மிகவும் தருப்பத்தோடு (கர்வத்தோடு) தோன்றியதால் ‘தர்பகன்’ என்றும் பெயர் பெறுவாய். அந்த தருப்பத்தால் (கொழுப்பால்) உலகில் ‘கந்தர்ப்பன்’ என்றும் புகழ் பெறுவாய். அனைத்துத் தேவர்களின் ஒட்டுமொத்த பலபராக்கிரமங்களும் உனக்குச் சமமாகா! ஆகவே, எங்கும் உனது ஆணையே செல்லும். நீ எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து நிற்பாய். முதல் பிரஜாபதியும் புருஷ சிரேஷ்டனுமான தக்ஷப்பிரஜாபதியே உன் விருப்பப்படி உனக்கேற்ற மனைவியைத் தானாகவே தருவான். அவள் உன்னிடம் மிகவும் அன்பு கொண்ட மனைவியாக இருப்பாள்.’

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! இவ்வாறு கூறிவிட்டு நான் மறைந்தேன். அதன்பின் தக்ஷன் நான் கூறியதை நினைவில் கொண்டு கந்தர்ப்பனான மன்மதனிடம் கூறத் தொடங்கினான்—— ‘காமதேவனே! என் திருமேனியிலிருந்து தோன்றிய இந்தப் பெண் சிறந்த அழகி. அனைத்து நற்குணங்களுக்கும் தாயகம். இவளை நீ உன் மனைவியாக்கிக் கொள். நற்குணங்களில் இவள் உனக்குச் சரியானவள். தெய்வீக ஒளியுடைய மன்மதனே! இவள் என்றும் உன்னோடு இருப்பாள்; உன் மனமறிந்து நடப்பாள்; அறவழி நின்று உனக்குத் தொண்டு புரிவாள்.’

இவ்வாறு கூறிய தக்ஷன் தன் வியர்வையில் தோன்றிய அக்கன்னிகைக்கு ‘ரதி’ என்று பெயரிட்டுத் தன்னெதிரில் அமர்த்திக் கொண்டு மந்திரமோதி மன்மதனுக்குக் கன்னிகாதானம் செய்தளித்தான். நாரதா! தக்ஷனின் பெண்ணான அந்த ரதிதேவி தன் அழகால் முனிவர்களது மனதையும் கவர்பவளாக இருந்தாள். அவளை மணந்து மன்மதனும் மிகவும் மகிழ்ச்சியுற்றான். தன் அழகிய மனைவியான ரதிதேவியைக் கண்டு அவளது நடை முதலிய அசைவுகளால் ஈர்க்கப்பட்டு மன்மதனும் மயங்கினான். அன்பனே! அச்சமயத்தில் அனைவருக்கும் ஆனந்தத்தைத் தரும் ஒரு பெருந்திருவிழா தொடங்கியது. இத்திருமணத்தால் தன் மகள் மகிழ்ந்திருப்பது கண்டு தக்ஷன் மனந்தெளிந்தான். மன்மதனும் இன்பமுற்றான். அவனது துக்கம் முழுமையும் பறந்தோடியது. தக்ஷன் மகள் ரதிதேவியும் மன்மதனை அடைந்து மிகவும் மகிழ்ச்சி கொண்டாள். மாலை வேளையில் மனதைக் கொள்ளை கொள்ளும் மின்னலாகும் மாலைகளைத் தரித்த கருமேகம் போல் ரதியோடு கூடிய காமதேவன் அழகுற விளங்கினான். காதல் சொட்டும் அன்பு வார்த்தைகள் பேசக்கூடியவனன்றோ காமதேவன். யோகிகள் தங்கள் இதயத்தில் யோக வித்தையைச் செவ்வனே கொள்வதுபோல் ரதியிடம் மிக்க காதல் கொண்ட ரதிபதியான காமதேவன் ரதியைத் தன் இதய சிங்காதனத்தில் அமர்த்தி மகிழ்ந்தான். முழு நிலவுபோல் ஒளிரும் முகம் கொண்ட திருமகள் திருமாலைப் பெற்று ஒளிர்வதுபோல் ரதிதேவியும் உயர்ந்த தன் மணாளனான காமதேவனைப் பெற்று மகிழ்ந்தாள்.”

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— பிரும்மதேவர் இவ்வாறு கூறக் கேட்ட நாரதர் மனதார மகிழ்ந்து சிவபெருமானை இதயத்தில் நினைந்தவாறு கூறலானார்—— “பெரியோரே! நீங்கள் ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவின் சீடர்; பெருமனங்கொண்டவர்; அனைவரையும் நல்வழியில் கொண்டு செல்பவர். தாங்கள் இளம்பிறை சூடிய சிவபெருமானின் அழகிய திருவிளையாடல்களைக் கூறினீர்கள். மன்மதன் ரதியைத் திருமணம் செய்து கொண்டு மகிழ்ச்சியுடன் தன் இருப்பிடம் சென்றான். தக்ஷனும் தன்னிருப்பிடம் சென்றார். தாங்களும் தங்களுடைய மானஸ புத்திரர்களும் தத்தம்மிடம் சென்றனர். பித்ரு தேவதைகளைத் தோற்றுவிக்கும் பிரும்மதேவரது மகளான சந்தியாதேவி எங்கு சென்றாள்? யாரை மணந்தாள்? என்ன செய்தாள்? சந்தியை பற்றிய எல்லா சரித்திரங்களையும் விரிவாகக் கூறவேண்டுகிறேன்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— “முனிவரே! சந்தியாவைப் பற்றிய மங்களகரமான சரித்திரத்தைக் கூறுகிறேன், கேள். அதைக் கேட்கும் பெண்மணிகள் எப்பொழுதும் சிறந்த கற்பரசிகளாக விளங்குவார்கள். முதலில் எனது மானஸிகப் புத்திரியாக இருந்த சந்தியா கடுந்தவம் செய்து உடலை நீத்து, சிறந்த முனிவரான மேதாதிதியின் புத்திகூர்மை கொண்ட மகளாகப் பிறந்து, ‘அருந்ததி’ என்ற பெயருடன் சிறந்து விளங்கினாள். உயர்ந்த விரதங்களை ஏற்ற அப்பெண்மணி பிரும்மதேவர், பரமசிவன், ஸ்ரீமந்நாராயணன் ஆகிய மும்மூர்த்திகளின் சொல்லைக் கேட்டு, சிறந்த விரதங்களை அனுஷ்டித்து வரும் மகாத்மாவான வசிஷ்டரைத் தன் கணவராகத் தேர்ந்தெடுத்தாள். அமைதியான சுபாவங்கொண்ட அருந்ததி அனைவரும் சிந்தித்து வந்தித்துக் கொண்டாடும் சிறந்த கற்பரசியாகப் புகழடைந்தாள்.”

நாரதர் கேட்கிறார்—— “எம்பெருமானே! சந்தியா எங்கு, எதற்காக, எவ்வாறான தவத்தைச் செய்தாள்? எவ்வாறு இவ்வுடலை நீத்து மேதாதிதியின் புதல்வியானாள்? பிரும்மா, விஷ்ணு, மகேசுவரன் ஆகிய மும்மூர்த்திகளின் சொற்படி உயர்ந்த விரதங்களை ஏற்றொழுகும் மகாத்மாவான வசிஷ்டரை எவ்வாறு தன் கணவராகப் பெற்றாள்? பிதாமகரே! இவையனைத்தையும் விரிவாகக் கேட்க விரும்புகிறேன். உற்சாகத்தை அளிக்கும் அருந்ததியின் சரித்திரத்தை உள்ளபடி விளக்க வேண்டுகிறேன்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! முன்பொரு சமயம் சந்தியாவின் மனதில் காமம் எழுந்தது. அப்பொழுது சாது சுபாவம் கொண்ட அவள், ‘வேதம் வகுத்த வழியில் நான் இவ்வுடலைத் தீயிற்கு இரையாக்கப் போகிறேன். இன்று முதல் இக்குவலயத்தில் எந்தவொரு ஜீவராசியும் உடலுடன் தோன்றியபோதே காமத்தை அடையக் கூடாது என்பதற்காகவே கடுந்தவமியற்றி உலக நெறிமுறையை நிலைநிறுத்துவேனாக. (அதாவது, ‘யௌவனப் பருவம் எய்துவதற்கு முன் எவருக்கும் காம உணர்ச்சி தோன்றக் கூடாது’ என்கிற வரையறையை நிர்ணயிப்பேனாக.) அதன்பின் இவ்வுயிரை நீப்பேன்’ என்று நிச்சயித்தாள்.

இவ்வாறு மனதில் எண்ணிய சந்தியை, சந்திரபாகா என்னும் நதியின் உற்பத்தி ஸ்தானமான சந்திரபாகா என்னும் சிறந்த மலையை அடைந்தாள். மனதில் கடுந்தவமியற்ற உறுதி கொண்ட சந்தியை சந்திரபாகா என்னும் உயர்ந்த மலையைச் சென்றடைந்தாள் என்பதை அறிந்த நான் எனதருகில் அமர்ந்திருந்த என் மகன் வசிஷ்டரிடம் கூறலானேன். அவர் வேதவேதாங்கங்களின் எல்லையைக் கண்டவர்; சிறந்த வித்துவான்; அனைத்துமறிந்தவர்; மனதை வெற்றி கொண்டவர்; சிறந்த ஞானயோகி. ‘குழந்தாய் வசிஷ்டா! மனம், புலன்களை வெற்றி கொண்ட சந்தியை தவம் செய்ய எண்ணி, சந்திரபாகா என்னும் பர்வதம் சென்றுள்ளாள். நீ அங்கு சென்று முறைப்படி அவளுக்குத் தீக்ஷை அளிப்பாயாக. அவள் தவத்தின் உண்மையறியாள். ஆகவே, உனது உபதேசத்தினால் அவளது குறிக்கோள் நிறைவேறுமாறு நீ முயற்சியோடு உரிய உபதேசத்தைச் செய்’ என்று கூறினேன்.

நாரதரே! நான் கருணையோடு வசிஷ்டருக்கு இவ்வாறு கட்டளையிடவே அவரும் ‘தங்கள் அருள்’ என்று கூறி, நல்ல தேஜாவானான ஒரு பிரும்மசாரி வேடம்பூண்டு சந்தியை இருக்குமிடம் சென்றார். சந்திரபாக மலையின் தாழ்வரையில் தெய்வத்தன்மை பொருந்தியதொரு தடாகம். அது மானஸஸரஸ் போன்று அனைத்து நலன்களும் கொண்டது. வசிஷ்டர் அத்தடாகத்தையும் அதன் கரையில் அமர்ந்துள்ள சந்தியாவையும் கண்டார். தாமரைகள் பூத்த அத்தடாகம், அதன் கரையில் அமர்ந்துள்ள சந்தியாவினால் மாலை வேளையில் முளைத்தெழும் சந்திரனையும் நட்சத்திரங்களையும் கொண்ட ஆகாயம் போல் அழகுற விளங்கியது. நல்லொழுக்கம் கொண்ட சந்தியா அங்கு அமர்ந்திருப்பது கண்ட வசிஷ்ட முனிவர் மிக்க குதூகலத்தோடு ‘பிருஹல்லோஹிதம்’ என்றழைக்கப்படும் அத்தடாகத்தை உற்றுநோக்கினார். அம்மலையின் தாழ்வரையிலிருந்து தெற்குக் கடலை நோக்கிப் பாயும் சந்திரபாகா நதியையும் கண்டார். இமயமலையில் உற்பத்தியாகிய கங்கை, கடலை நோக்கி ஓடுவதுபோலவே சந்திரபாக நதி, சந்திரபாக மலையின் மேற்குப்புறத்தைப் பிளந்து கொண்டு கடலை நோக்கி ஓடியது. அந்த சந்திரபாக மலையில் பிருஹல்லோஹிதம் என்னும் தடாகக் கரையில் அமர்ந்துள்ள சந்தியாவைக் கண்ட வசிஷ்டர் அன்போடு வினவலானார்.

வசிஷ்டர் கேட்கிறார்—— “அம்மணீ! மக்கள் நடமாட்டமில்லாத இம்மலைக்கு நீ ஏன் வந்திருக்கிறாய்? நீ யாருடைய பெண்? இங்கு என்ன செய்வதாக எண்ணியிருக்கிறாய்? இவற்றையெல்லாம் கேட்க விரும்பியுள்ளேன். ரகசியமில்லையேல் கூறுவாயாக.”

மகாத்மாவான வசிஷ்டர் இவ்வாறு கேட்கவே, சந்தியா அவரை நன்கு உற்றுநோக்கினாள். அவர் தன் ஒளியால் கொழுந்துவிட்டெரியும் தீயைப்போல விளங்கினார். பிரும்மசரிய ஆசிரமமே திருமேனி தாங்கி வந்ததோ! என்னுமாறு தோற்றமளித்தார். தலையிலோ சடைமுடி. அது அழகை மேலும் அழகாக்கியது. அத்தவச்செல்வரை மரியாதையோடு வணங்கிக் கூறலுற்றாள் சந்தியா.

சந்தியா கூறுகிறாள்—— “அந்தணரே! நான் பிரும்மதேவரது மகள். என் பெயர் சந்தியா. ஆள்நடமாட்டமில்லாத இம்மலைக்குத் தவம் செய்ய வந்தேன். எனக்கு உபதேசம் செய்வது சரிதான் என்று தோன்றினால் தவம் செய்யும் முறை பற்றிக் கூறுங்கள். நான் இதைத்தான் செய்ய விரும்புகிறேன். வேறு எதுவும் ரகசியமானதாக இல்லை. நான் தவத்தின் தன்மையை, அதைச் செய்யும் வழிமுறையை அறிந்து கொள்ளாமலேயே இத்தவவனத்திற்கு வந்துவிட்டேன். அதே சிந்தனையில் நான் மெலிந்துவிட்டேன். என் இதயமோ தவிக்கிறது.”

பிரும்மத்தை உள்ளபடி அறிந்த சான்றோர்களில் சிறந்தவரான வசிஷ்டர், சந்தியா கூறியதைக் கேட்டபின் வேறொன்றும் கேட்கவில்லை. அவர் அனைத்துமறிந்தவரன்றோ! அவளோ மனதாரத் தவம் செய்தலையே நினைத்து மிகவும் உயர்ந்த முயற்சியை மேற்கொண்டுள்ளாள். (ஆகவே) இப்பொழுது வசிஷ்டர் ஏழைபங்காளனான சிவபெருமானை மனதால் நினைத்துக் கூறலுற்றார்.

வசிஷ்டர் கூறுகிறார்—— “அழகிய திருமுகத்தவளே! எல்லாவற்றிலும் உயர்ந்தவரும், மிக்க தேஜோமயமானவரும், உயர்ந்த தவத்திற்குத் தவமானவரும், அனைவராலும் ஆராதிக்கப்படும் பரமாத்மாவானவருமான சிவபெருமானை உன் இதயத்தில் பதிய வைத்துக் கொள். அவர்தான் அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்னும் நாற்பெரும் பேற்றுக்கும் முதன்மை காரணர்; மூவுலகங்களையும் முதலில் படைத்தவர்; ஒத்தார் மிக்கார் இலாதவர்; புருஷோத்தமர் — உடலாகிய புரத்தில் (நகரத்தில்) விளங்குபவர். அச்சிவபெருமானையே சேவித்து வா. ‘ஓம் நம: ஶங்கராய ஓம்’ என்கிற மந்திரத்தை ஓதியே சிவபெருமானை ஆராதித்து வா. அதனால் நீ அனைத்தும் பெறுவாய் என்பதில் ஐயமில்லை. இம்மந்திரத்தை ஜபித்தவண்ணம் மௌனமாக இருந்து தவம் செய். இப்பொழுது நான் கூறும் விதிமுறைகளைக் கவனமாகக் கேள். மௌனமாக இருந்தே நீராடவேண்டும்; மௌனமாகவே சிவபூஜை செய்யவேண்டும். முதல் இரண்டு முறை ஆறு நாட்களுக்கு ஒரு முறை நீரை மட்டும் அருந்தவேண்டும். மூன்றாவது ஆறு நாளில் உபவாசமிருக்க வேண்டும். இவ்வாறு தவம் நிறைவு பெறும் வரை ஆறு நாட்களுக்கு ஒரு முறை நீர் அருந்துவது, பின் உபவாசமிருப்பது என்பது நியமம். அம்மா! இவ்வாறு செய்யப்படும் மோனநிலை தவம் பிரும்மசரியத்தின் பலனைத் தரவல்லது. மேலும் விருப்பங்களனைத்தையும் நிறைவு செய்தளிப்பதுமாகும். இதுதான் முற்றிலும் உண்மை. இதில் ஐயம் கொள்ளாதே. இவ்வாறான நல்நோக்கத்தோடு விருப்பம் போல் சிவபெருமானை நினை. அவர் மகிழ்ந்து நிச்சயம் நீ விரும்பிய பலனை அளிப்பார்.”

இவ்வாறு சந்தியாவிற்குத் தவம் செய்வதன் விதிமுறைகளைக் கூறிய வசிஷ்ட முனிவர் தன் சுய உருவத்தையேற்று அவளிடம் விடைபெற்று அங்கேயே மறைந்தருளினார்.

அத்தியாயம் : ஆறு

சந்தியை செய்த தவமும் சிவத்துதியும்; சிவன் வரமருளி மேதாதிதியின் வேள்விக்கு அவளை அனுப்புதலும்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நான் பெற்ற செல்வங்களுள் உயர்ந்தவனே! நாரதா! நீ அனைத்தும் அறிந்தவனாயிற்றே! தவத்தின் நெறிமுறைகளை உபதேசித்த வசிஷ்ட முனிவர் தன்னிருப்பிடம் சென்றபின் தவத்தின் நெறிமுறைகளை அறிந்து கொண்ட சந்தியா மனதில் மகிழ்ச்சி கொண்டாள். பின்பு மனமகிழ்ச்சியோடு அவள் தவசிக்குண்டான வேடம் தரித்து ‘பிருஹல்லோகித’ தடாகக் கரையில் தவம் செய்யத் தொடங்கினாள். தவத்திற்காக என வசிஷ்டர் கூறிய மந்திரத்தைக் கூறி உத்தமமான பக்தியோடு பகவான் ஸ்ரீசங்கரனை ஆராதிக்கலானாள். தன் எண்ணங்களையெல்லாம் சிவமாக்கினாள். மனம் ஒன்றுபட்டது. ஒன்றுபட்ட மனதில் சிவனை இருத்திக் கடுந்தவம் புரியலானாள். இத்தவம் நான்கு யுகங்கள் நடந்தது. அப்பொழுது சிவபெருமான் அவளுடைய தவத்திற்கு மகிழ்ந்து இரங்கி, உள்வெளி என்றின்றி விண்ணெங்கிலும் பரந்து விரிந்த தன் திருமேனியை வெளிப்படுத்தி, அவள் எந்தத் திருமேனியை நினைந்து தவமியற்றினாளோ, அதே திருமேனி தாங்கி அவள் கண்ணெதிரில் தோன்றினார். எந்தச் சிவப்பரம்பொருளை மனதில் சிந்தித்துத் தவமியற்றினாளோ, அந்த தெய்வமான சிவபெருமான் தன்னெதிரில் காட்சியளித்து நிற்பது கண்ட அவள், மகிழ்ச்சியில் பொங்கித் திளைத்தாள். இறைவனின் கமலத்திருமுகமோ மலர்ந்து காணப்பட்டது. திருமேனியிலிருந்து சாந்தி (அமைதி) ததும்பி வழிகிறது. இவ்வாறு கண்ட சந்தியா சிறிதே பயந்து எண்ணலானாள்—— ‘பகவான் சிவபெருமானிடம் நான் என்ன வேண்டுவேன்? எவ்வாறு அவரைத் துதித்துப் போற்றுவேன்?’

இவ்வாறு சிந்தித்த அவள் தன்னிரு கண்களையும் மூடிக் கொண்டாள். அவள் கண்மூடவே சிவபெருமான் அவளது இதயத்தில் புகுந்து அவளுக்குத் தெய்வீக அறிவை (ஞானத்தை) அளித்தார்; அருள்வாக்கையும் அருட்பார்வையையும் அளித்தார். தெய்வீக அறிவு, தெய்வீகப் பார்வை, அருள்வாக்கு — இம்மூன்றும் பெற்றதும், மிகக் கடுமையான தவத்தினாலேயே அறியப்படும் உலக நாயகரான சிவபெருமானை நேரிலே கண்ட அவள் துதிக்கலானாள்.

ஸந்த்4யோவாச

நிராகாரம் க்ஞாநக3ம்யம் பரம் யந் நைவ

ஸ்தூ2லம் நாபி ஸூக்ஷ்மம் ந சோச்சம் ।

அந்தஶ்சிந்த்யம் யோகி3பி4ஸ்தஸ்ய ரூபம்

தஸ்மை துப்4யம் லோககர்த்ரே நமோऽஸ்து ॥

— ஶிவபுராணம், ருத்ர ஸம்ஹிதை, ஸதீ கண்டம் 6/12

“இதுதான் அவரது திருமேனி என்று நிச்சயிக்கவியலாத திருமேனி கொண்டவரும் (அதாவது திருமேனி என்னும் உருவத்திற்கு அடங்காதவர்), மெய்யறிவான ஆன்மிக அறிவினால் மட்டுமே அறியப்படுபவரும், பருவுருவான ஸ்தூல உருவமோ, அணுவிற்கணுவான நுண்ணிய உருவமோ இல்லாதவரும், உயர்வு—தாழ்வெனும் இரட்டையற்றவரும், யோகிகள் தங்கள் இதயகமலத்தில் வைத்துத் தியானிக்கப்படும் சொரூபமானவரும் அகில உலகங்களையும் படைத்தருள்பவருமான அந்தச் சிவபெருமானுக்கு வணக்கம்.”

ஶர்வம் ஶாந்தம் நிர்மலம் நிர்விகாரம்

க்ஞாநக3ம்யம் ஸ்வப்ரகாஶேऽவிகாரம் ।

கா2த்4வப்ரக்2யம் த்4வாந்தமார்கா3த்பரஸ்தாத்3

ரூபம் யஸ்ய த்வாம் நமாமி ப்ரஸந்நம் ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 6/13

“பாவங்களைப் போக்குவதாலும், பிரளய காலத்தில் அனைத்தையும் அழிப்பதாலும் ‘ஶர்வ:’ என்று போற்றப்படுபவரும், அமைதியே வடிவானவரும், மாயை, கர்மம், ஆணவம் என்னும் மும்மலங்களற்றவரும், தோன்றுதல், வளர்தல், அழிதல் போன்ற மாறுபாடுகளற்றவரும், உலகியல் அறிவால் அறிய முடியாதவரும், தன்னொளியால் தானே பிரகாசித்துக் கொண்டு பிறவற்றையும் பிரகாசிக்கச் செய்பவரும், சிறியது—பெரியது, வேண்டுதல்—வேண்டாமை என்னும் வேறுபாடுகளற்றவரும், விண்வெளி போல் குணம், உருவம் முதலியன அற்றவரும், அஞ்ஞானமான காரிருளுக்கு எட்டாது தனித்திருக்கும் திருவுருவம் உடையவரும், என்றும் எப்பொழுதும் மலர்ந்த தெளிவுடையவருமான சிவப்பரம்பொருளுக்கு வணக்கம்.”

ஏகம் ஶுத்3த4ம் தீ3ப்யமாநம் விநாஜாம்

சிதா3நந்த3ம் ஸஹஜம் சாவிகாரி ।

நித்யாநந்த3ம் ஸத்யபூ4திப்ரஸந்நம்

யஸ்ய ஸ்ரீத3ம் ரூபமஸ்மை நமஸ்தே ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 6/14

“எவருடைய சொரூபம் இரண்டற்ற ஒன்றோ, தூயதினும் தூயதோ, மாயையின் கலப்பின்றி ஒளிர்வதோ, ஸத்—சித்—ஆனந்தமயமானதோ, இயல்பாகவே மாறுபாடற்றதோ, அழிவற்ற ஆனந்தமே வடிவானதோ, என்றும் நிலைத்து நிற்கும் சத்தியமானதோ, அனைத்துச் செல்வங்களையும் தன்னுள் கொண்டதோ, தெளிந்த நிலையதோ, ஐசுவரியத்தை வாரித் தருவதுமான திருமேனி கொண்டவரோ, அந்தச் சிவபெருமானுக்கு வணக்கம்.”

வித்3யாகாரோத்3பா4வநீயம் ப்ரபி4ந்நம்

ஸத்த்வச்ச2ந்த3ம் த்4யேயமாத்மஸ்வரூபம் ।

ஸாரம் பாரம் பாவநாநாம் பவித்ரம்

தஸ்மை ரூபம் யஸ்ய சைவம் நமஸ்தே ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 6/15

“எவருடைய சொரூபம் ஞானத்திலிருந்தே தோன்றியதாகக் கொள்ள முடியுமோ, காணும் தோற்றமான இப்பொய் உலகத்தினின்றும் தனித்ததோ. சத்துவ குணத்தையே முக்கியமாகக் கொண்டதோ, தியானிக்கத்தக்கதோ, அனைத்தின் ஆன்மாவாக விளங்குவதோ, அனைத்தின் சாரமானதோ, அனைவரையும் கரையேற்றுவதோ, தூயவையாவையிலும் சிறந்த தூயதோ, அவ்வாறான பரசிவத்திற்கு வணக்கம்.”

யத்த்வாகாரம் ஶுத்தரூபம் மநோக்ஞம்

ரத்நாகல்பம் ஸ்வச்ச2கர்பூரகெ3ளரம் ।

இஷ்டாபி4தீ ஶூலமுண்டே3 த3தா4நம்

ஹஸ்தைர்நமோ யோக3யுக்தாய துப்4யம் ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 6/16

“எவருடைய திருமேனி தூயதோ, மனதைக் கவர்ந்திழுப்பதோ, இரத்தினங்களாலான திருவாபரணங்களால் அழகுற அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளதோ, பச்சைக்கற்பூரம் போன்று தூய வெண்மையானதோ, எந்தப் பரமசிவன் தன் நான்கு திருக்கரங்களிலும் வரமுத்திரை—அபயமுத்திரை—திரிசூலம்—கபாலம் தாங்கி நிற்கிறாரோ, அந்தத் திவ்வியமான, சின்மயரூபரான, ஸகுண சொரூபரான, திருவுருவந்தாங்கி நின்று யோக நிலையில் விளங்குபவரான அச்சிவபெருமானுக்கு வணக்கம்.”

க3க3நம் பூ4ர்தி3ஶஶ்சைவ

ஸலிலம் ஜ்யோதிரேவ ச ।

புந: காலஶ்ச ரூபாணி யஸ்ய

துப்4யம் நமோऽஸ்து தே ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 6/17

“ஆகாயம், நிலம், நீர், எண்டிசைகள், ஒளி மற்றும் காலம் முதலியன எவருடைய ரூபங்களோ, அந்தப் பரமேசுவரனுக்கு வணக்கம்.”

(ஒப்புநோக்குக:—

வானாகி மண்ணாகி வளியாகி ஒளியாகி

ஊனாகி உயிராகி உண்மையுமாய் இன்மையுமாய்

— திருவாசகம், திருச்சதகம் 15

வெளி, கால், கனல், அப்பு, மேவும் மண்நின்ற

தளியாகிய தற்பரம் காண் அவன்தான்

— திருமந்திரம் 8/21/13)

ப்ரதா4நபுருஷௌ யஸ்ய காயத்வேந விநிர்க3தௌ ।

தஸ்மாத3வ்யக்தரூபாய ஶங்கராய நமோ நம: ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 6/18

“பிரதானமான பிரகிருதியும் புருஷனும் எவருடைய திருமேனியிலிருந்து தோன்றினார்களோ, அதாவது பிரதானமும் புருஷனும் எவருடைய திருமேனியோ, ஆகவே எவருடைய உண்மையான சொரூபம் தெளிவற்றதோ, அதாவது மனம், புத்தி ஆகியவற்றிற்கெட்டாததோ, அந்தப் பகவானான ஸ்ரீசங்கரருக்கு வணக்கங்கள்.”

யோ ப்3ரஹ்மா குருதே ஸ்ரு॒ஷ்டிம்

யோ விஷ்ணு: குருதே ஸ்தி2திம் ।

ஸம்ஹரிஷ்யதி யோ ருத்3ரஸ்தஸ்மை

துப்4யம் நமோ நம: ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 6/19

“எந்த ஸ்ரீசிவபெருமான் பிரும்மாவாக இருந்து உலகின் படைப்பையும், ஸ்ரீவிஷ்ணுவாக இருந்து உலகைக் காத்தலையும், முடிவில் ஸ்ரீருத்ரனாக இருந்து படைக்கப்பட்ட அத்தனையையும் அழித்தலையும் செய்கிறாரோ, அந்தச் சிவபெருமானான தங்களுக்குத் திரும்பத் திரும்ப வணக்கங்கள்.”

நமோ நம: காரணகாரணாய

தி3வ்யாம்ரு॒தக்ஞாநவிபூ4திதா3ய ।

ஸமஸ்தலோகாந்தரபூ4திதா3ய

ப்ரகாஶரூபாய பராத்பராய ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 6/20

“எவர் காரணப் பொருளுக்கெல்லாம் காரணப் பொருளோ, என்றென்றும் அழியாத அமுதமயமான தெய்விக அறிவையும் அணிமா முதலிய எண்வகை சித்திகளான செல்வத்தையும் அளிப்பவரோ, அனைத்துலகங்களின் செல்வங்களையும் வாரி வழங்குபவரோ, தன்னொளியாலே அனைத்தையும் ஒளிரச் செய்து, தான் அளவிற்கரிய ஒளிமயமாக விளங்குபவரோ, பிரகிருதியான மாயைக்கப்பாற்பட்டவரோ, அந்தப் பரமேசுவரனான ஸ்ரீசிவபெருமானுக்கு வணக்கங்கள் பலப்பல.”

யஸ்யாபரம் நோ ஜக3து3ச்யதே பதா3த்

க்ஷிதிர்தி3ஶ: ஸூர்ய இந்து3ர்மநோஜ: ।

ப3ஹிர்முகா2 நாபி4தஶ்சாந்தரிக்ஷம்

தஸ்மை துப்4யம் ஶம்ப4வே மே நமோऽஸ்து ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 6/21

இவ்வுலகம் எவரை விட்டுத் தனித்துள்ளதாகக் கூறப்படவில்லையோ, (அதாவது இவ்வுலகம் எவருள் அடங்கியதோ,) எவருடைய திருவடிகளிலிருந்து இவ்வுலகமும் மற்றும் எவருடைய மற்ற அங்கங்களிலிருந்து அனைத்து திசைகளும், சூரியன், சந்திரன், மன்மதன், மற்றுமுள்ள தேவர்கள் ஆகியோர் தோன்றினரோ, எவருடைய தொப்புளிலிருந்து ஆகாயம் தோன்றியதோ, மங்களங்களை அளித்தருளும் அந்தச் சிவபெருமானான தங்களுக்கு எனது வந்தனங்கள்.

த்வம் பர: பரமாத்மா ச த்வம்

வித்3யா விவிதா4 ஹர: ।

ஸத்3ப்3ரஹ்ம ச பரம்

ப்3ரஹ்ம விசாரணபராயண: ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 6/22

“இறைவா! தாங்கள்தான் அனைத்திலும் உயர்ந்த பரம்பொருள். கலைகளனைத்தும் தாங்களே. அழித்தலைச் செய்யும் ஹரனும் தாங்களே. ‘ஸத்’ எனப்படும் பிரும்மமும், ‘பரம்’ எனப்படும் பிரும்மமும் தாங்களே. உலகிற்கு அருளுதலான விசாரத்திலேயே ஊன்றியிருப்பவர் தாங்கள்.”

யஸ்ய நாதி3ர்ந மத்4யம் ச

நாந்தமஸ்தி ஜக3த்3யத: ।

கத2ம் ஸ்தோஷ்யாமி தம்

தே3வமவாங்மநஸகோ3சரம் ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 6/23

“எவருக்கு முதல், முடிவு, நடு என்பதில்லையோ, (அதாவது முதலும் முடிவும் அற்றவரோ,) எவரிடமிருந்து இந்த அகில உலகங்களும் தோன்றினவோ, வாக்கிற்கும் மனதிற்கும் எட்டாத அந்த மகாதேவரான சிவபெருமானை என்னவென்று சொல்லி எங்ஙனம் துதிப்பேன்?”

(ஒப்புநோக்குக:—

‘ஜந்மாத்யஸ்ய யத:’

— பிரும்மசூத்ரம் 1—1)

யஸ்ய ப்3ரஹ்மாத3யோ

தே3வா: முநயஶ்ச தபோத4நா: ।

ந விப்ரு॒ண்வந்தி ரூபாணி

வர்ணநீய: கத2ம் ஸ மே ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 6/24

“பிரும்மா முதலிய தேவர்களும், தவச்செல்வர்களான முனிவர்களும் எந்த சிவபெருமானுடைய திருமேனியை வர்ணிக்க இயலவில்லையோ, அந்தப் பரமசிவனை வர்ணிப்பதோ, துதிப்பதோ என்னால் மட்டும் எப்படி முடியும்?”

ஸ்த்ரியா மயா தே கிம் க்ஞேயா

நிர்கு3ணஸ்ய கு3ணா: ப்ரபோ4 ।

நைவ ஜாநந்தி யத்3ரூபம்

ஸேந்த்3ரா அபி ஸுராஸுரா: ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 6/25

“எம்பெருமானே! நிர்குண சொரூபரான தங்களது திருக்கல்யாண குணங்களை அறிவொன்றில்லாத பெண்ணான நான் எவ்வாறு அறிய முடியும்? இந்திரன் முதலிய தேவர்களும் அசுரர்களும்கூட தங்களது திருமேனியை அறிந்திலரே.”

நமஸ்துப்4யம் மஹேஶாந

நமஸ்துப்4யம் தபோமய ।

ப்ரஸீத3 ஶம்போ4 தே3வேஶ

பூ4யோ பூ4யோ நமோऽஸ்து தே ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 6/26

“மகேசுவரனே! தங்களுக்கு நமஸ்காரம். தவத்தின் வடிவே! தங்களுக்கு நமஸ்காரம். தேவதேவனான சம்புவே! என் மேல் கருணை காட்டுங்கள். தங்களுக்குத் திரும்பத் திரும்ப என் வணக்கங்கள்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! சந்தியை செய்த துதியைக் கேட்டு மனம் மகிழ்ந்த ஸ்ரீசங்கரர் பேருவகை கொண்டார். அவர் அடியார்களிடம் பேரன்பு கொண்டவரன்றோ! சந்தியையோ மரவுரி தரித்து மான்தோல் போர்த்தியிருந்தாள். தலையிலே தூய சடைமுடி. பனியில் வாடிய தாமரை போலக் கூம்பியிருந்த அவளது திருமுகத்தைக் கண்டு கருணையினால் திருவுள்ளம் உருகிய சிவபெருமான் அவளிடம் கூறலானார்.

மகேசுவரன் கூறுகிறார்—— “சௌபாக்கியவதியே! உன்னுடைய உயர்ந்த தவத்தால் நான் மிகவும் மகிழ்ந்தேன். மங்களமான உள்ளங்கொண்டவளே! நீ செய்த இந்தத் துதியாலும் என் மனம் மிகவும் மகிழ்ந்தது. ஆகவே, உன் விருப்பப்படி ஏதாவதொரு வரத்தைக் கேள். எந்த வரம் உனக்குப் பேருதவி புரியுமோ, உன் மனதிலுள்ள அந்த வரத்தைக் கேள். அதை நான் கட்டாயம் நிறைவேற்றித் தருவேன். உனக்கு மங்களம் உண்டாகட்டும். உன்னுடைய விரத அனுஷ்டானங்களால் நான் மிக்க மகிழ்ச்சி கொண்டேன்.”

மகிழ்ந்த மனதோடு சிவபெருமான் கூறியதைக் கேட்டு பேருவகை கொண்ட சந்தியா, அவரைத் திரும்பத் திரும்ப வணங்கிப் பேசலானாள்—— “மகேசனே! என் மேல் கருணை கொண்டு மனமகிழ்ச்சியோடு தாங்கள் வரம் தருவதாக இருந்தால், நானும் வரம் பெறுதற்குரிய தகுதி உடையவளாக இருந்தால், பாவங்கள் களையப்பட்டு நான் தூயவளாக இருப்பதாய் இருந்தால், என் தவத்தால் தாங்கள் மகிழ்ந்திருப்பதாய் இருந்தால், தேவதேவனே! நான் கேட்கும் முதல் வரத்தை அருளவேண்டும். தேவதேவனே! இவ்வுலகிலும் வேறுலகிலும் எங்கும் தோன்றும் ஜீவராசிகள் பிறக்கும்பொழுது முதற்கொண்டு காமவெறியுடன் பிறக்கக் கூடாது. எங்கும் எதிலும் காமனையான பார்வை எனக்கு இருக்கக் கூடாது. எனக்குக் கணவராக வருபவர் எனக்கு மிகவும் உகந்த நல்லெண்ணங்கொண்ட நண்பராக இருக்கவேண்டும். என் கணவரைத் தவிர, வேறு எவர் என்னைக் காம இச்சையோடு காண்கிறார்களோ, அவர்கள் அதே நொடியில் ஆண்மை இழந்து அலியாக ஆகவேண்டும்.”

பாவமற்ற சந்தியை கூறியதைக் கேட்ட ஏழைப்பங்காளரான சிவபெருமான் கூறலானார்—— “சந்தியாதேவியே! நீ கேட்ட வரங்களையெல்லாம் நின் தவத்திற்கு மகிழ்ந்த நான் அளித்தேன். ஜீவராசிகளின் வாழ்க்கையில் முக்கியமாக நான்கு நிலைகளுண்டு. முதலாவது குழந்தைப் பருவம். இரண்டாவது குமாரப் பருவம். மூன்றாவது யௌவனப் பருவம் (இளமை). நான்காவது வயோதிகப் பருவம். மூன்றாவதான இளமைப் பருவத்தில் உடல் பெற்ற ஜீவராசிகள் காமத்திற்கு ஆட்படட்டும். சில சமயம், இரண்டாவதான குமாரப்பருவத்தின் முடிவிலும் ஜீவராசிகள் காமவயப்படலாம். உலகத்தில் காம இச்சையின் தோற்றத்தின் வரைமுறையை, உனது தவவலிமையால் நான் இவ்வாறு நிச்சயித்து அளிக்கிறேன். ஆகவே, உடற்கூறு பெற்ற எந்தவொரு ஜீவராசியும் பிறந்தவுடன் காம இச்சைக்கு ஆட்படார்.

மூவுலகிலும் எந்தவொரு பெண்ணும் அடைய முடியாத சிறந்த கற்பை நீ பெறுவாயாக. உன் கரத்தைப் பாணிக்கிரகண முறைப்படி பற்றும் உன் கணவனைத் தவிர, வேறெந்த ஓர் ஆண்மகனாகிலும் காம இச்சையோடு நின்னைப் பார்ப்பானேயானால், அவன் அப்பொழுதே ஆண்மை இழந்து பலமற்ற அலியாவான். உன் கணவன் பெருந்தவசியாக, அழகிய திருமேனி படைத்த சிறந்த மகரிஷியாக இருப்பான். அவன் உன்னோடு ஏழு கற்பங்கள் வரை நீடூழி வாழ்வான். நீ என்னிடம் கேட்ட வரங்கள் அனைத்தையும் நான் நிறைவு செய்து தந்துவிட்டேனல்லவா?

இப்பொழுது நான் மற்றொரு விஷயம் கூறப் போகிறேன். அது உன் முற்பிறவியோடு தொடர்புடையது. நீ, உனது உடலை அக்னிக்கு இரையாக்கப் போவதாக முன்பே சபதம் செய்திருக்கிறாய். அச்சபதத்தை நிறைவேற்றிக் கொள்ள நான் உனக்கு ஓர் உபாயம் கூறுகிறேன். நீ அதை ஐயமின்றிச் செய்யலாம். முனிசிரேஷ்டரான மேதாதிதி ஒரு யாகம் செய்து வருகிறார். அது பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் தொடர்ந்து நடக்கக் கூடியது. அதில் வேள்வித்தீ முழுமையாகக் கொழுந்துவிட்டெரியும். நீ தாமதமின்றி உடனே அங்கு சென்று அத்தீயில் உனதுடலை நீப்பாயாக. இம்மலையின் தாழ்வரையில் சந்திரபாகா நதிக்கரையிலுள்ள ஆசிரமத்தில் முனிசிரேஷ்டரான ‘மேதாதிதி’ பெருவேள்வியைச் செய்கிறார். நீ சுதந்திரமாக அங்கு செல். அவர் உன்னை அங்கு காண முடியாது. எனதருளால் அந்த முனிவரின் வேள்வித்தீயில் அந்த முனிவரின் புதல்வியாகவே தோன்றுவாய். நீ யாரைக் கணவராக விரும்புகிறாயோ, அவரையே இதயத்தில் கொண்டு அவரையே நினைத்தவண்ணம் உன் உடலை ஹோம அவிர்பாகமாக்கி, அந்த வேள்வித்தீயில் இடுவாயாக.

சந்தியாதேவியே! நீ இம்மலையில் நான்கு யுகங்கள் வரை கடுந்தவம் செய்து கொண்டிருந்தபோது, அந்த நான்கு யுகங்களில் முதலாவதான கிருத யுகம் கழிந்தவுடன், திரேதாயுகத்தின் முதல் பாகத்தில் தக்ஷப்பிரஜாபதிக்குப் பல பெண் குழந்தைகள் பிறந்தனர். அவன் நல்லொழுக்கம் கொண்ட தன் பெண்களை அவரவர்களுக்குத் தகுதியான வரன்களோடு திருமணம் முடித்தான். அவர்களில் இருபத்தேழு பெண்களைச் சந்திரனுக்கு மணம் செய்வித்தான். சந்திரனோ மற்ற மனைவிமார்களை விடுத்து, ரோஹிணியிடம் மட்டும் அதிக அன்பு கொண்டிருந்தான். அதனால் கோபமுற்ற தக்ஷன் சந்திரனைச் சபித்தபோது, அனைத்து தேவர்களும் உன்னிடம் வந்தார்கள். ஆனால் நீயோ பிரும்மதேவர் முதலிய தேவர்கள் அனைவரையும் கண்ணெடுத்தும் பார்க்கவில்லை. ஏனெனில், உன் மனம் முழுவதுமாக என்னிடம் ஈடுபட்டிருந்தது. நீ அவர்களை ஏறிட்டும் பார்க்காதிருந்தபோது, பிரும்மதேவர் விண்வெளியை நோக்கியவண்ணம், சந்திரன் திரும்பவும் தன் பழைய திருமேனியைப் பெறவேண்டுமென்ற எண்ணத்துடன், அவனைச் சாபத்திலிருந்து விடுவிக்க ஒரு நதியைப் படைத்தார். அதுதான் ‘சந்திரா’ அல்லது ‘சந்திரபாகா’ என்று புகழ் பெற்றது.

சந்திரபாகா நதி தோன்றிய சமயத்தில்தான் மேதாதிதி என்னும் முனிவர் இங்குவந்து சேர்ந்தார். தவத்தில் அவருக்கு இணையாக இதுவரை யாருமில்லை; இனியும் வரப்போவதில்லை. அந்த மகரிஷிதான் வெகுகாலம் தொடர்ந்து நடைபெறும் ‘ஜ்யோதிஷ்டோமம்’ என்னும் வேள்வியை முறைப்படி தொடங்கினார். அவ்வேள்வியில் அக்னிதேவர் தன் முழுத்திறனுடன் கொழுந்துவிட்டெரிந்து வருகிறார். அந்த வேள்வித்தீயில் நீ, உன் உடலை நீத்துத் தூய்மை அடைவாயாக. இவ்வாறு செய்வதால் உன்னுடைய சபதமும் நிறைவேறும்.” இவ்வாறு சந்தியைக்கு அவளுடைய நன்மையைக் கருதி உபதேசம் செய்துவிட்டு தேவதேவரான சிவபெருமான் மறைந்தருளினார்.

அத்தியாயம் : ஏழு முதல் பத்து வரை

சந்தியை அருந்ததியாகப் பிறந்து வசிஷ்டரை மணத்தல்; பிரும்மதேவர் சிவனாரின் திருமணம் பற்றிச் சிந்தித்தல்; ஸ்ரீவிஷ்ணு அம்பிகையை வழிபடக் கூறுதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! சிவபெருமான் வரமளித்துச் சென்றதும் சந்தியை, மேதாதிதி முனிவர் வேள்வி செய்யுமிடத்திற்கு விரைந்தாள். சிவனது அருளால் அங்கு அவளை யாரும் காணவில்லை. தனக்குத் தவம் செய்யும் முறையை விளக்கிய அந்த ஒளி படைத்த பிரும்மசாரியை மனதில் கொண்டாள். முனிவரே! முன்பொரு சமயம் பரமேஷ்டியான எனது கட்டளைப்படி வசிஷ்டர் ஒரு தேஜோவானான பிரும்மசாரியாக வேடம்பூண்டு சந்தியைக்குத் தவம் செய்யும் முறையை உபதேசிக்க, அந்தப் பிரும்மசாரியான வசிஷ்டரையே பதியாக மனதில் வரித்து, கொழுந்துவிட்டெரியும் அந்த வேள்வித்தீயினருகில் சென்றாள். சிவகிருபையால் அப்பொழுது அவளை யாரும் காணவில்லை. பிரும்மதேவரின் மானஸிக புத்திரியான சந்தியை மனமகிழ்ச்சியோடு அவ்வேள்வித்தீயில் புகுந்தாள். ஹோமத்திலிடும் அவியுணவாகிய புரோடாசம் போன்ற அவள் உடல் உடனே எரிந்து சாம்பலாகியது. கண்களுக்குத் தெரியாத அந்த புரோடாச வாசனை எங்கும் பரவியது. அக்னிதேவர் பகவான் சிவபெருமானது திருவாணைப்படி பொன் போன்ற அவளது திருமேனியை எரித்துத் தூயதாக்கிச் சூரிய மண்டலத்தில் கொண்டு சேர்த்தார். சூரிய பகவான், பித்ருக்கள் மற்றும் தேவர்களின் மகிழ்ச்சிக்காக அவளை இருபாகமாக்கித் தன் ரதத்தில் வைத்துக் கொண்டார்.

முனிவரே! அவளது உடலின் மேல் பாகம், இரவிற்கும் பகலிற்கும் நடுவான காலை சந்தியை ஆயிற்று. அதுவே ஆதிசந்தியை — முதல் சந்தியை. அவளுடலின் மற்ற பாகங்கள் பகலிற்கும் இரவிற்கும் நடுவான சாயம் சந்தியை ஆயிற்று. மாலை சந்தியை, எப்பொழுதும் பித்ருக்களுக்கு (தென்புலத்தாருக்கு) மகிழ்ச்சி தருவது. சூரியன் தோன்றுவதற்கு முன்னதான அருணோதயம் (கிழக்கின் கீழ்ப்புறம் நிலத்தைத் தொட்டவாறு தோன்றும் இளஞ்சிவப்பு நிறம்) காலை சந்தியை ஆயிற்று. அந்நேரம் தேவர்களுக்கு மகிழ்ச்சி தரும் நேரமாகும். செந்தாமரை போன்ற நிறத்துடன் சூரியன் அஸ்தமிக்கும்போது மாலை சந்தியை தோன்றுகிறது. அது பித்ருக்களுக்கு மகிழ்ச்சி தருவது.

கருணை கொண்டலான சிவபெருமான் சந்தியையின் மனம், பிராணன் ஆகிய அனைத்தையும் சேர்த்து ஒரு பெண்ணுருவாக்கினார். முனிவர் செய்யும் வேள்வி நிறைவை அடையும் தருணத்தில் அந்தச் சந்தியை வேள்வித்தீயில் மேதாதிதி முனிவரின் திருப்புதல்வியாகச் செம்பொற்குழம்பென ஒளிரும் திருமேனியோடு தோன்றினாள். அப்பொழுது அம்முனிவரும் பெருமகிழ்ச்சியோடு அவளைத் தன் மகளாக ஏற்றார். முனிவரே! வேள்விக்காக அவளைத் திருநீராட்டித் தன் மடியில் அமர்த்திக் கொண்டார். சீடர்கள் கூடி நிற்க, பெருந்தவசியான மேதாதிதி முனிவர் மகிழ்ச்சிக் கடலில் திளைத்தார். அவர் அவளுக்கு ‘அருந்ததி’ என்று திருநாமமிட்டார். எவ்வகையிலும் எக்காரணத்தைக் கொண்டும் தர்மத்திற்குத் தடை செய்யாள் என்னும் குணத்தையே காரணமாகக் கொண்டு மூவுலகிலும் அருந்ததி என்று புகழப்பட்டாள்.

தேவரிஷியே! வேள்வியை முறைப்படி முடித்த முனிவர் பெண்மகவைப் பெற்று பெருமகிழ்ச்சி கொண்டு சீடர்கள் சூழ, தன் ஆசிரமத்தில் அக்குழந்தையைச் சீராட்டிப் பாராட்டி வளர்க்கலானார். அருந்ததிதேவியும் சந்திரபாகா நதிக்கரையில் ‘தபசாரண்யம்’ என்னும் காட்டில் மேதாதிதி முனிவரின் ஆசிரமத்தில் படிப்படியாக வளரலானாள். அவள் திருமணப் பருவம் எய்தியதும் நானும் ஸ்ரீஹரியும் ஸ்ரீசிவபெருமானும் சேர்ந்து என் மகனான வசிஷ்டருக்கு அவளைத் திருமணம் செய்து வைத்தோம். பிரும்மா, விஷ்ணு, மகேசன் ஆகிய எங்கள் மூவரின் திருக்கரங்களிலிருந்து வெளிப்போந்த நீரிலிருந்து ‘சிப்ரா’ முதலிய ஏழு நதிகள் தோன்றின. அவையனைத்தும் மிகவும் புனிதமானவை. முனிவரே! மேதாதிதியின் புதல்வியான அருந்ததி கற்பரசிகளுக்கெல்லாம் கற்பரசி. நல்லொழுக்கத்தின் எடுத்துக்காட்டு. வசிஷ்டரை மணாளனாகப் பெற்ற அவள், மேலும் அழகுற விளங்கினாள். சக்தி முதலிய நன்மக்கள் அவளது புதல்வர்களே. முனிசிரேஷ்டரே! வசிஷ்டரைக் கணவனாகப் பெற்ற அவள் அழகே வடிவெடுத்தவளானாள். முனிவரே! சந்தியையின் பாவனமான சரிதத்தை இதுவரை கூறினேன். அது தூயதும் தெய்விகமானதுமாகும். விரும்பிய பயனை முழுமையாகத் தரவல்லது. பெண்களோ, நல்லொழுக்கமுடைய ஆணோ இக்கதையைக் கேட்டபின் விரும்பிய பயனையெல்லாம் பெறுவர். இதில் சிந்திக்க வேண்டியதொன்றுமில்லை. (அத்தியாயம் 7)

* * *

பிரஜாபதியான பிரும்மதேவரது கூற்றைக் கேட்ட நாரதர் மனமகிழ்ந்து மேலும் கேட்கலானார்.

நாரதர் கேட்கிறார்—— பிரும்மதேவரே! தாங்கள் இதுவரை அருந்ததி, அவளது முற்பிறவியான சந்தியை ஆகியவர்களின் வரலாற்றைக் கூறினீர்கள். அது உயர்ந்ததும் தெய்விகமானதும் சிவன்பால் பக்தியை வளர்ப்பதும் ஆகும். அறநெறி கண்டவரே! பிறர் பாவங்களைக் களைவதும் நலன்களை நயப்பதும் தூயதுமான சிவப்பரம்பொருளின் திவ்விய சரிதங்களைக் கூறுங்கள். காமதேவன் ரதியை மணந்து மகிழ்ச்சியோடு தன்னிருப்பிடம் சென்றான். தக்ஷன் மற்றும் முனிவர்களனைவரும் தங்கள் தங்களிருப்பிடம் சென்றார்கள். சந்தியையும் தவம் செய்ய சென்றுவிட்டாள். அதற்குப்பின் அங்கு என்னதான் நடந்தது? தயவு செய்து கூறுங்கள்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— அந்தணப் பெருந்தகையே நாரதா! நீ கொடுத்து வைத்தவன், சிவநேச செல்வன். ஆகவே, சிவபெருமானது திருவிளையாடல்களான மங்கள சரித்திரங்களைப் பக்தியோடு கேள். அன்பனே! முன்பொரு சமயம் நான் ஒரு முறை மோகத்தில் மயங்கி நிற்க சிவபெருமான் என்னைக் கேலி செய்தார். அதைக் கண்டு நான் மிக்க கோபம் கொண்டேன். உண்மையில் சிவமாயையே என்னை மயங்கச் செய்தது. ஆகவே, சிவனிடம் பொறாமை கொண்டேன். எப்படி என்பதைக் கூறுவேன், கேள். ஒரு சமயம் தக்ஷனது இருப்பிடம் சென்றேன். அங்கு ரதியோடு மன்மதனும் இருந்தான். அப்பொழுது நான் மனமகிழ்ச்சியோடு தக்ஷன் முதலிய புத்திரர்களை அழைத்துப் பேசலானேன். பேச்சுக்கிடையில் நான் சிவமாயையில் சிக்கியிருந்ததால், “குழந்தைகளே! சிவபெருமான் ஒளி படைத்த அழகிய ஒரு பெண்ணைக் கைப்பிடிக்க வேண்டும். அதற்கான முயற்சியைச் செய்யவேண்டும்” என்று கூறினேன். இதன்பின் சிவபெருமானை மோகிக்கச் செய்யவேண்டிய பொறுப்பை ரதியோடு மன்மதனிடம் ஒப்படைத்தேன்.

காமதேவனும் எனது கட்டளையை ஏற்று, “இறைவா! அழகிய பெண்தான் எனது ஆயுதம். ஆகவே, சிவபெருமானை மோகிக்கச் செய்ய, ஓர் அழகிய பெண்ணைப் படைத்தருளுங்கள்” என்று வேண்டினான். இதைக் கேட்டு நான் பெருமூச்செறிந்து சிந்திக்கலானேன். எனது மூச்சுக்காற்றிலிருந்து கொத்துக்கொத்தான மலர்களால் அழகுற விளங்கும் வசந்தகாலம் தோன்றியது. இந்த வசந்தமும் மலயமாருதமும் மன்மதனுக்கு உதவியாளர்களாயினர். இவர்களோடு சேர்ந்து காமதேவன், வாமதேவனான சிவபெருமானை மயங்கச் செய்யப் பலவாறு முயற்சித்தான். ஆனால், தோல்வியே மீதமாயிற்று. அவன் முயற்சி வீணாகித் திரும்பவே, அதைக் கேட்டு எனக்குப் பெருந்துக்கம் ஏற்பட்டது. அப்பொழுது என் பெருமூச்சு வெளிவரவே, அதிலிருந்து மார கணங்கள் தோன்றின. அவர்களையும் காமதேவனுக்குத் துணையாக இருக்கக் கட்டளையிட்டுத் திரும்பவும் சிவபெருமானிடம் அனுப்ப, பெருமுயற்சி செய்தும் அவர்களால் சிவபெருமானை மயக்கதிற்காட்படுத்த முடியவில்லை. ஆகவே, மன்மதன் அனைவருடனும் என்னிடம் வந்து வணங்கிவிட்டுத் தன்னிருப்பிடம் சென்றான்.

இவ்வாறு மன்மதன் முதலியோர் சென்றபின், ‘சிவபெருமானோ விகாரமற்றவர். மனதைத் தன்வயம் கொண்ட யோகி. அவர் எப்படித்தான் ஒரு பெண்ணைத் தன் மனைவியாக ஏற்றுக் கொள்வார்’ என்று நான் சிந்திக்கலானேன். இவ்வாறு சிந்தித்தவண்ணம் பக்தியோடு ஸ்ரீமந்நாராயணனைச் சிந்தித்தேன். சிவபெருமானது சொரூபமும் என்னைத் தோற்றுவித்தவரும் அவர்தானே. கருணை ததும்பும் சொற்களால் புனையப்பட்ட அழகிய துதிகளால் அவரைத் துதித்தேன். அத்துதிகளைச் செவியுற்ற பகவான் விரைவிலேயே என்னெதிரே தோன்றினார். நான்கு திருக்கரங்கள்; அவைகளில் சங்கு, சக்கரம், கதை, செந்தாமரை அழகுடன் மிளிர்ந்தன; தாமரையொத்த திருக்கண்கள்; நீலநிறத் திருமேனி; அரையில் பொன்னாடை; அடியார்க்கெளியவர்; அடியார்களே அவருக்குகந்தவர்கள்; அனைவருக்கும் புகலிடம். அந்த ஸ்ரீஹரியை அந்த அழகிய திருமேனியோடு கண்ட என் கண்களில் காதலாகிய கண்ணீர் வெள்ளமெனப் பெருகியது. நா தழுதழுக்கத் திரும்பத் திரும்ப அவரைத் துதிக்கலானேன். பக்தர்கள் துன்பம் களைபவரான பகவான் ஸ்ரீஹரி, என் துதிகளைக் கேட்டு மகிழ்ந்து சரணம் பற்றிய என்னிடம் கூறலுற்றார்— “பேரறிவாளனே! பிரும்மதேவனே! நீரோ உலகைப் படைப்பவர். நீர் புண்ணியசாலி. நீ இப்பொழுது எதற்காக என்னை நினைத்தாய்? எதற்காகத் துதித்தாய்? உனக்கு என்னதான் பெருந்துன்பம் நேர்ந்தது? அதை என்னிடம் சொல். நான் அத்துன்பங்களை எல்லாம் போக்குவேன். இதில் உனக்கு சந்தேகமே வேண்டாம். வேறெதையும் சிந்திக்காதே.”

இதைக் கேட்டுப் பிரும்மதேவர் நடந்தனவற்றையெல்லாம் கூறி மேலும், “கேசவனே! சிவபெருமான் எப்படியாவது ஒரு பெண்ணை மணப்பாரானால், என் துக்கமெல்லாம் தீரும். நானும் மகிழ்ச்சி கொள்வேன். இதற்காகத்தான் நான் தங்களை நாடினேன்” என்று கூறினார்.

நான் கூறியதைக் கேட்ட பகவான் மதுசூதனன் சற்றே புன்னகைத்தவண்ணம் படைக்கும் கடவுளான எனக்கு மகிழ்ச்சியளிக்குமாறு பேசவாரம்பித்தார்—— “பிரும்மதேவரே! நான் இப்போது சொல்லப் போவது உனது கலக்கத்தை (பிரமையை)த் துரத்தும். நான் கூறுவதுதானே வேதங்கள், சாஸ்திரங்கள் முதலியவற்றின் உண்மையான கொள்கை. சிவபெருமானே அனைத்தையும் படைத்துக் காத்து அழிப்பவர். அவரே பரத்திற்கும் பரன். அவரே பரப்பிரும்மம்; பரேசர்; குணங்களைக் கடந்தவர்; என்றும் அழிவறியாத நித்யர்; இதுதானென்று குறிப்பிட்டுக் காட்ட இயலாதவர்; விகாரமற்றவர்; ஒப்பார் மிக்கார் இல்லாதவர்; அண்டினவர்களை நழுவவிடாதவர்; தானும் நழுவாதவர்; எல்லைக்கப்பாற்பட்டவர்; அனைத்தையும் முடிப்பவர்; அனைத்திற்கும் ஒரே தலைவர்; எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து விளங்கும் பரம்பொருள்; அவர்தான் இந்த பரமேசுவரர்; படைப்பவர்; அருள்பவர்; அழிப்பவர்; முக்குணங்களும் வந்து கூடுமிடம்; எங்கும் பரவியவர்; பிரும்மா, விஷ்ணு, சிவன் என மும்மூர்த்திகளாக விளங்குபவர்; சத்துவ—ராஜஸ—தாமஸ குணங்களுக்குப்பாற்பட்டவர்; மாயையினால் வேறானவர்போல் காட்சியளிப்பவர்; பற்றற்றவர்; மாயையில் சிக்காதவர்; மாயையை அதன் செயலில் செலுத்துபவர்; சதுரர்; ஸகுணர்; சுதந்திரர்; ஆன்மானந்தமே சொரூபமானவர்; விகற்பமற்றவர்; தானே தன்னில் ஆனந்தம் கொள்பவர்; இரட்டைகளைத் தவிர்த்தவர்; அடியார்க்கெளியவர்; அழகிய திருமேனியோடு விளங்கும் யோக புருஷர்; என்றும் யோகநிஷ்டையிலேயே ஊன்றி இருப்பவர்; யோகமார்க்கத்தை விளக்குபவர்; செருக்கைத் துடைப்பவர்; அகில உலகங்கட்கும் ஒப்பற்ற தலைவர்; என்றும் அடியார்க்கெளியவர்.

நீ அச்சிவபெருமானையே தஞ்சமாகக் கொள். மனோவாக்காயங்களால் அச்சம்புவையே துதித்து வா. அதனால் மகிழ்ந்து அவர், உனக்கு நலன்களைச் செய்வார். பிரும்மனே! சிவபெருமான் திருமணம் செய்து கொள்ள வேண்டுமென்ற எண்ணம் உன் மனதில் இருக்குமேயானால் (சிவையான) மங்களங்களை அளிப்பவளான அம்பிகையை மகிழ்விக்கச் சிவனை நினைந்து கடுந்தவத்தைச் செய். உன் எண்ணத்தை (விருப்பத்தை) இதயத்தில் கொண்டு தேவியான அம்பிகையைத் தியானம் செய். அந்த தேவி மகிழ்ச்சி கொள்வாளேயானால் அனைத்துச் செயல்களையும் செவ்வனே நடத்தித் தருவாள். அந்த அம்பிகை ஸகுணத்தவளாக இம்மானிட உலகில் எவருக்காவது திருமகளாகப் பிறப்பாளேயாகில் — மானிடத் திருமேனி தாங்கி அவதரிப்பாளேயாகில் — அப்பொழுதுதான் சிவபெருமானின் மனைவியாக முடியும்.

பிரும்மதேவரே! சிவபெருமானுக்கு மனைவியாக்க வேண்டி ஒரு பெண்மகவைத் தோற்றுவிப்பதற்காகப் பக்தியோடு கடுந்தவம் இயற்றுவாய் என தக்ஷனுக்குத் தாங்கள் கட்டளையிடுங்கள். சிவனும், சிவையான அம்பிகையும் பக்தர்களுக்குக் கட்டுப்பட்டவர்கள் என்பதை அறிந்து கொள். அவர்கள் நிர்குணமான பரப்பிரும்மமாய் இருப்பினும், தங்கள் விருப்பம்போல் ஸகுணர்களாகவும் விளங்குவார்கள்.

பிரும்மனே! சிவபெருமானது இச்சையில் தோன்றிய நாம் இருவரும் அவரிடம் வேண்டியபொழுது அவர் கூறியருளியதை நினைவுபடுத்திக் கொள். தனது சக்தியால் அழகிய திருவிளையாடல்களைச் செய்யும் நிர்குண சொரூபரான சிவபெருமான், தன் விருப்பப்படி ஸகுணராகத் தோன்றி நம் இருவருக்கும் காட்சியளித்து, உன்னைப் படைக்கும் தொழிலைச் செய்யவும், என்னைப் படைத்ததைக் காக்கவும் கட்டளையிட்டார். உமையோடு கூடிய அழிவற்ற அவ்விறைவன் அனைத்தையும் படைத்தருளுபவரல்லவா?

அதன்பின் அலகிலா விளையாட்டுடைய கருணைக்கடலான சிவபெருமான் சற்றே புன்னகைத்துப் பார்வையை மேலே செலுத்தியவாறு அன்போடு கூறலானார்—— “விஷ்ணுவே! இந்தப் பிரும்மனது திருமேனியிலிருந்து எனது சிறந்ததோர் திருவுருவம் இவ்வுலகில் தோன்றும். அவர் ‘ருத்ரன்’ எனப் பெயர் பெறுவார். அந்த ருத்ரனது திருமேனியும் எனது போலவே இருக்கும். அவர் எனது பரிபூரண சொரூபம். நீங்கள் இருவரும் எப்பொழுதும் அவரைப் பூஜித்து வரவேண்டும். உங்கள் இருவரது விருப்பங்களையும் அவர் பூர்த்தி செய்பவராக ஆவார். அவரே இப்பிரபஞ்சத்தின் பிரளயத்தையும் (அழித்தலையும்) செய்பவராவார். அவரே குணங்களுக்கெல்லாம் கொள்கலன். ஒப்புயர்வற்றவர். உயர்ந்த யோகத்தைப் பரிபாலிப்பவர். மும்மூர்த்திகளும் எனது சொரூபர்களே ஆனாலும், இந்த ருத்ரன் எனது பூரண சொரூபர். குழந்தைகளே! உமாதேவிக்கும் மூன்று திருமேனிகளுண்டு. ஒன்று, திருமகள் ஸ்ரீமந்நாராயணனின் மனைவியாவாள். இரண்டாவது சொரூபம், பிரும்மனின் மனைவியான கலைமகள். மூன்றாவது சொரூபம், ‘சதீ’ என்ற பெயரில் புகழ் பெறுவாள். இந்த சதீதேவியே உமையம்மையின் பூரண ரூபமாவாள். அவள்தான் இனி தோன்றப் போகும் ருத்ரனின் மனைவியாவாள்.”

இவ்வாறு கூறிய பகவான் மகேசுவரன் எங்களுக்கருள் செய்துவிட்டு, அங்கிருந்து மறைந்தருளினார். நாங்களும் இன்பமாக எங்கள் செயலில் ஈடுபடலானோம். “பிரும்மனே! உரிய சமயத்தில் நாம் இருவரும் மனைவிகளைப் பெற்றவரானோம். பகவான் சங்கரரும் ஸ்ரீருத்ரன் என்ற பெயரில் அவதரித்தார். இப்பொழுது அவர் கயிலையங்கிரியில் வசிக்கிறார். மக்கட்தலைவரே! இனி சிவையான உமையும் ‘சதீ’ என்கிற பெயரில் அவதரிக்கப் போகிறாள். ஆகவே, நீ அவளது தோற்றத்திற்கான முயற்சியை மேற்கொள்வாயாக.” என் மேல் கருணை கொண்டு இவ்வாறு கூறிய ஸ்ரீமந்நாராயணரும் அங்கிருந்து மறைந்தருளினார். அவர் கூறியதைக் கேட்டு நானும் பெருமகிழ்ச்சி கொண்டேன். (அத்தியாயம் 8—10)

அத்தியாயம் : பதினொன்றும் பன்னிரண்டும்

தக்ஷன் தவமும், அம்பிகை வரம் தருதலும்

நாரதர் கேட்கிறார்—— தந்தையே! திடநம்பிக்கையோடு உயர்ந்த விரதங்களை நன்கு கடைப்பிடித்தொழுகும் தக்ஷப் பிரஜாபதி கடுந்தவம் இயற்றி, தேவியான அம்பாளிடம் என்ன வரத்தைக் கேட்டுப் பெற்றான்? அந்த எம்பெருமாட்டி தக்ஷனின் பெண்ணானது எப்படி?

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! நீ புண்ணியசாலி. இங்கு கூடியுள்ள முனிவர்களோடு சேர்ந்து நீயும் பக்தியோடு நான் சொல்லப் போவதைக் கேள். நல்லெண்ணங்கொண்ட தக்ஷப் பிரஜாபதி, என் கட்டளையைப் பெற்று, திருப்பாற்கடலின் வடகரையில் அமைந்துள்ள தேவியான ஸ்ரீஜகதம்பிகையை நேரில் தரிசிக்கவும், அவளையே தன் திருமகளாகப் பெறவும் விரும்பி, தன் இதயக்கோவிலில் அத்தேவியை இருத்திக் கொண்டு தவம் செய்யத் தொடங்கினான். மனதை ஒருநிலைப்படுத்தித் தன்வசத்தில் கொண்டு கடுமையான விரதங்களை உறுதியுடன் ஏற்று, தேவ வருடங்களில் மூவாயிரம் ஆண்டுகள் தவம் செய்தான். சில வேளைகளில் நீர் மட்டும் அருந்துவான். சில சமயங்களில் காற்றையே உணவாகக் கொண்டான். இன்னும் சிலபோது நீருமின்றி, காற்றுமின்றி முழுவதுமாக உபவாசம் இருந்தான். ஆகாரம் என்ற பெயரில் உலர்ந்த இலைகளையே மென்று தின்றான்.

முனிவர்களில் சிறந்த நாரதா! யமம், நியமம் முதலிய அஷ்டாங்க யோக முறைகளை முறைப்படி ஏற்று, ஜகதாம்பிகையைப் பூஜித்த தக்ஷனுக்குச் சிவையான அம்பிகை நேரில் காட்சியளித்தாள். அகில உலகமெங்கும் நீக்கமற நிறைந்து விளங்கும் அம்பிகையை நேரில் கண்ட தக்ஷன் தான் பிறவி எடுத்ததன் பயனைப் பெற்றுவிட்டதாகக் கருதினான். நேரில் தோன்றிய காளிகாதேவி சிங்கத்தின் மேல் ஆரோகணித்திருந்தாள். நீலம் படர்ந்த திருமேனி; அழகிய திருமுகம்; நான்கு திருக்கரங்கள். அவைகளில் முறையே வரத முத்திரை, அபய முத்திரை, நீலத்தாமரை, கத்தி ஆகியன விளங்கின. மனதை ஈர்க்கும் அழகிய திருமேனி; சிறிதே சிவந்த திருக்கண்கள்; விரிந்த கூந்தல் மேலும் அழகு. ஒப்புயர்வற்ற காந்தியுடன் விளங்கும் உலகநாயகியை வணங்கிய தக்ஷன் விசித்திரமான அழகிய சொற்களால் துதிக்கலானான்——

ஜக3த3ம்ப3 மஹாமாயே

ஜக3தீ3ஶே மஹேஶ்வரீ ।

க்ரு॒பாம் க்ருத்வா நமஸ்தேऽஸ்து

தர்ஶிதம் ஸ்வவபுர்மம ॥

ப்ரஸீத3 ப4க3வத்யாத்3யே

ப்ரஸீத3 ஶிவரூபிணி ।

ப்ரஸீத3 ப4க்தவரதே3

ஜக3ந்மாயே நமோऽஸ்து தே ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 12/13—14

“உலகத்தின் தாயே! பிரகிருதியான மாயைக்கும் மாயையே! உலகநாயகியே! மகேசுவரியே! தங்களை வணங்குகிறேன். தாங்கள் தங்கள் கருணையாலன்றோ எனக்குக் காட்சியளித்தீர்கள். முன்னைப்பழம் பொருட்கும் முன்னைப்பழம் பொருளே! மங்களமே வடிவெடுத்த தாயே! என்மேல் கருணை கொள்ளுங்கள். அடியார்கட்கு அருள்பவளே! தயவு செய்க. அகில உலகங்களின் சொரூபமாக விளங்குபவளே! தங்களுக்கு எனது வணக்கங்கள்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— மனவடக்கங்கொண்ட தக்ஷன் இவ்வாறு துதிக்கவே, மகேசியான அம்பிகை அவனது கருத்தை நன்கறிந்திருந்தபோதிலும், தக்ஷனிடம் இவ்வாறு கூறலானாள்—— “தக்ஷனே! உனது உயர்ந்த பக்தியைக் கண்டு நான் மகிழ்ந்தேன். நீ விரும்பிய வரத்தைக் கேள். உனக்குத் தரக்கூடாத வரமும் உண்டோ?”

லோகமாதாவான இறைவி கூறியதைக் கேட்ட தக்ஷன் மிக்க மகிழ்ச்சி கொண்டு அம்பிகையைத் திரும்பத் திரும்ப வணங்கி வேண்டலானான்.

தக்ஷன் வேண்டுகிறான்—— “ஜகதம்பிகையே! மகாமாயையே! தாங்கள் எனக்கு வரமருள்வதாக இருப்பின் நான் வேண்டுவதைக் கேட்டு மகிழ்ந்து, என் விருப்பத்தை நிறைவுறச் செய்யுங்கள். எனது வழிபடு கடவுளான சிவபெருமான் ‘ருத்ரன்’ என்னும் திருப்பெயர் தாங்கி, பிரும்மதேவருக்கு மகன் என்னும் பெயரில் திருவவதாரம் செய்துள்ளார். அந்த ருத்ரனோ சிவனது பூர்ணமான அவதாரமாகும். ஆனால், தங்களுக்கு இதுவரை எந்தவொரு திருவவதாரமும் நிகழவில்லை. அப்படியிருக்க, அவருக்குப் பத்தினியாக யார் ஆக முடியும்? ஆகவே மங்களமானவளே! தாங்கள் இப்பூமியில் திருவவதாரம் செய்து, தங்கள் திருமேனி அழகால் மகேசனை மயங்கச் செய்யவேண்டும். இறைவியே! தங்களைத் தவிர வேறு எந்தவொரு பெண்ணினாலும் பகவான் ஸ்ரீருத்ரனை எந்தவொரு வகையாலும் மோகமடையச் செய்ய இயலாது. ஆகவே, தாங்கள் என் திருமகளாகப் பிறந்து சிவபெருமானை மணக்க வேண்டும். இவ்வாறு அழகியதொரு திருவிளையாடலைச் செய்து, சிவபெருமானை மோகிக்கச் செய்பவளாக ஆகவேண்டும். எம்பெருமாட்டியே! இதுதான் எனக்கு வேண்டிய வரம். இது என்னவோ தன்னலம் மிக்கது என்றெண்ண வேண்டாம். இதில் என் நலத்தைவிட அகில உலகிற்குமான நலம் அடங்கியுள்ளது. பிரும்மா, விஷ்ணு, சிவன் என்னும் மும்மூர்த்திகளில், பிரும்மதேவரே இவ்வாறு எனக்குக் கட்டளையிட்டார்.”

தக்ஷப் பிரஜாபதி கூறியதைக் கேட்ட ஜகதம்பிகை சற்றே புன்னகைத்தவண்ணம் சிவபெருமானை மனதில் தியானித்தவண்ணம் பேசலானாள்.

அம்பிகை கூறுகிறாள்—— “அப்பனே! தக்ஷப்பிரஜாபதியே! நான் கூறுவதைக் கேள். நான் கூறுவது முற்றிலும் உண்மையே. உனது தவத்தைக் கண்டு மிகவும் மகிழ்ந்ததால் உன் விருப்பத்தை முற்றிலுமாக நிறைவேற்றி அருளவே வந்துள்ளேன். தக்ஷனே! நான் உலகங்கட்கெல்லாம் தலைவியாயினும் உனது பக்திக்காட்பட்டு உன் மனைவியின் திருவயிற்றில் உன் மகளாகத் திருவவதாரம் செய்கிறேன். நீ சந்தேகிக்க வேண்டாம். பாவமற்றவனே! நான் மிக்க கடுமையான தவம் செய்து பரமசிவனது மனைவியாகும் பேற்றைப் பெற முயற்சிப்பேனாக. தவம் செய்வதைத் தவிர, வேறு எந்த ஓர் உபாயத்தாலும் நம் விருப்பம் நிறைவுறாது. ஏனெனில், சிவபெருமான் விகாரமற்றவர். பிரும்மா, விஷ்ணு முதலியவர்களால் வணக்கத்தக்கவர். அவர் பரிபூரணர். என்றென்றும் நான் அவரது அடியவளும் காதலியுமாகும். அவர் பற்பல திருமேனிகள் கொண்டவராயினும், எனது ஒவ்வொரு பிறவியிலும் அவரே என் கணவராகும். சதாசிவனான எம்பெருமான், தான் அளித்த வரத்தினாலேயே பிரும்மதேவனின் புருவ நெறித்தலினின்றும் ருத்ரனாக அவதரித்தார். நானும் அவரது வரத்தினால் அவரது கட்டளைப்படி இங்கு வந்து திருவவதாரம் செய்வேன். அன்பனே! நீ உன் இருப்பிடம் செல்லலாம். இதில் எனக்கு உதவும் என் தோழி யார்? என்பதை நான் அறிவேன். நான் விரைவிலேயே உன் மகளாகப் பிறந்து மகாதேவனான சிவபெருமானது மனைவியாகுவேன்.

இவ்வாறு தக்ஷனிடம் கூறிய இறைவி, மனதாலே சிவபெருமானது கட்டளையைப் பெற்று, சிவனது திருவடிகளைச் சிந்தித்தவண்ணம் திரும்பவும் கூறலானாள்—— “பிரஜாபதியே! எனக்கொரு சபதமுள்ளது. அதை நீ எப்பொழுதும் மனதில் நிறுத்தி வைக்க வேண்டும். இதோ அதைக் கூறுகிறேன். அதையே நீ சத்தியமாகக் கொள்ள வேண்டும். பொய்யென்று நினையாதே. என் மேல் உன் மரியாதையும் மதிப்பும் குறையுமேயானால் உடனே என்னுடலை நீத்து, நான் என் நிஜ சொரூபத்தில் ஒன்றிவிடுவேன் அல்லது வேறொரு திருமேனியை அடைந்துவிடுவேன். பிரஜாபதியே! ஒவ்வொரு ஸர்க்கத்திலும் அல்லது கற்பத்திலும் நான், உன் திருமகளாக அவதரித்துச் சிவபெருமானை மணப்பேன் என்னும் வரத்தை உனக்களிக்கிறேன். இது முற்றிலும் உண்மை.”

பிரஜாபதிகளின் தலைவனான தக்ஷனிடம் இவ்வாறு கூறிய மகாதேவி அவனெதிரிலேயே மறைந்தருளினாள். துர்க்கையான தேவி மறைந்ததும், ‘தேவியான அம்பிகை எனது மகளாகத் திருவவதாரம் செய்ய போகிறாள்’ என்று நினைத்து மகிழ்ந்தவண்ணம் தக்ஷன், தன் ஆசிரமத்திற்குத் திரும்பினான்.

அத்தியாயம் : பதின்மூன்று

பிரும்மதேவரின் கட்டளையை ஏற்ற தக்ஷன் படைப்பைத் துவங்குதல்; தனது குமாரர்களான ஹர்யசுவனையும் சபலாசுவனையும் துறவு வழியில் செலுத்தியதற்காக நாரதரைச் சபித்தல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! தக்ஷப்பிரஜாபதி தனது ஆசிரமம் சென்றதும், எனது கட்டளைப்படி மனமகிழ்ச்சியோடு மனதினால் பலவாறான படைப்புகளைப் படைக்கத் தொடங்கினார். பிரஜைகளின் படைப்பு பெருகாமல் இருப்பதைக் கண்ட தக்ஷன் தந்தையான என்னிடம் கூறலானான்.

தக்ஷன் கூறுகிறான்—— தந்தையே! பிரும்மதேவரே! மக்களின் தலைவரே! எனது படைப்புகள் பெருகவில்லையே! நான் படைத்தவைகள் அனைத்தும் பெருகாமல் அப்படியே இருக்கின்றனவே! என்ன செய்வது? அந்தப் படைப்புகள் தானாகவே வளர்ந்து பெருகுவதற்கான ஓர் உபாயத்தைக் கூறுங்கள். அதன்படி நான் பிரஜைகளைப் படைக்கிறேன், சந்தேகம் வேண்டாம்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— அன்பனே! தக்ஷப் பிரஜாபதியே! நான் சொல்வதைக் கேட்டு அதன்படிச் செய். தேவதேவரான சிவபெருமான் உனக்கு மங்களங்களை அருள்வார். பஞ்சஜனன் (வீரணன்) என்பவனுடைய மகள் அழகியான அஸிக்னி. அவளை நீ மணந்து கொள். மனைவியான அவளுடன் கூடி, இல்லற இன்பத்தில் மகிழ்ந்து திரும்பவும் படைப்புத் தொழிலைப் பெருக்குவாயாக. அஸிக்னியைப் போன்ற அழகிய மனைவியின் திருவயிற்றிலிருந்து நீ பலப்பல மக்கட்பேற்றைப் பெறலாம்.

அதன்பின் இல்லற வாழ்க்கையிலிருந்து கொண்டு மக்களைப் படைக்க எண்ணிய தக்ஷன், என் கட்டளையை ஏற்று வீரணனுடைய பெண்ணான அஸிக்னியை மணந்து, அவளது திருவுதரத்தில் பத்தாயிரம் புத்திரர்களைப் படைத்தான். அவர்களே ‘ஹர்யசுவர்கள்’ என்று அழைக்கப்படுவர். அவர்களனைவரும் நற்புத்திரர்களாகத் தந்தையிடம் பக்தி கொண்டவர்களாக, வேதநெறி ஒழுகுபவர்களாக இருந்தனர். ஒரு சமயம் தக்ஷன் அவர்களிடம் மக்களைப் படைக்குமாறு கூறினான். தக்ஷனது புத்திரர்களான அவர்கள் பிரஜைகளைப் படைக்க எண்ணித் தவம் செய்ய மேற்கு நோக்கிச் சென்று, சிந்து நதி கடலைச் சேருமிடமான ‘நாராயணசரஸ்’ என்னும் புண்ணியத்தலத்தை அடைந்தனர். அங்கு அந்த சரஸின் தண்ணீரைத் தொட்டபோதே அவர்கள் மனம் தூய்மை பெற்று ஞானமும் தோன்றியது. மனதில் குடியிருந்த மும்மலங்களும் அழிந்தொழிந்தன. அவர்கள் பரமஹம்சர்களது அறவழியான துறவறத்தில் மனம் கொண்டனர். இருந்தும் தந்தையின் கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிந்த அவர்கள், மனதை உறுதியாக்கிக் கொண்டு பிரஜைகளின் விருத்திக்காக அங்கேயே தவத்தை மேற்கொண்டனர். அவர்களன்றோ சான்றோர்கள்!

நாரதா! ஹர்யசுவர்களான அவர்கள் அவ்வாறு மக்கட்படைப்பிற்காகத் தவம் மேற்கொண்டுள்ளதை அறிந்த நீ, திருமகள் கேள்வனான ஸ்ரீமந்நாராயணனது உட்கருத்தை எண்ணி, அவர்களிடம் சென்று அன்போடு கூறத் தலைப்பட்டாய். “தக்ஷனது திருக்குமாரர்களான ஹர்யசுவர்களே! இப்பூமியின் முடிவை எண்ணாமலேயே படைப்பைத் தொடங்க எவ்வாறு தீர்மானித்தீர்கள்?”

ஹர்யசுவர்கள் சோம்பலற்றவர்கள்; பிறவி முதற்கொண்டே மூதறிவு பெற்றவர்கள். நீ கூறியதைக் கேட்ட அவர்கள், உடனே அதைப் பற்றிச் சிந்திக்கத் தொடங்கினர். ‘உயர்ந்த சாஸ்திரங்களே வடிவான தந்தையின் துறவு நிலைக்கான கட்டளையை அறியவொண்ணாதவன் படைப்புத் தொழிலை எவ்வாறுதான் தொடங்க முடியும்?’ என்று சிந்தித்த உயர்ந்த அறிவும் ஒருநிலைப்பட்ட மனதும் கொண்ட அவர்கள், நாரதரை வலம் வந்து வணங்கி, எங்கு சென்றால் யாரும் திரும்பி வருவதில்லையோ, அந்த மார்க்கத்தில் செல்லலாயினர். நாரதா! நீ சிவபெருமானின் மனமே. நீ அனைத்துலகங்களிலும் தனித்தே வலம் வருகிறாய். நீ சிவபெருமானது கருத்துப்படியே அனைத்துச் செயல்களையும் செய்வதால், உன் மனதில் வேறான எண்ணமில்லை. வெகுகாலம் கழித்துத்தான் என் மகனான தக்ஷப்பிரஜாபதிக்கு நாரதனான உன் உபதேசப்படித்தான் அவனது குமாரர்கள் துறவுநிலைக்குச் சென்றார்கள் (அதாவது, தன்னைப் பிரிந்து தனித்துச் சென்றுவிட்டனர்) என்று தெரிய வந்தது. அதனால் வருந்திய அவன், “உயர்ந்த மக்களைப் பெற்ற தந்தையாய் இருப்பது துன்பத்திற்கேயான இடமாகும்” (ஏனெனில், உத்தம புத்திரர்களின் பிரிவு, தந்தைக்கு மிகுந்த வேதனையையே தரும்) என்று திரும்பத் திரும்பக் கூறிக் கொண்டான். சிவபெருமானின் மாயைக்கு ஆட்பட்டு மயக்கமுற்றதால் தக்ஷன், மக்களின் பிரிவைத் தாங்கவொண்ணா துன்பமுற்றான். அப்பொழுது நான் எனது அன்பு மகனான தக்ஷனுக்குக் கருணையோடு தேற்றறிவு கூறினேன். தெய்வத்தின் செயல், திறன் கொண்டது (விதியே வலிது) என்பது முதலான ஆறுதல் வார்த்தைகளைக் கூறி, அவன் மனதை அமைதியுறச் செய்தேன். இவ்வாறு நான் அமைதிப்படுத்திய பிறகு தக்ஷன் பஞ்சஜனனது மகளான அஸிக்னியிடம் மறுபடியும் ‘சபலாசுவர்’ என்றழைக்கப்படும் ஆயிரம் புத்திரர்களைத் தோற்றுவித்தான். தந்தையின் சொற்படி அவர்களும் பிரஜைகளைப் படைக்க வேண்டுமென்ற உறுதியுடன் தங்கள் தமையன்மார்களான ஹர்யசுவர்கள் சித்தி பெற்ற அதே இடத்திற்குச் சென்றனர்.

அங்கு நாராயணஸரஸின் தண்ணீரைத் தொட்டதும், அவர்களது பாவங்களெல்லாம் அழிந்து மனம் தூய்மை பெற்றது. உயர்ந்த விரதங்களை ஏற்று, அதன்படி ஒழுகும் சபலாசுவர்கள் பிரும்மத்தைக் குறிக்கும் ‘ஓம்’ என்னும் பிரணவத்தை ஜபித்தவண்ணம் கடுந்தவத்தைச் செய்யலாயினர். அவர்கள் பிரஜைகளைப் படைப்பதில் முனைந்துள்ளதை அறிந்த (நாரதரான) நீ, முன்போலவே ஈசுவரனது செயலை நினைத்து, அவர்களிடம் சென்று, அவர்களது தமையன்மார்களிடம் கூறியதைப் போலவே உலகம் நிலையற்றது என்பதைக் கூறினாய். முனிவரே! உனது எண்ணம் வீணாக ஆகாதது. ஆகவே, நீ அவர்களுக்கும் அவர்களது அண்ணன்கள் சென்ற வழியையே காட்டித் தந்தாய். ஆகவேதான் அவர்களும் தங்கள் தமையன்மார்கள் சென்ற வழியிலேயே சென்று உயர்ந்த நிலையை அடைந்தனர். அப்பொழுது தக்ஷப்பிரஜாபதிக்குப் பல அபசகுனங்கள் தோன்றின. இதனால் வியந்த தக்ஷன் மனவருத்தம் கொண்டான். முன்போல் உனது சூழ்ச்சியாலேயே தன் புத்திரர்கள் அழிந்தார்கள் என்பதைக் கேள்வியுற்ற தக்ஷன் வியந்ததோடு புத்திர சோகத்திலாழ்ந்து மிகுந்த துன்பத்திற்கு ஆளானான். இதனால் கோபமுற்ற தக்ஷன், ‘இந்த நாரதன் மிகவும் கொடியவன்’ என்றான். அச்சமயம் நீயும் எதிர்பாராதவிதமாக தக்ஷனுக்கு அருள்புரிய அங்கு வந்து சேர்ந்தாய். உன்னைக் கண்டதும் சோகத்தில் ஆழ்ந்திருந்த தக்ஷனது உதடுகள் கோபத்தில் துடித்தன. உன்னைக் கண்டு ‘சீ சீ’ என நிந்திக்கலானான்.

தக்ஷன் கூறுகிறான்—— “நீசனே! நீ என்ன காரியம் செய்தாய்? ஒன்றுமறியாத சாதுக்களை ஏமாற்றினாயே! சாதுக்களான எனது குழந்தைகளுக்குப் பிக்ஷுக்களின் துறவு வழியைக் காட்டிக் கொடுத்தாயே! இது என்ன அநியாயம். நீ கருணையற்ற துஷ்டன். ரிஷிகளின் கடன், தேவர்களின் கடன், பித்ருக்களின் கடன் என்கிற மூன்று கடன்களையும் என் குமாரர்கள் இன்னும் தீர்க்கவில்லையே! (பிரும்மசாரியாக இருந்து வேதங்களைக் கற்பதால் ரிஷிகளின் கடனையும், வேள்வி பூஜை முதலியவற்றால் தேவர்களின் கடனையும், புத்திரர்களைத் தோற்றுவிப்பதால் பித்ருக்களின் கடனையும் தீர்க்கலாம்.) இதனால், அவர்களது இவ்வுலக—அவ்வுலக நலன்களையெல்லாம் கெடுத்தாயே. இம்மூன்று கடன்களையும் தீர்க்காமல் மோட்சத்தில் விருப்பம் கொண்டு துறவு ஏற்று வீட்டிலிருந்து வெளியேறுபவன் கீழ்நிலையைத்தானே அடைவான். அவனுக்குப் பரலோகமான முக்தி ஏது? நீ வெட்கமற்ற கொடியவன். குழந்தைகள் மனதில் தவறான எண்ணத்தை உருவாக்கிய நீ, உன் புகழை நீயாகவே கெடுத்துக் கொண்டாயே. முட்டாளே! நீ விஷ்ணு பார்ஷதர்கள் மத்தியில் வீணாகத் திரிந்து வருகிறாய். அதமனே! நீ அடிக்கடி எனக்குத் தீமைகளையே செய்து வருகிறாய். ஆகவே, இன்று முதல் நீ எங்கும் நிலைத்து நிற்காமல் மூவுலகங்களிலும் சுற்றித் திரிந்து வருவாயாக. மூவுலகங்களிலும் உனக்கென்று ஒருநிலையான இடம் கிடைக்காது.”

நாரதா! சாதுக்கள் உன்னைக் கொண்டாடினாலும் அச்சமயம் தக்ஷன் சோகத்திற்காட்பட்டு, அம்மாதிரியான சாபத்தை உனக்குத் தந்தான். பகவானது விருப்பத்தை (தீர்மானத்தை) அவனால் அறிய முடியவில்லை. சிவபெருமானது மாயை அவனை அவ்வாறு மயங்கச் செய்தது. முனிவரே! நீயும் அவனது சாபத்தைப் பதிலொன்றும் கூறாமல் மௌனமாக ஏற்றுக் கொண்டாய். அதனால் மனதில் எந்தவொரு விகாரத்தையும் நீ அடையவில்லை. இதுவே பிரும்மத்தை அறிந்த நிலையாகும். தெய்வத்தன்மை பொருந்திய சான்றோர்கள் எந்தவொரு சாபத்தையும் அழித்தொழிக்கும் திறன் பெற்றிருந்தாலும் அச்சாபத்தை இறைவன் திருவுள்ளமென நினைத்து ஏற்றுக் கொள்கின்றனர்.

அத்தியாயம் : பதினான்கு

தக்ஷனது அறுபது கன்னிகைகளின் திருமணம்; தக்ஷன் மகளாக அம்பிகை அவதரித்தல்; அம்பிகை தன் திருவிளையாடல்களால் பெற்றோரை மகிழ்வித்தல்; தக்ஷன் செய்த துதி

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— தேவரிஷி நாரதா! தக்ஷனது செய்கையை அறிந்த நான், அங்கு வந்து அவனை அமைதியடையச் செய்ய அறிவுரைகள் கூறினேன். உனது மகிழ்ச்சியை ஊக்குவிக்க, நான் அவனிடம் உனது உயர்ந்த அன்பின் பெருமையை எடுத்துக் கூறினேன். நீ என் மகன்; முனிவர்களில் தலைசிறந்தவன்; அனைத்து தேவர்களுக்கும் அன்பன். ஆகவே, அன்போடு உன்னைச் சமாதானப்படுத்தி நான் என் ஆலயம் வந்து சேர்ந்தேன். நான் சமாதானம் செய்தபின் தக்ஷனும் தன் மனையாளான அஸிக்னியிடம் அழகிய அறுபது பெண் குழந்தைகளைப் பெற்றெடுத்து சோம்பலின்றி அவர்களை தர்மதேவன் முதலியவர்களுக்குத் திருமணம் செய்து கொடுத்தான். முனிவரே! அன்போடு நான் அச்சரிதத்தைக் கூறுகிறேன், கேள். முனிவரே! தக்ஷன், பத்து பெண்களைத் தர்மதேவனுக்கு முறைப்படி திருமணம் செய்து கொடுத்தான். பதின்மூன்று பெண்களைக் கசியப முனிவருக்கு அளித்தான். இருபத்தேழு பெண்களைச் சந்திரனுக்குத் திருமணம் முடித்தான். பல குழந்தைகளை உடைய அங்கிரஸ்ஸுக்கும் கிருசாசுவருக்கும் இரண்டிரண்டு பெண்களை விவாகம் செய்தளித்தான். மற்ற நான்கு புத்திரிகளையும் அரிஷ்டநேமி என்கிற தார்க்ஷ்யனுக்கு அளித்தான். இவர்களது வம்ச பரம்பரையே இம்மூவுலகங்களிலும் பரவியுள்ளன. விரிவஞ்சி அதை முழுவதுமாக விவரிக்கவில்லை. சிலர் சிவையான சதீதேவியே தக்ஷனது மூத்த மகள் என்கின்றனர். சிலர் நடுவள் என்றும், சிலர் கடைக்குட்டி என்றும் கூறுகின்றனர். கற்பங்கள் வேறுபாட்டால் இம்மூன்றுமே உண்மைதான்.

குழந்தைகளைப் பெற்றெடுத்த பின் தக்ஷன் தன் மனைவியோடு மிகுந்த அன்போடு மனதார இறைவியைத் தியானிக்கலானான். உள்ளம் நெக்குருக நா தழுதழுக்க அம்பிகையைத் துதிக்கலானான். வணக்கமாக இருகைகளையும் கூப்பியவண்ணம் தலைசாய்த்து பன்முறை வணங்கினான். இதனால் மகிழ்ந்த இறைவி முன்பு தான் அளித்த வரத்தின்படி வீரிணீயின் (அஸிக்னியின்) திருவயிற்றில் அவளது திருமகளாகத் தோன்ற மனங்கொண்டாள். இவ்வாறு நினைத்த அம்பிகை தக்ஷனின் இதயத்தில் புகுந்தாள். முனிவரே! இதனால் தக்ஷனின் ஒளி மேலும் பெருகியது. உயர்ந்த நன்முகூர்த்தத்தில் தக்ஷன், தன் மனையாளிடம் மகிழ்ச்சியோடு கூடினான். கருணை வெள்ளமான அம்பிகை தக்ஷனது மனைவியின் இதயத்தில் புகுந்தாள். இதனால் கருவுற்றிருந்த அவளது திருமேனி மேன்மேலும் அழகுற விளங்கிற்று. அவள் மகிழ்ச்சியின் எல்லையில் நின்றாள். அம்பிகை குடியேறியதால் வீரிணீ அனைத்து நலன்களையும் பெற்று விளங்கினாள். தக்ஷன் தன் குல வழக்கம், வேதநெறி மற்றும் மன உற்சாகம் ஆகியவற்றிற்கேற்ப மிகுந்த மகிழ்ச்சியோடு பும்சவனம் முதலிய உயர்ந்த வைதீகச் சடங்குகளை முறைப்படிச் செய்தான். அவற்றை அனுஷ்டிக்கையில் அது பெருவிழாவாகவே அமைந்தது. தக்ஷப்பிரஜாபதி அந்தணர்களுக்கெல்லாம் அவர்கள் விருப்பம் போல் செல்வத்தை அளித்தான்.

வீரிணீயின் திருவயிற்றில் தேவி உதித்திருக்கிறாள் என்பதை அறிந்த ஸ்ரீமந்நாராயணன் முதலிய அனைத்து தேவர்களும் மிகவும் மகிழ்ந்தனர். அவர்களனைவரும் அங்கு வந்து அகில உலகங்களுக்கும் நலம் அருளும் தேவியைத் துதித்து வணங்கினர். மனமகிழ்ச்சி கொண்ட தேவர்கள் பிரஜாபதியான தக்ஷனையும் அவன் மனைவியான வீரிணியையும் மிகவும் புகழ்ந்தவாறு தங்கள் தங்கள் இருப்பிடம் சென்றனர். நாரதா! ஒன்பது மாதங்கள் முடிந்ததும் உலகியல் வழக்கப்படியான சடங்குகளைச் செய்தனர். பத்து மாதங்கள் முடிந்ததும் சந்திரன் முதலிய கிரகங்கள், தாரா பலன், நட்சத்திரங்கள் ஆகியன அனைத்தும் அனுகூலமான நிலையில் இருக்க, உயர்ந்த நன்முகூர்த்தத்தில் அம்பிகை தன் தாயின் எதிரில் தோன்றினாள். பெருமகிழ்ச்சி கொண்ட தக்ஷன் அக்குழந்தையின் தெய்விக ஒளியைக் கண்டு, ‘அம்பிகையே தனக்குக் குழந்தையாகத் தோன்றியிருக்கிறாள்’ என்று நம்பிக்கைக் கொண்டான். அப்பொழுது விண்ணிலிருந்து மலர்மாரி பொழிந்தது; ஆகாயம் மழை பொழிந்தது. முனிவரே! சதீதேவி பிறந்தபொழுது எண்டிசைகளெங்கும் அமைதி நிலவியது. விண்ணில் விண்ணவர்கள் மங்கள வாத்தியங்களை முழக்கினர். வேள்விச்சாலையில் அணைந்திருந்த ஹோமத்தீ கொழுந்துவிட்டு எரியத் தொடங்கியது. எங்கும் மங்களமயமானது. தன் மனைவியான வீரிணியின் திருவயிற்றில் அம்பிகை திருவவதாரம் செய்துள்ளதைக் கண்ட தக்ஷன் இரு கைகூப்பி வணங்கி பக்தியோடு துதித்தான். இவ்வாறு தக்ஷன் துதித்ததைக் கண்ட தேவி சிவை தக்ஷனிடம் கூறலுற்றாள். ஆனால் இதை தக்ஷன் மனைவியான வீரிணீ கேட்க முடியவில்லை.

தேவி கூறுகிறாள்—— பிரஜாபதியே! முன்பு நீ என்னை மகவாக வேண்டி, என்னைத் துதித்தாயல்லவா? இப்பொழுது அந்த உன் வேண்டுதல் நிறைவுற்றது. நீ அந்த தவத்தின் பயனை இப்பொழுது பெற்றுவிட்டாய். இவ்வாறு கூறிய தேவி தன் மாயையின் சக்தியால் சிறுகுழந்தையாகி அழத் தொடங்கினாள். இதுவன்றோ குழந்தையின் தன்மை. குழந்தையின் அழுகுரலைக் கேட்ட பெண்களும் பணிப்பெண்களும் மகிழ்ச்சி பொங்க வேகமாக ஓடி வந்தனர். தெய்வீக ஒளியோடு விளங்கும் அஸிக்னியின் குழந்தையைக் கண்டு அவர்கள் வியந்து மகிழ்ந்தனர். நகரத்தவர்கள் ‘ஜய ஜய’, ‘போற்றி போற்றி’ என கோஷமிட்டனர். கீத வாத்தியங்கள் முழங்க கோலாகலமான ஓர் உற்சவமே நடந்தது. குழந்தையின் திருமுகத்தைக் கண்டு அனைவரும் மகிழ்ந்தனர். குலவழக்கப்படி தக்ஷன் வைதீகச் சடங்குகள் அனைத்தையும் முறைதவறாது செய்தான். அந்தணர்களுக்குத் தானமும் மற்றவர்களுக்குச் செல்வமும் வழங்கினான். எங்கும் ஆடலும் பாடலும்தான்; பலவாறான மங்களகீதங்களைப் பாடினர்; மங்கள வாத்தியங்களை இசைத்தனர். அப்பொழுது தக்ஷன் அனைத்து நற்குணங்களையும் ஒருசேரப் பெற்ற தன் மகளுக்கு மகிழ்ச்சியோடு ‘உமை’ என்று பெயர் சூட்டினான். அதன்பின் இவ்வுலக மக்களால் அவள் பலப்பல பெயரிட்டு அழைக்கப்பட்டாள். அத்திருநாமங்களனைத்தும் அனைத்து நலன்களையும் அருள்வன, துன்பங்களைக் களைவன. வீரிணியும் தக்ஷனும் தன் மகளைச் சீராட்டிப் பாலூட்டி வளர்த்தனர். அவளும் வளர்பிறை சந்திரனைப்போல நாளொரு போதும் பொழுதொரு வண்ணமுமாக வளரலானாள். அந்தணப் பெருந்தகையே! வளர்பிறை சந்திரனில் மனங்கவர் நிலவு நாளுக்கு நாள் பெருகுவது போலக் குழவிப்பருவம் முதற்கொண்டே உயர்ந்த நற்குணங்களனைத்தும் அவளிடம் பெருகலாயின. தக்ஷன் மகளான சதீதேவி தன் தோழிகளோடு இருக்கும்போதும் தனது முற்பிறவியின் இயற்கை குணத்தால் சிவபெருமானின் திருவுருவத்தை வரையலானாள். மங்களையான சதீ தன் குழந்தைப் பருவத்திற்கேற்ப அழகுறப் பாடும் போதும், மன்மதனைத் தகைத்த சிவபெருமானது திருநாமங்களான தாணு, ஹரன், ருத்ரன் முதலிய திருநாமங்களையிட்டே பாடலானாள்.

அத்தியாயம் : பதினைந்து

சதீதேவியின் தவம்; தேவர்கள் கயிலை சென்று சிவபெருமானைத் துதித்தல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதனே! ஒரு சமயம் நீயும் நானும் தந்தையின் அருகில் நின்றிருக்கும் சதீதேவியைக் காணச் சென்றோமல்லவா? அப்பொழுது அந்த தேவி மூவுலக அழகும் ஒன்று திரண்டு நின்றாற்போல் நின்றிருந்தாள். அவள் தந்தையான தக்ஷன் என்னை வணங்கிவிட்டு உன்னையும் உபசரித்தான். இதைக் கண்ட சதீதேவி உலக மரியாதையை நினைத்து உன்னையும் என்னையும் வணங்கினாள். அதன்பின் சதீதேவியையே பார்த்துக் கொண்டிருந்த நாம் தக்ஷன் அளித்த இருக்கையில் அமர்ந்தோம். அப்பொழுது நான் வினயத்தோடு நிற்கும் அக்குழந்தையிடம், “சதீதேவியே! எந்த பகவான் உன்னையே விரும்புகிறாரோ, உன் மனதில் எந்தவொருவரைப் பற்றிய காதலே நிரம்பி வழிகிறதோ, ஜகத்பதியான அந்த மகாதேவரையே நீ கணவராக அடைவாய். மங்களையே! எந்த சிவபெருமான் இதுவரை உன்னைத் தவிர, வேறொரு பெண்ணை மனைவியாகக் கைப்பிடிக்கவில்லையோ இப்பொழுதும் இனியும் மணந்து கொள்ளமாட்டாரோ அந்தச் சிவபெருமானே உனது கணவராகட்டும். அவர் உனக்கே ஏற்றவர், மற்றாருக்கில்லை” என்று கூறினேன்.

நாரதா! இவ்வாறு சதீதேவியிடம் கூறிய நான், தக்ஷனது திருமாளிகையில் வெகுநேரம் தங்கினேன். அதன்பின் தக்ஷனிடம் விடைகொண்ட நாம் இருவரும் நம்மிடத்திற்குச் சென்றோம். நான் கூறியதைக் கேட்ட தக்ஷன் மனம் மகிழ்ந்தான். அவனது மனக்கவலை முற்றுமாக அகன்றது. தன் மகள் ‘சாட்சாத் பரமேசுவரியே’ என்றெண்ணிய தக்ஷன், அவளைத் தன் மடியில் அமர்த்திக் கொண்டான். அடியார்க்கெளியவளான சதீதேவி, இவ்வாறு குழவிப் பருவத்திற்கான திருவிளையாடல்களைச் செய்தவண்ணம் அப்பருவத்தைக் கடந்தாள். அவ்வம்பிகை தன்னிச்சையாலன்றோ மனிதத் திருமேனி தாங்கி வந்துள்ளாள். குழவிப்பருவத்தைக் கடந்து இளமைப்பருவத்தை எட்டியுள்ள சதீதேவி அனைத்து அவயவங்களிலும் அழகும் சாந்தியும் பொழிந்து நிற்க, மனங்கவர் மேனியளாக இருந்தாள். இளமைப்பருவத்து அடையாளங்கள் தன் மகளிடம் பொழிந்து நிற்பதைப் பிரஜாபதியான தக்ஷன் கண்டு, மகாதேவரான பரமேசுவரனோடு தன் மகளது திருமணம் எவ்வாறு நடக்குமோ? என மனக்கவலை கொண்டான்.

சதீதேவியோ மகாதேவரையே பதியாக அடைய விரும்பி தினமும் தன் காதலை வளர்த்துக் கொண்டாள். தன் தந்தையின் மனக்கவலையைக் கண்ட சதீதேவி தன் தாயிடம் சென்றாள். பெருமனம் படைத்த சதீதேவியான பரமேசுவரி சிவை பரமசிவனை மகிழ்வித்து அவரையே கணவராக அடைய கடுந்தவமியற்ற நினைத்துத் தன் தாயான வீரிணியிடம் அனுமதி வேண்டினாள். தாயும் அனுமதியளித்தாள். உறுதியோடு விரதங்களைக் கடைப்பிடித்தொழுகும் சதீதேவி சிவனையே கணவராக அடையவேண்டி தன் திருமாளிகையிலேயே அவரைப் பூஜிக்கத் தொடங்கினாள்.

ஆசுவின மாதமான ஐப்பசி மாதத்தில் ‘நந்தா’ எனப்படும் பிரதமை, ஷஷ்டி மற்றும் ஏகாதசி திதிகளில் சதீதேவி சர்க்கரைப் பொங்கல், வெண்பொங்கல் முதலியன படைத்துச் சிவனைப் பக்தியோடு பூஜித்து வணங்கி, அதே நியமத்துடன் அம்மாதத்தைக் கழித்தாள். கார்த்திகை மாத சதுர்த்தசி திதியில் அப்பம், பாயசம் முதலியவற்றை நிவேதனம் செய்து, சிவபெருமானை நினைந்தவண்ணமாகவே இருந்தாள். மார்கழி மாதம் தேய்பிறை அஷ்டமி திதியில் எள், யவம், அரிசி ஆகியவற்றாலாகிய எள் சாதம், யவ பாயசம், அரிசிப் பொங்கல் ஆகியனவற்றைப் படைத்து ஒளிபடைத்த தீபமேற்றி, ஆரத்தி எடுத்து வழிபட்டு அம்மாதத்தைக் கழித்தாள். தை மாத வளர்பிறை சப்தமி திதியில் இரவு முழுவதும் கண்விழித்திருந்து, காலையில் பால், எள் கலந்த அன்னமான பொங்கலை நிவேதனம் செய்து பூஜித்தாள்.

மாசி மாத பௌர்ணமி திதியன்று இரவு முழுவதும் கண்விழித்திருந்து, காலையில் நதியில் நீராடி ஈர உடையுடன் அந்நதிக்கரையிலேயே அமர்ந்து சிவனைப் பூஜித்தாள். பங்குனி மாதத் தேய்பிறை சதுர்த்தசி திதியில் இரவு தூங்காது விழித்திருந்து அவ்விரவில் நான்கு யாமங்களிலும் சிவனை நர்த்தனம் முதலியனவற்றால் விசேஷமாக ஆராதித்தாள். சித்திரை மாத வளர்பிறை சதுர்த்தசியன்று இரவு பகல் என்று பாராமல் நாள் முழுவதும் சிவசிந்தனையிலேயே இருந்து பலாச புஷ்பம், தவனம் (மரிக்கொழுந்து) முதலான புஷ்பங்களால் சிவனை ஆராதித்தாள். வைகாசி மாத வளர்பிறை திருதியை திதியில் எள் அன்னம், யவை அன்னம் படைத்து பகவான் ஸ்ரீருத்ரனைப் பூஜித்தவண்ணம் அம்மாதத்தைக் கழித்தாள். ஆனி மாத பௌர்ணமி திதியில் நல்லாடைகள் உடுத்தி கண்டங்கத்தரி பூக்களால் சிவனை அர்ச்சித்து உண்ணாவிரதமிருந்து அம்மாதத்தைக் கழித்தாள். ஆடி மாதத்திய வளர்பிறை சதுர்த்தசியில் கருநீல உடையணிந்து கண்டங்கத்திரி புஷ்பத்தால் ஸ்ரீருத்ரனை ஆராதித்தாள். ஆவணி மாதத்திய வளர்பிறை அஷ்டமி மற்றும் சதுர்த்தசி திதிகளில் பூணூலணிந்து, தர்ப்பையாலான பவித்திரத்தை மோதிர விரலில் அணிந்து, நல்லாடை அணிவித்து சிவனைப் பூஜித்தாள். புரட்டாசி மாத தேய்பிறை திரயோதசி திதியில் பலவகையான பூக்களாலும் பழங்களாலும் சிவனை அர்ச்சித்து, சதுர்த்தசி திதியில் நீரை மட்டும் அருந்தி விரதமிருந்தாள்.

பல்வகையான பூக்கள், பழங்கள், அந்தந்த காலத்தில் பயிராகும் தானியங்கள் கொண்டு சமைக்கப்பட்ட அன்னம் ஆகியனவற்றால் சிவபெருமானைப் பூஜித்து, மிதமான உணவு உட்கொண்டு சிவஜபத்திலேயே ஈடுபட்டிருந்தாள். எல்லா மாதங்களிலும் நாள் முழுவதும் சிவாராதனையிலேயே லயித்திருந்தாள். தன் விருப்பப்படி தானே மானிடச்சட்டை தாங்கி வந்த சதீதேவி உயர்ந்த விரதங்களை உறுதியோடு கடைப்பிடித்து வந்தாள். இவ்வாறு நந்தா விரதத்தை முழுவதுமாக முடித்த சதீதேவி, வேறெந்த எண்ணமுமின்றி ஒருநிலைப்பட்ட மனதோடு காதலாகிக் கசிந்துருகிச் சிவனையே தியானித்திருந்தாள். அந்தத் தியானமோ எவ்விதச் சலனமுமின்றி ஒருநிலைப்பட்டதாக இருந்தது.

முனிவரே! இச்சமயத்தில் அனைத்து தேவர்களும் முனிவர்களும் ஸ்ரீமந்நாராயணனையும் என்னையும் முன்னிட்டுக் கொண்டு சதீதேவியின் தவத்தைக் காணச் சென்றனர். அப்பொழுது எண்வகை சித்திகளும் உருக்கொண்டு வந்ததோ! என்னுமாறு இருந்தாள், சதீதேவி. சிவத்தியானத்தில் ஆழ்ந்திருந்த சதீதேவி சித்திகளின் முழுப்பயனையும் பெற்றவள் போலிருந்தாள். தேவர்களனைவரும் மகிழ்ச்சியோடு இரு கைகூப்பி சதீதேவியை வணங்கினர்; முனிவர்கள் தலைவணங்கினர். ஸ்ரீமந்நாராயணன் முதலியவர்கள் மனம் மகிழ்ந்தனர். ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு முதலிய தேவர்களும் முனிவர்களும் மிக்க வியப்பெய்தி சதியின் தவத்தைப் போற்றிப் புகழ்ந்தனர். அவளை வணங்கிய அவர்கள் சிவனுக்குகந்த கயிலை மலையைச் சென்றடைந்தனர். சாவித்திரி தேவியான சரஸ்வதிதேவியுடன் நானும் (பிரும்மாவும்), திருமகளோடு ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவும் சிவபெருமானிடம் சென்று வணங்கி இருகை கூப்பி வணக்கமாகப் பலப்பல துதிகளால் துதித்து முடிவில் இவ்வாறு வேண்டலாயினர்.

தேவர்கள் வேண்டுகிறார்கள்—— இறைவா! சத்துவம், ராஜஸம், தாமஸம் என்னும் முக்குணங்களும் தங்களது திருச்சக்திகள். அவற்றின் அன்பு முதலியவற்றின் வேகம் தாங்கொண்ணாதது. மூன்று வேதங்களும் மூவுலகங்களும் தங்களது சொரூபமே. சரணம் பற்றியவர்களைக் காத்தருள்பவர் தாங்கள். தங்கள் சக்தியோ எல்லையற்றது. அவ்வாறான தங்களுக்கு வணக்கம். துர்க்கையின் மணாளரே! புலனடக்கமற்றவன் தங்களை எவ்விதத்திலும் அடைய முடியாது. ஏனெனில், அவனது புலன்கள் தீயவழிச் செல்பவை. அடியார்களை மீட்பதே தங்களது பெருங்கருணை. தன் பெரு ஒளியை மறைத்து நிற்பவரே! தங்களுக்கு வணக்கம். தங்களது மாயையின் சக்திதானே ‘நான்’ என்கிற முனைப்பு. அதனால் ஆன்மாவின் சொரூபம் மறைக்கப்பட்டுள்ளதால் அறிவற்றவனான ஜீவாத்மா ‘தான் யார்?’ என்கிற உண்மை சொரூபத்தை அறியாது தவிக்கிறான். தங்களது பெருமைகளின் எல்லையைக் காண்பது அரிதினும் அரிதே. லோகநாயகரான தங்களைச் சிரம்தாழ்த்தி வணங்குகிறோம்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! இவ்வாறு பக்தியோடு துதித்த ஸ்ரீமந்நாராயணன் முதலிய அனைத்து தேவர்களும் சிவபெருமானின் எதிரில் சிரம்தாழ்த்தி வணங்கி மௌனமாக நின்றார்கள்.

அத்தியாயம் : பதினாறு

ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவும் பிரும்மதேவரும் ஸ்ரீசிவபெருமானிடம் சதீதேவியை மணக்க வேண்டுதல்; அதைச் சிவபெருமான் ஏற்பது

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— ஸ்ரீமந்நாராயணன் முதலிய தேவர்களனைவரும் துதித்ததைத் திருச்செவி சாற்றிய ஸ்ரீசங்கரன் மகிழ்ச்சி பொங்கச் சிரிக்கலானார். பிரும்மதேவனான நானும் ஸ்ரீமந்நாராயணனும் தங்கள் மனைவிமார்களோடு வந்திருப்பது கண்ட சிவபெருமான் உரியபடி எங்களோடு உரையாடியபின் வந்த காரணத்தை வினவினார்.

ஸ்ரீருத்ரன் கேட்கிறார்—— ஸ்ரீமந்நாராயணா! ஸ்ரீபிரும்மதேவா! தேவர்களே! மகரிஷிகளே! எவ்வித அச்சமுமின்றி நீங்கள் அனைவரும் இங்கு வந்ததன் உண்மைக் காரணமென்ன? உங்களுக்கு நேர்ந்ததுதான் என்ன? ஏன் வந்திருக்கிறீர்கள்? விளக்கமாகக் கேட்க விரும்புகிறேன். ஏனெனில், நீங்கள் செய்த துதியால் நான் மிகவும் மகிழ்ந்திருக்கிறேன்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரத முனிவரே! சிவபெருமான் இவ்வாறு கேட்கவே, ஸ்ரீமந்நாராயணனின் கட்டளையை ஏற்ற நான் கூறலானேன்—— “தேவதேவனே! மகாதேவனே! கருணைக்கடலே! இறைவா! நாங்களனைவரும் இங்கு வந்துள்ள காரணத்தைக் கூறுவேன், கேளுங்கள். எருதுக்கொடியோனே! தங்களுக்காகவே நாங்கள் அனைவரும் இங்கு வந்துள்ளோம். ஏனெனில் நாம் மூவரும் ஒரே குறிக்கோளுடையவர்கள். படைப்புத் தொழிலான சுழற்சியை ஒழுங்குபட நடத்துவதற்கு நாம் மூவரும் ஒருவருக்கொருவர் துணை நிற்பவர்கள். ஒரே குறிக்கோளுடையவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் துணை நிற்க வேண்டும். இல்லையேல் இவ்வுலகம் ஒழுங்குபட நடவாது. அதன் இருப்பே தொலைந்துவிடும். மகேசனே! என்னால் கொல்லப்படப் போகிறவர்களாக சில அசுரர்கள் தோன்றப் போகிறார்கள். தங்களால் சிலரும், ஸ்ரீவிஷ்ணுவால் சிலரும் மடியப் போகிறவர்களாகச் சில பல அசுரர்கள் தோன்றப் போகிறார்கள்.

இறைவா! தங்களது சக்தியால் தோன்றப் போகும் தங்கள் திருக்குமாரனால் வதிக்கப் படுபவர்களாகச் சில அசுரர்கள் உதிக்கப் போகிறார்கள். இன்னும் சிலர் மாயையின் திருக்கரங்களால் மடியப் போகிறவர்கள். நலமே செய்யும் சங்கரனான தங்களது கருணையினாலேயே தேவர்களுக்கு என்றென்றும் நன்மை ஏற்படுகிறது. கொடுந்தொழிலர்களான அசுரர்களை வதித்து, உலகிற்குப் பலமின்மையை அளிப்பவர் தாங்களன்றோ! ஏன், இப்படியும் நடக்கலாமே. எந்தவோர் அசுரனும் தங்களால் வதைக்கப்படாமலும் இருக்கலாம். ஏனெனில், தாங்கள் என்றென்றும் யோகநிலையிலேயே இருக்கிறீர்கள்; விருப்பு—வெறுப்பற்றவர் வேறு. மேலும் கருணை பொழிவதிலேயே ஊன்றி நிற்கிறீர்கள். ஈசனே! ஒருவேளை அவர்களும் தங்களைப் பூஜித்துத் தங்கள் கருணையால் காத்தருளப்பட்டிருப்பின் அப்பொழுது படைப்புத் தொழிலும், காப்புத் தொழிலும் எவ்வாறு நடக்கும்? ஆகவே, எருதுக்கொடியோனே! தாங்கள் நித்தமும் படைப்பு முதலியவற்றிற்குகந்த செயல்களைச் செய்வதிலேயே தாங்கள் ஊக்கம் கொள்ள வேண்டும். படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் என்னும் முத்தொழில்களும் செய்யவேண்டியதில்லை என்றிருப்பின், மாயையின் தொடர்பால் நாம் மூவரும் ஏற்றுள்ள இத்திருமேனிகள் பயனுடையதாக ஆகா, ஏற்புடையதாகவும் ஆகா. நாம் மூவரும் உண்மையில் ஒன்றாயினும் செயல் வேறுபாட்டால் தனித்தனியே திருமேனி தாங்கி நிற்கிறோம். காரியத்தில் வேறுபாடில்லையெனில் நாம் எடுத்த திருமேனி வேறுபாடுகளும் பயனற்றதாகும்.

தேவதேவனே! ஒரே பரமனான மகேசுவரன் மூன்று திருமேனிகளுடன் விளங்குகிறார். இம்மூன்று திருமேனிகளின் வேறுபாட்டிற்கும் அவரது மாயையே காரணம். உண்மையில் அவர் சுதந்திரர். (மாயைக்கு ஆட்பட்டவரன்று.) திருவிளையாடல்கள் புரிவதற்காகவே படைப்பு முதலிய செயல்களைச் செய்கிறார். ஸ்ரீஹரியோ, அவரது இடது பாகத்திலிருந்து தோன்றியவர். பிரும்மதேவனான நானோ, அவரது வலதுபுறத்திலிருந்து தோன்றியவன். இந்த ருத்ரனோ, அச்சிவப்பரம்பொருளின் இதயத்திலிருந்து தோன்றியவர். ஆகவே தாங்கள்தான் சிவனது பரிபூரண சொரூபர். இம்மாதிரி நாம் மூவரும் வேறுபாடற்ற சொரூபர்களாக இருப்பினும், தனித்தனியான மூன்று திருமேனிகள் கொண்டு விளங்குகிறோம். முன்னைப்பழம் பொருட்கும் முன்னைப் பழம் பொருளே! நாம் மூவரும் அந்தச் சதாசிவன் மற்றும் அம்பிகையின் புதல்வர்கள். இவ்வுண்மையைத் தாங்கள் இதயபூர்வமாக உணர வேண்டும். இறைவனே! நானும் ஸ்ரீஹரியும் தங்கள் கட்டளைக்கிணங்க படைத்தலையும் காத்தலையும் செய்து வருகிறோம். செயலுக்கேற்ப நாங்களிருவரும் மனைவிகளோடு இருக்கிறோம். ஆகவே, தாங்களும் உலக நலனுக்காகவும், தேவர்களின் நலன் கருதியும், ஓர் அழகிய பெண்ணை மனைவியாகக் கைப்பிடிக்க வேண்டும்.

மகேசனே! மேலும் இன்னுமொன்று உள்ளது. அதைக் கேளுங்கள். முன்பு நடந்தது இப்பொழுது நினைவிற்கு வருகிறது. முன்பொரு சமயம் சிவப்பரம்பொருளாக நின்ற தாங்கள் எங்களிடம் கூறியதையேதான் இப்பொழுது கூறுகிறேன். நீங்கள் கூறியது என்னவெனில், ‘பிரும்மதேவரே! என்னுடைய இவ்வுயர்ந்த திருமேனியே உமது நெற்றியிலிருந்து உலகில் ‘ருத்ரன்’ என்ற பெயருடன் தோன்றப் போகிறது. பிரும்மதேவரான தாங்கள் படைக்கும் கடவுளாகவும், ஸ்ரீஹரி காக்கும் கடவுளாகவும் நான் ஸகுண ரூபனான ருத்ரனாக அழிக்கும் கடவுளாகவும் ஆவோமாக. ஒரு பெண்ணை மணந்து உலகிற்கு உயர்ந்த நலன்களைச் செய்வேனாக.’

ஆகவே, தாங்கள் முன்பு கூறியதையே நினைவிற்கொண்டு இப்பொழுது அப்பிரதிக்ஞையை நிறைவுறச் செய்யவேண்டும். எம்பெருமானே! பிரும்மாவான நான் படைக்க வேண்டும். ஸ்ரீஹரி காத்து ரட்சிக்க வேண்டும். தாங்கள் அழிப்பதற்காகவே தோன்ற வேண்டும் என்பதுதானே தங்கள் கட்டளை. அதன்படிதான் இப்பொழுது தாங்கள் அழிக்கும் கடவுளாகத் தோன்றியிருக்கிறீர்கள். தாங்களின்றி நாங்கள் இருவரும் எங்கள் காரியங்களைச் செய்ய திறனற்றவர்களே. ஆகவே, தாங்கள் உலகின் நலனையே விழையும் ஒரு பெண்ணை மணந்து கொள்ள வேண்டும். சம்போ மகாதேவா! ஸ்ரீமந்நாராயணன் திருமகளையும், பிரும்மாவான நான் சாவித்திரியான சரஸ்வதியையும் மனைவிகளாக ஏற்றுள்ளதுபோல் தாங்களும் இப்பொழுது அன்புள்ள ஒரு மனைவியை ஏற்கவேண்டும்.”

இவ்வாறு நான் கூறக் கேட்ட உலகநாயகரான மகாதேவர் முகமலர்ச்சியோடு ஸ்ரீமந்நாராயணனது எதிரில் என்னிடம் கூறலுற்றார்.

சிவபெருமான் கூறுகிறார்—— பிரும்மதேவனே! ஸ்ரீமந்நாராயணனே! நீங்களிருவரும் எனக்கு எப்பொழுதும் மிக்க அன்பர்கள். உங்களிருவரையும் கண்டு எனக்கு மகிழ்ச்சி மேலிடுகிறது. நீங்களிருவரும் அனைத்து தேவர்களிலும் உயர்ந்தவர்கள்; மூவுலகங்களுக்கும் தலைவர்கள். உலகின் நன்மைகளையே விழையும் உங்களது சொல் என்னைப் பொறுத்தமட்டில் மிக மிக உயர்ந்ததே. ஆனால், தேவசிரேஷ்டர்களே! எனக்குத் திருமணம் செய்துகொள்வது என்பது சரியாகத் தோன்றவில்லை. ஏனெனில் நானோ உலகத்தை வெறுத்துத் தவத்திலேயே ஈடுபட்டிருக்கிறேன். மேலும், என்னைச் சிறந்த யோகி என்றே கூறுகிறார்கள். நான் பிரவிருத்தி வழியான புறவழியை விடுத்து, நிவிருத்தி வழியான அக வழியில் நிற்பவன் (தனக்குள்ளேயே ஆன்மாவிலேயே ஆனந்தத்தைக் காண்பவன்); மாயையை உதறித் தள்ளி நிரஞ்ஜனனாகப் பற்றின்றி உள்ளவன்; திகம்பரனாக அவதூத நிலையில் நிற்பவன்; ஆன்மஞானம் பெற்றவன்; அனைத்திலும் ஆன்மாவைக் காண்பவன்; பற்றைத் துறந்தவன்; மனதிலே எந்தவொரு விகாரங்களும் காணாதவன்; உலகியலின்பங்களைக் கண்டு விலகி நிற்பவன்; தூய்மையற்ற அமங்கள வேடம் கொண்டவன். இவ்வாறிருப்பவனுக்கு இவ்வுலகில் பெண்களால் ஆகவேண்டியதுதான் என்ன உள்ளது? இருந்தால் கூறுங்கள்.

யோ நிவ்ரு॒த்திஸுமார்க3ஸ்த2:

ஸ்வாத்மாராமோ நிரஞ்ஜந: ।

அவதூ4ததநுர்க்ஞாநீ

ஸ்வத்3ரஷ்டா காமவர்ஜித: ॥

அவிகாரீ ஹ்யபோ4கீ3 ச

ஸதா3 ஶுசிரமங்க3ல: ।

தஸ்ய ப்ரயோஜநம் லோகே

காமிந்யா கிம் வதா3து4நா ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 16/31—32

நானோ யோகநிலையில் நிலைத்திருப்பதிலேயே ஆனந்தம் காண்பவன். அறியாமையில் உழல்வோரோ யோகத்தை விடுத்துப் போகத்திற்கு அதிக மதிப்புத் தருபவர். உலகில் திருமணம் செய்து கொள்வது தளைக்குமேல் மற்றொரு தளையினால் தகைக்கப்படுவது போன்றதே. ஆகவே உண்மையாகக் கூறுகிறேன், என் மனதில் திருமணம் பற்றிய எவ்விதப் பற்றுதலும் இல்லை. ஆன்மாவே எனது உயர்ந்த செல்வமும் தன்னலமும். அதையே நன்கு சிந்தித்து ஆராய்ந்ததால், எனக்கு இந்த உலகியல் தன்னலத்தில் சிறிதும் ஈடுபாடு தோன்றவில்லை. இருந்தும் உலக நலன் கருதி நீங்கள் கூறுவதை ஏற்று அதைச் செய்கிறேன். உங்களது சொல்லையே உயர்ந்ததாக ஏற்று அல்லது நான் முன்பு வாக்களித்தபடி அதையே நிறைவேற்றுவதன் பொருட்டுத் திருமணம் செய்துகொள்கிறேன். ஏனெனில் நான் பக்தர்களுக்கு ஆட்பட்டவனாயிற்றே. ஆனால் நான் எம்மாதிரியான பெண்ணை மணப்பேன். எந்தவொரு நியமத்தை ஏற்று மணப்பேன் என்பதைப் பற்றிக் கூறுகிறேன், கேளுங்கள்.

ஹரியே! பிரும்மனே! நான் சொல்வது எப்பொழுதும் சரியாகத்தான் இருக்கும். எந்தப் பெண் எனது தேஜஸைப் பிரித்து ஏற்கத்தக்கவளோ, எவள் யோகினியோ, தன் விருப்பப்படி ரூபம் எடுத்துக் கொள்ளும் திறன் பெற்றவளோ, அவ்வாறான பெண்ணை நான் மணக்கக் கூறுங்கள். நான் யோகத்தில் லயித்திருக்கும்போது அவளும் யோகத்தில் இருக்க வேண்டும். காமத்திற்கு நான் ஆட்படுவேனேயாகில் அவளும் அவ்வாறே ஆகவேண்டும். வேதமறிந்த சான்றோர்கள் எந்த எம்பெருமானை அழிவற்றவர் என்று கூறுகிறார்களோ, ஒளி வடிவான தொன்மையானவரான அந்தச் சிவபெருமானையே நான் எப்பொழுதும் சிந்தித்தவண்ணம் இருக்கிறேன். அவ்வாறுதான் இருக்கவும் இருப்பேன். பிரும்மனே! அச்சிவப்பரம்பொருளை நினைக்காதிருக்கும் நேரத்தில்தான் நான் அவளோடு கூடி மகிழ இயலும். என் சிவசிந்தனைக்கு இடையூறு விளைவிப்பாளேயாகில், அவள் உயிரோடிருக்க முடியாது. அவள் தன் வாழ்க்கையையே கைகழுவிவிட வேண்டியதுதான். பிரும்மனே! நீ, ஸ்ரீவிஷ்ணு, நான் — ஆக நாம் மூவரும் பிரும்ம சொரூபரான சிவனின் அம்சபூதர்களே. ஆகவே பெரியோர்களே! நாம் அவரது சிந்தனையில்தான் இருக்கவேண்டும். தாமரையில் வீற்றிருப்பவரே! பிரும்மனே! அவரது சிந்தனைக்காக நான் திருமணத்தையே கை கழுவலாம். என்னால் அவரது நினைப்பை விடுத்துத் திருமணம் செய்துகொள்ள முடியாது. ஆகவே எனது செயலுக்கு உதவுபவளாக ஒரு பெண்ணைத் தயார் செய்க. இதிலும் எனக்கொரு நியமமுள்ளது. அதைக் கேள். என்னிடமோ என் சொல்லிடமோ, அவளுக்கு அவநம்பிக்கை ஏற்படுமேயானால் உடனே நான் அவளைத் துறந்துவிடுவேன்.”

இறைவன் கூறியதைக் கேட்டு நானும் ஸ்ரீமந்நாராயணரும் சற்றே புன்னகைத்தவண்ணம் மனதளவில் மகிழ்ந்தோம். பின் நான் வணக்கமாகக் கூறலானேன்—— “எம் இறைவனே! மகேசா! பிரபுவே! நீங்கள் எவ்விதமான பெண்ணைத் தேடுகிறீர்களோ, அவ்விதமான பெண்ணைப் பற்றி மகிழ்ச்சியோடு கூறுவேனாக. சாட்சாத் சதாசிவனின் தர்மபத்தினியான உமையம்மையே உலகின் காரியங்களை நிறைவு செய்யவேண்டிப் பலப்பல ரூபங்களில் தோன்றியுள்ளாள். இறைவா! சரஸ்வதீ, லக்ஷ்மி என்னும் திருமேனி தாங்கி, முன்பே இங்கு வந்துவிட்டாள். இதில் லக்ஷ்மிதேவி திருமாலின் காதலியானாள். சரஸ்வதீ என்னையடைந்தாள். இப்பொழுது நமக்காக மூன்றாவது திருமேனி தாங்கித் தோன்றியுள்ளாள். பிரபுவே! உலகின் நலனைக் கருதி அந்த தேவியான சிவை தக்ஷனின் மகளாக அவதரித்துள்ளாள். அவளது திருப்பெயரே ‘சதீதேவி’. அந்தச் சதீதேவிதான் தங்களது திருவிளையாடல்களுக்கு உறுதுணையான மனைவியாக இருப்பாள். தேவதேவனே! ஒளி படைத்த அந்தச் சதீதேவி தங்களையே மணக்க விரும்பி உறுதிபூண்டு கடினமான விரதங்களையேற்று கடுந்தவம் இயற்றி வருகிறாள். (ஆகவே) மகேசா! அவளுக்கு வரமருள தயவுசெய்து விரைவில் செல்லுங்கள். அவளது தவத்திற்கேற்ற வரத்தை மகிழ்ச்சியோடு அளித்து அவளையே மணந்து கொள்ளுங்கள். நலமே செய்யும் சங்கரனே! ஸ்ரீவிஷ்ணு பகவானுக்கும் எனக்கும் மற்றும் அனைத்து தேவர்களுக்கும் இதுவே விருப்பம். தாங்கள், தங்கள் கருணைபொழியும் கடாட்சத்தால் எங்களது விருப்பத்தைப் பூர்த்தி செய்தருள வேண்டும். நாங்கள் அந்தப் பெருவிழாவைக் கண்குளிரக் கண்டு மகிழ வேண்டும். இதனால் மூவுலகங்களுக்கும் அனைத்து நலன்களும் கிட்டும்; அனைவரின் கவலையும் ஒழியும். இதுவே நிச்சயம்.”

இவ்வாறு நான் கூறியதை ஸ்ரீமந்நாராயணனும் ஆமோதித்து, ஏழைப்பங்காளனும் திருவிளையாடல்களுக்கேற்பத் திருமேனி கொள்பவருமான சிவபெருமானிடம் இதையே விண்ணப்பித்தார். அப்பொழுது அடியார்க்கெளியவரான சிவபெருமான், “நீ கூறியபடியே நடக்கட்டும்” என்றருளினார். இறைவன் இவ்வாறு கூறியதைக் கேட்டு, நாங்கள் இருவரும் அவரிடம் விடைபெற்று எங்கள் மனைவிகளுடனும், தேவர்கள் மற்றும் முனிவர்களுடனும் மகிழ்ச்சியோடு எங்கள் இருப்பிடம் வந்து சேர்ந்தோம்.

அத்தியாயம் : பதினேழு

சதீதேவி சிவபெருமானிடம் வரம் பெறுதல்; சிவன் பிரும்மனைத் தக்ஷனிடம் அனுப்பித் திருமணத்திற்கான ஆயத்தம் செய்யக் கூறுதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! சதீதேவி ஆசுவின (ஐப்பசி) மாத வளர்பிறை அஷ்டமி திதியில் உபவாசமிருந்து பக்தியோடு சிவபெருமானை ஆராதித்து வணங்கினாள். இவ்வாறு ‘நந்தா’ விரதத்தைப் பூர்த்தி செய்து நவமி திதியன்று தியானத்தில் மூழ்கியிருந்த சதீதேவியின் முன் சிவபெருமான் காட்சியளித்தார். அவரது வெளுத்தத் திருமேனியின் ஒவ்வொரு உறுப்பும் அழகின் எல்லையாக இருந்தது. ஐந்து திருமுகங்கள்; ஒவ்வொன்றிலும் முக்கண்கள்; தலைமுடியில் இளம்பிறை அழகுற விளங்குகிறது; தெளிந்த மனம்; திருக்கழுத்தில் நீலிமை; நான்கு திருக்கரங்களிலும் முத்தலைச்சூலம், பிரும்மகபாலம், வரத முத்திரை, அபய முத்திரை ஆகியவை; திருமேனி முழுவதும் திருநீற்றுப்பூச்சு; தலையிலே கங்கை; திருமேனி அழகோ அழகுக்கழகு; லாவண்யத்தின் கொள்கலனே இவர்; கோடி சந்திரவொளியுடன் மனதிற்கு இதம் தரும் திருமுகம்; திருமேனியழகோ ஆயிரம் கோடி காமனையும் காமம் கொள்ள வைப்பது; வடிவமோ பெண்கள் விரும்பும் பெரும் பேறு. இவ்வாறு அழகும் இனிமையும் மிளிரும் திருமேனியோடு காட்சியளித்த சிவபெருமானை நேரில் காணப் பெற்ற சதீதேவி நாணம் மிக, தலைதாழ்த்தித் திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கினாள். இறைவனோ தவத்தின் நிறை பயனை அளிப்பவர். இறைவியோ அவரைப் பெறக் கடுந்தவம் இயற்றியவள். அவ்வாறான சதீதேவியை மனைவியாகப் பெற விரும்பியே இறைவன் வந்திருந்தும் இவ்வாறு கூறலானார்.

மகாதேவர் கூறுகிறார்—— “உயர்ந்த விரதத்தை ஏற்று, அதன் வழி நிற்கும் தக்ஷனது திருமகளே! உன் கடுந்தவ விரதத்தைக் கண்டு மகிழ்ந்தோம். ஆகவே ஏதாவது வரம் கேள். நீ விரும்பிய வரத்தையே தருவேன்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! இறைவனான சிவபெருமானுக்கு சதீதேவியின் உள்ளம் தெரியாதா என்ன? இருந்தும், அவளது திருவாய்மொழியைக் கேட்க விரும்பியே ‘ஏதாவது வரம் கேள்’ என்கிறார். ஆனால் சதீதேவி வெட்கத்திற்காட்பட்டமையால், அவள் தன் உள்ளத்தில் உள்ளதை விளக்கமாகக் கூற முடியவில்லை. அவளது விருப்பத்தை வெட்கம் மறைத்தது. உயிர்க்காவலனான சிவனது அன்பு வார்த்தைகளைக் கேட்ட சதீதேவி காதலன்பில் மூழ்கினாள். இதை அறிந்து மகிழ்ந்த இறைவன், “வரம் கேள், வரம் கேள்” என்று திரும்பத் திரும்பக் கூறலானார். சான்றோர்கட்குப் புகலிடமானவரும், அனைத்து உள்ளங்களிலும் வீற்றிருப்பவருமான சாம்பசதாசிவன் சதீதேவியின் பக்திக்கு அடிமையானார். சதீதேவி, தன் வெட்கத்தை அடக்கிக் கொண்டு இறைவனிடம் கூறலானாள்—— “வரமளிக்கும் வரதனே! எனது விருப்பப்படி எவராலும் அசைக்கவொண்ணாததான வரத்தை அருளுங்கள்.” சதீதேவி, தன் வார்த்தையை முடிப்பதற்குள்ளாகவே அடியார்க்கெளியனான சிவபெருமான் அவளிடம், “தேவீ! நீ என் மனைவி ஆவாயாக” என்று கூறியருளினார். தன் விருப்பத்தை வெளிப்படுத்தும் இறைவனது சொற்களைக் கேட்ட சதீதேவி மகிழ்ச்சிக் கடலில் மூழ்கி மௌனம் சாதித்தாள். ஏனெனில், அவள்தான் தன் விருப்பத்தைப் பெற்றுவிட்டாளே. தக்ஷனின் மகள் மகிழ்ச்சியில் இருகைகூப்பித் தலைவணங்கி பக்தவத்சலனான சிவபெருமானிடம் கூறலானாள்.

சதீதேவி வேண்டுகிறாள்—— “தேவதேவரே! மகாதேவரே! இறைவரே! உலகநாயகரே! தாங்கள் என் தந்தையிடம் கூறி முறைப்படி என் கையைப் பிடிப்பீராக.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! சதீதேவி கூறியதைச் செவிமடுத்த அடியவர்க்கு எளியவரான மகேசுவரன் அன்போடு அவளைப் பார்த்து, “அன்பே! நீ விரும்பியபடியே நடக்கும்” என்று கூறினார். தக்ஷன் மகளான சதீதேவி சிவபெருமானை வணங்கி விடைபெற்று மகிழ்ச்சியோடு, மோகத்திற்கு ஆட்பட்டிருக்கும் தன் தாயிடம் சென்றாள். சிவபெருமானும் தன் ஆசிரமம் சென்று சதீதேவியின் பிரிவாற்றாமையால் சற்றே வருந்தி அவளையே நினைந்தவண்ணம் இருந்தார். தேவரிஷியே! பின்பு மனதை ஒருநிலைக்குக் கொண்டு வந்து உலகியலுக்குத் திரும்பிய சிவபெருமான் என்னை நினைத்தார். இவ்வாறு முத்தலைச்சூலம் தாங்கிய சிவபெருமான் நினைக்கவே, அவரது சித் சக்தியால் தூண்டப்பட்ட நான் உடனே அவரெதிரில் போய் நின்றேன். இமயமலையின் முகட்டில் சிவபெருமான் சதீதேவியின் பிரிவால் வாடி வதங்கி நிற்கும் அதே இடத்திற்கு நான் சரஸ்வதீ தேவியோடு சென்றேன். தேவரிஷியே! சரஸ்வதிதேவியோடு நான் வந்திருப்பதைக் கண்டதும் சதீதேவியின் அன்புத்தளையில் சிக்குண்ட சிவபெருமான் ஆவலோடு கூறினார்.

சிவபெருமான் கூறுகிறார்—— “பிரும்மதேவரே! நான் எது முதல் என் திருமணம் பற்றியதில் ‘எனக்கு’ என்கிற தன்னலத்தை நினைத்தேனோ, அது முதல் இத்தன்னலமே எனது பெரிய சொத்து என்பதாகக் காண்கிறது. தக்ஷன் மகளான சதீ என்னை மிகுந்த பக்தியோடு பூஜித்தாள். அவள் மேற்கொண்ட நந்தா விரதத்தின் மகிமையால், அவள் விரும்பும் வரம் அருள்வதாக வாக்களித்துவிட்டேன். அவளோ ‘என்னையே மணாளனாகப் பெறவேண்டும்’ என வரம் கேட்டுப் பெற்றாள். இதைக் கேட்டு மகிழ்ந்த நானும், ‘நீயே எனது மனைவி ஆவாய்’ என்று வரம் அருளினேன். அவளும், ‘இறைவனே! என் தகப்பனாரிடம் கேட்டு முறைப்படி என்னை மணந்து கொள்ளுங்கள்’ என்று கூறிவிட்டாள். பிரும்மனே! அவளது பக்திக்கு மகிழ்ந்ததால் அவளது வேண்டுதலையும் ஏற்றேன். அவளும் தன் தாயிடம் சென்றாள். நானும் இங்கு வந்துவிட்டேன். ஆகையால் நீ, என் கட்டளையை ஏற்று இப்பொழுதே தக்ஷப் பிரஜாபதியிடம் சென்று விரைவில் அவன், தன் பெண்ணை எனக்கு கன்னிகாதானம் செய்து தருவதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்.”

இவ்வாறு அவர் இட்ட கட்டளையைக் கேட்டு மகிழ்ந்த நான் என் கடமையை முடித்துவிட்டதாக எண்ணி பக்தர்களுக்குகந்தவரான ஸ்ரீபரமசிவனிடம் கூறலானேன்—— “எம்பெருமானே! சம்போ! நீங்கள் இப்பொழுது கூறியதைப் பற்றி நாங்கள் முதலிலேயே நன்கு சிந்தித்து முடிவெடுத்துள்ளோம். எருதுக்கொடியோனே! இதில் தேவர்களனைவருக்கும் எனக்குமான தன்னலமுள்ளது. தக்ஷன் தானாகவே தன் மகளைத் தங்களுக்குத் திருமணம் செய்து தருவான். இப்பொழுது தாங்கள் கட்டளையிட்டதால் நானும் அவனிடம் தங்களது செய்தியைக் கூறுகிறேன்.” சர்வேசனான சிவபெருமானிடம் இவ்வாறு கூறிய நான் வெகுவிரைவில் செல்லும் ரதத்திலேறி தக்ஷனிடம் சென்றேன்.

நாரதர் கேட்கிறார்—— சொல்லாற்றலில் சிறந்த பிரும்மதேவரே! சதீதேவி தன் வீடு திரும்பியதும் தக்ஷன் அவளுக்காக என்ன செய்தான்?

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— தவம் செய்து அதன் பலனாய்ச் சிறந்ததொரு வரம் பெற்று வீடு திரும்பிய சதிதேவி, தன் பெற்றோர்களை வணங்கித் தான் தவம் செய்யச் சென்றது முதலான அனைத்து விவரங்களையும் தன் தோழிகள் மூலம் அவர்களுக்குத் தெரிவித்தாள். சிவபெருமான் சதீதேவியின் தவத்திற்கு மகிழ்ந்து அவளுக்கு வரமளித்ததையும் தோழிகள் கூறினர். இதைக் கேட்ட சதியின் பெற்றோர்கள் மகிழ்ச்சியில் திளைத்து, அதற்கு ஒரு விழாவும் எடுத்தனர். கொடையுள்ளம் படைத்த தக்ஷனும் பெருமனங்கொண்ட வீரிணீதேவியும் அந்தணர்களுக்கு அவர்கள் விரும்பியபடி செல்வங்களைத் தானமளித்தனர். ஏழ்மையில் வாடும் குருடர் முதலிய எல்லோருக்கும் செல்வங்களை அளித்தனர். பெருமகிழ்ச்சியைத் தந்த தன் மகளை வீரிணீதேவி ஆரத்தழுவி உச்சிமுகர்ந்து வாயாரப் புகழ்ந்தாள். காலம் சற்றே நகரவே அறநெறிகளை உள்ளவாறு அறிந்த தக்ஷன் தன் மகளைச் சிவபெருமானுக்கு எவ்வாறு மணம் செய்விப்பது? என்ற கவலையில் ஆழ்ந்தான். ‘(தவத்திற்கு மகிழ்ந்த) சிவனோ வந்தார்; ஆனால், உடனே சென்றுவிட்டாரே! இப்பொழுது என் மகளுக்காக, அவர் எப்படித் திரும்பவும் இங்கு வருவார்? சரி, யாரையாவது அவரிடம் விரைவில் அனுப்பிக் கேட்கலாமோவெனில், அதுவும் சரியாகத் தோன்றவில்லை. ஏனெனில், இவ்வாறு நான் கேட்பதால் ஒருவேளை அவர் என் மகளைத் திருமணம் செய்து கொள்ளவில்லையெனில் என் வேண்டுகோள் பயனற்றதாகிவிடுமே.’

இவ்வாறு கவலையில் ஆழ்ந்திருந்த தக்ஷனிடம் நான் சரஸ்வதீதேவியோடு சென்றேன். தந்தையான என்னைக் கண்டதும் மரியாதையோடு வணங்கி நின்றான். எனக்கு அமர்வதற்கு ஆசனமளித்த தக்ஷன் நான் வந்த காரணத்தைக் கேட்கவே, அவனிடம் எல்லா விவரங்களையும் முழுவதுமாகக் கூறி, “தக்ஷப் பிரஜாபதியே! சங்கரரான பகவான் உன் மகளை மணந்து கொள்ள விரும்பியே என்னை உன்னிடம் அனுப்பினார். இதில் சிறந்த செயல் எது? என்பதை நிச்சயம் செய். உள்ளம் நிறைந்த பக்தியோடும் சாத்விகமான விரதத்தோடும் சதீதேவி சிவனை ஆராதித்தது போலவே சிவபெருமானும் அவளை நினைந்து அமைதியின்றி இருக்கிறார். ஆகவே தக்ஷனே! சிவபெருமானது திருவுள்ளப்படியே தோன்றிய உன் மகளைக் காலம் தாழ்த்தாது, அவரது சேவையில் ஒப்படைத்துவிடு. அப்பொழுதுதான் நீ பெறவேண்டிய பயனைப் பெற்றவனாவாய். நான் நாரதனுடன் சென்று அவரை இங்கு அழைத்து வருகிறேன். நீ அவருக்காகவே திருவவதாரம் செய்துள்ள உன் மகளை அவருக்குத் திருமணம் செய்து கொடு.”

நாரதா! நான் கூறியதைக் கேட்ட என் மகன் தக்ஷன் மிக்க மகிழ்ச்சி கொண்டு “தந்தையே! தாங்கள் சொன்னது போலவே நடக்கட்டும்” என்று கூறினான். முனிவரே! மனம் மகிழ்ந்த நான் உலகநலனையே சிந்தித்திருக்கும் சிவபெருமானிடம் சென்றேன். அவரும் ஆவலோடு என் வரவை எதிர்நோக்கியிருந்தார். நான் திரும்பிச் சென்றபின் தக்ஷன் தன் மனைவி மற்றும் மகளுடன் அமுதக்கடலில் மூழ்கி அமுதம் பருகியது போல் பெரிதும் மகிழ்ச்சி கொண்டான்!

அத்தியாயம் : பதினெட்டு

தக்ஷனின் மாளிகைக்குப் பிரும்மதேவர், தேவர்கள், முனிவர்கள் சூழச் சிவபெருமான் செல்லுதல்; தக்ஷனின் வரவேற்பு; சதீதேவி சிவபெருமானை மணத்தல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! அதன்பின் நான், சிவபெருமானை அழைத்துவர பெருமகிழ்ச்சியோடு கயிலைமலை சென்றேன். அங்கு அவரை வணங்கிக் கூறலானேன்— “விருஷபக்கொடியோனே! சதீதேவியைப் பற்றி, என் மகன் தக்ஷன் கூறியதைத் தாங்கள் திருச்செவிசாற்ற வேண்டும். பயனளிக்குமா? என்று எதைப் பற்றித் தாங்கள் சிந்தித்தீர்களோ அது நற்பயனை அளித்துவிட்டது என்று நினைத்துக் கொள்ளுங்கள். தக்ஷன் கூறியது என்ன தெரியுமா? ‘நான் எனது மகளைச் சிவபெருமானுடைய திருக்கரங்களில்தான் தானமாக அளிக்கப் போகிறேன். ஏனெனில், அவருக்காகத்தானே அவள் பிறந்திருக்கிறாள். சதீதேவியை சிவபெருமான் மணக்க வேண்டுமென்பதே எனது விருப்பம். தாங்களும் அதையே கூறினீர்கள். ஆகவே, எனக்குள் அந்த ஆசை இன்னும் மிகுந்தது. என் மகளும் அதை நினைத்தே சிவபெருமானைப் பூஜித்தாள். சிவபெருமானும் இப்பொழுது இதைப் பற்றித்தானே பேசியுள்ளார். ஆகவே, என் மகளைச் சிவனுக்குத்தான் திருமணம் செய்து வைக்க வேண்டும். பிரும்மதேவரே! சிவபெருமான் நல்லதொரு முகூர்த்தத்தில் லக்னத்தில் இங்கு வரட்டும். அப்பொழுது என் மகளை அவருக்கு பிச்சையாகத் தருவேன்.’ விருஷபக்கொடியோனே! இதுதான் தக்ஷன் என்னிடம் கூறியது. ஆகவே, தாங்கள் நல்லதொரு முகூர்த்தத்தில் தக்ஷன் இருப்பிடம் சென்று, சதீதேவியைக் கைப்பிடித்து அழைத்து வாருங்கள்.”

முனிவரே! நான் கூறியதைக் கேட்டு அடியார்க்கெளியவரான ஸ்ரீசிவன் உலகியலை நினைத்துச் சற்றே முறுவலித்துக் கூறலானார்—— “உலகைப் படைக்கும் பிரும்மதேவரே! நான் உங்களுடனும் நாரதனுடனும் சேர்ந்தே தக்ஷன் திருமாளிகை செல்லப் போகிறேன். ஆகவே நாரதரை நினையுங்கள். மரீசி முதலிய உங்கள் மானஸ புத்திரர்களையும் நினைத்து அழையுங்கள். அவர்கள் எல்லோருடனும்தான் தக்ஷனிடம் செல்லவேண்டும். அவ்வேளையில் எனது பார்ஷதர்களும் என்னோடு இருப்பார்கள்.”

நாரதரே! உலகியலையொட்டி நடக்க விரும்பிய சிவபெருமான் இவ்வாறு கட்டளையிடவே நான் உன்னையும், மரீசி முதலிய என் மானஸ புத்திரர்களையும் நினைத்தேன். நினைத்தமாத்திரத்தில் நீயும், மரீசி முதலிய என் மானஸ புத்திரர்களும் மகிழ்ச்சியோடும் வணக்கத்தோடும் வந்து சேர்ந்தீர்கள். சிவபெருமான் நினைக்கவே சிவபக்தர்களில் தலைமையாக நிற்கும் ஸ்ரீமந்நாராயணன் திருமகளையும் தன் பரிவாரங்களையும் அழைத்துக் கொண்டு கரூடாரூடராக வந்து சேர்ந்தார். அதன்பின் சித்திரை மாதம் வளர்பிறை திரயோதசி திதி, ஞாயிற்றுக்கிழமை பூர நட்சத்திரம் கூடிய சுபதினத்தில் என்னுடனும், விஷ்ணு முதலிய ஸமஸ்த தேவர்களுடனும் சிவபெருமான் திருமணத்திற்கான யாத்திரையைத் தொடங்கினார். முனிவர்களும் தேவர்களும் சூழ நிற்கும் சிவபெருமானது அழகு அளவிடற்கரிதே! மகிழ்ச்சியில் மூழ்கிய தேவர்கள், முனிவர்கள், பிரமத கணங்கள் ஆகிய அனைவரும் வழிநெடுக ஒரு பெருவிழாவையே எடுத்தனர். சிவபெருமான் நினைத்தபோதே ருஷபம், அவர் அணிந்துள்ள புலித்தோல், பாம்புகள், செஞ்சடை, சந்திரகலையான இளம்பிறை ஆகியன அனைத்தும் அவர் விருப்பப்படி அந்தந்த அங்கங்களில் அமையவேண்டிய இரத்தினாபரணங்களாக மாறின. மேலும் வேகமாகச் செல்லும் திறல்மிக்க ‘வலீவர்தனன்’ என்னும் நந்தியெம்பெருமானின் மேல் ஆரோகணித்துள்ள சிவபெருமான், ஸ்ரீமந்நாராயணன் முதலிய தேவர்களனைவருடனும் பெரும் மகிழ்ச்சியோடு ஒரு நொடியில் தக்ஷன் இருப்பிடம் வந்தணைந்தார்.

உடனே, மகிழ்ச்சியில் பொங்கித் திளைத்த தக்ஷனின் உடல் புல்லரிக்கத் தன் சுற்றம்சூழப் பணிவோடு சிவபெருமானை வரவேற்க எதிர்கொண்டு சென்றான். தன் வீடுதேடி வந்த தேவர்களனைவருக்கும் தக்ஷனே முகமன் கூறி வரவேற்று உபசரித்தான். அவர்களனைவரும் சிவபெருமானை முன்னமர்த்தி, அவரைச் சூழ்ந்து உரிய இடத்தில் அமர்ந்தனர். தக்ஷன் அவர்களனைவரையும் வலம் வந்து வணங்கி, அவர்களையும் சிவபெருமானையும் தன் மாளிகைக்குள் அழைத்துச் சென்றான். தக்ஷனின் மனமோ மகிழ்ச்சியில் திளைத்தது. தக்ஷன் சிவபெருமானை உயர்ந்ததோர் ஆசனத்தில் அமரச் செய்து, தானாகவே அனைத்து உபசாரங்களையும் செய்தான். அதன்பின் ஸ்ரீமந்நாராயணன், பிரும்மாவான நான், அந்தணர்கள், தேவர்கள், மற்றுமுள்ள எல்லா சிவகணங்களுக்கும் முறைப்படி பக்தியோடு பூசனை புரிந்தான். இவ்வாறு தக்ஷன் அனைவரையும் முறைப்படி உபசரித்தபின் என் மானஸ புத்திரர்களான மரீசி முதலிய முனிவர்களுடன் திருமணத்திற்கான முக்கிய சடங்குகளைப் பற்றி விசாரித்தான். அதன்பின் என் மகனான தக்ஷன் என் திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கி, “தந்தையே! திருமணத்திற்கான சடங்குகளைத் தாங்கள்தான் நடத்தித் தரவேண்டும்” என மகிழ்ச்சியோடு வேண்டினான்.

நானும் “அப்படியே ஆகட்டும்” என்று மிக்க மகிழ்ச்சியோடு கூறி விவாகச் சடங்குகளைச் செய்யத் தொடங்கினேன். அனைத்துக் கோள்களும் நல்லிடங்களில் அமையப் பெற்றிருக்கும் நல்லதொரு முகூர்த்தத்தில் தக்ஷன் பெருமகிழ்ச்சியோடு தன் மகளான சதீதேவியை சிவபெருமானது திருக்கரங்களில் தாரை வார்த்து அளித்தான். அச்சமயம் எருதுக்கொடியுடைய சிவபெருமானும் பெருமகிழ்ச்சியோடு தக்ஷனின் திருமகளான அழகி சதீதேவியின் திருக்கரத்தைப் பாணிக்கிரகண முறைப்படிப் பற்றினார். அப்பொழுது ஸ்ரீமந்நாராயணர், நான், நீ, முனிவர்கள், தேவர்கள் மற்றும் பிரமதகணங்களாகிய அனைவரும் சிவபெருமானை வணங்கிப் பலவாறாகத் துதித்து, அவரை மகிழ்வித்தோம். நாட்டியம், ஆட்டம், பாட்டம் எனப் பெரிய திருவிழாவே அரங்கேறியது. முனிவர்களும் தேவர்களும் மகிழ்ந்தனர். பரமசிவனுக்குத் தன் மகளைத் திருமணம் முடித்த தக்ஷன் பிறவிப்பயனைப் பெற்றான். சிவனும் சிவையான சதீதேவியும் மகிழ்ந்தனர். அகிலமெங்கும் மங்களம் பொங்கியது!

அத்தியாயம் : பத்தொன்பதும் இருபதும்

சிவபெருமானும் சதீதேவியும் திருமணத் தீயை வலம் வருதல்; ஸ்ரீஹரி சிவதத்துவத்தை விளக்குதல்; சிவன் அக்னியைத் தன் இருப்பிடமாக ஏற்பது; சிவதம்பதிகள் கயிலை செல்லுதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! கன்னிகாதானம் செய்த தக்ஷன் மகிழ்ச்சியோடு சிவபெருமானுக்குப் பலப்பலப் பொருட்களைச் சீதனமாக வழங்கினான். அந்தணர்கட்கும் பல செல்வங்களை வழங்கினான். ஸ்ரீமந்நாராயணனும் திருமகளோடு சிவபெருமான் அருகில் வந்து இருகைகூப்பி நின்று, “தேவதேவனே! மகாதேவனே! கருணைக்கடலே! இறைவா! தாங்கள் அகில உலகங்களுக்கும் தந்தை; சதீதேவியே தாய். நீங்கள் இருவரும் நல்லோர்களைக் காக்கவும், தீயோர்களை அழிக்கவுமே திருவிளையாடலாகத் திருவவதாரம் செய்திருக்கிறீர்கள். இது தொன்றுதொட்டு நிலவி வரும் சுருதிகளின் கூற்று. சதீதேவியோ கருநீல நிறத்தின் அழகில் விளங்குகிறாள். தாங்களோ பொன்னார் மேனியன். நானோ கருநீலநிறத்தன்; என் மனைவி திருமகளோ பொன்னிறத்தள். நம்முள் இதுதானே மாறுபாடு. அதாவது, சதீதேவி நீலநிறத்தாள்; தாங்கள் வெளுப்பு. இதற்குமாறாக, நான் நீலநிறத்தன்; என் மனைவி வெண்ணிறத்தள்” என்று (கேலியாகப்) பேசினார்.

நாரதா! நானே சதீதேவியின் அருகிலிருந்து கிருஹ்ய சூத்திரத்தில் கூறியுள்ளவாறு திருமணச் சடங்குகளைச் செய்து வைத்தேன். ஆசார்யனான என்னிடமும், மற்ற அந்தணர்களிடமும் உத்தரவு பெற்று சிவனும் சிவையும் மகிழ்ச்சியோடு முறைப்படி திருமணத் தீயை வலம் வந்தனர். ஒரு பக்கம் பாட்டு, ஒரு பக்கம் ஆட்டம், மற்றொரு பக்கம் நிருத்தமும் நாட்டியமும் என அப்பொழுது அங்கு ஒரு பெருந்திருவிழாவே நடந்தது.

அதன்பின் ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு கூறத் தொடங்கினார்—— “சதாசிவனே! நான் தங்களது அனுமதியின்பேரில் சிவதத்துவத்தைக் கூறுகிறேன். தேவர்கள் மற்றும் முனிவர்களாகிய நீங்கள் அனைவரும் மனதை ஒருநிலைப்படுத்தி (நான் கூறுவதை)க் கேளுங்கள். இறைவனே! தாங்களே பிரதானமான பிரகிருதியும், அப்பிரதானமான அதாவது பிரகிருதியைக் கடந்து நிற்பவரும் ஆகும். பல பிரிவுகள் கொண்டவராயினும் பிரிவற்றவர். ஆதி அந்தமில்லா அருட்பெருஞ்சோதி வடிவினரான பரமேசுவரரான தங்களது முப்பிரிவுகளே மும்மூர்த்திகளான நாங்கள். தாங்கள், நான், பிரும்மா மூவரும் யார்? பரம்பொருளான தங்களது மூன்று அம்சங்களே படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் என்னும் முத்தொழில்களுக்காக ஒருவர் மற்றொருவரிடமிருந்து பிரிந்திருப்பதாகக் காணப்படுகிறது. திருவிளையாடல்களுக்காகத் திருமேனி தாங்கி வந்திருக்கும் தாங்கள் தங்கள் உண்மை சொரூபத்தைச் சற்றே சிந்தித்துப் பாருங்கள். தாங்களோ நிர்குணப் பிரும்ம சொரூபர். தாங்களே ஸகுணப் பிரும்மமும். பிரும்மா, விஷ்ணு, ருத்ரர் ஆகிய நாங்கள் மூவரும் தங்களது மூன்று அம்சங்களே. ஒரே உடலில் தலை, கால், கழுத்து என்று வெவ்வேறு உறுப்புகள் இல்லையா? அவை உடலிலிருந்து வேறுபட்டனவா? இல்லையே. அதேபோலத்தான் மும்மூர்த்திகளாக விளங்கும் நாம் மூவரும் பரமேசுவரனான தங்களது மூன்று பிரிவுகளே (உறுப்புகளே). ஜோதிமயமாக விளங்குபவரும், ஆகாயம் போல் எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து, எதிலும் ஒட்டுதலின்றித் தானே தன்னிருப்பிடமாக இருப்பவரும், முன்னைப்பழம் பொருட்கும் முன்னைப்பழம் பொருளானவரும், மாறுதலின்றி இதயகுகையில் எழுந்தருளிப்பவரும், வெளிப்படையாக ஊனக்கண்களுக்குப் புலனாகாதவரும், எல்லை காணாதவரும், என்றும் ஒரே மாதிரி விளங்குபவரும், ‘நெடுவாசி’ முதலிய விசேஷ குணங்களற்றவரும், அதனால் எவ்விதக் குறிப்புமின்றி விளங்கும் பரப்பிரும்மமுமாகி விளங்கும் அந்தச் சிவப்பரம்பொருளே தாங்கள். ஆகவே, தாங்கள்தானே அனைத்தும்!”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவர்களே! பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணு கூறியதைக் கேட்ட ஸ்ரீபரமசிவன் மகிழ்ச்சி கொண்டு உலகியல் நடைமுறையை ஏற்று இருகை கூப்பி நிற்கும் என்னிடம் அன்போடு பேசினார்.

சிவபெருமான் கூறுகிறார்—— “பிரும்மதேவரே! திருமணச் சடங்குகள் அனைத்தையும் மிகவும் அழகுறச் செய்தீர்கள். தாங்கள் (இப்பொழுது) எனக்கு ஆசார்யர் (புரோகிதர்). தங்களுக்கு என்ன தட்சணை தரவேண்டும்? கூறுங்கள். தேவர்களில் சிறந்தவரே! தாங்கள் தட்சிணை கேட்கத்தான் வேண்டும். அது பெறற்கரியதாயினும் பரவாயில்லை, கூறுங்கள். தங்களுக்குத் தரப்படாதது கூடவா உண்டு?”

முனிவரே! பகவான் ஸ்ரீசங்கரர் இவ்வாறு கூறியதைக் கேட்ட நான் இருகை கூப்பிப் பன்முறை வணங்கி வணக்கமாகக் கூறலானேன்—— “தேவேசனே! தாங்கள் என்னிடம் மகிழ்ச்சி கொண்டீராகில், நானும் வரம் கேட்கத் தகுதியுள்ளவனாகில், இப்பொழுது நான் கேட்பதை நிறைவு செய்தருள வேண்டும். மகாதேவா! தாங்கள் இதே வேதிகையில் இதே சொரூபத்துடன் என்றென்றும் விளங்க வேண்டும். மக்கள் தங்களைத் தரிசித்து, அதனால் தங்கள் பாவக் குவியல்களைப் போக்கிக் கொள்ளவேண்டும். இளம்பிறை அணிந்தவரே! தாங்கள் நேரிடையாக இங்கு விளங்குகையில் நான் ஓர் ஆசிரமம் அமைத்துக் கொண்டு தவமியற்ற வேண்டும். இதுவே எனது விருப்பம். சித்திரை மாத வளர்பிறை திரயோதசி திதியுடன் பூர நட்சத்திரமும் ஞாயிற்றுக்கிழமையும் சேரும் தினம் இந்நிலவுலகில் எவனொருவன் பக்தியோடு தங்களைத் தரிசிப்பானோ, அவனது பாவங்களனைத்தும் அந்நொடியிலேயே சாம்பலாக வேண்டும்; பெரும் புண்ணியம் பெற வேண்டும்; அனைத்து நோய்களும் அறவே அழியவேண்டும். எந்த ஒரு பெண் பாக்கியமற்றிருப்பினும், மலடியாயினும், ஒரு கண் பொட்டையாயினும், குரூபியாயினும், தங்களைத் தரிசித்த நொடியிலேயே அவளது குறைகளெல்லாம் மறைந்து விடவேண்டும்.”

என் வேண்டுதல், அவருக்கும் மற்றைய அனைவருக்கும் மகிழ்ச்சியைத் தருவதாகவே இருந்ததால் அவர் கூறுவாராயினார்—— “பிரும்மனே! நீ வேண்டியபடியே ஆகட்டும். நான் அகில உலகநலனுக்காக என் மனைவியான சதீதேவியோடு இந்த வேதிகையிலேயே நிலையாக இருப்பேன்.”

இவ்வாறு கூறிய சிவபெருமான் தனது அம்சமாக ஒரு சிலை வடிவத்தில் சதீதேவியோடு வேதிகையின் நடுவில் வெளித் தோன்றினார். அதன்பின் தன்னடியவர்களிடம் அன்பு கொண்டுள்ள சிவபெருமான் தக்ஷனிடம் விடைபெற்றுத் தன் மனைவியோடு கயிலையங்கிரி செல்ல மனங்கொண்டார். அப்பொழுது சிறந்த புத்திமானான தக்ஷன் இருகைகூப்பித் தலைவணங்கி காதலாகிக் கசிந்துருகித் துதிக்கலானான். ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு முதலிய தேவர்களும் முனிவர்களும் மற்றும் சிவகணங்களும் பலவாறாகத் துதித்துப் ‘போற்றி, போற்றி’ என்று கூறி மகிழ்ந்தார்கள். பின் தக்ஷன் வேண்டவே சிவபெருமான் தன் விருஷபமான நந்திகேசுவரர் மீது தானும் சதீதேவியோடு ஆரோகணித்து இமயம் நோக்கிச் சென்றார். அழகிய முத்துப்பற்கள் சற்றே தெரியுமாறு புன்னகைத்தவண்ணம் இறைவனோடு ரிஷபத்தில் அமர்ந்துள்ள சதீதேவி தனது நீலவண்ணத் திருமேனியால் சந்திரனில் தெரியும் நீலநிற ரேகை போல அழகுற விளங்கினாள்.

புதுமணத் தம்பதிகளின் ஒளியழகைக் கண்ட ஸ்ரீமந்நாராயணனும் மற்ற தேவர்களும் மரீசி முதலிய மகரிஷிகளும் மற்றுமுள்ள அனைத்து மக்களும் ஏன் தக்ஷனும்கூட அசைவற்று மயங்கி மோகித்திருந்தனர்! பின், சிலர் இனிமையாகப் பாட, சிலர் இசைக்கருவிகளை இசைத்தனர். சிவபெருமானது திருக்கல்யாண குணங்களைப் பாடியவண்ணம், அவரது பின்னால் எத்தனை எத்தனை மக்கள் மகிழ்ச்சியோடு சென்றனரோ! பாதி வழியில் பகவான் தக்ஷனுக்கு விடைகொடுத்து அனுப்பிவிட்டுத் தன் காதலில் திளைக்கும் தன் பிரமத கணங்களோடு தன்னிருப்பிடமான கயிலை சென்று சேர்ந்தார். ஸ்ரீவிஷ்ணு முதலிய தேவர்களனைவருக்கும் விடைகொடுத்த பின்பும், அவர்கள் பக்தியோடும் அன்போடும் அவரைப் பின்தொடர்ந்தனர். தேவர்கள், பிரமத கணங்கள், தன் மனைவி ஆகிய அனைவருடனும் இமயத்தில் விளங்கும் கயிலையை மகிழ்ச்சியோடு சென்றடைந்தார். அங்கு சென்றதும் தேவர்கள், முனிவர்கள், மற்றுமுள்ளவர்கள் ஆகிய அனைவரையும் முறைப்படி கௌரவித்து மகிழ்ச்சி பொங்க விடைகொடுத்தனுப்பினார். அவர்களும் வணங்கித் துதித்து முகம் மலரத் தங்களிருப்பிடம் சென்றனர். பரசிவத்தையே என்றும் மனதில் சிந்தித்திருக்கும் சிவபெருமான் இமயமலை சிகரத்தில் தன் மனையாளான சதீதேவியோடு ஆனந்தமாகக் களித்திருந்தார்.

சூதர் கூறுகிறார்—— முனிவர்களே! முன்பு ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தில் சிவபெருமானுக்கும் சதீதேவிக்கும் எவ்வாறு திருமணம் நடந்ததோ, அதை அவ்வாறே உங்களுக்குக் கூறினேன். திருமணச்சடங்குகளிலோ, வேள்விகளிலோ அல்லது நல்ல மங்கள காரியங்கள் தொடங்கும் போதோ, சிவபூஜை முடித்து, அமைதியான (சாந்தமான) மனதோடு இக்கதையைக் கேட்பவன் தொடங்கிய செயல்களும், திருமணத்திற்கான முன்னேற்பாடுகளும், எந்த ஓர் இடையூறும் இன்றி மங்களமாக முடியும். மற்ற நற்காரியங்களும் இடையூறின்றி நிறைவு பெறும். இவ்வரலாற்றை அன்போடு கேட்கும் திருமணமான கன்னிகைப் பெண்கள், இன்பம், சௌபாக்கியம், நல்லொழுக்கம், நன்னடத்தை (ஆசாரம்) முதலிய நற்குணங்கள் நிரம்பப் பெற்ற கற்பரசிகளாகவும், மக்கட்செல்வம் பெற்றவர்களாகவும் ஆவார்கள்.

அத்தியாயம் : இருபத்தொன்று முதல் இருபத்து மூன்று வரை

சதீதேவி வினவ, சிவபெருமான் ஞானம் மற்றும் ஒன்பதுவிதமான பக்தியின் நிலையினை வர்ணித்தல்

கயிலையங்கிரி மற்றும் இமயமலைச்சாரலில் சிவபெருமானும் சதீதேவியும் புரிந்த திருவிளையாடல்களைப் பற்றி விரிவாக எடுத்தியம்பியபின் பிரும்மதேவர் கூறலானார். முனிவரே! முன்பொரு நாள் சதீதேவி ஸ்ரீசிவபெருமானைத் தனிமையில் சந்தித்து இருகைகூப்பி வணங்கி நின்றாள். ஸ்ரீசிவபெருமான் மனம் மகிழ்ந்திருப்பது கண்ட சதீதேவி பக்தியோடு வணங்கியவாறே கூறலானாள்.

சதீதேவி கூறுகிறார்—— “தேவாதிதேவரே! மகாதேவா! கருணைக்கடலே! இறைவா! ஏழைப்பங்காளரே! யோகேசுவரரே! என் மேல் கருணை கொள்ளக்கூடாதா? தாங்களோ பரம்பொருள்; அனைவருக்கும் ஒரே தலைவரான பரமன்; சத்துவம், ராஜஸம், தாமஸம் என்னும் முக்குணங்களையும் கடந்தவர்; நிர்குணரும் ஸகுணரும் நீங்கள்; அனைத்திற்கும் சாட்சி; விகாரமற்றவர்; பெருந்தலைவர்; அனைவரது பாவங்களையும் போக்குவதாலன்றோ தங்களை ‘ஹரன்’ என்கின்றனர். நான் மிகவும் கொடுத்து வைத்த புண்ணியவதி. ஏனெனில் தங்களுக்கு மிகவும் பிரியமானவள். தங்களோடு கூடி மகிழும் புண்ணியம் செய்த மனைவி. எம்பிரானே! அடியார்க்கெளியவர் என்பதாலன்றோ தாங்கள் என்னை மனைவியாக ஏற்றீர்கள். இறைவனே! நான் தங்களோடு வெகுகாலம் கூடி மகிழ்ந்துள்ளேன். மகேசா! இதனால் நான் மிகவும் திருப்தி அடைந்தேன். அதனால் இப்பொழுது என் மனம் அங்கிருந்து வெளியேறிவிட்டது. தேவதேவரான ஹரனே! இப்பொழுதோ என் மனம் அந்த உயர்ந்த பரமதத்துவத்தையே அறிய ஆவல் கொண்டுள்ளது. அதுதானே நிரதிசயவின்பத்தை (அளவிற்கெட்டாத இன்பத்தை)த் தரவல்லது. அந்த தத்துவஞானத்தாலன்றோ ஜீவனானவன் சம்சாரமாகும் இந்தத் துன்பக்கடலிலிருந்து கரையேற முடியும். நாதா! எந்தவொரு கர்மாவைச் செய்வதால் ஜீவன் பரமபதத்தைப் பெறுகிறானோ, சம்சாரமான உலகியல் தளையிலிருந்து விடுதலை பெறுகிறானோ, அந்த ஆன்மதத்துவத்தைக் கருணைகூர்ந்து எனக்குக் கூறியருள வேண்டும்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! ஆதிசக்தி மகேசுவரியான சதீதேவி ஜீவராசிகள் நன்மை பெற வேண்டி (கடைத்தேற வேண்டி) உயர்ந்த பக்திபாவத்தோடு சிவபெருமானிடம் இவ்வாறு கேட்கவே, சிவபெருமான் மிகவும் மகிழ்ந்து கூறத் தொடங்கினார். அவரோ தன் விருப்பப்படி திருமேனி ஏற்பவர். யோகமார்க்கத்தில் நின்று போகமார்க்கத்தை வெறுத்துத் துறந்தவர்.

சிவபெருமான் கூறுகிறார்—— தக்ஷன் திருக்குமாரியே! தேவீ மகேசுவரீ! உலகியல் மனப்பதிவுகளான வாஸனைகளில் கட்டுண்ட ஜீவராசிகள், கேட்ட அந்நொடியிலேயே அதிலிருந்து விடுதலை பெறுவதற்கான உயர்ந்த ஆன்மதத்துவத்தை இப்பொழுது கூறுவேன், கேள். ஆன்மீக அறிவான விஞ்ஞானமே பரம தத்துவம். அந்த விஞ்ஞானம் மலரும்போது ‘நான் பிரும்மம்’ என்கிற உறுதியான எண்ணம் வருகிறது. அப்பொழுது பிரும்மத்தைத் தவிர, மற்ற வஸ்துக்களைப் பற்றிய எண்ணமே இருக்காது. அவ்வாறறிந்த விஞ்ஞானியின் மனம் எப்பொழுதும் தூயதாக இருக்கும். அன்பே! அந்த விஞ்ஞான அறிவு கிடைத்தற்கரிது. இம்மூவுலகிலும் அதை அறிந்தவர் மிகமிகச் சிலரே ஆகும். அவன் யாராயினும் எப்படியாயினும் எப்பொழுதும் என் சொரூபனே. அவனே சாட்சாத் பராத்பரனான பிரும்மம். அந்த ஆன்மிக அறிவின் தாயே எனது பக்தி. அது இவ்வுலக போகங்களையும் அவ்வுலக முக்தியையும் அளிப்பது. என்னருள் இருப்பின் அது எளிதில் கிட்டும். அந்த இறை பக்தி ஒன்பது வகையாகும். பக்திக்கும் ஞானத்திற்கும் வேறுபாடில்லை. பக்தனுக்கும் ஞானிக்கும் கிடைக்கும் இன்பம் ஒன்றேதான். பக்தியை வெறுப்பவனுக்கு ஞானம் கிட்டாது. தேவி! நான் என்றென்றும் பக்தர்களின் அடிமையே. பக்தியின் நிறைவிருப்பின் ஜாதியில் தாழ்ந்தவனாயினும், அந்த நீசனின் திருமாளிகைக்குத்தான் நான் செல்வேன். இதில் ஐயமுற வேண்டாம்.

ப4க்தௌ க்ஞாநே ந பே4தோ3

ஹி தத்கர்து: ஸர்வதா3 ஸுக2ம் ।

விக்ஞாநம் ந ப4வத்யேவ

ஸதி ப4க்திவிரோதி4ந: ॥

ப4க்தாதீ4ந: ஸதா3ஹம் வை

தத்ப்ரபா4வாத்3 க்3ரு॒ஹேஷ்வபி ।

நீசாநாம் ஜாதிஹீநாநாம்

யாமி தே3வி ந ஸம்ஶய: ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 23/16—17

சதீதேவியே! அந்த பக்தி ஸகுண பக்தி, நிர்குண பக்தி என இருவகைப்படும். சாஸ்திரத்திற்குட்பட்ட பக்திநெறி வைதீ (வேதநெறி) எனப்படும். மற்றொன்று அன்புப்பெருக்கால் இதயத்தில் தோன்றுவதான சுபாவ (இயற்கையான) பக்தி. இதுவே சிறந்த பக்தி. இதிலிருந்து வேறுபட்ட பற்றுடன் கூடிய பக்தி மிக மிகத் தாழ்ந்ததாகக் கருதப்படும். முன்பு கூறப்பட்ட ஸகுண பக்தி, நிர்குண பக்தி என்ற இரண்டும் நைஷ்டிகீ (ஊன்றிய) பக்தி, அநைஷ்டிகீ (மேம்போக்கான ஏதோ கடமை என்னும் எண்ணம் மிகுந்த) பக்தி என இருவகையாகும். நைஷ்டிகீ பக்தி ஆறு வகையாகும். அநைஷ்டிகீ பக்தி என்பது ஒரே ஒருவகைதான். அறிஞர்கள் விஹிதா (தீர்மானிக்கப்பட்டது), அவிஹிதா (நிச்சயமற்றது) முதலிய வேறுபாடுகளால் பலவகை என அதை எண்ணுகிறார்கள். இவ்விரண்டுவித பக்திகளிலும் பலவாறான பேதங்களும் உட்பிரிவுகளும் உள்ளதால், அது பிறிதோரிடத்தில் வர்ணிக்கப்படுகின்றது. ஸகுண—நிர்குண பக்திகளுக்கு ஒன்பது அங்கங்கள் (பகுதிகள்) என்று முனிவர்கள் கூறுகிறார்கள். தக்ஷன் மகளே! நான் அந்த ஒன்பது அங்கங்களையும் கூறுகிறேன். கவனமாக ஆவலோடு கேட்டுத் தெளி. தேவி! அவை—— சிரவணம் (கேட்டல்), கீர்த்தனம் (வாயாரப் பாடுதல்), ஸ்மரணம் (மனதார நினைத்தல்), ஸேவனம் (தொண்டுபுரிதல்), தாஸ்யம் (அவருக்கே ஆட்படுதல்), அர்ச்சனம் (நறுமண மலர் கொண்டு அர்ச்சித்தல்), வந்தனம் (தொழுதடி வணங்குதல்), ஸக்யம் (தோழமை கொள்ளுதல்), ஆத்மசமர்ப்பணம் (தன்னையே இறைவன்பாற்படுத்துதல்). அறிஞர்கள் இவற்றையே பக்தியின் ஒன்பது அங்கங்களாகக் கூறுகின்றனர்.

ஶ்ரவணம் கீர்தநம் சைவ

ஸ்மரணம் ஸேவநம் ததா2 ।

தா3ஸ்யம் ததா2ர்சநம் தே3வி

வந்த3நம் மம ஸர்வதா3 ॥

ஸக்2யமாத்மார்பணம் சேதி

நவாங்கா3நி விது3ர்பு3தா4: ।

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 23/22

சிவே! பக்தியின் உட்பிரிவுகளும் பலவாறாக உள்ளன. தேவி! முன்கூறப்பட்ட பக்தியின் ஒன்பது அங்கங்களின் தனித்தனியான இலக்கணங்களைக் கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேள். அது இகபர இன்பங்களைத் தரவல்லது. நிலையான ஓர் ஆசனத்தில் அமர்ந்து மனம்—மொழி—வாக்குகளால் எனது திருவிளையாடல்களான அமுதமொத்தத் திருக்கதைகளை அதற்குண்டான மரியாதையுடன் இருசெவி நிரம்பத் திரும்பத் திரும்பக் கேட்டுப் பருகுவதே ‘சிரவணம்’ (கேட்டல்) எனப்படும். நான் பிறர் கண்களுக்கு எட்டுமாறு தோன்றியும், பின்பு அதற்காகச் செய்யும் திருவிளையாடல்களான செயல்களையும், இவை தெய்வீகமானது என்கிற எண்ணத்துடன் இதயத்தில் தாங்கி இருத்தி வாயார உரக்கப்பாடி மகிழ்வதே ‘கீர்த்தனம்’ (பாடிப் பரவுதல்) ஆகும். (இன்று, நாளை, நேற்று என்னும் காலத்திற்குட்படாது நிற்கும்) நித்தியனான என்னை எங்கும் என்றும் நீக்கமற நிறைந்தவன் என்னும் திட உறுதியோடு இவ்வுலகில் பயமின்றிருத்தலே ‘ஸ்மரணம்’ (நினைத்தல்) ஆகும். விடிவோரையில் அருணோதயம் முதல் இறைவனுக்குகந்த அந்தந்த வேளைகளில் பொறி—புலன்களையடக்கி இதயம் கனிந்து செய்யப்படும் பணிவிடைகளே ‘ஸேவனம்’ (தொண்டுபுரிதல்) என்னும் பக்தியாகும்.

இறைவனது பணியாளனாகத் தன்னை நினைந்து, இதயத்தில் அமுதமெனத் திகழும் இறைவனைத் தன் இதயத்திலிருத்தி, அவரது அன்பைப் பெறுதலே ‘தாஸ்யம்’ (ஆட்படுதல்) என்னும் பக்தியாகும். தனது செல்வச்செழிப்பிற்குகந்தபடி சாஸ்திரங்களில் கூறிய விதிமுறைகள் தவறாது அர்க்யம், பாத்யம், ஆசமனீயம் என்னும் முறையில் பதினாறு வகையான உபசாரங்களைச் செய்து இறைவனை வழிபடுதல் ‘அர்ச்சனம்’ என்னும் பக்தியாகும். இறைவனது திருநாமங்களையும் துதிகளையும் வாயினால் பாடி, மனதினால் சிந்தித்து, தனது எட்டு அங்கங்களும் தரையில் படிந்திருக்க வீழ்ந்து வணங்குதலே ‘வந்தனம்’ (தொழுதடி வணங்குதல்) என்னும் பக்தியாகும். இறைவனது செயல் நன்மையோ, தீமையோ — எதுவானாலும், அது நமது நன்மைக்கே ஆகும் என்னும் உறுதியான நம்பிக்கை வைத்தலே ‘ஸக்யம்’ (தோழமை) எனும் பக்தியாகும்.

மங்க3ளாऽமங்க3ளம் யத்3 யத்

கரோதீதீஶ்வரோ ஹி மே ।

ஸர்வம் தந்மங்க3ளாயேதி

விஶ்வாஸ: ஸக்2யலக்ஷணம் ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 23/32

நமது நமது என்று கூறப்படும் உடல் முதலிய எதுவொன்றானாலும், அவையனைத்தும் ‘இறைவனை மகிழ்விப்பதற்காகவே ஏற்பட்டன’ என்னும் எண்ணத்தோடு அவற்றை அவருக்கே என அர்ப்பணம் செய்து, தனக்கென்று எந்தவொன்றையும் வைத்துக் கொள்ளாது அல்லது தனது வாழ்வியலுக்கென்னும் சிந்தனையற்று இருப்பதே ஆத்மசமர்ப்பணம் (தன்னையே இறைவன்பாற்படுத்துதல்) என்னும் பக்தி. இவ்வொன்பதும் எனது பக்தியின் அங்கங்களாகும். இவை இகபர நலன்களை அளிப்பன. இறையறிவான ஞானத்தை வளர்க்கும் இச்சாதனங்களே எனக்குகந்தனவாகும். பில்வ பத்திரம் முதலியன பறித்து இறைவனுக்குச் சாற்றுதல் போன்றனவும் பக்தியின் பாற்படும். இவற்றைப் பெரியோர்களிடம் கேட்டறிதல் வேண்டும்.

அன்பானவளே! பல பிரிவுகளும் உட்பிரிவுகளும் கொண்ட என் பக்தி மிக உயர்ந்தது. ஞானத்தையும் வைராக்கியத்தையும் தரவல்ல தாயே பக்தி. முக்தியான மோட்சம் பக்திக்குப் பணியாள். இப்பக்தியே அனைத்துச் சாதனங்களிலும் மேம்பட்டு நிற்பது. இதன் வாயிலாக அனைத்துக் கர்மங்களின் பயனையும் பெறலாம். உன்னைப் போலவே இப்பக்தியும் எனக்குப் பிரியமானவள். எவனது இதயத்தில் இந்த பக்தி என்றும் எப்பொழுதும் நிலைத்து நிற்குமோ, அந்த சாதகன் எனக்கு மிகவும் உகந்தவனாவான். தேவி! மூவுலகங்களிலும் நான்கு யுகங்களிலும் பக்தியைப் போன்று அனைத்து நலன்களையும் அளிக்கவல்ல சிறந்ததொரு சாதனம் வேறில்லை. கலியுகத்திலோ இந்த பக்தியே நன்மையளிக்கவல்ல எளியதொரு சாதனமாகும்.

த்ரைலோக்யே ப4க்திஸத்3ரு॒ஶ:

பந்தா2 நாஸ்தி ஸுகா2வஹ: ।

சதுர்யுகே3ஷு தே3வேஶி

கலௌ து ஸுவிஶேஷத: ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 23/38

கலியுகத்தில் ஞானத்தையும் வைராக்கியத்தையும் ஏற்பார் எவருமிலர். ஆகவே, அவையிரண்டும் உற்சாகமற்று வயோதிகமாகி உடல் நலிவு பெற்றன. ஆனால் பக்தியோ, இக்கலியாகட்டும் மற்ற மூன்று யுகங்களாகட்டும் — எதிலும் உடனே பயனை அளிக்கவல்லது. பக்தியின் பெருமையினாலேயே நான் அதற்கு ஆட்பட்டுள்ளேன் என்பதில் சிறிதும் ஐயம் வேண்டாம். இவ்வுலகில் பக்தியுள்ளம் கொண்டவர்க்கு நான் என்றும் உதவுபவன். அவனது இன்னல்களைக் களைபவன். அவனது பகையாளி என்னால் தண்டிக்கப்படுபவனேயாகும் என்பதில் ஐயமுண்டோ?

யோ ப4க்திமாந் புமாந்(ல்)லோகே

ஸதா3ஹம் தத்ஸஹாயக்ரு॒த் ।

விக்4நஹர்தா ரிபுஸ்தஸ்ய

த3ண்ட்3யோ நாத்ர ச ஸம்ஶய: ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 23/41

தேவி! நான் எனது அடியார்களைக் காக்கும் காவற்காரன். அதற்காகவேதான் நான் சினங்கொண்டு காலனைக் கண்களால் எரித்தேன். பக்தனைக் காத்தருளவே முன்பொரு முறை நான் சினத்தால் சூலமேந்திச் சூரியனைக் கொல்லவும் ஓடினேன். பக்தனுக்கு ஆட்பட்டன்றோ இராவணனை அவனது சுற்றம் மற்றும் படைகளுடன் சினந்து ஒதுக்கினேன். அதற்காக நான் எவரிடமும் ஓரஞ்சாரவில்லையே (பட்சபாதம் செய்யவில்லையே). சதீதேவியே! பல சொல்லி என்ன? நான் என்றென்றும் அடியார்க்கடியவன். பக்தி செய்பவனுக்கு நான் மிகவும் ஆட்பட்டவன்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! இவ்வாறு பக்தியின் மேன்மைகளைக் கேட்ட சதீதேவி மிக்க மகிழ்ச்சியுற்றாள். சித்தம் தெளிய சிவபெருமானை மனமார வழுத்தினாள் (துதித்தாள்). முனிவரே! சதீதேவி பக்தியைப் பற்றிய விளக்கத்தை மேலும் கேட்க விரும்பி வினவலானாள்—— “ஜீவராசிகளைக் கைதூக்கி விடுவதும் அனைத்து நலன்களை அளிப்பதுமான சிறந்த சாஸ்திரம் எது? மேலும் யந்திரம்—மந்திரம், சாஸ்திரம், அதன் பெருமைகள், மக்களைக் கையமர்த்தி நற்கதிக்கு உய்விக்கும் சாதனங்கள் ஆகியன என்னென்ன? அவை பற்றிய விளக்கங்கள் யாவை?” சதீதேவியின் வினாக்களைக் கேட்ட சிவபெருமான் பெருமகிழ்ச்சி கொண்டு மக்கள் முன்னேற்றத்திற்காகச் சாஸ்திரங்களைப் பற்றிய விளக்கத்தை மகிழ்ச்சியோடு கூறினார். சிவபெருமானும் அந்தந்த தேவதைகளுக்கான யந்திரம், மந்திரம், தந்திரம் முதலியனவற்றோடு அவர்களின் பெருமைகளையும், அதற்கான ஐந்து பிரிவுகளோடும் விளக்கிக் கூறினார். முனிவரே! அந்த தேவதைகளின் இதிகாசங்கள், கதைகள், அவர்களது அடியார்களின் பெருமைகள், வர்ணாசிரம தர்மங்கள், அரசருக்கான நெறிமுறைகள், மக்கட்கடமைகள், பெண்டிற்கான அறநெறிகள், என்றென்றும் அழியாது நிலைத்து விளங்கும் வர்ணாசிரம தர்மங்கள், மக்களுக்கு நல்வாழ்வு நல்கும் வைத்திய (மருத்துவ) சாஸ்திரங்கள், சோதிட சாஸ்திரங்கள், சாமுத்திரிகா லட்சண சாஸ்திரம், மற்றுமுள்ள பலப்பல சாஸ்திரங்களையும் கருணையோடு விளக்கிக் கூறினார். மூவுலகங்கட்கும் இன்பம் அளிப்பவர்களும், அனைத்தும் அறிந்தவர்களும், உலகிற்கு உபகரிப்பதே தங்கள் குறிக்கோளாகக் கொண்டவர்களும், நற்குணங்களனைத்தும் வடிவேற்று வந்தனவோ! என்னுமாறு திருமேனி தாங்கி வந்தவர்களுமான சிவபெருமானும் சதீதேவியும் இமயமலைச்சாரலில் விளங்கும் கயிலையங்கிரியிலும் மற்றுமுள்ள பல்வேறு இடங்களிலும் பல்வேறான திருவிளையாடல்களை ஆற்றினர். அவர்கள் இருவரும் பரப்பிரும்மமேயன்றோ!

அத்தியாயம் : இருபத்து நான்கு

தண்டகவனத்தில் சிவபெருமான் ஸ்ரீராமனைச் சிரந்தாழ்த்தி வணங்கியதைக் கண்ட சதீதேவி கொண்ட மயக்கம்; சிவபெருமான் கூற சதீதேவி ஸ்ரீராமனைப் பரீட்சித்தல்

நாரதர் கேட்கிறார்—— பிரும்மதேவரே! ஜீவராசிகளைப் படைத்து, அவற்றின் முன்வினைக்கேற்ப இனிவரும் பிறப்புகளையும் வாழ்க்கையையும் நிர்ணயிக்கும் கருணைக்கடலே! சிவபெருமான் மற்றும் நலன்களை வாரி வழங்கும் சதீதேவியின் புகழ் கதைகளைக் கூறியருளினீர்கள். அவர்களது திருப்புகழ் கூறும் கதைகளைக் கருணையோடு மேலும் கூற வேண்டுகிறேன். சிவதம்பதிகள் கயிலையில் மேலும் செய்த திருவிளையாடல்களைக் கூற வேண்டும்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! சிவதம்பதிகளின் சரித்திரத்தை நான் கூற அன்போடு கேள். அவர்கள் அங்கு கயிலையில் உலகியலை ஏற்று அதன்படி திருவிளையாடல்களைச் செய்யலானார்கள். இவ்வாறிருக்கையில், சதீதேவி ஒரு சமயம் சிவபெருமானை விட்டுப் பிரிய நேர்ந்ததே என்று சிறந்த அறிஞர்கள் கருதுகிறார்கள். ஆனால் முனிவரே! உண்மையில் அவர்கள் இருவருக்குள்ளும் பிரிவு எவ்வாறு ஏற்படும்? ஏனெனில், அவர்கள்தான் சொல்லும் பொருளும் போல் ஒருங்கிணைந்துள்ளனரே! சக்தி, சக்திமானை விட்டுப் பிரிய இயலுமா? ஈருருவும் ஓருருவான சித் சொரூபமன்றோ! ஒரு வேளை திருவிளையாடல்களில் காணும் ருசிக்கேற்ப பிரிவும் நேரலாமே! ஈசுவரர்களாக இருப்பினும் உலகியலுக்கேற்ப அவர்கள் நடத்தும் திருவிளையாடல்கள் ஒருவேளை நாடகமாகவும் இருக்கலாம். வேள்வியில் சிவபெருமானை ஒதுக்கியதாகத் தெரிந்த சதீதேவி, தன் தந்தை தக்ஷன் செய்யும் வேள்விக்குச் சென்றாள். அங்கு தன் மணாளரான சிவபெருமானுக்குரிய மரியாதையின்மையைக் கண்டு (அங்கு வேள்வித்தீயில்) தன்னுடலை மாய்த்துக் கொண்டாள். அந்தச் சதீதேவியே ‘பார்வதீ’ என்னும் திருப்பெயருடன் திரும்பவும் இமவானின் திருமகளாகப் பிறந்து கடுந்தவமியற்றிச் சிவபெருமானையே மணாளராக அடைந்தாள்.

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— மகரிஷிகளே! இவ்வாறு பிரும்மதேவர் கூறியதைக் கேட்ட நாரதர் சிவாசிவர்களின் புகழ் பாடுவதைப் பற்றி மேலும் கேட்கலானார்.

நாரதர் கேட்கிறார்—— பெரியோரே! ஸ்ரீமந்நாராயணனின் முக்கிய சீடரே! சிவதம்பதிகளின் விருப்பமான எண்ணங்கள், நடைப்பழக்கங்கள் கொண்ட சரிதங்களைச் சற்றே விளக்கமாகக் கூறவேண்டுகிறேன். தந்தையே! தன்னுயிரைவிட அதிகமாக நேசித்த தன் தர்மபத்தினியான சதீதேவியை பகவான் சங்கரர் ஏன் தியாகம் செய்தார்? இந்நிகழ்ச்சி சற்றே விசித்திரமாகத் தோன்றுகிறது. ஆகவே, இதை அவசியமாகக் கூறத்தான் வேண்டும். தங்கள் திருமகனான தக்ஷனது வேள்வியில் சிவபெருமானுக்கு அவமரியாதை ஏற்பட்டது எப்படி? தன் தந்தையின் வேள்விக்குச் சென்ற சதீதேவி எவ்வாறு தன்னுடலை நீத்தாள்? அதன்பின் அங்கு என்னதான் நடந்தது? சிவபெருமான் என்ன செய்தார்? இவற்றைக் கேட்க என் மனம் துடிப்பதால் தாங்கள் அவசியம் (விளக்கமாகக்) கூற வேண்டுகிறேன்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நற்பிள்ளாய்! நாரதா! நீ சிறந்த அறிவாளி. இளம்பிறையணிந்த சிவபெருமானது சரித்திரத்தை மற்ற மகரிஷிகளோடு ஆனந்தமாகக் கேள். ஸ்ரீமந்நாராயணன் முதலிய தேவர்கள் அனைவராலும் வணங்கத் தகுந்த சிவப்பரம்பொருளை வணங்கி, அவரது ஒப்புயர்வற்ற சரித்திரத்தைக் கூற விழைகிறேன். முனிவரே! இதுவும் சிவனது ஒரு திருவிளையாடலே ஆகும். பலப்பலத் திருவிளையாடல்கள் புரிந்திடினும் அவர் சுதந்திரர்; விகாரமற்றவர். சதீதேவியும் அவர் போன்றவளேதான். இல்லையேல் அவ்வாறான செயல்புரிவதில் யார்தான் திறனுடையார்? சிவபெருமானன்றோ பரப்பிரும்மமான பரம்பொருள்!

மூவுலகங்களிலும் சுற்றித் திரிந்து திருவிளையாடல்கள் புரியும் சிவபெருமான், முன்பொரு சமயம் சதீதேவியுடன் தன் காளை வாகனத்தில் அமர்ந்து, இந்நிலவுலகைச் சுற்றி வந்தார். அவ்வாறு சுற்றி வந்த இறைவன் தண்டகாரண்யம் வந்தடைந்தார். அங்கு இலக்குமணனோடு வீற்றிருக்கும் ஸ்ரீராமபிரானைக் கண்டார். ஸ்ரீராமனோ இராவணன் கபடமாகக் கவர்ந்து சென்ற சீதாப்பிராட்டியைத் தேடிக் கொண்டிருந்த சமயம் அது. ‘ஹே சீதே! ஹே சீதே!!’ என்று இங்குமங்கும் நாற்புறமும் உரக்கக் கூவிக் கொண்டு கதறியழுதவண்ணம் இருந்தார். அவர் மனதிலோ விரகம் படர்ந்திருந்தது. கதிரவன் குலத்திற்கோர் குலவிளக்காய், தயரதன் மதலையாய், படியில்குணத்து (அளக்க முடியாத நற்குணம்) பரதநம்பிக்கு அண்ணனாய், வீரருக்கு வீரராய் திருவவதாரம் செய்த ஸ்ரீராமபிரானே மகிழ்ச்சியின்றி இலக்குமணனோடு வனத்தில் இங்குமங்கும் அலைந்து திரிகிறாரே. திருமுகமோ ஒளியின்றி வாடித் துவண்டு கிடக்கிறதே. இச்சமயத்தில் பெருமனங்கொண்ட பூர்ணகாமனான சிவபெருமான் பெருமகிழ்ச்சியோடு அந்த ஸ்ரீராமனை வணங்கி, ‘போற்றி, போற்றி’ என்று கூறிக் கொண்டே வேறிடம் சென்றார். அடியார்க்காட்பட்ட விமலனான சிவபெருமான் அவ்வனத்தில் ஸ்ரீராமனுக்குத் தன் தரிசனத்தை அளிக்கவில்லை. மோகத்தில் ஆழ்த்தும் இம்மாதிரியான சிவலீலையைக் கண்டு சதீதேவி மிகவும் வியந்தாள்! அவரது மாயையில் சிக்கிய சதீதேவி கூறலானாள்.

சதீதேவி கேட்கிறாள்—— “தேவதேவரே! தாங்கள் அனைத்திற்கும் ஈசன். பரப்பிரும்மமும் பரமேசனும் தாங்களே. பிரும்மா, விஷ்ணு முதலிய தேவர்களனைவரும் என்றும் எப்பொழுதும் தங்களுக்குச் சேவை செய்து வருகிறார்கள். அனைவராலும் போற்றப்படுபவர் தாங்கள். சேவிக்கத்தக்கவரும் தியானிக்கத்தக்கவரும் தாங்களே. பலவாறான முயற்சிகள் கொண்டே வேதாந்த சாஸ்திரங்கள் தங்களை அறிய முயல்கின்றன. தாங்களோ விகாரமற்றவர்; தலைவருக்கெல்லாம் தலைவர். பிரிவாற்றாமையால் வாடி வதங்கிச் சோர்ந்து அலைந்து திரியும் இவ்விருவரும் யார்? கைகளில் வில். பார்க்கச் சிறந்த வீரர்களாகக் காட்சியளிக்கின்றனர். திரிவதோ வனத்தில். சோர்வாக வேறு காண்கின்றனர். என்ன கொடுமை இது? இவர்களில் மூத்தவர் நீலத்தாமரையொத்த கருநீல நிறத்தர். அவரைக் கண்டு நீங்கள் மகிழ்ச்சி கொண்டது ஏனோ? சித்தமும் தெளிவடைந்ததாகத் தெரிகிறதே. ஏதோவொரு சிறந்த பக்தனைப் போல வணக்கமாக நிற்பது ஏனோ? இறைவா! நலனருளும் நால்வேதப் பொருளே! தலைவனான ஒருவன் பணியாளான சேவகனை வணங்குவானா? இது சரியாகத் தெரியவில்லையே! தாங்கள்தான் என் ஐயத்தைப் போக்க வேண்டும்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! மங்களங்களே வடிவெடுத்த ஆதிசக்தியான பரமேசுவரி சதீதேவி சிவமாயையில் மயங்கி, சிவப்பரம்பொருளிடம் இவ்வாறு கேட்கவே, இதைச் செவிமடுத்த சிவபெருமான் சற்றே புன்முறுவலித்துக் கூறலானார். அவர்தான் ஆடலரசனாயிற்றே!

சிவபெருமான் கூறுகிறார்—— “தேவி! நான் ஒளிவு மறைவின்றி உள்ளதை உள்ளவாறு கூறுகிறேன். வரமளித்தலின் பெருமையாலேயே நான் இவர்களை ஆதரவுடன் வணங்கினேன். வீரர்கள் கொண்டாடும் வீரர்களான இவர்கள் ஸ்ரீராமன், லக்ஷ்மணன் என்னும் சகோதரர்கள்; சூரிய வம்சத்தில் உதித்தவர்கள்; மன்னன் தசரதனின் புதல்வர்கள்; அறிவுச் செம்மல்கள். வெளுப்பாயிருக்கும் இளையவன் ஆதிசேடனின் திருவவதாரம். இவன் பெயர் இலக்குவன். இவனது அண்ணன் ஸ்ரீராமன். ஸ்ரீமந்நாராயணனே தன் முழுக் கலைகளுடன் இத்திருமேனியில் தோன்றியுள்ளார். இவரைச் சொல்ல, இன்னல்கள் களையும். சான்றோர்களான நல்லோர்களைக் காக்கவும் நம் போன்றார்க்கு நலம் அளிக்கவுமே இந்நிலவுலகில் திருவவதாரம் செய்துள்ளார்.”

ஆக்கும் கடவுளான சிவபெருமான் இவ்வாறு கூறிவிட்டுச் சற்றே மௌனம் சாதித்தார். இவ்வாறு கூறக் கேட்டும் சதீதேவியின் மனதில் நம்பிக்கை பிறக்கவில்லை. ஏனெனில் சிவமாயை திறலுடையதன்றோ! மூவுலகங்களையுமே மாயவலையில் தளைப்பதாயிற்றே! தன் வார்த்தையால் சதீதேவியின் மனதில் நம்பிக்கை பிறக்கவில்லை என்பதையறிந்த ஆடலரசன் (பழையாடி சிவபெருமான்) மேலும் கூறலானார்.

சிவபெருமான் கூறுகிறார்—— தேவி! நான் சொல்வதைக் கேள். நான் கூறியதில் உனக்கு நம்பிக்கை இல்லையெனில், நீயே அங்கு சென்று, உன் புத்திக்கெட்டியபடி பரீட்சை செய்து கொள். உன் மயக்கம் தெளிய வேண்டுமல்லவா? அதற்கேற்பச் செயல்படுத்து. அதுவரை நான் இந்த ஆலமரத்தினடியில் நிற்கிறேன்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! சிவபெருமானின் கட்டளைப்படி சதீதேவி அங்கு சென்றாள். சென்றவள், ‘வனத்தில் திரிந்து தவிக்கும் இராமபிரானை நான் எவ்வாறு பரீட்சிப்பேன். சரி! நான், சீதையின் வேடத்தில் இராமனிடம் செல்வேன். ஸ்ரீராமன் உண்மையாகவே ஸ்ரீவிஷ்ணுவாக இருப்பின் நிச்சயம் அனைத்தையும் அறிவார். இல்லையேல், என்னை அடையாளம் காணவியலாது? என்று மனதிலே சிந்தித்தாள். இவ்வாறு சிந்தித்த சதீதேவி சீதையாக மாறி, ஸ்ரீராமனைப் பரீட்சிக்க, அவரருகில் சென்றாள். உண்மையில் அவள்தான் சிவமோகத்தில் மயங்கியன்றோ இருக்கிறாள். சீதையின் வடிவில் சதீதேவி வந்துள்ளதைக் கண்ட ரகுகுலத்தோன்றலான ஸ்ரீராமன், சிவத்திருவைந்தெழுத்தை ஓதியவண்ணம் அனைத்தையும் அறிந்து சற்றே முறுவலித்து வணங்கிக் கூறலானார்.

ஸ்ரீராமன் கூறுகிறார்—— சதீதேவியே! வணக்கம். சிவபெருமான் எங்கு சென்றார்? என தயவு செய்து கூறுங்கள். மணாளரான அவரை விடுத்து தாங்கள் தனித்து இவ்வனத்திற்கு ஏன் வந்தீர்கள்? தங்கள் இயற்கையான வடிவத்தை விடுத்து புதிதான இத்திருமேனி தாங்கியது ஏன்? என் மேல் கருணை கொண்டு அந்தக் காரணத்தைக் கூறுங்கள்.

ஸ்ரீராமசந்திரமூர்த்தி இவ்வாறு கூறவே சதீதேவி வியப்பில் ஆழ்ந்தாள். சிவபெருமான் கூறியது உண்மையே என்றறிந்த சதீதேவி வெள்கினாள். ‘ஸ்ரீராமன் சாட்சாத் ஸ்ரீமந்நாராயணனே!’ என்றறிந்து தன் சுயவுருவை ஏற்று மனதாலே சிவபெருமானது திருவடிகளைத் தியானித்து மகிழ்ந்த சதீதேவி ஸ்ரீராமனிடம் இவ்வாறு கூறலானாள்—— “ரகுகுலத்து மணிவிளக்கே! இராமா! சுதந்திரரான பரமசிவன் என்னுடனும் தனது பார்ஷதர்களுடனும் இந்நிலவுலகைச் சுற்றி வரும் வேளையில் இவ்வனத்திற்கு வந்தார். தம்பியுடன் சீதையைத் தேடித் திரியும் தங்களைக் கண்டார். தாங்கள் சீதையின் பிரிவால் மிகுந்த துன்பம் அடைந்துள்ளதைக் கண்டு அப்படியே தங்களை வணங்கிவிட்டு, அருகிலுள்ள கல்லால மரத்தடியில் (ஆலமரத்தடியில்) நின்று கொண்டிருக்கிறார். தங்களது ஒப்புயர்வற்ற ஸ்ரீவைஷ்ணவ சொரூபத்தின் பெருமையைப் புகழ்ந்து பாடிக் கொண்டிருக்கிறார். நான்கு திருக்கரங்கள் கொண்ட ஸ்ரீமந்நாராயண சொரூபத்தில் தங்களைத் தரிசிக்காவிடினும் இந்த ஸ்ரீராமரூபத்தில் கண்டதாலேயே மிக்க ஆனந்தத்தில் திளைத்தார். தூய்மையான இத்திருமேனியைத் தரிசித்ததிலேயே பரமானந்தம் பெற்றார். இராகவா! சிவபெருமான் கூறியதில் சற்றே ஐயம் தோன்றவே நான் அவர் கட்டளைப்படி தங்களைப் பரீட்சித்தேன். இராமா! இப்பொழுதுதான் தாங்கள் ஸ்ரீமந்நாராயணனே என்றறிந்தேன். தங்களது சர்வ வல்லமையும் கண்டேன். இப்பொழுது என் ஐயம் நீங்கியது. இருப்பினும் அறிஞரில் அறிஞரான இராமா! சிவபெருமானாலும் வணங்கத்தக்கவராகத் தாங்கள் ஆனது எப்படி? என்பதன் உண்மையை எனக்குக் கூறுங்கள். என் மனதிலுள்ள இச்சந்தேகத்தை நீக்கி முழுமையான மனவமைதியை விரைவில் நல்குவீராக.”

சதீதேவி கூறியதைக் கேட்ட, ஸ்ரீராமனது திருக்கண்கள் அன்றலர்ந்த செந்தாமரையை ஒத்தன. மனதாலேயே தன் பிரபுவான சிவபெருமானை நினைத்தார். அதனால், அவர் இதயத்தில் அன்பு வெள்ளம் ஊற்றெடுத்தது. முனிவரே! இறைவன் கட்டளையின்மையால் ஸ்ரீராமன் சதீதேவியோடு சிவபெருமானிடம் செல்லவில்லை. சிவபெருமானின் பெருமைகளை மனதிலே கொண்டு ரகுநந்தனனான ஸ்ரீராமன் சதீதேவியிடம் கூறலுற்றார்.

அத்தியாயம் : இருபத்தைந்து

சிவபெருமான் கோலோகத்தில் ஸ்ரீமந்நாராயணரைக் கோபர்களின் தலைவராகத் திருவபிஷேகம் செய்தல்; அவரைத் தொழுதடி வணங்குதலைப் பற்றிக் கூறி ஸ்ரீராமன் சதீதேவியின் ஐயத்தைக் களைதல்; சிவபெருமான் சதீதேவியை மனதளவில் துறத்தல்

ஸ்ரீராமன் கூறுகிறார்—— தேவி! முன்பொரு சமயம் அனைத்தையும் ஆக்கியருளும் பரம்பொருளான சிவபெருமான், விசுவகர்மாவைத் தன்னிருப்பிடத்திற்கு அழைத்துத் தன் பசுத்தொழுவத்தில் ஓர் அழகிய பெரிய மாளிகையை ஆக்கிக் கொண்டார். அம்மாளிகையில் ஓர் உயர்ந்த சிங்காதனத்தையும் அமைத்துக் கொண்டார். அச்சிங்காதனத்தில் விசுவகர்மா மூலமாகத் தெய்வத்தன்மை கொண்ட ஓர் உயர்ந்த வெண்கொற்றக் குடையையும் அமைக்கச் செய்தார். இந்திரன் முதலிய தேவகணங்கள், சித்தர்கள், கந்தர்வர்கள், நாக கணங்கள், மற்றும் நாற்றிசைகளிலும் உள்ள அனைத்து தேவர்களையும் விரைவிலேயே அழைத்துவரச் செய்தார். நால்வேதங்கள், எண்பத்தாறு ஆகமங்கள், பிரும்மதேவர் மற்றும் அவரது திருக்குமாரர்கள், முனிவர்கள், அனைத்துச் செல்வங்களும் நிறைந்த மற்றுமுள்ள தேவிமார்கள் ஆகிய அனைவரையும் அழைத்திருந்தார். மேலும் தேவர்கள், ரிஷிகள், சித்தர்கள் மங்களப் பொருட்களைக் கைகளிலேந்தி நிற்கும் பதினாறு பதினாறு பிரிவுகள் கொண்ட நாககன்னிகைகள் ஆகிய அனைவரையும் கூட அழைத்திருந்தார். வீணை, மிருதங்கம் முதலிய பலப்பல இசைக்கருவிகள் முழங்க, இன்னிசை பாட, பெருந்திருவிழாவே அமைக்கப்பட்டிருந்தது. அரசர்க்குரிய திருநீராட்டத்திற்கான உயர்ந்த பொருட்கள், மூலிகைகள் முதலியன சேகரிக்கப்பட்டன. அதில் திருமேனி தாங்கி வந்த தெய்வீக நதிகளின் புனிதநீர் நிறைக்கப்பட்ட ஐந்து கலசங்கள் வைக்கப்பட்டன. இவை தவிர, மேலும் பல்வேறு உயர்ந்த பொருட்களையும் தன் பார்ஷதர்கள் மூலம் சேகரிக்கச் செய்தார். வேதகோஷம் விண்ணைப் பிளந்தது.

தேவி! ஸ்ரீமந்நாராயணனது அளவிலா பக்தியில் மகிழ்ந்த சிவபெருமான் முழுமனதோடு அவரை ஸ்ரீவைகுண்டத்திலிருந்து அழைத்துவரச் செய்து, ஒரு நல்ல சுபமுகூர்த்தத்தில் அவரை அவ்வுயர்ந்த சிங்காதனத்தில் அமர்த்தித் தானே அன்போடு பலப்பல வகையான ஆபரணங்களை அணிவித்தார். தலையில் அழகானதொரு முகுடத்தை அணிவித்து, கௌதுகமான (மங்களமான) காப்புநாண் கட்டச் செய்தார். இவையனைத்தும் ஆனபிறகு மகேசனான பரமசிவன் பிரும்மாண்டமான மண்டபத்தில் ஸ்ரீமந்நாராயணனுக்குத் திருவபிஷேகம் செய்தார். வேறு எவரிடமும் இல்லாது தன்னிடம் மட்டுமேயுள்ள அனைத்துச் செல்வங்களையும் அவருக்கு அளித்தார். சர்வசுதந்திரரான சிவபெருமான் ஏழைப்பங்காளனல்லவா! ஆகவே, சிவபெருமான் ஸ்ரீமந்நாராயணனைத் துதித்து, தன் எளிமையை — அடியார்கடியவன் என்னும் தன்மையை — எங்கும் விளங்கச் செய்தார். பின் பிரும்மதேவரிடம் கூறலானார்.

சிவபெருமான் கூறுகிறார்—— உலகநாயகரே! இன்று முதல் என் கட்டளைப்படி ஸ்ரீமந்நாராயணன் என்னால் வணங்கத்தக்கவரானார். நான் கூறுவதை எல்லோரும் கேட்டுக் கொண்டுதானே இருக்கிறீர்கள். பிரும்மதேவரே! தாங்கள் அனைத்து தேவர்களோடும் ஸ்ரீமந்நாராயணனை இன்று முதல் வணங்குங்கள். இந்த வேதங்களும் என் கட்டளையை ஏற்று என்னைப் போலவே ஸ்ரீமந்நாராயணனையும் கொண்டாடி வர்ணிக்க வேண்டும்.

ஸ்ரீராமசந்திரமூர்த்தி கூறுகிறார்—— சதீதேவி! ஸ்ரீமந்நாராயணனது சிவபக்தியைக் கண்டு மனம் மகிழ்ந்த பக்தவத்ஸலனும் வரதனுமான சிவபெருமான் இவ்வாறு கூறிவிட்டுக் கருடக்கொடியோனான ஸ்ரீமந்நாராயணனைத் தானும் வணங்கினார். பின், பிரும்மதேவர் முதலிய தேவர்கள், முனிவர்கள், சித்தர்கள் ஆகியோரும் ஸ்ரீஹரியை வணங்கினர். சிவபெருமான் அடியார்க்கெளியவனன்றோ! ஆகவே, மனம் மகிழ்ந்த அவர், தேவர்களனைவரும் காண ஸ்ரீஹரிக்குப் பலப்பல வரன்களை அளித்தார்.

மகேசர் கூறுகிறார்—— ஹரியே! தாங்கள் எனது கட்டளையை ஏற்று அனைத்துலகங்களையும் படைத்துக் காத்து அழிப்பவராக ஆகுவீர். அறம், பொருள், இன்பம் நல்குவீர். மறச்செயல்கள், தீச்செயல்கள் செய்யும் தீயோர் அனைவரையும் தண்டிப்பீராக. அளவிடற்கரிய பெருந்திறலையும் பராக்கிரமத்தையும் பெறுவீர். உலகங்கள் கொண்டாடும் உலகநாயகன் ஆவீர். போரில் உம்மை எவரும் வெல்ல முடியாது. என்னிடம்கூட நீர் தோல்வியைத் தழுவ மாட்டீர். நான் இப்பொழுது தரும் மூன்றுவிதமான சக்திகளையும் பெறுவீர். ஒன்று இச்சை (விரும்பியதைச் செய்யும்) சித்தி; மற்றொன்று பலவாறான திருவிளையாடல்களை ஆற்றும் திறல்; மூன்றாவது மூவுலகங்களிலும் எப்பொழுதும் சுதந்திரனாக இருப்பது. உம்மிடம் பகை கொள்பவர்கள் நிச்சயமாக என்னால் தண்டிக்கப்படுபவர்களே. விஷ்ணுவே! உம் அடியார்கட்கு நான் உயர்ந்த முக்தியை அளிப்பேன். என் மாயையும் பெற்றுக் கொள்வீர். அதைப் போக்குவது தேவர்களுக்கும் கடினமே. அதனால் மயங்கும் உலகு ஜடமாகிவிடும்; அதற்கு மயங்கும் உலகும் செயலற்றுவிடும். ஹரியே! நீர் எனது இடது கரம்; பிரும்மா வலது கரம். நீர், இந்தப் பிரும்மனுக்கும் தோற்றுவாயாகவும் காத்தருள்பவராகவும் ஆவீராக. என் இதயமான ருத்ரன்தான் நானும். இதில் ஐயமே வேண்டாம். அந்த ருத்ரன் உமக்கும் பிரும்மனுக்கும் மற்ற தேவர்களுக்கும் கொண்டாடத்தக்கவன். நீர் இங்கிருந்து கொண்டு அனைத்துலகங்களையும் காத்தருள்வீர். பலப்பலத் திருவிளையாடல்கள் புரியும் பலப்பலத் திருவவதாரங்கள் செய்து அனைத்தையும் காத்தருள்வீர். சின்மயமாக விளங்கும் எனது இடத்தில், அனைத்துச் செல்வங்களும் நிறைந்து மிகவும் பிரகாசமாய் விளங்கும் உமது இந்த இடம் ‘கோலோகம்’ எனப் புகழடையட்டும். நிலவுலகில் நீர் கொள்ளும் அவதாரங்களனைத்தும் அனைவரையும் காப்பாற்றுவதாகவும், எனது பக்தர்களாகவும் ஆகட்டும். நான் நிச்சயம் அந்த அவதாரங்களைத் தரிசிப்பேன். எனது வரத்தினால் அவையனைத்தும் பொலிவுடன் விளங்கட்டும்.

ஸ்ரீராமசந்திரமூர்த்தி கூறுகிறார்—— தேவி! இவ்வாறு எல்லையற்ற தன் செல்வங்கள் அனைத்தையும் ஸ்ரீஹரியிடம் ஒப்படைத்த உமையொருபாகனான சிவபெருமான் கயிலையங்கிரியில் இருந்துகொண்டே, தன் சிவகணங்களுடன் பலவிதமான திருவிளையாடல்களைப் புரிந்தவண்ணம் இருந்தார். அது முதற்கொண்டு திருமகள் கேள்வரான ஸ்ரீஹரி, அந்த கோலோகத்திலேயே கோபனுடைய திருமேனி தாங்கி, கோபர்கள், கோபியர்கள், பசுக்கணங்கள் ஆகியனவற்றிற்கு அதிபதியாக நின்று மகிழ்ச்சியோடு அனைத்துலகங்களையும் காத்தருளலானார். சிவனது கட்டளையை ஏற்ற அவர், பலப்பலத் திருவவதாரங்கள் செய்து, உலகைக் காத்தருள்கிறார். இப்பொழுதும் அந்த சிவபெருமானது அருட்கட்டளைக்கு ஆட்பட்டே, நான்கு சகோதரர்களாகத் திருவவதாரம் செய்துள்ளார். அந்நால்வரில் மூத்தவன் இராமனாகிய நான்; இரண்டாவது பரதன்; மூன்றாமவன் இலக்குவன்; நான்காவது சத்ருக்னன். தேவி! தந்தையின் கட்டளைக்கிணங்க நான், சீதை மற்றும் இலக்குவனனோடு காடு வந்தேன். இங்கு யாரோ ஓர் அரக்கன், என் மனைவி சீதாப்பிராட்டியைக் கவர்ந்து சென்றான். பிரிவாற்றாமையில் வாடும் நான், தம்பியுடன் என் மனைவியைத் தேடி இவ்வனத்தில் அலைகிறேன். எப்பொழுது தங்களது தரிசனத்தைப் பெற்றேனோ, அப்பொழுதே நிச்சயம் எனக்கு நலனே ஏற்படும். தாயே சதீதேவி! தங்களருளால் என் காரியம் பயனுடையதாக ஆகும் என்பதில் சிறிதும் ஐயமில்லை. சீதையைத் திரும்ப அடைவது நிச்சயம் தங்களது வரம் அருள்வதாக ஆகும். தங்களருளால் துன்பமளிக்கும் பாவியான அவ்வரக்கனைக் கொன்று நிச்சயம் சீதையைப் பெறுவேனாக. இன்றே எனது பொன்னான நாள். ஏனெனில், இன்று நீங்கள் இருவரும் எனக்கு அருள்புரிந்தீர்களல்லவா? எவன் பக்கலில் தாங்கள் கருணை கொள்கிறீர்களோ, அவரே பாக்கியம் செய்தவர். அவர்தான் உயர்ந்தவரும்கூட!

இவ்வாறு பலப்பலச் சொல்லிய ரகுகுல திலகமாகிய ஸ்ரீராமபிரான், மங்களச்செல்வியான சதீதேவியை வணங்கி விடைபெற்று, அவ்வனத்தில் சீதையைத் தேடலானார். தூய எண்ணங்கொண்ட ஸ்ரீராமபிரான் கூறியதைக் கேட்ட சதீதேவி, சிவபக்தரான ஸ்ரீராமனை மனதாரப் புகழ்ந்து மகிழ்ந்தாள். ஆனால், தன் விதியை நினைத்து நொந்த அவள் மனதளவில் பெருந்துயரம் அடைந்தாள். அவளது திருமேனி எழில் மங்கியது. மனம் வெதும்பிய நிலையில் சிவபெருமானிடம் திரும்பிச் சென்றாள். சிவபெருமானது சொல்லை ஏற்காமல் ஸ்ரீராமனைப் பற்றித் தவறான எண்ணம் கொண்டோமே? என்று வழிநெடுகிலும் நினைந்தவண்ணம் திரும்பினாள். இப்பொழுது சிவபெருமானிடம் சென்று என்ன பதில் கூறுவது? இவ்வாறு தொடர்ந்து நினைத்த சதீதேவி மிகவும் பச்சாத்தாபம் அடைந்தாள். சிவனிடம் சென்ற சதீதேவி மனதளவிலே அவருக்கு வணக்கம் செலுத்தினாள். முகத்திலே கவலை படர்ந்திருந்தது. சோகத்தில் கலக்கமுற்றிருந்த சதீதேவி ஒளியிழந்து காணப்பட்டாள்.

சோகமுற்றிருந்த சதீதேவியைக் கண்ட சிவபெருமான் அன்போடு நலன் விசாரித்துக் கேட்கலானார்—— “(சதீ!) நீ எவ்வாறு பரீட்சை செய்தாய்?” இதைக் கேட்ட சதீதேவி தலைகுனிந்து நின்றாள். அவளது மனமோ சோகத்தில் கலங்கியிருந்தது. சிவபெருமானோ தியானத்தில் சதீதேவியின் செயலை அறிந்து, அவளை மனதளவில் தியாகம் செய்தார். வேதங்களில் கூறும் நெறிமுறைகளை முறைப்படுத்தியருளும் சிவபெருமான், தான் முதலில் செய்துள்ள சபதத்தை வீணாகும்படிச் செய்வாரா? இவ்வாறு மனதளவில் சதீதேவியை ஒதுக்கிய சிவபெருமான் தன் இருப்பிடமான கயிலை சென்றார். வழியில் சிவபெருமானும் சதீதேவியும் கேட்குமாறு ஓர் ஆகாயவாணி ஒலித்தது—— “பரமேசுவரா! தாங்களே புண்ணியம் செய்தவர். தாங்கள் செய்த சபதமும் புண்ணியமே. மூவுலகங்களிலும் தங்களைப் போன்ற பெருந்தவயோகிகளோ, ஆளுமை பெற்றவர்களோ வேறு எவருமில்லை.”

ஆகாயவாணியைக் கேட்ட சதீதேவியின் ஒளிமங்கியது. உடனே அவள் சிவபெருமானிடம், “இறைவா! பரமேசா! நீங்கள் அப்படி என்னதான் சபதம் செய்தீர்கள்? தயவுசெய்து கூறுங்கள்” என்று கேட்டாள். சதீதேவி இவ்வாறு கேட்டும், அவளது நலனை விரும்பும் சிவபெருமான், முதலில் தன் திருமணம் பற்றி ஸ்ரீவிஷ்ணுவின் முன்னிலையில், தான் செய்த சபதத்தைக் கூறவில்லை. ஆனால், முனிவரே! சதீதேவி, தன்னுயிர்க் காதலராகிய சிவபெருமானைத் தியானித்து, தன்னைத் தன் மணாளன் தியாகம் செய்ததன் காரணத்தை அறிந்தாள். சிவபெருமான் தன்னை ஒதுக்கியதை அறிந்த சதீதேவி சோகத்தில் ஆழ்ந்து தேம்பலானாள். சதீதேவியின் உட்கருத்தை அறிந்த சிவபெருமான், அவளுக்காகத் தான் செய்த சபதத்தை மறைத்து, வேறு பற்பல நிகழ்ச்சிகளைப் பற்றிக் கூறலானார். பலவாறான கதைகளைக் கூறிக் கொண்டே சதீதேவியோடு கயிலை சென்றார். அங்கு நல்லதொரு ஆசனத்தில் அமர்ந்து மனவோட்டத்தை நிலைநிறுத்தி, ஸமாதி நிலையில் தனது ஆன்ம சொரூபத்தைத் தியானிக்கலானார். மனம் வருந்திய சதீதேவியும் அங்கேயே இருக்கலானாள். முனிவரே! சிவசிவையின் இத்திருவிளையாடலை யார்தான் அறிந்தவர்? விருப்பம்போல் திருமேனி தாங்கி உலகியலுக்கொப்பத் திருவிளையாடல்களைப் புரியும் அந்தத் திவ்விய தம்பதிகளுக்கு இவ்வாறே வெகுகாலம் கழிந்தது. பின்பொரு சமயம் சிவபெருமான் தியானம் கலைந்தார். இதையறிந்த சதீதேவி அங்கு சென்று நெஞ்சுநோக சிவசரணங்களில் வணங்கினாள். பெருமனத்தரான சிவபெருமான் ஓர் உயர்ந்த ஆசனத்தையளித்து அதில் தன்னெதிரில் அமரச் செய்து, அன்போடு இனிமையான பலப்பல கதைகளைக் கூறினார். இவ்வாறான திருவிளையாடல் மூலம் சதீதேவியின் வருத்தத்தை அந்நொடியிலேயே போக்கினார். சதீதேவியும் முன்போலவே மகிழ்ந்தாள். ஆனால், சிவனோ தன் சபதத்தைக் கைவிடவில்லை. அன்பனே! சிவபெருமானைப் பற்றியதில் இதுவொன்றும் ஆச்சரியமில்லை. முனிவர்களும் இவர்களைப் பற்றி இதுபோன்றுதான் கூறுகிறார்கள். சில மனிதர்கள் அவர்கள் பிரிந்துள்ளதாக நினைக்கின்றனர். ஆனால் அவர்களுள் பிரிவு என்பது எப்படி ஏற்படும்? அவர்களது திருவிளையாடல்களை உண்மையில் யாரே அறிவர்? அவர்களிருவரும் தம் இச்சைப்படியே என்றும் திருவிளையாடல்கள் புரிந்து பலவாறு விளையாடுகிறார்கள். சிவனும் சதியும், சொல்லும் பொருளும் போன்று இணைபிரியாதவர்கள். அவர்களுள் பிரிவென்பது என்றுமே இல்லை. அவர்கள் விருப்பப்படியே அவர்களுள் விளையாட்டெனப் பிரிவு ஏற்படலாம்.

வாக3ர்தா2விவ ஸம்ப்ரு॒க்தௌ

ஸதா3 க2லு ஸதீஶிவௌ ।

தயோர்வியோகோ3ऽஸம்பா4வ்ய:

ஸம்ப4வேதி3ச்ச2யா தயோ: ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 25/69

அத்தியாயம் : இருபத்தாறு

பிரயாகையில் சான்றோர்களான முனிவர்கள் செய்த வேள்வியில் சிவபெருமானைத் தக்ஷன் நிந்தித்துச் சபித்தல்; நந்திகேசன் அந்தணர்களைச் சபித்தல்; சிவபெருமான் நந்தியெம்பெருமானை அமைதியுறச் செய்தல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! முன்பொரு சமயம் சான்றோர்களான முனிவர்கள் பிரயாகையில் ஒன்றுகூடி ஒரு பெரிய வேள்வியை முறைப்படிச் செய்யலாயினர். அதில் ஸநகர் முதலிய சித்த கணங்கள், தேவரிஷிகள், பிரஜாபதிகள், தேவகணங்கள், பிரும்மத்தை நன்கறிந்த ஞானிகள் என பல்லோரும் வந்திருந்தனர். ஒளிமிக்க திருமேனிகளோடு கூடிய வேதங்கள், ஆகமங்கள் ஆகியவைகளோடு நானும் பரிவாரங்கள் சூழ அங்கு சென்றேன். பலப்பலவாறு விசித்திரமான உற்சவங்களோடு அங்கு பெரியதோர் ஆன்றோர்கள் கூட்டம் கூடியது. பல சாஸ்திரங்களின் தொடர்புடைய அறிவியல் சர்ச்சைகளுடன் வாதவிவாதங்களும் நடந்தன. முனிவரே! அப்பொழுது சிவபெருமான் சதீதேவியும் சிவகணங்களும் புடைசூழ அங்கு வந்தார். மூவுலகங்கட்கும் நன்மை செய்பவரும், அனைத்தையும் படைப்பவரும், அனைத்திற்கும் ஒப்பற்றத் தலைவருமன்றோ சிவபெருமான். அவர் வந்ததைக் கண்ட தேவர்கள், சித்தர்கள், முனிவர்கள் மற்றும் நான் ஆகிய அனைவரும் பக்தியோடு எழுந்து வணங்கித் துதித்தோம். அவர் கட்டளையையேற்று அனைவரும் தங்கள் தங்கள் இடத்தில் அமர்ந்தோம். சிவபெருமானைக் கண்டதால் அனைவரும் மகிழ்ந்து தங்கள் பேற்றைப் புகழ்ந்து கொண்டனர்.

இதற்கிடையில் பிரஜாபதிகளில் முக்கியரான தக்ஷப்பிரஜாபதி தன்னொளியைப் பரப்பிக் கொண்டு மகிழ்ச்சியோடு எதிர்பாராதபடி அங்கு வந்தான். வந்தவன் என்னை வணங்கி, என் அனுமதி பெற்று அங்கு அமர்ந்தான். அது சமயம் தக்ஷன் அனைத்துலகங்கட்கும் அதிபதியாக நியமிக்கப்பட்டிருந்ததால் அனைவரது மரியாதைக்கும் உரியவனாய் இருந்தான். பெருமைக்குரிய பதவி பெற்ற எண்ணத்தால் மிகவும் செருக்கியிருந்தான். உண்மையறிவை இழந்திருந்த நேரமது. அப்பொழுது அனைத்து தேவரிஷிகளும் தலைவணங்கித் துதித்து இருகைகூப்பி ஒளி படைத்த தக்ஷனுக்கு மரியாதை செய்தனர். ஆனால், பலப்பலத் திருவிளையாடல்கள் புரியும் சிவபெருமான் தலைவணங்கவில்லை. அவர் அனைத்திற்கும் தலைவர்; செயற்கரிய செயல் செய்பவர்; சுதந்திரர்; மேலும் ஈசுவரர். யாவர்க்கும் ஒப்பற்ற ஈசனல்லவா அவர்! ஆகவே, தன் ஆசனத்திலேயே அமர்ந்திருந்தார். (எழுந்திருந்து தக்ஷனை வரவேற்கவில்லை.) தலைவணங்காத சிவபெருமானைக் கண்டு என் மகனான தக்ஷப்பிரஜாபதி மனம் நொந்தான், சினந்தான். அகங்காரம் கொண்டிருந்ததால் அறிவிழந்த அவன், ஸ்ரீருத்ரரைக் குரூரமாகப் பார்த்து அனைவரும் கேட்கும்படி உரக்கக் கூறலானான்.

தக்ஷன் கூறுகிறான்—— “தேவர்கள், அசுரர்கள், சிறந்தவர்களான அந்தணர்கள் மற்றும் ரிஷிகள் ஆகிய இவர்களனைவரும் என்னைக் கொண்டாடி தலைவணங்கினார்கள். ஆனால் பிரேதங்களும் பிசாசுகளும் சூழ பெருமை பெற்றதாக நினைத்து நிற்கும் இவன் கொடிய மானிடன்போல் ஏன் என்னை வணங்கவில்லை? இடுகாட்டில் வசிக்கும் வெட்கமற்ற இவன் இப்பொழுது என்னை வணங்காதது ஏன்? வேதங்களில் கூறப்பட்ட சடங்குகள் இவனுக்கு ஏது? பூதங்களும் பிசாசுகளுமே இவனைச் சுற்றியுள்ளதால் வேதநெறிச் சடங்குகள் அற்றவன். கொழுப்பெடுத்து அலைகிறான். சாஸ்திரங்களில் கூறப்பட்டுள்ள நெறிமுறைகளை அவமதித்து நன்னெறியை மாசுறச் செய்பவன். இவனோடு இருப்பவர்களும் இவனைப் பின்பற்றுபவர்களும் பாஷண்டர்கள் (நாத்திகர்கள்); தீயோர்; பாவமே செய்யும் கடப்பாடுடையவர்கள்; அந்தணர்களைக் கண்டால் நிந்திப்பவர்கள்; செருக்கித் திரிபவர்கள். இவனோ பெண்பித்து பிடித்தவன்; சிற்றின்பப் பேயன். ஆகவே, இவனை இப்பொழுது சபிக்கப் போகிறேன். ருத்ரனான இவன் நால்வர்ணங்களிலும் தனித்தவன்; கோர வடிவினன். இவனை வேள்வியிலிருந்து வெளியேற்ற வேண்டும். சுடுகாட்டில் வசிக்கும் இவனுக்கு ஏது உயர்ந்த குலம்? பிறப்புதான் ஏது? ஆகவே தேவர்களோடு இவன் வேள்வியில் அவிர்பாகம் பெறாமல் போகட்டும்.

(குறிப்பு:— தக்ஷன் உண்மைப்பொருளறியாது இவ்வாறு நிந்தித்ததன் உட்பொருள் இதோ:—

‘பிரேதங்களும் பிசாசுகளும் சூழ’ — உலகிலுள்ள ஜீவராசிகளனைத்தும் இது வேண்டும், இது வேண்டும் என என்றென்றும் ஆசை கொண்டு அலைகின்றனர். இவ்வாறு அலைபவர்களை, ‘ஏன்டா நீ பிசாசுபோல அலைகிறாய்’ என்று கூறுவது வழக்கம். சிவமும் சக்தியும் (வெம்மையும் தண்மையும்) ஒன்றுசேர்ந்திருந்தால்தான் உயிர் வாழ முடியும். ஆகவே, ஜீவராசிகள் சிவசக்தி ரூபம். இரும்புத்துகள்கள் காந்தத்தில் ஒட்டுவது போலத்தான் ஜீவராசிகள் சிவனிடம் ஒட்டியுள்ளன. இதையேதான் ‘பிரேதங்களும் பிசாசுகளும் சூழ’ என்கிறான்.

‘ஶ்மஶாநவாஸீ’ — இடுகாட்டில் இருப்பவன். உலகம் முழுவதுமே இடுகாடுதானே! இதில் காசியம்பதியை ‘மகாஶ்மஶானம்’ என்பர். இவ்வுடலும் மயானமே. ஏனெனில், இதிலுள்ள உயிரணுக்கள் நிமிடந்தோறும் வளர்ந்து இறந்து கொண்டிருப்பதால். ஆகவே, அழியும் ஜீவராசிகள் கொண்ட இவ்வுலகமே ஒரு ‘ஶ்மஶானம்’ (மயானம்). ‘இதில் சிவபெருமான் வசிக்கிறார்’ என்பதிலிருந்து ஒவ்வொரு ஜீவராசிகளின் அணுக்களிலும் அவர் நீக்கமற நிறைந்துள்ளார் என்று பொருளாகிறது.

‘வெட்கமற்றவன்’ — சிவபெருமான் எப்போதும் ஆத்மாராமன். தன்னிலேயே இன்பம் காண்பவர். ஆன்ம தியானத்திலேயே இன்பம் காண்பவர். கண்ணன் கீதையில் குணாதீதனைப் பற்றிக் கூறும்போது, ‘மாநாபமாநயோஸ்துல்ய: துல்ய: மித்ராரிபக்ஷயோ: ।’ (ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 14/25) என்கிறார். குணாதீதனுக்கே மானம், அவமானம் இரண்டும் ஒன்று எனில் அனைத்தையும் கடந்து நிற்கும் இறைவனுக்கு வெட்கமேது? மேலும், அடியார்களைக் காப்பவர் — ஏழைபங்காளர்.

‘லுப்தக்ரிய:’ — வேதங்களில் கூறப்பட்டுள்ள சடங்குகள் அற்றவன். ‘லுப்தா: க்ரியா: யஸ்மிந் பரப்ருஹ்ம ரூபத்வாத்’ என்பர் உரையாசிரியர். ஜீவர்களான அனைவருக்கும் சடங்குகள் உண்டு — அவர்கள் பிறப்பிறப்பிற்கு உட்பட்டுள்ளதால்! சிவனோ பரமன், பரப்பிரும்மம். வேதங்கள் இவரையே போற்றித் துதிக்கின்றன. ஆகவே, அனைத்தையும் தாண்டி நிற்பவருக்குச் சடங்குகள் ஏது?

‘மத்த:’ — கொழுப்பெடுத்து அலைபவன் (பித்தன்). ஜீவராசிகளின் நலனையே கருத்தில் கொண்டவனாதலால் பித்தன். வேண்டுதல் வேண்டாமை இலான். எனவே கொழுப்பெடுத்து அலைபவர். எருக்கம்பூ, தும்பைப்பூ போன்ற அற்பமான புஷ்பங்களாயினும் அதையேற்று, விலைமதிக்க முடியாத மோட்சத்தை அருள்பவரெனில், அவர் பித்தர்தானே! என்கிறார், அப்பைய தீட்சிதர் என்னும் மகான்.

‘அவித4: நீதிவிதூ3ஷக:’ — சாஸ்திரங்களில் கூறப்பட்டுள்ள நெறிமுறைகளை அவமதித்து நன்னெறிகளை மாசுறச் செய்பவன். நெறிமுறைகள் பிறப்பிறப்பிற்குட்பட்ட ஜீவராசிகளுக்கே தவிர, முழுமுதற்கடவுளுக்கு உண்டோ? அந் நெறிமுறைகளைக் கற்பித்தவரே அவர்தானே. அவரோ பிறப்பிலி. ஆகவே இறப்பிலி. பின் விதிமுறைகள் அவருக்கேது. எனவே, அவர் ‘அவித4:’ — நெறிமுறைகளை நிந்திப்பவர் — அவமதிப்பவர். (தக்ஷனைப் போன்ற அகங்காரிகளின் நெறிமுறைகள் வேதத்திற்குப் புறம்பானது.)

ய: ஶாஸ்த்ரவிதி4முத்ஸ்ரு॒ஜ்ய

வர்ததே காமகாரத: ।

ந ஸ ஸித்3தி4மவாப்நோதி

ந ஸுக2ம் ந பராம் க3திம் ॥

— ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 16/23

என்றபடி தக்ஷனது செயல் வேதத்திற்குப் புறம்பானது. ஆகவே அதைக் கண்டிப்பவர்.

‘வத்4வாம் ஸதா3ஸக்த ரதிப்ரவீண:’ — பெண்பித்துப் பிடித்தவன் — சிற்றின்பப் பேயன். உலகில் இறைவனைத் தவிர அனைத்து ஜீவராசிகளும் பெண்களே. உடலுறுப்புகளின் மாறுபாட்டால் ஆண்—பெண் என்னும் பாகுபாடே தவிர, ஆன்ம விஷயத்தில் அவனொருவனே ஆண். மற்ற ஜீவன்கள் அனைத்தும் பெண்கள். (‘ந ஸ்த்ரீ ஸ்வாதந்த்ர்யமர்ஹதி’ — பெண்பாலர் தனித்திருக்கக் கூடாது என்பதொரு நியதி. கொடி ஒரு கொழுக்கொம்பைச் சுற்றி நின்றுதான் வாழ முடியுமே தவிர தனித்து நிற்க முடியுமா? அதுபோலத்தான் பெண்களும்.) ஆகவே பெண்பாலான ஜீவராசிகளைப் பிறவித்தளைகளிலிருந்து நீக்கித் தன்னிடம் சேர்த்துக் கொள்ளத் துடிப்பவன் இறைவன். எனவே அவன் பெண்பித்து பிடித்தவன்தானே!

‘ரதிப்ரவீண:’ — சிற்றின்பப்பேயன். ‘இலை தந்தான், பூவளித்தான், ஒரு பழம் தந்தான்’ என அற்பமான சிறிய பொருளைத்தரினும் அவனது பக்திகண்டு, காதல் அன்புகண்டு அதையும் பெரியதாக நினைத்து ஏற்பதில் விருப்பம் கொண்டவன். கல்லெடுத்தெறிந்து அர்ச்சனை புரிந்தார் சாக்கிய நாயனார். கந்தலைக் கசக்கித் தந்தார் திருக்குறிப்பு தொண்ட நாயனார். இவர்களுக்குச் சிவப்பேரின்பம் அருளினார் சிவபெருமான். ஆகவே அடியார்களின் காதலன்பிற்குப் பேயாக அலைபவரானதால் அவர் ‘ரதிப்ரவீணர்’ தானே!

‘வர்ணேஷ்வதீத:’ — நால்வர்ணங்களிலும் தனித்தவன். ‘சாதுர்வர்ண்யம் மயா ஸ்ரு॒ஷ்டம் கு3ணகர்மவிபா4க3ஶ: ।’ (ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 4/13) என்பது கண்ணனின் வாக்கு. அந்தணர்கள், ‘க்ஷத்திரியர்கள், வைசியர்கள், வேளாளர் என்னும் நால்வர்ணங்களும் குணம் மற்றும் செயலுக்கிணங்க என்னால் படைக்கப்பட்டன’ என்பது கருத்து. இது படைக்கப்பட்டவர்களுக்குத்தானே தவிர, படைப்பவனுக்கு உண்டோ? இறைவனோ அந்தப் படைப்புத் தொழிலனான நான்முகனையும் படைத்தவன். ஆகவே, இவர் நால்வர்ணங்களுக்கும் அப்பாற்பட்டவர் அல்லவா?

‘விவர்ணரூப:’ — கோரவடிவினன். சடைமுடி, புலித்தோலாடை, கபால எலும்பு மாலை, முக்கண்கள், உடலிலோ பாம்புகளான நகைகள், உணவோ நஞ்சு, குடியிருப்போ மயானத்தில், உடல் முழுவதும் சாம்பற்பூச்சு. இவையனைத்தும் விகாரமல்லவா? ஆகவே, கோரவடிவினன் என்பது தக்ஷன் கருத்து. ‘யாதே ருத்3ர ஶிவா தநூ: அகோ4ரா அபாபகாஶிநீ’ என்கிறது ஸ்ரீருத்ரம். இதற்கு உரை எழுதிய சாயணர் சிவனுக்கு இரு உருவங்கள். ஆயுதங்களைக் கைகளிலேந்திக் காரணமின்றிப் பயத்தை உண்டுபண்ணும் மூர்த்தி ‘கோரா’ என்பது. அவ்வாறின்றி அருள்புரியும் திருமேனி ‘அகோரா’ என்பது.

‘ருத்ரோ வா ஏஷ யத3க்நி: தஸ்ய ஏதே தநுவௌ கோ4ரா அந்யா சிவாஅந்யா’ என்கிறது வேதம். ஸ்ரீமகாபாரதத்திலும், ‘த்3வேதநூ தஸ்ய தே3வஸ்ய தே3வக்ஞா ப்ராஹ்மணா விது3: கோ4ரா சாந்யா ஶிவா சாந்யா தே சைவ ஶததா4 புந: ॥’ என்றே கூறப்படுகிறது.

அதே ஸ்ரீருத்ரத்தில் ‘நமோ விரூபேப்4யோ விஶ்வரூபேப்4யஶ்ச வோநம:’ என்றும் கூறப்படுகிறது. ‘விரூபேப்ய:’ — ஒரு குறிப்பிட்ட உருவமோ, இப்படித்தான் என்று விவரிக்க இயலாத ரூபமோ கொண்டவராதலால் ‘விரூபர்’ என்கிறது. விகார உருவங்களுடைய சிவகணங்களாகவும் விளங்குபவராதலால் ‘விரூபர்’ என்கிறது வேதம். இவ்வுண்மை அறியாததால் தக்ஷன் ‘விவர்ணரூபன்’ என்கிறான்.

‘வேள்வியில் தேவர்களோடுகூட இவன் அவி உணவு பெறாமல் இருக்கட்டும்’ என்பது தக்ஷன் சாபத்தின் கருத்து. தேவதேவரான சிவன், மிகமிகத் தாழ்ந்தவர்களான தேவர்களுக்குச் சமமாக எவ்வாறு அவியுணவு பெறுவார்? ஆகவே, அவர் தனியாக முன்பே பெறட்டும். அல்லது அடியார்க்கெளியவரானதால் அடியவர்களான தேவர்கள் பெற்ற பின்பு முடிவில் பெறட்டும் என்பது உட்கருத்து.

‘குலஜந்மஹீந:’ — உயர்ந்த குடிப்பிறப்பான ‘ஆபிஜாத்யமோ’ குலப்பெருமையோ அல்லது பிறப்போ ஏது? என்பது தக்ஷன் கூற்று. இவரை ‘ப்ரதமோ தைவ்யோபிஷக்’ — அனைத்துலகிற்கும் முதலானவர், தேவர்களின் தெய்வத்தன்மையாக இருப்பவர், பிறவிப்பிணிக்கு மருத்துவருமாக இருப்பவர் என்று வேதமும், ‘யோ தே3வாநாம் ப்ரத2மம்’; ‘தமீஶ்வராணாம் ப்ரத2மம் மகேஶ்வரம் தம் தைவதாநாம் ப்ரத2மம் ச தை3வதம்’ என்று சுருதிகளும், ‘யோ தே3வ: ஸர்வதே3வேஷு மகாதே3வ இதிஸ்ம்ருத: தஸ்மை நமஸ்து குர்வாணா தி3வி திஷ்ட2ந்தி தே3வதா: ॥’ என்று மகாபாரதமும் கூறுகிறது. ‘தேவதைகளுக்குள் முதல்வன்; உலகிலேயே சிறந்தவன்; ஈசுவரர்களுள் முதலான மகேசுவரன்; தேவர்களுள் முதல்வன் என்று வழங்கப்படும் அவரை வணங்கிக் கொண்டுதான் தேவர்கள் தேவ உலகில் வாழ்கின்றனர்’ என்கிறது சுருதிகளும் இதிகாசங்களும். மணிவாசகப் பெருமானும், ‘விண்ணிறைந்து மண்ணிறைந்து மிக்காய் விளக்கொளியாய் எண்ணிறந்து எல்லையிலாதானே’ (சிவபுராணம் 23,24வது வரிகள்), ‘ஆதிமூர்த்திகட்கருள் புரிந்தருளிய தேவதேவன்’ (கீர்த்தித் திருவகவல் 121—122), ‘மேலொடு கீழாய் விரிந்தோன் காண்க, அந்தமும் ஆதியும் அகன்றோன் காண்க, கற்பமும் இறுதியும் கண்டோன் காண்க, தேவரும் அறியாச் சிவனே காண்க, பெண் ஆண் அலியெனும் பெற்றியன் காண்க’ (திருவண்டப்பகுதி 50,51,54,56,57வது வரிகள்), ‘ஆதியும் அந்தமுமில்லா அருட்பெருஞ்ஜோதி’ (திருவெம்பாவை 1), ‘மாலறியா நான்முகனும் காணாமலையினை’ (திருவெம்பாவை 5), ‘முன்னைப்பழம் பொருட்கும் முன்னைப்பழம் பொருளே’ (திருவெம்பாவை 9), ‘ஏதவன் ஊர்? ஏதவன் பேர்? ஆர் உற்றார்? ஆர் அயலார்?’ (திருவெம்பாவை 10) என்கிறார்.

திருமூலரும் திருமந்திரத்தில் ‘பிறப்பிலிப் பேர் நந்தி தன்னை (86), ‘பிறப்பிலி பிஞ்ஞகன் பேரருளாளன் இறப்பிலி யாவர்க்கும் இன்பமருளும்’ (25), ‘மண்ணளந்தான் மலரோன் முதல் தேவர்கள் எண்ணளந்து இன்னம் நினைக்கிலார் ஈசனை’ (13) என்று கூறுகிறார். திருஞானசம்பந்தப் பெருமான். ‘நிறைசேரப் படைத்து அவற்றின் உயிர்க்குயிராய் அங்கங்கே நின்றார்’ என்கிறார். ‘ஒரு நாமம் ஓருருவம் ஒன்றுமில்லார்க்கு ஆயிரம் திருநாமம் பாடி நாம் தெள்ளேனங் கொட்டாமோ’ (திருத்தெள்ளேணம் 1) என்பார் திருவாதவூரர்.

ஆகவே, இறைவனை ‘குலஜன்மஹீனன்’ என்றுதானே கூறவேண்டும்.)

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! இவ்வாறு தக்ஷன் கூறியதைக் கேட்ட பிருகு முதலிய மகரிஷிகள் ஸ்ரீருத்ரதேவரைத் தீயோன் என்று எண்ணி, மற்ற தேவர்களோடும் ஸ்ரீசிவபெருமானை நிந்திக்கலாயினர்.

இவர்கள் கூறியதைச் செவிமடுத்த நந்தியெம்பெருமானுக்குச் சினம் மூண்டது. கண்கள் சிவந்து கலங்கின. தக்ஷனைச் சபிக்க எண்ணிக் கூறலானார்.

நந்தியெம்பெருமான் கூறுகிறார்—— “அறிவிழந்த தக்ஷனே! தீயபுத்தியும் மூர்க்கத்தனமும் கொண்ட மூடனே! என் தலைவரான மகேசனை இவ்வேள்வியிலிருந்து ஏன் விலக்கி வைத்தாய்? அவரை நினைந்தபோதன்றோ வேள்வி பயன் பெறுகிறது; தண்ணீரும் தூயதாகிறது. அவ்விறைவனான மகேசனுக்கா நீ சாபமளிக்கத் துணிந்தாய்? தீய எண்ணங்கொண்ட தக்ஷனே! நீ ஓர் அந்தணன் என்கிற அகந்தையாலன்றோ ஸ்ரீருத்ரருக்குச் சாபமிடுகிறாய். குற்றமற்ற பெருந்தலைவரான ஸ்ரீருத்ரரை நீ வீணிலே தூற்றலானாய். அந்தணர்களுள் தாழ்ந்தவனே! எவர் இவ்வுலகங்களைப் படைத்துக் காத்துக் கரந்தருளுகிறாரோ, அந்தச் சிவப்பரம்பொருளுக்குச் சாபமளிக்க எவ்வாறு நினைத்தாய்?”

இவ்வாறு நந்திகேசர் அதட்டவே தக்ஷப்பிரஜாபதி சினத்தால் சிவந்து, அவருக்குச் சாபமளித்துக் கூறலுற்றான்—— “ஹே ருத்ர கணமே! நீங்களனைவரும் வேதத்திலிருந்து ஒதுக்கப்பட்டவர்களாக ஆகுக. வைதிக நெறிகளை விடுத்தவர்களாக, மகரிஷிகளால் புறக்கணிக்கப்பட்டவர்களாக ஆகுக. நாத்திகத்தில் மனங்கொண்டு தொன்றுதொட்டுவரும் மேலையார் செய்வனவற்றிலிருந்து விலகி இருப்பவர்களாகுக. தலையில் சடையும், உடலில் சாம்பலும், கழுத்தில் என்பு மாலைகளும் கொண்டு கள்குடித்துத் திரிவீர்களாக.”

சிவபார்ஷதர்கட்கு தக்ஷன் இவ்வாறு சாபமளித்ததைச் செவியுற்ற நந்தியெம்பெருமான் சினத்தின் எல்லைக்கே சென்றுவிட்டார். சிலாத மகரிஷியின் மகனான நந்திகேசர் சிவனுக்குப் பிரியமான அணுக்கத்தொண்டர். ஒப்பற்ற தேஜஸ் படைத்தவர். அவர் உடனே செருக்குற்ற தீயோனான தக்ஷனைப் பார்த்து இவ்வாறு பதிலுரைக்கலானார்.

நந்தியெம்பெருமான் கூறுகிறார்—— அடே! தீய எண்ணங்கொண்ட மூர்க்கனே! தக்ஷா! சிவதத்துவத்தைப் பற்றிய அறிவு உனக்குச் சிறிதுகூட இல்லையே. ஆகவேதான் நீ சிவபார்ஷதர்களுக்கு வீணில் சாபமளித்தாய். செருக்கித் திரிபவனே! எவருடைய மனதில் தீய எண்ணம் குடி கொண்டுள்ளதோ, அந்தப் பிருகு முதலியவர்களும் அந்தணமை கொண்டுள்ள கர்வத்தால் உலக நாயகரான சிவபெருமானை எள்ளி நகையாடினர். ஆகவே ஸ்ரீசிவபெருமானுக்கு எதிர்தட்டாக இருக்கும் உன்னைப் போன்ற தீய அந்தணர்களுக்கு ஸ்ரீருத்ரனின் அருட்கருணையால் இதோ சாபமளிக்கப் போகிறேன். உன்னைப் போன்ற அந்தணர்கள் கர்மங்களின் பயன்களையே உயர்வாகக் கூறும் வேதவாதங்களில் சிக்குண்டு வேதத்திலுள்ள உண்மை தத்துவத்தின் அறிவைப் பெறாமல் போவார்களாக. அவர்கள் சிற்றின்பத்திலேயே தன்மயமாகி, சுவர்க்கத்தையே பெறற்கரிய பெரும்பேறாக எண்ணி, ‘சுவர்க்கத்தைக் காட்டிலும் உயர்ந்தது வேறொன்றுமில்லை’ என்று கூறிக் கொண்டு சினம், பேராசை மற்றும் திமிர் பிடித்து வெட்கமற்ற பிட்சுக்களாகக் கடவது. வேளாளர்களுக்கு வேள்விகளை வேதநெறியில் செய்விக்கும் அந்தணர்களாக வறுமையில் வாடுவீர்களாக. தானம் பெறுவதிலேயே மனங்கொண்டு, நிந்திக்கப்பட்ட தானங்களைப் பெறுவதால் அவர்களனைவரும் நரகம் புகுபவர்களாக ஆகட்டும். தக்ஷனே! அவர்களில் சிலர் பிரும்மராட்சஸர்களாகக் கடவது. சிவபெருமானைச் சிறு தெய்வமாக எண்ணி அவரிடம் பகை கொண்ட தீயபுத்தி தக்ஷனே! நீ உண்மை அறிவை இழப்பாயாக. இவன் உலகியலின்பங்களில் கொண்ட விருப்பத்தால் காமமென்னும் கவடு சூழ்ந்த இல்லற வாழ்வில் விருப்பு கொண்டு, கர்மநெறியையும் கர்மபலனையும் புகழ்ந்துரைக்கும் தொன்மையான வேதவாக்கியங்களையே பரப்புவனாக ஆகட்டும். இன்பமளிக்கும் இவன் முகம் அழியட்டும். ஆன்மஞானத்தை மறந்து மாக்களாகட்டும். இவன் வேதம் வகுத்த அறநெறிகளை விடுத்தவனாக ஆகட்டும். ஆடு முகம் பெற்றவனாக ஆகட்டும்.”

இவ்வாறு தக்ஷன் சிவபெருமானையும், சினம் கொண்ட நந்திகேசர் அந்தணர்களையும் சபித்தபொழுது அங்கு பெருத்த கூச்சலும் குழப்பமுமாக ஆயிற்று. நாரதா! நான் வேதங்களைப் படைத்தவனாதலால் சிவதத்துவத்தை நன்கறிவேன். ஆகவே, தக்ஷனது சாபத்தைக் கேட்டு, அவனையும் பிருகு முதலிய அந்தணர்களையும் பலவாறு நிந்தித்தேன். சதாசிவரான ஸ்ரீமகேசுவரரும் நந்தி கூறியதைக் கேட்டுச் சற்றே புன்னகைத்து, இனிய கனிந்த சொற்களால் நந்திகேசனை அறிவுறுத்தினார்.

ஸ்ரீசிவபெருமான் கூறுகிறார்—— “நந்தீ! நான் சொல்வதைக் கேள். நீ நல்ல அறிஞனன்றோ! நீ கோபம் கொள்வது சரியில்லையே! அவர்கள் என்னைச் சபித்ததாக, நீ நினைத்தது ஒரு பிரமை = மயக்கம். அதனால், நீ வீணில் அந்தணர்களைச் சபித்தாய். உண்மையில் எந்தவொரு சாபமும், எவரது சாபமும் என்னைத் தீண்டாது. ஆகவே, நீ கோபம் கொள்ள வேண்டாம். வேதங்கள் மந்திர எழுத்துக்களும், அதன் தொகுப்புகளான சூக்தங்களும் நிறைந்தது. அதில் ஒவ்வொரு சூக்தத்திலும் அனைத்து ஜீவராசிகளின் இதயத்திலும் விளங்கும் பரமாத்மா நிலைத்து நிற்கிறார். ஆகையால், அந்த மந்திரங்களை அறிந்தவன் நித்யமான ஆன்மாவை அறிந்தவனாவான். ஆகவே, நீ கோபத்திற்காட்பட்டு அவர்களுக்குச் சாபமளிக்காதே. ஒருவன் எவ்வளவுதான் மனக்கலக்கமுள்ளவனாக இருந்தாலும் அவன் ஒருபோதும் வேதத்தைச் சபிக்கக் கூடாது; சபிக்கவும் முடியாது. இவர்கள் கொடுத்த சாபம் இதுவரை என்னை வந்தடையவில்லை. இதை நீ நன்கு அறிந்து கொள்.

அறிஞனே! நீ ஸநகர் முதலிய சித்தர்களுக்கும் தத்துவ ஞானத்தை உபதேசிக்கக் கூடியவன். ஆகவே அமைதி கொள்வாய். நானேதான் வேள்வி. நானேதான் வேள்விக்கான செய்முறைகளும் செயல்களும். வேள்விக்கு உறுப்புகளான அனைத்து உபகரணங்களும் நானே. வேள்வியின் ஆன்மா நானே. வேள்வியில் ஈடுபாடு கொண்டுள்ள யஜமானனும் (வேள்வி செய்பவனும்) நானே. (இப்பொழுது) வேள்வியிலிருந்து ஒதுக்கித் தள்ளப்பட்டவனும் நானே. இவன் யார்? நீ யார்? இவர்கள்தான் யார்? உண்மையில் இவையனைத்தும் நானேதான். சற்றே நீ புத்தி கொண்டு யோசித்துப் பார். நீ வீணில் அந்தணர்களுக்குச் சாபமளித்துள்ளாய். பேரறிஞனே! நந்தியே! நீ தத்துவ ஞானம் கொண்டு இப்பிரபஞ்சத் தோற்றத்திற்குத் தடங்கல் செய்து அதாவது நீ இதில் சிக்கிக் கொள்ளாது ஆன்மநிஷ்டனான ஞானியாகவும், கோபம் முதலியவனவற்றை ஒழித்தவனாகவும் ஆவாயாக.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதனே! சிவபெருமான் இவ்வாறு அறிவுறுத்தவே, நந்திகேசுவரர் அறிவுற்றுச் சினம் தவிர்த்து அமைதி பெற்றார். சிவபெருமானும் உயிர்க்குயிரான பார்ஷதர் நந்தியை உண்மையை உணரும்படிச் செய்து தன் பிரமத கணங்கள் சூழ மகிழ்ச்சியோடு தன்னிருப்பிடம் சென்றார். சினம் பொங்கிய தக்ஷனும் அந்தணர்கள் சூழத் தன்னகம் போய்ச் சேர்ந்தான். ஆனால், அவனது மனமோ சிவன் பக்கல் பகைமையிலேயே ஊன்றியிருந்தது. சிவபெருமானுக்குத் தந்த சாப நிகழ்ச்சியை நினைத்த தக்ஷன், (அதுமுதற்கொண்டு) எப்பொழுதும் கோபமுற்றவனாகவே இருந்தான். அவனது அறிவை அறியாமை கவிழ்த்துக் கொண்டது. சிவனிடம் கொண்ட சிரத்தையை விடுத்துச் சிவபூஜை செய்பவர்களைத் தூற்றத் தொடங்கினான். அன்பனே நாரதா! பரமாத்மாவான சிவபெருமானிடம் இவ்வாறு தவறு புரிந்த தக்ஷனது தீய எண்ணம் பற்றி நான் இதுவரை கூறினேன் அல்லவா? இனி தீய எண்ணத்தின் எல்லைக்கே சென்ற அவனது செயல்களைப் பற்றிக் கூறுகிறேன், கேள்.

அத்தியாயம் : இருபத்தேழு

தக்ஷன் தொடங்கிய வேள்விக்குப் பிரும்மா முதலிய தேவர்களும் ரிஷிகளும் வருதல்; வேள்வியின் தொடக்கம்; சிவபெருமானை அழைக்குமாறு ததீசி கூற, தக்ஷன் அதை எதிர்த்தலும், ததீசியுடன் சிவனடியார்கள் அங்கிருந்து வெளியேறுதலும்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதனே! ஒரு சமயம் தக்ஷன் பெரியதொரு வேள்வியைச் செய்யத் தொடங்கினான். அவ்வேள்விக்கான தீக்ஷை ஏற்ற தக்ஷன் தேவரிஷிகள், மகரிஷிகள், தேவர்கள் ஆகிய அனைவருக்கும் அவ்வேள்விக்கான செய்தியை அறிவித்தான். அகத்தியர், கசியபர், அத்ரி, வாமதேவர், பிருகு மகரிஷி, ததீசி முனிவர், வேதவியாச பகவான், பரத்வாஜர், கௌதமர், பைலர், பராசரர், கர்க்கர், பார்க்கவர், ககுபர், ஸிதர், ஸுமந்து, திரிகர், கங்கர், வைசம்பாயனர் மற்றும் பல முனிவர்கள் ஆகிய அனைவரும் தங்கள் தங்கள் மனைவிமார்கள், புத்திரர்கள் ஆகியவர்களோடு என் மகன் தக்ஷன் தொடங்கிய வேள்வியில் பங்கேற்க மகிழ்ச்சியோடு வந்து கூடினர். இவர்களைத் தவிர தேவகணங்கள், நன்மைகளையே நல்கும் எண்டிசை லோகபாலகர்கள், மற்றுமுள்ள உபதேவர்கள் ஆகியோரும் தங்களுக்கு உதவி செய்யும் படைகளுடன் அங்கு வந்து சேர்ந்தனர். படைக்கும் கடவுளான என்னையும் மனைவிமார்களோடு நேரில் வந்து வேள்விக்காக அழைத்தான். அப்பொழுது திருமேனி தாங்கிய வேதங்களும், மற்ற அணுக்கத்தொண்டர்களும் என்னைச் சூழ்ந்து நின்றிருந்தனர். தக்ஷன் இதேபோலப் பலவாறாகப் பிரார்த்தித்து ஸ்ரீமந்நாராயணனையும் ஸ்ரீவைகுண்டம் சென்று அழைத்து வந்தான்.

சிவனிடம் பகை கொண்ட தீயபுத்தி தக்ஷன் வந்த அனைவருக்கும் உரிய வகையில் பெரியதோர் உபசாரம் செய்தான். விலைமதிக்க முடியாத ஒளிமயமான பெரியதோர் உயர்ந்த மாளிகையை விசுவகர்மா நிர்மாணித்தான். வந்த விருந்தாளிகள் தங்க அம்மாளிகையை தக்ஷன் அளித்தான். விருந்தினர் அனைவரும் உரிய முறையில் உபசரிக்கப்பட்டுத் தங்களுக்குரித்தான இடத்தில் தங்கினர். அந்த வேள்வி ‘கனகலம்’ என்னும் திருத்தலத்தில் தொடங்கப்பட்டது. பிருகு முதலிய தபோதனர்கள் ருத்துவிக்குகளாக நியமிக்கப்பட்டனர். மருத்கணங்கள் அனைவருடனும் ஸ்ரீமந்நாராயணனே அவ்வேள்விக்குத் தலைவராக இருந்தார். மூன்று வேதங்களிலும் உள்ள விதிமுறைகளைக் கூறி நடத்தித் தரும் பிரும்மாவாக (வேள்வியை நடத்த உள்ள ரித்விக்குகளின் தலைமை பதவிக்கு) என்னை நியமித்தான். எண்டிசை தலைவர்களும் தங்கள் ஆயுதங்கள், பரிவாரங்கள் சூழ வேள்வியின் வாயிற்காப்பவர்களாகவும், ரட்சிப்பவர்களாகவும் இருந்தனர். அதனால் எங்கும் குதூகலம் நிறைந்திருந்தது.

வேள்வியின் நாயகனே அழகிய திருமேனியுடன் வேள்விச்சாலையில் வந்து நேரில் காட்சியளித்தான். முனிச்சிரேஷ்டர்கள் அனைவரும் வேதங்களைத் தங்களிடமே தாங்கியவர்களாக இருந்தனர். (அதாவது, வேதங்களைக் கசடறக் கற்றவர்களாய் இருந்தனர்.) அக்னிதேவனும் அந்த வேள்வியில் அவியுணவைப் பெற, தனது ஆயிரம் திருமேனிகளையும் வெளிப்படுத்தி நின்றார். எண்பத்தெட்டாயிரம் ரித்விக்குகள் ஒன்றுகூடி ஹோமம் செய்தனர். அறுபத்து நான்காயிரம் தேவரிஷிகள் ஸாமகானம் செய்யும் உத்காதாவாக இருந்தனர். அதுபோல அத்வர்யுக்களும் ஹோதாக்களும் அத்துணை எண்ணிக்கை உள்ளவர்களாகவே இருந்தனர். நாரதர் முதலிய தேவரிஷிகளும், சப்தரிஷிகளும் தனித்தனி கட்சிகளாகப் பிரிந்து வேதமோதினர். இப்பெருவேள்வியில் கந்தர்வர்கள், வித்யாதரர்கள், சித்தர்கள், பன்னிரண்டு ஆதித்யர்கள் ஆகிய அனைவரும் தங்களது அணுக்கத் தொண்டர்கள், தங்கள் தங்கள் அக்னிஹோத்ரம் ஆகியவைகளுடனும், மற்றும் நாக உலகங்களில் வசிக்கும் அனைத்து நாகங்களுமாகிய அனைவரும் தக்ஷனால் அழைக்கப்பட்டுப் பெருந்திரளாக அங்கு வந்து கூடினர். பிரும்மரிஷிகள், ராஜரிஷிகள், தேவரிஷிகள் மற்றும் அரசர்கள் ஆகிய அனைவரும் பெருந்திரளாக அழைக்கப்பட்டுத் தங்கள் நண்பர்கள், அமைச்சர்கள், படைகள் சூழ அங்கு வந்தனர். வசுக்கணங்களையும் தக்ஷன் வேள்விக்காக அழைத்திருந்தான். வேள்விக்காக முதலில் செய்யப்படவேண்டிய சடங்குகளைச் செய்து, ‘ஸ்வஸ்திவாசனம்’ என்னும் மங்கள ஆசி வழங்கும் சடங்கு தொடங்கப்பட்டு தக்ஷன் தன் மனைவியோடு வேள்விக்கான தீக்ஷை ஏற்றபோது, அவனது பொலிவு பன்மடங்காக விளங்கியது!

இவ்வளவு நடந்த பின்பும் தீயோனான தக்ஷன், பகவான் ஸ்ரீசிவனை வேள்விக்கு அழைக்கவில்லை. ‘கையில் (பிரும்ம) கபாலம் ஏந்தியவராதலால் வேள்வியில் கலந்து கொள்ளத் தகுதியற்றவர்’ என்பது அவனது எண்ணம். சதீதேவி தனது பெண்ணேயாயினும் கபாலியான சிவனின் மனைவியென்பதால் குற்றமே காணும் தக்ஷன், அவளையும் வேள்விக்கு அழைக்கவில்லை. தக்ஷனது வேள்வியும் தொடங்கியது. வேள்விச்சாலைக்கு வந்துள்ள ரித்விக்குகள் தங்கள் தங்கள் காரியங்களைத் தொடங்கினர். இன்னும் சிவபெருமான் அங்கு வராதது கண்ட சிவபக்தரான ததீசி முனிவரது மனம் மிகவும் நொந்தது. ஆகவே அவர் கூறலானார்.

ததீசி கூறுகிறார்—— “பெருந்தலைவர்களான தேவர்களே! முனிவர்களே! மகிழ்ச்சியோடு நான் கூறுவதைக் கேளுங்கள். இப்பெருவேள்விக்கு ஸ்ரீசிவபெருமான் வராத காரணமென்ன? தேவதேவர்கள், முனிச்சிரேஷ்டர்கள், எண்டிசை உலக நாயகர்கள் அனைவரும் வந்துள்ளனர். ஆனால் பெருமனத்தரான மழுவாளர் ஸ்ரீசிவபெருமான் இல்லாது இவ்வேள்வி அழகு பெறாது. மங்களங்களே வடிவெடுத்த சிவபெருமானது அருட்கடாட்சத்தினாலேயே அனைத்துச் சுபகாரியங்களும் நலன் பெறுகின்றன என்பது பேரறிஞர்கள் கருத்து. இவ்வாறான பெருமை பெற்ற முன்னம்பழம் பொருட்கும் முன்னம்பழம் பொருளும், எருதுக்கொடியோனும், கண்டங்கறுத்தவருமான சிவபெருமான் இங்கு ஏன் காணப்படவில்லை? தக்ஷனே! எந்த எம்பெருமானது தொடர்பைப் பெற்றதால் அல்லது எவரை நாம் ஏற்றுக் கொண்டதால் மங்களமற்றவையும் மங்களங்களாக ஆகுமோ, தீயனவும் நல்லனவாகுமோ, எவர் தனது பதினைந்து திருக்கண்களால் நோக்கப் பழையனவும் புதியனவாக ஆகுமோ, அந்த எம்பெருமானது திருவடிகள் இந்த வேள்விச்சாலையில் பதிவது மிக மிக அவசியமாகும். ஆகவே, நீயே விரைவில் சென்று சிவபெருமானை இங்கு அழைத்து வரவேண்டும். அல்லது பிரும்மதேவர், சர்வசக்தனான ஸ்ரீமந்நாராயணன், தேவர்கோன் இந்திரன், எண்டிசை லோகபாலகர்கள், அந்தணர்கள், சித்தர்கள் ஆகிய அனைவருடைய உதவியோடு இப்பொழுதே சென்று, இவ்வேள்வி மங்களமாக நிறைவு பெறவேண்டி பகவான் ஸ்ரீசிவபெருமானை அழைத்துவர வேண்டும். நீங்களனைவரும் பகவான் சிவன் இருக்குமிடம் இப்பொழுதே செல்லுங்கள். தக்ஷன் மகளான சதீதேவியோடு சிவபெருமானையும் விரைவில் அழைத்து வாருங்கள். தேவசிரேஷ்டர்களே! உலகநாயகியான தேவியோடு பரமசிவன் இங்கு வருவாரேயானால், அப்பொழுது இங்குள்ள அனைத்தும் பரிசுத்தமாகும், தூய்மை பெறும். அவரை நினைத்தபோதே, அவரது திருப்பெயரைக் கூறியபோதே அனைத்துச் செயல்களும் புண்ணியமயமாகிவிடும். ஆகவே முழுமுயற்சி செய்து எருதுக்கொடியோனான சிவபெருமானை இங்கு அழைத்துவரத்தான் வேண்டும். சிவபெருமான் இங்கு வருவாரேயானால் இவ்வேள்வி தூய்மை பெறும். இல்லையேல் இவ்வேள்வி நிறைவு பெறாது. நான் உண்மையைக் கூறுகிறேன்.”

ததீசி முனிவர் இவ்வாறு கூறவே, தீயபுத்தியுடைய தக்ஷன் அறிவற்றவனாகையால் நகைத்தவாறே சினம் பொங்கக் கூறலுற்றான்—— “பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனே அனைத்து தேவர்களுக்கும் மூலகாரணர். அவரிடமன்றோ தொன்றுதொட்டுவரும் அறநெறிகள் மல்கிக் கிடக்கின்றன. அவரையே நான் அனைத்து மரியாதைகளுடனும் அழைத்திருக்கையில், இவ்வேள்வியில் என்ன குறை நிகழ வாய்ப்புள்ளது? வேதங்கள், வேள்விகள், மற்றுமுள்ள அனைத்து கர்மங்களும் எவரிடம் நிலை கொண்டுள்ளனவோ அந்த பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணுவே இங்கு வந்தாகிவிட்டது. இது தவிர உலக பிதாமகரான பிரும்மதேவர் வேதங்கள், உபநிடதங்கள், மற்றுமுள்ள அறுபத்துநான்கு ஆகமங்கள் ஆகியனவற்றுடன் சத்திய உலகிலிருந்து இங்கு வந்துள்ளார். தேவர்களோடு இந்திரனும் வந்துள்ளார். தங்களைப் போன்ற குற்றங்காணாத (பாவமற்ற) மகரிஷிகளும் வந்திருக்கிறீர்கள். வேள்வியில் பங்கு கொள்ளத் தகுதி படைத்த, அமைதியே செல்வமாகக் கொண்ட, நற்பாத்திரங்களான, வேதவேதார்த்தங்களை நன்கு கற்றறிந்த, உறுதியுடன் விரதங்களை ஏற்றுச் செவ்வனே நடத்துகிறவர்களான இந்த மகரிஷிகளும் மற்றும் தாங்களுமே இங்கு வந்திருக்க, அந்த ருத்ரனால் ஆகவேண்டியதுதான் என்ன? அந்தணச்சிரேஷ்டரே! பிரும்மதேவர் கூறியதாலேயே நான் என் மகளை ருத்ரனுக்கு மணம் முடித்தேன். ஹரன் நற்குலப் பிறப்பற்றவன்; தாய்—தந்தையர் அற்றவன்; பூத—பிரேத—பிசாசுகளுக்குத் தலைவன்; தனித்திருப்பவன். அவனை மீறிச் செய்வதென்பது பிறரால் இயலாததொன்று. தற்புகழ்ச்சிக்காரன்; மூடன்; ஜடன்; மோன நிலையில் இருப்பவன்; பொறாமை படைத்தவன்; வேள்விக்கு அழைக்கத் தகுதியற்றவன். ஆகவேதான் நான் அவனை அழைக்கவில்லை. ஆகவே ததீசி! நீர் திரும்பவும் இவ்வாறு எங்கும் கூறக் கூடாது. நீங்களனைவரும் எனது இந்த வேள்வியை நலமுற நிறைவு செய்து தந்தருள வேண்டுகிறேன்.”

தக்ஷன் இவ்வாறு கூறியதைக் கேட்ட ததீசி முனிவர் அனைத்து தேவர்களும் முனிவர்களும் கேட்குமாறு பொருள் பொதிந்த இன்சொற்களைக் கூறலானார்.

ததீசி கூறுகிறார்—— “தக்ஷனே! சிவபெருமான் இல்லாத இந்த வேள்வி, வேள்வியைச் சேராததாகும் — இது வேள்வி என்ற திருப்பெயரைக்கூடப் பெறாது. இவ்வேள்வியில் உனக்குப் பெரியதோர் அழிவு ஏற்படப் போகிறது.”

இவ்வாறு கூறிவிட்டு ததீசி முனிவர் தக்ஷனது வேள்விச்சாலையிலிருந்து தான் மட்டும் தனித்து வெளியேறித் தன் ஆசிரமம் அடைந்தார். அவ்வாறே சிவபக்தர்களும் சைவத்தைப் பின்பற்றுபவர்களுமான முனிவர்களும், தக்ஷனைச் சபித்துவிட்டுத் தங்கள் தங்கள் ஆசிரமம் சென்றனர். ததீசியும், மற்ற முனிவர்களும் வேள்விச்சாலையிலிருந்து வெளியேறியபின் கெடுமனத்தனும் சிவத் துவேஷியுமான தக்ஷன் அம்முனிவர்களைப் பரிகசித்தவாறு கூறலானான்.

தக்ஷன் கூறுகிறான்—— “சிவனுக்கு மிகவும் பிரியரான பெயரளவில் அந்தணரான ததீசி சென்றுவிட்டார். அவரைப் போன்ற மற்றவர்களும் எனது வேள்விச்சாலையிலிருந்து வெளியேறிவிட்டனர். இதுவே நல்லதொரு செய்தி. எனக்கு மிகவும் பிடித்ததும் இதுதான். தேவசிரேஷ்டர்களே! தேவர்களே! முனிவர்களே! இப்பொழுது நான் கூறுவதே முற்றிலும் உண்மை. சிந்தனையற்றவர்கள், மந்த புத்தி கொண்டவர்கள், பொய் பேசுவதிலேயே நாட்டம் உடையவர்கள், தீய எண்ணங்கொண்ட துஷ்டர்கள், வேதநெறிக்குப் புறம்பானவர்கள், ஆசார—அனுஷ்டானமற்றவர்கள் ஆகிய அனைவர்களும் வேள்விக் கர்மங்களிலிருந்து நீக்கப்பட வேண்டியவர்களே. ஸ்ரீமந்நாராயணன் மற்றுமுள்ள நீங்கள் அனைவரும் வேதநெறி செல்பவர்கள். ஆகவே நீங்கள் அனைவரும் எனது இவ்வேள்வியைப் பயனுறச் செய்யுங்கள்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— தக்ஷன் இவ்வாறு கூறவே, சிவபெருமானது மாயையில் மயங்கிய தேவரிஷிகள் அனைவரும் அந்த வேள்வியில் தேவர்களைப் பூஜித்து வேள்வியும் செய்யலாயினர். முனிசிரேஷ்டரான நாரதனே! அந்த வேள்விக்குக் கிடைத்த சாபத்தைப் பற்றி இதுவரை வர்ணித்தேன். இனி இவ்வேள்விக்கு ஏற்பட்ட அழிவைப் பற்றிக் கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேள்.

அத்தியாயம் : இருபத்தெட்டு

தக்ஷனது வேள்வியைப் பற்றிச் செவியுற்ற சதீதேவி அங்கு செல்ல விரும்ப சிவபெருமான் தடுத்தல்; பின்பு சிவத்துரோகத்தை அறிந்த சதீதேவி சிவகணங்களோடு தந்தையின் வேள்விச்சாலைக்குச் செல்லுதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! தேவரிஷிகள் கூட்டம்கூட்டமாக மகிழ்ச்சியோடும் உற்சாகத்தோடும் தக்ஷனது வேள்வியைக் காணச் சென்று கொண்டிருந்தனர். தக்ஷனின் மகளான சதீதேவி கந்தமாதன பர்வதத்தில் அழகிய மண்டபங்கள் நிறைந்த கொடி வீடுகளில் தன் தோழிகளுடன் பலவித விளையாட்டுகளில் ஈடுபட்டிருந்தாள். மகிழ்ச்சியோடு விளையாடிக் கொண்டிருந்த சதீதேவி, சந்திரன் தனது மனைவி ரோஹிணியுடன் தக்ஷனது வேள்விக்குச் செல்வதைக் கண்டாள். கண்டதும் தன்னலம் நாடும் உயிர்த்தோழியான விஜயையைப் பார்த்து “என் தோழிகளிலே உயர்ந்த உயிர்த்தோழியே! விரைவில் சென்று சந்திரன் ரோஹிணியுடன் எங்கு செல்கிறான்? என்று கேட்டு வா” என்றாள்.

சதீதேவி இவ்வாறு கட்டளையிடவே விஜயை வேகமாக அவனிடம் சென்று உரிய முறைப்படி, “சந்திரனே! தாங்கள் எங்கு சென்று கொண்டிருக்கிறீர்கள்?” என்று கேட்டாள். விஜயை இவ்வாறு கேட்கவே, சந்திரனும் தான் செல்லும் காரணம் பற்றி வினயமாக தக்ஷனது திருமாளியைில் நடக்கவிருக்கும் வேள்வி விழாவைப் பற்றிய முழு விவரத்தையும் கூறினான். இதைக் கேட்ட விஜயை பரபரப்புடன் வேகமாக சதீதேவியிடம் வந்து சந்திரன் கூறிய அனைத்தையும் கூறினாள். இதைச் செவியுற்ற காளிதேவியான சதீதேவி பெருவியப்பெய்தினாள். தனக்கு அழைப்பு வராததன் காரணத்தைப் பலவாறாகச் சிந்தித்தும் புலப்படாதது கண்டு சிவகணங்கள் சூழ்ந்து விளங்கும் தன் கணவரான சிவபெருமானிடம் சென்று கேட்கலானாள்.

சதீதேவி கேட்கிறாள்—— “இறைவா! எனது தந்தையின் திருமாளிகையில் பெருத்ததொரு வேள்வி நடப்பதாகச் செவியுற்றேன். அந்த வேள்விப் பெருவிழாவில் தேவரிஷிகள் அனைவரும் வந்து கூடுகிறார்களாம். தேவதேவா! என் தந்தை செய்யும் அவ்வேள்விக்குச் செல்ல, தங்களுக்கு ஏன் விருப்பமில்லை? அதைப் பற்றிச் சற்றே கூறுங்கள். மகாதேவா! நண்பர்களோடு (உறவினர்களோடு) ஒட்டி உறவாடுவதன்றோ உறவினரது கடமை. அவ்வாறு உறவாடுவது அவர்களுள் அன்பைப் பெருக்குவதாகுமே. ஆகவே என் இனிய மணாளரே! என் வேண்டுதலை ஏற்று, எப்படியாவது என்னுடன் என் தந்தை வேள்விக்குத் தாங்கள் கட்டாயம் வரவேண்டும்.”

தக்ஷனின் சொல்லம்புகளால் துன்பமுற்றிருந்த இறைவன், சதீதேவி கூறியதைக் கேட்டும் இனிமையாகப் பேசலானார்—— “தேவி! உன் தந்தை தக்ஷன் என்னை மிகவும் பகைக்கிறான். அறிவிலிகளும் பகுத்தறிவற்றவர்களும் செருக்குற்றவர்களுமான தேவர்களும் ரிஷிகளும் உன் தந்தையின் வேள்விக்குச் சென்றுள்ளனர். அழையாதவர் வாசல் மிதிப்பவர்கள் மரியாதை பெற மாட்டார்கள், அது இறப்பைக் காட்டிலும் துன்பம் தருவது. ஆகவே, என் அன்பே! நீயோ நானோ தக்ஷனது வேள்விக்குச் செல்வது முறையன்று. (ஏனெனில், அவன் நம்மை அழைக்கவில்லை.) நான் உள்ள உண்மையைக் கூறினேன்.”

பெருந்தேவனாரான சிவபெருமான் இவ்வாறு கூறவே சதீதேவி சற்றே கோபத்துடன் கூறலுற்றாள்— “நன்மையே நாடுபவரே! தாங்களோ அனைத்திற்கும் ஒரே தலைவர். எவரது வருகையினால் மட்டுமே வேள்வி பயனுறுமோ (நிறைவு பெறுமோ), அப்படிப்பட்ட தங்களை தீயவரான எனது தந்தை இப்பொழுது அழைக்கவில்லை. இறைவனே! தீயவரான அவரது எண்ணத்தை நான் அறிந்தாக வேண்டும். மேலும் அங்கு வந்துள்ள தீயபுத்தி கொண்ட அனைத்து தேவரிஷிகளின் எண்ணத்தையும் நான் அறிய விரும்புகிறேன். ஆகவே எம்பெருமானே! நான் இப்பொழுதே என் தந்தையின் வேள்விக்குச் செல்கிறேன். மகேசா! நான் அங்கு சென்றுவர எனக்கு விடை தாருங்கள்.”

சதீதேவி இவ்வாறு கூறவே அனைத்தும் அறிந்த, அனைத்தையும் காணும், அனைத்தையும் படைத்தருளும் மங்களமே வடிவான பகவான் ஸ்ரீருத்ரன் இவ்வாறு கூறத் தொடங்கினார்.

சிவபெருமான் கூறுகிறார்—— “உயர்ந்த கொள்கைகளைக் கைக்கொண்ட சதீதேவியே! உனக்கு உன் தந்தையின் வேள்விக்குக் கட்டாயம் செல்லத்தான் வேண்டுமென்ற விருப்பம் உள்ளதேயானால் என் கட்டளையை ஏற்று, நீ உடனே அங்கே செல். சிறந்த எருதான நந்தியெம்பெருமான் தயாராகக் காத்திருக்கிறான். அனைத்து அரசமரியாதைகளுடனும் இவன் மேல் ஆரோகணித்துக் கொண்டு ஏராளமான பிரமத கணங்களையும் அழைத்துக் கொண்டு செல். அனைத்து அலங்காரங்களுடன் காத்திருக்கும் இந்த விருஷபத்தின் மேல் ஏறிச் செல்.”

ஸ்ரீருத்ரன் இவ்வாறு கட்டளையிடவே, சதீதேவி அனைத்து ஆபரணங்களையும் பூட்டிக் கொண்டு அனைத்து சாதனங்களோடும் தந்தையின் மாளிகைக்குச் சென்றாள். அழகிய ஆடைகள், நகைநட்டுகள், ஒளி படைத்த வெண்கொற்றக்குடை, வெண்சாமரம் முதலிய அரசர்க்குரிய அனைத்து சாதனங்களையும் சிவபெருமான் அளித்து அனுப்பினார். அறுபதாயிரம் ருத்ர கணங்கள் மகிழ்ச்சியும் உற்சாகமும் பொங்க கோலாகலமாக, சதீதேவியுடன் சிவனது ஆணை பெற்று உடன் சென்றனர். இதற்கிடையில் வேள்விச்சாலை எங்கும் பெருவிழாவாக இருந்தது. இங்கு சிவகணங்களும் சிவநேசச் செல்வியான சதீதேவிக்காகப் பெருவிழா எடுத்தனர். அவர்கள் சதீதேவி—சிவபெருமானது திருக்கல்யாண குணங்களை வெகு உற்சாகத்தோடு பாடலாயினர். சிவபெருமானுக்குகந்த வீரர்களான பிரமத கணங்கள் ஆடிப்பாடி மகிழ்ச்சியோடு சென்றனர். உலகநாயகியான சதீதேவியின் வேள்வி யாத்திரை அனைத்துவிதங்களிலும் அழகுற விளங்கியது. அப்பொழுது எழுந்த ‘போற்றி, போற்றி’ என்ற மங்கள ஒலி மூவுலகங்களிலும் எதிரொலித்தது!

அத்தியாயம் : இருபத்தொன்பது

வேள்வியில் சிவபெருமானுக்கு ‘அவிர்பாகம் இல்லை’ என்பதைக் கண்ட சதீதேவி சீறியெழுந்து கூறுதல்; தக்ஷன் சிவனை நிந்தித்தல்; அதைக் கேட்டு சதீதேவி தேவர்களைத் தூற்றி எச்சரித்தல் மற்றும் தன் உயிரை விட எண்ணுதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! தக்ஷனின் மகளான சதீதேவி நாற்புறமும் ஒளிவீச நடக்கும் தக்ஷனின் வேள்விச்சாலைக்குச் சென்றாள். அங்கு தேவர்கள், அசுரர்கள், முனிவர்கள் ஆகிய எல்லோரும் மிக உற்சாகத்தோடு செயல்பட்டிருந்தனர். அங்கு தனது தந்தையின் திருமாளிகை வியப்பூட்டும் பல்வேறான பொருட்கள், தேவர்கள், முனிவர்கள் ஆகியோரது திரள்கள் நிறைந்து ஒளியோடு பார்வைக்கு மிக அழகாகக் காட்சியளித்தது. திருமாளிகையின் முன்வாசல் வரை சென்ற சதீதேவி, தன் வாகனமான நந்தியின் மேலிருந்து கீழிறங்கித் தனியாக வேள்விச்சாலைக்குள் விரைவாகச் சென்றாள். சதீதேவி வந்ததைக் கண்ட அவளது தாய் அஸிக்னி(வீரிணீ)யும் சகோதரிகளும் உரிய மரியாதையுடன் வரவேற்றனர். ஆனால் தக்ஷன், அவளைக் கண்டும் காணாதது போல் மரியாதையின்றி வாளாவிருந்தான். சிவபெருமானது மாயையில் மயங்கிய மற்றவர்களும் தக்ஷனிடம் கொண்ட பயத்தால் அவளுக்குரிய மரியாதையை வெளிக்காட்ட இயலவில்லை. நாரத முனிவரே! அனைவரும் வெறுத்து ஒதுக்கியபோதிலும் சதீதேவி வியந்தவண்ணம் தன் தாய்—தந்தையரின் திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கினாள். அவ்வேள்வியில் விஷ்ணு முதலிய தேவர்களுக்குரிய அவிர்பாகத்தைக் கண்டாளேயன்றி, சிவபெருமானுக்குரிய அவிர்பாகத்தை சதீதேவி எங்குமே காணவில்லை. அப்பொழுதுதான் சதீதேவிக்கு அடக்க முடியாத சினம் மூண்டது. அவமானமுற்றிருந்த சதீதேவி சினம் பொங்கியெழ அனைவரையும் வெறுப்புடனும், தக்ஷனை எரித்துவிடுபவள் போலும் பார்த்துப் பேசலுற்றாள்.

சதீதேவி கூறுகிறாள்—— “பிரஜாபதியே! பரம மங்களரான சிவபெருமானைத் தாங்கள் ஏன் இந்த வேள்விக்கு அழைக்கவில்லை? அவராலன்றோ அனைத்துச் சராசர உலகங்களும் தூய்மை பெறுகின்றன. அவரேயன்றோ வேள்வியும், வேள்வியால் அறியப்படுபவரும், வேள்வியின் அங்கங்களும், வேள்வியின் தட்சிணையும், வேள்வியைச் செய்யும் யஜமானரும், வேள்வியின் நற்பயனும். அவரின்றி ‘வேள்வியின் நற்பயன்’ எவ்வாறு பெற இயலும்? அவரை நினைத்தபோதே அனைத்தும் தூயதாகுமே! அப்படியிருக்க, அவரின்றிச் செய்யப்படும் இந்த வேள்வி எவ்வாறு தூய்மை பெறும்? மாசுபடிந்ததாகவன்றோ ஆகும். வேள்வியின் பொருட்கள், வேள்விக்கான மந்திரங்கள், வேள்வியில் இடும் அவியுணவு (ஹவ்யம்), தென்புலத்தாரான பித்ரு தேவதைகளுக்கு அளிக்கப்படும் கவ்யம் ஆகியன அனைத்தும் அவரது திருமேனிகளே. அவ்வாறான சிவபெருமானின்றி இவ்வேள்வி எவ்வாறு தொடங்கப்படலாம்? சிவபெருமானை ஏதோ மற்ற தேவதைகளைப் போல் சாதாரணமானவரென்று நினைத்து அவரை அவமதித்தாய்? உனது புத்தி நிலை தடுமாறிவிட்டது. தந்தையில் கேடு கெட்டவனே! இந்த விஷ்ணு, பிரும்மா முதலிய தேவர்களும் மற்றும் முனிவர்களும் தங்கள் தலைவரான சிவபிரான் வராத இந்த வேள்விக்கு எவ்வாறு வந்தனர்?”

இவ்வாறு கூறிய சிவச்சொரூபியான பரமேசுவரி சதீதேவி ஸ்ரீமந்நாராயணன், பிரும்மா, இந்திரன் முதலிய தேவர்கள், ரிஷிகள் ஆகிய அனைவரையும் தனித்தனியே அதட்டியவாறு பேசலானாள்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! சினங்கொண்ட சதீதேவி இதயம் நொந்து வருந்தி, இவ்வாறு பலப்பல கூறினாள். அப்பொழுது அங்கிருந்த ஸ்ரீவிஷ்ணு முதலிய தேவர்களனைவரும் முனிவர்களும் சதீதேவி கூறியதைக் கேட்டும் மௌனமாகவே இருந்தனர். தன் மகள் கூறிய கடுஞ்சொற்களைக் கேட்டுச் சினங்கொண்ட தக்ஷன் கண்கள் சிவக்க சதீதேவியைப் பார்த்துக் கூறலுற்றான்.

தக்ஷன் கூறுகிறான்—— “மங்களமானவளே! நீ பலவாறு பேசித்தான் என்ன பயன்? இங்கு உனக்கு என்ன வேலை? விருப்பமிருந்தால் இரு, இல்லையேல் செல். நீ ஏன் இங்கு வந்தாய்? உன் கணவன் அமங்களமானவன் என்பதை அறிஞர்கள் யாவரும் அறிவர். நற்குடிப்பிறப்பு அற்றவன்; வேதநெறிக்குப் புறம்பானவன்; பூதப்பிரேத பிசாசுகளுக்கன்றோ தலைவன். அவனது வேடமே அருவருப்பானது. ஆகவேதான் ருத்ரனை இவ்வேள்விக்கு அழைக்கவில்லை. குழந்தாய்! அவனை நன்கறிந்தவனாதலால்தான் நான் வேண்டுமென்றே அவனை தேவரிஷிகள் குழுமியிருக்கும் இச்சபையின் வேள்விக்கு அழைக்கவில்லை. ருத்ரன் சாஸ்திரங்களின் பொருள்கூட அறிந்தவனில்லை. செருக்குப் பிடித்த தீயவன் அவன். நான் ஒரு பாவி, மூடன் வேறு. பிரும்மதேவர் கூறியதற்காக உன்னை அவனுக்குத் திருமணம் முடித்தேன். ஆகவே முத்தன்ன வெண்நகையுடையவளே! நீ சினத்தை விடுத்து அமைதி கொள்வாய். நீ இந்த வேள்விக்காகவே வந்திருப்பாயேயானால் உனது பாகத்தைப் பெற்றுக் கொள்.”

தக்ஷன் இவ்வாறு கூறவே, மூவுலகங்களும் தொழும் அவனது பெண்ணான சதீதேவி சிவநிந்தை செய்த தன் தந்தையைக் கண்டு மேலும் கோபமுற்றாள். அப்பொழுது அவள், ‘இனி சிவபெருமானிடம் எப்படிச் செல்வது? அவரைக் காணவேண்டுமென்ற ஆசையால் அங்கு சென்றால், அவரும் இங்கு நடந்ததைப் பற்றிக் கேட்பாரேயாகில் என்ன பதில் கூறுவது?’ என்று மனதில் சிந்திக்கலானாள். அப்பொழுது மூவுலகங்களுக்கும் தாயான சதீதேவி சினத்தினால் பெருமூச்செறிந்து தீயமனத்தனான தன் தந்தையைக் குறித்துப் பேசலுற்றாள்.

சதீதேவி கூறுகிறாள்—— “மகாதேவரான சிவபெருமானை நிந்திப்பவர்களும், அந்நிந்தனையைக் கேட்டுக் கொண்டிருப்பவர்களும் சூரியசந்திரர்கள் உள்ளவரை நரகத்தில் உழல்வார்களாக.

யோ நிந்த3தி மஹாதே3வம்

நிந்த்3யமாநம் ஶ்ரு॒ணோதி வா ।

தாவுபெ4ள நரகம் யாதோ

யாவச்சந்த்3ரதி3வாகரௌ ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 29/38

ஆகவே தந்தையே! நான் கொழுந்துவிட்டெரியும் இவ்வேள்வித்தீயில் என்னுடலை நீத்துக் கொள்ளப் போகிறேன். என் கணவரைப் பற்றிக் கூறும் வசைமொழிகளைக் கேட்டும் இவ்வுயிரைக் காப்பதனால் பயனென்ன? எவருக்காவது திறல் இருந்தால் சிவநிந்தை புரியும் இவனது நாக்கை இழுத்து அறுத்துத் தள்ளட்டும். அப்பொழுதுதான் சிவநிந்தை புரிந்த (சிவநிந்தை கேட்ட) பாவத்திலிருந்து தூய்மை பெற இயலும். இதில் சந்தேகமேயில்லை. அவ்வாறு செய்ய திறலற்றவனாகில் புத்திசாலியான அவன் இருசெவிகளையும் பொத்திக் கொண்டு அங்கிருந்து வெளியேற வேண்டியதே. அதனாலே அவன் தூய்மை பெறுவான்; குற்றம் அவனைச் சாராது என்பதே படித்தறிந்த சான்றோர்கள் கூற்று.”

இவ்வாறான அறநெறிகளைக் கூறிய சதீதேவிக்கு, ‘தான் ஏன் வந்தோம்?’ என்கிற கழிவிரக்கம் தோன்றியது. மனம் கொதிக்கச் சிவபெருமான் கூறியதை நினைவுகூர்ந்தாள். பின்பு மேலும் சினந்த சதீதேவி தக்ஷன், ஸ்ரீவிஷ்ணு முதலிய தேவர்கள், முனிவர்கள் ஆகிய அனைவரிடமும் சிறிதும் பயமின்றித் தைரியமாகக் கூறலானாள்.

சதீதேவி கூறுகிறாள்—— “தந்தையே! நீ, சிவபெருமானை நிந்தனை செய்தவன். இதற்காக நீ பின்னிட்டு வருந்துவாய். இவ்வுலகில் பெருந்துன்பங்களை அனுபவித்துப் பின் முடிவில் பெரும் யாதனைகளையும் (நரகவேதனைகளையும்) அனுபவிக்கப் போகிறாய். வேண்டுதல்—வேண்டாமையும் உற்றார்—மற்றார் என்னும் வேறுபாடும் அற்றவரான சிவபெருமானுக்கு எதிரிடையாக (பகைமை கொண்டவனாக), உன்னைத் தவிர யார்தான் நடப்பர்? தீயவர், பொறாமையினால் சான்றோர்களைப் பழிப்பதில் வியப்பொன்றுமில்லை. சான்றோர்களது திருவடித்துகளில் புரண்டதன் பயனால் அஞ்ஞான இருள் நீங்கப் பெற்றவர்களுக்குப் பெரியோர்களை நிந்திப்பது அழகல்ல. ‘ஶிவ’ என்கிற ஈரெழுத்துத் திருநாமம் ஏதோ வார்த்தையாடுகிறபோது (விளையாட்டாக) உச்சரிக்கப்பட்டிருப்பினும், அது அவனது பாவக்குவியல்களை எரித்துச் சாம்பராக்கிவிடுமே!

அப்படிப்பட்ட தூய புகழுடைய சிவபெருமானையா நீ பகைக்கிறாய்? வியப்பாகவன்றோ இருக்கிறது! உண்மையில் நீதான் அமங்கள சொரூபன். சிவபெருமானோ தேவர்களுக்கும் மூவர்க்கும் முதல்வன். அவரது கட்டளைகளை (வேதத்தை) மீறியவர் யார்? அவரோ சம்பு — நன்மையே செய்யக்கூடியவர். நீயோ துஷ்டன். ஆகவேதான் அவரை நீ பகைக்கிறாய். சான்றோர்களது மனமாகிற வண்டுகள் ‘பிரும்மானந்தம்’ என்னும் இனிய தேனைப் பருகுவதற்கு இவரது திருவடித்தாமரைகளையன்றோ நாடித் திரிகின்றன. அத்திருவடிகள் வேண்டுவார் வேண்டுவதை அளிப்பதாயிற்றே! நீ உன் மூர்க்கத்தனத்தால் அவரைப் பகைக்கிறாயே. பெயரளவில்தான் சிவனே தவிர, உண்மையில் சிவனல்லன் என்று நீ யாரைக் கூறுகிறாயோ, அவரை உன்னைத் தவிர வேறு எந்த அறிஞர்களும் அறிந்தலரோ? பிரும்மா முதலிய தேவர்கள், ஸநகர் முதலிய முனிவர்கள், மற்றுமுள்ள எத்தனை எத்தனை ஞானிகள் — எவருமே அவரது சொரூபத்தை அறிந்தார்கள் இல்லையா? பெருமனத்தவரான சிவபெருமானோ சடைமுடி தரித்தவர்; கையில் கபாலமேந்தி இடுகாட்டில் பூதங்கள் சூழ மகிழ்ச்சியோடிருப்பவர்; உடலில் சாம்பற்பூச்சும் கழுத்தில் நரமுண்ட மாலையும் அணிந்தவர். இந்த சொரூபத்தை நன்கறிந்த பின்புகூடவா, முனிவர்களும் தேவர்களும் அவரது திருவடிகளில் சாற்றி விழுந்த நிர்மால்ய புஷ்பத்தைத் தங்கள் தலைகளில் மிகுந்த மரியாதையோடு சூடிக் கொள்கின்றனர்? இதன் காரணம்தான் என்ன? ஏனெனில், அச்சிவனன்றோ முழுமுதற்கடவுள் — பரம்பொருள்!

உலகில் கர்மங்கள் இருவகைத்தன. ஒன்று பிரவிருத்தி மார்க்கம் — வேள்வி ஹோமம் முதலியன செய்தல். மற்றொன்று நிவிருத்தி மார்க்கம் — சமம், தமம் முதலிய யோகமார்க்கத்தை ஏற்று, துறவு நிலைக்கு மனதைச் செலுத்துதல். பற்றுள்ளவன், பற்றற்றவன் என்பதாக இரண்டுவித அதிகாரிகள் (தகுதியுடையோர்) பற்றி வேதம் நன்கு பரிசீலித்து நிச்சயித்துள்ளது. படித்தறிந்த அறிஞர்களே இதைப் பற்றி நன்கு ஆராய்ந்தருள வேண்டும். இவ்விரண்டு வழிகளும் ஒன்றுக்கொன்று முரணாக இருப்பதால், இவையிரண்டையும் ஒரே நேரத்தில் ஒருவனால் கைக்கொள்ள இயலாது. சிவபெருமானோ பரம்பொருள். அவரிடம் இவ்விரண்டு நெறிகளும் எட்டுவது அரிது. எந்தவொரு செயலாலும் அவரை அடைய இயலாது. எந்தவொரு கர்மத்தைச் செய்யவேண்டிய அவசியமும் அவருக்கில்லை.

தந்தையே! நமது செல்வமோ புரியாத நிலையில் இருப்பது. அவரை இப்படியென்று நிர்ணயிக்க, எந்தவொரு இலக்கணமும் இல்லை. ஆன்மாவை நன்கறிந்த ஞானிகளே அவரை அண்டி வணங்குகின்றனர். அம்மாதிரியான செல்வம் ஏதாவது உன் பக்கல் உண்டா? வேள்விச்சாலையில் இருந்துகொண்டு அங்கு கிடைக்கும் அன்னத்தால் (அவியுணவால்) மனநிறைவடையும் கர்மமே அனைத்தும் என்றிருக்கும் கர்மபடர்கள் பெறும் போகத்திற்கு இந்த இறைசெல்வம் வெகுதொலைவிலேதான் உள்ளது. சான்றோர்களைப் பழிக்கும் தீயவர்களது பிறவியே வீணானது; ‘சீ சீ’ எனத் தூற்றப்படுவது. அறிவாளிகளாக இருப்பவர் எவ்வாறாவது முயற்சியெடுத்து அவர்களது இணக்கத்தை உதறித் தள்ளவேண்டும். சிவபெருமான், உன் உறவு முறையிட்டு ‘தாக்ஷாயணி’ என்று என்னை அழைக்குங்கால் என் மனம் மிக்க துன்பத்திற்கு ஆட்படும். ஆகவே உன்னிடமிருந்து தோன்றிய பிணத்திற்குச் சமமான வெறுக்கத்தக்க இவ்வுடலை இப்பொழுதே நீத்து மகிழ்ச்சியடைவேன். தேவர்களே! முனிவர்களே! இதோ நான் சொல்வதைச் சற்றே கவனமாகக் கேளுங்கள். தவறான வழியில் உங்கள் மனம் சென்றுவிட்டது. நீங்கள் செய்யும் இச்செயல் முற்றிலும் தவறானது. சிவநிந்தையில் ஈடுபட்டதால் உங்கள் அறிவு மழுங்கிவிட்டது. உங்கள் மனதில் கலி புகுந்துவிட்டான். ஆகவே, இத்தவறான செயலுக்காக நீங்கள், சிவபெருமானிடம் தண்டனை பெறப் போகிறீர்கள்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதனே! அந்த வேள்விச்சாலையில் தக்ஷன் மற்றுமுள்ள தேவர்களைக் குறித்து இவ்வாறு பேசிய சதீதேவி மௌனமேற்று, தன் உயிர் மணாளரான பரமசிவனை மனதில் நினைக்கலானாள்.

அத்தியாயம் : முப்பது

சதீதேவி யோகத்தீயில் தன்னுடலை மாய்த்தல்; சிவபார்ஷதர்கள் தக்ஷனை நெருக்குதல்; தேவர்கள் கவலையுறுதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! மௌனமேற்ற சதீதேவி, தன் கணவரான சிவபெருமானை மனதில் தியானித்து மனவமைதியோடு வடக்கு நோக்கித் தரையில் அமர்ந்தாள். நல்லாடை உடுத்திய அவள் முறைப்படி நீரினால் மும்முறை ஆசமனம் செய்து, மனத்தூய்மையுடன் கண்களை மூடி, கணவரையே தியானித்து யோகநெறியில் நின்றாள். யோகநெறிப்படி பிராணாயாம முறையில் பிராணன், அபானன் என்கிற இரு வாயுக்களையும் ஒன்றாக இணைத்து நாபி சக்கரத்தில் நிறுத்தினாள். பின்பு, அந்த நாபி சக்கரத்திலிருந்து ‘உதானன்’ என்னும் காற்றை முழு முயற்சியோடு மேலேற்றி புத்தியோடு இதயத்தில் நிறுத்தினாள். அதன்பின் சிவபெருமானது உயிர்க்காதலியான குற்றமற்ற சதீதேவி, இதயத்தில் நிறுத்திய அந்தக் காற்றை கழுத்தின் வழியே புருவ மத்திக்கு உயர்த்தினாள். தக்ஷனிடம் சினந்து தன்னுடலை மாய்த்துக் கொள்ள விரும்பிய சதீதேவி, இவ்வாறு தனதுடலின் அனைத்து உறுப்புக்களிலும் யோகநெறியில் காற்றையும் தீயையும் நிரப்பினாள். பின்பு, தன் மணாளரான சிவபெருமானது திருவடித்தாமரைகளை மனதில் சிந்தித்தவண்ணம் மற்ற அனைத்தையும் காணாதவளானாள். அவளது மனம் யோகநெறியில் நிலைத்தது. ஆகவேதான், தன் கணவரது திருவடிகளைத் தவிர, மற்ற எந்த ஒன்றையும் காணதவளானாள். சிறந்த முனிவரே! பாவமற்ற சதீதேவியின் திருமேனி அப்பொழுது கீழே சாய்ந்தது. அவள் விரும்பியபடியே யோகத்தீயில் அவளது உடல் அப்பொழுதே வெந்து நீராயிற்று.

அப்பொழுது அங்குள்ள தேவர்கள் முதலியோர் இதைக் கண்டு ‘ஆ ஆ’ என்று இரைந்து கூச்சலிட்டனர். அவ்வொலி பெருத்ததாகவும், அற்புதமாகவும், பயங்கரமாகவும், இதற்குமுன் நிகழாத ஒரு விசித்திரமாகவும் விண்ணிலும் மண்ணிலும் மற்றும் நாற்றிசைகளிலும் பரவியது. “அந்தோ! பெருந்தேவரான ஸ்ரீபரமசிவனின் அன்பு மனைவி சதீதேவி, தீயவனான இவனது தவறான செயலால் சினந்து, தன் உயிரையே விடுத்தாளே. என்ன கொடுமை! பிரும்மதேவரின் மகனான இந்த தக்ஷனின் கொடுஞ்செயலைப் பார்த்தீர்களா? அசைவன—அசையாதன அடங்கிய இவ்வுலகமே அந்த தக்ஷனது குழந்தைகளன்றோ? அவனது மகள் சதீதேவி. மானமே தன் உயர்ந்த செல்வமாகக் கொண்டவள்; உயர்ந்த மரியாதைக்குரியவள்; உயிரை மாய்த்துக் கொள்ளும் அளவிற்கு அவனால் அவமதிக்கப்பட்டாளே! (இது என்ன விந்தை!) எருதுக்கொடியோனான சிவப்பரம்பொருளது அன்பு மனைவி சதீதேவி சான்றோர்களனைவராலும் எப்பொழுதும் கொண்டாடத்தக்கப் பெருமையுடையவள். உண்மையில் அவளது இதயம் இதைப் பொறுத்துக் கொள்ளாதுதான். பிரஜாபதியான தக்ஷன் ஒரு பிரும்மத்துவேஷி. அதாவது, இறைவனையே பகைப்பவன். ஆகவே அனைத்துலகங்களிலும் அவனது புகழ் குன்றும், அவமானமே பெருகும். அவனது பெண் அவனது அடாத செயலினாலேயே தன்னுயிரைவிடத் துணிந்தபோதும்கூட, சிவத்துவேஷியான அவன் தடுக்கக்கூட இல்லையே! என்ன கொடுமை இது? அவன் நரகத்தைத்தான் அனுபவிக்கப் போகிறான்.”

இவ்வாறு அங்குள்ளோர் அனைவரும் கூறி நிற்க, சதீதேவியின் உயிர்த் தியாகத்தைக் கண்டு கொதித்தெழுந்த சிவபார்ஷதர்கள் கைகளில் ஆயுதங்களேந்தி, தக்ஷனைக் கொல்ல முயன்றனர். வேள்விச்சாலையின் வாயிலில் நின்றிருந்த பலம் மிக்க அறுபதாயிரம் சிவகணங்களும் கோபம் கொப்பளிக்க, ‘என்னே அவமானம்’ என்று தங்களைத் தாங்களே நொந்து கொண்டு பெருத்தக் கூக்குரலிட்டனர். தேவரிஷியே! அந்தச் சிவகணங்கள் சோகத்தில் கலங்கிய மனதினராய் உயிரைப் பறிக்கும் கூரிய ஆயுதங்களால் தங்கள் தலை, முகம் முதலிய அங்கங்களில் தாங்களே குத்திக் கொண்டனர். இவ்வாறு இருபதாயிரம் சிவகணங்கள் தக்ஷனின் பெண்ணான சதீதேவியோடு மாண்டனர். இது ஏதோ விந்தையாக இருந்தது!

இறந்தது போக மீதியிருந்த சிவகணங்கள் சினத்தால் தக்ஷனைக் கொல்ல ஆயுதமேந்தினர். நாரதரே! அவ்வாறு கொல்ல வருகிற சிவகணங்களது வேகத்தைக் கண்ட பிருகு முனிவர், வேள்விக்கு இடையூறு விளைவிப்பவர்களை அழிப்பதற்காக ‘அபஹதா: அசுரா: ரக்ஷாகும்ஸி வேதிஷத:’ என்கிற யஜுர் வேத மந்திரத்தைக் கூறி, தக்ஷிணாக்னி என்னும் வேள்வித்தீயில் ஆகுதி இட்டார். இவ்வாறு பிருகு முனிவர் ஆகுதி தந்தவுடன், அவ்வேள்விக்குண்டத்திலிருந்து ‘ருபு’ என்றழைக்கப் பெரும் பலம் பொருந்திய ஆயிரமாயிரம் தேவர்கள் தோன்றினர். முனிவரே! அவர்கள் கைகளில் கொழுந்துவிட்டெரியும் தீப்பந்தங்கள் இருந்தன. ருபுக்களுக்கும் சிவகணங்களுக்கும் இடையே கேட்பாரும் மயிர்க்கூச்செறியும்வண்ணம் அற்புதமானதொரு போர் நிகழ்ந்தது. பிரும்மதேஜஸினால் தோன்றிய திறல்மிக்க ருபுக்களினால் அடிக்கப்பட்ட சிவகணங்கள் இலகுவாகவே வெல்லப்பட்டு நாற்புறமும் சிதறியோடின. வியப்பிற்குரிய இந்நிகழ்ச்சியும் சிவபெருமானது வலிபொருந்திய இச்சா சக்தியினாலேயே (விருப்பத்தினாலேயே) நடந்தது. இதைக் கண்ட இந்திரன் முதலிய தேவர்கள், மருத் கணங்கள், விசுவே தேவர்கள், அசுவினீ குமாரர்கள், எண்டிசை லோகபாலகர்கள் ஆகிய அனைவரும் மௌனமாக இருந்தனர். நாற்புறங்களில் இருந்தும் ஓடிவந்த சிலர் அவ்விடையூற்றை எப்படியாவது தடுத்து நிறுத்த வேண்டுமாறு ஸ்ரீவிஷ்ணுவிடம் வேண்டினர். மனம் நொந்த அவர்கள் இவ்விடையூற்றை எவ்வாறு விலக்குவதென்று சிந்திக்கலாயினர். பிரமதகணங்கள் இறந்தது, பயந்தோடியது ஆகியனவற்றைக் கண்ட சிறந்த அறிவு கூர்மை கொண்ட ஸ்ரீவிஷ்ணு முதலிய தேவர்கள், ‘இனி என்ன நடக்குமோ?’ என்ற கவலையில் ஆழ்ந்தனர். முனிவரே! தீயோனும் சிவத்துவேஷியும் அந்தணர்களிலேயே மிகமிகத் தாழ்ந்தவனுமான தக்ஷனது வேள்வியில் இவ்வாறு பெருத்ததொரு இன்னல் (தடை) விளைந்தது.

அத்தியாயம் : முப்பத்தொன்று

ஆகாயவாணி தக்ஷனை எச்சரித்தல்; வேள்விச்சாலையிலிருந்து தேவர்கள் வெளிப்போதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரத முனியே! இதற்கிடையில் தக்ஷன் மற்றும் அங்குள்ள தேவர்களும் கேட்குமாறு ஓர் வானொலி எழுந்தது—— ‘அடே! தீயநடத்தை கொண்ட தக்ஷனே! வீண் ஆடம்பரமும் செருக்கும் கொண்ட மூடனே! எவ்வளவு பெரிய இன்னல் தரும் செயலைச் செய்துவிட்டாய்? மூர்க்கனே! சிவனடியார்களில் மிகச்சிறந்தவரான ததீசி முனிவர் கூறியதை நீ உண்மை என்றும், அதுவே சிறந்த பிரமாணம் என்றும் ஏற்காதுவிட்டாயே? அவர் கூறியன அனைத்தும் உனது நலனுக்காகவும் மகிழ்ச்சிக்காகவுமே ஆகும். அவ்வந்தணர் உனக்குச் சாபமளித்துவிட்டு உன் வேள்விச்சாலையிலிருந்து வெளியேறியிருந்தும் முட்டாளான நீ (விளைவு பற்றி) ஒன்றும் அறியாதவனாக இருக்கிறாயே. அதன்பின் மங்களமே வடிவெடுத்த உன் பெண் சதீதேவி தானாகவே அங்கு வந்தாள். ஆனால் நீ அவளுக்குரிய மரியாதையையும் தரவில்லை. இவையனைத்தும் ஏன் நடந்தது? அறிவற்றவனே! நீ சதீதேவியையும் சிவபெருமானையும் மதிக்கவில்லை. அதனால் பெரும்பிழை செய்துவிட்டாய். ‘நான் பிரும்மதேவரின் புதல்வன்’ என்கின்ற வீண்செருக்குக் கொண்டலைகிறாய். ஆகவேதான் நீ அறிவு மழுங்கியிருக்கிறாய்.

அந்தச் சதீதேவி சான்றோர்களால் கொண்டாடப்படுகிறவள். அவளன்றோ பெரியோர்களால் கொண்டாடப்பட வேண்டியவள். புண்ணியச் செயல்களுக்கான பயனைத் தருபவளும் அவளே. மூவுலகங்களுக்கும் ஒரே தாய்; மங்களமே வடிவெடுத்தவள்; சிவபெருமானது திருமேனியில் பாதி பாகத்தில் இடங்கொண்டவள்; ஒரு முறை தொழுதால் போதுமே, அனைத்து சௌபாக்கியங்களையும் அள்ளித் தருபவளாயிற்றே! சிவபெருமானின் சக்தி தத்துவமே அவள். தன்னடியார்கள் வேண்டுவதை வேண்டியபடி தருபவள். அவளன்றோ சம்சாரமென்னும் பெரும் பயத்தை நீக்குபவள்; விரும்பியதை அளிப்பவள்; இடையூறுகள் அனைத்தையும் நொடியில் களைபவள்; தன்னைப் பூஜிப்பவர்களுக்கு புகழையும் செல்வத்தையும் அளிப்பவள்; பராசக்தியும் அவளே. போகமான இவ்வுலக இன்பங்களையும், மோட்சமான அவ்வுலக இன்பத்தையும் அளிக்கும் பரமேசுவரி; உலகைப் படைத்தளிக்கும் தாய்; படைத்தவற்றைக் காத்தளிக்கும் அனாதி சக்தி. ஊழிக்காலத்தில் உலகனைத்தையும் ஒடுக்குபவளும் அவளே. ஸ்ரீமந்நாராயணனின் தாயாக விளங்குபவளும் அவளே. பிரும்மதேவர், இந்திரன், சந்திரன், அக்னி, சூரியன் முதலிய அனைத்து தேவர்களின் தாயென மதிக்கப்படுபவளும் அவளே. தவம், தர்மம், தானம் ஆகியனவற்றின் பலனை அருள்பவளும் அவள்தான். சிவபெருமானின் சக்தி தத்துவமான இப்பெருந்தேவித்தாயாரே தீயோர்களை அழித்ததொழிக்கும் பெருஞ்சக்தியாவாள். இவ்வளவு பெருமைகள் வாய்ந்த சதீதேவியின் திருமணாளரான சிவபெருமானுக்குத்தான் நீ வேள்வியில் அவிர்பாகம் தர மறுத்தாயா? அடே! நீ எவ்வளவு பெரிய முட்டாள். உண்மையைச் சரிவர அறியாதவன் நீ.

பகவான் சிவனன்றோ அனைவருக்கும் மூவர்க்கும் முதல்வன், பராபரன், பரமேசன், தேவர்களனைவரும் வணங்கித்தொழும் ஒப்பற்ற தெய்வம், நன்மையே செய்பவர். இவரை ஒரு முறையேனும் தரிசிக்க வேண்டுமென்று சித்தர்கள் தவம் இயற்றுகின்றனர். இவரை நேரிடையாகக் காண வேண்டுமென்ற விருப்பத்தினால் யோகிகள் யோகசாதனை புரிகிறார்கள். ‘எண்ணற்ற தான—தர்மங்கள், வேள்விகள், ஹோமங்கள் ஆகிய அனைத்தின் ஒரே பயன் பரமனான சிவபெருமானுடைய தரிசனம் பெறுதலே ஆகும்’ என்றன்றோ கூறப்படுகிறது. உலகைத் தாங்கிக் காப்பவர் சிவபெருமானே. அனைத்து வித்தைகளுக்கும் அவரே ஒப்பற்ற தலைவர். ஆதிவித்யையான வேதங்களுக்கு அவரே தலைவர். மங்களங்கள் என்பனவற்றிற்கெல்லாம் மங்களமானவர். தீயவனே தக்ஷா! அவ்விறைவனுடைய சக்தியான இறைவிக்கு இன்று நீ உரிய மரியாதை செய்யவில்லை. ஆகவே இந்த வேள்வி அழிந்துபடும். கொண்டாடப்பட வேண்டியவர்களைக் கொண்டாடவில்லையெனில் அது நன்மை பயக்காது, தீமையே நல்கும். பூஜிக்கப்பட வேண்டியவர்களுக்குள் உயர்ந்த சதீதேவி சிவனது சொரூபமே. அவளை நீ பூஜிக்கவில்லையே. ஆதிசேஷன் தன் ஆயிரம் திருமுடிகளிலும், இவரது திருவடித்தாமரையின் துகள்களையே என்றென்றும் தாங்கி வருகிறார். அந்தச் சிவபெருமானது சக்தி தத்துவமே இந்த சதீதேவி. எவரது திருவடித்தாமரைகளைச் சிந்தித்து வந்தித்தே பிரும்மதேவர் தமது பிரும்மப் பட்டத்தைப் பெற்றுள்ளாரோ, அந்தச் சிவபெருமானின் சக்தியே இந்தச் சதீதேவி. இதேபோலத்தான் இந்திரன் முதலிய எண்டிசைப்பாலரும் சிவபெருமானைப் பூஜித்தே தங்கள் தங்கள் பதவியைப் பெற்றுள்ளனர். அனைத்துலகங்கட்கும் இவரே தந்தை. சக்தி சொரூபமான உலகநாயகி சதீதேவியே தாய். மூடனே! உலகத் தாய்—தந்தையரான அவர்களுக்கு நீ மரியாதை செய்யவில்லையெனில் உனக்கு நன்மை எவ்வாறு கிட்டும்?

துர்பாக்கியமும் விபத்துக்களும் உன்னைச் சூழ்ந்து கொண்டன. ஏனெனில் பவானியாகிய இறைவியையும் சிவபெருமானான இறைவனையும் நீ பக்தி கொண்டு ஆராதிக்கவில்லை. நன்மையே நல்கும் சிவபெருமானைப் பூஜிக்காமலேயே ‘நான் நன்மங்களங்களைப் பெறுவேன்’ என்று கூறும் உன் செருக்கு எப்படிப்பட்டது? தவிர்க்க முடியாத உன் செருக்கு இன்று அழிந்துபடும். இத்தேவர்களில் எவன்தான் சிவபெருமானை எதிர்த்து நின்று உனக்கு உதவி புரிவான்? அவ்வாறான தேவன் யாரையும் நான் இன்னும் காணவில்லை. ஒரு வேளை அப்படி உனக்கு உதவி செய்வாரேயாகில் அவர்கள் விளக்கிற்கு இரையாகும் விட்டிற்பூச்சி ஆவர். உன் முகம் இன்று எரிந்துபடும். உன் வேள்வியும் அழிந்துபடும். உனக்கு உதவிபுரிபவர்களும் விரைவில் எரிந்தழிவர். கொடியவனான இந்த தக்ஷனுக்கு உதவும் அனைத்து தேவர்களுக்கும் இன்று அழிவு நாள். உனது அழிவிற்காகவே அவர்கள் உனக்கு உதவுவதிலிருந்து பின்வாங்குகின்றனர். எல்லா தேவர்களும் இப்பொழுதே இந்த வேள்விச்சாலையிலிருந்து வெளியேறித் தங்கள் தங்கள் இடங்களுக்குச் செல்லுங்கள். இல்லையேல் அனைவருக்கும் அழிவுகிட்டும். முனிவர்கள், நாகர்கள் முதலிய அனைவரும்கூட இங்கிருந்து வெளியேறிவிடுங்கள். இல்லையேல் அனைவருக்கும் அழிவு நிச்சயம். ஸ்ரீமந்நாராயணா! பிரும்மதேவா! நீங்களும் இம்மண்டபத்தை விடுத்து விரைவில் வெளியேறிவிடுங்கள்” (என அசரீரி கூறியது).

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! வேள்விச்சாலையில் அமர்ந்துள்ள அனைவரிடமும் இவ்வாறு கூறிய வானொலி பின் மௌனமாயிற்று. அனைவருக்கும் நன்மை செய்ய வேண்டியே இவ்வாறு கூறியது.

அத்தியாயம் : முப்பத்து இரண்டு

‘சதீதேவி எரிந்தாள்’ என்பதைச் செவியுற்ற சிவபெருமான், தக்ஷன் மேல் சினங்கொண்டு தன் சடைக்கற்றையிலிருந்து வீரபத்திரனையும் மகாகாளியையும் படைத்து வேள்வியை அழித்துவரக் கூறுதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! வானொலி கூறியதைக் கேட்டு அச்சமும் வியப்பும் கொண்ட தேவர்கள் முதலியோர் வாய்மூடியிருந்தனர். ஏதோ மயக்கங்கொண்டவர்போல் அசைவற்று இருந்தனர். பிருகு முனிவரின் மந்திர வலிமையால் அழிந்தவர் போக, எஞ்சிய சிவகணங்கள் சிதறியோடி சிவபெருமானைச் சரணமடைந்தனர். ஒளியே வடிவான சிவபெருமானிடம் நடந்தனவற்றை அப்படியே மிகுந்த வணக்கத்துடன் கூறத் தொடங்கினர்.

சிவகணங்கள் கூறுகின்றனர்—— “மகேசுவரனே! செருக்குற்றத் தீயவனான தக்ஷனும் மற்ற தேவர்களும் வேள்விக்குச் சென்ற சதீதேவிக்கு உரிய மரியாதை தராது அவமதித்தனர். செருக்கித் திரியும் கொடியவனான தக்ஷன் வேள்வியில் தங்களுக்கான அவிர்பாகத்தைத் தரவில்லை. மற்ற தேவதைகளுக்குத் தந்த தக்ஷன், தங்களை உரத்தக்குரலில் வசைமாரி பொழிந்தான். இறைவனே! வேள்வியில் தங்களுக்கான பாகத்தைத் தராதது கண்ட சதீதேவி மிகவும் சினந்து, தன் தந்தையைக் கடிந்து பேசி, தன்னுடலை யோகத்தீயில் எரித்துக் கொண்டாள். இதைக் கண்டு பத்தாயிரத்திற்கும் அதிகமான சிவகணங்கள் வெட்கத்தினால் ஆயுதங்கள் கொண்டு தங்கள் உடலைத் தாங்களே வெட்டிக் கொண்டு இறந்தனர். மீதமிருந்த நாங்கள் தக்ஷன் மீது கோபம் கொண்டு அங்குள்ளவர்களைப் பயங்கொள்ளச் செய்து வேள்வியை அழிக்கத் தலைப்பட்டோம். ஆனால், பகைவரான பிருகு தனது தவவலிமையால் எங்களைத் தடுத்துவிட்டார். அவரது தவவலிமைக்கு எதிர் செய்ய இயலாத நாங்கள், இப்பொழுது தங்களைச் சரணமடைந்தோம். உலகமனைத்தையும் காத்தருளும் இறைவா! கருணைக்கடலே! எங்கள் அச்சத்தைத் தாங்கள்தான் போக்கவேண்டும், அபயமளிக்க வேண்டும். இறைவனே! அந்த வேள்வியில் தக்ஷன் முதலிய தீயவர்கள் கர்வத்தால் தங்களை வெகுவாக அவமதித்தனர். சிவபெருமானே! நலமே செய்பவர் தாங்கள். எங்களுக்கும் சதீதேவிக்கும் மூடனான தக்ஷன் முதலியவர்களுக்கும் நடந்த அனைத்து விவரங்களையும் நாங்கள் கூறிவிட்டோம். தங்கள் திருவுள்ளம் எப்படியோ அப்படிச் செய்யுங்கள்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! தன் பார்ஷதர்கள் கூறியதைக் கேட்ட சிவபெருமான் அங்கு நடந்தவற்றைப் பற்றி முழுமையாகத் தெரிந்து கொள்ள விரும்பி உன்னை நினைத்தார். தேவரிஷியே! திவ்விய திருஷ்டி பெற்றவனானதால் சிவபிரான் நினைக்கவே நீ உடனே அங்கு சென்று பக்தியோடு வணங்கி நின்றாய். உன்னைப் புகழ்ந்த சிவபிரான் தக்ஷனது வேள்விக்குச் சென்ற சதீதேவியைப் பற்றியும் மற்றும் அங்கு நடந்தன பற்றியும் வினவினார். அன்பனே! இறைவன் கேட்கவே சிவசிந்தனையிலேயே ஊறித்திளைக்கும் நீ, தக்ஷனது வேள்விச்சாலையில் நடந்தவை அனைத்தையும் விளக்கிக் கூறினாய். நீ கூறியதைக் கேட்ட பெருஞ்சினமும் பெருந்திறலும் கொண்ட சிவபெருமான் மேலும் கடுங்கோபம் கொண்டார். உலகமனைத்தையும் சங்கரிக்கும் ஸ்ரீருத்ர பகவான், தன் தலையிலுள்ள சடையிலிருந்து ஒரு சடைக்கற்றையைப் பிடுங்கியெடுத்து அம்மலையில் ஓங்கி அடித்தார். முனிவரே! சிவபெருமான் இவ்வாறு ஓங்கி அடிக்கவே, அச்சடைக்கற்றை இரண்டாக விண்டது. அப்பொழுது ஊழிக்காலம் போல் பயங்கரமான பெருத்த ஒலி உண்டாயிற்று. அச்சடையின் முன்பாகத்திலிருந்து சிவகணங்களின் தலைவனும் பயங்கரமான திறல் படைத்தவனுமான ‘வீரபத்திரன்’ தோன்றினான். அவன் இக்குவலயத்தின் அனைத்துப் புறங்களிலும் பரவி நின்று, அதைவிடப் பத்து அங்குலம் உயர்ந்து பெருகி நின்றான். பெருத்துயர்ந்த திருமேனியும் ஆயிரம் திருக்கரங்களும் கொண்டு ஏதோ ஊழித்தீதான் தோன்றியதோ? என்னுமாறு இருந்தான். பெருந்திறல் படைத்த மகாருத்ரனான அவனது கோபக்கனலால் எரியும் பெருமூச்சிலிருந்து நூறு வகையான காய்ச்சல்களும் பதின்மூன்று வகையான சந்நிபாத நோய்களும் தோன்றின. அச்சடைக்கற்றின் மற்றொரு பாகத்திலிருந்து பார்க்கவே மிகவும் பயங்கரமாகக் காட்சியளிக்கும் ‘மகாகாளி’ தோன்றினாள். அவளைச் சுற்றிக் கோடி கோடி பூதங்கள் நின்றிருந்தன. முதலில் தோன்றிய அந்தக் காய்ச்சல்களும் நோய்களும் உருவமெடுத்து அனைத்துலகங்களும் பயந்து நடுங்குமாறு பார்க்கவே கொடூரமாக இருந்தன. தன்னொளியினால் பிரகாசித்து நிற்கும் அந்நோய்கள் எண்டிசைகளையும் எரித்துவிடும்போல் இருந்தன. அழகுறப் பேசும் திறனுடைய வீரபத்திரன் சிவபெருமானை இருகைகூப்பி வணங்கிக் கூறலானான்.

வீரபத்திரன் கூறுகிறான்—— “மகாருத்ரரே! சூரியன், சந்திரன், அக்னி ஆகிய மூவரையும் தம் மூன்று திருக்கண்களாகக் கொண்ட இறைவா! ‘நான் இப்பொழுது என்ன செய்ய வேண்டும்?’ என விரைவில் கட்டளையிடுங்கள். ஈசனே! அரைநொடியில் கடல்களனைத்தையும் வற்றடிக்க வேண்டுமா? அல்லது மலைகள் அத்தனையையும் பொடியாக்க வேண்டுமா? ஒரு நொடியில் தேவர்களையும் முனிவர்களையும் எரித்துச் சாம்பலாக்கட்டுமா? அல்லது இந்தப் பிரும்மாண்டத்தையே சாம்பராக்கட்டுமா? சங்கரரே! ஈசனே! அனைத்துலகங்களையும் தலைகீழாகப் புறட்டட்டுமா? அல்லது ஜீவராசிகளனைத்தையும் அழிக்கட்டுமா? மகேசா! தங்களது கருணையால் எனக்கு எங்கும் எதிலும் செய்யவியலாத செயலே இல்லை. பராக்கிரமத்தில் எனக்குச் சமமான வீரன் இதற்குமுன் இருந்திருக்க மாட்டான். இனியும் வரப்போவதில்லை. சங்கரா! நீங்கள் ஏதாவதொரு புல்லை அனுப்பினாலும்கூட எவ்வித முயற்சியுமின்றி ஒரு நொடியில் அது, எந்தவொரு பெருஞ்செயலையும் செய்துவிடும் என்பதில் ஐயமேது? தங்களது ஒரு சிறு திருவிளையாட்டினாலேயே அனைத்து காரியங்களும் நிறைவு பெறும் என்றிருக்க, என்னை நீங்கள் அனுப்புவது என்பது என் மேல் கொண்ட கருணையே. இறைவா! என்னிடமுள்ள இத்திறமைகள் தங்கள் கருணையால் பெற்றனவே. தங்கள் கருணையின்றி யாரிடமும் எந்தவொரு திறலும் இருக்க முடியாது. தங்களது கட்டளையின்றி எவரும் ஒரு புல்லைக்கூட அசைக்க இயலாது என்பது ஐயத்திற்கிடமின்றிப் பரவியுள்ளது.

மகாதேவனே! தங்கள் திருவடிகளில் பன்முறை வணங்கி வேண்டுகிறேன். தங்களது விருப்பத்தை நிறைவேற்ற இப்பொழுதே என்னை விரைவில் அனுப்புங்கள். எனது வலது தோள் அடிக்கடி துடிக்கிறது. இது எனது வெற்றியைக் குறிக்கிறது. ஆகவே இறைவா! என்னை விரைவில் அனுப்புங்கள். சங்கரா! இதுரை இல்லாத ஏதோவொரு புதிய உற்சாகமும் மகிழ்ச்சியும் எனக்கு ஏற்படுகிறது. எனது மனம் தங்கள் திருவடித்தாமரைகளிலேயே ஊன்றி நிற்கிறது. ஆகவே ஒவ்வொரு அடியிலும் எனக்கு நல்லதே நடக்கும். சம்போ! அனைத்து மங்களங்களுக்கும் ஆதாரம் தாங்கள்தானே. தங்களிடம் உண்மையான பக்தி கொண்டவனுக்கு எங்கும் எதிலும் எப்பொழுதும் வெற்றியும் நலனுமன்றோ!”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! சர்வ மங்களங்களையும் நல்கும் இறைவியின் பதியான சிவபெருமான், வீரபத்திரன் கூறியதைக் கேட்டு மிகவும் மகிழ்ந்து, “வீரபத்திரா! உனக்கு வெற்றி உண்டாகட்டும்” என ஆசி வழங்கிக் கூறலுற்றார்.

மகேசுவரர் கூறுகிறார்—— “எனது கணங்களாலேயே சிறந்தவனான வீரபத்திரனே! பிரும்மதேவரின் மகனான தக்ஷன் கொடியவன், மூர்க்கன், செருக்குடையவன். ஆகவே, அவன் என்னிடம் பகைமை பாராட்டுகிறான். இப்பொழுது அவன் ஒரு வேள்வியைச் செய்யத் தொடங்கியுள்ளான். நீ அவ்வேள்வியையும் அதற்கான அனைத்துப் பரிவாரங்களையும் பொசுக்கிச் சாம்பராக்கித் திரும்ப என்னிடம் வா. தேவர்களோ, கந்தர்வர்களோ, யட்சர்களோ அல்லது வேறு எவர்களாக இருந்தாலும் உன்னை எதிர்ப்பார்களேயாகில் அவர்களையும் எரித்துச் சாம்பலாக்கு. ததீசி முனிவர் என்னைப் பற்றிக் கூறிய சபதத்தை மீறி எந்த தேவர்கள் அங்குள்ளனரோ, அவர்களையும் நீ எப்படியாவது எரித்துச் சாம்பலாக்க வேண்டும். என் சொல்லை மீறி கர்வம் கொண்டு அங்கிருப்பவர்கள் எவரானாலும் அவர்கள் அனைவரும் என் துரோகிகளே ஆகும். ஆகவே அவர்களையும் தீயெனும் மாயையால் சுட்டெரித்து வா. தக்ஷனது வேள்வியில் தங்கள் மனைவிகளுடனும், அவசியமான வேள்வி உபகரணங்களுடனும் இருப்பவர்களையும் எரித்துச் சாம்பராக்கித் திரும்ப என்னிடம் வா. நீ அங்கு சென்றதும் விசுவேதேவர் முதலிய தேவகணங்கள் உன்னைத் துதித்துப் போற்றினாலும், அவர்களையும் தீக்கொழுந்தினால் எரித்துவிடு. அங்கு தக்ஷன், அவனது மனைவி, சுற்றத்தார் ஆகிய அனைவரையும் சுட்டெரித்த பின்பு, அங்கு யாக வேதிகைகளில் வைக்கப்பட்டுள்ள கலசநீரை மனதாரப் பருகு. அதுவும் ஒரு லீலையே!”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! வேதநெறி முறைகளைக் காத்தருள்பவர்; காலனைக் காலால் உதைத்தவர்; அனைவருக்கும் ஒப்பற்ற ஒரே தலைவர் — அவ்விறைவனான ஸ்ரீருத்ரன் சினத்தால் கண்கள் சிவக்க, வீரனான வீரபத்திரனிடம் இவ்வாறு கூறிவிட்டு மௌனமானார்.

அத்தியாயம் : முப்பத்து மூன்றும் முப்பத்து நான்கும்

வீரபத்திரனும் மகாகாளியும் தக்ஷன் வேள்வியை அழிக்கப் புறப்படுதல்; தக்ஷன் முதலானோருக்குத் தீயசகுனங்கள் தோன்றுதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! இறைவன் கூறியதை வினயத்தோடு கேட்ட வீரபத்திரன் பெருமகிழ்ச்சி கொண்டு இறைவனை வணங்கி, அவரது கட்டளையைச் சிரமேற்தாங்கி, தக்ஷனது வேள்விச்சாலைக்குப் புறப்பட்டான். சிவபெருமான் ஊழித்தீ போன்ற ஒளி படைத்த கோடி கோடி சிவகணங்களை அவனோடு வெறும் பகட்டிற்காக அனுப்பி வைத்தார். அவர்களும் மிகுந்த உற்சாகத்தோடு வீரபத்திரனுக்கு முன்னும் பின்னும் சூழ்ந்து சென்றனர். காலகாலனான சிவபெருமானது சிவகணங்களும் வீரபத்திரனும் சிவனையொத்த திருமேனி கொண்டவர்கள். அவர்களோடுகூட மகாத்மாவான வீரபத்திரன் சிவனைப் போன்ற வேஷமும் நகைகளும் அணிந்தவனாகத் தேரேறிச் சென்றான். ஆயிரம் தோள்கள்; உடலில் பாம்புகள் நெகிழ்ந்தன; பார்க்கவே பயங்கரமான தோற்றம். அகன்று பரந்து நெடியதான பெரியதான தேர். பத்தாயிரம் சிங்கங்கள் வலிமையோடு தேரை இழுத்துச் செல்கின்றன. ரதத்தின் இருபுறங்களிலும் வலிமிக்க சிங்கங்கள், புலிகள், முதலைகள், சுறா மீன்கள் மற்றும் ஆயிரமாயிரம் யானைகள் ரதத்தைக் காத்துச் சென்றன. காளீ, காத்யாயனீ, ஈசானீ, சாமுண்டா, முண்டமர்த்தினி, பத்ரகாளி, பத்ரை, த்வரிதா, வைஷ்ணவீ என்னும் ஒன்பது துர்க்கைகளும், பிரமதகணங்களும் சூழ மகாகாளி, தக்ஷனை அழிக்கச் சென்றாள். டாகினீ, சாகினீ, பூதர், பிரமதர், குஹ்யகர், கூஷ்மாண்டர், பர்படர், சடகர், பிரும்மராட்சஸர், பைரவர் மற்றும் க்ஷேத்திர பாலர் முதலிய வீரர்களும் சிவபெருமானது கட்டளையை ஏற்று, தக்ஷனது வேள்வியை அழிக்க வேகமாகப் புறப்பட்டனர். இவர்களைத் தவிர, அறுபத்து நான்காயிரம் யோகினிகள் கொண்ட பெரும் படையும் பெருங்கோபத்துடன் சென்றன. இவ்வாறு கோடிக்கணக்கான கணங்களும் பலபடியான கணத்தலைவர்களும் வீரபத்திரனோடு சென்றனர். அப்பொழுது பேரிகள் விண் அதிர முழங்கின. பலவாறான ஒலி எழுப்பும் சங்குகளும், பலப்பல கொம்பு வாத்தியங்களும் முழங்கின. முனிவரே! சேனைகளோடு வீரபத்திரன் செல்கையில் நல்ல சுபசகுனங்கள் தோன்றின.

இவ்வாறு வீரபத்திரன் பிரமத கணங்கள் சூழ புறப்பட்டபோது அங்கு தக்ஷனுக்கும் மற்றுமுள்ள தேவர்களுக்கும் தீயசகுனங்கள் தோன்றின. தேவரிஷியே! வேள்வியின் அழிவிற்கான மூன்றுவித உற்பாதங்கள் தோன்றின. தக்ஷனுக்கு இடது கண், இடது தோள், இடது துடை துடித்தன. இவ்வாறு ஆண்களுக்கு இடதுபுறம் துடிப்பது தீய சகுனமாகும். பலவிதத் தீமைகள் வருவதைக் குறிப்பதாகும். தக்ஷனது வேள்விச்சாலையில் நிலநடுக்கம் தோன்றியது. நடுப்பகலில் நட்சத்திரங்கள் அற்புதமாகத் தெரிந்தன. திசைகள் அழுக்குற காட்சியளித்தன. சூரியமண்டலம் பல நிறம் கொண்டதாகக் காணப்பட்டது. அங்கு ஆயிரமாயிரம் சுற்றுக்கோடுகள் பயங்கரமாகக் காட்சியளித்தன. மின்னல் மற்றும் தீப்பிழம்பொத்த ஒளி கொண்ட நட்சத்திரங்கள் சிதறி விழுந்தன. இவ்வாறான மற்றும் பலப்பல தீயசகுனங்கள் தோன்றின.

இதற்கிடையில் விண்வெளியில் ஒரு வானொலி எழுந்தது. அவ்வொலி தேவர்களையும், முக்கியமாக தக்ஷனையும் குறித்ததாக இருந்தது.

வானொலி கூறுகிறது—— “தக்ஷனே! இன்று உன் பிறவி வீணானது. நீ ஒரு முழு முட்டாள், பாவி. பகவான் சிவபெருமானிடமிருந்து உனக்குப் பெருத்ததொரு துன்பம் நேரிடப் போகிறது. அதை எவ்வகையிலும் தடுத்து நிறுத்த முடியாது. உனது ‘ஆ ஆ’ என்ற அலறலும் எவராலும் கேட்க முடியாது. உனது வேள்விக்கு வந்துள்ள மூடர்களான தேவர்களுக்கும் பெருந்துன்பம் நிச்சயம் ஏற்படப் போகிறது. இதில் சந்தேகமே இல்லை.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! வானொலி கூறியதையும் தீச்சகுனங்கள் தோன்றியதையும் கண்டு தக்ஷனும் மற்றும் தேவர்களனைவரும் மிகவும் பயந்தனர். இதனால் கலக்கமுற்று மயங்கிய தக்ஷன் மிக்க மனவருத்தமுற்று நடுங்கித் தன் தெய்வமான திருமகள்கேள்வன் ஸ்ரீமந்நாராயணனைச் சரணமடைந்தான். தன்னடியார்களிடம் தீராத அன்பு கொண்ட தேவதேவரான ஸ்ரீமந்நாராயணனை வணங்கித் துதித்துக் கூறலானான்.

அத்தியாயம் : முப்பத்தைந்து

தக்ஷன் வேள்வியைக் காக்க ஸ்ரீவிஷ்ணுவை வேண்டுதல்; ‘சிவத்துரோகத்தினால் வரும் துன்பத்தைத் தான் துடைக்க இயலாது’ என்று ஸ்ரீவிஷ்ணு கூறுதல்; வீரபத்திரன் படை சூழ அங்கு வருதல்

தக்ஷன் கூறுகிறான்—— “தேவர்கட்கும் தேவனே! ஸ்ரீஹரி! ஸ்ரீவிஷ்ணுவே! ஏழைபங்காளனே! கருணைக்கடலே! தாங்கள்தான் என்னையும் என் வேள்வியையும் காத்தருள வேண்டும். இறைவா! வேள்வியைக் காப்பவரல்லவா தாங்கள். வேள்விதானே தங்களது செயல். வேள்வி சொரூபரும் தாங்களல்லவா? இந்த வேள்விக்கு அழிவு வராமல் காப்பாற்ற அருள்புரியுங்கள்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! இவ்வாறு பலவாறாக வேண்டிய தக்ஷன், பகவான் ஸ்ரீஹரியின் திருவடிகளில் விழுந்து வணங்கினான். அவனது மனம் பயத்தில் கலங்கியது. இவ்வாறு மனதில் பயங்கொண்டு தன் திருவடிகளில் விழுந்து வணங்கிய தக்ஷப்பிரஜாபதியைத் தூக்கிய ஸ்ரீமந்நாராயணன், அவன் முதலில் கூறியனவற்றையெல்லாம் கேட்டு, தேவதேவரான சிவபிரானை மனதில் நினைத்தார். தனக்கும் தலைவரான பரமசிவன் சகல செல்வங்களுக்கும் கொள்கலனன்றோ! எனவே, சிவனது உண்மை தத்துவத்தை நன்கறிந்த ஸ்ரீஹரி தக்ஷனுக்கு அறிவுரை கூறலானார்.

ஸ்ரீஹரி கூறுகிறார்—— “தக்ஷனே! நான் உண்மையைக் கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேள். அது முற்றிலும் உனது நன்மைக்காகவே. அது மந்திரம் போல் நன்மைகள் அளிப்பதாகும். தக்ஷனே! உனக்கு உண்மையறிவு சிறிதுமில்லை. ஆகவேதான் அனைவருக்கும் ஒப்பற்ற தலைவனும் பரம்பொருளுமான பரமசிவனை அவமதித்தாய். அவரை அவமதித்ததால் அனைத்துக் காரியங்களும் பயனற்றதாயின. இது மட்டுமல்ல. ஒவ்வொரு அடியிலும் துன்பமே விளையும். கொண்டாடப்பட வேண்டியவர்களைக் கொண்டாடாது விடுதலும், கொண்டாடப்பட வேண்டாதவர்களைக் கொண்டாடுதலும் நடக்குமிடத்தில் வறுமை வாட்டும்; அகால யமபயம் தோன்றும்; பலவாறான உலகியல் பயமும் தோன்றும்.

ஈஶ்வராவக்ஞயா ஸர்வம்

கார்யம் ப4வதி ஸர்வதா2 ।

விப2லம் கேவலம் நைவ

விபத்திஶ்ச பதே3 பதே3 ॥

அபூஜ்யா யத்ர பூஜ்யந்தே

பூஜநீயோ ந பூஜ்யதே ।

த்ரீணி தத்ர ப4விஷ்யந்தி

தா3ரித்3ர்யம் மரணம் ப4யம் ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 35/8—9

ஆகவே, நீ முழு முயற்சியோடு எருதுக்கொடியுடைய சிவபெருமானை மதிக்க வேண்டும்; பெருமைப்படுத்த வேண்டும். சிவபெருமானை அவமதித்ததாலன்றோ இப்பொழுது உனக்குப் பெரும் பயம் வந்துள்ளது. நாங்கள் அனைவரும் அரிய செயலைச் செய்பவர்களாயினும் இப்பொழுது உனது அநீதிச் செயலால் ஏற்பட்ட இச்சங்கடத்தை எதிர்த்து நிற்கச் சக்தியற்றவர்கள். நான் உனக்கு உண்மையைத்தான் கூறுகிறேன்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! ஸ்ரீமந்நாராயணன் கூறியதைக் கேட்ட தக்ஷன் பெருங்கவலை கொண்டான். அவன் முகம் வெளுத்தது. மௌனமாகத் தரையைப் பார்த்து நின்றான். இதற்குள் ஸ்ரீருத்ரனால் அனுப்பப்பட்ட வீரபத்திரன், தன் படைகளுடன் வேள்விச்சாலைக்கு வந்து சேர்ந்தான். அவர்களோ பெருந்திறலுடையவர்கள்; பயமறியாதவர்கள்; ஸ்ரீருத்ரனுக்கொப்ப வீரம் படைத்தவர்கள். அவர்களது எண்ணிக்கையோ கணக்கிலடங்கா. வீரர்களான ருத்ரகணத் தலைவர்கள் சிங்கம் போல் கர்ஜித்தனர். அவ்வொலி மூவுலகங்களிலும் எதிரொலித்தது. விண்வெளியெல்லாம் தூசிப்படலம். திசைகளெங்கும் இருள் சூழ்ந்தது. ஏழு தீவுகள் கொண்ட இக்குவலயம் பயத்தால் கலங்கியது. மலைகளும் அடர்ந்த காடுகளும் அதைச் சூழ்ந்த இடங்களும் நடுங்கின, குலுங்கின; கடல்கள் பொங்கிக் கலங்கின. அகில உலகங்களையும் அழிக்கும் திறலுடைய அந்தப் பெருஞ்சேனையைக் கண்டு தேவர்களனைவரும் பெரும் வியப்பெய்தினர். அவர்களது செயல் கண்டு தக்ஷனது வாயில் உதிரம் கொப்பளித்தது. அவன் தனது மனைவியையும் அழைத்துக் கொண்டு ஸ்ரீமந்நாராயணனது திருவடிகளில் வணங்கிக் கூறலானான்.

தக்ஷன் கூறுகிறான்—— “ஸ்ரீமந்நாராயணா! இறைவா! தங்கள் துணைகொண்டுதானே நான் இந்த வேள்வியைத் தொடங்கினேன். நற்செயல் நலமுற நிறைவு பெறவேண்டியதற்குத் தாங்கள்தானே காரணம். தாங்களே அனைத்துச் செயல்களுக்குச் சாட்சியும், வேள்வியைக் காப்பவரும் ஆகும். இறைவா! வேதங்களில் கூறப்பட்ட அறநெறிகளுக்கும் பிரும்மதேவருக்கும் ரட்சகர் தாங்களே. ஆகவே இறைவா! தாங்கள்தான் என் வேள்வியைக் காத்தருள வேண்டும். ஏனெனில், தங்களன்றோ அனைவருக்கும் ஒப்பற்ற முழுமுதற்கடவுள்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— தக்ஷனது பரிதாபமான — இரக்கத்திற்குரிய பேச்சைக் கேட்ட பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணு, சிவதத்துவத்தை அறியாது எதிர்தட்டாக நிற்கும் தக்ஷனை அறிவுறுத்திக் கூறலானார்.

ஸ்ரீவிஷ்ணு கூறுகிறார்—— “தக்ஷனே! உன் வேள்வியை நான் நிச்சயம் காக்க வேண்டும்தான். ஏனெனில், அறநெறிகளைப் பரிபாலிப்பதற்காக நான் செய்துள்ள சத்தியத்தை அனைவரும் அறிவர். அது உலகம் பரவியது. ஆனால் தக்ஷா! நான் கூறுவதையும் சற்று கேள். இச்சமயத்தில் நீ உன் தீயபுத்தியை விட்டுவிடு. தேவர்களது இடமான நைமிசாரண்யத்தில் முன்பொரு சமயம் நடந்த பெருநிகழ்ச்சி உனக்கு நினைவில் இல்லையா? உன் கெட்ட புத்தியினால் நீ அதை மறந்து விட்டாயோ? பகவான் ஸ்ரீருத்ரனது கோபத்திலிருந்து இப்பொழுது இங்கு உன்னைக் காப்பாற்றுவதற்கு எவர்களுக்குத்தான் திறலுண்டு? இங்கு உன்னைக் காப்பாற்றும் எண்ணம்கூட ஒருவருக்குமில்லை. உன்னைக் காப்பாற்ற எண்ணுபவனும் தனது அறிவின்மையைத்தான் வெளிப்படுத்துகிறான். தீயபுத்தி கொண்டவனே! எது கர்மம் (செய்யத்தக்கது), எது அகர்மம் (செய்யத்தகாதது) என்பதும் உனக்குத் தெரியாது. வெறும் செயலே ஏதாவதொன்று செய்வதில் போதுமானதாகாது. எதனுடைய உதவியால் செயலாற்றுவதற்கான திறமை கிடைக்கிறதோ, அதுவேதான் உனது கர்மம் என அறிந்துகொள். சிவபெருமானையன்றி வேறு எவரும் செயலை நற்செயலாக்கவும் நன்மையளிக்கவும் திறலுடையாரில்லை. எவனொருவன் அமைதியாகச் சிவபெருமானிடமே மனதை ஒருநிலைப்படுத்திய பக்தியோடு செயலைச் செய்கிறானோ, அவனுக்கே சிவபெருமான் அப்பொழுதே அச்செயலுக்கான பயனை அளித்திடுவார். எவனொருவன் பகுத்தறிவு உதவி கொண்டு நாத்திகவாதம் செய்கிறானோ, அல்லது பகவானையே ஒப்புக் கொள்வதில்லையோ, அவன் நூறு கோடி கற்ப காலங்கள் நரகத்திலேயே உழல்வான்.

கேவலம் க்ஞாநமாஶ்ரித்ய

நிரீஶ்வரபரா நரா: ।

நிரயம் தே ச க3ச்ச2ந்தி

கல்பகோடிஶதாநி ச ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 35/31

பின்பு கர்மத்தளையில் கட்டுண்ட அந்த ஜீவன் ஒவ்வொரு பிறவியிலும் நரகவேதனையை அனுபவிக்கிறான். ஏனெனில், அவன் பற்றோடு கூடிய கர்மத்தையன்றோ அண்டியிருந்தான்.

இப்பொழுது வேள்விச்சாலைக்குள் புகுந்துள்ள வீரபத்திரன் பகை வெல்பவன்; ருத்ரனது கோபத்திலிருந்து தோன்றியவன். இப்பொழுது அனைத்து ருத்ர கணங்களுக்கும் இவனே தலைவன். இவன் நம்மை அழிப்பதற்காகவே இப்பொழுது வந்துள்ளான் என்பதில் ஐயமும் உண்டோ? என்னதான் காரியமானாலும் சரி, உண்மையில் இப்பொழுது இவனுக்குச் செய்ய இயலாதது என்று எதுவுமே இல்லை. அனைத்துத் திறலும் பெற்றுள்ள இந்த வீரபத்திரன் இப்பொழுது எல்லா தேவர்களையும் எரித்துச் சாம்பலாக்கிவிட்டுத்தான் அமைதி பெறுவான். இது உறுதி. நானும் ஏதோவொரு பிரமையில், மயக்கத்தில் சிவபெருமானது கட்டளையை மீறி இங்கிருந்தது பெருந்தவறு. ஏனெனில், உன்னோடுகூட இத்துன்பத்தை நானும் எதிர்கொள்ள வேண்டுமே.”

இவ்வாறு ஸ்ரீநாராயணன் கூறிக் கொண்டிருக்கையில் வீரபத்திரனுடன் சிவகணங்களாகிற பெருஞ்சேனை, கடல் அலையெனப் பொங்கி வருவதைத் தேவர்களனைவரும் கண்டனர்.

அத்தியாயம் : முப்பத்தாறும் முப்பத்தேழும்

வியாழ பகவான் ‘ருத்ரனை வெல்வது கடினம்’ என்றுரைத்தல்; வீரபத்திரன் ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவுடன் உரையாடுதல் மற்றும் தக்ஷனையும் வேள்வியையும் அழித்து திருக்கயிலை திரும்புதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! அச்சமயம் தேவர்களுக்கும் சிவகணங்களுக்கும் இடையே பெரும் போர் மூண்டது. அதில் தேவர்கள் தோற்றுப் புறங்காட்டி ஓடலாயினர். ஒவ்வொருவரும் மற்றவரைத் தனித்துவிட்டுச் சுவர்க்கலோகம் சென்றனர். அப்பொழுது பெருந்திறல் படைத்த இந்திரன் முதலிய லோகபாலகர்கள் மட்டுமே மிக்க தைரியத்துடனும் உற்சாகத்துடனும் அப்பெரும் போரில் எதிர்த்து நின்றனர். அவர்கள் எல்லோரும் ஒன்றுகூடி அப்போர்க்களத்தில் தேவகுருவான வியாழ பகவானை வினயத்தோடு வணங்கிக் கேட்கலாயினர்.

உலகபாலகர்கள் கேட்கிறார்கள்—— “குருவே பிருகஸ்பதியே! நீங்கள் ஒரு பேரறிஞர். கருணையே வடிவெடுத்தவர். நமக்கு எப்படி வெற்றிக் கிட்டும்? என்பதை விரைவில் கூறுங்கள்.”

இதைக் கேட்ட வியாழ பகவான், பகவான் பரமசிவனை நினைத்தவாறே அறிவற்றவனான இந்திரனிடம் கூறலானார்.

பிருஹஸ்பதி கூறுகிறார்—— “இந்திரனே! முன்பு ஸ்ரீமந்நாராயணன் கூறியவனைத்தும் இப்பொழுது நடந்துவிட்டது. அதையேதான் நானும் இப்போது கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேள். அனைத்துக் கர்மங்களுக்கும் பயனைத் தரும் பகவான், கர்மம் செய்பவனையே அதற்கு உரியவனாக ஆக்குகிறார். கர்மம் செய்பவனுக்கேதான் அந்தக் கர்மத்தின் பயனைத் தருகிறார். கர்மமே செய்யாதவனுக்கு அவர் பயன் தர இயலாது. (ஆகவே, பகவானையே சரணம் பற்றுபவனுக்கு அந்தக் கர்மத்தின் பயன் கிடைக்கிறது. அவரைப் பகைப்பவனுக்குக் கிடைப்பதில்லை.) மந்திரங்களோ, மூலிகைகளோ, ஆபிசார கர்மங்களோ, உலகியலில் சிக்கியுள்ளவர்களோ, வேதத்தில் கூறப்பட்டுள்ள கர்மங்களோ, ஏன் வேதங்களோ, பூர்வமீமாம்சா சாஸ்திரங்களான கர்மகாண்டங்களோ, உத்திரமீமாம்சா சாஸ்திரங்களான வேதாந்த உபநிடதங்களோ மற்றும் வேதங்களோடு தொடர்புடைய வேறு பலப்பல சாஸ்திரங்களோ, பகவானை அறியப் போதுமானவையன்று’ என்பது பண்டைய அறிஞர்கள் கருத்து. பெருஞ்சுருதிகளான வேதங்களும் இறைவனே தஞ்சம் என்றுள்ள அடியார்களைத் தவிர, மற்றவர்கள் பல்லாயிரம் முறை வேதமோதிய போதும் பகவானை உள்ளபடி அறிய முடியாது என்று கூறுகின்றன.

சிவபெருமானது இன்னருளாலேயே முற்றிலும் அமைதி, வேறுபாடு கொள்ளாமை, எங்கும் எதிலும் நேர்மையான நோக்கு ஆகியனவற்றின் உதவி கொண்டு சிவபெருமானது உண்மை நிலையை (தத்துவத்தை) அறிய முடியும். தேவர்கோனே! செய்ய வேண்டுவது எது? செய்ய வேண்டாதது எது? என்பதைப் பற்றித் தீர்மானம் செய்தபின் நமக்கு வெற்றிக்கான உயர்ந்த வழி பற்றிக் கூறுகிறேன். உனது நன்மைக்காக நீ அதைக் கவனமாகக் கேள். இந்திரனே! நீ சிறிதும் சிந்திக்காமல் மற்ற லோகபாலகர்களுடன் தக்ஷனது வேள்விக்கு வந்துள்ளாயே. இப்பொழுது உனது பலம் எங்கே? நீ என்ன செய்யப் போகிறாய்? ஸ்ரீருத்ர பகவானது திருவருளுடன் கோபமே உருவாக விளங்கும் இந்தச் சிவகணங்கள் இந்த வேள்வியை அழிக்கவே வந்துள்ளனர். தங்கள் காரியத்தை நிச்சயம் முடித்தே திரும்புவர். இப்பொழுது இந்த வேள்விக்கு நேரிட்டுள்ள தடங்கலை நீக்குவதற்கு உண்மையில் உங்களில் எவருக்கும் எந்தவித உபாயமும் இல்லை.”

இவ்வாறு வியாழ பகவான் கூறியதைக் கேட்ட இந்திரன் முதலிய லோகபாலகர்கள் பெருஞ்சிந்தையில் ஆழ்ந்தனர். பெருவலி படைத்த ருத்ர கணங்கள் சூழ நிற்கும் வீரபத்திரன் மனதில் சிவபெருமானை நினைத்தவண்ணம் இந்திரன் முதலிய லோகபாலகர்களை அச்சுறுத்தி, பலப்பல கூரிய பாணங்களால் அவர்களைக் காயப்படுத்தினான். பாணங்களினால் காயமடைந்த அவர்கள் பத்து திக்குகளிலும் சிதறியோடினர். அவ்வாறு லோகபாலகர்களும் தேவர்களும் சிதறியோடிய பின்பு வீரபுத்திரன் தன் படைகளுடன் வேள்விச்சாலைக்குள் புகுந்தான். அப்பொழுது அங்கிருந்த ரிஷிகள் அனைவரும் மிகவும் பயந்து சர்வேசுவரரான ஸ்ரீஹரியைச் சரணடைந்து வணங்கித் துதித்து வேண்டத் தொடங்கினர்—— “தேவதேவனே! திருமகள் மணாளனே! சர்வேசா! இறைவா! தக்ஷனது வேள்வியைக் காத்திடுங்கள். ‘தாங்கள்தான் வேள்வி’ என்பதில் ஐயமுண்டோ? வேள்வியேதான் தங்கள் திருமேனியும், செயலும், அதன் அங்கங்களும். வேள்வியைக் காத்தருள்பவர் தாங்களே. ஆகவே தக்ஷனது வேள்வியைத் தாங்கள்தான் காத்திடல் வேண்டும். தங்களை விடுத்து இதைக் காத்தருள்பவர் யாருளர்?”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதனே! இவ்வாறு வேண்டவே ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு என்னையும் உடன் அழைத்துக் கொண்டு வீரபத்திரனுடன் போர்புரிய விரும்பிக் கையில் சக்கரப்படையை ஏந்திச் சென்றார். இவ்வாறு ஸ்ரீவிஷ்ணு போர் புரிய வந்துள்ளதைக் கண்டு எதிரிகளைத் தாக்கி முறியடிக்கும் வீரபத்திரன், தன் கணங்கள் சூழ்ந்து நிற்க மிக்க கோபம் கொண்டு பலவாறு பேசினான்.

நாரதா! இவ்வாறு வீரபத்திரன் கூறியதைக் கேட்ட ஸ்ரீமந்நாராயணன் அனைத்தும் அறிந்தவராதலால் முகமலர்ச்சியோடு சிரித்தவண்ணம் கூறலுற்றார்.

ஸ்ரீவிஷ்ணு கூறுகிறார்—— “வீரபத்திரா! நான் இப்பொழுது உன்னிடம் கூறுவதை நன்கு கேள். நான் சிவப்பரம்பொருளின் பக்தன். என்னைச் சிவனுக்கு எதிரி என்று கூறாதே. தக்ஷனோ ஓர் அறிவிலி. கர்மகாண்டத்திலேயே ஊறியவன். உண்மையை அறியாத அவன் இந்த வேள்விக்குப் பலமுறை என்னை வரவேண்டினான். நானோ பக்தர்களுக்கு எளியவன். ஆகவேதான் இந்த வேள்விக்கு வந்திருக்கிறேன். சிவபெருமானும் அடியார்க்கெளியவர். அப்பா வீரபத்திரா! தக்ஷன் எனது பக்தன். ஆகவேதான் நான் இங்கே வரவேண்டிய கட்டாயமே ஏற்பட்டது. ஸ்ரீருத்ரனது கோபத்தில் தோன்றிய நீ, ஸ்ரீருத்ரனது ஒளி வடிவானவன். வீரத்திற்கு இருப்பிடம். என் சபதம் என்ன தெரியுமா? நான் உன்னைத் தடுத்து நிறுத்துகிறேன். (முடிந்தால்) நீயும் என்னைத் தடுத்து நிறுத்து. எது முடிவோ அது நடக்கட்டுமே. நான் இப்பொழுது வீரத்தோடு போர் புரியப் போகிறேன்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! ஸ்ரீமந்நாராயணன் இவ்வாறு கூறவே பெருந்தோள் படைத்த வீரபத்திரன் சிரித்தவண்ணம், “தாங்கள், என் இறைவனான சிவபெருமானின் பக்தர் என்பதை அறிந்து மிக்க மகிழ்ச்சி கொண்டேன்” என்றான். இவ்வாறு கூறியபின் கணங்களின் தலைவனான வீரபத்திரன் சற்றே சிரித்தவண்ணம் தலைவணங்கி மகிழ்ச்சியோடு ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவிடம் மேலும் கூறலானான்.

வீரபத்திரன் கூறுகிறான்—— “இறைவா! நான் தங்கள் எண்ணத்தை அறியவேண்டியே சிறிது கடுமையாகப் பேசினேன். இப்பொழுது உண்மையைக் கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேளுங்கள். ஸ்ரீஹரியே! சிவபெருமான் எப்படியோ அப்படியேதான் தாங்களும்; தாங்கள் எப்படியோ அப்படித்தான் அவரும். இதுவே தாங்கள் கூறுவது. இந்த வேதச் சொற்களும் அச்சிவபெருமானுடையதே.

யதா2 ஶிவஸ்ததா2 த்வம் ஹி

யதா2 த்வம் ச ததா2 ஶிவ: ।

இதி வேதா3: வர்ணயந்தி

ஶிவஶாஸநதோ ஹரே ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 36/66

மலர்மகள் மணாளரே! சிவனது கட்டளையால் நாம் அனைவரும் அவரது அடியவர்கள். இருப்பினும் நான் கூறியவை இச்சமயத்திற்கேற்றவை அல்லவா? நான் இதுவரை கூறியதனைத்தும் தங்களிடம் கொண்ட மரியாதையே.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு வீரபத்திரன் கூறியதைக் கேட்ட ஸ்ரீஹரி சற்றே புன்னகைத்தவண்ணம் அவனது நன்மைக்கானவற்றைக் கூறப் புகுந்தார்.

ஸ்ரீமந்நாராயணன் கூறுகிறார்—— “பெரும் வீரனே! நீ சிறிதும் தயங்காமல் என்னோடு போர் செய். உன் அஸ்திரங்களால் என்னுடல் துளைக்கப்பட்ட பின்புதான் நான் என் ஆசிரமம் புகுவேன்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு கூறிய ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு சிறிது மௌனமாகிப் போருக்கு ஆயத்தமானார். (அத்தியாயம் 36)

* * *

நாரதா! பின் ஸ்ரீவிஷ்ணுவிற்கும் வீரபத்திரனுக்குமிடையே பெரும் போர் தொடங்கியது. முடிவில் வீரபத்திரன் ஸ்ரீமந்நாராயணரது திருவாழிச் சக்கரத்தைச் செயலிழக்கச் செய்தான். அவரது சார்ங்கம் என்னும் வில்லையும் மூன்று துண்டுகளாக்கினான். பின்பு நானும் சரஸ்வதியும் வேண்டவே வீரபத்திரன் தடுக்கவியலாத பெரு ஒளியிலிருந்து தோன்றியவன் என்பதை நினைத்து ஸ்ரீஹரி அங்கேயே மறைந்தருளினார். தேவர்களும் ‘சதீதேவிக்குச் செய்த அவமானத்தின் பயனே இது’ என்பதை உணர்ந்தனர். இச்சங்கடத்தை எதிர்கொள்வதற்கு மற்ற எவருக்கும் திறலில்லை என்பதை உணர்ந்த தேவர்களனைவரும் தங்கள் தங்கள் பணியாட்களுடன் சுதந்திரனான சர்வேசுவரன் சிவபெருமானைச் சிந்தித்தவாறே தங்கள் உலகம் சென்றடைந்தனர். நானும் என் மகனது துன்பத்தைக் கண்டு வருந்தி, என் சத்திய உலகம் சென்றேன். மிக்க துன்பத்தில் கலங்கிய நான் ‘இப்பொழுது என்ன செய்வது?’ என்று சிந்திக்கலானேன். நானும் ஸ்ரீமந்நாராயணனும் அங்கிருந்து சென்றபின், வேள்வியின் அவியுணவை ஏற்று ஜீவிக்கும் தேவர்களனைவரும் முனிவர்களோடு அங்கிருந்து ஓட்டம் பிடித்தனர். அங்கு நிகழ்ந்தவற்றையும் வேள்வி அழிந்துபடுவதையும் கண்டு பயந்த யக்ஞபுருஷன் ஒரு மான் வடிவு கொண்டு ஓடலானான். அவ்வாறு ஆகாயத்தை நோக்கி ஓடுவதைக் கண்ட வீரபத்திரன் அம்மானைப் பிடித்து அதன் தலையைக் கொய்தான்.

பின், தேவர்கள் மற்றும் முனிவர்களது அங்கங்களை வெட்டி வீழ்த்திச் சிலரையும் கொன்று தீர்த்தான். வீரனான மணிபத்திரன், பிருகுவைப் பிடித்திழுத்துக் காலில் அழுத்திக் கொண்டு, அவரது மீசையையும் தாடியையும் பிய்த்தெறிந்தான். சண்டன் பூஷனது பற்களைப் பிடுங்கினான். ஏனெனில், முன்பு தக்ஷன் சிவபெருமானை நிந்தனை செய்தபோது, இவன் பல் இளித்துச் சிரித்தான். நந்திகேசர் பகன் என்பவனைத் தரையில் தள்ளி, அவனது இருகண்களையும் பிடுங்கினார். ஏனெனில், தக்ஷன் சிவநிந்தை செய்தபோது, கண்களால் அவனுக்கு ஊக்கமளித்தான் இவன். ருத்ரகணத் தலைவர்கள் ஸ்வதா, ஸ்வாஹா, தக்ஷிணா என்னும் தேவிகளையும், மந்திரம், தந்திரம், மற்றுமுள்ள ஏனையரையும் ‘சீ சீ’ என்று எள்ளி நகையாடினர். பிரும்மதேவரது புதல்வனான தக்ஷன் பயத்தினால் வேள்விச்சாலையில் உள்ள வேதிகையின் உள்ளே சென்று பதுங்கினான். வீரபத்திரனோ அவனது இருகன்னங்களையும் பிடித்துக் கொண்டு கழுத்தை வெட்டினான். ஆனால், தக்ஷனது யோகமகிமையால் கழுத்து வெட்டுப்படவில்லை. அஸ்திர—சஸ்திரங்களால் இவனது தலையை வெட்ட இயலாதென்பதை அறிந்த வீரபத்திரன் அவனது மார்பைக் கால்களால் அழுத்திக் கொண்டு இரு கைகளாலும் அவனது தலையைத் திருகியெடுத்து, அதை அந்த வேள்விக் குண்டத்தில் இட்டான். வீரபத்திரன் தக்ஷனையும் அவனது வேள்வியையும் அழித்து, தான் வந்த காரியத்தை முற்றிலுமாக முடித்துத் திருக்கயிலை அடைந்தான். சூரியன் அடர்ந்த இருளை நீக்கி உதயமலையில் தோன்றுவது போலிருந்தது அக்காட்சி. சென்ற செயலை வெற்றிகரமாக முடித்துத் திரும்பிய வீரபத்திரனைக் கண்டு மனம் மகிழ்ந்த சிவபெருமான், அவனைத் தன் பிரமத கணங்களுக்குத் தலைவனாக்கினார். (அத்தியாயம் 37)

அத்தியாயம் : முப்பத்தெட்டு

ஸ்ரீவிஷ்ணுவின் தோல்வி; ததீசி—க்ஷுவன் உரையாடல்; ‘மிருத்யுஞ்ஜய’ மகாமந்திரத்தின் பெருமை

சூத முனிவர் கூறுகிறார்—— மகரிஷிகளே! எல்லையற்ற புத்தித்திறன் படைத்த பிரும்மதேவர் கூறிய இந்நிகழ்ச்சியைக் கேட்ட நாரதர் பெரிதும் வியந்து அன்போடு கேட்கலுற்றார்.

நாரதர் கேட்கிறார்—— தந்தையே! பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன் சிவகணத்தலைவனான வீரபத்திரனை விடுத்து, மற்ற தேவர்களோடு தக்ஷனது வேள்வியிலிருந்து ஏன் வெளியேறினார்? அவருக்கு ஏன் அங்கு அவமரியாதை உண்டாயிற்று? ‘மகாப்பிரளயத்தையே தோற்றுவிக்கும் திறல் படைத்தவர் ஸ்ரீசிவபெருமான்’ என்பதை அவர் அறியாதவரா? அவ்வாறிருக்க, அறிவற்றவன் போல் ருத்ரகணங்களோடு ஏன் போரிட்டார்? கருணைக்கடலே! இது என் மனதில் எழுந்ததோர் ஐயம். தாங்கள் தயை செய்து எனது ஐயத்தை நீக்கிடல் வேண்டும். மேலும் இறைவனே! மனதிற்கு உற்சாகம் அளிக்கும் சிவனது சரித்திரங்களையும் கூறவேண்டுகிறேன்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! முன்பொரு சமயம் க்ஷுவன் என்னும் மன்னனுக்கு உதவி செய்யச் சென்ற ஸ்ரீமந்நாராயணனுக்கு ததீசி முனிவர் ஒரு சாபம் அளித்திருந்தார். அதை மறந்ததால்தான் மற்ற தேவர்களோடு ஸ்ரீமந்நாராயணன் தக்ஷனது வேள்விக்குச் சென்றார். ததீசி ஏன் சாபமளித்தார்? என்பதைக் கூறுகிறேன், கேள். முன்பொரு காலத்தில் க்ஷுவன் என்றொரு புகழ் பெற்ற மன்னன் இருந்தான். அவன் மிகவும் பலம் பொருந்தியவன் (ஒளி படைத்தவன்). சர்வ வல்லமை படைத்த ததீசி முனிவர் அவனது நண்பர். வெகுகாலம் தவம் செய்வது பற்றி ததீசிக்கும் க்ஷுவனுக்குமிடையே பெருத்ததொரு வாதப்போர் நிகழ்ந்தது. அது மூவுலகங்களுக்கும் பெரும் இழப்பை ஆக்குவதாக அமைந்துவிட்டது. அந்த வாதத்தில் வேதங்களை நன்குணர்ந்த சிவனடியாரான ததீசி முனிவர் வேளாளர், வைசியர், க்ஷத்திரியர் என்னும் மூவர்ணத்தவர்களைக் காட்டிலும் அந்தணர்களே சிறந்தவர்கள் என்பதில் ஐயமேதுமில்லை என்று கூறினார். ததீசி முனிவர் இவ்வாறு கூறவே, செல்வச் செழிப்பில் மயங்கி நிற்கும் மன்னன் க்ஷுவன் பின்வருமாறு கூறலானான்.

க்ஷுவன் கூறுகிறான்—— “மன்னன் என்பவன் இந்திரன் முதலிய எண்டிசை லோகபாலகர்களது சொரூபம் படைத்தவன். அவனே அனைத்து வர்ணங்களையும் ஆசிரமங்களையும் காத்து நிற்கும் தலைவன். ஆகவே, அரசன்தான் நால்வர்ணத்தவர்களிலும் உயர்ந்தவன். ‘அரசன் அனைத்து தேவர்களின் சொரூபமே’ என, அரசனது உயர்வைப் பற்றிப் பேசும் வேதங்களும் கூறுகின்றன. முனிவரே! சுருதிகள் கூறுவதுபோல் அனைத்து தேவர்களிலும் உயர்ந்தவர் எவரோ, அவர்தான் நான். இவ்வாராய்ச்சியின் பயனால் அந்தணர்களைக் காட்டிலும் அரசனே உயர்ந்தவன் என்றாகிறதல்லவா? சியவன முனிவரின் புதல்வரே! இதை நீங்கள் நன்கு சிந்தியுங்கள். பின் எனக்குரிய மரியாதையைத் தாருங்கள். ஏனெனில், நான் எவ்வகையிலும் தங்களால் போற்றப்பட வேண்டியவன்.”

மன்னன் க்ஷுவன் கூறிய கொள்கைகளனைத்தும் சுருதிகளுக்கும், (மனு முதலியவர்களின்) ஸ்மிருதிகளுக்கும் முற்றும் முரணானவை. ஆகவே, பிருகுகுல திலகரும், முனிவர்களிலே மிக உயர்ந்தவருமான ததீசி முனிவருக்குத் தாங்கொணாச் சினம் மூண்டது. முனிவரே! (நாரதரே!) தனது பெருமையைச் சிந்தித்த தவவலிமைமிக்க ததீசி முனிவர், தன் இடது கை முட்டியினால் க்ஷுவனது தலையில் குட்டினார். உடனே அகில உலகத்திற்கும் அதிபனாக விளங்கும் தீயபுத்தி க்ஷுவன் சினம் பொங்க கர்ஜனை செய்து, ததீசியைத் தன் வஜ்ரப்படையினால் வெட்டி வீழ்த்தினான். அவ்வாறு தாக்கப்பட்ட பிருகுகுல திலகரான ததீசி முனிவர் கீழே விழும்போது சுக்ராசார்யரை மனதில் நினைத்தார். யோகபுருஷரான சுக்ராசார்யார் உடனே அங்கு தோன்றி க்ஷுவன் வெட்டி வீழ்த்திய உடலை உடனே ஒன்றுசேர்த்தார். முன்போல் உடலை ஒன்றுசேர்த்து உயிர்ப்பித்த சுக்ராசார்யார் ததீசியைப் பார்த்துக் கூறலானார். சுக்ராசார்யார் சிறந்த சிவபக்தரும், மிருத்யுஞ்ஜய மகாமந்திர வித்யையை உலகில் பரப்பியவரும் ஆவார்.

சுக்ரர் கூறுகிறார்—— அப்பா ததீசி! நான் இப்பொழுது சர்வேசுவரரான சிவபிரானைப் பூஜித்து வேதங்களில் கூறப்பட்டுள்ள ‘மகாமிருத்யுஞ்ஜயம்’ என்றழைக்கப்படும் சிறந்த மந்திரத்தை உனக்கு உபதேசிக்கப் போகிறேன்.

‘த்ர்யம்ப3கம் யஜாமஹே’ — நான் பகவான் த்ரயம்பகனை ஆராதிக்கிறேன். ‘த்ர்யம்பகம்’ என்னும் சொல்லின் பொருள் — மூவுலகங்கட்கும் தந்தை. திறல் அத்தனைக்கும் கொள்கலனான சிவபெருமான், சூரிய மண்டலம், சந்திர மண்டலம், அக்னி மண்டலம் ஆகிய மூன்றிற்கும் ஒரே தந்தை. சத்துவம், ராஜஸம், தாமஸம் என்னும் முக்குணங்களுக்கும் மகேசுவரன் — தலைவன். ஆன்மதத்துவம், வித்யா தத்துவம், சிவதத்துவம் ஆகிய மூன்று தத்துவங்களுக்கும், ஆஹவனீயம், தக்ஷிணாக்னி, கார்ஹபத்யம் என்னும் மூன்று அக்னிகளுக்கும், எங்கும் நிறைந்து காணப்படும் நிலம், நீர், ஒளி என்னும் மூன்று பூதங்களுக்கும், (அல்லது சாத்விகம் முதலிய குணவேறுபாடு கொண்டு விளங்கும் மூன்று பூதங்கட்கும்,) சுவர்க்கம், பூமி, பாதாளம் என்னும் மூவுலகங்கட்கும் மற்றும் மூன்று மூன்றாகிய அனைத்திற்கும், படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் என்னும் மூன்று திருச்செயல்களுக்கும், பிரும்மா, விஷ்ணு, சிவன் என்னும் மும்மூர்த்திகளுக்கும் மற்றும் மூன்றனைய அனைத்திற்கும் ஒப்பற்ற ஒரே ஈசுவரன் இந்த மகேசுவரன்தான் என்பதே ‘த்ர்யம்பகம்’ என்பதன் பொருளாகும். (இதுவரை மந்திரத்தின் முதல் பாதத்திற்கான பொருள் கூறப்பட்டது.)

மந்திரத்தின் இரண்டாவது பாதம் ‘ஸுக3ந்தி4ம் புஷ்டிவர்த4நம்’ — பூக்களில் உயர்ந்த நறுமணம் பரவியுள்ளதுபோல் சிவபெருமானும் ஐம்பெரும் பூதங்கள், முக்குணங்கள், அனைத்துச் செயல்கள், பத்து புலன்கள் (செயற்புலன்கள் ஐந்து, அறிவுப்புலன்கள் ஐந்து), அனைத்து தேவர்கள், கணங்கள் ஆகியன அனைத்தினூடேயும் அவற்றைச் செயல்படுத்தும் செயலூக்கச் சாரமான ஆன்மாவாக எங்கும் பரவி விளங்குகிறார் என்பதால், நறுமணம் கொண்டவர் எனப்படுகிறார். அதாவது, தேவர்கள் அனைவருக்கும் ஒப்பற்ற ஒரே தலைவர். (இதுவரை ‘ஸுகந்திம்’ என்னும் சொல்லுக்குப் பொருளுரைக்கப்பட்டது.) இனி ‘புஷ்டிவர்தநம்’ என்பதன் பொருள். உயர்ந்த விரதானுஷ்டானங்களைக் கடைப்பிடித்தொழுகும் அந்தணச்சிரேஷ்டரே! பெருமுனியே! நாரதரே! அனைத்திற்கும் அந்தர்யாமியாக விளங்கும் சிவபிரானால்தான் பிரகிருதி என்கிற மாயைக்கும் போஷணம் (செயலூக்கத் திறன்) கிடைக்கிறது. மஹத் தத்துவத்திலிருந்து தொடங்கி விசேஷம் வரையிலான அனைத்து விகல்பங்களுக்கும் (மாறுபாடுகளுக்கும்) திறன் கிடைக்கிறது. மேலும் பிரும்மாவான எனக்கும், ஸ்ரீமந்நாராயணருக்கும், முனிவர்களுக்கும், அந்தந்த புலன்களுக்குரிய தேவதைகள் அனைவருக்கும் இவரிடமிருந்துதான் போஷணம் என்னும் திறமை பெறலாகிறது. ஆகவே, அவர்தான் ‘புஷ்டிவர்தநர்’.

இனி மந்திரத்தின் மூன்றாவது, நான்காவது பாதங்களுக்குப் பொருள் கூறப்படுகிறது. அச்சரணங்களின் சொரூபம் ‘உர்வாருகமிவ ப3ந்த4நாந்—ம்ரு॒த்யோர்முக்ஷீய—மாம்ரு॒தாத்’ என்பது. அதாவது, “இறைவா! வெள்ளரிப்பழம் நன்கு பழுத்ததும் தானாகவே அதன் காம்பிலிருந்து கீழே விழுந்துவிடுவதுபோல் நானும் யமனுடைய பிடியிலிருந்து விடுபடுவேனாக. (உலகியல் தளைகளிலிருந்து சிறிதும் துன்பமின்றி விடுதலை பெறுவேனாக.) அழிவற்ற பதமான மோட்சத்திலிருந்து அதாவது மோட்சத்திற்குச் சாதனமான நிவிருத்தி மார்க்கத்திலிருந்து ஒருபொழுதும் விலகாதிருப்பேனாக.” இந்த ஸ்ரீருத்ரனே அமுதமயமானவர். புண்ணிய கர்மங்களால், தவத்தால், வேதமோதுதலால், யோகநெறிகளால் அல்லது தியானத்தால் அவரை ஆராதிப்பவர்களுக்குப் புதுவாழ்வு பிறக்கும். இவ்வுண்மையின் பெருமையாலேயே சிவபெருமான் தானாகவே தன்னடியார்களைக் காலனுடைய வெளித்தோன்றாத பிடியினின்றும் விடுவித்து அருள்கிறார். தளையோ, விடுதலையோ தருபவர் அவரன்றோ! வெள்ளரிக்கொடி தானேதான் வெள்ளரிப்பழத்தைத் தன் கொடியோடு தளைத்துப் பிடித்து வைத்திருக்கிறது. ஆனால் அதே கொடி, பழம் பழுத்ததும் தன் பிடியிலிருந்து விடுவித்துத் தள்ளியும் விடுகிறது அல்லவா? அதேபோலத்தான் பகவானும் செய்கிறார்.

இந்த மிருதசஞ்ஜீவினி மந்திரம் என்னைப் பொருத்தவரை ஒப்பற்ற மந்திரம். நீ அதற்கான வழிமுறையோடு ஒன்றுபட்ட மனதால் சிவனடியைச் சிந்தித்தவாறு காதலாகிக் கசிந்துருகி ஜபித்து வா. ஜபத்தையும் ஹோமத்தையும் முடித்தபின் இம்மந்திரத்தினால் அபிமந்த்ரணம் செய்யப்பட்ட (உரு ஏற்றப்பட்ட) கலச தீர்த்தத்தைக் காலையிலும் மாலையிலும் கொஞ்சம் பருகிவிட்டுச் சிவபெருமானது திருமேனி விக்கிரகத்தினருகில் அமர்ந்து, அவரைத் தியானம் செய். இதனால் மரணபயமே இருக்காது. அங்கநியாஸம் (உடல் அங்கங்களைத் தொடுதல்), கரநியாஸம் (கை விரல்களில் செய்வது) என்ற இரண்டையும் முறையே செய்துவிட்டுப் பின்தான் பூஜையைத் தொடங்க வேண்டும். திரும்பவும் பின்வருமாறு அமைதியோடு சிவபெருமானைத் தியானித்து, சிவமந்திரத்தை அதாவது மிருத்யுஞ்ஜய மந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும். இவ்வாறு நித்தமும் ஜபம் செய்வதால் உண்மை தெரிந்தவர் சிவபெருமானது திருவருளால் அம்மந்திரத்தில் சித்தி பெறுகிறார்.

மிருத்யுஞ்ஜய மந்திரத்தின் தியான சுலோகம்:—

ஹஸ்தாம்போ4ஜயுக3ஸ்த2கும்ப4—

யுக3லாது3த்3த்4ரு॒த்ய தோயம் ஶிர:

ஸிஞ்சந்தம் கரயோர்யுகேந த3த4தம்

ஸ்வாங்கே ஸகும்பெ4ள கரௌ ।

அக்ஷஸ்ரங்ம்ரு॒க3ஹஸ்தமம்பு3ஜக3தம்

மூர்த4ஸ்த2சந்த்3ரஸ்ரவத்

பீயூஷார்த்3ரதநும் ப4ஜே ஸகி3ரிஜம்

த்ர்யக்ஷம் ச ம்ரு॒த்யுஞ்ஜயம் ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 38/34

“எவர் தனது இரு கரகமலங்களிலும் தாங்கியுள்ள இரு கலசங்களினாலும் நீரையெடுத்துத் தன் மேல் இருகைகளினால் தன் தலையில் தானே ஊற்றிக் கொள்கிறாரோ, கீழ் இரு கரங்களிலும் இரு கலசங்களைத் தாங்கித் தன் மடியில் வைத்துக்கொண்டு, மற்றுமுள்ள மீதி இரு கீழ்க்கரங்களிலும் அக்கமாலையையும், மிருக முத்திரையையும் தாங்கித் தாமரை மலரில் மலைமகளான உமையம்பிகையுடன் வீற்றிருக்கிறாரோ, தலையில் விளங்கும் சந்திரனிடமிருந்து எப்பொழுதும் பெருகி வரும் நிலவொளியாகிய அமுதப்பெருக்கினால் எவரது திருமேனி நனைக்கப்பட்டு ஈரமாக உள்ளதோ, அந்த முக்கண்ணுடைய பெருமானாகிய மிருத்யுஞ்ஜயனைத் தியானிக்கிறேன்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— அப்பா! ததீசி முனிவருக்கு இவ்வாறு உபதேசம் செய்துவிட்டுச் சுக்ராசார்யார் சிவப்பரம்பொருளைத் தியானித்தவண்ணம் தன்னிடத்திற்குத் திரும்பினார். முனிசிரேஷ்டரான ததீசியும் காதலாகிக் கசிந்துருகிச் சிவபிரானைத் தியானித்தவண்ணம் தவம் செய்ய வனம் சென்றார். அங்கு அன்பினால் உருகிச் சிவப்பரம்பொருளைத் தியானித்தபடி முறைதப்பாது மகாமிருத்யுஞ்ஜய மகாமந்திரத்தை ஓதியவாறே தவம் செய்யலானார். இவ்வாறு வெகுகாலம் தவம் செய்து சிவபிரானை மகிழ்வித்தார். முனிவரே! தவத்திற்கு மகிழ்ந்த சிவபெருமான் அன்பர்க்கெளியவராதலால் ததீசியின் எதிரே தோன்றினார். தன் இறைவனாகிய சிவபெருமானைத் தன்னெதிரில் கண்ட ததீசி முனிவர், மகிழ்ச்சிக் கடலில் மூழ்கித் திளைத்து வீழ்ந்து வணங்கி இருகைகூப்பி பக்தியோடு துதித்தார். அன்பனே! நாரத முனியே! சியவன முனிவரது புதல்வரான ததீசி முனிவரின் தவத்திற்கு மகிழ்ந்த சிவபெருமான் அம்முனிவரை நோக்கி, “உனக்கு வேண்டிய வரத்தைக் கேள்” என்று கூறவே, அவரும் இருகைகூப்பித் தலைவணங்கி வேண்டலானார்.

ததீசி வேண்டுகிறார்—— “தேவதேவரே! மகாதேவரே! எனக்கு மூன்று வரங்கள் தாருங்கள். எனது எலும்புகள் வஜ்ரம்போல் உறுதியாக வேண்டும். நான் எவராலும் வதிக்கப்படக் கூடாது. நான் எங்கும் எவருக்கும் அடிமைப்பட்டு உழலக் கூடாது.”

ததீசி கூறியதைக் கேட்டு மகிழ்ந்த சிவபெருமான் “அப்படியே ஆகட்டும்” என்று கூறி, அம்மூன்று வரத்தையும் அளித்தார். இவ்வாறு சிவபெருமானிடமிருந்து மூன்று வரங்களையும் பெற்ற வேதநெறி தவறாத பெருமுனி ததீசி மகிழ்ச்சியில் திளைத்து, மன்னன் க்ஷுவன் இருக்குமிடம் சென்றார். கொல்லப்படாமை, வஜ்ரம் போல் உறுதியான எலும்பு, பிறருக்கு அடிமையற்றிருத்தல் என மூன்று வரங்களையும் சிவபெருமானிடமிருந்து பெற்ற ததீசி முனிவர், மன்னன் க்ஷுவனது தலையைத் தன் காலால் உதைத்தார். இதனால் கோபம் கொண்ட மன்னன் க்ஷுவன், தன் வஜ்ரப்படையால் ததீசியை அடித்தான். அவனோ ‘தான் ஸ்ரீமந்நாராயணனது அருள்பெற்றவன்’ என்னும் இறுமாப்பில் மிதக்கிறவன். அவன் ஏவிய வஜ்ரப்படையால் சிவனருள் கொண்ட ததீசியை அழிக்க இயலவில்லை. இதைக் கண்டு பிரும்மனது குமாரனான க்ஷுவன் மிகவும் வியந்தான். பிறருக்கு அடிமைப்படாதிருத்தல், எவராலும் வதிக்கப்படாதிருத்தல், வஜ்ரப்படையினும் உறுதி படைத்திருத்தல் ஆகிய மூன்றையும் கண்டு வியந்தான். தன்னை வந்து அண்டியவர்களைக் காக்கும் மன்னன் க்ஷுவன், மிருத்யுஞ்ஜயனை உபாசித்த ததீசியிடம் தோல்வியைத் தழுவினான். ஆகவே, வனம் சென்று உபேந்திரரான ஸ்ரீமந்நாராயணனை ஆராதிக்கலானான். மன்னனது தவத்திற்கு மகிழ்ந்த கருடக்கொடியுடைய பகவான் ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு அவனுக்குத் தெய்விகப் பார்வையளித்தார். அவ்வாறு ஞானக்கண் பெற்ற க்ஷுவன், அவரை வணங்கி அன்புமேலிடத் துதித்தான். தேவர்கள் கொண்டாடும் அவரைப் பூஜித்தான், போற்றினான், தலைதாழ்த்தி வணங்கித் தன் உள்ளக்கருத்தைக் கூறலானான்.

மன்னன் கூறுகிறான்—— “இறைவா! ததீசி என்பவர் ஓர் அந்தணர்; தர்மநெறிகள் அறிந்தவர். அவரது இதயத்தில் வணக்கம் உள்ளது. முதலில் அவர் என் நண்பர். இப்பொழுது அவர் நோய்நொடி தீர்த்தருளும் மிருத்யுஞ்ஜயரான சிவபிரானைப் பூஜித்து, அவரது திருவருளால் இறவா வரம் பெற்றுள்ளார். அனைத்து மங்களங்களையும் அருளும் சிவனது அருளால் எந்த ஓர் அஸ்திர—சஸ்திரங்களாலும் கொல்லப்படாமையைப் பெற்றுள்ளார். ஒரு நாள் பெருந்தவசியான அவர், அனைவரும் நிறைந்து விளங்கும் என் அரசவைக்கு வந்து என் தலையை இடது காலால் வேகமாக உதைத்து, பின் செருக்குடன் ‘நான் எவரிடமும் பயப்படுபவனல்ல’ என்று என்னை ஏளனமாய் பேசினார். இறைவா! ஸ்ரீஹரியே! ததீசி முனிவர் மிருத்யுஞ்ஜயரான சிவபெருமானிடம் உயர்ந்த வரம் பெற்றதால் செருக்கி அலைகிறார்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! மகாத்மாவான ததீசி முனிவரது ‘கொல்லப்படாமை’ என்னும் வரம் அறிந்த ஸ்ரீஹரி, சிவபெருமானது எல்லையற்ற அருளை நினைந்து, பிரும்மனின் புதல்வனான க்ஷுவ மன்னனிடம், “அரசனே! அந்தணர்களுக்கு எங்கும் ஒரு துளியும் அச்சமில்லை. மன்னவா! அதிலும் சிவனடியார்களுக்கு பயம் என்று ஒன்று இருப்பதுகூடத் தெரியாது. நான் உனக்காக ஏதாவது செய்தால் அந்தணரான ததீசி அதனால் வருந்துவார். என்னைப் போன்ற தேவர்களுக்கும் சாபமளித்துவிடுவார். இராஜராஜனே! தக்ஷனது வேள்வியில் தேவதேவரான சிவனால் எனக்குத் தோல்வியும் பின் ஏற்றமும் கிடைக்கும். ஆகவே, இப்பொழுது உன்னோடிருந்து நான் எதையும் செய்ய விரும்பவில்லை. தனித்திருந்தே உனக்காக ததீசி முனிவரை வெற்றி கொள்ள முயற்சிக்கிறேன்” என்றுரைத்தார்.

ஸ்ரீமந்நாராயணன் கூறியதைக் கேட்ட மன்னன் க்ஷுவன், “நல்லது, அவ்வாறே ஆகட்டும்” என்று கூறி, அக்காரியம் நிறைவுபெற வேண்டி மனதில் மகிழ்ச்சியுடன் அங்கேயே தங்கலானான்.

அத்தியாயம் : முப்பத்தொன்பது

ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு மற்றும் தேவர்களால் வெற்றி கொள்ள இயலாத ததீசி முனிவர் அவர்களைச் சபித்தல்; மன்னன் க்ஷுவனுக்கு அருளுதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! பத்துடை அடியவர்க்கெளியவரான ஸ்ரீமந்நாராயணன் மன்னன் க்ஷுவனுக்கு நன்மை செய்யவேண்டி, ஓர் அந்தணர் வடிவங்கொண்டு ததீசி முனிவரது ஆசிரமம் சென்றார். உலகநாயகரும், குருவுமான ஸ்ரீமந்நாராயணன் சிவனடியார்களில் சிறந்தவரான பிரும்மரிஷி ததீசி முனிவரை வணங்கி க்ஷுவனுடைய காரியத்தை நிறைவேற்ற எண்ணிப் பின்வருமாறு கூறலானார்.

ஸ்ரீவிஷ்ணு கூறுகிறார்—— “சிவபெருமானது திருவாரதனையிலேயே ஊன்றிய மனம்கொண்ட பிரும்மரிஷியே! ததீசி முனிவரே! தாங்கள் அழிவற்றவர். நான் தங்களிடம் ஒரு வரம் வேண்டி வந்திருக்கிறேன். தாங்கள் எனக்கு அதை அருளவேண்டும்.”

க்ஷுவனது காரியத்தை நிறைவேற்ற விரும்பிய ஸ்ரீஹரி இவ்வாறு வேண்டவே, சிவபக்தசிரோமணியான ததீசி முனிவர் உடனே ஸ்ரீஹரியிடம் பின்வருமாறு கூறலானார்.

ததீசி கூறுகிறார்—— “பிரும்மரிஷியே! நீங்கள் என்ன கேட்க விரும்புகிறீர்கள்? என்பது எனக்குத் தெரிந்துவிட்டது. க்ஷுவனது வேண்டுகோளை நிறைவேற்ற பகவான் ஸ்ரீஹரியே அந்தண வடிவமேற்று இப்பொழுது இங்கு வந்திருக்கிறீர்கள். தாங்கள் சிறந்த மாயாவியாயிற்றே. ஆனால் தேவதேவனே! ஜனார்த்தனா! சிவபெருமானது இன்னருளால் நடந்தது, நடப்பது, நடக்கப் போவது என்ற முக்காலங்களையும் நான் நன்கறிவேன். இறைவனே! நான் தங்களை நன்கறிவேன். பாவங்களைக் களையும் ஸ்ரீஹரி அல்லவா தாங்கள். எங்கும் நிறைந்த பரம்பொருளான ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவே! இந்த அந்தண வேடத்தைக் கலைத்துவிடுங்கள். தீயஎண்ணம் கொண்ட மன்னன் க்ஷுவன் தங்களை ஆராதித்தவன். (ஆகையாலன்றோ தாங்கள் இங்கு வந்திருக்கிறீர்கள்.) இறைவனே! ஸ்ரீஹரியே! தாங்கள் அடியார்களிடம் காதல் கொண்டவர் என்பதையும் நான் அறிவேன். இந்த பொய்வேடம் எதற்கு? தாங்கள் இதைக் கலைத்துவிட்டு பகவான் ஸ்ரீசங்கரிடம் மனதை ஈடுபடுத்துங்கள். நானோ சிவபூஜையில் உள்ளேன். இந்நிலையிலும்கூட எவருக்காவது என்னிடம் பயமிருக்குமேயானால் அதைத் தாங்கள் உண்மையின்மேல் ஆணையாகக் கூறுங்கள். என் சிந்தையெல்லாம் சிவமயமாகவே இருக்கிறது. நான் என்றென்றும் பொய் கூறுவதில்லை. இவ்வுலகில் தேவர்களோ, தைத்தியர்களோ எவரிடமும் எனக்குப் பயமில்லை.”

ஸ்ரீவிஷ்ணு கூறுகிறார்—— “உயர்ந்த கொள்கை கொண்டவரே! ததீசி முனிவரே! சிவபெருமானைப் பூஜிப்பதிலேயே கருத்துடையவராதலால், உங்களுடைய பயம் அழிந்துவிட்டது. அதாவது உங்களுக்குப் பயமென்பதே இல்லை. அதனால் முற்றும் உணர்ந்தவராகவும் இருக்கிறீர். இருப்பினும் நான் சொல்வதற்காகவாவது ஒரு முறை உங்கள் எதிராளியான க்ஷுவனிடம் சென்று, ‘அரசே! நான் உங்களைக் கண்டு பயப்படுகிறேன்’ என்று கூறுங்கள்.”

ஸ்ரீமந்நாராயணன் இவ்வாறு கூறவே, சிவபக்தரான ததீசி முனிவர் சிறிதும் பயமின்றிப் புன்னகைத்தவண்ணம் கூறலானார்.

ததீசி முனிவர் கூறுகிறார்—— “தேவதேவரும் மழுவைக் கையிலேந்தியவருமான சிவபெருமானது திருவருளால் நான் எங்கும் எப்பொழுதும் எவருக்கும் சிறிதளவும் பயப்படுவதில்லை. என்றென்றும் பயமின்றி இருக்கிறேன்.”

இதைக் கேட்ட ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு முனிவரை அடக்க தன் சக்கராயுதத்தை ஏந்தினார். தேவர்களும் அவரோடு சேர்ந்து கொண்டனர். ஆனால், அவர்கள் அனைவரது அஸ்திரங்களும் செயலற்றதாயின. பின்பு, ஸ்ரீவிஷ்ணு எண்ணற்ற கணங்களைத் தோற்றுவித்தார். ஆனால், மகரிஷி அவர்களையும் எரித்துச் சாம்பராக்கினார். அதன்பின் ஸ்ரீமந்நாராயணன் தன்னுடைய எண்ணற்ற திருமேனிகளைத் தோற்றுவித்தார். இதைக் கண்ட சியவன மகரிஷியின் புதல்வரான ததீசி முனிவர் உலகநாயகரான ஸ்ரீமந்நாராயணரிடம் பின்வருமாறு கூறினார்.

ததீசி முனிவர் கூறுகிறார்—— “சுந்தரப் பெருந்தோளுடையோனே! மாயையை விட்டொழியுங்கள். உண்மையை ஆராய, இவை வெறும் தோற்றமே என்பது புரியும். திருமகள் மணாளரே! பிறர் அறியாத பல்லாயிர வஸ்துக்களை நான் அறிவேன். இப்பொழுது என்னுடம்பிலேயே உங்களையும் சேர்த்து அனைத்துலகங்களையும் பாருங்கள். சோம்புதலை விடுத்துப் பிரும்மதேவரையும் ஸ்ரீருத்ரனையும்கூடப் பாருங்கள். (வேண்டுமானால்) நான் தங்களுக்கு அருட்கண் அளிக்கிறேன்.”

இவ்வாறு கூறிய சியவன மகரிஷியின் திருக்குமாரரான ததீசி முனிவர் சிவனது பேரொளி நிறைந்த தனது திருமேனியில் அனைத்துப் பிரும்மாண்டங்களையும் ஒரு சேரக் காண்பித்தார். அப்பொழுது ஸ்ரீவிஷ்ணு அவரிடம் மேலும் கோபம் கொண்டார். இதற்குள் மன்னன் க்ஷுவனும் நானும் அங்கு வந்து சேர்ந்தோம். அப்பொழுது அங்கு அசைவின்றி நிற்கும் ஸ்ரீமந்நாராயணரையும் தேவர்களையும் சினம் கொள்வதிலிருந்து தடுத்தேன். என் சொல்லை ஏற்ற ததீசி அவர்களைத் தோற்கடிக்கவில்லை. ஸ்ரீஹரி, அவரிடம் சென்று அவரை வணங்கினார். அதன்பின் க்ஷுவனும் மிகவும் எளியவனாக பரிதாபத்திற்குரியவனாக ததீசி முனிவரிடம் சென்று வணங்கி வேண்டினான்.

க்ஷுவன் கூறுகிறான்—— “முனிவரே! சிவனடியாரில் சிறந்தவரே! எனக்கருள் புரியுங்கள். பரமேசுவரரே தாங்கள்தான். தீயவர்களது கண்களுக்கு எட்டாதவர். என்னைக் காத்தருள வேண்டுகிறேன்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! மன்னன் க்ஷுவன் இவ்வாறு வேண்டவே பெருந்தவசியான அந்தணர் ததீசி முனிவர் அவனுக்கு அருள்புரிந்துவிட்டு, ஸ்ரீவிஷ்ணு முதலிய தேவர்களைக் கண்டு மிகவும் சினந்து சிவத்தியானத்திலிருந்து கொண்டு அவர்கள் அனைவரையும் சபிக்கலானார்.

ததீசி கூறுகிறார்—— “தேவர்கோனான இந்திரனே! தேவர்களே! முனிவர்களே! நீங்களனைவரும் ஸ்ரீவிஷ்ணு, மற்றுமுள்ள கணங்கள் ஆகிய அனைவருடனும் அழிந்துபடுவீர்களாக.”

தேவர்களாலும் மன்னர்களாலும் கொண்டாடத்தக்க சிறந்த அந்தணரான ததீசி முனிவர் இவ்வாறு தேவர்களைச் சபித்துவிட்டு, மன்னனான க்ஷுவனைப் பார்த்து “மன்னனே! அந்தணனன்றோ சிறந்த தெய்வபலமும் செயற்கரிய செயலைச் சாதிக்கும் திறனும் பெற்றவர்கள்” என்று விளக்கமாகக் கூறிவிட்டுத் தன் ஆசிரமத்திற்குள் சென்றுவிட்டார். க்ஷுவனும் ததீசி முனிவரை வணங்கிவிட்டுத் தன் அரண்மனை சென்றான். ஸ்ரீமந்நாராயணரும் தேவர்களும் வந்த வழியே திரும்பினர். இவ்வாறு அந்த இடம் ‘ஸ்தானேசுவரம்’ என்னும் திருத்தலமாகப் புகழ் பெற்றது. அத்தலத்திற்கு யாத்திரை செல்பவர்கள் (முடிவில்) சிவனோடு இரண்டறக் கலந்துவிடுவர். அப்பா நாரதா! க்ஷுவனுக்கும் ததீசி முனிவருக்கும் நடந்த வாதப் போர் பற்றி இதுவரை சுருக்கமாகக் கூறினேன். சிவபெருமானைத் தவிர, ஸ்ரீவிஷ்ணு, பிரும்மா முதலியவர்கள் பெற்ற சாபத்தைப் பற்றியும் கூறினேன். இவ்வாதப் போரைப் பற்றிய கதையை நித்தமும் கேட்பவன், சொல்பவன் ஆகியோர் அபமிருத்யுவான அகால மரணத்தை வெற்றி கொண்டு, உடலை உகுத்தபின் பிரும்மதேவனது உலகைப் பெறுவான். போர்க்காலத்தில் இதைப் படிப்பவனுக்கு மரணபயமில்லை, வெற்றி நிச்சயம்!

அத்தியாயம் : நாற்பது

தேவர்களுடன் பிரும்மதேவர் ஸ்ரீவைகுண்டம் சென்று தங்கள் துன்பத்தைக் கூறுதல்; பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணு அவர்களையும் அழைத்துக் கொண்டு கயிலை சென்று சிவபெருமானைத் தரிசித்தல்

நாரதர் கேட்கிறார்—— பிரும்மதேவரே! தாங்கள் அனைத்துமறிந்தவர். சிவதத்துவத்தை நன்கறிந்து பரப்பியவர். இதுவரை சிவபெருமானது அழகிய அற்புதமான திருவிளையாடல்கள் பற்றிய கதைகளைக் கூறினீர்கள். தந்தையே! மிக்க வீரனான வீரபத்திரன், தக்ஷனது வேள்வியை அழித்துக் கயிலை சென்றானே, அதன்பின் என்னவாயிற்று? என்பதை எங்களுக்குக் கூறவேண்டுகிறேன்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! ஸ்ரீருத்ரனது படைகளால் உடல் சிதறுற்று தோற்ற தேவர்களும் முனிவர்களும் உடனே என் சத்திய லோகத்திற்கு வந்து, என்னைப் பலவாறு துதித்து வணங்கித் தாங்கள் அடைந்த துன்பங்களை முழுவதுமாகக் கூறினர். அதைக் கேட்ட நான் புத்திர சோகத்தில் ஆழ்ந்தேன், மனம் கலங்கினேன். பெருஞ்சிந்தை என்னை ஆட்கொண்டது. உடனே, நான் பக்தியோடு ஸ்ரீமந்நாராயணனைத் தியானித்தேன். அதனால், எனக்கு அவ்விடத்திற்கேற்ப ஓர் எண்ணம் உதித்தது. உடனே நான் தேவர்களோடும் முனிவர்களோடும் ஸ்ரீவைகுண்டம் சென்று, ஸ்ரீமந்நாராயணரை வணங்கிப் பலபடியாகத் துதித்துப் பின் என் துன்பத்தைக் கூறினேன்—— “தேவதேவா! பாதியில் நின்ற வேள்வி நிறைவு பெறுமாறும், வேள்வியின் யஜமானனான தக்ஷன் திரும்பவும் உயிர்ப்பெற்று எழவும், முனிவர்களும் தேவர்களும் அனைவரும் நலம் பெறவும் ஆவன செய்ய வேண்டுகிறேன். திருமகள் கேள்வனே! தேவதேவனே! தாங்கள் தேவர்களுக்கு நலனே விழைபவரும் செய்பவரும். தேவர்களும் முனிவர்களுமான நாங்கள் தங்களையே சரணமடைந்துள்ளோம்.

சிவசிந்தனையிலேயே நித்தமும் நிற்கும் திருமகள் மணாளரான ஸ்ரீமந்நாராயணன், நான் கூறியதைக் கேட்டுப் பின்வருமாறு கூறலானார். ஏழ்மை என்பதையே அறியாதவரல்லவா அவர்.

ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு கூறுகிறார்—— “தேவர்களே! திறல் படைத்தவன் ஏதாவதொரு தவறு செய்வானேயானாலும் அதற்கு எதிரிடையாக வேறொருவன் தவறு செய்வானேயானால், அந்தத் தவறு அவனுக்கு நலனைத் தராது. பிரும்மதேவரே! தேவர்களனைவரும் சிவ அபராதம் செய்தவர்கள். ஏனெனில், அவர்கள் வேள்வியில் சிவபெருமானுக்கான அவிர்பாகத்தைத் தரவில்லை. ஆகவே, நீங்களனைவரும் தூய்மை உள்ளத்தோடு சிவபெருமானது திருவடிகளைப் பற்றிக் கொண்டு அவரை மகிழ்வுறச் செய்யுங்கள். ஏனெனில், அவர் வெகு எளிதில் மனமகிழ்ச்சிக் கொள்பவர் (ஆசுதோஷி). அவரிடம் மன்னிப்பு வேண்டுங்கள். அவர் கோபம் கொள்வாரேயாகில், அனைத்துலகங்களும் ஒரு நொடியில் அழிந்துவிடும். அவர் கட்டளையால் எண்டிசை உலகபாலர்களின் காலமும் வேள்விகளும், அதனால் பெறலாகும் பயன்களும் விரைவிலேயே நிறைவடைந்துவிடும். இப்பொழுதோ அவர் தன் மனைவியான சதீதேவியைப் பிரிந்துள்ளார். மேலும் தீயவனான தக்ஷன், தன் வசைச்சொற்களாகிய பாணங்களால் முதலிலேயே அவரது இதயத்தைப் புண்படுத்தியிருக்கிறான். ஆகவே, நீங்களனைவரும் விரைவில் அவரிடம் சென்று, உங்களது தவறுக்காக மன்னிக்க வேண்டுங்கள். பிரும்மதேவரே! அவரை அமைதி கொள்ளச் செய்ய இது ஒன்றுதான் சிறந்த உபாயம். அவ்வாறு செய்வதால் அவர் விரைவில் மகிழ்ச்சி கொள்வார் என்பதை நான் நன்கறிவேன். உள்ள உண்மையை கூறிவிட்டேன். பிரும்மதேவரே! நானும் உங்களோடு கயிலை வந்து சிவபெருமானிடம் மன்னிக்க வேண்டுகிறேன்.”

என்னிடமும் தேவர்களிடமும் இவ்வாறு கூறிய ஸ்ரீஹரி, தேவர்களோடு கயிலை செல்லவெண்ணி, தேவர்கள், முனிவர்கள், பிரஜாபதிகள் ஆகிய அனைவரையுமே தன் திருமேனியாகக் கொண்டுள்ள பகவான், அவர்களையும் அழைத்துக் கொண்டு, ஸ்ரீவைகுண்டத்திலிருந்து சிவபெருமான் வீற்றிருக்கும் உயர்ந்த மலையான கயிலையங்கிரிக்குச் சென்றார். கயிலைமலை சிவபெருமான் தானாக உகந்து வாழுமிடம் ஆகும். மனிதர்களிலிருந்து வேறுபட்ட கின்னரர்கள், அப்சரஸ் பெண்டிர், யோகத்தில் சித்தி பெற்ற சான்றோர்கள் ஆகியவர்களனைவரும் அவ்வுயர்ந்த மலையில் அவருக்குச் சிறந்த பணிவிடை செய்து வருகிறார்கள். கயிலையங்கிரிக்கு அருகில்தான் சிவபெருமானது சிறந்த நண்பனான குபேரனது ‘அளகாபுரிப்பட்டினம்’ உள்ளது. அதையும், அதன் அருகில் பசுமையான பல்வகை மரங்கள் அடர்ந்து நறுமணம் வீசி விளங்கும் ‘சௌகந்திகம்’ என்னும் வனப்பகுதியையும் கண்டனர் தேவர்கள். அவ்வனமோ தெய்விகமானது! அவ்வனத்தில் எங்கும் நறுமணம் பரப்பும் சௌகந்திகம் என்னும் தாமரை மலர்கள் மலர்ந்து விளங்குகின்றன. அந்த அளகாபுரியின் வெளியே ‘நந்தா’, ‘அலகநந்தா’ என்னும் இரு புண்ணிய நதிகள் பாய்ந்தோடுகின்றன. அவை தரிசித்த மாத்திரத்திலேயே பிராணிகளின் பாவங்கள் அனைத்தையும் நீக்கிவிடுபவை.

யட்சர்களின் மன்னனான குபேரனது அளகாபுரியையும் சௌகந்திக வனத்தையும் கடந்து சென்ற தேவர்கள் சற்றே சிறிது தூரத்தில் சிவபெருமான் தவம் செய்யும் கல்லால மரத்தைக் கண்டனர். அதன் நிழல் நாற்புறமும் பரவி இருந்தது. அதன் உயரமோ நூறு யோஜனை. அதன் கிளைகள் எழுபத்தைந்து யோஜனை தூரம் வரை பரவியிருந்தன. அம்மரத்தில் எந்தவொரு பறவைக்கூடுகளும் இல்லை. கடுங்கோடையிலும் கோடையின் கடுமை அங்கில்லை. புண்ணியம் செய்த சான்றோர்களே அதைத் தரிசிக்க முடியும். தூய்மைமிக்கது, புண்ணியமானது. அந்தக் கல்லால மரமே சிவபெருமான் யோகம் செய்யுமிடம். மிகவும் உத்தமமான அந்தப் புனிதமான மரத்தை யோகிகளும் வணங்குகின்றனர். முக்தி வழியை நாடுவோர் வந்து அடைக்கலம் புகும் யோகமயமான அக்கல்லால மரத்தினடியில் பகவான் சிவபெருமான் அமர்ந்திருப்பதை விஷ்ணு முதலிய தேவர்களனைவரும் கண்டனர்.

பெருஞ்சித்தி பெற்றவர்களும், சிவபக்தியிலேயே ஊன்றியவர்களுமான எனது குமாரர்களான ஸநகாதிகள் பெருமகிழ்ச்சியோடு அமைதியாக அவருக்குப் பணிவிடை செய்துகொண்டு இருக்கிறார்கள். அமைதியே உருவெடுத்தாற்போன்ற திருமேனி சிவபிரானது. குஹ்யர்களுக்கும் ராக்கதர்களுக்கும் தலைவனான குபேரன் சிவபெருமானது உற்ற நண்பன். தன் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்களோடும் மற்ற தன் பணியாளர்களோடும் மிக்க கவனத்துடன் அவருக்குச் சேவை புரிகிறான். சிவபெருமான் பெருந்தவசிகளும் கண்டு உகக்கும் அழகிய திருமேனி கொண்டு அங்கு வீற்றிருந்தார். உடலெங்கும் அழகுற திருநீறுபூச்சு. அதுவே சிறந்த அழகு. தனது வாத்ஸல்யத்தால் அனைத்துலகங்களுக்கும் உற்ற நண்பர் இவரே. நாரதா! தருப்பைப் புல்லினாலான ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்த அவர் சாதுக்களனைவரும் கேட்கும்படி நீ கேட்கும் கேள்விகளுக்கெல்லாம் தத்துவஞான நெறியில் உனக்குப் பதில் கூறி, உபதேசம் செய்து கொண்டிருந்தார். இடதுகாலை வலது துடையின் மேலிருத்தி, இடது கையை இடது முழந்தாள் முட்டியில் வைத்துக் கொண்டு, மணிக்கட்டில் ருத்ராட்ச மாலையைத் தாங்கி, அழகான தர்க்க முத்திரை காட்டிக் கொண்டு விளங்கினார். [ஆள்காட்டி விரலைக் கீழ்நோக்கி மடக்கிக் கட்டைவிரலோடு சேர்த்து, மற்ற மூன்று விரல்களையும் நேராக ஒன்றுசேர்த்து வைத்துக் கொள்வதே ‘தர்க்கமுத்திரை’ (ஞானமுத்திரை) என்பர்.]

இவ்வாறு விளங்கும் சிவப்பரம்பொருளைத் தரிசித்த ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு முதலிய அனைத்து தேவர்களும் இருகைகூப்பிச் சிரந்தாழ்த்தி அவர் சரணங்களில் வீழ்ந்து வணங்கினர். நானும் ஸ்ரீமந்நாராயணனும் வந்ததைக் கண்ட சிவபெருமான் உடனே எழுந்து நின்று தலைதாழ்த்தி வணங்கினார். சான்றோர்கள் வந்து அடைக்கலம் பெறுமிடம் சிவபெருமானது திருவடிகளன்றோ! இவ்வாறு ஸ்ரீமந்நாராயணன் முதலிய தேவர்களனைவரும் வந்து வணங்கவே, சிவபெருமானும் திரும்ப வணங்கியது, அகில உலகங்களுக்கும் நற்கதியருளும் ஸ்ரீமந்நாராயணன் கசியப பிரஜாபதியை வணங்குவது போலிருந்தது. தேவர்கள், சித்தர்கள், அவர்களது கூட்டங்களின் தலைவர்கள் மற்றும் மகரிஷிகள் ஆகிய அனைவரும் வணங்கும் சிவபெருமானிடம் தேவர்கள் வணங்க நிற்கும் ஸ்ரீமந்நாராயணன் மிகுந்த மரியாதையோடு பலப்பல பேசலானார்.

அத்தியாயம் : நாற்பத்தொன்றும் நாற்பத்து இரண்டும்

தேவர்கள் சிவபிரானைத் துதித்தல்; தக்ஷன் முதலானோருக்குச் சிவபிரான் அருளுதல்

தேவர்களனைவரும் மிகவும் வினயத்தோடு வணங்கிய சென்னியராய்ச் சிவபிரானைத் துதித்துக் கூறலுற்றனர்—— “சிவப்பரம்பொருளே! தாங்களோ ஈடு இணையற்றவர்; பரத்துக்கும் பரன்; பரமேசன்; எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து விளங்குபவர்; உலகங்களே உங்களது திருமேனி. இப்படிப்பட்ட மகேசனான தங்களை வணங்குகிறோம். ஸ்ரீமந்நாராயணனே தங்களது ஆன்மாவின் சக்தி தத்துவம்; அவரது இதயத்தில் விளங்குபவரும் நீங்களே; கரிய ரூபியானவர்; பைரவராகக் காட்சியருளுபவர்; சரணம் பற்றினோரிடம் அன்பு கொள்பவர்; திரயம்பக மந்திரத்தினால் போற்றக்கூடிய மும்மூன்றானவர்; உலகையே தன் திருவிளையாடலாகக் கொண்டு விளையாடுபவர். தாங்களோ காலனைக் காலால் உதைத்தவர். சோகம் என்பதும் தங்கள் திருவுருவம்தான். முக்குணரூபியாக விளங்குபவரும் நிர்குணராக விளங்குபவரும் தாங்களே. சந்திரன், சூரியன், அக்னி மூவரும் தங்களது முக்கண்கள். அனைத்திற்குமான காரணப் பொருளும், தர்மநெறிகளையே தன் சொரூபமாகக் கொண்டவரும் தாங்களே. தங்களை வணங்குகிறோம். தன்னொளியால் அகில உலகங்களையும் ஒளிரச் செய்பவர் தங்கள். தாங்களோ விகாரமற்றவர் (எவரிடமும் வேறுபாடு கொள்ளாதவர்); ஒளிமயமானவர்; சித் சொரூபரும், ஆனந்தமே வடிவானவரும், பரம்பொருளுமான பரமாத்மா. மகேசா! பிரும்மதேவர், ஸ்ரீமந்நாராயணன், இந்திரன், சந்திரன் முதலிய தேவர்களனைவரும் மற்றும் முனிவர்களும் தங்களிடமிருந்தே தோன்றியவர்கள். தாங்களே தங்களது திருமேனியை (சக்தி தத்துவத்தை) எட்டு பாகங்களாக்கி அகில உலகங்களையும் தாங்கிப் போஷிப்பதால் தாங்கள் அஷ்டமூர்த்தி (எண் மூர்த்தி) என்று அழைக்கப்படுகிறீர்கள். அனைத்திற்கும் ஆதிகாரணராகிய சர்வேசுவரன் தாங்கள். தங்களிடம் கொண்ட பயத்தால்தான் வாயு (காற்று) வீசுகிறது; அக்னி எரிக்கிறான்; சூரியன் பிரகாசிக்கிறான்; மிருத்யுவான யமன் நாற்றிசைகளிலும் ஓடுகிறான்.

[ஒப்புநோக்குக:—

பீ4ஷாஸ்மாத்3வாத: பவதே பீ4ஷோதே3தி ஸூர்ய: பீ4ஷாऽஸ்மாத3க்3நிஶ்சேந்த்3ரஶ்ச ம்ரு॒த்யுர்தா4வதி பஞ்சம இதி (தைத்திரீய உபநிஷத், ப்ருஹ்மானந்தவல்லி, அனுவாகம் 8)]

கருணைக்கடலே! மகேசா! பரமேசா! அமைதி கொள்ளுங்கள். நாங்கள் எங்களது சைதன்யத்தை இழந்து கொண்டிருக்கிறோம். ஆகவே எங்களைக் காத்தருளுங்கள், அருள்புரியுங்கள். இறைவா! ஏழைக்கருள்பவரே! நன்மையே செய்யக் கூடியவர் தாங்கள். இதுவரை பலப்பல இன்னல்களிலிருந்து எங்களைக் காத்தருளிய தாங்கள் இன்று எங்களைக் காப்பாற்றாமல் கைவிடலாமா? எம்பிரானே! கௌரீசா! கருணை கொண்டு பாதியில் நின்ற இவ்வேள்வியைக் காத்து தக்ஷப்பிரஜாபதியையும் பிழைக்கச் செய்ய வேண்டுகிறோம். பகன் தன் கண்களைப் பெறட்டும். யஜமானான தக்ஷன் உயிர் பெறட்டும். பூஷாவின் பற்கள் முளைக்கட்டும். பிருகு மகரிஷியும் முன்போல் தன் தாடி மீசைகளைப் பெறட்டும். சங்கரா! ஆயுதங்களாலும் கற்களாலும் உடல் ஊனமுற்றவர்களுக்கும் கருணை காட்டுங்கள். அவர்களும் முழுமையாக நலம் அடையட்டும். இறைவா! வேள்வி நிறைவு பெற்றதும் அதில் மீதமுள்ளவை அனைத்தும் தங்களது பாகமே. (பிறர் அதைத் தொடக் கூடாது.) ருத்ரதேவனே! தங்களுக்கு அளிக்கும் வேள்வியின் மிஞ்சிய பாகத்தினாலேயே வேள்வி நிறைவு பெறட்டும். தங்களுக்கு பாகம் அளிக்காத வேள்வி நிறைவு பெறாமல் போகட்டும்.”

இவ்வாறு கூறிவிட்டு ஸ்ரீமந்நாராயணன், பிரும்மதேவர், மற்றுமுள்ள தேவர்கள் ஆகிய அனைவரும் தாங்கள் செய்த அபராதத்தைப் பொறுத்தருளுமாறு வேண்டி இருகைகூப்பித் தரையில் ஒரு தண்டம் போல் வீழ்ந்து வணங்கினார்கள். (அத்தியாயம் 41)

* * *

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! இவ்வாறு நான், ஸ்ரீமந்நாராயணர், எண்டிசைப் பாலகர்கள், முனிவர்கள், நவபிரஜாபதிகள் ஆகிய அனைவரும் ஒன்றுகூடி இறைவனான சிவபிரானை வேண்டவே, கருணையே வடிவான அவர் மனம் மகிழ்ந்து தேவர்களுக்கு அபயமளித்துப் புன்னகை பூத்த முகத்துடன் கூறலானார்.

ஸ்ரீமகாதேவர் கூறுகிறார்—— “தேவதேவர்களான ஸ்ரீமந்நாராயணரே! பிரும்மதேவரே! நான் கூறும் உண்மையைக் கவனமாகக் கேளுங்கள். நீங்கள் கூறியதனைத்தையும் நான் எப்பொழுதும் ஏற்றுக் கொள்பவன். தக்ஷனது வேள்வியை நான் அழிக்கவில்லை. தக்ஷன் தானாகவே பிறரிடம் பகைமை பாராட்டுகிறான். பிறருக்கு நாம் செய்வதே, நமக்கு அதுவாகவே பின்னர் வருகிறது. ஆகவே நாம் பிறருக்குத் தீங்கு பயக்கும் செயலை என்றும் செய்யக் கூடாது.

பரம் த்3வேஷ்டி பரேஷாம்

யதா3த்மநஸ்தத்3ப4விஷ்யதி ॥

பரேஷாம் க்லேத3நம் கர்ம

ந கார்யம் தத்கதா3சந ।

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 42/5—6

தக்ஷனுடைய தலை சாம்பலாகிவிட்டதால் ஆட்டின் தலையை அவன் உடலோடு சேர்த்து வையுங்கள். பகன் மித்ரனது கண்களால் தன் அவியுணவைக் காணட்டும். பற்களை இழந்த பூஷன் யஜமானனது பற்களால் நன்கு அரைக்கப்பட்ட வேள்வி உணவைச் சாப்பிடட்டும். என்னைப் பகைத்த பிருகு ஆட்டின் தாடியைப் பெறட்டும். வேள்வியில் மீதமிருப்பதை எனக்களித்த தேவர்களனைவரும் முன்போலவே உடலைப் பெறட்டும். அவர்கள் ஊனம் குணமாகட்டும். வேள்வி செய்த அத்வர்யு முதலிய கை இழந்தவர்கள், அசுவினீ குமாரர்கள் மற்றும் பூஷா ஆகியவர்களது கைகளினால் தங்கள் காரியங்களைச் செய்து கொள்ளட்டும். உங்களிடம் கொண்ட அன்பினால் இவற்றைக் கூறினேன்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! கருணையுள்ளம் கொண்ட சிவபெருமான் இவ்வாறு கூறிவிட்டு மௌனமானார். அவர் வேதநெறியையே கடைப்பிடிப்பவர்; தேவாதிதேவன்; அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் ஒரே தலைவன். இவ்வாறு கூறக் கேட்ட ஸ்ரீமந்நாராயணன், நான், மற்றுமுள்ள தேவர்களனைவரும் மிகவும் மகிழ்ந்து அவருக்கு நன்றி கூறினோம். பின்பு ஸ்ரீமந்நாராயணர் மற்ற தேவர்களோடு என்னையும் அழைத்துக் கொண்டு, சிவபெருமானுடன் மகிழ்ச்சியோடு ‘கனகலம்’ என்ற இடத்திலுள்ள தக்ஷனது வேள்விச்சாலைக்குச் சென்றார். அப்பொழுதுதான் சிவபெருமான் வேள்விச்சாலையில் தேவர்களுக்கும் முனிவர்களுக்கும் வீரபத்திரனால் நேர்ந்த இழப்பைக் கண்டார். ஸ்வாஹா, ஸ்வதா, பூஷா, துஷ்டி, த்ருதி, சரஸ்வதி, மற்றும் ரிஷிகள், பித்ருக்கள், அக்னிகள், பலப்பல யட்சர்கள், கந்தர்வர்கள், ராட்சஸர்கள் முதலியோர் அங்கு வீழ்ந்து கிடந்தனர். சிலரது உடல் சிதறியிருந்தன. சிலரது தலைமுடிகள் பிடுங்கப்பட்டிருந்தன. பலர் இறந்திருந்தனர்.

வேள்வியில் நேர்ந்துள்ள இந்தப் பரிதாப நிலையைக் கண்ட சிவபெருமான், புன்முறுவலித்தவாறே பலம் பொருந்திய தனது சிவகணங்களின் தலைவனான வீரபத்திரனை அழைத்து, “பெருந்தோளுடையவனே! வீரபத்திரா! நீ என்ன காரியம் செய்தாய்? சிறிது நேரத்திலேயே தேவர்கள், ரிஷிகள் முதலியோருக்குப் பெரும் தண்டனையைத் தந்துவிட்டாயே! தக்ஷனன்றோ இம்மாதிரியான துரோகத்திற்குக் காரணன். உயர்ந்ததான இந்த வேள்வியைத் தொடங்கியவனும் அவனே. அதனாலாய பயனையும் (தண்டனையையும்) அவன் அனுபவித்தாயிற்று. அவனை நீ இங்கே உடனே அழைத்து வா.

சிவபெருமான் இவ்வாறு கூறவே வீரபத்திரன் வேகமாகச் சென்று தக்ஷனது தலையற்ற உடலை எடுத்து வந்து அவரெதிரே போட்டான். தலையற்ற அவனுடலைக் கண்ட இறைவன், உலகங்களுக்கெல்லாம் நலனே செய்பவராதலால் அருகில் நின்ற வீரபத்திரனிடம் ‘தக்ஷனது தலை எங்கே?’ என்று கேட்டார். வீரபத்திரனும் தான் தக்ஷனது தலையை வேள்வியில் இட்டதைக் கூறினான். சிவபெருமானும் தேவர்களிடம் முன்பு தான் கூறியவாறே செய்யச் சொன்னார். அவர் கூறியவாறே நானும் ஸ்ரீமந்நாராயணரும், பிருகு முதலியவர்களைக் குணப்படுத்தினோம். பின்பு சிவனது கட்டளைப்படி வேள்விப்பசுவான ஆட்டின் தலையைக் கொய்து தக்ஷப்பிரஜாபதியின் உடலோடு சேர்த்தோம். அவ்வாறு சேர்த்தவுடன் சிவபெருமானது திருக்கண்களின் அருட்பார்வையினால் தூங்கியெழுந்தவன் போல் தக்ஷன் எழுந்து நின்றான்.

எழுந்து நின்றதும் தன்னெதிரில் விளங்கும் சிவபெருமானைக் கண்டு இதயத்தில் காதல் பொங்க, அது அவனது அந்தக்கரணமான உள்ளத்தைத் தெளிவாக்கி மகிழ்ச்சி கொள்ளச் செய்தது. முன்பு இறைவனிடம் பகைமை கொண்டிருந்ததால் அவன் உள்ளம் மாசு படிந்திருந்தது. இப்பொழுது சிவபெருமானைத் தரிசித்ததால் அவனுள்ளம் சரத் (மாரி) காலத்தில் சந்திரன் போல நிர்மலம் ஆனது. அவன் மனம் சிவனைத் துதிக்க விரும்பியது. ஆனால், பச்சாத்தாபத்தினாலும் தன் மகளது இறப்பினாலும் அவன் மனம் கலக்கமடைந்திருந்தது. ஆகவே, உடனே துதிக்க முடியவில்லை. ஆனால், சிறிதுபோதிலேயே மனவுறுதி பெற்ற தக்ஷன் வெட்கத்தினால் தலைகுனிந்து உலகநாயகரான சிவபெருமானை வணங்கி அவரது பெருமைகளைப் பலவாறாகத் துதித்துப் பாடிப் பின்பு வணங்கி முடிவில் கூறலானான்.

“இறைவனே! எனது குற்றத்தை மன்னித்தருள வேண்டும். முன்பு உங்களது உண்மை உணராத முழு மூடனாகவும் தீயவனாகவும் இருந்தேன். இப்பொழுது என்னைத் தண்டித்ததன் மூலம் எனக்குப் பேரருள் புரிந்திருக்கிறீர்கள். தாங்கள் தேவர்க்கும் மூவர்க்கும் எட்டாத பரம்பொருள் என்பதை அறிந்தேன். வேதங்களாலேயே தாங்கள் அறியத்தக்கவர். சான்றோர்களுக்குத் தாங்களே கற்பகத்தரு; தீயோரைத் தண்டிப்பவர்; அடியார்கள் வேண்டுவதை வேண்டியவாறு அளிப்பவர். முதலில் ஆன்மதத்துவங்களை அறிவுறுத்த வேண்டி, வித்யை, தவம், விரதம் ஆகியவற்றைக் கடைப்பிடித்தொழுகும் அந்தணர்களை உங்கள் முகத்திலிருந்து படைத்தீர்கள். இடையன், கையில் கோல் கொண்டு பசுக்கூட்டங்களைக் காத்து வருவதுபோல் அறநெறி முறைகளை நன்கு ஒழுங்காக நடக்க அந்நெறிமுறைகளைத் தாங்கள்தானே காத்து வருகிறீர்கள்.

ஆகவே தாங்கள் அந்த அந்தணர்களைப் பல்வேறு துன்பங்களிலிருந்தும் காத்து வருகிறீர்கள். நான் கடுஞ்சொற்களாகிய பாணங்களால் பரமேசுவரனான தங்களை மிகவும் புண்படச் செய்துவிட்டேன். இருந்தும் எனக்கருள் புரிய தாங்களே இங்கு எழுந்தருளியுள்ளீர்கள். என்னைப் போன்றே பரிதாபத்திற்குரிய இந்தத் தேவர்களிடமும் கருணை கொள்ளுங்கள். தாங்களோ அடியார்க்கெளியவர்; ஏழைகளுக்கு இரங்குபவர்; அனைத்துச் செல்வங்களையும் கொண்டுள்ள சம்பு. தங்களை மகிழ்விக்க என்னிடம் எந்தவொரு நற்குணமும் இல்லை. அறுவகைச் செல்வங்களையும் ஒருங்கே கொண்ட பரம்பொருள். ஆகவே தங்களது பெருந்தன்மையினாலேயே என் மேல் இரக்கம் கொண்டு மகிழ வேண்டும். குற்றம் புரிதல் எனக்கியல்பு. அவற்றையும் குணமாகக் கொள்வது தங்கள் இயல்பு.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! அனைத்துலகங்களுக்கும் நன்மையே செய்திடும் மகேசனான பரம்பொருள் ஸ்ரீசங்கரரைத் துதித்த தக்ஷப்பிரஜாபதி மனவடக்கம் கொண்டு மௌனமானான். பின்பு ஸ்ரீமந்நாராயணன் எருதுக்கொடியோனான ஸ்ரீசிவபெருமானை இருகைகூப்பி வணங்கித் தழுதழுத்த குரலில் துதித்தார்.

இதன்பின் நான், “தேவதேவனே! மகாதேவனே! கருணைக்கடலே! இறைவா! தாங்களோ சுதந்திரர்; பரமபுருஷர்; ஒப்பார் மிக்கார் இல்லாதவர்; அழிவற்ற பரம்பொருள். பரமேசுவரா! தாங்கள் என் மகன் மேல் கருணை கொண்டு அவன் செய்த அவமரியாதையைக் கணிசிக்காமல் அவனது வேள்வியை நிறைவுறச் செய்யுங்கள். தேவதேவனே! தாங்கள் மனம் மகிழ்ந்து அனைத்துச் சாபங்களையும் நீக்கவேண்டும். தாங்களோ அறிவே வடிவானவர். செய்யவேண்டிய கடமைகளைச் சரிவர ஆற்ற எனக்கு ஊக்கமளித்தவர் தாங்கள்தானே! செய்யக்கூடாத மறச்செயல்களினின்றும் தடுத்து நிறுத்துபவரும் தாங்கள்தானே!”

பெருந்தவசியே! இவ்வாறு பரமனான சிவபெருமானைத் துதித்த நான் இருகைகூப்பித் தலைவணங்கி நின்றேன். பின்பு நல்லெண்ணமுடைய இந்திரன் முதலிய தேவர்களும், எண்டிசை பாலகர்களும் அன்றலர்ந்த தாமரை முகத்தனான பகவானைத் துதித்தனர். தேவர்கள், சித்தர்கள், ரிஷிகள், பிரஜாபதிகள் ஆகியோரும் மனம் மகிழ்ச்சியுற்று ஸ்ரீசிவசங்கரனைத் துதித்தனர். இவர்களைத் தவிர உபதேவர்கள், நாகர்கள், வேள்விச்சாலையிலிருந்த அவையோர், அந்தணர்கள் ஆகிய எல்லோரும் மிகுந்த பக்தியோடு தனித்தனியே இறைவனை வணங்கிப் போற்றித் துதித்தனர். (அத்தியாயம் 42)

அத்தியாயம் : நாற்பத்து மூன்று

ஞானியான பக்தனின் பெருமையையும், ‘மும்மூர்த்திகளும் ஒருவரே’ என்பதையும் சிவபெருமான் கூறி, தக்ஷனது வேள்வியை நிறைவுறச் செய்தல்; ஸதீ கண்டத்தின் பெருமை

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! இவ்வாறு ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு, நான், தேவர்கள், ரிஷிகள், மற்றுமுள்ளவர் ஆகியோரது துதிகளைக் கேட்டு மகிழ்ந்த சிவபெருமான், ரிஷிகளையும் தேவர்களையும் கருணையோடு நோக்கியபின், என்னையும் ஸ்ரீமந்நாராயணனையும் சமாதானம் செய்துவிட்டுத் தக்ஷனைப் பார்த்துக் கூறலானார்.

மகாதேவன் கூறுகிறார்—— தக்ஷப்பிரஜாபதியே! நான் சொல்வதைக் கேள். உன்னிடம் மிக்க மகிழ்ச்சி கொண்டுள்ளேன். நான் அனைவருக்கும் ஒப்பற்ற தலைவனும் சுதந்திரமானவனும்; ஆயினும் என்னடியார்கட்குக் கீழ்ப்பட்டவன். பக்தனுக்கு அடியவன் நான். நான்குவிதமான புண்ணிய புருஷர்கள் என்னை வழிபடுகிறார்கள். அந்நால்வகை பக்தர்களில் முன்னுக்கு முன்னுள்ளவர்களைக் காட்டிலும் அடுத்தடுத்து வருபவர்களே உயர்ந்தவர்கள். அவர்களில் முதலாமவன் துன்பத்தில் துடிப்பவன்; இரண்டாமவன் இறை தத்துவத்தை அறிய விரும்புபவன்; மூன்றாமவன் உலகியல் பொருட்களைப் பெறுவதிலேயே ஆவலுடையவன்; நான்காமவன் ஆன்ம அறிவான மெய்ஞ்ஞானம் பெற்றவன். முதல் மூன்று நிலைகளில் உள்ளவர்கள் பாமரர்கள், சாதாரண பக்தர்கள். ஆனால், நான்காமவன் பெருமதிப்பு கொண்டவன். இந்நால்வரில் நான்காவதான ஞானியே எனக்கு மிகவும் உகந்தவன். அவன் எனது சொரூபனே ஆகும். அவனைவிட வேறொருவன் அவ்வளவாக எனக்குப் பிரியப்பட்டவனல்லன். இதுவே முற்றிலும் உண்மை.

சதுர்விதா4 ப4ஜந்தே மாம்

ஜநா: ஸுக்ரு॒திந: ஸதா3 ।

உத்தரோத்தரத: ஶ்ரேஷ்டா2ஸ்—

தேஷாம் த3க்ஷ ப்ரஜாபதே ॥

ஆர்தோ ஜிக்ஞாஸுரர்தா2ர்தீ2

க்ஞாநீ சைவ சதுர்த2க: ।

பூர்வே த்ரயஶ்ச ஸாமாந்யாஶ்—

சதுர்தோ2 ஹி விஶிஷ்யதே ॥

தத்ர க்ஞாநீ ப்ரியதரோ

மம ரூபம் ச ஸ ஸ்ம்ரு॒த: ।

தஸ்மாத்ப்ரியதரோ நாந்ய:

ஸத்யம் ஸத்யம் வதா3ம்யஹம் ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 43/4—6

(ஒப்புநோக்குக:—

இதே கருத்தை ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை (7/16—17) கூறுகிறது——

சதுர்விதா4 ப4ஜந்தே மாம்

ஜநா: ஸுக்ரு॒திநோऽர்ஜுந ।

ஆர்தோ ஜிஜ்ஞாஸுரர்தா2ர்தீ2

ஜ்ஞாநீ ச ப4ரதர்ஷப4 ॥

தேஷாம் ஜ்ஞாநீ நித்யயுக்த

ஏகப4க்திர்விஶிஷ்யதே ।

ப்ரியோ ஹி ஜ்ஞாநிநோऽத்யர்த2—

மஹம் ஸ ச மம ப்ரிய: ॥

பரதகுலச்செம்மலே அர்ஜுனா! உலகியல் பொருட்களைப் பெறவேண்டி வழிபடுபவன், துன்பமடைந்தவன், எனது பேருண்மையை அறிய ஆவலுடையவன், மேலும் மெய்ஞ்ஞானம் பெற்றவன் ஆகிய நான்குவிதமான நற்செயல்களைச் செய்கின்றவர்களான பக்தியுடைய மனிதர்கள் என்னை வழிபடுகிறார்கள். அவர்களுள் எப்பொழுதும் என்னிடமே ஒன்றிவிட்ட, வேறொன்றைச் சாராமல் பக்தி செய்கின்ற ஞானியான பக்தன் மிகவும் சிறந்தவன். ஏனெனில், என்னைத் தத்துவரீதியாக அறிகின்ற ஞானிக்கு நான் மிகவும் இனியவன்; அவனும் எனக்கு மிகவும் இனியவன்.)

தக்ஷனே! நான் ஆன்மாவை அறிந்தவன் வேதவேதாங்கங்களைக் கசடறக் கற்ற பண்டிதர்கள் ஆன்மீக அறிவு கொண்டு என்னை அறிகின்றனர். மந்த புத்தி கொண்டவர்கள் ஆன்மீக அறிவின்றி என்னை அடைய முயற்சிக்கிறார்கள். கர்ம மார்க்கத்திலேயே நிற்கும் அறிவிலிகள் ஆன்மீக அறிவினால் அல்லது வேதம் கற்றல், வேள்வி செய்தல், தானமளித்தல் மற்றும் தவத்தின் மூலம் என்னை என்றுமே அடைய இயலாது.

ஆகவே தக்ஷனே! நீ உனது ஆன்மீக அறிவு கொண்டு முதலில் என்னை நன்கறிந்து கொள். அதன்பின் இறைஞானத்தின் உதவி கொண்டு மனதை ஒருநிலைப்படுத்திக் கர்மங்களைச் செய். பிரஜாபதியே! நீ உன் புத்தியை நிர்மலமாக்கிக் கொண்டு நான் கூறும் இந்த மற்றொரு சொல்லையும் கவனமாகக் கேள். அறம் நிலை நிற்கும் பொருட்டு இப்பொழுது எனது ஸகுண சொரூபத்தைப் பற்றி உனக்குக் கூறுகிறேன். இவ்வுலகிற்கு உயர்ந்த காரணபூதர்கள் நான், பிரும்மதேவர் மற்றும் ஸ்ரீமந்நாராயணனே. நானே அனைவரின் ஆன்மாவிற்குத் தலைவன்; அனைத்தையும் (வேறுபாடின்றிக்) காணும் சாட்சியும். எனது ஒளியாலேயே ஒளிர்பவன் நான் (ஸ்வயம்பிரகாசன்), வேறுபாடற்றவன் (நிர்விசேஷன்), ஒப்பற்றவன். முனிவரே! நான், எனது முக்குண மாயையை ஏற்றே உலகைப் படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் என்னும் முத்தொழில்களையும் இயற்றவேண்டி பிரும்மா, விஷ்ணு, ருத்ரன் என்னும் திருநாமங்களைக் கொண்டுள்ளேன். வேறுபாடற்ற, ஒப்பற்ற, அத்துவிதீயமான, தனித்த தூய்மையான, பரப்பிரும்ம பரம்பொருளான என்னை பிரும்மதேவர், ருத்ரனான ஈசுவரன் மற்றுமுள்ள ஜீவராசிகள் எனப் பலப்பல ரூபங்களில் உள்ளவனாக ஆன்மஞானமற்ற அறிவிலிகள் காண்கின்றனர். எந்த மனிதனாவது தனது கை, கால்கள், தலை ஆகியனவற்றை ‘இவை எனதல்ல, பிறருடையவை’ என்று எண்ணுவானா? இல்லையன்றோ! அதேபோலத்தான் எனதடியார்களும் அகில ஜீவராசிகளையும் என்னைவிட்டுப் பிரிதாக நினைப்பதில்லை. (அவ்வளவு ஜீவராசிகளிலும் ஆன்மாவாக நான் உறைவதை எனதடியார்கள் உணர்ந்தவர்கள்.)

தக்ஷனே! நான், பிரும்மதேவர், ஸ்ரீவிஷ்ணு ஆகிய மூவரும் உண்மை சொரூபத்தில் (ஆன்மநோக்கில்) ஒருவரே. அனைத்து ஜீவர்களாக விளங்குவதும் நாங்களே என்ற உண்மையை நன்கறிந்து, மும்மூர்த்திகளான எங்களிடம் வேறுபாடு காணாது இருப்பவனே உண்மையான அமைதியைப் பெறுகிறான். எங்கள் மூவரிலும் வேறுபாடு காணும் மானிடப்பதர் சந்திரனும் நட்சத்திரங்களும் உள்ளவரை நரகத்திலேயே உழல்கிறான்.

ஸர்வபூ4தாத்மநாமேகபா4வா—

நாம் யோ ந பஶ்யதி ।

த்ரிஸுராணாம் பி4தா3ம் த3க்ஷ

ஸ ஶாந்திமதி4க3ச்ச2தி ॥

ய: கரோதி த்ரிதே3வேஷு

பே4த3பு3த்3தி4ம் நராத4ம: ।

நரகே ஸ வஸேந்நூநம்

யாவதா3சந்த்3ரதாரகம் ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 43/16—17

தக்ஷனே! எவன் ஒருவன் விஷ்ணுவிடம் பக்தி கொண்டு என்னை நிந்திக்கிறானோ, அல்லது என்னிடம் பக்திகொண்டு விஷ்ணுவை நிந்திக்கிறானோ அவனுக்கு, முன்பு நான் கூறிய அனைத்துச் சாபங்களும் நிச்சயம் உண்டு. அவனுக்கு என்றுமே உண்மையறிவான தத்துவஞானம் பெறலாகாது.

ஹரிப4க்தோ ஹி மாம் நிந்தே3த்—

ததா2 ஶைவோ ப4வேத்3யதி3 ।

தயோ: ஶாபா: ப4வேயுஸ்தே

தத்த்வப்ராப்திர்ப4வேந்நஹி ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 43/21

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! சிவபெருமானது சொல் என்றுமே நன்மை அளிப்பது. அதைக் கேட்டு தேவர்கள், முனிவர்கள் ஆகிய அனைவரும் மிக்க மகிழ்ச்சி கொண்டனர். தக்ஷன் மகிழ்ச்சி பொங்கத் தன் குடும்பத்தோடு சிறந்த சிவபக்தனானான். சிவபெருமானே அகில உலகநாயகன் என்பதை அறிந்து தேவர்களும் சிவனடியார்கள் ஆனார்கள். யார் யார் எந்தவொரு மனநிலையில் சிவனைத் துதித்தார்களோ, அவர்களுக்கெல்லாம் அவர்களது துதிக்கேற்ப சிவபெருமான் மகிழ்ச்சியோடு வரமளித்தார். பின்பு, சிவபெருமானது கட்டளைப்படி பரமசிவ பக்தனான தக்ஷன், அவரது திருவருளால் தனது வேள்வியை நடத்தி முடித்தான். தேவர்களுக்கு வேள்வியில் அவிர்பாகம் தந்த தக்ஷன் சிவனுக்கும் முழு அவிர்பாகத்தைத் தந்தான். அந்தணர்களுக்குத் தானமளித்தான். இவ்வாறு தக்ஷன் சிவனருள் பெற்றுய்ந்தான்.

இதுவரை சிவபெருமானது திருவிளையாடல் பற்றிக் கூறினேன். தக்ஷப்பிரஜாபதியும் சிவபெருமானது அருளால் ரித்விக்குகளின் துணைகொண்டு வேள்வியை முறைப்படி முடித்தான். தேவர்களும் ரிஷிகளும் சிவபெருமானது புகழைப் பாடிக் கொண்டு தங்கள் இருப்பிடம் சென்று சேர்ந்தனர். மற்றவர்களும் மகிழ்ச்சியோடு விடைபெற்றுச் சென்றனர். நானும் ஸ்ரீமந்நாராயணனும் பரம மங்களங்களை அளிக்கவல்ல பரமசிவனது புகழைப் பாடியவண்ணம் எங்கள் இருப்பிடம் போய்ச் சேர்ந்தோம். சான்றோர்களது புகலிடமான சிவப்பரம்பொருளும் தக்ஷனது மரியாதையை ஏற்றுத் தன் கணங்கள் சூழ மகிழ்ச்சியோடு தன் இருப்பிடமான கயிலை சென்றார். அங்கு சென்றதும் தன் மனையாளான சதீதேவியின் நினைவு வர, அவளைப் பற்றித் தன் முக்கிய கணங்களிடம் கூறினார்.

இவ்வாறு தக்ஷனின் பெண்ணான சதீதேவி வேள்வியில் தன்னுடலை உகுத்து இமவானின் மனைவி மேனையின் திருவுதரத்தில் திருவவதாரம் செய்தாள் என்பது உலகறிந்ததே. பின்பு கௌரியான சிவை கடுந்தவம் செய்துச் சிவனைப் பதியாகப் பெற்றாள். சிவபெருமானது இடது பாகத்தைப் பெற்ற ‘பாகம்பிரியாள்’ பலப்பலத் திருவிளையாடல்கள் புரியலானாள்.

நாரதா! இதுவரை நான் கூறிய சதீதேவியின் திவ்வியமான சரித்திரம் இகபர இன்பங்களை அளிக்கவல்லது; விரும்பியதை விரும்பியவாறு முடிக்கவல்லது; பாவங்களைக் களைவது; புண்ணியமானது; தூய்மையானது; சுவர்க்கம்—புகழ்—ஆயுள் தரவல்லது; மகன், பேரன் என குலத்தைத் தழைக்க வைப்பது. அன்பனே! பக்தியோடு இதைக் கேட்பவனும், உலகினருக்குக் கூறுபவனும், இந்நிலவுலகில் நற்செயல்களின் பயனைப் பெற்று, பின் அவ்வுலக முக்தியின்பத்தையும் பெறுவான்.

ருத்ர ஸம்ஹிதையில் இரண்டாவதான ஸதீ கண்டம் முற்றிற்று.

॥ ஸ்ரீசிவமயம் ॥

ருத்ர ஸம்ஹிதை — மூன்றாவது (பார்வதீ) கண்டம்

அத்தியாயம் : ஒன்றும் இரண்டும்

இமயத்தின் அசைவன—அசையாதனவுமான இரு திருவுருவமும் அதன் தெய்வீகப் பெருமையும்; இமவான் மேனையை மணந்தது; அவர்கள் முற்பிறவியில் ஸநகாதிகளிடம் பெற்ற சாபமும் வர தானமும்

நாரதர் கேட்கிறார்—— பிரும்மதேவரே! தன் தந்தையின் வேள்வியில் உடலை உகுத்த தக்ஷனின் பெண்ணான சதீதேவி மலையரசன் இமவானின் புதல்வியானது எப்படி? எவ்வாறான கடுந்தவம் இயற்றித் திரும்பவும் சிவபெருமானையே பதியாகப் பெற்றாள்? என்ற என் வினாவிற்குரிய விடையை உள்ளபடி நன்கு விளங்கக் கூறவேண்டுகிறேன்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரத முனிவரே! முதலில் நீ பார்வதியின் திருத்தாயாரின் பிறப்பு, திருமணம் மற்றும் பக்தியை வளர்க்கும் புண்ணிய சரித்திரங்களைக் கேள். வடக்கு திசையில் ‘இமவான்’ என்னும் மலையரசன் இருக்கிறான். அந்த மலை செழுமை உடையது; ஒளிமிக்கதும்கூட. அந்த இமயத்திற்கு அசையாது நிலைத்த திருமேனி என்றும், நிலையற்ற அசையும் திருமேனி என்றும் இரு திருமேனிகள் புகழ் பெற்றவை. முதலில் அசையாது நிலைத்து நிற்கும் சூட்சுமத் திருமேனி பற்றிக் கூறுகிறேன். அழகு நிறைந்த அந்த மலை பலப்பலவான இரத்தினங்களுக்கெல்லாம் இருப்பிடம்; கீழ்க்கடலையும் மேற்கடலையும் இணைக்கும் நிலப்பரப்பை அளக்க ஆகும் அளவுகோல் போல் விளங்குவது. அங்கு பலவகையான மரங்கள் நிரம்பியுள்ளன. பலப்பல கொடுமுடிகள் இருப்பதால் அதன் அழகும் பலப்பலவாக உள்ளது. சிங்கம், புலி முதலிய விலங்குகள் அங்கு விருப்பம் போல் உலா வருகின்றன. எங்கும் பனி நிரம்பியுள்ளதால் சற்று வெப்பமுள்ளதாகக் காண்கிறது. பலவாறான இயற்கைக் காட்சிகள் நிலவுவதால் வியக்கத்தக்க அழகு நிரம்பிக் காட்சியளிக்கிறது. தேவர்கள், ரிஷிகள், சித்தர்கள், முனிவர்கள் எனப் பலர் அம்மலையையே அண்டியிருக்கிறார்கள். சிவபெருமான் மிகவும் உகந்து தவம் செய்யும் மலை அது; இயற்கையிலேயே மிகவும் தூய்மையானது; சான்றோர்களையும் புனிதப்படுத்துவது; அங்கு செய்யும் தவம் வெகுவிரைவில் பயனளிக்கும்; பலப்பலவான தாதுக்கள் (உலோகத்துகள்கள்) நிறைந்தது; நலமே அளிப்பது. அம்மலையே தெய்விகத் திருமேனி தாங்கி அதிசுந்தர தேவனாகவும் காட்சியளிக்கிறது; ஸ்ரீமந்நாராயணனது மாறுபாடற்ற அம்சம் (தன்மை) பொருந்தியது. ஆகவே, அம்மலையரசன் சாதுக்களுக்கும் சான்றோர்களுக்கும் பிரியமானவன்.

ஒரு சமயம் அந்த மலையரசனான இமவான் தன் குலமும் அறநெறிகளும் தழைக்க வேண்டியும், தேவர்களுக்கும் பித்ருக்களுக்கும் நன்மை செய்ய வேண்டியும், தான் திருமணம் செய்துகொள்ள விரும்பினான். முனிவரே! இச்சமயத்தில் தேவர்களனைவரும் தங்களது நலனை எண்ணி, தெய்வத்தன்மை பொருந்திய பித்ரு தேவர்களிடம் சென்று அன்பொழுகக் கூறுவாராயினர்.

தேவர்கள் கூறுகிறார்கள்—— “பித்ருக்களே! இப்பொழுது நாங்கள் கூறுவதை முதலில் விருப்பத்தோடு கேளுங்கள். பின்பு, எங்களது வேண்டுகோளை நிறைவேற்ற வேண்டுமென்ற எண்ணம் உங்களுக்கு உகந்ததாக இருப்பின், அதை உடனே நிறைவேற்றித் தாருங்கள். தங்களது மூத்த மகளான மங்களமே வடிவான மேனையை மலையரசனான இமவானுக்கு மனமகிழ்ச்சியோடு மணம் முடித்துத் தாருங்கள். அதனால் உங்களுக்கெல்லாம் பெருத்ததொரு நலன் கிட்டும். தேவர்களுக்கும் அடிக்கடி தோன்றும் துன்பங்களிலிருந்து விடுதலை கிட்டும்.”

இவ்வாறு தேவர்கள் வேண்டவே, பித்ருக்களும் தங்களுக்குள் ஆலோசித்து ஒப்புதலளித்து, தங்கள் மகளான மேனையை முறைப்படி இமவானது திருக்கரங்களில் பெருந்திருமண விழா நடத்திக் கைப்பிடித்துத் தந்தனர். நாரத முனிவரே! மேனைக்கும் இமவானுக்கும் நடந்த திருமணவிழாவின் கோலாகலத்தை இதுவரை கூறினேன். இனி மேலும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்? (அத்தியாயம் 1)

* * *

நாரதர் கேட்கிறார்—— பிரும்மதேவரே! தாங்கள் அனைத்தும் அறிந்தவர். மேனையின் பிறப்பு என்ன? அவளுக்கு நேரிட்ட சாபம் என்ன? இதை விளக்கிக் கூறி, என் ஐயத்தை நீக்கவேண்டும்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! நான், என் மகன் தக்ஷனைப் பற்றி முதலில் கூறினேன் அல்லவா? அவனுக்கு அறுபது பெண் குழந்தைகள். இவ்வுலகப் படைப்பிற்கே அவர்கள்தான் காரணபூதர்கள். அவர்களை ‘கசியபர்’ முதலிய முனிவர்களுக்குத் திருமணம் செய்தளித்தான் என்பதுதான் உனக்குத் தெரியுமே. அவர்களில் ‘ஸ்வதா’ என்கிற கன்னிகையைப் பித்ருக்களுக்குத் திருமணம் செய்து வைத்தான். அவளுக்கு ‘அனைத்து நலன்களும் கொண்ட தர்மமே வடிவெடுத்து வந்ததோ’ என்னுமாறு மூன்று பெண் குழந்தைகள் பிறந்தனர். அவர்களில் மூத்தவள்தான் ‘மேனை’, நடுவள் ‘தன்யை’, கடைக்குட்டி ‘கலாவதி’. இவர்கள் மூவரும் பித்ருதேவர்களின் மனதிலிருந்து தோன்றியதால் மானசீக புத்திரிகள். இப்பெண்கள் மூவரும் எந்தவொரு தாயின் கருவிலிருந்தும் தோன்றாததால் ‘அயோநிஜர்கள்’ எனப்படுவர். உலக நடைமுறைக்காக ஸ்வதாவின் பெண்கள் என்று என்றழைக்கப்படுகிறார்கள். இவர்களது அழகான பெயர்களைக் கூறுவதாலேயே மனிதன் விரும்பியதெல்லாம் பெறுகிறான். அகில உலகங்களும் போற்றி வணங்கும் பெருமையுடைய உலகத்தாய்மார்களான இவர்கள் பெருமகிழ்ச்சியை அளிப்பவர்கள். மூவரும் சிறந்த யோகினிகள்; ஞானத்தின் பொக்கிஷம்; மூவுலகங்களிலும் தடையின்றி உலா வரும் தகைமை கொண்டவர்கள்.

ஒரு சமயம் இம்மூவரும் ஸ்ரீமந்நாராயணனைத் தரிசிக்க, அவர் வாழும் சுவேதத் தீவிற்குச் சென்றனர். அங்கு அவரைப் பக்தியோடு துதித்து வணங்கிய மூவரும் அவரது கட்டளையை ஏற்று, அங்கேயே தங்கலாயினர். அச்சமயம் அங்கு சான்றோர்கள் நிரம்பிய ஒருபெருஞ்சபை கூடியது.

முனிவரே! அதே சமயத்தில், என் மானசிக புத்திரர்களான ஸநகாதி முனிவர்களும் அங்கு சென்று ஸ்ரீமந்நாராயணனைப் போற்றி வணங்கித் துதித்துள்ளனர். அவர் கட்டளைப்படி அங்கேயே தங்கவும் தங்கினர். ஸநகாதி முனிவர்கள் தேவர்கள் அனைவரிலும் முதலில் தோன்றிய மூத்தவர்கள். அனைத்து உலகங்களும் போற்றி வணங்கும் தகைமையர்கள். அவர்கள் அங்கு வந்ததுகண்டு சுவேத த்வீபவாசிகள் அனைவரும் ஒருங்கே எழுந்திருந்து வணங்கி நின்றனர். ஆனால், இம்மூன்று சகோதரிகள் மட்டும் அவர்களைக் கண்டும் எழுந்திருக்கவில்லை. ஆகவே, ஸநத்குமார மகரிஷி (உலகநெறியைக் காப்பாற்ற வேண்டி) நீங்கள் மூவரும் இவ்விண்ணுலகை விடுத்து, மண்ணுலகில் மானிடப் பெண்களாகப் பிறக்கக் கடவதென்று சாபமளித்தார். பின் அவர்கள் வணங்கி வேண்டவே, மனம் மகிழ்ந்த ஸநத்குமாரர் கூறுவாராயினர்.

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— “பித்ருக்களின் பெண்களே! மனமகிழ்ச்சி கொண்டு நான் கூறுவதைக் கேளுங்கள். இது உங்களது சோகத்தைக் களைந்து இன்பம் தருவது. உங்கள் மூவரில் மூத்தவளான ‘மேனை’ பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணுவின் அம்சமான இமவானை மணப்பாள். அவளுக்குத் தோன்றும் பெண் குழந்தை ‘பார்வதீ’ என்று புகழ் பெறுவாள். பித்ருக்களின் அன்பான இரண்டாவது மகள் சிறந்த யோகினியான ‘தன்யை’ ஜனக மன்னனின் மனைவியாவாள். அவர்களுக்குக் குழந்தையாகத் திருமகளே ‘சீதை’ என்னும் திருப்பெயருடன் பிறப்பாள். பித்ருக்களின் கடைக்குட்டியான ‘கலாவதி’ துவாபர யுகத்தின் முடிவில் ‘விருஷபானு’ என்னும் வைசியனுக்கு மனைவியாவாள். அவளது குழந்தை ‘ராதை’ என்ற பெயரால் புகழ் பெறுவாள். யோகினியான மேனை, தன் பெண்ணான பார்வதீதேவியின் அருளால், தன் கணவரோடு இதே மானிட உடலுடன் ‘கைலாயம்’ என்னும் பரமபதத்தை அடைவாள். தன்யை, தன் மணாளரான ‘சீரத்துவஜன்’ என்னும் மன்னனுடன் லக்ஷ்மியின் திருவவதாரமான தன் மகள் சீதையின் திருவருளால் ‘ஸ்ரீவைகுண்டம்’ செல்வாள். மன்னன் சீரத்துவஜன் ஜனக குலத்தில் தோன்றியவன்; சிறந்த யோகி. உலகியல் பற்றைத் துறந்த ஜீவன்முக்தன். (உலகியலில் இருந்து கொண்டே முக்தி இன்பத்தை அனுபவிப்பவன், தாமரை இலை நீர்போல.) விருஷபானுவை மணந்த ஜீவன்முக்தையும் யோகினியுமான கலாவதி, தன் மகளான ராதையுடன் கோலோகம் செல்வாள் — இது நிச்சயம். இடையூறான துன்பங்களின்றி எவருக்குத்தான் எங்குதான் பெருமை வெளிப்படுகிறது?

(ஒப்புநோக்குக:—

‘தங்கம் தீயில் இடப்பட்டுத் தட்டி

அடிவாங்கித்தானே நகையாகிறது’

— பர்த்ருஹரி)

உயர்ந்த நற்செயல்கள் செய்யும் புண்ணிய புருஷர்களுக்கும், நேரிடும் சிற்சில துன்பங்கள் கழிந்துதானே பெறற்கரிய இன்பம் கிட்டுகிறது. இப்பொழுது எனது மற்றொரு கூற்றையும் மகிழ்ச்சியோடு கேளுங்கள். அது சிறந்த சுகத்தை அளிப்பது. மேனையின் மகளான பார்வதீ உலகம் கொண்டாடும் பெருமை படைத்தவள். அவள் கடுந்தவம் இயற்றிச் சிவபெருமானது மனைவியாவாள். தன்யையின் பெண்ணான சீதை பகவான் ஸ்ரீராமசந்திரமூர்த்தியின் மனைவியாகி, உலக நடைமுறைக்கேற்ப ஸ்ரீராமனுடன் திருவிளையாடல்கள் புரிவாள். கோலோகத்தில் வசிக்கும் சாட்சாத் ராதையே கலாவதியின் மகளாகப் பிறக்கப் போகிறாள். அவள் இரகசியமான காதலில் கட்டுண்டு ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் அன்பு மனைவியாவாள்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! இவ்வாறு சாபம் என்கிற போர்வையில் உயர்ந்த வரங்களை அளித்த உலகம் புகழ் ஸநத்குமார பகவான், தன் சகோதரர்களுடன் அங்கேயே மறைந்தருளினார். அப்பா நாரதா! பித்ருக்களின் மகள்களான இம்மூன்று சகோதரிகளும் இவ்வாறு சாபத்தினின்றும் விடுதலை பெற்று இன்பமடைந்து தங்கள் வீடு திரும்பினர். (அத்தியாயம் 2)

அத்தியாயம் : மூன்று

தேவர்கள் இமவானிடம் சென்று உமையைப் பூஜிக்கச் சொல்லிப் பூஜையின் முறையைக் கூறித் தாங்களும் பூஜித்துத் துதித்தல்

நாரதர் கேட்கிறார்—— அறிஞரே! தாங்கள் மேனையின் முற்பிறவியையும் திருமணத்தையும் பற்றிக் கூறினீர்கள். அவை அற்புதமானதும் நலனளிப்பதுமாகும். இனி, அதற்கு மேலுள்ள மங்கள சரித்திரத்தைக் கூறுங்கள்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! மேனையைத் திருமணம் செய்து கொண்ட இமவான், தன் அரண்மனை திரும்பியபோது மூவுலகங்களிலும் பெருந்திருவிழா நடந்தது. இமவான், தன் மனையாளுடன் அனைத்து நலன்களும் தரும் தன் அரண்மனையில் இனிது வாழலானான். முனிவரே! அப்பொழுது ஸ்ரீமந்நாராயணன் அனைத்து தேவர்களோடும் மலையரசனிடம் சென்றார். இவ்வாறு தேவர்களனைவரும் வந்தது கண்ட இமவான், அவர்களை வாழ்த்தி வணங்கித் தன் பெரும்பேற்றை எண்ணி மகிழ்ந்து பக்தியோடு அனைவருக்கும் மரியாதை செய்தான். தலைவணங்கி இருகைகூப்பி அன்போடு துதிக்கலானான். அவனது திருமேனி முழுவதும் மயிர்க்கூச்செறிந்தது; காதலாகிக் கசிந்துருகிய கண்களில் நீர் பெருகியது. முனிவரே! வினயத்தோடு வணங்கி மகிழ்ந்த இமவான், ஸ்ரீவிஷ்ணு முதலிய தேவர்களிடம் கூறலானான்.

இமவான் கூறுகிறான்—— “இன்றே என் பிறவி பயனுடைத்தானது. என் கடுந்தவமும் பயன் பெற்றது. என்னறிவும் பயனடைந்தது. என் செயல்களெல்லாம் நற்பயன் பெற்றதே இன்றுதான். இன்றே நான் பெறற்கரிய பேறு பெற்றவனானேன். என் நிலமும் பயனுடைத்தானது. என் குலம் புண்ணியமடைந்தது. என் மனைவி—மக்களும் மற்றுமுள்ள அனைத்தும் உண்மையில் இன்றே பயனுடைத்தானது. ஏனெனில், சான்றோர்களான தேவர்கள் நீங்களனைவரும் ஒன்றுகூடி ஒரே நேரத்தில் இங்கு வந்துள்ளீர்களல்லவா? நீங்கள் என்னையும் ஒரு பணியாளனாக எண்ணி மகிழ்ச்சியோடு கட்டளையிடுங்கள். எனக்குரிய காரியமென்ன?”

இமவான் இவ்வாறு கூறியதைக் கேட்டு மகிழ்ந்த தேவர்கள், தங்கள் காரியம் நிறைவேறியதாகவே நினைத்து மகிழ்ந்து கூறுவாராயினர்.

தேவர்கள் வேண்டுகிறார்கள்—— “இமவானே! நீ அனைத்தும் அறிந்தவன். எங்களது நன்மையைக் கோருபவன். நாங்கள் வந்த காரியம் பற்றி மகிழ்ச்சியோடு கூறுகிறோம், கேள். மலையரசனே! உமையான இவள் அகில உலகநாயகி. தக்ஷனுக்கு மகளாக ‘சதீ’ என்கிற பெயருடன் திருவவதாரம் செய்தவள். சிவபெருமானை மணந்து பல காலம் இந்நிலவுலகில் பல திருவிளையாடல்கள் புரிந்தவள். தன் தந்தை அவமதித்ததால், தன் சபதத்தை நினைத்து தந்தை செய்யும் அவ்வேள்வியிலேயே தன்னுடலை நீத்துத் தன்னிருப்பிடம் சென்றவள். இக்கதைதான் உலகமறிந்ததே. உனக்கும் தெரியுமல்லவா? அந்த சதீதேவி, உனது திருமாளிகையில் திருவவதாரம் செய்வாளேயாகில், அது தேவர்களுக்குப் பெருத்த நன்மையளிப்பதாக ஆகுமன்றோ!”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு முதலிய தேவர்கள் இவ்வாறு கூறவே மலையரசனான இமவான் மனதார மகிழ்ந்து தலைவணங்கி, “அப்படியே ஆகுமானால் அதுவே எனது பெரும்பேறாகும்” என்று பதிலுரைத்தான். பின் தேவர்கள், உமையம்மையை மகிழ்விக்கும் பூஜை முறைகளைக் கூறிவிட்டு, சிவபெருமானின் பாகம்பிரியாளான உமையைச் சரணம் பற்றினர். ஒரு நல்ல புண்ணிய இடத்தில் ஒன்றுகூடி உலகநாயகியான இறைவியைத் தியானித்துத் திரும்பத் திரும்ப வணங்கிச் சிரத்தையோடு துதிக்கலாயினர்.

தேவர்கள் துதித்தல்—— “சிவலோகமான திருக்கயிலையில் நித்தியவாசம் செய்யும் இறைவியே! உமையம்பிகையே! உலகநாயகியே! சிவபெருமானின் காதலரசியே! அடியார்களைத் துன்பத்திலிருந்து காத்தருளும் துர்கையே! அனைத்துச் செல்வங்களும் நிறைந்த மகேசுவரியே! தங்களை வணங்குகிறோம். பரமபாவனமானவளே! அமைதியே வடிவெடுத்த சக்தியே! தூய்மையே திருமேனியாக விளங்கும் புஷ்டிதேவியே! புலப்படாத பிரகிருதியான மாயையும், ‘மஹத்’ என்னும் தத்துவமும் உனது சொரூபமே! பக்தியோடு தங்களை வணங்குகிறோம். நலமே விழையும் சிவையும், நன்மையே செய்பவளும், தூய்மைக்கும் தூயவளும், காணும் ஸ்தூலமும், காணவியலாத சூட்சுமமும், அனைவருக்கும் புகலிடமும் தாங்களே. வேதத்தில் மறைந்து நுண்ணியதாகக் காணப்படும் வித்யை மற்றும் வெளியிலே கர்மமார்க்கமாகத் தெரியும் ஸ்ரீவித்யை தாங்களே! உபாசனத்தால் மகிழ்பவளே! அந்தத் தேவியான தங்களை வணங்குகிறோம்.

சிரத்தாதேவியும், த்ருதிதேவியும், எங்கும் நிறைந்து விளங்கும் ஸ்ரீயும் தாங்களே. இப்பிரபஞ்சத்தை விளங்கச் செய்யும் சூரியகிரணங்கள் தாங்களே. பிரும்மாண்டம் என்கிற திருமேனியில் உள்ள பிரும்மதேவர் முதல் புல் வரையிலான அனைத்து ஜீவராசிகளின் உள்ளும் நிறைந்து நின்று, அவற்றிற்குப் புஷ்டி என்னும் செழுமையை நல்கும் ஆதிதேவியான உம்மை வணங்குகிறோம். வேதமாதாவான காயத்ரி—சாவித்திரி—சரஸ்வதியும் தாங்களே. மூவுலகங்களும் சொல்லும் ‘சொல்’ (வார்த்தை) என்னும் செயலும், அறமே வடிவான மூன்று வேதங்களும் தாங்களே. ஜீவராசிகளின் நித்திரை என்னும் தூக்கமான சுகம் தரும் நிலையும், பசி—நிறைவு என்னும் மனநிலையும் தாங்களே. ஆசை, தாகம், காந்தி என்னும் ஒளி, பொலிவு, துஷ்டி (திருப்தி) மற்றும் என்றென்றும் நிலைத்த முழுமையான மகிழ்ச்சி (ஆனந்தம்) அருள்பவளும் தாங்களே. புண்ணிய கர்மங்கள் செய்பவர்களின் திருமாளிகையில் திருமகளாகவும், பாவிகளின் வீடுகளில் திருமகளின் மூத்தவளான ஜேஷ்டாதேவி என்னும் மூதேவியாகவும் (ஏழ்மையாகவும்) வசிப்பவள் தாங்களே. அனைத்துலகங்களின் அமைதி தாங்களே.

அனைத்தையும் நினைவில் கொள்ளும் தாரணாசக்தியான தாத்ரிதேவியும், உயிரான பிராணனைக் காக்கும் போஷண சக்தியும் தாங்களே. நிலம், நீர், தீ, வளி, வெளி என்னும் ஐம்பெரும் பூதங்களின் சாரமான தத்துவங்களை வெளியே தோன்றச் செய்யும் மூலதத்துவமும் தாங்களே. அறநெறிகளின் உண்மை அறிந்த அறிஞர்களின் அறிவான நீதியும், ஊழையும் உப்பக்கம் (புறப்பக்கம்) காணும் முயற்சித்திறனும் தாங்களே. ஸாமவேதத்தின் கானமும், க்ரந்தி என்னும் ஊகமும் (ஞானமும்) தாங்களே. வேள்வியில் ஆகுதி தருவதற்கான யஜுர்வேத மந்திரமாகவும், ரிக்வேதத்தின் ஸ்வரமான மாத்திரை என்னும் அளவாகவும், அதர்வண வேதத்தின் உயர்ந்த கதியாகவும் விளங்குபவள் தாங்களே. ஜீவராசிகளின் மூக்கு, காது, கண், முகம், தோள், மார்பு, இதயம் ஆகிய அனைத்து உறுப்புக்களிலும் த்ருதி (உறுதி — பலம்) என்கிற உருவத்தில் தங்கியிருந்து இன்பம் அருள்பவளும் தாங்களே. நித்திரை (தூக்கம்) என்னும் ரூபத்தில் உலகிலுள்ள ஜீவராசிகளுக்கு இன்பநிலையாக விளங்குபவளான அந்த உமாதேவி, உலகத்தின் இருப்பிற்காகவும், பாலனமான காத்தற்பொருட்டும் நமக்கருள் புரியட்டும்.”

இவ்வாறு உலகமாதா மகேசுவரி சதீதேவியாக விளங்கும் உமையம்பிகையைக் காதலாகித் துதித்த தேவர்கள் அவ்வம்பிகையைத் தரிசிக்கும் ஆவலோடு அங்கேயே காத்திருந்தனர்.

அத்தியாயம் : நான்கு

உமையம்பிகை தேவர்களுக்குக் காட்சியளித்தலும், திருவவதாரம் செய்வதாக வாக்களித்துத் தேற்றுதலும்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! இவ்வாறு தேவர்கள் வேண்டவே, கடத்தற்கரிய பெருந்துன்பங்களையும் களைந்தழிக்கும் உலகுக்கு ஒரே தாயான துர்காதேவி, இரத்தினங்கள் இழைக்கப்பட்ட தெய்வத்தன்மை பொருந்திய அற்புதமான ரதத்தில் தோன்றிக் காட்சியளித்தாள். அந்த ரதத்தில் நன்கு ஒலிக்கும் மணிகள் வலைபோல் பின்னிக் கட்டப்பட்டு, மென்மையான அழகிய மெத்தை விரிக்கப்பட்டிருந்தது. துர்காதேவியின் திருமேனியின் ஒவ்வொரு அங்கங்களும் கோடி சூரியப் பிரகாசமாய் அழகு மிளிர்வதாக இருந்தன. தேவியின் ஒளியோ எண்டிசைகளிலும் பரவியிருந்தது. அதன் மத்தியில் தேவி விளங்கினாள். அழகின் எல்லையே அவள்தான்! காந்தியோ ஒப்புமையற்றது. சதாசிவத்துடன் திருவிளையாடல்கள் புரியும் மகாமாயையான இறைவிக்கு ஒப்பார்தான் யாருண்டு? சிவலோகமான திருக்கயிலையில் வாசம் செய்யும் அந்தத் தேவியோ சத்துவம், ராஜஸம், தாமஸம் என்னும் முக்குணங்கள் உடையவளானாலும், சின்மயரூபிணியான நிர்குண சொரூபியே ஆகும். ஏனெனில், இம்முக்குணங்களும் பிராகிருதமானவை — அற்பமானவை. இவள் திருமேனியோ நித்தியமானது; பிறப்பு—இறப்பற்றது. தீயோர்பக்கல் பெருஞ்சினம் கொள்பவளாதலால் ‘சண்டி’ என அழைக்கப்படுகிறாள். ஆனால், உண்மை சொரூபமோ நலன்களை வாரி வழங்கும் ‘சிவை’யாகும். அனைவரின் பீடைகளையும் களையும் உலகமாதா. அவள்தான் ஊழிக்காலத்தில் பெருந்துயிலாகி, அனைத்து ஜீவராசிகளையும் தன் மடியில் வைத்துத் தாலாட்டி உறங்க வைப்பவள். அடியார்களைச் சம்சார சாகரமான உலகியல் கடலிலிருந்து மீட்பவளும் அவளே.

இவ்வாறான அந்த தேவியின் ஒளி வெள்ளத்தால் கண்கள் கூசவே, தேவர்கள் அவளை நன்கு தரிசிக்க முடியவில்லை. ஆகவே, அவளது தரிசனத்தைப் பெற விரும்பிய தேவர்கள் திரும்பவும் துதித்தனர். தேவியைத் தரிசிக்க விரும்பிய விஷ்ணு முதலிய தேவர்கள் அவளது திருவருள் பெற்றுப் பின் அவளை நன்கு தரிசித்தனர்.

தேவர்கள் வேண்டுதல்—— “அம்பிகையே! பெருந்தேவித் தாயாரே! நாங்கள் உனது அடிமைகளல்லவா? நாங்கள் வேண்டுவதை மகிழ்ச்சியோடு கேட்க வேண்டுகிறோம். முன்பு தாங்கள் தக்ஷனின் பெண்ணான சதீதேவியாகப் பிறந்து ருத்ரனது மனைவியானீர்கள். அப்பொழுது பிரும்மதேவர் முதலிய தேவர்களனைவரின் பெருந்துன்பங்களைக் களைந்தொழித்தீர்கள். பின்பு, தந்தை செய்த அவமானம் பொறுக்காத தாங்கள், தான் செய்த சபதப்படி தன்னுடலை வேள்வித்தீயில் நீத்துத் திரும்பவும் தன்னிருப்பிடம் சேர்ந்தீர்கள். இதனால் சிவபெருமான் பெருஞ்சோகம் கொண்டார். மகேசுவரியே! தாங்கள் விடுத்துச் சென்றதால் தேவர்களின் காரியங்கள் நிறைவு பெறவில்லை. அதனால் கலங்கிய தேவர்களாகிய நாங்களும் முனிவர்களும் ஒன்றுகூடி தங்களையே சரணடைந்துள்ளோம். சர்வேசுவரியே! இறைவியே! தேவர்களின் விருப்பத்தைத் தாங்கள்தான் நிறைவு செய்து தரல் வேண்டும். இதனாலன்றோ ஸநத்குமார முனிவரின் சொல் பயன் பெற்றதாக ஆகும். எம்பெருமாட்டியே! தாங்கள் திரும்பவும் இந்நிலவுலகில் திருவவதாரம் செய்து, ஸ்ரீசிவபெருமானை மணந்து தேவர்கள் நன்மை பெறுமாறு திருவிளையாடல்கள் புரிந்தருள் செய்திடல் வேண்டும். இதனால், கயிலைநாதரான சிவபெருமானுக்கும் மகிழ்ச்சி பிறக்கும். அனைவரின் துன்பங்களும் அழிந்து இன்பம் பெறுமாறு தாங்கள்தான் அருள்புரிந்திடல் வேண்டும்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! இவ்வாறு காதலாகிக் கசிந்துருகி வேண்டிய ஸ்ரீவிஷ்ணு முதலிய தேவர்கள் எல்லோரும் பக்திக்கு ஆட்பட்டுத் தலைவணங்கி மௌனமாயினர். தேவர்களது துதியைக் கேட்டு இறைவியும் பெரிதும் மகிழ்ந்தாள். அவர்களது வேண்டுகோளின் காரணத்தைச் சிந்தித்த அடியார்க்கு அருள்புரியும் இறைவி, தன் கணவரான சிவபெருமானை நினைந்தவாறே, ஸ்ரீவிஷ்ணு முதலிய தேவர்களை அழைத்துப் புன்னகையோடு கூறலுற்றாள்.

உமாதேவி கூறுகிறாள்—— “ஸ்ரீஹரியே! பிரும்மனே! தேவர்களே! முனிவர்களே! நீங்கள் அனைவரும் மனவருத்தத்தை விட்டொழித்து நான் சொல்வதைக் கேளுங்கள். நான், உங்களிடம் பெருமகிழ்ச்சி கொண்டேன் என்பதிலும் ஐயமா? நீங்கள் அனைவரும் உங்கள் இருப்பிடம் சென்று நிம்மதியாக இருங்கள். நான் மேனையின் திருமகளாக அவதரித்து ஸ்ரீருத்ரனை மணந்து அனைவருக்கும் மகிழ்ச்சியளிப்பேன். இது எனது இரகசியமான கொள்கை. சிவபெருமானின் அற்புதத் திருவிளையாடல்களோ ஞானிகளையும் மோகத்தில் ஆழ்த்துபவை. தேவர்களே! எனது தந்தை, தனது வேள்வியில் என் மணாளரான சிவபெருமானை அவமதித்தது கண்டு வெகுண்ட நான், தக்ஷனால் பெறப்பட்ட எனதுடலை வேள்வித்தீயில் அழித்துக் கொண்டது முதல், எனது மணாளரான காலக்னி ருத்ரர் திசைகளையே ஆடையாகக் கொண்டார். அவரோ என்னையே நினைத்தவண்ணமாக இருக்கிறார். ‘அறநெறிகளை நன்கறிந்த சதீதேவி, எனது கோபத்தைத் தெரிந்தும் தன் தந்தையின் வேள்விக்குச் சென்றாள். ஆனால், அங்கு எனக்கு நேர்ந்த அவமானத்தைக் கண்டு பொறாமல், என் மேல் கொண்ட காதலால் தன்னுடலை அங்கேயே துறந்தாள்’ என்பதை நினைந்த சிவபெருமான், தன் வீடுவாசலைத் துறந்து, உலகியலுக்கொவ்வாத வேடம் தரித்து யோகியானார். என் சொரூபத்தையே கொண்ட சதீதேவியின் பிரிவாற்றாமையைத் தாங்க அவரால் இயலவில்லை. தேவர்களே! என்னையே திரும்பவும் மனைவியாகப் பெற விரும்பியதால், மேனைக்கும் இமவானுக்கும் நான் மகளாகப் பிறக்க வேண்டுமென்பதும் அவரது விருப்பம். ஆகவே, அவரது மகிழ்ச்சிக்காகத் திரும்பவும் உலகியலுக்கேற்ப இமவானின் மனைவியான மேனையின் திருமகளாகப் பிறக்கப் போகிறேன்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! இவ்வாறு கூறிய உலக நாயகியான உமாதேவி அனைத்து தேவர்களும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே மறைந்தருளி, விரைவில் தன்னுலகம் போய்ச் சேர்ந்தாள். அதன்பின் ஸ்ரீவிஷ்ணு முதலிய தேவர்கள் உமையம்மை மறைந்தருளிய திசை நோக்கித் தொழுது மனமகிழ்ச்சியோடு தங்கள் தங்கள் உலகிற்குச் சென்றனர்.

அத்தியாயம் : ஐந்து

உமையம்மை மேனைக்குக் காட்சி தந்து வரம் அருளுதல்; மைனாகத்தின் பிறப்பு

நாரதர் கேட்கிறார்—— தந்தையே! துர்காதேவி மறைந்தருளி, தேவர்கள் தங்கள் உலகிற்குத் திரும்பியபின் மேலும் என்ன நடந்தது (என்பதைக் கூறுங்கள்)?

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— அந்தணர்களில் சிறந்தவனே! என் மகனே! விஷ்ணு முதலிய தேவர்கள், இமவான் மற்றும் மேனையிடம் தேவியைப் பூஜிக்கச் சொல்லிச் சென்றபின் தம்பதிகளான இமவானும் மேனையும் கடுந்தவம் மேற்கொண்டனர். பகலிரவு என்றில்லாமல் சிவனையும் சிவையான இறைவியையும் நினைந்தவாறே ஒருநிலைகொண்ட மனத்தினராய் உரிய முறைப்படி பூஜிக்கலாயினர். இறைவனின் மகிழ்ச்சிக்காகவென்றே அந்தணர்களுக்குத் தானம் வழங்கினர். மேனை தனக்கு மகப்பேறு வாய்க்க வேண்டுமென்பதற்காகவே சித்திரை மாதத்திலிருந்து இருபத்தேழு வருடங்கள் நாள் தவறாது ஒரே மனதுடன் பக்தியோடு தேவியின் பூஜை ஆராதனையிலேயே ஈடுபாடு கொண்டிருந்தாள். அஷ்டமியன்று உபவாசமிருந்து (முழுப் பட்டினியிருந்து) நவமி தினம் கொழுக்கட்டை (மோதகம்), அரிசி மாவினாலாகிய பட்சணம், பாயசம், நறுமணச் சந்தனம், புஷ்பங்கள் ஆகியனவற்றை அர்ப்பணம் செய்து பூஜித்தாள்.

கங்கைக்கரையில் ‘ஓஷதிப்பிரஸ்தம்’ என்னுமிடத்தில் உமாதேவியின் சிலையை மண்ணினாலாக்கிப் பற்பலவான பூஜைப் பொருட்கள் கொண்டு பூஜிக்கலானாள். சிலபோது உணவைத் தவிர்த்தும், பூஜை விதிமுறை நியமங்களை முறைப்படி கடைப்பிடித்தும், சிற்சில சமயம் நீர் மட்டுமே ஆகாரமாகக் கொண்டும் மற்றும் சிலபோது காற்றையே உணவாகக் கொண்டும் தவம் இருக்கலானாள். தூய்மையான ஒளியினால் மேலும் ஒளிபடைத்தவளான மேனை, சிவையான இறைவியிடமே ஒன்றிய மனதோடு இருபத்தேழு வருடங்கள் தவம் இயற்றினாள். இவ்வாறு இருபத்தேழு வருடங்கள் கழிந்ததும் உலகம் முழுவதும் நீக்கமற நிறைந்து விளங்கும் உலகநாயகியான உமாதேவி மேனையின் பக்திக்கு மகிழ்ந்து, அவளுக்கு அருள் செய்ய அவளெதிரில் காட்சியளித்தாள். ஒளி மண்டலத்தின் மத்தியில் விளங்கும் அழகே வடிவெடுத்த உமாதேவி, மேனைக்கு எதிரில் தோன்றிப் புன்னகையுடன் கூறலானாள்.

தேவி கூறுகிறாள்—— “கற்பரசி மேனையே! மலையரசனின் மனைவியே! உனது தவம் கண்டு மகிழ்ந்தேன். நீ விரும்புவதைக் கேள். நீ எந்தெந்தப் பொருள் வேண்டுமென விரும்பித் தவம், விரதம், ஸமாதி நிலை முதலியனவற்றை அனுஷ்டித்தாயோ, அவையனைத்தையும் குறைவற அருளுவேன், கேள்.”

தன்னெதிரில் தோன்றிய காளிகாதேவியான உமாதேவி இவ்வாறு கேட்கவே, மேனை இறைவியை வணங்கிக் கூறலுற்றாள்.

மேனை கூறுகிறாள்—— “இறைவியே! இன்று எனக்குத் தங்களது தரிசனம் கிட்டியது. ஆகவே, தங்களைத் துதிக்க விரும்புகிறது என் மனம். தாங்கள் என்மீது கருணை கொள்ள வேண்டும்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! மேனை இவ்வாறு கூறவே, அனைவரையும் மயங்கச் செய்பவளான காளிகாதேவி, மனமகிழ்ச்சி கொண்டு தன் இருகைகளினாலும் மேனையை இழுத்து மார்போடு அணைத்துக் கொண்டாள். அப்பொழுதே மேனையின் மனதில் தெய்விக ஞானம் மிளிர்ந்தது. உடனே மேனை பக்தியோடு அன்பொழுகும் இன்துதிகளால் துதிக்கலானாள்.

மேனை துதிக்கிறாள்—— “எந்த இறைவி மாயையான பிரகிருதிக்கும் மாயாரூபிணியோ, அகில உலகங்களையும் படைத்துக் காத்து அருள்பவளோ, உலகங்களையெல்லாம் தாங்கி நிற்பவளோ, விரும்பியதை விரும்பியவண்ணம் அளிப்பவளோ அவ்விறைவியை வணங்குகிறேன். நிலையான ஆனந்தத்தை நித்தமும் அருள்பவளும், மாயையாக விளங்குபவளும், யோகநிலையில் அறிதுயில் புரிபவளும், உலகிற்கெல்லாம் தாயும், அழகிய தாமரை மலர்மாலை அணிந்தவளும், அழிவற்ற நிலையில் சத்திய சொரூபிணியாக விளங்குபவளுமான அந்த உமாதேவியை வணங்குகிறேன். அனைவருக்கும் தாயிற்கும் தாயாக விளங்குபவளோ, நித்தியானந்த சொரூபிணியோ, அடியார்களின் இன்னல்களைக் களைபவளோ, கற்பகாலம் வரை ஜீவராசிகள் மற்றும் பெண்களுக்கெல்லாம் புத்திரூபிணியாக விளங்குபவளோ அந்தத் தேவியை வணங்குகிறேன். துறவிகளின் அஞ்ஞானத் தளையைக் களைந்தொழிக்கும் பிரும்மவித்யை தாங்கள். அவ்வாறிருக்க, என்னைப் போன்ற பெண்கள் தங்களது பெருமையை என்னவென்று கூறித் துதிப்பது? அதர்வண வேதத்தில் கூறப்படும் பிறரை மரணத்திற்காட்படுத்துதல் போன்ற பிரயோக முறைகளான இம்சை முதலியனவும் தாங்களே. (அதாவது, தீயோர்களை அழித்தற்காகச் செய்யும் ஆபிசார முறை.) இறைவியே! என் விருப்பத்தைப் பூர்த்தி செய்தருளல் வேண்டும். (இப்படித்தான் என்னும்) இயல்புகளற்ற மற்றும் கண்களுக்குப் புலப்படாத, தோன்றி மறையும் நித்தியமாயும் அநித்தியமாயும் உள்ள ஐந்து தன்மாத்திரைகளுடன் ஐம்பெரும் பூதங்களின் கூட்டத்தைத் தாங்களன்றோ இணைத்து வைக்கிறீர்கள். அவற்றிற்கான திறனை அளிப்பவளும் தாங்களே.

தாங்களோ என்றென்றும் ஒருபுடையாக விளங்கும் நித்திய சக்தி. வேண்டியபோது யோகங்களும் திறலும் கொண்ட பெண்மணியாகத் தோன்றுகிறீர்கள். அகில உலகிற்கும் பிறப்பிடம் தாங்கள். அவ்வுலகங்களைத் தாங்கி நிற்கும் ஆதார சக்தியும் தாங்களே. ‘பிராகிருத தத்துவங்களுக்கும் அப்பாற்பட்ட நித்யையான பிரகிருதி’ என்று தங்களைத்தான் அழைக்கிறார்கள். எதன் வாயிலாகப் பிரும்மத்தின் உண்மைத் தத்துவங்களை (பிரும்ம சொரூபத்தை) நன்கறிந்து கொள்கிறார்களோ அந்த அழிவற்ற வித்யையே தாங்கள்தான். தாயே! என் மேல் கருணை கொள்ளுங்கள். அக்னியிலுள்ள எரிக்கும் சூடு (உஷ்ண சக்தி) தாங்கள். சூரியகிரணங்களில் உள்ள ஒளிரும் வெம்மையும், சந்திரனில் உள்ள மகிழ்ச்சியளிக்கும் நிலவொளியான குளுமையும் தாங்களே. அந்தச் சண்டிகாதேவியான தங்களைத் துதித்து வணங்குகிறேன்.

பெண்களைக் காண மகிழ்பவள் தாங்கள். (‘ஸுவாஸிந்யர்சநப்ரீதா’ — லலிதா ஸஹஸ்ரநாமம்.) விந்துவை மேல்நோக்கிச் செலுத்தும் திறன் கொண்ட பிரும்மசாரிகளெல்லாம் தியானிக்கும் நித்யையான பிரும்மசக்தி தாங்கள். அகில உலகங்களின் ‘விருப்பு’ என்னும் சக்தி தத்துவமும், ஸ்ரீமந்நாராயணனின் ‘விஷ்ணுமாயை’ என்னும் சக்தியும் தாங்களே. படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் என்னும் முத்தொழில்களைச் செய்ய, விரும்பியவண்ணம் பிரும்மதேவர், ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு, ஸ்ரீருத்ரன் எனத் திருமேனிகளைத் தாங்கி, அத்தொழில்களை இனிதே முடிப்பதற்கான சக்திக்குக் காரணமாக விளங்குபவளும் தாங்களே. தாங்கள் எனக்குக் கருணை புரிய வேண்டும். தங்களைத் திரும்பத் திரும்ப வணங்குகிறேன்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! இவ்வாறு மேனை துதித்ததும் துர்காதேவியான காளிகாம்பாள் திரும்பவும் அவளிடம் கூறலானாள்—— “இமயவனின் மனைவியே! நீ விரும்பும் வரத்தைக் கேள். நீ, என் உயிர்த்தோழி போன்றவள், விரும்பியதைக் கேள். அதை உடனே தருகிறேன். உனக்குத் தரக்கூடாததும் உண்டோ?” மகேசுவரியின் அமுதமொத்த இனிய வசனங்களைக் கேட்ட இமவான் மடந்தை மேனை மிக்க மகிழ்ச்சி கொண்டு கேட்கலானாள்—— “தாயே! தங்களுக்கு வெற்றி உண்டாகட்டும்! வெற்றி உண்டாகட்டும்!! அறிவு வடிவானவளே! மகேசுவரியே! உலகநாயகியே! தங்களிடம் வரம் பெறும் தகுதி எனக்கு உண்டுயெனில், நான் ஓர் உயர்ந்த வரத்தைக் கேட்கிறேன்.

இறைவியே! முதலில் பலபராக்கிரமமும் செல்வச்செழிப்பும் நீண்ட ஆயுளும் கொண்ட நூறு ஆண்பிள்ளைகள் எனக்குப் பிறக்க வேண்டும். அதன்பின் அழகு படைத்த நற்குணங்கள் நிரம்பிய, பிறந்த குலம், புகுந்த குலம் ஆகிய இரு குலங்களுக்கும் மகிழ்ச்சியளிக்கவல்ல, மூவுலகங்களாலும் கொண்டாடத்தக்க ஒரு புதல்வி வேண்டும். தேவர்களின் காரியங்கள் நலமுற நிறைவுறும் பொருட்டுத் தாங்களே, என் மகளாகத் திருவவதாரம் செய்து, ஸ்ரீசிவபெருமானை மணந்து திருவிளையாடல்கள் புரியவேண்டும்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! இதைக் கேட்ட தேவி மிக்க மகிழ்ந்து, அவளுடைய விருப்பத்தை நிறைவு செய்பவளாகச் சற்றே புன்முறுவலித்துக் கூறலானாள்.

தேவி கூறுகிறாள்—— “முதலில் பலபராக்கிரமம் பொருந்திய நூறு ஆண்பிள்ளைகள் உனக்குப் பிறப்பார்கள். அவர்களில் முதலில் பிறப்பவன் எல்லோரையும்விட அதிக பலம் பொருந்தியவனாகவும், ஆளுமை கொண்டவனாகவும் இருப்பான். உனது பக்தி கண்டு மகிழ்ந்த நானே, உனது திருமாளிகையில் உனது மகளாகப் பிறந்து தேவர்கள் கொண்டாட, அவர்களது காரியங்களை நிறைவு செய்தளிப்பேன்.”

இவ்வாறு கூறிவிட்டு பரமேசியான சிவை காளிகாதேவி, மேனை பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே மறைந்தருளினாள். அப்பனே! உலக நாயகியான இறைவியிடம் விரும்பிய வரனைப் பெற்ற மேனை மகிழ்ச்சியில் திளைத்தாள். தவத்தினால் பெற்ற இளைப்பும் களைப்பும் நீங்கப் பெற்றாள். சில நாட்களிலேயே மேனை கருவுற்றாள். உரிய காலத்தில் அழகிய ஒரு மகனைப் பெற்றாள். அவன்தான் ‘மைனாகம்’ என்பவன். அவன் கடலரசனோடு நெருங்கிய நட்பு கொண்டான். அந்த மைனாகம் என்னும் மலை, நாககன்னிகைகள் விளையாடுமிடமாக அமைந்தது. இமவானது நூறு பிள்ளைகளிலும் இவனே மிக்க அழகன், மூத்தவன். பெரும் பலபராக்கிரமம் கொண்டவன். தன்னுடன் பிறந்த அனைத்து மலைகளிலும் இந்த மைனாக மலை ஒருவனே, மலையரசனாகப் பீடத்தில் அமர்ந்தான்.

அத்தியாயம் : ஆறு

மேனையின் திருவுதரத்தில் உமாதேவி அமர தேவர்கள் துதித்தல் (கர்ப்பஸ்துதி); தெய்வத் திருமேனியோடு தேவி திருவவதரித்தல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! இதன்பின் மேனையும் இமவானும் தேவர்களது வேண்டுகோள் நிறைவுறுவதற்காகத் தங்களுக்கொரு மகள் பிறக்க வேண்டுமென அகில உலகத்தாயான உமையம்பிகையையே சிந்தித்து வந்தித்திருந்தார்கள். வேண்டுவார் வேண்டுவதை அளித்திடும் தேவி, தன்னுடைய முழுக்கலைகளுடன் மலையரசனான இமயவனின் மனத்தாமரையில் அமர்ந்தாள். இதனால், அவனது உடல் ஒரு தெய்வீக ஒளியுடன் திகழ்ந்தது. ஆனந்தத்தில் மூழ்கிய அவனது ஒளி ஓங்கி வளர்ந்தது. இவ்வாறு ஒளிபடைத்த பெருமனத்தனான இமவான் தீப்பிழம்பென நெருங்குதற்கரியவனான். நல்லதொரு உயர்ந்த நேரத்தில் மலையரசனான இமவான் உமையம்பிகையின் முழு கலைகளையும் ஒன்றாக்கி, தன் மனைவி மேனையின் திருவுதரத்தில் வைத்தான். இவ்வாறு மலையரசனான இமவானின் மனைவி மேனை, தன் கணவரது இதயகமலத்தில் விளங்கும் கருணையே வடிவான தேவியின் திருவருளால் இன்பமளிக்கும் கருவைப் பெற்றாள். அகில உலகங்களிலும் நீக்கமற நிறைந்து விளங்கும் தேவி திருவுதரத்தில் வந்தது முதல், மலையரசன் காதலியான மேனை ஒளிமண்டல மத்தியில் விளங்கும் பெருவொளி போல் விளங்கினாள். இதைக் கண்டு இமவான் மகிழ்ச்சியில் திளைத்தான். உலக நாயகியான தேவி திருவுதரத்திற்கு வந்தது முதல் மேனை மேலும் மேலும் ஒளிரலானாள். முனிவரே! அப்பொழுது ஸ்ரீவிஷ்ணு முதலிய தேவர்களும் முனிவர்களும் அங்கு வந்து கர்ப்பத்திலிருக்கும் சிவையான இறைவியைத் துதிக்கலாயினர்——

து3ர்கே3 ஜயஜய ப்ராக்ஞே

ஜக3த3ம்ப3 மஹேஸ்வரி ।

ஸத்யவ்ரதே ஸத்யபரே

த்ரிஸத்யே ஸத்யரூபிணீ ॥

ஸத்யஸ்தே2 ஸத்யஸுப்ரீதே

ஸத்யயோநே ச ஸத்யத: ।

ஸத்யஸத்யே ஸத்யநேத்ரே

ப்ரபந்நா: ஶரணம் ச தே ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. பார்வதீ. 6/19—20

“கடத்தற்கரிதான உலகியல் கடலையே கடத்தி வைப்பவளே! நீங்கள் நன்கு விளங்க வேண்டும். உங்களுக்கு வெற்றி உண்டாகட்டும். தாயே! உனதன்பாகிய அறிவிற்கும் அணைதான் உண்டோ? உலகநாயகியே! ஆளுமைக்கும் ஆளுமை கொண்டவளே! அடியார்களைக் காப்பதே தன் கொள்கையாக உடையவளே! சத்தியமொன்றினாலேயே பெறப்படுவளே! உலகின் தோற்றத்திற்கு முன்பும், இப்போது உலகு உள்ள நிலையிலும், இனி அவ்வுலகு அழியப் போகும் காலம் ஆகிய மூன்று நிலையிலும் தான் அழியாதிருப்பவளே! (உலகங்களெல்லாம் அழியினும் தான் அழியாதிருப்பவளே!) பிரகிருதி, புருஷன், காலம் — இம்மூன்றையும் தன்னுடலாகக் கொண்டவளே! அனைத்து உலகங்களையும் தாங்கி நிற்கும் சத்தியரூபியானவளே! (‘ஸத்யே நோத்தபிதா பூமி:’ — ரிக்வேதம்.)

சத்தியத்திலேயே நிலைகொண்டுள்ளவளே! ‘அத2 யத்3தே3வாஶ்ச ப்ராணாஶ்ச தத்ஸத்யம் ததே3 கயா வாசாவ்யவஹ்ரியதே ஸத்யமிதி’ என்னும் வேதவாக்கியத்திற்கேற்ப தேவர்கள், பிராணனோடு கூடிய அனைத்து ஜீவராசிகள் ஆகிய அனைத்திலும் உறைபவளே! சத்தியமான இன்சொற்களால் மகிழ்ச்சி கொள்பவளே! ஸித் (உயிருள்ளவை), அஸித் (உயிரற்றவை) சொரூபமாகவுள்ள இந்தப் பிரபஞ்சத்திற்குக் காரணமானவளே! (அல்லது) சத்தியம் என்றழைக்கப்படும் நிலம், நீர், காற்று, ஒளி, ஆகாயம் என்னும் ஐம்பெரும் பூதங்களுக்கும் காரணமானவளே! (‘ஸத்ய யோநி’ என்பதால் திருவிளையாடல்கள் புரியும் விபூதி எனப்படும் செல்வம் கூறப்பட்டது. ‘ஸத்யஸ்தே’ என்பதால் என்றென்றும் அழியாத மணித்வீபத்திலிருக்கும் நித்திய விபூதி என்னும் உயரிய செல்வம் உடையவள் என்பது கூறப்பட்டது.) பரப்பிரும்ம ரூபிணியாக விளங்குபவளே! (‘நஹி ஏதஸ்மாத் இதி நேதி நேதி அந்யத் பரமஸ்தி அத2 நாமதே4யம் ஸத்யஸ்ய ஸத்யம்’ என்னும் வேதவாக்கியத்தின்படி பிரும்மமான தேவியைக் காட்டிலும் சொரூபத்திலோ (இயற்கையான இயல்பிலோ), குணங்களிலோ உயர்ந்தவரில்லை என்னும் பெருமையுடையவளே! சத்தியம் என்றழைக்கப்படும் சூரியசந்திரர்களைக் கண்களாக உடையவளே! (‘சக்ஷுஷீ சந்த்ரஸூர்யௌ’ என்பது வேதம். ‘அஸாவாதித்யஸ் ஸத்யம்’ — ‘இந்தச் சூரியனே சத்தியம்’ என்பது வேதம்.) உங்களுடைய திருவடிகளையே சரணம் பற்றினோம்.”

இவ்வாறு துதித்துவிட்டுத் தேவர்கள் மனமகிழ்ச்சியோடு தங்கள் இருப்பிடம் சென்று சேர்ந்தனர். ஒன்பது மாதங்கள் கழிந்து பத்தாவது மாதமும் நிறைவுற்றபின் உலகநாயகியான காளிகாதேவி, சாதாரண ஒரு மானிடக்குழந்தை போல் திருவவதாரம் செய்தாள். அப்பொழுது நட்சத்திரங்களும் கிரகங்களும் நல்லதொரு இடத்தில் சாந்தமாக அமைந்திருந்தன. ஆகாயம் மேகமின்றி நன்கு வெளுத்திருந்தது. எண்டிசைகளும் நன்கு ஒளிர்ந்தன. உலகமெங்கும் நன்மங்கலம் நிரம்பியது. நதிகளும் நதங்களும் (மேற்கு நோக்கி ஓடும் ஆறுகளும்) அமைதியாக ஓடின. ஓடைகளில் தாமரைகள் மலர்ந்திருந்தன. எங்கும் மெல்லிய நறுமணக்காற்று வீசியது. சான்றோர்களின் மனம் மகிழ்ந்தது. தீயோர்கட்குத் துன்பம் சூழ்ந்தது. தேவதுந்துபிகள் முழங்கின. மலர்மாரி பெய்தது. வித்யாதரர்களும் அப்சரப்பெண்டிரும் நர்த்தனமாடினர். அப்பொழுது பெருமகிழ்ச்சி கொண்ட ஒரு பெருந்திருவிழாவே நடந்தது.

ஆதிசக்தியான இறைவி, முதலில் தன் உண்மையான தெய்வ வடிவுடன் மேனைக்குக் காட்சியளித்தாள். நல்லதொரு வசந்தருதுவில் (இளவேனிற்காலத்தில்) சித்திரை மாதம் வளர்பிறை நவமி திதியில், மிருகசீரிஷ நட்சத்திரத்தில், நடுநிசியில் சந்திரனின் நிலவொளியில் நீந்திவரும் ஆகாயகங்கையோவென மேனையின் திருவுதரத்தினின்றும் இறைவியான சிவாதேவி, தன் உண்மைத் திருமேனியோடு திருவவதாரம் செய்தாள். அப்பொழுது உலகெங்கும் அமைதி நிலவியது. நறுமணம் கமழும் அழகிய பூங்காற்று மெல்லியதாக வீசியது. நன்னீரும் நறுமணப்பூக்களும் மாரியெனப் பெய்தது. ஸ்ரீவிஷ்ணு முதலிய தேவர்களனைவரும் பெருமகிழ்ச்சியோடு அங்கு வந்து இறைவியைத் தரிசித்து வணங்கித் துதித்தனர். சிவலோகமான திருக்கயிலையில் நித்தியவாசம் செய்யும் மகாமாயையான இறைவியல்லவா அவள்! சிவபெருமானுக்கும் மங்களம் அருள்பவள்; மங்களமே வடிவெடுத்தவள். அகில உலகங்களுக்கும் தாயன்றோ அந்த மகாகாளிகாம்பாள்!

நாரதா! தேவர்களனைவரும் இறைவியைத் துதித்துத் தங்களிருப்பிடம் திரும்பியதும், மேனை அங்கு வந்து நீலத்தாமரையின் இதழ் போல் ஒளிரும் நீலவண்ண இறைவியைத் தரிசித்து, ஆனந்தத்தின் எல்லையைக் கடந்து நின்றாள். தேவியின் தெய்வத் திருமேனியைத் தரிசித்த இமவான் மடந்தை மேனைக்கு ஞானம் பிறந்தது. தனக்குப் பிறந்தவள் பரமேசுவரியான இறைவியே என்பதை அறிந்து மகிழ்ச்சியில் உடல் பூரிக்கத் துதிக்கலானாள்.

மேனை துதிக்கிறாள்—— “உலகநாயகியே! மகேசுவரியே! என்னெதிரில் காட்சியளித்து எனக்கும் கருணை புரிந்தாயே! அம்பிகே! உன் அழகே அழகு. இறைவியே! உலகின் அனைத்து சக்தி தத்துவங்களுக்கும் ஆதாரமான முதன்மை சக்தி தாங்களே. மூவுலகங்களுக்கும் ஒரே தாய். சிவபெருமானின் காதலியான தாங்கள், தேவர்கள் எல்லோரும் கொண்டாடும் பராசக்தி. மகேசுவரியே! கருணை கொண்டு இதே திருமேனியோடு என் தியானத்தில் நிலைத்து நிற்க வேண்டுகிறேன். மேலும், என் மகள் போன்ற திருமேனியோடு இனி காட்சித் தரவேண்டும்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! மலையரசன் மனைவியான மேனை கூறியதைக் கேட்டு மகிழ்ந்த சிவையான இறைவி அவளிடம் இவ்வாறு கூறலானாள்.

தேவி கூறுகிறாள்—— “மேனையே! நீ முன்பு மிகுந்த ஈடுபாடுடன் என்னைப் பூஜித்தாய். அதற்கு மகிழ்ந்த நான், உனக்கு வரமருள உன்னெதிரில் தோன்றினேன். நான் ‘வேண்டும் வரம் கேள்’ என்றதும், நீ என்ன வரம் கேட்டாய், தெரியுமா? ‘இறைவியே! தாங்கள், என் மகளாகத் திருவவதாரம் செய்து தேவர்களுக்கு நன்மை புரியவேண்டும்’ என்று. நானும் ‘நீ கோரியபடியே ஆகட்டும்’ என்று வரமளித்துவிட்டு என்னிருப்பிடம் சென்றேன். மலையரசன் காதலியே! நானளித்த வரத்தின்படி உரிய வேளையில் உன் மகளாகத் தோன்றியுள்ளேன். இன்று உனக்கு எனது தெய்விகத் திருமேனியைக் காட்டியருளியது உனக்கு நல்ல ஆன்மிக ஞானம் வரவேண்டும் என்பதற்காகவும், எனது நினைவு என்றென்றும் இருக்கவேண்டும் என்பதற்காகவுமே. இல்லையேல், சாதாரண மானிடக் குழந்தைபோல் தோன்றியிருப்பேன். என் தெய்விகத்தன்மையை அறியாது அஞ்ஞானியாக இருந்திருப்பாய். தம்பதிகளான நீங்கள் இருவரும் சில வேளைகளில் என்னை உங்கள் செல்வமகளாகவும், சில வேளைகளில் தெய்வமாகவும் எண்ணியவண்ணமாகவே இருந்து, முடிவில் என் உயர்ந்த கதியை (கயிலையை)ப் பெறுவீர்களாக. நான், இந்நிலவுலகில் பலப்பலத் திருவிளையாடல்கள் புரிந்து தேவர்களின் காரியங்களை நிறைவுறச் செய்வேனாக. இறைவனான சிவபெருமானை மணந்து சான்றோர்களைத் துன்பங்களிலிருந்து காத்தருள்வேனாக.”

இவ்வாறு கூறிய இறைவி, தன் தாய் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே அப்பொழுது பிறந்த திருக்குழந்தையாகத் தன்னை மாற்றிக் கொண்டு காட்சியளித்தாள்.

அத்தியாயம் : ஏழும் எட்டும்

பார்வதிக்குத் திருப்பெயர் சூட்டுதல் மற்றும் கல்வி கற்பித்தல்; நாரதர் இமவானிடம் பார்வதியைச் சிவபெருமானுக்குத் திருமணம் செய்விக்கக் கூறல்; இமவானின் ஐயம் களைதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! மேனையின் எதிரில் பச்சிளங்குழந்தையாகத் திருமேனி தாங்கிய இறைவி உலகியலுக்கேற்ப அழத் தொடங்கினாள். அவ்வினிய அழுகையொலி கேட்டு அரண்மனையிலுள்ள பெண்களனைவரும் மகிழ்ச்சியில் பூரித்து வெகுவேகமாக அங்கு ஓடி வந்தனர். நீலத்தாமரையின் இதழ்கள் போன்று நீலநிறவொளியுடன் திகழும் அழகிய குழந்தையைக் கண்ட மலையரசன் இமவான் எல்லையற்ற மகிழ்ச்சியில் திளைத்தான். முனிவர்களைக் கொண்டு நன்முகூர்த்தத்தில் தன் மகளுக்கு ‘காளி’ முதலிய திருநாமங்களை இட்டான். அத்திருநாமங்கள் அனைத்து நலன்களையும் பயப்பதன்றோ! சிவையான இறைவி இமவானின் திருமாளிகையில் நாளொரு போதும் பொழுதொறு வண்ணமுமாக வளரலானாள். மாரிக்காலத்தில் கங்கையின் நீர் சிறிது சிறிதாகப் பெருகி வளர்வதுபோலும், சரத் ருதுவின் (குளிர்காலத்தின்) வளர்பிறையில் சந்திரன் வளர்வது போலும் இருந்தது அக்காட்சி. நல்லொழுக்கமும் நற்குணங்களும் கொண்டு சுற்றத்தார் மகிழ வளரும் அக்குழந்தையைக் குடும்பத்தார் குலமரபிற்கேற்ப ‘பார்வதீ’ (மலையரசன் திருமகள்) என்னும் திருப்பெயர் சூட்டி அழைக்கலாயினர். காளியான இவளைத் தவம் செய்ய வேண்டாமென்று அவள் தாய் தடுத்ததால், ‘உமை’யென்னும் திருநாமத்தால் பிற்காலத்தில் புகழப் பெற்றாள்.

(ஒப்புநோக்குக:—

தாம் பார்வதீத்யாபி4ஜநேந நாம்நா

ப3ந்து4ப்ரியாம் ப3ந்து ஜநோ ஜுஹாவ ।

உமேதி மாத்ரா தபஸோ நிஷித்3தா4

பஶ்சாத் உமாக்2யாம் சுமுகீ2 ஜகா3ம ॥

— காளிதாசன், குமாரசம்பவம் 1—26)

நாரதா! பின் கல்வி கற்கும் வயது தொடங்கியதும் பார்வதீதேவி மகிழ்ச்சியோடு மனமொருமித்துச் சிறந்ததொரு குருவினிடம் கல்வி கற்கலானாள். சரத் காலம் வந்ததும் அன்னப்பறவைகள் தாங்களாகவே தேவருலக கங்கையை வந்தடைவது போலவும், இரவு தோன்றியதும் தெய்வத்தன்மை பொருந்திய மூலிகைகளின் ஒளி நாற்புறமும் பரவுவது போலவும் முற்பிறவியில் கற்ற கல்வியனைத்தும் தானாகவே அவளை வந்தடைந்தன.

(ஒப்புநோக்குக:—

ஒருமைக்கண் தான்கற்ற கல்வி ஒருவற்கு

எழுமையும் ஏமாப்பு உடைத்து.

— திருக்குறள் 398

‘ஒருவன் தன் பிறவியில் கற்ற கல்வி, ஏழு பிறப்பிலும், அது அவனுக்குச் சென்று உதவும்.’)

முனிவரே! இதுவரை இறைவியின் ஒரு திருவிளையாடல் பற்றித்தான் கூறினேன். இனி, மற்ற திருவிளையாடல்களைப் பற்றியும் கூறுகிறேன், பக்தியோடு கேள். (அத்தியாயம் 7)

* * *

முன்பொரு சமயம் நீ சிவபெருமானது அருளாணைப்படி மகிழ்ச்சியோடு இமவானது அரண்மனைக்குச் சென்றாய். நீயோ சிவபெருமானது உண்மை சொரூபத்தை நன்கறிந்தவன். அவரது திருவிளையாடல்கள் பற்றியும் நன்குணர்ந்தவன். நாரதா! நீ வருவதுகண்ட மலையரசன் இமவான் உடனே எழுந்திருந்து உன்னை வரவேற்றுப் பூஜித்துத் தன் மகளையும் அழைத்து வந்து, உன் திருவடிகளை வணங்கச் செய்தான். முனிவரேறே! பின் தானும் வணங்கித் தன் பேற்றை நினைத்து பெருமகிழ்ச்சி கொண்டு இருகைகளையும் கூப்பித் தலைவணங்கிக் கூறலானான்.

இமவான் கூறுகிறான்—— “நாரத முனிவரே! பிரும்மாவின் புதல்வர்களில் சிறந்த அறிஞரே! தாங்களோ அனைத்துமறிந்தவர்; கருணையோடு பிறருக்கு உதவி செய்வதிலேயே முனைந்து நிற்பவர். எனது மகளின் ஜாதகத்தைப் பார்த்து அதிலுள்ள நன்மை—தீமைகளைக் கூற வேண்டுகிறேன். என் மகள் யாருடைய தர்மபத்தினியாக அனைத்துச் செல்வங்களும் நிறைந்து வாழ்வாள்?”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிசிரேஷ்டரே! நீயோ உரையாடுவதில் வெகுசமர்த்தன். இடத்திற்கேற்ப பேசுபவன். அவ்வாறு உரையாடுவதில் குதூகலமுடையவனும்கூட. ஆகவே, மலையரசன் இமவான் இவ்வாறு வேண்டவே, நீ காளியான உமையம்மையின் திருக்கரத்தையும் அவளுடைய திருமேனியையும் கூர்ந்து நோக்கியபின் அவனிடம் இவ்வாறு கூறமுற்பட்டாய்.

நாரதர் கூறுகிறார்—— “மலையரசனே! மேனையே! உமது பெண் அமுதம் பொழியும் சந்திரனின் முதல் நாள் கலையைப் போல வளர்ந்து சகல லட்சணங்களும் உள்ளவளாகத் திகழ்கிறாள். தனது கணவருக்கு மிகவும் உகந்தவளாகவும், பெற்றோர்களது புகழை வளர்ப்பவளாகவும் இருப்பாள். பெண்மைக்கும் பெண்டிர் இனத்திற்கும் புகழ் சேர்க்கும் இவள் மாதர்குல மாணிக்கம். சுற்றத்தார் மகிழும்படி நடப்பவள். மலையரசனே! உன் மகளது திருக்கரத்தில் நன்மங்கல லட்சணங்களே நிரம்பியுள்ளன. அதிலும் ஒரே ஒரு ரேகை தனித்தன்மை வாய்ந்தது. அதன் உண்மையான பெருமை தெரியுமா? இதோ கேள். இவளுக்கு வாய்க்கப் போகும் கணவன் ஒரு பெரிய யோகி; திகம்பரன்; முக்குணங்களையும் கடந்தவன், ஆகவே நிர்குணன்; பற்றற்றவன்; தந்தை—தாய் இல்லாதவன் (அதாவது பிறப்பிலி); மானம், அவமானம் இரண்டிற்கும் அப்பாற்பட்டவன்; வேடமோ மங்களமற்றது.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! நீ கூறியதைக் கேட்ட இமவானும், அவன் மனைவி மேனையும் அதையே மெய்யெனவெண்ணிக் கவலையுற்றனர். ஆனால், ஜகந்நாயகியான சிவை, நீ கூறியதைக் கேட்டு அவ்விலக்கணங்களுள்ள சிவனே தனக்கு வரப்போகும் கணவர் என்பதை நினைந்து மனம் மகிழ்ந்தாள். ‘நாரதருடைய சொல் என்றும் பொய்த்ததில்லை’ என்று நினைத்த உமை, சிவபெருமானது திருவடித்தாமரைகளில் முழு மனதோடு மேலும் காதல் கொண்டாள். நாரதா! மனதளவில் துக்கித்த இமவான் உன்னிடம், “முனிவரே! அந்த தனித்தன்மை வாய்ந்த ரேகையின் பலனைக் கேட்டு என் மனம் மிகவும் கவலை கொண்டது. இதிலிருந்து என் மகளைக் காக்க நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்று கேட்டான்.

பெரும் உற்சாகத்தைத் தரும் நீ இமவான் கூறியதைக் கேட்டு, அவனுக்கு நன்மங்களங்கள் தரும் நன்மொழிகளால் மகிழ்ச்சியை ஊட்டியவண்ணம் கூறத் தொடங்கினாய்.

நாரதர் கூறுகிறார்—— “மலையரசனே! நான் கூறப்போகும் உண்மையை அன்போடு கேள். அது என்றுமே பொய்க்காது. கையில் உள்ள ரேகை என்பது பிரும்மதேவர் எழுதிய எழுத்து. அது பொய்யாகுமா? ஆகவே, மலையரசனே! நிச்சயமாக, உன் மகளுக்கு நான் கூறியது போன்ற கணவர்தான் வருவார். இதில் ஐயமே இல்லை. ஆனால், இந்த ரேகையினால் விளையும் தீயபயனிலிருந்து தப்ப ஓர் உபாயம் உள்ளது. அதை நான் கூறுவது போல் செய்தால் உனக்கு நன்மையே விளையும். நான் கூறியதைப் போன்ற வரன் சிவபெருமான் ஒருவரே. சர்வ வல்லமை படைத்த அவர், திருவிளையாடல்கள் புரிவதற்காகப் பலப்பல திருமேனிகளைத் தாங்குகிறார். நம் கண்களுக்கு அவலட்சணம் போல் தெரியும் அவரது லட்சணங்கள் அனைத்தும் உயரிய திருக்குணங்களின் லட்சணங்களே ஆகும். சர்வ வல்லமை படைத்தவன் பக்கலில் இருக்கும் ஒரே ஒரு குற்றமும் அவனுக்குக் குற்றமாகாது. அற்பனுக்குத்தான் அது குற்றமாகும். இதில் சூரியன், அக்னி, கங்கை ஆகிய மூவரையும் முன்னுதாரணமாகப் பார். (சூரியனிடம் ‘வெம்மை’ என்னும் குறை உள்ளது. ஆனால் அது இல்லையேல் உலகிற்கு வெம்மை ஏது? ஆகவே, அதுவே அதற்கு நற்குணம். அக்னி எதையும் எரிக்கும். ஆனால் அப்படி எரிக்கவில்லையெனில் உலகில் குப்பைக்கூளங்கள்தான் நிறைந்திருக்கும். கங்கையில் அனைத்து நீரும்தான் கலக்கிறது. ஆனால், அதன் புனிதத்தன்மைக்கு மாசு இல்லையே! அதுபோலத்தான் சிவபெருமானிடம் உள்ள அவலட்சணங்களனைத்தும் உலகின் நன்மைக்கே ஆகும்.)

ஆகவே நீ உண்மையை உணர்ந்து உன் மகளைச் சிவபெருமானுக்கே திருமணம் செய்து வை. சிவபெருமானன்றோ அனைத்திற்கும் ஒரே தலைவர்; அனைவரும் தொழுதேத்தப்படுபவர்; வேண்டுதல் வேண்டாமை அற்றவர்; பெருந்திறலுடையவர்; அழிவற்றவர்; விரைவிலேயே மகிழ்ச்சி கொள்பவர். (அதனாலன்றோ அவரை ‘ஆசுதோஷீ’ என்கிறது வேதங்கள்.) உன் மகளை அவர்தான் மணப்பார். அவரோ தவத்திற்கு இரங்குபவர். உமை தவம் செய்வாளேயாகில் அனைத்தும் எளிதில் முடியும். சர்வ வல்லமை படைத்த அவர், இந்திரனது வஜ்ரப்படையையும் தகர்ப்பவர். பிரும்மாதிதேவர்கள் அவரது அடிமைகள். அவர் அனைவருக்கும் இன்பமளிப்பவர்.

பார்வதீபிராட்டி சிவபெருமானுக்கு மனைவியாகப் போகிறாள்; ஸ்ரீருத்ரருக்கு உகந்தவள். ஏனெனில் அவள் பெருங்கற்பரசி; உயர்ந்த விரதங்களை ஏற்றிருக்கிறாள்; தாய்தந்தையருக்குப் பேரின்பம் அளிப்பவள். இவள் தவம் செய்து சிவபெருமானது உள்ளத்தைத் தன்வயமாக்குவாள். அச்சிவபெருமானும் இவளைத் தவிர வேறு யாரையும் மணக்க மாட்டார். இவர்கள் இருவரது அன்புக்காதலும் ஒன்று போன்றதே. இவ்வளவு உயர்ந்த பிரேமை (அன்புக்காதல்) இதுவரை எவரிடமும் தோன்றியதும் இல்லை; இப்போதும் இல்லை; இனி வரப்போவதும் இல்லை. மலையரசனே! இவர்கள் தேவர்களது காரியங்களை நிறைவேற்றி வைப்பவர்கள். அவர்களுக்கு நேர்ந்த இழப்புக்களை இவர்கள்தான் திரும்பவும் சரி செய்தளிக்கப் போகிறார்கள். தங்களது மகளை மணந்த பின்பே, சிவபெருமான் ‘அர்த்தநாரீசுவரர்’ (மாதொருபாகன்) ஆகப் போகிறார். (முன்பு சதீதேவியை இழந்து பிரிந்து வாடும்) சிவபெருமானும், உன் மகளும் முன்பு பிரிந்தவர்கள்; இப்பொழுது இணையப் போகிறார்கள். உன் மகள் தவத்தினால் சர்வேசரான சிவனைத் தன்வயமாக்கி, அதனால் அவரது உடலில் பாதியைத் தன்வயமாக்கிக் கொண்டு, அவரது மனைவியாகப் போகிறாள். மலையரசனே! உன் மகளைச் சிவபெருமானைத் தவிர வேறு எவருக்கும் மணம் செய்விக்காதே. இது தேவ ரகசியம். ஆகவே, இதை எப்பொழுதும் வெளிப்படுத்தவே கூடாது.”

இமவான் கூறுகிறான்—— “நாரத முனிவரே! தாங்கள் பரமஞானி. நான் இப்பொழுது கூறப்போவதைக் கேட்க, நீங்கள் மனம் மகிழ்வீர்கள். தேவர்களுக்கும் மூவர்க்குமெட்டாத பரமசிவன் பற்றறுத்து மனதையடக்கித் தவம் செய்கிறார். தேவரிஷியே! தியான யோகத்தில் அமர்ந்து, பரப்பிரும்மத்திலேயே மனதை நிறுத்தியுள்ள சிவபெருமான் எவ்வாறு தன் மனதை அதிலிருந்து நீக்குவார்? தியானத்தை விடுத்துத் திருமணத்தில் எவ்வாறு மனங்கொள்வார்? என்பதே எனது பெரும் சந்தேகம். நன்கு சுடர்விட்டெரியும் விளக்கு போன்ற ஒளி, அழிவற்ற தன்மை, உலகியல் மாயையான பிரகிருதியைக் கடந்த நிலை, வேறுபாடற்ற நிலை, குணங்களற்ற நிலை, சில சமயங்களில் குணக்குன்றாக விளங்குதல், ஒப்புமையற்ற தன்மை, பற்றற்ற நிலை ஆகியவனைத்தும் கொண்ட எந்தவொரு பரப்பிரும்மம் உண்டோ, அந்தப் பரப்பிரும்மமேதான் இந்த சதாசிவன் என்னும் திருப்பெயரையும் திருமேனியையும் தாங்கி நிற்பவர். ஆகவேதான் எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து காண்கிறார். வெளிப்புற உணர்வோ, ஆன்மாவற்ற பொய்ப் பொருட்களில் நோக்குதலோ இல்லை. முனிவரே! இங்கு வரும் கின்னரர்கள், அவரைப் பற்றி இப்படித்தான் பேசுகிறார்கள் என்பது எங்கும் கேட்கிறதே! இதுவென்ன பொய்யா? மேலும், சிவபெருமான் முன்பொரு சமயம் சதீதேவியிடம், ‘தக்ஷன் மகளே! என் அன்பே! உன்னைத் தவிர, நான் வேறு எந்தவொரு பெண்ணையும் எனது மனைவியாக ஏற்றுக் கைப்பிடிக்க மாட்டேன். இது முற்றிலும் சத்தியம்’ என சத்தியம் செய்துள்ளதாகக் காதிற்கெட்டியுள்ளது. இது முன்பு சதீதேவிக்குச் செய்து கொடுத்துள்ள அருளாணை. இப்பொழுது சதீதேவி இறந்த பிறகு, அவர் வேறொரு பெண்ணை எவ்வாறு கைப்பிடிப்பார்?”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— இதைக் கேட்ட நீ இமவானிடம் கூறப் புகுந்தாய்—— “நல்லறிஞனான மலையரசே! இது பற்றி நீ கவலை கொள்ள வேண்டாம். இந்த உன் மகளான காளிதேவிதான் முன்பு தக்ஷன் பெண்ணான சதீதேவி. அப்பொழுது, அனைத்து நலன்களையும் அருளும் ‘சதீதேவி’ என்பதே இவளது திருநாமம். அந்தச் சதீதேவிதான் தக்ஷனது மகளும் சிவனது அன்பு மனைவியும். தன் தந்தை செய்யும் வேள்வியில் தனக்கும் தன் கணவர் சிவபெருமானுக்கும் நேர்ந்த அவமானம் கண்டு சினந்து, தன்னுடலை (வேள்வித்தீயில்) நீத்தாள். அந்தச் சதீதேவிதான் உன் திருமாளிகையில் திருவவதாரம் செய்துள்ள உனது அன்பு மகள் ஜகதாம்பிகையான இறைவி. இந்த பார்வதீதேவி, பகவான் சிவனை மணப்பாள் என்பதில் ஐயமேயில்லை.”

நாரதா! இவையனைத்தையும் நீ இமவானிடம் விரிவாகக் கூறினாய். அன்பையும் பக்தியையும் வளர்க்கக் கூடியதே பார்வதீதேவியின் முற்பிறவி சரித்திரம். காளியான பார்வதீதேவியின் முற்பிறவி முதலியன பற்றி நீ கூறக் கேட்ட இமவான், அவன் மனைவி மற்றும் மகன் ஐயம் தீர்ந்தவர்களாயினர். காளியான இறைவியும் தன் முற்பிறவி சரிதத்தைக் கேட்டு வெட்கத்தால் தலைகுனிய முகமலர்ச்சி கொண்டாள். மலையரசனான இமவான் பார்வதியின் சரித்திரத்தைக் கேட்டு மகிழ்ந்து, அவளை உச்சிமுகர்ந்து தன்னருகிலேயே அமர்த்திக் கொண்டான்.

நாரதா! பின்பு நீயும் மகிழ்ச்சியோடு சுவர்க்கம் சென்றாய். இமவானும் மனதில் ஆனந்தம் பொங்கச் செல்வச்செழுமை மிகுந்த தன் அரண்மனை சென்றான். (அத்தியாயம் 8)

அத்தியாயம் : ஒன்பதும் பத்தும்

மேனையும் இமவானும் கலந்துரையாடல்; பார்வதியும் இமவானும் கண்ட கனவு; சிவபெருமானிடம் செவ்வாய் கிரகம் தோன்றுதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! நீ சுவர்க்க உலகம் சென்றபின் சிறிது காலம் கழித்து ஒருநாள் மேனை, தன் கணவனான இமவானிடம் சென்று வணங்கி நின்று அன்போடு வணக்கமாகக் கூறலானாள்.

மேனை கூறுகிறாள்—— என் கணவரே! அன்றொரு நாள் நாரதர் கூறியதைப் பெண்மை காரணமாக நான் நன்கு புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. ஆனால், நம் பெண்ணின் திருமணம் நல்ல அழகுள்ளவனுடன்தான் நடக்கவேண்டுமென்பதே என் வேண்டுகோள். அத்திருமணம் இதுவரையில் இல்லாத ஓர் உயர்ந்த அற்புதமான ஆனந்தத்தைத் தருவதாக இருக்கவேண்டும். பார்வதிக்கு வரும் கணவன், அனைத்து நல்லிலக்கணங்களும் நற்குடிப்பிறப்பும் கொண்டவராக இருக்க வேண்டும். என் உயிரைவிட என் பெண் எனக்கு அதிகப் பிரியமானவள். அவள் மகிழ்ச்சியும் இன்பமும் பெறுமாறு உள்ள நல்லதொரு வரனை அடையவேண்டுமாறு செய்ய நான் வணங்கிக் கேட்டுக் கொள்கிறேன்.” இவ்வாறு கூறிவிட்டுக் கண்களில் நீர்வழிய மேனை தன் கணவரது திருவடிகளை வணங்கினாள். அறிஞனான இமவான் அவளை வாரித்தூக்கியெடுத்து உண்மையை உணருமாறு கூறத் தொடங்கினான்.

இமவான் கூறுகிறான்—— “மேனையே! நான் கூறும் உண்மையைக் கேள், கலங்காதே. நாரத முனிவர் கூறியது என்றும் பொய்க்காது. உனக்கு உன் மகள் மீது உண்மை அன்பு இருக்குமேயானால், அவள் பக்தியோடு மனதை ஒருநிலைப்படுத்திச் சிவபெருமானைக் குறித்துத் தவமியற்றச் சொல். மேனையே! அவளது தவத்திற்கு மகிழ்ந்து சிவபெருமான், அவளைத் திருமணம் செய்து கொள்வாரேயாகில், அனைத்தும் நலமாக முடியும். நாரத முனிவர் கூறியபடி தீயனவும் அமங்களமும் அகலும். சிவபெருமானிடம் அனைத்து அமங்களங்களும்கூட நன்மங்களமாகவே ஆகும். ஆகவே உன் மகளைச் சிவபெருமானை நோக்கித் தவம் செய்யச் சொல்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! இமவான் கூறியதைக் கேட்டு மகிழ்ந்த மேனை, தன் மகளுக்கு நல்வார்த்தைகள் கூறித் தவத்தில் ஈடுபாடு கொள்ளச் செய்யவெண்ணி, அவளது இருப்பிடம் சென்றாள். ஆனால், தன் மகளது திருமேனியின் மென்மை கண்டு வருந்தினாள். அதனால், கண்களில் நீர் பெருகியது. ஆகவே, அவளுக்குத் தன் மகளைத் தவம் செய்யச் சொல்ல மனதில் திறனில்லை. ஆனால் பார்வதீபிராட்டி, தன் தாயின் மனநிலையை நன்கு புரிந்து கொண்டாள். அனைத்துமறிந்தவளான பரமேசுவரி காளிகாதேவி, தன் தாயைத் தேற்றியவண்ணம் கூறத் தொடங்கினாள்.

பார்வதீதேவி கூறுகிறாள்—— “தாயே! நீங்களோ அனைத்துமறிந்தவர். நான் சொல்வதைக் கேளுங்கள். நேற்றிரவு விடிவோரையில் பிரும்மமுகூர்த்தத்தில் நான் கண்டதோர் கனவினைக் கூறுகிறேன். தாயே! கனவில் கருணையுள்ளம் கொண்ட ஒரு சிறந்த அந்தணத் தவசி, ‘சிவபெருமான் மகிழ்ச்சி கொள்ளுமாறு ஓர் உயர்ந்த தவம் செய்’ எனக் கூறி, எனக்கு உபதேசித்தார்.

நாரதா! இதைக் கேட்ட மேனை, உடனே தன் கணவரை அழைத்துத் தன் மகள் கண்ட கனவினை முழுவதுமாக அவரிடம் கூறினாள். அதனால், இமவானும் மகிழ்ச்சி கொண்டு தன் மனைவிக்கு அறிவுறுத்திக் கூறலானான்.

மலையரசன் கூறுகிறான்—— “அன்பானவளே! நானும் நேற்றிரவு ஒரு கனா கண்டேன். அதையும் அன்போடு கேள். வரனைப் பற்றி நாரதர் கூறிய அனைத்து இலக்கணங்களும் பொருந்திய ஓர் உயர்ந்த தவசி பெருமகிழ்ச்சியோடு தவம் செய்யவெண்ணி, நம் அரண்மனைக்கருகில் வந்தார். அவரைக் கண்டதும் பெருமகிழ்ச்சி கொண்ட நான், நம் மகளையும் உடன் அழைத்துச் சென்றேன். அவர்தான் நாரதர் கூறியவரனான சிவபெருமான் என்று எனக்குத் தோன்றியது. நானும் நம் மகளை, அவருக்குப் பணிவிடை செய்யச் சொல்லிவிட்டு, அவரையும் இவளது பணிவிடையை ஏற்றுக்கொள்ளும்படி வேண்டினேன். ஆனால், அவர் அதை ஒத்துக்கொள்ளவில்லை. ஸாங்கிய ரீதியிலும், வேதாந்த ரீதியிலும் (அகம்புற வழிகளில்) எங்களுக்குள் பெருத்ததொரு விவாதம் மூண்டது. பின்பு, அவரது கட்டளைப்படி என் பெண் அங்கேயே தங்கி, அவரையே மனதில் நினைத்தவண்ணம் பக்தியோடு அவருக்குப் பணிவிடை செய்யலானாள். இதுதான் நான் கண்ட கனவு. ஆகவே, மேனையே! இக்கனவின் பயன் என்ன? எனச் சற்று பொறுத்துதான் பார்ப்போமே. இப்பொழுது இதுதான் சரியெனத் தோன்றுகிறது. நீயும் சிந்தித்துப் பார்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரத முனிவரே! இவ்வாறு கூறிவிட்டு, இமவானும் மேனையும் தூய மனதுடன் தாம் கண்ட கனவின் நற்பலனை எதிர்நோக்கிக் காத்திருந்தனர். தேவரிஷியே! நீயோ சிவனடியவர்களில் தலைசிறந்தவன். சிவபெருமானது திருப்புகழ் மிகவும் பரிசுத்தமானது; மங்களங்கள் தருவது; பக்தியைப் பெருக்கும் உத்தம சாதனம். ஆகவே, இதை அன்போடு கேள்.

தக்ஷனது வேள்வியை அழித்துத் திரும்பிக் கயிலை வந்த சிவபெருமான், தன் மனைவியின் பிரிவாற்றாமையால் மனம் கலங்கித் தன் உயிர்க்கும் மேலான காதல் மனைவி சதீதேவியையே சிந்தித்தவண்ணம் இருந்தார். தன் அணுக்கத்தொண்டர்களிடம் சதியின் பிரிவாற்றாமையைச் சொல்லி வருந்தி, அவளுடைய குணநலன்களைப் பாராட்டிச் சோகித்தார். இவையனைத்தும் உலகியல் நடைமுறையை எடுத்துக்காட்டவே, அவர் புரிந்த திருவிளையாடல்கள். இல்வாழ்வானது அழகிய நிலையையும் வழிமுறைகளையும் வெறுத்துத் திகம்பரனாக அனைத்துலகங்களிலும் பித்தனைப் போலச் சுற்றித் திரியலானார். திருவிளையாடல்கள் புரிவதில் வல்லவரான அவர், ‘காதல் மையல் கொண்டவன், காதலியின் பிரிவாற்றாமையினால் எவ்வாறிருப்பான்?’ என்பதை உலகினருக்கு எடுத்துக்காட்டினார். சதியின் விரகதாபத்தில் துன்பமுற்ற பகவான், எங்கு சுற்றியும் அவளைக் காணாது திரும்பவும் கயிலை வந்தடைந்தார். பின் மனதை ஒருநிலைப்படுத்திச் சமாதிநிலையில் அமர்ந்தார். அந்நிலை அனைத்துத் துன்பங்களையும் துடைக்கக் கூடியதல்லவா? சமாதி நிலையில் அழிவற்ற தனது ஆன்ம சொரூபத்தையே சிந்தித்திருந்தார். முக்குணங்களையும் கடந்த இறைவன், வெகுகாலம் வரை அந்தச் சமாதிநிலையிலேயே நிலைத்திருந்தார். மாயைக்குத் தலைவரும் விகாரமற்ற பரப்பிரும்மமும் அவர்தானே! எண்ணற்ற ஆண்டுகள் கழிந்து, அவர் தன் சமாதிநிலையிலிருந்து மீண்டார். அதன்பின் நடந்த நிகழ்ச்சிகளைக் கூறுகிறேன், கேள்.

அப்பொழுது சிவபெருமானது களைப்பினால் நெற்றியிலிருந்து ஒரு துளி வியர்வை நிலத்தில் விழுந்தது. உடனே, அத்துளி ஓர் ஆண்குழந்தையாக மாறிற்று. அக்குழந்தை நான்கு திருக்கரங்களும், சிவந்த திருமேனியும் கொண்டு அழகே வடிவெடுத்தது போன்றிருந்தது. ஒப்புயர்வற்ற காந்தி (எழில்); கண்கள் கூசும் ஒளி. இருந்தும் உலகியலுக்கேற்ப அக்குழந்தை அழத் தொடங்கியது. இதைக் கண்ட பூமிபிராட்டி, சிவபெருமானுக்கு பயந்து அழகிய ஒரு பெண் வடிவங்கொண்டு அங்கு தோன்றி, அழகு மிளிரும் அக்குழந்தையைத் தூக்கித் தன் மடியிலிருத்தித் தன் திருமுலைத்தடங்களிலிருந்து பெருகும் பாலை ஊட்டினாள். அன்போடு பன்முறை முத்தமிட்டாள். தன் மகனாகவே எண்ணிச் சிரித்து விளையாடினாள். பரமசிவனாரது திருவருளை வாங்கித் தந்தருளும் பூமிபிராட்டி மனமுவந்து அக்குழந்தைக்குத் தாயானாள்.

சிவபெருமானன்றோ அனைத்தையும் படைப்பவர்; அனைத்தும் அறிந்தவர்; என்றும் குதூகலமுடையவர்; அனைத்தினுள்ளும் நீக்கமற நிரம்பி நிற்பவர். இதைக் கண்டு அவர் சற்றே சிரித்தவண்ணம் பூமிபிராட்டியிடம் கூறலானார்—— “பூமிதேவியே! நீ பெரும் புண்ணியம் செய்தவள். இக்குழந்தையை அன்போடு வளர்த்து வா. இவன் பெருவொளி படைத்த எனது வியர்வைத் துளியில் உன்னிடம் தோன்றியுள்ளான். பூமியே! எனது வியர்வையிலிருந்து தோன்றியவனாயினும், இவன் உன் பெயரில் உன் மகன் என்றே புகழ் பெறுவான். ஆத்யாத்மிகம், ஆதிபௌதிகம், ஆதிதெய்விகம் என்னும் முத்தாபங்களும் அற்றவன்; நற்குணசாலி; பூமியை (நிலத்தை)த் தருவன். இவன் எனக்கும் இன்பமளிப்பான். உன் விருப்பம்போல் இவனை எடுத்துக் கொள்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! இவ்வாறு கூறி மௌனமேற்ற சிவபெருமானது பிரிவாற்றாமையின் துக்கம் சற்றே குறைந்தது. அவருக்கென துன்பமேது? உலகியலையே எடுத்துக்காட்டுகிறார். உண்மையில் சான்றோர்கள் போற்றும் அவர் விகாரமற்ற பரம்பொருளல்லவா? சிவபெருமானது கட்டளையை ஏற்ற பூமிபிராட்டி, தன் மகனுடன் தன்னிருப்பிடம் சென்றாள். அதனால், எல்லையற்ற இன்பமடைந்தான். அக்குழந்தை ‘பௌமன்’ (செவ்வாய் கிரகம்) என்னும் பெயரில் புகழ் பெற்று வளர்ந்து காளைப்பருவம் அடைந்தபின், காசியம்பதி சென்று வெகுகாலம் சிவபெருமானுக்குப் பணிவிடைகள் புரிந்தான். காசி விசுவநாதரின் அருளைப் பெற்று ஒன்பது கோள்களில் ஒருவனாக ஆகி, சுக்கிர கிரக உலகிற்கும் மேலுள்ள உயர்ந்த தெய்விக உலகிற்குச் சென்றான்.

அத்தியாயம் : பதினொன்று

சிவபெருமான் தவம் செய்ய ‘கங்கோத்ரீ’ என்னும் மலைக்குச் செல்லுதல்; இமவான் அங்கு வேறெவரும் புகாதவாறு தடுத்தல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! உலகமெல்லாம் கொண்டாடும் சக்தியின் சொரூபமான பார்வதீபிராட்டி, இமவானின் அரண்மனையில் அவனது திருமகளாக வளர்ந்து வந்தாள். அவளுக்கு எட்டு வயதானபோது சதீதேவியின் பிரிவால் வாடும் சிவபெருமானுக்கு அவள் பிறந்துள்ளது தெரிய வந்தது. அவளை மனதில் நினைந்து நினைந்து இதயத்தில் பெருமகிழ்ச்சி கொண்டார். இதற்கிடையில் உலகியலுக்கேற்ப சம்புவான இறைவன் மனதை ஒருநிலைப்படுத்தத் தவம் செய்ய நினைந்து, நந்தி முதலிய தன் அணுக்கத்தொண்டர்களுடன் இமயமலையின் உயரிய சிகரமான கங்காவதாரம் (கங்கோத்ரி) என்னும் புண்ணியத்தலத்திற்குச் சென்றார். இவ்விடத்தில்தான் முன்பொரு சமயம் பிரும்மலோகத்திலிருந்து கிளம்பிய பரமபாவனமான கங்காநதி, உலகின் பாவக்குவியல்களையெல்லாம் அழித்துத் தொலைக்க, முதன்முதலில் இந்நிலவுலகில் வந்து இறங்கினாள். புலன்களையெல்லாம் அடக்கிய இறைவன் அவ்விடத்திலேயே அமர்ந்து தவம் செய்யத் தொடங்கினார்.

‘ஆலஸ்யம்’ என்னும் சோம்புதலை ஒழித்தார். சுத்த சைதன்யமான, அறிவே வடிவெடுத்த, நித்தியமான, ஒளிமயமான, நிராமயமான, அனைத்துலக வடிவான, சித் ஆனந்த சொரூபமான, இரண்டற்ற, தனக்கென்று எந்தவொரு தாங்குதலுமின்றித் தானே அனைத்தையும் தாங்குவதாக, தன்னுள் தானாகவே விளங்கும் ஆன்மநாயகரான பரப்பிரும்மத்தை ஒருநிலைப்பட்ட மனதுடன் சிந்திக்கலானார். இவ்வாறு சிவபெருமான் தியானத்தில் அமரவே நந்தி, பிருங்கி முதலிய சிவபார்ஷத கணங்களும் தியானத்தில் அமர்ந்தனர். அப்பொழுது சில பிரமத கணங்கள் பரமனான சிவபெருமானுக்குப் பணிவிடைகள் செய்தன. அனைவரும் எந்தவொரு சத்தமுமின்றி அமைதியாக மௌனம் காத்தனர். சிலர் தலைவாயிலைக் காத்து நின்றனர்.

இச்சமயத்தில் மலையரசனான இமவான் மூலிகைகள் நிறைந்துள்ள அந்த ஓஷதி பர்வதத்தின் சிகரத்திற்கு சிவபெருமான் வந்துள்ளதையறிந்து, அவரிடம் கொண்ட மரியாதையினால் தன் பணியாட்களுடன் அங்கு வந்து, அவரை வணங்கிப் பூஜித்து மகிழ்ச்சியோடு இருகைகளையும் கூப்பியவண்ணம் அழகுறத் துதிக்கலானான்—— “இறைவனே! இன்றுதான் என் பெரும்பேறு பலிதமாயிற்று. ஏனெனில், தாங்கள் இங்கு வந்தருளி இருக்கிறீர்களே! இன்று என்னைப் பிறவிப்பயனைப் பெற்றவனாக்கினீர்கள். தங்களை ‘ஏழைப்பங்காளன்’ என்று சான்றோர்கள் வர்ணிக்கிறார்களென்றால் அது சர்வ நிச்சயம்தானே. இன்று என் பிறவியும் வாழ்வும் பயனுடையதாயிற்று. இன்று தாங்கள், தங்கள் பொன்னடிகளை இங்குச் சாற்றியதாலேயே என் பிறவி, வாழ்வு என அனைத்தும் பயனுடையதாயின. என்னையும் தங்களது அடியவன் என்று கொண்டு பணிவிடை செய்ய எனக்குக் கட்டளையிட வேண்டுகிறேன். வேறு எந்தவோர் எண்ணமுமின்றி மகிழ்ச்சியோடு தங்களுக்குச் சேவை செய்யவேண்டும் நான்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! மலையரசன் இவ்வாறு வேண்டுவதைச் செவியுற்ற சிவபெருமான் சற்றே தன் கண்களைத் திறந்து, தன் பணியாளர்களுடன் அவனை நோக்கினார். தனது சேவகர்களுடன் இமவான் அங்கு வந்துள்ளதைக் கண்ட சிவபெருமான் தியானயோகத்தைக் கலைத்துச் சற்றே புன்சிரிப்புடன் கூறலானார்.

சிவபெருமான் கூறுகிறார்—— “மலைமன்னனே! நான், உனது கொடுமுடியில் தனித்திருந்து தவம் செய்ய வந்துள்ளேன். இங்கு யாரும் வராதவண்ணம் ஏதாவது ஏற்பாடு செய். நீ பெருமனம் படைத்தவன்; தவத்திற்கே இருப்பிடம்; முனிவர்கள், தேவர்கள், அரக்கர்கள் மற்றுமுள்ள சான்றோர்கள் ஆகிய அனைவருக்கும் புகலிடமாக உள்ளவன்; அந்தணர்கள் வாழுமிடம்; கங்கை உன்மேல் பொழிவதால் நீ என்றென்றும் பரிசுத்தமானவன்; பிறருக்கு உதவுபவன்; அனைத்து மலைகட்கும் ஆளுமை கொண்ட ஒப்பற்ற மலையரசன். இங்கு உன் தயவில் கங்கோத்ரீ என்னும் சிகரத்திலிருந்து கொண்டு மனதையும் புலன்களையும் அடக்கி, மகிழ்ச்சியாகத் தவம் செய்யப் போகிறேன். மலையரசனே! என் தவத்திற்கு எந்தவொரு இடையூறும் நேராதவண்ணம் வேண்டுவன செய். அதையும் மகிழ்ச்சியோடு செய். இதுவே நீ, எனக்குச் செய்யும் பெருஞ்சேவையாகும். நான் கூறியதை மனங்கோணாது நன்கு செய்துவிட்டு, நீ உன் அரண்மனைக்குச் செல்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! இவ்வாறு கூறி மௌனமேற்ற இறைவனிடம் இமவான் அன்பொழுகக் கூறலானான்—— “உலக நாயகரே! பரம்பொருளே! இன்று இங்கு என்னிடத்தில் எழுந்தருளிய தங்களை வரவேற்று உபசரித்துப் பூஜித்ததே, எனது பெரும்பேறாகும். அவ்வாறிருக்க, யான் தங்களிடம் வேண்டுவதற்குத்தான் என்ன இருக்கிறது? எவ்வளவோ மகான்கள் பெருமுயற்சி கொண்டு கடுந்தவம் இயற்றியும் தங்களைக் காணகில்லார். அவ்வாறிருக்க, தாங்களே இன்று இங்கு வந்து எழுந்தருளியிருக்கிறீர்கள். மேலும், தவம்செய்ய என் மலைமுகட்டிற்கே வந்துள்ளமையால் என்னைவிடப் பேறு பெற்றவரோ, புண்ணியம் செய்தவரோ வேறொருவர் இருக்க முடியாது. தேவர்கோனான இந்திரனைவிட யானே பெரும் பாக்கியசாலி. மேலும், தாங்கள் மட்டும் தனித்தின்றி, சிவனடியார்களுடனல்லவா நேரில் வந்து எழுந்தருளி அருள்புரிந்திருக்கிறீர்கள். இறைவனே! தாங்களோ சர்வ சுதந்திரர். எவ்வித இடையூறிமின்றி இங்கு தவம் செய்யலாம். நானோ தங்களது அடியவன். ஆகவே, தங்கள் கட்டளைப்படி பணி செய்வேன்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! இவ்வாறு கூறிய இமவான் உடனே தன் அரண்மனைக்குச் சென்று, தன் மனைவி மேனையிடம் அனைத்தையும் விளக்கமாகக் கூறினான். பின்பு, தன்னோடு வந்திருந்த பணியாளர்கள், சேவகர்கள் முதலிய அனைவரையும் அழைத்துப் பின்வருமாறு அறிவுறுத்தினான்.

இமவான் கூறுகிறான்—— “என் கட்டளையை ஏற்று, இன்று முதல் என் மலைமுகட்டில் இருக்கும் கங்காவதரணம் (கங்கோத்ரி) என்னுமிடத்திற்குத் தவறியும் யாரும் செல்லக் கூடாது. யாராவது சென்றால் அத்தவறு செய்த கசடனை நிச்சயம் கடுமையாகத் தண்டிப்பேன்.” இவ்வாறு தன் பணியாட்களுக்குக் கட்டளையிட்ட இமவான், இடையூறுகளைத் தவிர்க்க மேற்கொண்ட முயற்சியைப் பற்றி இனிக் கூறுகிறேன், கேள்.

அத்தியாயம் : பன்னிரண்டு

பார்வதீபிராட்டி இறைவனுக்குப் பணிவிடை செய்ய இமவான் வேண்டுதல்; சிவபெருமான் காரணங்கூறி மறுத்தல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! இதன்பின் மலைமன்னன் இமவான் உயர்ந்த புஷ்பங்களையும் பழங்களையும் எடுத்துக் கொண்டு, தன் மகள் பார்வதியுடன் பெருமகிழ்ச்சியோடு சிவபெருமானிடம் சென்று தியானத்தில் அமர்ந்திருக்கும் மூவுலகநாதரான சிவபெருமானை வணங்கி, தன் ஒப்பற்ற மகளான காளியை (பார்வதியை) மனமுவந்து அவருக்குப் பணிவிடை செய்ய அர்ப்பணித்தான். பழம்—புஷ்பங்கள் ஆகியனவற்றையும், தன் மகளையும் அவர் முன்னிறுத்திய இமவான், பகவானிடம் “இறைவா! என் மகள் பார்வதீ நிலவணிந்தபிரானான தங்களுக்குப் பணிவிடை செய்ய மிகவும் ஆவலாக இருக்கிறாள். ஆகவே, தங்களைச் சேவிக்க விரும்பியே இவளையும் உடன் அழைத்து வந்துள்ளேன். இவள் தன்னிரு தோழிகளோடு தங்களுக்குப் பணிவிடை செய்வாள். எம்பிரானே! என்மேல் தங்களுக்குக் கருணையுள்ளம் உளதேயாகில், இந்த என் பெண் தங்களுக்குப் பணிவிடை செய்ய கட்டளையிட்டு அருளுங்கள்” என்று வேண்டி நின்றான்.

மனதைக் கவரும் அழகே வடிவெடுத்த கன்னியான பார்வதியைக் கண்ட சிவபெருமான், உடனே தன் கண்களை மூடிக் கொண்டு முக்குணங்களையும் கடந்து நிற்கும் அழிவற்ற பரம்பொருள் தத்துவமான தன் ஆன்ம சொரூபத்தைத் தியானிக்கத் தொடங்கினார். எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து விளங்கும் சடையுடை எம்பொருமானான சந்திரசேகரக் கடவுள் — வேதங்களின் உச்சியில் திகழ்பவர் — பத்மாசனத்தில் அமர்ந்து கண்மூடித் தவத்திற்காட்பட்டார். இதைக் கண்ட இமவான் திரும்பவும் அவரது திருவடிகளில் தலைதாழ்த்தி வணங்கினான். உண்மையில் எக்குறைகளுமற்றவனாகிலும் இப்பொழுது ‘இறைவன் எனது வேண்டுகோளை ஏற்றுக் கொள்வாரா, இல்லையா?’ என்னும் சந்தேகத்தில் அவன் மனம் ஊசலாடியது. சொல்லின் செல்வனான இமவான், அகில உலகங்கட்கும் ஒப்பற்ற ஒரே உறவினரான சிவபெருமானிடம் கூறலானான்.

இமவான் கூறுகிறான்—— “இறைவா! மகாதேவா! கருணைக்கடலே! நலமே செய்யும் பரனே! நானோ தங்களையே சரணம் பற்றியுள்ளேன். சற்றே கண்களைத் திறந்து இந்த எளியவனைக் காணக் கூடாதா? சிவனே! மங்களமானவரே! தலைமைக்கும் தலைவரே! அகில உலகங்கட்கும் ஆனந்தமளிப்பவரே! இறைவா! தேவதேவரே! துன்பங்கள் அனைத்தையும் நீக்கியருள்பவரல்லவா தாங்கள்! நான் தங்களைத் திரும்பத் திரும்ப வணங்கி வேண்டுகிறேன். நான் தினமும் என் மகளுடன் இங்கு வந்து தங்களைத் தரிசிக்க அனுமதி தாருங்கள்.”

இதைச் செவிமடுத்த தேவதேவரான சிவபெருமான் தியானத்தை விடுத்துக் கண்களைத் திறந்துச் சற்றே சிந்தித்தவண்ணம், “மலையரசனே! நீ, உன் மகளை உனது திருமாளிகையிலே விட்டுவிட்டு, அதன்பின் தினமும் என்னைத் தரிசிக்க வரலாம். இல்லையேல் தரிசிக்க வரவேண்டாம்” என்று கூறி நின்றார்.

சிவபெருமான் இவ்வாறு கூறவே, பார்வதியின் தந்தையான இமவான் தலைவணங்கிப் பேசலானான்— “இறைவா! என்ன காரணம் பற்றி, நான் என் மகளையும் அழைத்துக் கொண்டு தங்களைத் தரிசிக்க இங்கு வரக்கூடாது? இவள், தங்களுக்குப் பணிவிடை செய்யத் தகுதியற்றவளா? ஏன் இவளை அழைத்து வரக்கூடாது என்கிறீர்கள் என்பதுதான் புரியவில்லை.”

இவ்வாறு கூறக் கேட்ட எருதுக்கொடியோனான சிவபெருமான் சற்றே நகைத்தவண்ணம் சில தீய யோகியரது உலகியல் நடைமுறையைச் சுட்டிக்காட்டிக் கூறுவாராயினர்—— “மலைமன்னனே! உனது மகளோ இடையழகி; மெலிந்த மென்மை படைத்த திருமேனி உடையவள்; நிலவொளியொத்த திருமுகத்தள்; பெண்மைக்கு வகுத்ததோர் இலக்கணமாய் அமைந்தவள். ஆகவேதான் இவளை இங்கே என்முன் அழைத்து வராதே என்று பன்முறை உன்னைத் தடுக்கிறேன். வேதமுணர்ந்த அறிஞர்கள் பெண்களை மாயையின் வடிவம் என்கிறார்கள். பெரும்பாலும் இளமங்கையர் தவம் செய்வோர்களது தவத்திற்கு ஊறுவிளைவிப்பவர்களே ஆகும். நானோ தவசி, யோகி. மாயையை விடுத்து ஒட்டாது ஒதுங்கி நிற்பவன். அவ்வாறிருக்க, இம்மங்கையின் பணிவிடை எனக்கெதற்கு? நீயோ தவம் செய்வோர்களுக்கான சிறந்த புகலிடம்; வேதத்தின் அறநெறி உணர்ந்தவன்; சிறந்த ஞானி; அனைத்தும் அறிந்த அறிஞன். ஆகவே, நீ இவ்வாறு கூறக் கூடாது. மலையரசனே! பெண்களின் சேர்க்கையால் உலகியல் வாசனை விரைவிலேயே மனதில் துளிர்விடும். அதனால் வைராக்கியமான உறுதி தளரும். வைராக்கியம் தளரவே மனிதன் உயர்ந்த தவத்திலிருந்து நழுவிவிடுகிறான். ஆகவே, மலையரசே! தவசிகள் பெண்களை அருகில் சேர்த்தக் கூடாது. அறிவையும் உறுதியையும் அழியச் செய்யும் உலகியல் வாசனைக்கு ஆணிவேர் பெண் சேர்க்கையே ஆகும்.”

மாயாரூபா ஸ்ம்ருதா நாரீ

வித்3வத்3பி4ர் வேத3பாரகை3: ।

யுவதீ து விசேஷேண

விக்4நகர்த்ரீ தபஸ்விநாம் ॥

ப4வத்யசல தத்ஸங்கா3த்3

விஷயோத்பத்திராஶு வை ।

விநஶ்யதி ச வைராக்3யம்

ததோ ப்4ரஶ்யதி ஸத்தப: ॥

அதஸ்தபஸ்விநா ஶைல ந

கார்யம் ஸ்த்ரீஷு ஸங்க3தி: ।

மஹாவிஷயமூலம் ஸா

க்ஞாநவைராக்3யநாஶீநீ ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. பார்வதீ. 12/29,32,33

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! இவ்வாறு பலப்பல கூறிய இறைவன் — யோகிகளுக்கும் தலைமையான சிவபெருமான் — மௌனமானார். இறைவனது சொற்களோ குற்றமற்றது, பற்றற்றது, சற்றே கடினமானதும்கூட. இதைக் கேட்டு காளியின் தந்தை இமவான் சற்றே திகைத்தான்; சிறிது கவலையுமுற்றான்; வாய் திறக்க வழியின்றி மௌனமானான். தவசியான சிவபெருமான் கூறியதைக் கேட்டு, இமவான் திகைத்து நிற்பதையும் கண்ட பார்வதீபிராட்டி, உடனே சிவபெருமானை வணங்கி அழகாக விளங்கக் கூறலானாள்.

அத்தியாயம் : பதின்மூன்று

பார்வதீதேவி சிவபெருமானிடம் வாதம் புரிதல்; சிவபெருமான் பார்வதியின் பணிவிடையை ஏற்றல்

பார்வதீ கூறுகிறாள்—— “யோகி அவர்களே! தாங்கள் தவசியாயிருந்து மலையரசரிடம் என்ன பேசிக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்? இறைவா! தாங்களோ ஞானத்தின் எல்லை; அறிவின் சிகரம். தாங்கள் கூறியதற்குப் பதிலை நான் கூறுகிறேன், கேளுங்கள். தாங்கள் சம்பு அல்லவா? தவத்தின் முழுத்திறனையும் கொண்டவராகத் தாங்கள் இருப்பினும், மேலும் பெருந்தவம் ஆற்றி வருகிறீர்கள். அத்தவத்தின் திறலே, தங்களை மேன்மேலும் தவம் செய்யத் தூண்டுகிறது. செயல்களனைத்தையும் செய்யத் தூண்டும் அந்தச் சக்தியே ‘பிரகிருதி’ எனப்படுகிறது. அந்தப் பிரகிருதியினாலேயே அனைத்தும் படைக்கப்பட்டு, வளர்க்கப்பட்டு, பின் முடிவில் அழிக்கவும் படுகிறது. தாங்கள் யார்? அந்த நுண்ணியதான புலப்படாத சூட்சுமப் பிரகிருதி யார்? என்பதைச் சற்று சிந்திக்கவும். பிரகிருதியின்றி லிங்க சொரூபத்தில் விளங்கும் மகேசுவரன் எவ்வாறு தனித்து இருக்க முடியும்? அனைத்து ஜீவராசிகளும் தங்களைச் சிந்தித்து வந்தித்துத் தொழுது போற்றுகின்றன. இவையனைத்திற்கும் காரணம் பிரகிருதியன்றோ? இவற்றை முதலில் மனதாரச் சிந்தித்து, பின் ஏதாவது சொல்ல வேண்டுமானால் சொல்லுங்கள்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! பார்வதீ கூறியதைக் கேட்ட பரமசிவன் சற்றே நகைத்தவண்ணம் கூறலானார். அவலீலை விடுத்துச் சிவலீலை புரிபவரன்றோ அவர்!

மகேசுவரர் கூறுகிறார்—— “உயர்ந்த தவச் சக்தியினாலேயே நான் பிரகிருதியான மாயையை அழிக்கிறேன். உண்மையில் பிரகிருதியான மாயையில் சிக்காமல் இருப்பதனாலேயே, நான் ‘சம்பு’ அதாவது இந்நிலவுகத்திய இன்பங்களையும் அளிப்பவராகவுள்ளேன். ஆகவே, சான்றோர்கள் என்றும் எங்கும் பிரகிருதியான மாயைக்கு ஆட்படக் கூடாது. உலகியலிலிருந்து என்றென்றும் விலகியே இருக்கவேண்டும்; விகாரமற்றிருக்க வேண்டும்.”

நாரதா! இறைவனான சிவபெருமான் உலகியலை நினைத்து இவ்வாறு கூறவே, காளியான பார்வதீ மனதில் சற்றே நகைத்தவண்ணம் இனிமையாகப் பேசலுற்றாள்.

பார்வதீ கூறுகிறாள்—— “நலமே விழையும் இறைவா! தாங்களோ பெருத்த யோகி. இப்பொழுது தாங்கள் கூறினீர்களே, அந்தப் பேச்சுத் திறன் பிரகிருதியினுடையது இல்லையா? இல்லையெனில், தாங்கள் அந்தப் பிரகிருதியைத் தாண்டியவர்களாக ஏன் இருக்கிறீர்கள்? (அதாவது பிரகிருதியின் உதவியை ஏற்று ஏன் பேசினீர்கள்?) இவற்றையெல்லாம் சற்று சிந்தித்துப் பின் உள்ளதை உள்ளபடி கூற வேண்டும். இவையனைத்தும் எப்பொழுதும் பிரகிருதிக்கு உட்பட்டதேயாகும். அனைத்தையும் பிரகிருதியே தன் பிடிக்குள் சிக்க வைத்துக் கொண்டுள்ளது. இல்லையேல் தங்களால் எந்தவொரு செயலும் செய்யவும் முடியாது, சொல்லும் எழாது. ஏனெனில், சொல்வது—செய்வது முதலியன அனைத்தும் பிராகிருதமான இயற்கையே. இதைத் தாங்கள்தான் சற்றே சிந்திக்க வேண்டும். கேட்பது, உண்பது, பார்ப்பது, செய்வது என அனைத்தும் பிரகிருதியின் செயலே. வீணாக வாதவிவாதங்கள் செய்தல் முற்றிலும் பயனற்றவையே. சம்புவே! இறைவா! தாங்கள் பிரகிருதியைத் தாண்டி மேல் நிற்பவரென்பது உண்மையாகில், இப்பொழுது இந்த இமயமலையில் தாங்கள் ஏன் தவம் செய்யவேண்டும்? ஏன் செய்கிறீர்கள்? பாவங்களைச் சிதைப்பவரே! பிரகிருதி, தங்களையே விழுங்கிவிட்டது. ஆகவேதான், தாங்கள் தங்களது உண்மை சொரூபத்தை அறியவில்லை. தாங்கள், தங்கள் உண்மை சொரூபத்தை நன்கறிந்திருப்பின் தவம் செய்வானேன்? யோகியரே! நான், தங்களோடு வாதம் செய்ய வேண்டியதன் அவசியம்தான் என்ன? பிரத்தியட்சமான (கண்களுக்கெதிரில் தெரியும்) பிரமாணம் இருக்கையில் அறிஞர்கள் அனுமானமான (ஊகிக்கக்கூடிய) பிரமாணத்தை ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்கள். ஜீவராசிகளின் புலன்களுக்கான விஷயங்கள் அனைத்தும் பிராகிருதமானவையே என அறிவுடையோர் எண்ணுவர். ஏனெனில், அவர்கள் அறிவு கொண்டு ஆராய்ந்தறிபவர்கள். யோகியரே! பல சொல்லி யாது பயன்? நான் கூறும் நல்வழியைக் கேளுங்கள். நானோ பிரகிருதி (மாயை); தாங்களோ புருஷர் (பிரும்மம்). இதுவன்றோ உண்மை. இதிலும் ஐயமுண்டோ? எனது தயவினாலேயே தாங்கள் குணமுள்ளவராகவும் (ஸகுணராகவும்), திருமேனி கொண்டவராகவும் எண்ணப்படுகிறீர்கள். நான் இல்லையெனில், தாங்கள் பற்றற்றவராக இருப்பீர்கள். எந்தவொரு செயலும் தங்களால் செய்யவும் இயலாது. தாங்கள் புலன்களை வென்றவராக இருப்பினும், பிரகிருதியின் ஆளுமைக்குக் கட்டுப்பட்டுப் பலவாறான திருவிளையாடல்களைப் புரிகிறீர்கள். அவ்வாறிருக்க, தாங்கள் ‘நான் விகாரமற்றவன்’ என்று கூறிக் கொள்வது எவ்வாறு பொருந்தும்? பிரகிருதியான என்னோடு ஒட்டாதவர் என்பதும்தான் எப்படி? ‘பிரகிருதியைக் கடந்தவன் நான்’ என்னும் தங்களது சொல் உண்மையாகில், தாங்கள் எனதருகில் இருப்பதனாலும் தவறில்லையே. பின்பு இதில் அஞ்சுவதற்கு என்ன இருக்கிறது?”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— ‘பிராகிருதியின்றி புருஷனான பரமனில்லை’ என்னும் கொள்கையுடைய ஸாங்கிய சாஸ்திரத்திற்கேற்ப பார்வதீ கூறியதைக் கேட்ட சிவபெருமான், வேதாந்த மதக் கோட்பாடுகளை விளக்கிப் பதிலுரைக்கலானார்.

சிவபெருமான் கூறுகிறார்—— “இமயவானின் மகளே! அழகாகப் பேசுகிறாய். நீ ஸாங்கிய மதத்தை ஏற்று, இவ்வாறு கூறுகிறாய் எனில், தினமும் எனக்குச் சேவை செய். ஆனால், அவ்வாறு செய்யும் பணிவிடை சாஸ்திர முறைக்கு எதிர்த்தட்டாக (மாறுபட்டதாக) இருக்கக் கூடாது.” பக்தர்களிடம் கருணை கொண்டவரும், அவர்கட்கு அருட்புரிவதே தம் செயலாக உடையவருமான இறைவன், மலைமகளான பார்வதியிடம் இவ்வாறு கூறிவிட்டுப் பின் இமவானிடம் கூறுவாரானார்.

சிவபெருமான் கூறுகிறார்—— “மலையரசனே! நான் இங்கேயே உன்னுடைய மிக்க அழகிய கொடுமுடியின் தாழ்வரையில் ஆனந்தமே வடிவெடுத்த எனது பரமார்த்த சொரூபத்தை (உண்மையான ஆன்மநிலையை)ச் சிந்தித்தவண்ணம் உயர்ந்த தவத்தைச் செய்வேன். அவ்வாறு தவமியற்ற, நீ எனக்கு அனுமதி அளிக்க வேண்டும். உன் அனுமதி பெறாமல் இங்கு யாரும் தவம் செய்ய இயலாதே.”

தேவர்கட்கும் தேவரான முத்தலைச் சூலமேந்திய இறைவன் இவ்வாறு கூறவே, இமவான் அவரை வணங்கிக் கூறலானான்—— “மகாதேவனே! தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள் என அனைத்தும் அடங்கிய இவ்வுலகே தங்களதுதானே. அவ்வாறிருக்க, அற்பனான நான் கூறுவதற்கென்ன உளது?”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! மலையரசன் இவ்வாறு கூறக்கேட்டு உலகிற்கு நலனையே விழையும் சிவப்பரம்பொருள் சற்றே நகைத்தவண்ணம் “இன்று நீ சென்று வரலாம்” எனக் கருணையோடு கூறியருளினார். இறைவனிடம் அனுமதி பெற்ற இமவான், தன் அரண்மனை சென்றான். தினமும் தன் மகளுடன் இறைவனைத் தரிசித்து வணங்க அங்கு வரலானான். ஆனால் பார்வதீபிராட்டி, தன் தந்தையை விடுத்துத் தனியாகத் தன் இருதோழிகளுடன் இறைவனைத் தரிசிக்க வந்து காதலாகிக் கசிந்துருகி பக்தியோடு பணிவிடை செய்வாளானாள். பரமனின் கட்டளையை ஏற்று, நந்தி முதலிய சிவகணங்கள் யாரும் பார்வதீபிராட்டியைத் தடுக்கவில்லை. ஒவ்வொரு சிவகணமும் தூய்மையோடு அவரது கட்டளையை ஏற்று நடந்தனர். சொல்லும் பொருளும் போல் இணைந்தவர்களான சிவபெருமானும் பார்வதியும் வேதாந்த வழியிலும், ஸாங்கிய மத வழியிலும் நின்றாலும் அவர்களது வாதவிவாதங்கள் நன்மையளிப்பனவே, இன்புறச் செய்வனவே! அதைத்தான் இங்கு நான் உனக்குக் கூறினேன். புலன்களுக்கெட்டாத பரமன் மரியாதையைக் கருதி, இமயவன் வேண்டிய அவனது மகளைத் தன்னருகில் இருந்து தொண்டு புரிய ஏற்றுக் கொண்டார்.

பார்வதீபிராட்டியும் தன் இருதோழிகளுடன் பிறையணிந்த பெருமானுக்குப் பணிவிடை புரிய தினமும் அங்கு வந்து செல்வாளாயினாள். இறைவனது திருவடிகளைக் கழுவி அவ்வமுத நீரையே உண்ணீராகக் கொண்டாள். வெய்யிலில் உலர்த்திய தூய துணி கொண்டு அவரது திருமேனியைத் துடைப்பாள். பாத்தியம், ஆசமனம் என பதினாறு வகையான உபசாரங்களுடன் முறைப்படி அவரைப் பூஜித்துப் பன்முறை திருவடி தொழுதெழுந்து, பின் தன் தந்தை வீடு செல்வாள். இதுவே தினம் தினம் தொடரும் பெருநிலை. முனிவரே! தியானத்தில் அமர்ந்துள்ள சிவபெருமானுக்கு இவ்வாறு பணிவிடை செய்து வரும் பார்வதீபிராட்டிக்கு வெகுநாட்கள் கழிந்தன. புலனடக்கத்துடன் பக்தியோடு பார்வதீபிராட்டி செய்யும் பணிவிடைகளைக் கண்ட இறைவன் கருணை கொண்டு, ‘என்றைய தினம் பார்வதீபிராட்டி நெஞ்சுருகித் துளியும் செருக்கின்றிப் பணிவிடையாகும் தவத்தைச் செய்வாளோ, அன்றைய தினமே அவளது திருக்கரத்தைப் பிடிப்போம்’ என்று மனதில் உறுதி கொண்டார்.

இவ்வாறு மனதில் உறுதி கொண்ட இறைவன், உடனே தியானயோகத்தில் ஒன்றினார். திருவிளையாடல்கள் புரியும் பெருயோகியன்றோ அவர். முனிவரே! இறைவன் தியானத்தில் ஒன்றியபோது அவரது மனதில் வேறு எந்தவொரு சிந்தனையும் இல்லை. பார்வதியோ, அவருடைய திருமேனியையே நினைத்தவண்ணம் மிகுந்த பக்தியோடு அவருக்குப் பணிவிடை செய்து வந்தாள். தியான யோகத்தில் அமர்ந்த இறைவனும், பார்வதீதேவி தூய மனதுடன் இருப்பதை நித்தமும் கவனித்தார். இருப்பினும் முந்திய சிந்தனைகளை மறந்து அவளைக் கண்டும் காணாதவராக இருந்தார். (அதாவது, முன்பு தக்ஷன் மகளாகச் சதீதேவியாகப் பிறந்து, தன்னை மணந்து, பின் தக்ஷன் வேள்வியில் தன்னுடலைத் துறந்ததை நினைத்தும் மறந்தது போல் இருந்தார்.)

இதற்கிடையில் இந்திரன் முதலிய தேவர்களும் முனிவர்களும் பிரும்மதேவரது கட்டளைப்படி பார்வதியையும் பரமசிவனையும் ஒன்றுசேர்க்க நினைத்து, காமதேவனை மிகுந்த மரியாதையுடன் கயிலைக்கு அனுப்பினர். ஏனெனில், அவர்கள் பெருந்திறலுடைய தாரகாசுரனது கொடுமையில் கதியிழந்திருந்தனர். (பகவான் சிவபெருமானது திருவருட்பிரசாதமாக, திறலுடைய ஒரு புத்திரனது திருவவதாரத்தை எதிர்நோக்கிக் காத்திருந்தனர்.) கயிலை சென்ற காமன், தன் பெருந்திறல் உபாயங்கள் முழுவதையும் பிரயோகித்தான். ஆனால், இறைவனது மனதில் ஒரு சிறுகலக்கத்தைக் கூடச் செய்ய இயலவில்லை. ஆனால், அவர் காமனைக்கண்ணால் சுட்டெரித்துச் சாம்பராக்கினார். முனிவரே! கற்புக்கனலான பார்வதீபிராட்டியும் சிறிதும் செருக்கின்றி, இறைவனது கட்டளைப்படி கடுந்தவமியற்றிச் சிவபெருமானையே கணவராகப் பெற்றாள். இறைவனும் இறைவியும் ஒருவருக்கொருவர் அன்புக்காதலில் கசிந்து மகிழ்ச்சியோடிருந்தனர். பிறர் நலத்தையே விரும்பும் அவர்கள் இருவரும் தேவர்களது பெருத்த காரியத்தைப் பயனுற்றதாகச் செய்தனர்.

அத்தியாயம் : பதினான்கு முதல் பதினாறு வரை

தாரகாசுரனின் கொடுமை தாங்காத தேவர்கள் பிரும்மதேவரிடம் முறையிடுதல்; பார்வதீ—பரமேசுவரர் திருமணத்திற்காக (பிரும்மதேவர்) முயலுதல்; பிரும்மதேவர் சொற்கேட்டு தாரகாசுரன் விண்ணுலகை விடுத்தல்; தேவர்கள் தங்கள் இலட்சியம் நிறைவுற முயற்சியேற்றல்

சூதர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு இருக்கையில் நாரதர் கேட்க, பிரும்மதேவர் பார்வதீ தேவியின் திருமணம் பற்றி விளக்கமாகக் கூறி வருகையில் இடையில் தாரகாசுரனின் பிறப்பு, அவன் செய்த கடுந்தவம், விரும்பிய வரத்தை அவன் பெற்றது, தேவர்களையும் அசுரர்களையும் மற்றுமுள்ள அனைவரையும் வெற்றிகொண்டு இந்திரனது சிங்காதனத்தில் அமர்ந்தது முதலான கதைகளையும் கூறலானார்.

மூவுலகங்களையும் தனதாக்கிக் கொண்ட தாரகாசுரன் ‘தானே இந்திரன்’ எனப் பறைசாற்றிக் கொண்டு விண்ணுலகில் இந்திரனது சிங்காதனத்தில் அமர்ந்தான். ஒப்பாரும் மிக்காரும் இல்லையென்ற நிலையில் புலன்களை வென்ற அவ்வசுரன் மூவுலகங்களுக்கும் தனியொரு அரசனாக (தலைவனாக) இருந்து ஈடு இணையற்ற உரிய முறையில் உலகைப் பரிபாலித்து வந்தான். தேவர்களைப் பதவிகளிலிருந்து விரட்டியடித்து அசுரர்களை நியமித்தான். வித்யாதரர்கள் என்னும் தேவர்களைத் தன் கர்மங்களைச் செய்ய நியமித்தான். முனிவரே! தாரகாசுரனது கொடுமைகளுக்கு ஆளான இந்திரன் முதலிய தேவர்களனைவரும் மிகவும் கலங்கிப் புகலிடமின்றிப் பிரும்மாவான என்னிடம் வந்து சரணடைந்தனர். அவ்வாறு வந்த அவர்களனைவரும் என்னைச் சரணடைந்து பக்தியோடு துதித்துத் தாங்கள் படும் துன்பங்களையெல்லாம் கூறலாயினர்—— “இறைவா! எங்களுக்குத் தாங்கள் தானே புகலிடம். நாங்கள் என்ன செய்யவேண்டும்? என்பதைக் கூறவேண்டியவரும் தாங்கள்தானே. எங்களை இன்னல்களிலிருந்து கரையேற்றி வைப்பவரும் தாங்களன்றோ! தேவர்களாகிற நாங்கள் அனைவரும் தாரகாசுரன் என்னும் கொடுந்தீயில் கருகிச் சாம்பலாகிறோமே. ‘ஸந்நிபாதம்’ என்னும் கொடிய ஜுரத்தில் மருந்துகள் எவ்வாறு பயனற்றுப் போகுமோ, அதேபோலத்தான் நாங்கள் செய்யும் அனைத்துக் கடும் உபாயங்களும் வீணாகின்றன. ஸ்ரீமந்நாராயணரது திருவாழியான ‘சுதர்சன சக்கரம்’ ஒன்று மட்டும்தான் இதுவரை எங்களுக்குக் காப்பாக இருந்தது. அதைத்தான் நம்பியிருந்தோம். ஆனால், இன்று அதுவும் அவனது கழுத்திற்கு மாலையாக உள்ளது. அதன் (சுதர்சன சக்கரத்தின்) திறல் அவனது திறலிடம் ஒடுங்கி நிற்கிறது.”

முனிவரே! இவ்வாறு தேவர்கள் முறையிடவே, நான் அச்சமயத்திற்கேற்ப அவர்களிடம் கூறலானேன்—— “தேவர்களே! நான் அளித்த வர பலத்தினால்தான் தாரகாசுரன் இவ்வாறு வளர்ந்துவிட்டான். ஆகவே, என் கைகளினாலேயே அவனை நான் வதித்தல் தகாது. எவரால் எவன் வளர்க்கப்பட்டுப் பெரியவனானோ, அவன் அவராலேயே வதைக்கப்படுதல் முறையன்று. நச்சு மரமாகிலும் வளர்த்தவனே அதை வெட்டுதல் என்பது சரியன்று. ஆகவே, உங்களது காரியங்களை முடித்துத் தரும் திறல் கொண்டவர் ஸ்ரீபரமசிவன் ஒருவரே! ஆனால் நீங்கள் வேண்டினாலும் அவர் தானாக அவ்வசுரனை எதிர்க்க இயலாது. தாரகாசுரன் தனது பாவத்தினாலேயே அழிந்துபடுவான். ஆகவே நான் சொல்வது போல் செய்யுங்கள். நான் அளித்த வரத்தின் மகிமையால் நான் அவனை வதைக்க முடியாது; ஸ்ரீமந்நாராயணரோ, ஸ்ரீபரமசிவனோ கூட வதைக்க முடியாது; வேறெவரும் ஏன் தேவர்களனைவரும் ஒன்றுகூடியும் அவனை வதைக்க முடியாது என்பதுதான் உண்மை. தேவர்களே! ஒருவேளை சிவபெருமானது வீரியத்தினால் தோன்றும் புத்திரனால் அவனுக்கு மரணம் நேரலாமேயன்றி மற்ற எவராலும் இயலாது. ஆகவே, இதற்காக நான் கூறும் உபாயத்தை நீங்கள் செய்யுங்கள். சிவபெருமானது திருவருளால் அவ்வுபாயம் நிச்சயம் பயனளிக்கும்.

முன்பொரு காலத்தில் தக்ஷனது மகளான சதீதேவி தன் தந்தையான தக்ஷனது வேள்வியிலேயே தன்னுடலை தீக்கிரையாக்கினாள். அந்த சதீதேவியே இப்பொழுது இமவானது மனைவியான மேனையின் திருவயிற்றில் பார்வதியாகத் தோன்றியிருக்கிறாள். இது உங்களுக்குத் தெரிந்ததுதானே? சிவபெருமான் நிச்சயம் அவளை மணப்பார். ஆயினும் நீங்களும் இதற்கான முயற்சியை மேற்கொள்ள வேண்டும். நீங்கள் எடுக்கும் முயற்சியால் சிவபெருமான் பார்வதீ பிராட்டியை மணந்து, அவளது திருவுதரத்தில் ஒரு மகனைத் தோற்றுவிக்க வேண்டும். ஆனால் சிவபிரானோ மேல் நோக்கிச் செல்லும் விந்துவை உடையவர். அவரைச் சலிக்கச் செய்யும் திறன் பார்வதீ ஒருத்திக்கேயன்றி மற்ற எந்தவொரு பெண்ணிற்கும் இல்லை. இமவானின் பெண்ணான பார்வதீபிராட்டி இப்பொழுது நல்லதொரு குமரிப் பருவத்தில் உள்ளாள். இமயமலைச் சாரலில் தவம் செய்யும் சிவபெருமானுக்குத் தினமும் பணிவிடை செய்து வருகிறாள். தன் தந்தையான இமவான் கூறியதால் காளியான பார்வதீ தன்னிரு தோழிகளோடு தியான யோகத்தில் ஆழ்ந்திருக்கும் சிவபெருமானுக்குப் பிடிவாதமாகச் சேவை செய்து வருகிறாள். மூவுலகங்களிலும் சிறந்த அழகியான பார்வதீபிராட்டி சிவபெருமானது எதிரிலேதான் தினமும் அவருக்குப் பூஜை செய்து வருகிறாள். இருந்தும் தியானத்தில் அமர்ந்துள்ள சிவபெருமான் மனதளவிலும் தியானநிலையில் இருந்து சலிக்க(அசைய)வில்லையே! அதாவது, தியானத்தைக் கலைத்துப் பார்வதீதேவியைப் பார்க்கவும் நினைக்கவில்லையே.

ஆகவே தேவர்களே! பிறைசூடியான இறைவன் பார்வதியைத் திருமணம் செய்து கொள்ள மனதில் இச்சை கொள்வதற்கான முயற்சியை விரைவில் மேற்கொள்ளுங்கள். நானும் தாரகாசுரனிடம் சென்று அவன் செய்யும் கொடுமைகளைத் தவிர்க்க ஆவன செய்கிறேன். ஆகவே இப்பொழுது நீங்கள் அனைவரும் உங்களது இருப்பிடம் செல்லுங்கள்.”

நாரதா! இவ்வாறு தேவர்களிடம் கூறிய நான் விரைவலேயே தாரகாசுரனிடம் சென்று அன்பொழுக அவனிடம் கூறலானேன்—— “தாரகனே! இவ்விண்ணுலகம் நம்முடைய ஒளிபொருந்திய தவத்தின் பெரும் பயன். இப்பொழுது இதை நீ ஆண்டு வருகிறாய். நீ எதற்காகக் கடுந்தவம் செய்தாயோ, அதைவிட அதிகம் பெற நினைக்கிறாய். நான், இதைவிடச் சிறிய பயனைத் தரும் வரத்தைத்தானே தந்தேன். விண்ணுலக அரசை ஒருபோதும் தரவில்லையே. ஆகவே நீ சுவர்க்கத்தை விடுத்து மண்ணுலகு சென்று ஆட்சி செய். அசுர குல திலகமே! தேவர்கள் இங்கு பெறும் அனைத்து நலன்களையும் நீ அங்கும் சுலபமாகப் பெறலாம். நீ இதில் தவறாக நினைக்கவொன்றுமில்லை.”

இவ்வாறு அவ்வசுரனுக்கு அறிவுறுத்தியபின் சிவபிரானையும் பார்வதீபிராட்டியையும் நினைத்தவண்ணம் அங்கிருந்து மறைந்தேன். தாரகாசுரனும் விண்ணுலகை விடுத்து நிலவுலகு வந்து அங்கு ‘சோணிதபுரம்’ என்னும் தலைநகரிலிருந்து அரசு புரியலானான். தேவர்களும் நான் கூறியதைக் கேட்டு என்னை வணங்கி விடைபெற்று இந்திரனுடன் மகிழ்ச்சியோடு ‘இந்திர உலகு’ சென்றனர். அங்கு சென்ற அவர்கள் தங்களுக்குள் கலந்து பேசி இந்திரனிடம் மகிழ்ச்சியோடு கூறலாயினர்—— “இந்திரனே! சிவபெருமான் சிவையான பார்வதியிடம் காதல் கொள்ளுமாறு முயற்சி எடுக்கச் சொன்னாரல்லவா பிரும்மதேவர். அதற்கான முழு முயற்சியையும் தாங்கள்தான் செய்ய வேண்டும்.”

இவ்வாறு அனைத்து விவரங்களையும் இந்திரனிடம் கூறிய தேவர்கள் மகிழ்ச்சியோடு தங்கள் தங்கள் இடத்திற்குச் சென்றனர்.

அத்தியாயம் : பதினேழு

இந்திரனும் மன்மதனும் உசவுதல்; மன்மதன் சிவபெருமானை மயக்க முனைதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! தேவர்கள் சென்றதும் தீயவனான தாரகாசுரனால் பீடிக்கப்பட்ட இந்திரன் காமதேவனை நினைத்தான். உடனே காமனும் அங்கு வந்து சேர்ந்தான். அப்பொழுது இந்திரன் நட்பின் அறநெறிகளைக் கூறி மேலும் கூறலானான்—— “நண்பனே! விதியின் கட்டளைப்படி தாங்கொணாத் துயரம் என்னைச் சூழ்ந்துள்ளது. அதை உன்னைத் தவிர வேறு எவராலும் நீக்க இயலாது. பஞ்சம் வந்த காலத்தில்தான் கொடையாளியைப் பரீக்ஷிக்கலாம். போர் முனையில்தான் நல்லதொரு வீரனின் வீரம். ஆபத்து வந்தபோதுதான் நண்பனைப் பரீக்ஷிக்க வேண்டும். பெண்குலத்தின் பெருமையைக் கணவன் நலிந்து சோர்வுற்றபோதுதான் பரீட்சை செய்ய வேண்டும். அன்பனே! துன்பம் நேர்ந்தபோது பொறுமையைச் சோதிக்க வேண்டும். நட்பின் பொய்யில்லாத உண்மை அன்பை நேரில் இன்றி மறைவிலிருந்து பரீட்சிக்க வேண்டும். இதுதான் முறை. இதை விடுத்து வேறு வழியில்லை. நான் கூறுவது முற்றிலும் உண்மை.

தா3து: பரீக்ஷா து3ர்பி4க்ஷே

ரணே ஶூரஸ்ய ஜாயதே ।

ஆபத்காலே து மித்ரஸ்யாஶக்தௌ

ஸ்த்ரீணாம் குலஸ்ய ஹி ॥

விநதே: ஸங்கடே ப்ராப்தேऽ—

விதத2ஸ்ய பரோக்ஷத: ।

ஸுஸ்நேஹஸ்ய ததா2 தாத

நாந்யதா2 ஸத்யமீரிதம் ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. பார்வதீ. 17/12—13

நண்பா! இப்பொழுது எனக்கு நேர்ந்திருக்கும் துன்பத்தை உன்னைத் தவிர வேறு எவராலும் போக்க இயலாது. ஆகவே இன்று உனக்கு இது ஒரு பரீட்சை. இது என்னவோ என் காரியம், எனக்கு மட்டுமே நன்மை தருவது என்பதல்ல. இது தேவர்கள் அனைவரின் காரியம். அனைவருக்குமே நன்மையளிப்பது என்பதில் ஐயமேதுமில்லை.”

இவ்வாறு இந்திரன் கூறக்கேட்ட மன்மதன் சற்றே நகைத்தவண்ணம் மிடுக்குடன் அன்போடு பேசலானான்.

மன்மதன் கூறுகிறான்—— “தேவர்கோனே! தாங்கள் ஏன் அவ்வாறு கூறுகிறீர்கள்? நான் தங்களுக்குப் பதில் கூற வரவில்லை. (ஞாபகப்படுத்தவே வந்தேன்.) உலகில், எவன் உதவி செய்ய வந்த நண்பன்? எவன் முகநக நட்பு கொண்டவன்? என்பது நேரிடையாகக் காண வேண்டியதே தவிர, சொல்லில் அமைவதல்ல. துன்பம் வந்துற்றபோது வாய் நிறையப் பேசுபவன் என்ன உதவி செய்வான்? இருப்பினும் மன்னனே! நான் கூறுவதைச் சற்றே கேளுங்கள். நண்பரே! தங்களது இந்திரப் பெரும் பதவியைக் கவர எண்ணி, எவன் கடுந்தவம் இயற்றுகிறானோ, அவனை அத்தவம் செய்வதிலிருந்து முற்றிலும் நழுவுமாறு செய்கிறேன். எவனால் எக்காரியம் முழுமையாகப் பெறுமோ, அவனையே அச்செயலில் அறிவுடையோர் ஈடுபடுத்துவர். (‘யத்3யேந பூர்யதே கார்யம் தீ4மாந் தத்தேந யோஜயேத் ॥’) இப்பொழுது எனக்கியைந்த செயல் எதுவோ, அதை முழுமையாக எனது பொறுப்பில் விட்டுவிடுங்கள்.”

(ஒப்புநோக்குக:—

இதனை இதனால் இவன்முடிக்கும் என்றாய்ந்து

அதனை அவன்கண் விடல்.

— திருக்குறள் 517)

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— காமன் இவ்வாறு கூறவே, இந்திரன் மிக்க மகிழ்ச்சி கொண்டான். பெண்ணின்பத்தை நல்கும் காமத்தைத் தரும் காமனை வணங்கி இவ்வாறு கூறலானான்.

இந்திரன் கூறுகிறான்—— “அன்பனே! காமதேவா! நான் என் மனதில் எந்தச் செயலை நிறைவுற முடிக்க எண்ணினேனோ, அதை முடித்துத் தரும் ஆற்றல் உன்னிடம்தான் உள்ளது. மற்றவரால் அதை முடித்துக் கொள்ளலாமென்பது இயலாதது. நண்பா! காமதேவா! இன்று எதற்காக உனது ஒத்துழைப்பை எதிர்நோக்கி நிற்கிறேனோ, அதைத் தெளிவாகக் கூறுகிறேன் கேள். ‘தாரகன்’ என்னும் பெரும் அசுரன் பிரும்மதேவரிடமிருந்து அற்புதமான வரங்களைப் பெற்று, எவராலும் வெல்லபடாதவனாக அனைவருக்கும் பெருந்துன்பமளித்து வருகிறான்; அனைத்துலகங்களையும் துன்புறுத்துகிறான். அவனால் அறநெறிகளுக்குத் தீங்கு விளைகிறது. அதனால் தேவர்கள், ரிஷிகள் ஆகிய அனைவரும் துன்புறுகிறார்கள். தேவர்களனைவரும் ஒன்றுகூடி தங்கள் முழுத்திறலோடும் முன்பொரு முறை அவனை எதிர்த்துப் போர் செய்தனர். ஆனால், அனைவரின் அஸ்திரங்களும் சஸ்திரங்களும் (படைக்கலங்களும்) அவனிடம் வீணாயின. கடலரசனான வருணனது பாசம் துண்டானது. ஸ்ரீஹரியின் சுடராழியான சுதர்சனமும் பயனளிக்கவில்லை. ஸ்ரீவிஷ்ணு அவனை வதிக்கச் சுதர்சன சக்கரத்தை அவனது கழுத்திற்கு நேரே விட, அது முனை மழுங்கிப் போயிற்று. ‘யோகீசுவரரான ஸ்ரீபரமசிவனாரது வீரியத்தினால் தோன்றும் பாலகனது திருக்கைகளினாலேயே தீயோனான இவனுக்கு மரணம்’ எனப் பிரும்மதேவர் வரம் அளித்துள்ளார். இதை முழு முயற்சியோடு நலமுற நீதான் முடித்துத் தரவேண்டும்.

நண்பனே! இது நிறைவேறவே தேவர்களான நமக்குப் பெரும் நன்மை கிட்டும். பரமசிவனோ இமயமலைச் சாரலில் கடுந்தவத்தில் ஈடுபட்டுள்ளார். அவரோ நமக்கெல்லாம் பெருந்தலைவர்; காமத்திற்காட்படாதவர்; முற்றிலும் சுதந்திரரான பரமேசர். மலையரசனான இமவானின் பெண்ணான பார்வதீபிராட்டி தந்தையின் கட்டளைப்படி தன்னிரு தோழிகளுடன் சிவபெருமானுக்கு அருகிலிருந்து கொண்டு அவருக்குப் பணிவிடை செய்து வருவதாகச் செவிவழிச் செய்தி. இறைவனையே மணாளராகப் பெறவேண்டியே அவள் முயற்சிக்கிறாள் என்று தெகிறது. ஆனால், பகவானான பரமசிவனோ பொறிகளையும் மனதையும் அடக்கி ‘யோகு’ செய்கிறார். மன்மதனே! எப்படியாவது அவர் பார்வதியை மனதாரக் காதலிக்குமாறு செய்ய வேண்டும். இதனால் நீயும் செய்ய வேண்டுவதைச் செய்தவனாக ஆவாய். நமது துன்பங்களும் முற்றிலுமாக அழியும். இதனால் உலகெங்கும் உனது புகழ் நிலைத்திருக்கும்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! இந்திரன் இவ்வாறு கூறவே மன்மதனது திருமுகம் மகிழ்ச்சியில் மலர்ந்தது. அவன் அன்போடு தேவர்கோனிடம், ‘இந்திரா! நான் இச்செயலைச் செய்து முடிப்பேன். இதில் ஐயமுறத் தேவையில்லை’ என்று கூறினான்.

சிவபெருமானது மாயையில் மயங்கிய காமன் அக்காரியத்தை முடித்துத் தருவதாக உறுதி கூறி, அப்பெரும்பாரத்தைத் தன் தலையில் ஏற்றான். பின்பு அவன் தன் மனைவியான ரதிதேவியையும் நண்பனான வசந்தனையும் உடன் அழைத்துக் கொண்டு யோகேசுவரரான சிவபெருமான் தவம் செய்யுமிடத்திற்குப் பெருமகிழ்ச்சியோடு சென்றான்.

அத்தியாயம் : பதினெட்டும் பத்தொன்பதும்

சிவபெருமானது நெற்றிக்கண் தீயினால் மன்மதன் அழிதல்; ரதி புலம்பல்; தேவர்கள் வேண்ட காமன் துவாபர யுகத்தில் பிரத்யும்னனாகப் பிறக்க வரமருளுதல்; ரதிதேவி சம்பரனது நகர் புகுதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! காமதேவன் தன் நண்பனான வசந்தன் முதலானோரையும் அழைத்துக் கொண்டு அங்கு சென்று, சிவபெருமான் மேல் தனது பாணங்களைச் செலுத்தினான். அப்பொழுது சிவபெருமானது மனம் பார்வதியின்பால் சென்றது. அவரது உறுதியும் தளரலாயிற்று. தனது உறுதி நெகிழ்வது கண்டு யோகேசரான சிவபெருமான் மிக்க வியந்து மனதில் சற்றே சிந்திக்கலானார்.

‘நானோ கடுந்தவம் இயற்றுகிறேன். அதில் தடங்கல் எவ்வாறு வந்தது? தீயசெயல் புரியும் எவன் இங்கு என் மனதில் விகாரத்தை (மாறுதலை)த் தோற்றுவித்தான்?’ இவ்வாறு ஐயங்கொண்டு சிந்தித்த பெரும் யோகியான சிவபெருமான் நாற்புறமும் தன் கண்களை ஓடவிட்டார். அப்பொழுது தன் இடப்புறம் பாணத்தை வில்லில் தொடுத்து நாணமுற்று நிற்கும் மன்மதனின் மேல் அவரது பார்வை விழுந்தது. அறிவற்ற அந்த மதனன் தனது ஆற்றலில் செருக்குக் கொண்டு திரும்பவும் பாணத்தை இறைவன் மேல் விடத்தான் எண்ணியிருந்தான். நாரதா! இந்நிலையில் நிற்கும் காமன்மேல் பார்வை விழவே, பரம்பொருளான சிவபெருமானுக்குச் சினம் மூண்டது. முனிவரே! விண்வெளியில் வில்லில் பாணத்தைத் தொடுத்து நிற்கும் காமன் வீணாகாத தனது பாணத்தைச் சிவபெருமான் மேல் விடுத்தான். காமனது அம்பைத் தடுப்பது என்பது மிகமிகக் கடினமன்றோ! ஆனால் பரமசிவனாரிடம் வீணாகாத அச்சரமும் வீணானது. சினந்து நிற்கும் சிவபெருமானிடம் சென்றதும் அச்சரம் அமைதியுற்றது. தன் சரம் சிவபெருமானிடம் வீணானது கண்டு மன்மதன் மிகவும் பயந்தான். காலனை வென்ற இறைவன் தன்னெதிரில் இருப்பது கண்டு நடுங்கி, இந்திரன் முதலிய தேவர்களை நினைத்தான். முனிவரே! காமன் தனது முழு முயற்சியும் வீணாகவே பயத்தினால் கலங்கினான். காமன் நினைக்க, இந்திரன் முதலிய தேவர்களனைவரும் அங்கு வந்து சிவபெருமானை வணங்கித் துதிக்கலாயினர்.

தேவர்கள் துதித்து நிற்கும் அதே வேளையில் சினங்கொண்ட சிவபெருமானது திருநெற்றியின் நடுவில் விளங்கும் மூன்றாவது திருக்கண்ணிலிருந்து ஒரு பெரும் தீப்பொறி வெளிக் கிளம்பியது. அதன் தீப்பிழம்பு ஊழித்தீ போல் மேல் நோக்கிக் கிளம்பி விண்வெளி முற்றும் பரவி நாற்புறமும் சுற்றிப் பின் தரையில் வந்து விழுந்தது.

“நல்லவனே! இறைவா! பொறுத்து மன்னித்தருளுங்கள். மன்னித்தருளுங்கள்” என்று தேவர்கள் வேண்டத் தொடங்கு முன்பே, அந்தத் தீ, காமனை எரித்துச் சாம்பராக்கியது. வீரனான காமன் கொல்லப்பட்டதும் தேவர்களுக்குப் பெரும் துக்கம் உண்டாயிற்று. அவர்கள், “அந்தோ! என்ன நடந்துவிட்டது?” என்று மனங்கலங்கி உரத்த குரலில் கதறலானார்கள்.

அப்பொழுது மனம் நொந்த பார்வதியின் திருமேனி வெளுத்தது; உதிரம் உறைந்தது. தன் தோழிகளை அழைத்துக் கொண்டு தன் அரண்மனை சென்றாள். மதனன் எரிந்த அந்த நொடியில் ரதிதேவி மூர்ச்சையானாள். ‘இறந்துதான் விட்டாளோ?’ என்று தோன்றியது. சிறிது நேரத்தில் மூர்ச்சை தெளிந்த அவள் மனம் நொந்து கலங்கிப் பலபடியாக அழுது புலம்பினாள்.

ரதி புலம்பல்—— “ஐயோ! நான் என்ன செய்வேன்? எங்கு செல்வேன்? தேவர்கள் என்ன காரியம் செய்துவிட்டனர். செருக்கிக் கிடந்த என் கணவனை அழைத்து அழித்துவிட்டனரே. ஐயோ! என் மணாளரே! மன்மதா! உயிர்க்காதலரே! எனக்கு இன்ப சுகத்தைத் தரும் என்னுயிரே! அந்தோ! என் உயிர்த்தலைவரே! இங்கு இப்பொழுது என்ன விபரீதம் நடந்துவிட்டது?”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! இவ்வாறு பலவாறாகப் புலம்பி அழும் ரதிதேவி கைகால்களை உதைத்துக் கொண்டுத் தன் தலைமுடியைப் பிய்த்துக் கொள்ளலானாள். இப்புலம்பலைக் கேட்டு அவ்வனத்திலுள்ள காட்டுவாசிகளும் மரம்—செடிகொடிகளான தாவரங்களும்கூட மிக வருந்தின. இதற்கிடையில் இந்திரன் முதலிய தேவர்களனைவரும் சிவபெருமானைச் சிந்தித்தவண்ணம் ரதியைத் தேற்றத் தொடங்கினர்.

தேவர்கள் கூறல்—— “ரதிதேவி! உன் கணவனான காமனின் திருமேனி சாம்பலில் கொஞ்சம் எடுத்துப் பாதுகாத்து வை, பயத்தைவிடு. நம்மனைவரின் ஒப்பற்ற தலைவரான சிவபெருமான் காமனை மறுபடியும் உயிர்த்தெழச் செய்வார். நீ உன் காதலனைத் திரும்பவும் அடைவாய். எவரும் யாருக்கும் இன்பத்தையே தருபவருமல்ல; எவரும் துன்பத்தையே தருபவருமல்ல. அவரவர் தம் தம் கர்மவினைகளையே பயனாக அனுபவிக்கிறார்கள். வீணாக நீ, தேவர்கள் மேல் குற்றங்கூறி வருந்துகிறாய்.”

இவ்வாறு ரதிதேவிக்கு ஆறுதல் கூறிய தேவர்கள், சிவபெருமானிடம் வந்து பக்தியோடு அவரை மகிழ்வித்து மேலும் கூறலானார்கள்.

தேவர்கள் கூறல்—— “இறைவா! அடியார்க்கெளியவா! மகேசா! கருணை கொண்டு நாங்கள் கூறும் நல்வார்த்தைகளுக்குச் செவிசாற்ற வேண்டும். சங்கரா! காமனின் செயல் பற்றிச் சற்று அமைதியுடன் சிந்தியுங்கள். அவனது செயலில் துளியாகிலும் தன்னலமுண்டா? தீயவனான தாரகாசுரனது கொடுமையில் வாடும் நாங்கள் ஒன்றுகூடியே அவனை இச்செயலில் ஈடுபடுத்தினோம். தலைவரே! தாங்களோ சங்கரர் — நன்மையே செய்பவர். இதைத் தாங்கள் தவறாக எண்ணக் கூடாது. அனைத்தும் அளிப்பவர் தாங்கள். கயிலை வாழ் இறைவா! கற்பரசியான ரதிதேவி சோகத்தில் ஆழ்ந்து தனித்திருந்து கதறிப் புலம்பித் தவிக்கிறாள். தாங்கள்தான் அவளுக்குத் தேற்றரவு சொல்ல வேண்டும். சங்கரா! இச்சினத்தின் வாயிலாகத் தாங்கள் மதனனைக் கொன்றிருப்பீர்களேயானால், தாங்கள் இப்பொழுதே தேவர்களான எங்கள் அனைவரையும் மற்றுமுள்ள அனைத்து ஜீவராசிகளையும் கொன்றொழிக்க விரும்புவதாகத்தானே நாங்கள் எண்ணுவோம். ரதிக்குத் துன்பத்தைத் தந்து தேவர்களான நாங்கள் அனைவரும் மனம் நொந்துள்ளோம். ஆகவே தாங்கள்தான் ரதியின் சோகத்தைப் போக்க வேண்டும்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! தேவர்களனைவரது வேண்டுதலையும் செவிமடுத்த இறைவன் மனம் மகிழ்ந்து கூறத் தொடங்கினார்.

சிவபெருமான் கூறுகிறார்—— “தேவர்களே! முனிவர்களே! நான் கூறுவதைக் கவனமாகக் கேளுங்கள். என் சினத்தினால் நடந்தது நடந்ததுதான். அது மாறுபடாது. ருக்மிணியின் கணவனான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பூமியில் திருவவதாரம் செய்யும்வரை ரதியின் கணவனான மதனன் உடலின்றி அனங்கனாக இருப்பான். ஸ்ரீகிருஷ்ணன் துவாரகையிலிருந்து கொண்டு ருக்மிணியின் திருவயிற்றில் புத்திரர்களைத் தோற்றுவிக்கும் பொழுது, இம்மதனனும் அவர் மகனாகப் பிறப்பான். அப்பொழுது இவனது பெயர் ‘பிரத்யும்னன்’ எனப்படும். இதில் சந்தேகமே வேண்டாம். அவன் பிறந்ததும் ‘சம்பராசுரன்’ அவனைக் கவர்ந்து செல்வான். பின்பு அவன், அக்குழந்தையைக் கடலில் எறிவான். குழந்தை இறந்ததாக நினைத்துத் தன் நகரம் திரும்புவான் அம்மூடன். ரதியே! அதுவரை நீ, சம்பராசுரனது நகரத்தில் விருப்பம் போல் வசித்து வா. அங்கு உன் கணவனான மதனன் பிரத்யும்னனாகத் திரும்ப உனக்குக் கிடைப்பான். அங்கு மன்மதன் உன்னோடு கூடி, சம்பராசுரனைக் கொன்று நலம் பெறுவான். தேவர்களே! பிரத்யும்னன் என்று பெயர் கொண்ட மன்மதன், தன் மனைவியான ரதியையும், சம்பரனது செல்வத்தையும் எடுத்துக் கொண்டு திரும்பவும் தன் நகரம் வந்து நலமுடன் இருப்பான். நான் சொல்வது முற்றிலும் உண்மை.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! சிவபெருமானது சொல்லைச் செவிமடுத்த தேவர்களது மனதில் மகிழ்ச்சி பொங்கியது. இருகைகூப்பி வணங்கிய சென்னியராகக் கூறலாயினர்.

தேவர்கள் கூறுகிறார்கள்—— “தேவதேவரே! மகாதேவா! கருணைக்கடலே! இறைவா! தாங்கள் விரைவிலேயே காமதேவனுக்கு உயிர்ப்பிச்சையளித்து, ரதியின் உயிரைக் காத்தருள வேண்டும்.” தேவர்கள் கூறியதைக் கேட்டு மகிழ்ந்த கருணைக்கடலான இறைவன் திரும்பவும் மகிழ்ச்சியோடு கூறலானார்— “தேவர்களே! நான் மகிழ்ந்தேன். காமனை அனைவரின் உள்ளத்திலும் உயிரோடு உலாவச் செய்கிறேன். அவன் எனது கணங்களில் ஒருவனாக உலா வருவான். நான் உங்கள் துன்பங்களைத் துடைக்கிறேன். நீங்கள் உங்கள் இருப்பிடம் செல்லலாம்.”

இவ்வாறு கூறிய சிவபெருமான் துதித்து நிற்கும் தேவர்கள் காண மறைந்தருளினார். விண்ணவர்கள் கவலையொழிந்து மகிழ்ந்தனர். முனிவரே! இறைவனது சொல்லில் நம்பிக்கை கொண்ட தேவர்கள், ரதியிடம் இறைவன் கூறியதைக் கூறித் தேற்றித் தங்கள் இருப்பிடம் சென்றனர். முனிவரே! காமனது மனைவி ரதிதேவி சிவபெருமான் கூறியவாறு சம்பரனது நகரம் சென்று இறைவன் கூறிய காலத்தை எதிர்நோக்கி இருந்தாள்.

அத்தியாயம் : இருபதும் இருபத்தொன்றும்

பிரும்மதேவர் சிவபெருமானது சினத்தீயை ‘வடவானலம்’ எனப் பெயரிட்டுக் கடல் நடுவே வைத்து உலகின் அச்சத்தை நீக்குதல்; சிவபிரானது விரகத்தில் பார்வதீ வாடுதல்; தவம் செய்ய நாரதர் மூலம் ஐந்தெழுத்து உபதேசம் பெறுதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! ஸ்ரீருத்ரனது நெற்றிக்கண்ணிலிருந்து வெளிப்போந்த தீ காமதேவனை எரித்துப் பொசுக்கிச் சாம்பராக்கியதோடன்றி, எவ்வித உபயோகமுமில்லாமல் எண்டிசைகளிலும் பரவிப் பொசுக்கியது. இதனால் மூவுலகங்களிலும் உள்ள அனைத்து ஜீவராசிகளும் ‘ஆ’, ‘ஆ’ என்று அலறின. அப்பா! உடனே தேவர்களும் ரிஷிகளும் என்னிடம் சரணமடைந்தனர். அவர்களனைவரும் நிலைதடுமாறி மிகவும் கலங்கி இருகைகூப்பி என்னைத் துதித்து வணங்கித் தங்கள் துன்பத்தைக் கூறி முறையிட்டனர். அதைச் செவிமடுத்த நான் சிவபெருமானை நினைந்தவண்ணம் அதற்கான காரணத்தை நன்கு சிந்தித்து மூவுலகங்களையும் காப்பாற்ற வேண்டி மரியாதையுடன் அத்தீயிடம் சென்றேன். அத்தீயோ கொழுந்துவிட்டெரிந்து கொண்டு ‘மூவுலகங்களையும் சுட்டெரித்துவிடுமோ?’ என்று அஞ்சுமாறு இருந்தது. ஆனால், சிவபெருமானது திருவருளால் பெற்ற திறலால் நான் உடனே அத்தீயைச் செயலிழக்கச் செய்தேன்.

முனிவரே! மூவுலகங்களையும் சுட்டெரித்துவிட விரும்பும் அத்தீயின் தாங்கொணாத சினத்தைத் தணித்து அதை ஒரு பெண்குதிரையாக்கினேன். இப்பொழுது அதன் முகத்திலிருந்து வெம்மை நீங்கிய குளிர்ந்த தீப்பிழம்பே வெளிப்படுவதாயிற்று. சிவபெருமானது விருப்பப்படி உலகின் நலன் கருதி, பெண்குதிரை வடிவான அவ்வடவை தீயை எடுத்துக் கொண்டு நான் கடற்கரை அடைந்தேன். முனிவரே! நான் வருவதைக் கண்ட கடலரசன் ஓர் அழகிய திருமேனி தாங்கி இருகைகூப்பியவண்ணம் மூவுலகங்களுக்கும் பாட்டனான என்னிடம் வந்து முறைப்படி துதித்து வணங்கி மகிழ்ச்சியோடு கூறலானான்—— “பிரும்மதேவரே! தாங்கள் இங்கு வந்த காரணம் யாதோ? நான் தங்களது பணியாள். ஆகவே சிறிதும் தயக்கமின்றிக் கூறுங்கள்.”

கடலரசன் கூறியதைக் கேட்டு மகிழ்ந்த நான் உலகநலனைக் கருதிச் சிவனை நினைந்தவண்ணம் தெளிவாகக் கூறலானேன்—— “அன்பனே கடலரசனே! நீயோ சிறந்த அறிஞன்; மூவுலகங்கட்கும் நன்மையே புரிபவன். சிவபெருமானது இச்சைப்படி மனமகிழ்ச்சியோடு உன்னிடம் கூறுகிறேன். பெருஞ்சக்தி படைத்த இப்பெண்குதிரை சிவபெருமானது பெருஞ்சினத்தின் வடிவம். இச்சினத்தீ காமனை எரித்துப் பின் மூவுலகங்களையும் எரிக்கத் தலைப்பட்டது. இதைக் கண்டு வருந்தும் தேவர்களது வேண்டுகோளின்படியும், சிவபெருமானது விருப்பப்படியும் அங்கு சென்று அதைச் செயலிழக்கச் செய்தேன். பின் அதையே ‘வடவை’ என்னும் பெண்குதிரையாக்கி இங்கு அழைத்து வந்துள்ளேன். நீர்நிலைகளுக்கு அரசே! உலகின் நலன் கருதி நான் உனக்குக் கட்டளையிடுகிறேன். அனல் கக்கும் வாயுடைய பெண்குதிரையாக நிற்கும் சிவபெருமானது சினத்தீயை நீ பிரளயகாலம் வரை உன்னிடம் வைத்திரு. நான் அங்கு வந்து வசிக்கும்போது, சிவனின் இச்சினத்தீயை நீ விட்டுவிடலாம். உனது நீரே தினமும் இதற்கு உணவாகும். நீ முழு முயற்சியோடு இதை உன் மேலேயே வைத்துக் காக்க வேண்டும். ஆழங்காண இயலாத உன்னுடைய அடித்தளத்திற்குச் செல்லாமல் கவனமாகப் பாதுகாத்து வா.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! நான் கூறியதும் ஸ்ரீருத்ரரது சினத்தீயான வடவை தீயைத் தான் தாங்கி நிற்பதாகக் கடலரசன் ஒத்துக் கொண்டான். இது பிறரால் முடியாததாயிற்றே! பின்பு அந்த வடவைத் தீ கடலில் நுழைந்து, தன் கொழுந்துவிட்டெரியும் தீ நாக்குகளால் கடல் நீரையும் எரிக்கத் தொடங்கியது. முனிவரே! இதனால் மனம் மகிழ்ந்த நான், என்னுலகம் வந்தேன். தெய்விக வடிவேற்ற கடலரசனும் என்னை வணங்கி மறைந்தான். சிவபெருமானது சினத்தீயின் அச்சத்திலிருந்து விடுபட்ட உலக மக்கள் மனநிறைவு பெற்றனர். தேவர்களும் முனிவர்களும் மகிழ்ந்தனர். (அத்தியாயம் 20)

* * *

நாரதர் கேட்கிறார்—— கருணைக்கடலே! மதனன் எரிக்கப்பட்டபின் மலைமகளான பார்வதீபிராட்டி என்ன செய்தாள்? தன்னிரு தோழிகளையும் அழைத்துக் கொண்டு எங்கு சென்றாள்? என்பதையெல்லாம் எனக்குக் கூறுங்கள்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— சிவபெருமானது நெற்றிக்கண்ணிலிருந்து தோன்றிய தீ, காமனை எரித்தபோது மூவுலகங்களிலும் எதிரொலிக்க விண்ணதிரப் பெருத்ததொரு சத்தம் தோன்றியது. அப்பேரொலியையும் காமதேவன் எரிந்ததையும் கண்டு மனங்கலங்கிய பார்வதீபிராட்டி தன் இரு தோழிகளுடன் தன் அரண்மனைக்குச் சென்றாள். தன் பரிவாரங்கள் சூழ இருந்த இமவான், அப்பேரொலி கேட்டுப் பெரிதும் வியந்தான். அங்கு கயிலைமலையில் பணிவிடை செய்யச் சென்ற தன் மகளை நினைந்து மிக்க கவலை கொண்டான். இதற்குள் சிவனது பிரிவால் வருந்தும் பார்வதீபிராட்டி சற்று தொலைவில் வருவதைக் கண்டான். கலக்கமுற்று வரும் தன் மகளைக் கண்ட இமவான் துன்பம் தாளாது உடனே அவளருகில் சென்று, அவளது கண்களைத் தன் கைகளால் துடைத்து, “சிவையே! பார்வதீ! என்ன பயம்? ஏன் அழுகிறாய்?” என்று கேட்டு, அவளைத் தன் மடியில் ஏற்றி உட்கார வைத்துக் கொண்டு தேற்றரவு செய்தவண்ணம் தன் அரண்மனைக்குக் கூட்டிச் சென்றான்.

மதனனை எரித்ததும் மகாதேவர் மறைந்தருளினார். அதனால் அவரைக் காணாத பார்வதீ விரகத்தீயில் வெதும்பினாள். அவளுக்கு எங்கும் எதிலும் இன்பமோ அமைதியோ கிடைக்கவில்லை. தந்தையின் அரண்மனை சென்று தாயைக் கண்டதும் தான் ஏதோவொரு புதிய பிறவி பெற்றதாக உணர்ந்தாள். “அந்தோ! நான் பாழாகிவிட்டேனே” என்று கூறித் தன் அழகை நொந்து கொண்டாள். தோழிகள் ஆறுதல் கூறியும் தன்னிலை அடைந்தாளில்லை. தூங்கும் போதும், உணவருந்தும் போதும், நீராடும் போதும், உலாவும் போதும், ஏன், தோழிகள் நடுவில் இருக்கும்போதுகூட மகிழ்ச்சியோ இன்பமோ சிறிதும் பெறவில்லை. “நான் ஏன் பிறந்தேன்? இந்த அழகுதான் எனக்கு வேண்டுமா? என் செயலெல்லாம் வீணாகியதே” என்று திரும்பத் திரும்பக் கூறி, சிவபெருமானது திருவிளையாடல்களை நினைத்தவண்ணம் சிவனாரது பிரிவாற்றாமையால் வருந்தி இளைத்துத் துன்புற்றாள். என்றும் எப்பொழுதும் வாயிலே சிவநாமம். உடல் தந்தை வீட்டில் இருந்ததே தவிர, உயிரும் மனமும் சிவனாரிடம். சோகத்தில் ஆழ்ந்த அவள் சிற்சில சமயம் மூர்ச்சித்து விழுவாள். பெருமனத்தவர்களான இமவான், அவர் மனைவி மேனை, அவர்களது மகன் மைனாகம் ஆகிய அனைவரும் அவளைத் தேற்றியபோதும் சிவபெருமானை அவளால் மறக்க முடியவில்லை.

அறிஞரான தேவரிஷியே! நாரதா! விருப்பம் போல் சுற்றித் திரியும் நீ ஒரு சமயம் இந்திரன் அனுப்ப, இமவானிடம் சென்றாய். பெருமனத்தனான இமவானும் உன்னை வரவேற்று உயர்ந்த ஆசனமளித்து உபசரித்து நலன் விசாரித்தான். தன் மகளது செயல் அனைத்தையும் தொடக்கம் முதல் கூறலானான். சிவபெருமானுக்கு அவள் சேவை செய்யத் தொடங்கியது, காமனை அவர் எரித்தது முதலானவற்றையும் கூறினான். முனிவரே! இவற்றையெல்லாம் கேட்டறிந்த நீ மலையரசனிடம், “மன்னவா! சிவபெருமானைத் துதித்து வா” என்று கூறி விடைபெற்று, தனித்திருக்கும் பார்வதீபிராட்டியிடம் சென்றாய். நீதான் எப்பொழுதும் சிவபெருமானைச் சிந்தித்திருப்பவனாயிற்றே. நீ பரமசிவ பக்தன், உலகிற்கு நன்மையே செய்பவன், சிறந்த ஞானி வேறு. ஆகவே பார்வதியிடம் வந்த நீ அவளது நலன் கருதி உண்மையை உள்ளபடி கூறலானாய்.

நாரதனாகிய நீ கூறியது—— “காளியே! நான் சொல்வதைக் கேள். உன் மேல் கொண்ட கருணையால் உண்மையைக் கூறுகிறேன். நான் கூறுவது உனக்கு முற்றிலும் இதம் செய்யும் அப்பழுக்கற்றது. நீ விரும்பியதைத் தரவல்லது. நீ சிவபெருமானுக்குச் சேவை செய்தாய். ஆனால், அது ஒரு தவமாக இன்றிச் செருக்காக இருந்தது. ஏழைக்கிரங்கும் சிவபெருமான் உனது செருக்கைத்தான் அழித்தார். சிவையே! உனது கணவரான சிவபெருமான் பற்றற்றவர்; பெருநிலை யோக புருஷர்; மன்மதனை எரித்தவர். உன்னை நலமுடன் விடுத்ததன் காரணம் அவர் அடியார்க்கு அருளுபவர். ஆகவே, நீ சிறந்ததொரு தவத்தைச் செய். நீண்ட நாட்கள் சிவபெருமானைப் பூஜித்து வா. தவத்தின் வாயிலாக நீ தூயவளானபின், சிவபெருமான் உன்னைத் தன் மனைவியாக்கிக் கொள்வார். நன்மையே செய்யும் சிவனை நீயும் ஒருபோதும் விட்டிருக்க மாட்டாய். தேவி! நீ முழுமுயற்சியோடு சிவனையே உனதாக்கிக் கொள்ள முயற்சி மேற்கொள். சிவனைத் தவிர வேறெவரையும் நீ மணந்து கொள்ள மாட்டாய்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! நீ கூறியதைக் கேட்ட காளி சற்றே பெருமூச்செறிந்து இருகைகளையும் கூப்பி மகிழ்ச்சியோடு கேட்கலானாள்—— “பெரியோரே! தாங்களோ அனைத்தும் அறிந்தவர்; உலகின் நன்மையையே நாடுபவர். சிவபெருமானை ஆராதிக்க எனக்கு ஏதாவதொரு மந்திரத்தைத் தாருங்கள்.”

நாரதா! பார்வதீ வேண்டவே, நீ சிவபெருமானது திருவைந்தெழுத்தை முறைப்படி அவளுக்கு உபதேசம் செய்தாய். மேலும், அம்மந்திரத்தில் அவளுக்குத் தீவிர ஈடுபாடு வரவேண்டி, அதன் சிறந்த பெருமைகளையெல்லாம் கூறினாய்.

நாரதர் கூறுகிறார்—— “பார்வதீதேவியே! இத்திருவைந்தெழுத்தின் பெருமையைக் கேள். இதைக் கேட்டபொழுதே சிவபெருமான் பெருமகிழ்ச்சி கொள்வார். இம்மந்திரம் மந்திரங்கள் அனைத்திற்கும் தலையாயது. விரும்பியதை விரும்பியவண்ணம் தருவது. சிவபெருமானுக்கு உகந்தது. ஜபிப்பவனுக்குப் போகம்—மோட்சங்களை அளிப்பது. பெரும்பேறு பெற்றவளே! இத்திருவைந்தெழுத்தை முறைப்படி ஜபிப்பதால், சிவபெருமான் நிச்சயம் விரைவிலேயே உன்னெதிரில் காட்சியளிப்பார். ஆசார—அனுஷ்டானங்களோடு அவரது சொரூபத்தையே தியானம் செய்தவண்ணம் திருவைந்தெழுத்தை ஓதி வா. இதனால் நீ சேவிக்கும் சிவபெருமான் விரைவிலேயே மனம் மகிழ்வார். சிவன் உன்வயமாகுமாறு தவம் செய். ஒருவேளை தவத்தினால் சிவபெருமான் உன் வயமாகலாம். தவத்தினால்தான் அனைவருக்கும் விரும்பிய பயன் கிட்டுகிறது. இல்லையேல் இல்லை.”

(ஒப்புநோக்குக:—

வேண்டிய வேண்டியாங்கு எய்தலால் செய்தவம்

ஈண்டு முயலப் படும்.

— திருக்குறள் 265)

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! நீயோ பரமசிவ பக்தன். விருப்பம்போல் திரிபவன். பார்வதியிடம் இவ்வாறு கூறிய நீ, தேவர்களது நலத்தில் நாட்டங்கொண்டு சுவர்க்கம் சென்றாய். நீ உபதேசித்த திருவைந்தெழுத்தைப் பெற்ற பார்வதீபிராட்டி மிகவும் மகிழ்ந்தாள்.

அத்தியாயம் : இருபத்து இரண்டு

சிவபெருமானைச் சேவிக்கப் பார்வதீ இயற்றிய கடுந்தவம்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— தேவரிஷியே! நீ சென்றபிறகு மனம் மகிழ்ந்த பார்வதீபிராட்டி தவத்தினாலேயேதான் சிவபெருமானைப் பெற முடியும் என்றெண்ணிக் கடுந்தவம் செய்ய மனதில் உறுதி கொண்டாள். தன் தோழிகளான ஜயை, விஜயை மூலம் பெற்றோரிடம் விடைகொண்டாள். தந்தை ஒப்புதலளித்தாலும், அன்பிற்காட்பட்ட தாய் பலவாறாகச் சொல்லித் தவம் செய்வதிலிருந்து தடுத்தாள். வீட்டை விடுத்துத் தொலைதூரம் வனம் சென்று தவம் செய்வதா? என்பதே அவளது எண்ணம். ‘உ = குழந்தாய், மா = (தவம் செய்ய வெளியே செல்ல) வேண்டாம்’ என்று மேனை தடுத்ததால், அன்று முதல் பார்வதியின் திருப்பெயர் ‘உமா’ என்றாயிற்று.

(குறிப்பு:— இக்கருத்தையே காளிதாச மகாகவி, தன் குமாரசம்பவம் என்னும் காப்பியத்தில் குறிப்பிடுவது காண்க——

தாம் பார்வதீத்யாபி4ஜநேந நாம்நா

ப3ந்து4ப்ரியாம் ப3ந்து4ஜநோ ஜுஹாவ ।

உமேதி மாத்ரா தபஸோ நிஷித்3தா4

பஶ்சாது3 மாக்2யாம் சுமுகீ2 ஜகா3ம ॥

— குமாரசம்பவம் 1/26)

முனிவரே! மலையரசனது மனைவி மேனை, தான் தடுத்ததால் பார்வதீ துக்கமடைந்தது கண்டு தனது எண்ணத்தை மாற்றிக் கொண்டு மகளைத் தவம் செய்ய அனுமதித்தாள். உயர்ந்த விரதங்களைக் கடைப்பிடித்தொழுகும் பார்வதீ தன் தாயின் அனுமதி கிடைத்ததால் மிகவும் மகிழ்ந்து சிவனை நினைந்தாள். மகிழ்ச்சியோடு தாய்—தந்தையரை வணங்கிய பார்வதீ, தன்னிரு தோழிகளையும் அழைத்துக் கொண்டு தவம் செய்யக் கிளம்பினாள். மனதிற்கியைந்த உயர்ந்த ஆடைகளைக் களைந்து மரவுரி தரித்து இடுப்பில் முஞ்சிப்புல்லினாலான மேகலையைத் தரித்தாள். முத்துமாலைகளைத் துறந்தாள். உயர்ந்த மான்தோலை மேலாடையாகக் கொண்டாள். பின்பு, கங்கை உற்பத்தியாகும் ‘கங்கோத்ரி’ என்னும் மலைமுகட்டிற்குச் சென்றாள்.

தியானத்தில் ஆழ்ந்திருந்த சிவபிரான் மன்மதனை எரித்த இடமான இமயமலையின் தாழ்வரையே கங்காவதரணம் செய்த இடமாகும். இவ்வுயர்ந்த புண்ணியத் தலத்தில்தான் பார்வதீபிராட்டியும் தவம் செய்யத் தொடங்கினாள். கௌரியான பார்வதீ தவம் செய்ததால், அவ்விடம் ‘கௌரீ சிகரம்’ என்று பெயர் பெற்றது. ‘தன் தவம் பயனைத் தருமா?’ என்று சோதிப்பதற்காகப் பழம் (பயன்) தரும் பலப்பல அழகிய மரங்களை அங்கு நட்டாள். பார்வதீபிராட்டி முதலில் தவம் செய்யும் இடத்தைத் தூயதாக்கி, அங்கு ஒரு மேடை அமைத்தாள். பின்பு, முனிவர்களுக்கும் இயலாத கடுந்தவத்தை ஏற்றாள். புலன்களையும் மனதையும் அடக்கி அம்மேடையில் அமர்ந்து தவம் செய்யலானாள்.

ஆனி, ஆடி மாதங்களான வெயிற்காலத்தில் தன் நாற்புறங்களிலும் தீமூண்டெரிய அதன் நடுவில் அமர்ந்து திருவைந்தெழுத்தை ஓதுவாள். மழைக்காலமான ஆவணி, புரட்டாசி மாதங்களில் (வருஷ காலத்தில்) தவம் செய்யும் திட்டின் மேலோ அல்லது பெரியதொரு பாறாங்கல் மீதோ அமர்ந்து பெருமழையில் நனைய நனைய தவம் செய்வாள். குளிர்காலத்தில் உணவை விடுத்துக் குளிர்நீரில் நின்றும், இரவில் பனிப்பாறையில் அமர்ந்தும் தவம் செய்வாள். இவ்வாறு திருவைந்தெழுத்தை மனமொன்றி ஓதியவண்ணம் வேண்டிய வேண்டியாங்கு நல்கும் சிவபெருமானை நினைந்தவாறு தவம் செய்யலானாள். தினமும் இடையில் நேரம் வாய்த்தபோது தன் தோழிகளோடு தான் நட்ட செடிகளுக்கு நீரூற்றுவாள். அங்கு வரும் விருந்தாளிகளுக்கு விருந்து படைத்து உபசரிப்பாள். மனத்தூய்மையுடைய பார்வதீ பெரும் புயற்காற்று, பொறுக்க முடியாத குளிர், பலவாறான மழை, பொறுக்க முடியாத வெய்யில் ஆகியனவற்றையும் பொறுத்தாள். பலவாறாகத் தோன்றிய இன்னல்கள் பற்றியும் சிறிதும் கவலை கொள்ளவில்லை. சிவப்பரம்பொருளையே நினைந்தவண்ணம் அசையாது நின்றாள்.

முதல் ஆண்டில் பழங்களே உணவு. இரண்டாமாண்டு காய்ந்த சருகு இலைகளே உணவு. இவ்வாறு தவத்தில் பல்லாண்டுகள் கழித்தாள். இதன்பின் சருகு இலைகளைத் தின்பதையும் விடுத்தாள். பட்டினியே உணவு. ஆனால், தவத்திலிருந்த உறுதி சிறிதும் குறையவில்லை. மேலும் வளரலாயிற்று. இமவான் மடந்தை இலைச்சருகு உண்பதையும் விடுத்ததால் தேவர்கள் அவளை ‘அபர்ணா’ என அழைத்தனர். இதன்பின் ஒருகால் ஊன்றி மற்றொரு கால் மடித்துச் சிவனை நினைந்து திருவைந்தெழுத்தை ஓதியவண்ணம் கடுந்தவம் இயற்றினாள். மரவுரியும் மான்தோலுமே அவளுடலை மறைத்தன. தலையிலோ கூந்தல் சடைக்கற்றையாயிற்று. இவ்வாறு சிவனை நினைந்து நினைந்து தவமியற்றும் பார்வதீ தவத்தில் முனிவர்களையும் விஞ்சினாள். இவ்வாறு தவமியற்றும் பார்வதிக்கு மூவாயிரம் வருடங்கள் உருண்டோடின.

சிவபெருமான் அறுபதாயிரம் வருடங்கள் தவமியற்றிய அதே இடத்தில் ஒரு நொடி நின்ற பார்வதீபிராட்டி இவ்வாறு நினைக்கலானாள்—— ‘அவருக்காக முறைதப்பாது நான் இங்கு கடுந்தவம் இயற்றுவது அவருக்கு இப்பொழுது தெரியாதா? வெகுகாலமாகத் தவம் செய்யும் என்னைக் காண அவர் வராத காரணமென்னவோ? உலகமக்களும் வேதங்களும் முனிவர்களும் எப்பொழுதும் அவரது பெருமையை துதித்துப் பாடுகின்றனர். அவர்கள் கூறுவதோ—— ‘சிவபெருமான் அனைத்தும் அறிவார்; அனைத்திலும் ஆன்மாவாக விளங்குபவர்; அனைத்தையும் சமமாகக் காண்பவர்; செல்வங்கள் அனைத்தையும் அருள்பவர்; தெய்விக சக்தி படைத்தவர்; அவரவர் எண்ணுவதை எண்ணியவாறு அறிபவர்; அடியார்கள் வேண்டுவதை வேண்டியவாறு அளிப்பவர்; இன்னல்கள் அனைத்தையும் களைபவர்’ என்று. நான் ஆசைகளைக் களைந்து எருதுக்கொடியோனான சிவபெருமானிடமே மனமொன்றி பக்தி செய்தது உண்மையானால், நலமே நல்கும் சிவபெருமான் எனக்கு அருள்புரியட்டும். நாரத முனிவரால் உபதேசிக்கப்பட்ட சிவபஞ்சாட்சரமான திருவைந்தெழுத்தை ஊன்றிய பக்தியோடு முறை பிறழாது நான் ஜபித்திருப்பேனேயாகில் சிவபெருமான் எனக்கருள் புரியட்டும். உலகியலின் மாயையான மாறுபாடுகளுக்கு ஆட்படாமல் வேறு எந்தவொரு சிந்தனையுமின்றிப் பக்தியோடு சிவபெருமானை நான் போற்றிப் புகழ்வது உண்மையாகில் சிவபெருமான் என்மேல் பரிபூரண கருணை கொள்ளட்டும்.’

தலையில் சடைமுடியும் அரையில் மரவுரியும் தரித்த பார்வதீ, இவ்வாறான சிந்தனையிலேயே நித்தமும் ஊன்றித் தலையைக் கீழே சாய்த்து வணங்கியவண்ணம் வெகுகாலம் தவம் செய்தாள். முனிவர்களும் ஆற்றுதற்கரிய உயர்ந்த தவம் அவளது தவம். இவ்வாறான தவத்தைக் கண்டு ஆடவர்களும் வியந்து போற்றினர். முனிவரே! பார்வதீதேவியின் செய்யும் தவத்தின் மற்றொரு பெருமையையும் கூறுவேனாக. கவனமாகக் கேள். பார்வதியின் கடுமையான அத்தவம் வியப்புக்குரியதாக அமைந்தது. ஒன்றுக்கொன்று பகை பாராட்டும் பிராணிகளும், அவளுடைய ஆசிரமத்தருகில் பகை மறந்திருந்தன. பகைமை குணம் பாராட்டும் விலங்குகளான சிங்கம், பசு முதலியனவும் பார்வதீதேவியின் தவவலிமையால் ஒன்றுக்கொன்று தீங்கு செய்யாவண்ணம் அமைதியாக இருந்தன. பகை கொண்ட எலி, பூனை முதலியனவும் அவ்வாசிரமத்தில் கோபம் முதலிய விகாரங்களை விடுத்திருந்தன. மரங்கள் பழுத்த பழங்களைத் தந்தன. பசும்புற்தரைகளும் பன்னிறப்பூக்களும் அத் தபோவனத்தின் அழகைப் பெருக்கின. அவ்வனமே ‘ஒரு கயிலையோ!’ என அமைந்தது. பார்வதியின் தவம் பயன் தருவதாக அமைந்தது.

அத்தியாயம் : இருபத்து மூன்று

பார்வதியின் கடுந்தவம் கண்டு மூவுலகும் அஞ்சுதல்; பிரும்மாவும் ஸ்ரீவிஷ்ணுவும் தேவர்களுடன் சிவபெருமானிடம் செல்லுதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனீசுவரரே! பார்வதீபிராட்டி, சிவபெருமானை அடையவேண்டி வெகுகாலம் கடுந்தவம் இயற்றிய போதிலும், சிவபெருமான் அவளெதிரில் தோன்றினாரில்லை. அப்பொழுது இமவான், மேனை, மேருபர்வதம், மந்திரபர்வதம் ஆகிய அனைவரும் வந்து ‘சிவபெருமானைப் பெறுவது மிகமிகக் கடினம், விண்ணில் நீந்தி வரும் நிலவைக் கையில் பிடிக்க முடியுமா?’ என்று பலவாறு கூறி, அவளைத் தவத்தை விடுத்து, வீடு திரும்புமாறு வேண்டினர். ஆனால், அவர்கள் கூறியதைக் கேட்ட பார்வதீதேவி பதிலுரைக்கலானாள்—— “தந்தையே! தாயே! சுற்றத்தார்களே! நான் முதலில் கூறியதை நீங்கள் அனைவரும் மறந்துவிட்டீர்களா, என்ன? பாதகமில்லை. இப்பொழுது எனது பிரதிக்ஞையைக் கேளுங்கள். கோபத்திற்காட்பட்டு மன்மதனை எரித்த அப்பரமன் பற்றற்றவராக இருக்கலாம். ஆனாலும் நான், என் கடுந்தவத்தின் வலிமையால் அடியார்க்கெளிவந்த அச்சிவப்பரம்பொருளை நிச்சயம் மகிழ்ச்சி கொள்ளச் செய்வேன். நீங்கள் மனநிறைவோடு வீடு திரும்புங்கள். நிச்சயம் பரமன் மகிழ்ந்து வருவார். இதில் ஐயம் கொள்ள வேண்டாம். மன்மதனை எரித்தவரும், இவ்வனத்தையே எரித்தவருமான சிவபெருமானை என் தவத்தால் இங்கு வரச் செய்வேன். பெருந்தவத்திற்குத்தான் அவர் ஆட்படுவார். நான் கூறுவது உண்மை. இதை நீங்கள் அனைவரும் உணரவேண்டும்.” இனிதாகப் பேசும் பார்வதீ, தாய் மேனை, தமையன் மைனாகம், தந்தை இமவான், மந்தரமலையரசன் முதலிய அனைவரிடமும் இவ்வாறு கூறிவிட்டு அமைதியானாள். சிவையான தேவி இவ்வாறு கூறவே வந்தவர்கள் வியந்தவண்ணம் அவளைப் புகழ்ந்து வந்த வழியே திரும்பினர். அவர்கள் சென்றதும் தோழிகள் சூழவிருந்த பார்வதீ மேலும் உறுதி கொண்டு முன்னிலும் கடுந்தவம் இயற்றலானாள்.

முனிவரே! தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள் மற்றும் அசைவன—அசையாதனவான பிராணிகள் அடங்கிய மூவுலகங்களும் அவளது கடுந்தவத்தால் வெம்மையாகின. அப்பொழுது தேவர்கள், அசுரர்கள், யட்சர்கள், கின்னரர்கள், சித்த—சாரணர்கள், ஸாத்யர்கள், முனிவர்கள், வித்யாதரர்கள், பெரும் நாகங்கள், பிரஜாபதிகள், குஹ்யகர்கள், மற்றுமுள்ள அனைவரும் பெருந்துன்பத்திற்கு ஆளாயினர். ஆனால், அதன் காரணத்தை எவரும் அறிந்திலர். அப்பொழுது புண்பட்ட இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் மிகவும் கலக்கமுற்று, தேவகுருவான வியாழ பகவானின் சொற்படி மேருமலையிலிருந்த பிரும்மாவான என்னிடம் சரணமடைந்தனர். ஒளியிழந்து கலங்கி நின்று துதிக்கும் அவர்கள் என்னிடம், “இறைவா! உலகம் புண்பட கலங்கி நிற்பது ஏனோ?” என்று வினவினர்.

இதைக் கேட்டதும் சிவனை நினைந்த நான் உண்மை அறிந்தேன். உலகம் வெந்து நீராவது பார்வதீதேவியின் கடுந்தவத்தின் வன்மையால் என உணர்ந்த நான், உடனே அவர்களோடு ஸ்ரீமந்நாராயணரிடம் கூறத் திருப்பாற்கடல் சென்றேன். அங்கு ஸ்ரீமந்நாராயணன் சிறந்ததோர் ஆசனத்தில் அமர்ந்திருப்பது கண்டு தேவர்களோடு அவரை வணங்கித் துதித்து “ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவே! பார்வதீதேவியின் கடுந்தவத்தினால் வாடி வதங்கும் நாங்கள் உங்களையே சரணமடைந்தோம். தாங்கள்தான் காத்தருள வேண்டும்” என்று வேண்டினோம். ஆதிசேஷ படுக்கையில் சயனித்திருக்கும் திருமகள் கேள்வனான இறைவன் இதைக் கேட்டு பதிலுரைத்தார்.

ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு கூறுகிறார்—— “தேவர்களே! பார்வதீதேவி தவமியற்றும் காரணத்தை இன்றுதான் அறிந்தேன். ஆகவே, நாம் அனைவரும் சிவபெருமானிடம் சென்று வணங்கி, உலக நலன் கருதிப் பார்வதியைத் திருமணம் செய்து கொள்ளுமாறு வேண்டுவோம். தேவதேவனும் பினாகம் என்னும் வில்லைக் கையிலேந்தியவருமான சிவபெருமான் பார்வதீபிராட்டிக்கு வரமளித்திட, அவரது ஆசிரமத்திற்குச் செல்வதற்கான முயற்சியை மேற்கொள்வோம். ஆகவே, நலன் நல்கும் சிவபெருமான் கடுந்தவமியற்றும் இடத்திற்கு நாம் அனைவரும் செல்வோமே.”

ஸ்ரீமந்நாராயணன் கூறியதைக் கேட்ட தேவர்கள் ஸ்ரீருத்ரரிடம் செல்லவே பயந்தனர். ஏனெனில், அவரோ பிடிவாதக்காரர்; கோபமே உருவானவர்; உலகையே எரிக்கத் துணிந்தவர்.

தேவர்கள் கூறுகிறார்கள்—— “எம்பெருமானே! அவரோ மிகவும் பயங்கரமானவர்; ஊழித்தீபோல் ஒளிர்பவர்; பயங்கரமான கண்களுடையவர்; சினமே வடிவான அவரிடம் நாங்கள் போக முடியாது. ஏனெனில், வெற்றிகொள்ள இயலாத மன்மதனையே முன்பு சினத்தீயால் எரிந்தவர். இப்பொழுதும் எங்களையும் எரித்துவிட்டால் என் செய்வது?”

முனிவரே! இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் கூறியதைக் கேட்ட திருமகள் கேள்வனார் ஸ்ரீஹரி, அவர்களுக்குத் தேற்றரவு கூறி மேலும் கூறலானார்—— “தேவர்களே! நான் இப்பொழுது கூறுவதைச் சற்று அன்போடும் ஆதரவோடும் கேளுங்கள். சிவபெருமான் தேவதேவர்; தேவர்களின் அச்சத்தைத் தவிர்ப்பவர். அவர் உங்களை எரிக்க மாட்டார். நீங்களோ ஞானம் நிறைந்தவர்கள். சிவபெருமான் நலமே செய்வார் என்று கொண்டு அவரைச் சரணமடைய வேண்டும். அவர் மூவாமுதல்வர்; முன்னைப்பழம் பொருட்கும் முன்னைப்பழம் பொருள்; சர்வேசன்; சகலரும் தஞ்சம் புகுமிடம்; பரத்திற்கும் எட்டாத பரமன்; பெருந்தவசி; பரம்பொருள். ஆகவே, நாம் அவரைச் சரணம் பற்றத்தான் வேண்டும்.”

சர்வசக்தரான ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு இவ்வாறு கூறவே, அனைவரும் பினாகபாணியான சிவபெருமானைத் தரிசிக்கச் சென்றனர். வழியில் பார்வதீதேவியின் ஆசிரமத்தைக் கண்டனர். ஆகவே, அவளது கடுந்தவத்தைக் காண ஆவலுடன் அங்கு சென்றனர். அத்தவத்தைக் கண்ட தேவர்கள், அவளது உயர்ந்த தவவொளியில் மழுங்கிப் போயினர். தவத்தில் மூழ்கி நிற்கும் பார்வதீ தேவியின் தவவொளி கண்டு மயங்கிய தேவர்கள் ‘தவப்பயனே உருவெடுத்ததோ!’ என விளங்கும் அவளை வணங்கிப் புகழ்ந்தவண்ணம் சிவபெருமான் இருக்குமிடம் சென்றனர். முனிவரே! அவ்வாறு சென்ற அவர்கள் முதலில் உன்னை (நாரதரை), மதனனை எரித்த சிவபெருமானிடம் அனுப்பித் தாங்கள் மட்டும் தொலைவிலேயே நின்று கொண்டு சிவபெருமான் சினந்துள்ளாரா அல்லது மகிழ்ச்சியோடு உள்ளரா? என்று காண்பாராயினர். நாரதா! நீயோ பயமறியாதவன். மேலும் பரமசிவ பக்தன். ஆகவே, நீ அங்கு சென்று அவர் மகிழ்ச்சியாக இருப்பதைக் கண்டாய். பின்பு நீ திரும்பிச் சென்று விஷ்ணு முதலிய சகல தேவர்களையும் சிவபெருமானிடம் அழைத்துச் சென்றாய். அவர்களும் கணங்கள் சூழ்ந்திருக்கும் சிவபெருமான் தவவேடத்துடன் முழங்கால் மடித்து யோகாசனத்தில் மகிழ்ச்சியோடு இருப்பதைக் கண்டனர். பரம்பொருளான சிவபெருமானைத் தரிசித்த பிரும்மாவான நானும் ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவும் மற்றுமுள்ள தேவர்கள்—சித்தர்கள்—முனிவர்கள் ஆகிய அனைவரும் அவரை வணங்கி வேதம், உபநிடதம், பிரும்மசூத்திரம் முதலிய துதி நூல்களால் துதிக்கலானோம்.

அத்தியாயம் : இருபத்து நான்கு

பார்வதீதேவியை மணக்குமாறு தேவர்கள் சிவனை வேண்டுதல்; திருமணத்தின் குறைகளைக் கூறிச் சிவபெருமான் வெறுத்தல், பின் ஒப்புதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! கயிலை சென்ற தேவர்கள் ஸ்ரீசிவபெருமானை வணங்கித் துதிக்கலாயினர். அதுகண்ட நந்திதேவர் சிவபெருமானிடம் “தாங்கள் ஏழைப்பங்காளராயிற்றே. அடியார்க்கருளும் அருந்தெய்வமும் தாங்கள்தானே” என்று அவரது புகழினைப் பாடியவண்ணம் “இறைவா! தேவர்களும் முனிவர்களும் இப்பொழுது பெருந்துன்பத்தில் ஆழ்ந்து தங்களைச் சரணமடைந்துள்ளனர். ஆகவே, சர்வேசுவரரான தாங்கள்தான் அவர்களைக் காத்தருள வேண்டும்” என்று வேண்டினார்.

கருணையே வடிவான நந்தியெம்பெருமான் இவ்வாறு வேண்டவே சிவபெருமான் சிறிது சிறிதாகத் தன் கண்களைத் திறந்து தியானத்தைக் கலைத்தார். சமாதி நிலை கலைந்த பரம்பொருளான — பரமஞானியான — சிவபெருமான் தேவர்களைக் கண்டு கூறலுற்றார்.

சிவபெருமான் கூறுகிறார்—— “ஸ்ரீமந்நாராயணனே! பிரும்மனே! தேவர்களே! நீங்கள் இங்கு வந்ததன் காரணமென்ன? எதுவாக இருப்பினும் உடனே கூறுங்கள்.”

சிவபெருமான் கூறியதைக் கேட்டு மகிழ்ந்த தேவர்கள் வந்த காரணத்தைக் கூற வேண்டி ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவின் திருமுகத்தை நோக்கினர். பரமசிவ பக்தரும் தேவர்களின் நலன் நாடுபவருமான ஸ்ரீமந்நாராயணன் தேவர்களின் துன்பங்கள் பற்றிக் கூறலானார்—— “சம்போ! தாரகாசுரன் என்பவன் தேவர்களை மிகவும் கொடுமைப்படுத்துகிறான் என்பதைக் கூறவே தேவர்களனைவரும் இங்கு வந்துள்ளனர். இறைவா! தங்களது திருமகன் ஒருவனால்தான் அவனுக்கு மரணம். வேறு எவரும் அவனை வதைக்க இயலாது. இதுதான் உண்மை. நாங்கள் வணங்கி வேண்டுகிறோம். மகாதேவரே! இதை நன்கு சிந்தித்துத் தாங்கள்தான் கருணைபுரிய வேண்டும். எம்பெருமானே! தாரகாசுரனால் வந்த இத்துன்பங்களை நீக்கி தாங்கள்தான் தேவர்களைக் காத்தருள வேண்டும். சம்புவே! தாங்கள் தங்கள் வலக்கரத்தால் பார்வதியின் திருக்கரத்தைப் பற்றவேண்டும். இமவான் கன்னிகாதானமாகப் பார்வதீபிராட்டியைத் தர தாங்கள் அவளைக் கைப்பிடித்துத் திருமணம் செய்தருள வேண்டும்.”

ஸ்ரீவிஷ்ணு கூறியதைக் கேட்ட யோகபுருஷரான சிவபெருமான் அவர்களனைவருக்கும் நல்வழியைக் காட்டிக் கூறலுற்றார்—— “தேவர்களே! மலையரசனின் அழகிய பெண்ணான பார்வதீதேவியை நான் மணந்ததும் தேவர்கள், ரிஷிகள், முனிவர்கள் ஆகிய அனைவரின் விருப்பமும் பூர்த்தியாகிவிடும். ஆனால், அவர்கள் பரம்பொருளை அடையும் வழியில் சக்தியற்றவர்களாகி விடுவார்களே! பார்வதீ திருமணம் செய்து கொண்டதும் மதனனை உயிருடன் எழுப்பிவிடுவாள். விஷ்ணுவே! நான் மன்மதனை எரித்துத் தேவர்களுக்குப் பெருத்ததொரு நன்மையைச் செய்தேன். இன்று முதல் நீங்களும் பற்றற்று என்னோடு சேர்ந்து உறுதியோடு இருங்கள். தேவர்களே! நீங்களும் என்னைப் போலவே தனித்திருந்து வேறு எந்தவொரு முயற்சியுமின்றிச் சிறந்ததொரு தவத்தைச் செய்யுங்கள். காமனையான மன்மதன் இல்லாததால் நீங்கள் அனைவரும் சமாதி நிலையில் அமர்ந்து பரமானந்தத்தை அனுபவித்துக் கொண்டு விகாரமற்றவர்களாக இருங்கள். ஏனெனில், ஆசையே நரகத்திற்கான தலைவாசல். ஆசை நிறைவேறவில்லையெனில் கோபம் வருகிறது. கோபம் செய்வதறியாத மோகத்தைத் தருகிறது. செய்வது எது? தவிர்ப்பது எது? என்பதை மறைக்கும் மோகத்தினால் (மயக்கத்தினால்) தவம் கெடுகிறது. ஆகவே, தேவர்களான நீங்கள் ஆசையையும் சினத்தையும் விடுங்கள். நான் கூறியதைத் தவறாக நினைக்க வேண்டாம்.”

காமோ ஹி நரகாயைவ

தஸ்மாத் க்ரோதோ4ऽபி4ஜாயதே ।

க்ரோதா4த்3ப4வதி ஸம்மோஹோ

மோஹாச்ச ப்4ரம்ஶதே தப: ॥

காமக்ரோதெ4ள பரித்யாஜ்யௌ

ப4வத்3பி4: ஸுரஸத்தமை: ।

ஸர்வைரேவ ச மந்தவ்யம்

மத்3வாக்யம் நாந்யதா2 க்வசித் ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. பார்வதீ. 24/27—28

(ஒப்புநோக்குக:—

இதே கருத்துள்ள அநேகமாக இதே சொற்றொடர்கள் உள்ள சுலோகங்கள் ஸ்ரீமத் பகவத்கீதையில் (2/62—63) காண்க.)

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! எருதுக்கொடியோனான சிவபெருமான் இவ்வாறு கூறி, பிரும்மா, விஷ்ணு, தேவர்கள், முனிவர்கள் ஆகிய அனைவருக்கும் பற்றற்ற நிலைக்கான தர்மத்தை உபதேசித்தார். பின் சிவபெருமான் திரும்பவும் கணங்கள் சூழ்ந்திருக்க முன்போலவே தியானயோகத்தில் அமர்ந்தார். பரப்பிரும்ம பரமாத்மாவான தன்னைத் தானே தன்னுள் சிந்திக்கலானார். ஆன்ம சொரூபமான அப்பரம்பொருளோ தானாகவே மகிழ்ந்திருப்பது; எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து ஒளிர்வது; விகாரமற்றது; குற்றமற்றது; பரத்திற்கும் பரமானது; என்றும் இருப்பது; தானற்றது; எட்ட முடியாதது; சொல்லையும் பொருளையும் கடந்தது; முக்குணமற்றது; ஞானத்தினால் மட்டுமே அறியப்படுவது; மாயையான பிரகிருதியைக் கடந்தது — இவ்வாறான பரம்பொருளைத் தியானித்தவண்ணம் உலகைப் படைத்துக் காத்துக் கரந்தளிக்கும் சிவபெருமான் தியானயோகத்தில் நின்று ஆனந்தவெள்ளத்தில் மூழ்கியிருந்தார். ஸ்ரீமந்நாராயணன், இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் திரும்பவும் சிவபெருமான் தியானத்தில் ஆழ்ந்தது கண்டு நந்தியெம்பெருமானிடம் கூற, அவரும் தம் எளிமையைக் காட்டி இறைவனைத் துதிப்போம் என்றார். உடனே தேவர்களும், “தேவதேவரே! மகாதேவரே! கருணைக்கடலே! இறைவா! நாங்கள் தங்களையே சரணமடைந்தோம். எங்களது துன்பங்களை நீக்கிக் காத்தருள வேண்டும்” என்று வேண்டிப் புலம்பினார்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! இவ்வாறு தேவர்கள் பரிதாபத்திற்குரிய துதிகளால் இறைவனைத் துதித்தனர். பின்பு வருத்தத்தில் கலங்கிய தேவர்கள் துக்கம் பீறிட்டெழ உரத்த குரலில் அழத் தெடங்கினர். ஸ்ரீமந்நாராயணரும் என்னோடு சேர்ந்து சிவபெருமானை மனதில் நினைந்தவண்ணம் பரிதாபத்திற்குரிய நிலையில் தங்கள் எண்ணத்தை வெளியிட்டார்.

நானும் ஸ்ரீஹரியும் மற்றுமுள்ள தேவர்களும் இவ்வாறு துதிக்கவே, சிவபெருமான் அடியார்க்கெளியவரானதால் தன் தியானத்தைக் கலைத்தார். அப்பொழுது அவர் மனமகிழ்ச்சியோடு இருந்தார். இறைவனும் கருணைபொழியும் தன் திருக்கண்களால் அனைவரையும் நோக்கி அவர்களுக்கு மகிழ்ச்சியை அளித்தவண்ணம், “ஸ்ரீவிஷ்ணுவே! பிரும்மதேவரே! இந்திராதி தேவர்களே! நீங்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி ஒரே நேரத்தில் இங்கு வந்த நோக்கமென்னவோ? உண்மையைக் கூறுங்கள்” என்று வினவினார்.

ஸ்ரீஹரி கூறுகிறார்—— “மகேசா! தாங்கள் அனைத்தும் அறிந்தவர். அனைவருள்ளும் அந்தர்யாமியாக விளங்கும் ஈசுவரன். எங்கள் மனதிலுள்ள எண்ணத்தைத் தாங்கள் அறியவில்லையா, என்ன? உங்களுக்கு நிச்சயம் தெரியும். இருந்தும் தங்கள் கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிந்து நானாகச் சொல்கிறேன். நன்மையே விழைபவர் தாங்கள். ஆகவேதான் தங்களை ‘சங்கரன்’ என்று அழைக்கின்றனர். தேவர்களான நாங்களனைவரும் தாரகாசுரனால் பலவாறான துன்பங்களை அனுபவித்து வருகிறோம். அதனால்தான் நாங்கள் அனைவரும் தங்களைத் துதித்துப் போற்றுகின்றோம். தங்களுக்காகத்தான் பார்வதீபிராட்டி இமவானிடம் பிறக்க வேண்டினோம். தங்கள் மூலம் பார்வதீபிராட்டியின் திருவயிற்றில் தோன்றும் பிள்ளையால்தான் தாரகாசுரனுக்கு மரணம். இதைத் தவிர வேறு எந்தவோர் உபாயமுமில்லை. பிரும்மதேவரும் அவ்வசுரனுக்கு அவ்வாறே வரமளித்துள்ளார். வேறு எவராலும் அவனுக்கு மரணமில்லை. ஆகவேதான், அவன் சிறிதும் பயமின்றித் தைரியமாக அகில உலகிற்கும் துன்பம் விளைவிக்கிறான். இங்கு நாரதர் கூறியபடி பார்வதீ கடுந்தவமியற்றி வருகிறாள். அவளது கடுந்தவத்தின் வெம்மையால் மூவுலகங்களிலும் உள்ள ஜீவராசிகள் தவிக்கிறார்கள். ஆகவே, பரமேசா! பார்வதிக்கு வரமருளச் செல்லுங்கள். தேவர்களின் துன்பத்தைத் துடையுங்கள். எங்களுக்கு நலனை அருளுங்கள். சங்கரா! எனக்கும் தேவர்களுக்கும் தங்களது திருமண வைபவத்தைக் காண மிகமிக ஆசையாக உள்ளது. இனி உங்கள் விருப்பப்படிச் செய்யுங்கள். பரமேசா! தாங்கள் ரதிதேவிக்கருளிய வரத்தை நிறைவு செய்வதற்குரிய நேரம் கிட்டியுள்ளது. ஆகவே, தங்களது பிரதிக்ஞையை விரைவில் பயனுடையதாகச் செய்யுங்கள்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! இவ்வாறு கூறி ஸ்ரீவிஷ்ணுவும், மற்ற தேவர்களும், ரிஷிகளும் திரும்பவும் அவரை வணங்கித் துதித்து எதிரே நின்றனர். வேதத்தில் கூறப்பட்ட அறநெறிகளைக் காத்துவரும் ஸ்ரீசிவபெருமானும் அடியார்க்கடியவரானதால் தேவர்கள் கூறியதைக் கேட்டுச் சற்றே புன்னகைத்தவாறு கூறலானார்—— “விஷ்ணுவே! பிரும்மனே! தேவர்களே! இச்சமயத்திற்குகந்தவாறு சிந்திக்கப்பட்டதைக் கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேளுங்கள். திருமணம் மனிதருக்குகந்ததல்ல. ஏனெனில், அது ஒருவனை இறுகக் கட்டிப்போடும் விலங்கு. உலகில் பலவாறான தீய இணக்கங்கள் உள்ளன. அவற்றுள் பெண்ணிணக்கம் என்பது மிகமிகப் கொடியது. மனிதன் எந்தவொரு பிணைப்பிலிருந்தும் விடுபடலாம். ஆனால், பெண்ணிணக்கம் என்னும் பிணைப்பிலிருந்து விடுதலை பெறவே முடியாது. உலோகத்தினாலோ, மரத்தினாலோ ஆன விலங்கினால் உறுதியாகக் கட்டப்பட்டிருப்பினும் ஒருவன் என்றாவது ஒருநாள் அவ்விலங்கிலிருந்து விடுதலை பெறலாம். ஆனால், பெண்டுபிள்ளை என்னும் பாசமாகும் விலங்கில் பிடியுண்டவன் என்றுமே விடுதலை பெற இயலாது. பெருந்தளைகளைத் தரும் உலகியல் விஷயங்கள் (பொருட்கள்) என்றும் பெருகிக் கொண்டே இருக்கின்றன. உலகியல் ஆசைகளுக்கு ஆட்பட்டவன் முக்தி என்பதைக் கனவிலும் பெறவியலாது. அறிவுடையவர் (முக்தி) இன்பம் பெறவேண்டுமென விரும்பினால், உலகியல் விஷயங்களை முறைப்படி அறவே நீக்க வேண்டும். உலகியல் ஆசை நஞ்சுக்கொப்பாகும். அதனால், மனிதன் கொல்லப்படுகிறான். ஆசைக்கு அடிமைப்பட்டவனுடன் பேசினாலும் அந்த நொடியிலேயே பேசுபவன் கீழ்நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறான். பெரியோர்கள் உலகியல் ஆசைகளைக் ‘கற்கண்டு கலந்த கள்’ என்று கூறுகிறார்கள்.

குஸங்கா ப3ஹவோ லோகே

ஸ்த்ரீஸங்க3ஸ்தத்ர சாதி4க: ।

உத்3த4ரேத்ஸகலைர்ப3ந்தை4ர்ந

ஸ்த்ரீஸங்கா3த் ப்ரமுச்யதே ॥

லோஹதா3ருமயை: பாஶைர்த்3ரு॒ட4ம்

ப3த்3தோ4ऽபி முச்யதே ।

ஸ்த்ர்யாதி3பாஶஸுஸம்ப3த்3தோ4

முச்யதே ந கதா3சந ॥

வர்த்3த4ந்தே விஷயா: ஶஶ்வந—

மஹாப3ந்த4நகாரிண: ।

விஷயாக்ராந்தமநஸ: ஸ்வப்நே

மோக்ஷோऽபி து3ர்லப4: ॥

ஸுக2மிச்ச2தி சேத் ப்ராக்3ஞோ

விதி4வத்3 விஷயாம்ஸ்த்யஜேத் ।

விஷவத்3 விஷயாநாஹுர்—

விஷயைர் யைர்நிஹந்யதே ॥

ஜநோ விஷயிணா ஸாகம்

வார்தாத: பததி க்ஷணாத் ।

விஷயம் ப்ராஹுராசார்யா:

ஸிதாலிப்தேந்த்3ரவாருணீம் ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. பார்வதீ. 24/61—65

இவ்வற உரையை நான் நன்கறிவேன். உலகியல் விஷயமான ஆசையின் குறைகளையும் நன்கறிவேன். இருந்தும் நான் அடியார்க்கு அடியவனாதலாலே உங்கள் வேண்டுதலை நிறைவேற்றுவேன். பக்தர்களிடம் கொண்ட கருணையால் உகந்தது மற்றும் உகவாதது ஆன எந்தவொரு செயலானாலும் செய்வேன். உகவாத செயலைச் செய்பவன்தானே மூவுலகிலும் புகழப்படுகிறான். பக்தர்களுக்காக நான் பன்முறை பலபடியான துன்பங்களைப் பொறுத்துக் கொண்டுள்ளேன். வீட்டின் தலைவனாக ‘விசுவாநரன்’ என்னும் முனிவரின் துன்பத்தைத் துடைத்துள்ளேன். ஹரியே! பிரும்மனே! நான் சொல்வதற்கு என்ன இருக்கிறது? எனது பிரதிக்ஞையை நீங்களனைவரும் நன்கறிவீர். உண்மையாகச் சொல்கிறேன். எப்பொழுதெல்லாம் அடியார்கட்குத் துன்பம் நேருமோ, அப்பொழுதெல்லாம் அத்துன்பத்தை உடனே நீக்கியுள்ளேன். தாரகாசுரனால் உங்களுக்கு நேர்ந்துள்ள துன்பத்தை நான் அறிவேன். அதை நிச்சயம் போக்குவேன். என்னுடைய மனதில் திருமணம் செய்து கொள்வதில் விருப்பமில்லையாயினும், ஒரு புத்திரனைத் தரவேண்டி பார்வதியை மணப்பேன். நீங்கள் பயமின்றி உங்கள் இருப்பிடம் திரும்பலாம். நான் உங்கள் விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவேன்; கவலையே வேண்டாம்.”

நாரதா! இவ்வாறு கூறிய சிவபெருமான் மௌனமாகிச் சமாதிநிலையை அடைந்தார். ஸ்ரீவிஷ்ணு முதலிய தேவர்களனைவரும் தம் தம் உலகு சென்றனர்.

அத்தியாயம் : இருபத்தைந்து

சிவபெருமானின் கட்டளையை ஏற்ற சப்தரிஷிகள், சிவபிரானிடம் பார்வதீ கொண்ட காதலைப் பரீட்சித்தல்; அதைச் சிவனிடம் கூறுதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— தேவர்கள் முதலானோர் தங்களிருப்பிடம் சென்றபின் பார்வதியின் தவத்தைச் சோதிக்க எண்ணி, சிவபெருமான் மீண்டும் சமாதிநிலையை அடைந்தார். அவர் தன்னுள் தன்னுடைய பரம்பொருளும், நிலைமாறாததும், மாயையற்றதும், எதிலும் அகப்படாததுமான ஆன்ம சொரூபத்தையே சிந்திக்கலானார். அவ்வாறு தியானம் செய்யப்படும் பரம்பொருளாக விளங்குபவரும், அந்தச் சிவபெருமான்தானே! அவரை அறிபவர்தான் யாருளர்? எருதுக்கொடியுடைய அவ்விறைவன்தானே அனைத்தையும் படைத்தருளும் பரமேசுவரன்.

அப்பனே! இச்சமயம் பார்வதீதேவி கடுந்தவம் புரிந்து கொண்டிருந்தாள். அத்தவத்தைக் கண்டு சிவபெருமானும் மிகவும் வியந்தார். அடியார்க்கு எளியவரானதாலேயே அவர்தம் மோனநிலையைக் கலைத்துக் கொண்டாரேயன்றி வேறு எந்தவொரு காரணமும் இல்லை. பின்பு இறைவன், வசிஷ்டர் முதலிய சப்தரிஷிகளை மனதில் எண்ணினார். அவர் நினைத்த நொடியிலேயே அவ்வேழு ரிஷிகளும் அங்கு வந்து சேர்ந்தனர். இதனால் மகிழ்ந்த அவர்கள், தங்கள் பேரருளை நினைத்துப் பெருமிதம் கொண்டனர். அவர்கள் வந்துற்றதைக் கண்ட சிவபெருமானது திருக்கண்கள் மகிழ்ச்சியில் செந்தாமரையன்ன மலர்ந்தன. சற்றே புன்னகைத்தவண்ணம், “மகரிஷிகளே! நீங்கள் அனைவரும் அனைத்தும் அறிந்தவர்கள்; எனது நலனை நாடுபவர்கள். நான் கூறுவதைக் கேளுங்கள். மலையரசன் மகளான பார்வதீ ‘கௌரீ சிகரம்’ என்னும் மலைமுகட்டில் கடுந்தவம் இயற்றி வருகிறாள். என்னை மணந்து கொள்ளவே தவமியற்றுகிறாள். இப்பொழுது அவளது இரு தோழிகள் மட்டுமே அவளுக்குப் பணிவிடை செய்து வருகிறார்கள். என்னை அடைவதைத் தவிர, மற்ற பற்றுக்களைக் களைந்து உறுதியுடன் தவம் செய்கிறாள். முனிவர்களே! என் கட்டளையை ஏற்று நீங்கள் அங்கு சென்று அன்போடு அவளது உறுதியைச் சோதித்துப் பாருங்கள். சற்று கவடான வார்த்தைகளையே நீங்கள் அங்கு பேசவேண்டும். நீங்களோ சிறந்த விரதங்களைக் கைக்கொண்டவர்கள். சிறிதும் ஐயமின்றி என் கட்டளையை ஏற்று நான் கூறியபடி செய்யுங்கள்.”

சிவபெருமானது கட்டளையை ஏற்ற அவ்வேழு ரிஷிகளும், தவத்தால் ஒளிரும் உலகமாதாவான பார்வதீதேவி உள்ள இடத்தை அடைந்தனர். ‘தவத்தின் பயனே திருமேனி தாங்கித் தவம் செய்கிறதோ’ என்னுமாறுள்ள பிராட்டியைக் கண்டனர். அவளது காந்தியோ எல்லையற்றது. தவ ஒளியில் மேலும் ஒளிர்பவளாக இருந்தாள். சிறந்த விரதங்களை மேற்கொண்டுள்ள அவ்வேழு ரிஷிகளும் மனதாலேயே அவளை வணங்கினர். பார்வதீபிராட்டியும் அவர்களை வணங்கி உபசரித்தாள். அந்த ரிஷிகள் தலைவணங்கி பார்வதியிடம், “தேவி! மலையரசன் மகளே! நீ எதற்காகத் தவம் செய்கிறாய் என்பதை நாங்கள் அறியலாமா? எந்த தெய்வத்தைக் குறித்துத் தவமியற்றுகிறாய்? என்ன வேண்டித் தவம் செய்கிறாய்?” என்று வினவினார்கள்.

அவ்வந்தணர்கள் இவ்வாறு கேட்கவே பார்வதீபிராட்டி, பிறர் அறியாத ரகசியமாயினும் உண்மையைக் கூறினாள்.

பார்வதீ கூறுகிறாள்—— “முனிவர்களே! நான் கூறப் போவதை மனமகிழ்ச்சியோடு கேளுங்கள். நான் என் மனதில் எதைக் குறித்துச் சிந்தித்திருக்கிறேனோ, அவ்வெண்ணத்தை நான் உங்களிடம் கூறுகிறேன். நடவாத காரியத்தை நான் சிந்திப்பதாக நீங்கள் என்னை ஏளனம் செய்யலாம். அதனால் சொல்வதற்குச் சற்று தயக்கம்தான். இருந்தாலும் என் செய்வது? சொல்கிறேன். ஓர் உயர்ந்த செயலைச் செய்ய, என் மனம் உறுதி கொண்டுள்ளது. இதனால் சற்று கலக்கமாகவும் உள்ளது. பெருவெள்ளத்தின் நடுவே மிகப்பெரிய உயர்ந்ததொரு சுவரைக் கட்ட நினைக்கிறது மனம். தேவரிஷி நாரதர் கூறியபடி, ‘சிவபெருமானே எனது மணாளராக வேண்டும்’ என்னும் ஆசையில் அருந்தவம் செய்கிறேன். எனது மனமென்னும் பறவை இறக்கைகளின்றிப் பிடிவாதமாக ஆகாயத்தில் பறக்கிறது. கருணையே வடிவான எம்மிறைவன் சிவபெருமான்தான் என் விருப்பத்தை நிறைவு செய்துதர இயலும்.”

பார்வதீ கூறியதைக் கேட்ட அம்முனிவர்கள் அவளைக் கொண்டாடி சற்றே சிரித்து மகிழ்ச்சியோடு கவடு நிறைந்த ஆனால் பொய் போன்ற சில வார்த்தைகளைக் கூறினார்கள்.

ரிஷிகள் கூறுகிறார்கள்—— “மலையரசன் மகளே! தேவரிஷியான நாரதர் வெட்டியாகத் தன்னை ‘பண்டிதன்’ என எண்ணிக் கொண்டிருக்கிறார். அவர் மனம் என்றும் கொடூரம் நிறைந்தது. நீ அறிவாளியாக இருந்தும், அவரது நடத்தையைப் பற்றி அறிந்தாயில்லை. நாரதர் எப்பொழுதும் கவடும் சூதும் நிறைந்த சொற்களைத்தான் கூறுவார். பிறர் மனதைக் கலங்கச் செய்து, அறியாமையான மயக்கத்தில் அழுத்திவிடுவார். அவர் பேச்சைக் கேட்டால் என்றும் கெடுதல்தான் வரும். பிரும்மாவின் மகனான தக்ஷனது பிள்ளைகளுக்கு இவர் செய்த கவடு நிரம்பிய உபதேசத்தால் என்ன நடந்தது தெரியுமா? அவர்கள் திரும்பத் தந்தை வீட்டிற்கே வரவில்லை. தக்ஷனது இரண்டாவது பிள்ளைகளுக்கும் இப்படியே செய்தார். அவர்களும் அவரது பிடியில் சிக்கிப் பிச்சைக்காரர்களானார்கள். சித்திரகேது என்னும் வித்யாதரன் இவரது உபதேசத்தால் வீட்டையே இழந்தான். நாரதர் பிரகலாதனைத் தன் சீடனாக்கிக் கொண்டு, தந்தையான இரண்யகசிபுவாலேயே அவனைப் பலப்பலத் துன்பங்களுக்கு ஆட்படுத்திவிட்டார். இவர் எப்பொழுதும் பிறர் மனதில் பேதபுத்தியையே உண்டாக்கிவிடுவார். நாரதர் பேசுவது காதுக்கு இனிமையாக இருக்கலாம். ஆனால், அவரது சொல்லைக் கேட்டவர்களெல்லாம் அந்நொடியிலேயே வீட்டை விடுத்துப் பிச்சையெடுக்க ஆரம்பித்துவிடுவார்கள். அவரது மனமோ அழுக்கானது. ஆனால் உடல் ஒளிமிக்கதாக இருக்கும். புற அழகுதானே தவிர அக அழகு இல்லை. நாங்களும் அவரோடிருப்பதால் அவரைப் பற்றி நாங்கள் நன்கறிவோம். சான்றோர்கள் கொண்டாடும் அறிவாளியான நீயுமல்லவா அவரது சொற்கேட்டு அசட்டுத்தனமாகக் கடுந்தவம் புரியலானாய்.

குழந்தாய்! நீ, எந்த சிவபெருமானுக்காக இக்கடுந்தவம் புரிகிறாயோ, அவர் பற்றற்றவர்; விகாரமற்றவர்; காமம் என்னும் மயக்கத்திற்குப் பகைவர். இதில் சந்தேகமே வேண்டாம். அவரது திருமேனியில் மங்களமான பொருள் ஏதாவதுண்டா? வெட்கமறியாதவர்; வீடுவாசலற்றவர். அவர் எக்குலத்தில் பிறந்தவர்? என்பதற்கு இதுவரை சான்று ஏதுமில்லை. வெறுக்கத்தக்க திருமேனி தாங்கி பூதங்கள், பிரேதங்கள் சூழ சுடலையில் இருக்கிறார். எண்டிசைகளையும் தனது ஆடையாகக் கொண்டிருக்கிறார். அதாவது, ஆடையில்லா திகம்பரன். கையில் சூலமேந்தித் திரிகிறார். மோசக்காரரான இந்த நாரதர் தன் மாயையால் உனது அறிவையே அழித்துவிட்டார். தனது யுக்தியினால் உன்னை மயக்கத்தில் ஆழ்த்தித் தவம் செய்ய வைத்துவிட்டார்.

தேவேசுவரி! மலைமன்னன் மகளே! நீயே சற்று யோசித்துப் பார். இம்மாதிரியான கணவனை அடைந்து நீ என்ன சுகம் பெறுவாய்? முதலில் இந்த ருத்ரன் நன்கு ஆராய்ந்துதான் பரமசாதுவான சதீதேவியை மணந்து கொண்டார். ஆனால் அந்த மூடர் சிறிதுகாலம்கூட அவளோடு வாழவில்லை. ‘தன் சொற்படி நடக்காது தந்தையின் வேள்விக்குச் சென்றாள்’ என்னும் குற்றத்தைச் சுமத்தி, அவளைத் தியாகம் செய்துவிட்டுத் தான் மட்டும் நிஷ்கலமான (குற்றமற்ற), சோகம் முதலிய விகாரங்களற்ற ஆன்ம சொரூபத்தையே தியானம் செய்தவண்ணம் அதிலேயே சுகமாக இன்பத்தை அனுபவித்து வருகிறார். தேவி! பிறர் சேர்க்கையே வேண்டாமென்று தனித்திருப்பவரும், அமைதியே போதும் என்று இருப்பவரும், இரண்டற்றவருமான ஒருவனுடன் ஒரு பெண் எவ்வாறு வாழ முடியும்? இப்பொழுதும் ஒன்றும் கெட்டுவிடவில்லை. நாங்கள் சொன்னதைக் கேட்டுத் தவறான இந்த எண்ணத்தை விடுத்து வீடு செல். இதுதான் உனக்கு நல்லது. உனக்கு ஏற்ற மணாளன் ஸ்ரீமந்நாராயணனே. அவர்தான் அனைத்து கல்யாண குணங்களும் நிறைந்தவர். வைகுண்டத்தில் திருமகளோடு இருக்கும் அவர் பலப்பல திருவிளையாடல்கள் புரிபவர். அவரோடு உனக்குத் திருமணம் செய்து வைக்கிறோம். அத்திருமணம் உனக்கு அனைத்து சுகத்தையும் தரும். பார்வதீ! ‘சிவனையே மணப்பேன்’ என்னும் பிடிவாதத்தை விட்டுத் தொலை. (அப்பொழுதுதான்) நீ சுகமாக இருப்பாய்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! இவ்வாறு அவர்கள் கூறியதைக் கேட்ட உலக மாதாவான பார்வதீபிராட்டி சற்றே சிரித்தவாறு அறிவுக்களஞ்சியமான அம்முனிவர்களிடம் கூறத் தொடங்கினாள்.

பார்வதீ கூறுகிறாள்—— “முனிவர்களே! நீங்கள் உங்கள் அறிவிற்கெட்டியபடி கூறியது உண்மையே. ஆனால், நான் என் உறுதியை நழுவவிடேன். என்னுடல் மலையிலிருந்து தோன்றியதால் இயல்பாகவே என்னுள் கடினத்தன்மை உள்ளது. நீங்கள் உங்கள் அறிவிற்குத் தோன்றியவாறு சிந்தித்து, என்னைத் தவம் செய்வதிலிருந்து தடுக்க முயற்சிக்க வேண்டாம். தேவரிஷியான நாரதரது சொல், என்னைப் பொறுத்தவரை எனக்கு உயர்ந்த நன்மை செய்வதேயாகும். ஆகவே, அதை நான் கைவிட மாட்டேன். வேதமறிந்தவர்களும் ‘சான்றோர்களது சொல் நன்மை செய்வதே’ என்றுதான் கூறுகிறார்கள். ‘சான்றோர்கள் சொல் என்றும் பொய்க்காத உண்மை’ என்பதில் உறுதியான நம்பிக்கை உள்ளவனுக்கு, இவ்வுலகிலும் பரஉலகிலும் என்றுமே இன்பம்தான். துன்பம் என்றுமே இல்லை. ‘குருவின் (பெரியோர்களின்) சொல் என்றுமே சத்தியம்தான்’ என்னும் உறுதியான நம்பிக்கையில்லாதவனுக்கு, இவ்வுலக—மேலுலகங்களில் என்றுமே துன்பமேயொழிய இன்பமில்லை. ஆகவே, அந்தணர்களே! பெரியோர்களின் சொல் எவராலும் எவ்விதத்திலும் தள்ளத் தகுந்ததல்ல. நான் இருக்குமிடம் சூன்யமான வெற்றிடமானாலும் சரி. எனது இவ்வுறுதி எனக்கு என்றுமே நன்மையளிப்பதாகவே ஆகும்.

முனிவர்களே! சிவபெருமானைப் பற்றி நீங்கள் இதுவரை கூறினீர்களே. அதற்கு நீங்கள் எடுத்துக் கொண்ட விளக்கத்தை நான் வேறுவிதமாக எடுத்துக் கொண்டேன். அதைச் சுருக்கமாகக் கூறுகிறேன், கேளுங்கள். ‘ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு அனைத்து நற்குணங்களுக்கும் ஒரே புகலிடம், பற்பல திருவிளையாடல்கள் புரிபவர்’ என்று நீங்கள் கூறியது முற்றிலும் உண்மையே. கூடவே நீங்கள் ‘பரமசிவன் குணமற்றவர்’ என்றும் கூறினீர்கள். அதன் காரணத்தைக் கேளுங்கள். சிவபெருமான் சாட்சாத் பரப்பிரும்மம், பரம்பொருள். ஆகவே விகாரமற்றவர். அடியார்களுக்கென்றே அவர் திருமேனி தாங்குகிறார். மேலும், உலகியலுக்கேற்ற தன் ஆளுமையை வெளிக்காட்ட விரும்புவதில்லை. ஆகவேதான் பரமஹம்சர்களான பெருந்தவத்துறவிகள் விரும்பும் சிறந்த மார்க்கத்தையே அவர் மேற்கொண்டுள்ளார். அவர் ஆனந்தமே வடிவானவர். ஆகவே அவதூதராக ஆடையின்றித் திரிகிறார். மாயையில் சிக்கிய ஜீவர்களுக்குத்தான் நகைகளில் ஆர்வமிருக்கும்; பரம்பொருளுக்கு இருக்குமா? அவரோ குணங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவர், பிறப்பிலி, மாயையான மயக்கமற்றவர். அவரது செயலோ எவருக்கும் புரியாதது. அவர் எங்கும் நிறைந்த விராட் புருஷர்.

அந்தணர்களே! ஏதாவது ஓர் அறநெறியைக் கைக்கொண்டவன் என்றோ, நற்குடிப்பிறப்பு உடையவன் என்றோ எண்ணி, அவர் ஒருவனுக்கும் அருள்வதில்லை. நான் குருவின் திருவருளால் சிவபெருமானை உள்ளபடி அறிந்துள்ளேன். பிரும்மரிஷிகளே! சிவபெருமான் என்னை மணக்கவில்லையெனில், நான் என்றென்றும் கன்னிப்பெண்ணாகவே இருப்பேன்; வேறு எவரையும் மணக்க மாட்டேன். நான் கூறுவது சர்வ நிச்சயம், உண்மை. சூரியன் மேற்கே உதிக்கலாம்; மேருமலை தன்னிருப்பிடம் விட்டு நகரலாம்; நெருப்பும் குளிர்ந்து போகலாம்; மலையின் பெரும்பாறை மேல் தாமரை மலரலாம். ஆனால், எனது உறுதி என்றும் மாறாது. நான் கூறுவது முற்றிலும் உண்மை.”

உத3யதி யதி3 பா4நு:

பஶ்சிமே தி3க்3 விபா4கே3 ।

ப்ரசலதி யதி3 மேரு:

ஶீததாம் யாதி வஹ்நி: ॥

விகஸதி யதி3 பத்மம்

பர்வதாக்3ரே ஶிலாயாம் ।

ந ஹி சலதி ஹடோ

மே ஸத்யமேதத்3 ப்3ரவீமி ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. பார்வதீ. 25/69

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! இவ்வாறு கூறிய பார்வதீ அம்முனிவர்களுக்கு வணக்கம் கூறி, எவ்வித மாறுபாடும் கொள்ளாத தூய மனதுடன் சிவபெருமானை நினைந்து மௌனமானாள். பார்வதியின் உள்ளத்தின் உறுதியைக் கண்ட அம்முனிவர்கள் ‘இமவான் மகளே போற்றி, போற்றி’ என்று கூறி, அவளுக்கு ஆசி வழங்கினர். முனிவரே! மலையரசன் மகளைச் சோதித்த அவ்வேழு ரிஷிகளும் அவளை வணங்கி மகிழ்ச்சியோடு கயிலையிலுள்ள சிவபெருமானிடம் சென்றனர். அங்கு சென்று சிவனைச் சிரம்தாழ்த்தி வணங்கி, அவரிடம் பார்வதீதேவியின் இருப்பிடத்தில் நடந்தவை அனைத்தையும் கூறினர். பின்பு, அவரிடம் விடைபெற்று தம் சுவர்க்க உலகு சென்றனர்.

அத்தியாயம் : இருபத்தாறு

சிவபெருமான் சடை தரித்த அந்தணராகப் பார்வதீதேவியின் ஆசிரமம் சென்று, அவளது தவத்திற்கான காரணம் வினவுதல்; பார்வதீதேவி தன் தோழி விஜயை வாயிலாகப் பதில் கூறுதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! சப்த ரிஷிகள் தங்கள் சுவர்க்க உலகம் சென்றபின் அழகிய திருவிளையாடல்கள் புரியும் சிவபெருமான் பார்வதீதேவியின் தவத்தைச் சோதிக்க மனம்கொண்டு, சடை தரித்த ஒரு தவசியின் வேடம் தாங்கிப் பார்வதீ தவம் செய்யும் வனம் சென்றார். அவர் தரித்த வேடமோ தவவொளியில் ஒளிரும் பெருங்கிழ அந்தணப் பிரும்மசாரி திருவேடம்; மனமோ தெளிந்த மனம்; கையிலே ஒரு தண்டம்; மற்றொரு கையிலே ஒரு தாழங்குடை. இவ்வாறு திருவேடம் தாங்கி சென்ற அவர், ‘சந்திரனின் தெளிந்த நிலவொளியோ!’ என எண்ணுமாறு தவமேடையில் தோழிகள் சூழ அமர்ந்திருக்கும் பார்வதீதேவியைக் கண்டார். பிரும்மசாரி வேடந்தரித்து வந்த அடியார்க்கெளியவரான சிவபெருமான் பார்வதீதேவியைக் கண்டு அன்போடு அருகில் சென்றார். அற்புத ஒளி மிளிர வரும் அந்தணப் பெருந்தகையைக் கண்ட பார்வதீ நன்கு வரவேற்றுப் பூஜைக்குரிய அனைத்துப் பொருட்களையும் கொண்டு முறைப்படி பூஜித்து அன்போடும் மகிழ்ச்சியோடும் அவரது நலன் விசாரித்தாள்.

“பிரும்மசாரி வேடந்தரித்து வந்துள்ள தாங்கள் யார்? எங்கிருந்து வருகிறீர்கள்? வேதமறிந்த சான்றோர்களில் திலகம் போல் விளங்கும் தங்களது தவவொளியால் இவ்வனமே ஒளிர்கிறது. தயவுசெய்து கூறுங்கள். தாங்கள் யார்?”

அந்தணர் கூறுகிறார்—— “நான் விருப்பம் போல் சுற்றித் திரியும் ஒரு கிழட்டுப் பிராமணன்; மனத்தூய்மையுடையவன்; தவசி; பிறருக்கு இன்பத்தை அளிப்பவன்; பரோபகாரி. இதில் உனக்கு ஐயமே வேண்டாம். (குழந்தாய்!) நீ யார்? யாருடைய பெண்? மனித நடமாட்டமே இல்லாத இவ்வனத்தில் எதற்காக இவ்வாறு கடுந்தவம் செய்கிறாய்? நீ செய்யும் தவம், விரல்களை மட்டும் ஊன்றிய நிலையில் தவம் செய்யும் முனிவர்களுக்குமன்றோ அருமையானது. நீ சிறு பெண்ணும் அல்ல; வயது முதிர்ந்தவளும் அல்ல; இளம்வயதினள்; அழகி வேறு. அப்படியிருக்க, கணவனை விடுத்து இக்காடு வந்து கடுந்தவம் செய்வானேன்? மங்களமானவளே! ஒரு வேளை நீ தவசியின் மனைவியோ? அம்மா! அத்தவசி உன்னைச் சரிவர கவனித்துக் கொள்ளவில்லையா? உன்னை விடுத்து வேறு எங்கேயோ சென்றுவிட்டாரா? நீ எந்தக் குலத்தில் பிறந்தவள்? உன் தந்தை யார்? உன் பெயரென்ன? உன்னைப் பார்த்தால் அனைத்துச் செல்வங்களும் நிறைந்தவளாகத் தெரிகிறாய். தவத்தில் நீ கொண்ட ஈடுபாடு வீணே. ஒருவேளை நீ வேதமாதாவான காயத்ரீதேவியா? திருமகளா? அல்லது அழகு நிறைந்த கலைவாணியா? இம்மூவரில் நீ யாரோ? அனுமானம் கொண்டு இதை என்னால் அறிய முடியவில்லையே!”

பார்வதீ பதில் கூறுகிறாள்—— “அந்தணச் சிரேஷ்டரே! நான் வேதமாதாவான காயத்ரியும் அல்ல. திருமகளும் அல்ல; கலைவாணியும் அல்ல. இப்பொழுது நான் இமவானின் மகள். என் பெயர் பார்வதீ. இதற்கு முந்திய பிறவியில் நான் தக்ஷப்பிரஜாபதியின் மகள். அப்பொழுது என் பெயர் சதீதேவி. முன்பொரு சமயம், என் தந்தை என் கணவரை அவமதித்தார். அதனால் சினங்கொண்ட நான் யோகத்தீயில் வீழ்ந்து என்னுடலை நீத்தேன். இப்பிறவியில் எனக்குச் சிவபெருமான் கிடைத்திருந்தும் விதியின் வலிமையால் மதனனை எரித்து என்னையும் விடுத்துச் சென்றுவிட்டார். அந்தணரே! சிவபெருமான் விடுத்துச் சென்றதும், நான் அவரது பிரிவாற்றாமையால் கலக்கமடைந்து, ‘தவம் செய்வது’ என்னும் உறுதியுடன் தந்தையின் அரண்மனையை விடுத்து இங்கு கங்கைக்கரைக்கு வந்துள்ளேன். இங்கு வெகுகாலம் தவம் செய்தும், எனதுயிர் நாயகரான சிவபெருமானை நான் பெற இயலவில்லை. ஆகவே, நான் தீக்குளிக்க விரும்பினேன். ஆனால், அதற்குள் நீங்கள் வந்துவிட்டதால் நான் ஒரு நொடி தாமதித்தேன். இனி நீங்கள் செல்லலாம். சிவபெருமான் என்னை ஏற்றுக் கொள்ளாததால் நான் தீக்குளிக்கப் போகிறேன். இனி நான் எங்கெல்லாம் எப்பொழுதெல்லாம் பிறப்பெடுப்பேனோ அங்கெல்லாம் அப்பொழுதெல்லாம் சிவபெருமானையே என் கணவராக வரிப்பேன்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! இவ்வாறு கூறிய பார்வதீதேவி அவ்வந்தணர் பலவாறு தடுத்தும் கேளாது அவர் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே தீக்குளித்தாள். ஆனால், அவளது தவவலிமையால் அந்தத் தீ சந்தனக் குழம்புபோல் குளிர்ந்திருந்தது. ஒரு வினாடி நேரம் அத்தீயின் நடுவிலிருந்த பார்வதீ மறுவினாடியே ஆகாயத்தில் மேனோக்கி எழுந்தாள். அப்பொழுது அந்தண வடிவில் வந்த சிவபெருமான், “மங்களமானவளே! நீ என்ன தவம் செய்தாய்? என்றே எனக்குப் புரியவில்லை. உன் திருமேனி தீயினால் சுடப்படவில்லையே! இதுவே நீ செய்த தவத்தின் நற்பயனுக்கான அறிகுறி. ஆனால் இதுவரை உன் விருப்பம் நிறைவேறவில்லை. அதனால் உன் தவம் வீணாகிவிட்டதெனத் தெரிகிறது. தேவி! நானோ அந்தணன். அனைவருக்கும் நலன் நாடுவதே என் தொழில். ஆகவே, உன் உண்மையான விருப்பத்தைச் சொல்” என்று சற்றே சிரித்தவண்ணம் கேட்டார்.

நாரதா! இவ்வாறு அவ்வந்தணர் கேட்கவே, சிறந்த கொள்கைகளை ஏற்று நடக்கும் பார்வதீபிராட்டி, தன் தோழியிடம் பதில் கூறுமாறு பணித்தாள். பார்வதீதேவியின் கட்டளையை ஏற்ற, அவளது உயிர்த்தோழியான விஜயை, பார்வதியின் உயர்ந்த கொள்கையை அறிந்தவளாதலால், சடைமுடி தரித்த அத்தவசியிடம் கூறலானாள்.

தோழி கூறுகிறாள்—— “பெரியோரே! பார்வதீதேவியின் உயர்ந்த செயலையும், தவம் செய்யும் காரணத்தையும் கூறுகிறேன், விருப்பம் இருந்தால் கேளுங்கள். என் தோழி இமவானின் திருமகள்; பார்வதீ, காளி என்றெல்லாம் அழைக்கப்படுபவள். இவள்தான் தாய் மேனையின் மகள். இதுவரை திருமணமாகவில்லை. சிவனைத் தவிர வேறு எவரையும் இவள் மணக்க விரும்பவில்லை. அதற்காக மூவாயிரம் ஆண்டுகளாகத் தவம் செய்கிறாள். சிவனைப் பெறவே இம்மாதிரி கடுந்தவம் செய்கிறாள். அந்தணரே! இதற்கான காரணத்தைக் கூறுகிறேன், கேளுங்கள். இவள் ஸ்ரீமந்நாராயணர், பிரும்மா, இந்திரன் முதலிய தேவர்களை விடுத்துச் சிவபெருமானையே தன் கணவராகப் பெற விரும்புகிறாள். அதனால், நாரதரின் கட்டளையை ஏற்றுக் கடுந்தவம் புரிகிறாள். பெரியோரே! நீங்கள் கேட்டபடி நான் என் தோழியைப் பற்றிக் கூறினேன். இனியும் ஏதாவது கேட்க விரும்புகிறீர்களா?”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! உள்ளதை உள்ளபடி விஜயை கூற, சடை தரித்த அந்தணத் தவசியான சிவபெருமான் சிரித்துக் கொண்டே, “நீ (தோழி) கூறியதைக் கேட்க, எனக்குக் கேலியாக இருக்கிறது. இது முற்றிலும் உண்மையெனில், பார்வதீ தானாகவே கூறியிருக்கலாமே” என்றார். சடை தரித்த அவ்வந்தணர் இவ்வாறு கூறவே பார்வதீதேவி தானாகவே பதில் உரைக்கலானாள்.

அத்தியாயம் : இருபத்தேழு

பார்வதீ கூறியதைக் கேட்ட அந்தணர் சிவனை இகழ்தலும், மறக்கச் சொல்லுதலும்

பார்வதீ கூறுகிறாள்—— “சடைமுடி தரித்த அந்தணரே! என் முழுச் செய்தியையும் கேளுங்கள். என் தோழி கூறியது முற்றிலும் உண்மை. இதில் எள்ளளவும் பொய்யில்லை. நான் மனம், சொல், செயல் ஆகிய மூன்றினாலும் உண்மையைத்தான் கூறுகிறேன். இதில் பொய்யில்லை. நான் சிவபெருமானையே என் கணவராக வரித்துள்ளேன். அவரோ எட்டாக் கனிதான். இருந்தும் ஆசையின் பெருக்கத்தால் கலங்கிய நான் தவமேற்றேன்.”

இவ்வாறு கூறிவிட்டு பார்வதீதேவி மௌனமானாள். இதைக் கேட்ட அந்தணர் கூறுவாராயினர்.

அந்தணர் கூறுகிறார்—— “இதுவரை எனக்கு, இவள் எந்தவொரு உயரிய பொருளை விரும்பித் தவம் செய்கிறாள்? என்பதைக் கேட்க ஆவல் மிக இருந்தது. ஆனால் அம்மா! உன் திருவாயின் வாயிலாகவே நீ விரும்பியதை முற்றிலுமாகக் கேட்டேன். இனி செல்கிறேன். உன் விருப்பப்படிச் செய். நீ, என்னிடம் கூறவில்லையெனில் நம் நட்பே வீணாகிவிடும். உன் செயல்படி அதன் முடிவும் இருக்கும். இதுதான் உனக்கு நலன் என்று தோன்றினால் நான் சொல்வதற்கு என்ன உள்ளது?”

இவ்வாறு அவ்வந்தணர் கூறிவிட்டுப் புறப்படுகையில் பார்வதீதேவி, அவரை வணங்கிக் கேட்டாள்—— “அந்தணரே! நீங்கள் ஏன் செல்கிறீர்கள்? இங்கிருந்து எனக்கு நல்லதைக் கூறுங்கள்.”

உடனே அவரும் செல்வதைத் தவிர்த்துக் கூறலானார்—— “தேவி! நான் சொல்வதை நீ அன்போடு கேட்க விரும்பினால் நான் உள்ளதை உள்ளபடி கூறுகிறேன். அதனால் உனக்கு எது நன்மை? எது தீமை? என்பது புரியும். சிவபெருமானிடம் எனக்கு மரியாதை உண்டு. அதனால் நான் அவரை நன்கறிவேன். இருந்தும் உண்மையைக் கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேள். எருதுக்கொடியுடைய அவர் உடல் முழுவதும் சாம்பல் பூசியிருப்பவர்; தலையிலோ சடைமுடி; அரையிலோ பட்டிற்குப் பதில் புலித்தோல்; உத்தரீயமோ பொன்னாடைக்குப் பதில் யானைத்தோல்; பிச்சையெடுக்கக் கையிலே திருவோட்டுக் கபாலம்; உடல் முழுவதும் சர்ப்பங்கள் சுற்றித் திரிகின்றன; நஞ்சுண்டு பிழைப்பவர்; எதைச் சாப்பிடுவது என்பதில்லை; கண்களோ நேர்மையின்றி முக்கண்கள்; பார்க்கவே பயமாக இருப்பவர். அவர் பிறப்பு என்ன? எங்கு? எப்பொழுது? யார் தாய்—தந்தையர்? என்று இதுவரை அறிந்தவர் யாருமிலர். வீடுவாசல் என்பதிலிருந்து என்றும் விலகியிருப்பவர். உடலில் ஒட்டுத்துணியுமின்றித் திகம்பரராகத் திரிபவர். அவரைச் சுற்றியிருப்பவை பூத கணங்களும், பிரேத கணங்களுமே. அவருக்கு (நம் போல்) இருகைகளின்றி பத்து கைகள். அம்மா! அவரைப் போய்க் கணவராக விரும்புகிறாயே! அதன் காரணம்தான் புரியவில்லை. உனக்கு அறிவு எங்கு போயிற்று? இதை நன்கு சிந்தித்துப் பின் சொல். அவர் ‘ஓடு ஏந்திய பிச்சைக்காரர்’ என்பதறிந்துதான் தக்ஷன் தனது மகள் சதீதேவியை வேள்விக்கு அழைக்கவில்லை. மேலும் அவன் தான் செய்யும் வேள்வியின் அவியுணவைப் பெற அனைத்து தேவர்களையும் அழைத்தான்; சிவனை மற்றும் அழைக்கவில்லை. அந்த அவமானத்தால் சினந்து கலங்கிய சதீதேவி தன்னுயிரை மாய்த்துக் கொண்டாள்; சிவனையும் விடுத்தாள்.

நீயோ பெண்களில் இரத்தினம். உன் தந்தையோ மலையரசன். அப்படியிருக்க, நீ ஏன் இம்மாதிரியான கணவனை விரும்பித் தவம் புரிகிறாயோ? பொன்காசு தந்து, திரும்பப் பித்தளை காசு பெறுவார் உண்டோ? நறுமணச் சந்தனத்தை விடுத்து, உடலில் சேற்றைப் பூசிக் கொள்வார் உண்டோ? சூரியனின் ஒளியை விடுத்து, மின்மினிப் பூச்சியின் வெளிச்சத்தை நாடுவது எப்படி? பொன்னாடை வேண்டாமென்று உடலை மறைக்க, தோலாடை தேடுகிறாயே! அரண்மனையை விடுத்துக் காட்டில் வசிப்பாயா? மேலும் தேவேசீ! இந்திரன் முதலிய தேவர்களை விடுத்து, சிவனை விரும்புவது இரத்தினக் குவியல்களை உதறித் தள்ளி இரும்பை விரும்புவதுபோல் உள்ளது. இதை உலகம் ‘சரி’ என்று ஏற்காது. சிவனை நீ மணப்பது ஒவ்வாதது என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. அன்றலர்ந்த செந்தாமரை போன்ற உனது திருக்கண்கள் எங்கே? மாறுபட்ட முக்கண்களுடைய சிவன் எங்கே? நீயோ சந்திரன் போன்ற இனியமுகம் கொண்டவள் (சந்திரமுகி). சிவனோ ஐந்துமுகத்தன். [எண் கணிதத்தில் சந்திரன் ஒன்றைக் குறிப்பவன். அதாவது ஒருமுகத்தவனே (ஆணோ, பெண்ணோ) அழகெனக் கூறப்படுகிறது. பல முகங்கள் எனில் அது விரூபம்தானே. ஒருமுகத்தையும் ஐந்து முகங்களையும் சேர்த்துப் பார், அழகுண்டா? நீயே சிந்தித்துப் பார். மேலும் உன் முகம் நிலவொளி போன்று குளிர்ந்தது (சந்திரமுகி). சிவனோ பஞ்சானன் (ஐந்துமுகத்தன்), அதாவது சிங்கம் போன்று பயம் தரும் முகத்தன்.]

மேலும் படமெடுத்த நாகம்போல் அழகும் வழுவழுப்பும் கருமையும் கொண்டது உனது கூந்தல். சிவனாரது சடைமுடியோ உலகமறிந்தது. உனது திருமேனி முழுவதும் நறுமணச் சந்தனப் பூச்சு. சிவனது திருமேனி முழுவதும் இடுகாட்டுச் சாம்பற்பூச்சு. மெல்லிய அழகிய மென்மையானது உனது ஆடை. அவரது ஆடை உரித்த யானைத்தோல். உனது திருமேனியில் அழகிய பொன் நகைகள். சிவனது மேனியில் நஞ்சுமிழும் நாகங்களே திருவாபரணங்கள். உனக்குப் பணிவிடை செய்யக் காத்திருப்பவர்கள் தேவர்கள். அவரது பணியாளர்கள் பலி நேர்ந்துண்ணும் பூதகணங்கள். மிருதங்கத்தின் இனிய ஒலி எங்கே? உடுக்கையின் கடுமையான ஒலி எங்கே? முழவு (முரசு) ஒலியும் அமங்களமான கொம்பொலியும் ஒன்றாகுமா? டக்கையின் (தோற்கருவியின்) இனிய ஒலியும், தொண்டை கிழிய கத்தும் சத்தமும் ஒன்றா? உனது இவ்வழகிய திருமேனி எவ்வகையிலும் சிவனுக்குகந்ததல்ல. அவரிடம் செல்வச்செழிப்பிருப்பின் ஏன் திகம்பரனாகத் திரிய வேண்டும்? நல்லதொரு வாகனம் இருந்தால் ஏன் கிழ எருதுமேல் செல்ல வேண்டும்?

இவற்றைத் தவிர, அவரிடம் வேறு எந்தவொரு பொருளுமில்லை. கன்னியருக்கென மணவாளனைத் தேடுகையில் பெண்களுக்கு இன்பமளிக்கவெனக் கூறப்பட்ட உயர்ந்த குணங்களில் ஒன்றுகூட சிவனிடமில்லை. உனக்கு மிகவும் உகந்ததான காமத்தையும் (காமனையும்) அவர் எரித்துவிட்டார். உன்னை விடுத்து அவர் சென்றதாலேயே உன் மேல் அவர் கொண்ட அன்பு தெரிகிறதே! அவருக்கென ஒரு சாதியில்லை. அவரது படிப்பும் தெரியாது; அறிவும் தெரியாது. அவரது பணியாட்கள் பிசாசுகள்தான். நஞ்சுதான் கழுத்திலே தெரிகிறதே. என்றும் தனித்திருப்பவர்; மேலும் பற்றற்றவர். ஆகவே, நீ சிவனை விரும்புவது சரியல்ல. உனது திருக்கழுத்தில் அழகிய மாலை. அவரது கழுத்தில் மனித மண்டையோட்டு மாலை. அம்மா! உனது அழகும் அவரது அழகும் முற்றிலும் வேறானது. ஆகவே, எனக்கு இச்சம்பந்தம் உகந்ததாக இல்லை. பின்பு உன் விருப்பம்போல் செய். உலகிலுள்ள அழகற்ற அனைத்து வஸ்துக்களையும் நீ தானாகவே விரும்புகிறாய். ஆகவே, நான் கூறுவதைக் கேள். அஸத் வஸ்துக்களிலிருந்து நீ உன் மனதைத் திருப்பு. அல்லது விருப்பம் போல் செய். நான் யார் உனக்குச் சொல்வதற்கு?”

நாரதா! இவ்வாறு சிவநிந்தையாக அவ்வந்தணர் கூறியதைக் கேட்ட பார்வதீ சினம் பொங்க அவரிடம் கூறலானாள்.

அத்தியாயம் : இருபத்தெட்டு

பார்வதீதேவி சிவபிரானது பெருமையைக் கூறுதல்; சிவ அந்தணனார் நேரில் காட்சியளித்து தன்னோடு வர அழைத்தல்

பார்வதீ கூறுகிறாள்—— “பெரியோரே! இதுவரை ஏதோவொரு ஞானியான பெரியவர் வந்துள்ளதாக நினைத்திருந்தேன். இப்பொழுதுதான் எனக்கு எல்லாம் புரிகிறது. தங்களுடைய பொய்வேடம் புரிந்துவிட்டது. தங்களிடம் கூற என்ன இருக்கிறது? தாங்களோ அந்தணர். ஆதலால், பிறரால் கொல்லத்தகாதவர். அந்தணரே! இதுவரை நீங்கள் கூறியதனைத்தும் நான் அறிந்ததுதான். ஆனால், அவை முற்றிலும் பொய்; உண்மைக்குப் புறம்பானது. நீங்கள் என்னவோ சிவபெருமானை நன்கு தெரியுமென்று கூறினீர்களே? அது உண்மையாக இருந்தால் தாங்கள் புத்திக்கும் யுக்திக்கும் ஒவ்வாத மாறுபாடான கருத்துக்களைக் கூறியிருக்க மாட்டீர்கள். ‘சிவபெருமான் தனது திருவிளையாடல்களின் சக்தியால் அவ்வப்பொழுது நீங்கள் கூறியபடி பற்பல அற்புதமான திருவேடங்களைத் தரிப்பார்’ என்பது முற்றிலும் உண்மையே. ஆனால், உண்மையில் அவர் பரம்பொருள். அவர் தன் விருப்பப்படிதான் திருமேனி தரிக்கிறார். தாங்கள் பிரும்மசாரி வேடம் தரித்து, என்னைத் தவத்திலிருந்து தடுத்து நிறுத்த, இப்பொழுது இங்கு வந்திருக்கிறீர்கள். பொருந்தாத யுக்திகளும் தவறான சொற்களும் கொண்டு கவடுசூது நிறைந்த வார்த்தைகளைக் கொட்டுகிறீர்கள். சிவபெருமானது உண்மை சொரூபத்தை நான் நன்கறிவேன். ஆகவே, உண்மையை உள்ளபடி நன்கு ஆராய்ந்து அவரது உண்மை சொரூபத்தைக் கூறுகிறேன். உண்மையில் சிவபெருமான் நிர்குணர் (முக்குணங்களையும் கடந்தவர்); பரம்பொருள்; திருவிளையாடல்கள் புரிவதற்காகக் குணங்களை ஏற்கிறார். நிர்குண சொரூபரும், அனைத்து குணங்களையும் தன் சொரூபமாகக் கொண்டவருமான அவ்விறைவனுக்கு ஜாதி என்பது ஏது? கலைகள் அனைத்திற்கும் இவர்தானே மூலகாரணர். அவ்வாறிருக்க பரிபூரணரான அவருக்கு எந்தக் கலையினால் என்ன ஆகவேண்டியுள்ளது?

கற்பத்தின் தொடக்கத்தில் சிவபெருமான் தனது மூச்சுக்காற்றின் வாயிலாக ஸ்ரீமந்நாராயணருக்கு வேதங்களைத் தந்தார். ஆகவே, அவரைப் போன்று ஆளுமை உடையவர், வேறு ஒருவர் இருக்க முடியுமா? பிரகிருதியான ‘மாயை’ அவரிடமிருந்துதான் தோன்றியது. அவ்வாறிருக்க அவரது சக்திக்கு வேறு காரணமிருக்க முடியுமா? அனைத்திற்கும் ஆதிமுதற்காரணமான அவருக்கு குழவிப்பருவமோ, பாலப்பருவமோ, இளமை—முதுமை என்கிற பருவங்களோ அல்லது அவரது வயது இதுதான் என்று நிச்சயிப்பதற்கு ஏதாவது அளவுகோலோ உண்டோ? அனைத்து சக்தி தத்துவங்கட்கும் தலைவரான பரமசிவனை வாழ்த்தி வழிபடும் அன்பர்கட்கு, அவர் அழிவற்ற ஆளுமை, உற்சாகம், மந்திரம் முதலிய சக்திகளை அளிக்கிறார்.

இவரது திருவருளால் ஒரு ஜீவன் மரணபயத்தையே வென்று மரணமிலாப் பெருவாழ்வு வாழ்கிறான்! ஆகவேதான் அவர் ‘மிருத்யுஞ்ஜயர்’ (காலனை வென்றவர்) என்று மூவுலகங்களிலும் அழைக்கப்படுகிறார். இவரது திருவருளால்தான் ‘விஷ்ணு’ விஷ்ணுத்துவமான காக்கும் தொழிலைப் பெற்றார். ‘நான்முகன்’ பிரும்மாவென படைக்கும் தொழிலைப் பெற்றார். தேவர்கள், விண்ணவர் பதவியைப் பெற்றனர். அவரைப் பற்றிப் பல சொல்லி ஏன்? அவர் தனக்குத்தானே மகாபிரபு! மங்கள வடிவினரான சிவபெருமானைத் துதித்து வழிபடுவதால் நிறைவேறாத விருப்பங்களும்தான் உண்டோ? அவரிடம் என்ன இல்லை, அவர் என்னை விரும்பி ஏற்பதற்கு? சிவபெருமானை வணங்கித் துதிக்காதவன் ஏழு பிறவிகளில் வறியவனாகவே இருப்பான். அவரை வணங்குபவனுக்கு இவ்வுலகில் என்றுமே குறையாத நிறை செல்வம் செழித்தோங்கும். அஷ்டமா சித்திகளும் நித்தமும் இவரெதிரில் வந்து தலைவணங்கி நர்த்தனமிடுகின்றன. ஏன் தெரியுமா? இவரது திருக்கண்நோக்கு (திருவருள்) தமக்குக் கிடைக்குமாவென்றுதான். அவ்வாறிருக்க, அவருக்குக் கிடைக்காத அரிய நற்பொருளும் ஏதாவது இருக்க முடியுமா?

மங்களமான பொருள்கள் ஏதாவது அவரைத் துதிக்கின்றனவா? என்றீர்களே. அவரை நினைத்த நொடியிலேயே அனைவருக்கும் மங்களங்கள் தானாக வருகின்றனவே. அவரைப் பூஜிப்பதனாலேயே உபாசகனுக்கு விரும்பியன விரும்பியபடி கிடைக்கின்றன. விகாரமற்றிருப்பவருக்கு விகாரமான வேறுபாடு ஏது? எங்கிருந்து வரும்? ‘சிவ’ என்னும் மங்களமான இரண்டெழுத்துக்களை எவனது திருவாய் உச்சரித்துக் கொண்டே இருக்குமோ, அவனைக் கண்ட போதே மற்றவர்கள் தூய்மை பெறுகிறார்கள். சுடுகாட்டுச் சாம்பலை அவர் பூசியிருப்பதாகத் தாங்கள் கூறினீர்கள், சரி. அவர் அவ்வாறு பூசியிருக்கும் சாம்பல் தூய்மையற்றது (அமங்களமானது) என்றிருக்குமானால், அவரது திருமேனியிலிருந்து உதிர்ந்து கீழே விழுந்த சாம்பலைத் தேவர்கள் நித்தமும் தங்கள் திருமுடியில் தாங்குவானேன்? (ஆகவே, சிவபெருமானது திருமேனிபடுமேயானால் அமங்களப் பொருட்களும் மங்களமாகிவிடும்.) அவர் முக்குணங்களையேற்று மூவுலகங்களையும் படைக்கிறார், காக்கிறார், அழிக்கிறார். குணங்களை விடுத்து நிர்குணராக இருக்கையில் ‘சிவன்’ என அழைக்கப்படுகிறார். நம் சிற்றறிவு கொண்டு அவரை எவ்வாறு முழுமையாக அறிய முடியும்? பரம்பொருளான பரமாத்மா நிர்குணரான சிவபெருமானை, வெளியில் உள்ளதை (கண்களுக்குக் காட்சியாகத் தோன்றுவதை) மட்டும் நோக்கும் குணமுடைய உங்களைப் போன்றவர்கள் எவ்வாறு அறிய முடியும்? ஒழுக்கமற்றவர்களும் பாவிகளும் தேவர்களோடு சேர்ந்திருக்க முடியுமா? அவர்கள் அக்கூட்டத்திலிருந்து விலக்கப்பட்டவர்களன்றோ? இவர்கள் நிர்குணமான சிவதத்துவத்தை அறியமாட்டார்கள். சிவதத்துவத்தை அறியாது சிவநிந்தை புரிபவர்களது வாழ்நாளில் திரட்டிய அனைத்துப் புண்ணியங்களும் எரிந்து சாம்பலாகின்றன. எல்லையற்ற ஒளிமயரான சிவபெருமானை நிந்தித்த உங்களை நான் உபசரித்ததால் நானும் பாவத்திற்குப் பங்காளியானேன். சிவநிந்தை புரிபவனைக் காணில் உடுத்திய ஆடையோடு நீராட வேண்டும். அவனைக் கண்டால் உடனே கழுவாய் (பிராயச்சித்தம்) செய்து கொள்ள வேண்டும்.”

இவ்வாறு கூறிய பார்வதீதேவி மேலும் சினங்கொண்டு அவரிடம் கூறலானாள்—— “தீயோனே! நீ என்ன சொன்னாய்? ‘சிவபெருமானை நன்கறிவேன்’ என்றுதானே. ஆனால் உண்மை என்ன தெரியுமா? சிவபெருமான்தான் ‘முன்னைப்பழம் பொருட்கும் முன்னைப்பழம் பொருள்’ என்பதை நீ துளியும் அறியவில்லை. நீ கூறியவாறுதான் இருக்கட்டுமே. பலப்பல மாறுபாடு கொண்ட திருமேனி கொண்டவராகத்தான் இருக்கட்டுமே. சான்றோர்கள் அவரை விரும்பிக் கொண்டாடி மகிழ்கின்றனர். நித்தியமானவரும் விகாரமற்றவரும் (அதாவது, வேண்டுதல் வேண்டாமை இல்லாதவரும்) ஆன அச்சிவனே எனக்கு அன்புத் தெய்வம். விஷ்ணுவோ, பிரும்மனோகூட அவருக்கு இணையாகார். அவ்வாறிருக்க, தேவர்கள் எம்மாத்திரம்? ஏனெனில், அவர்கள் எப்பொழுதும் காலத்திற்குட்பட்டவர்கள். இதை நான் அறிவுபூர்வமாக நன்கு சிந்தித்துத்தான் அவரைப் பெறுவதற்காக வனம் வந்து தவம் செய்கிறேன். ஏழைக்கிரங்கும் சர்வேசனான சிவபெருமானன்றோ நம்மனைவருக்கும் ஒப்பற்ற தலைவர். தீனர்களைக் காத்தருளும் அந்த மகாதேவரைத்தான் நான் அடைய விரும்புகிறேன்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! இவ்வாறு கூறிவிட்டு, இமவான் மகளான பார்வதீ சலனமற்ற சித்தத்தோடு சிவனைச் சிந்திக்கலானாள். பார்வதீ கூறியதைக் கேட்ட அவ்வந்தணப் பிரும்மசாரி திரும்பவும் ஏதோ சொல்ல வாய் திறக்கவே, சிவபெருமானிடம் கொண்ட அன்பினால் அவரைப் பற்றிய வசைச்சொற்களைக் கேட்க விரும்பாத பார்வதீ, தன் தோழியான விஜயையிடம் கூறலானாள்.

பார்வதீ கூறுகிறாள்—— “தோழியே! கேடுகெட்ட இவ்வந்தணன் ஏதோ சொல்ல எண்ணுகிறான். ஆகவே, அவனைத் தடுத்து நிறுத்து. இவன் சிவநிந்தையைத்தான் செய்வான். சிவநிந்தை செய்பவனுக்கு மட்டும்தான் பாவம் என்பது இல்லை. அந்த வசைச்சொற்களைக் கேட்போரும் அந்தப் பாவத்திற்கு ஆளாகிறார்கள்.

ந கேவலம் ப4வேத் பாபம்

நிந்தா3கர்து: ஶிவஸ்ய ஹி ।

யோ வை ஶ்ரு॒ணோதி தந்நிந்தா3ம்

பாபபா4க் ஸ ப4வேதி3ஹ ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. பார்வதீ. 28/37

சிவனடியார்கள் சிவநிந்தை செய்பவர்களைக் கட்டாயம் கொல்லத்தான் வேண்டும். ஒருவேளை அவன் அந்தணனாக இருந்தால் அவனை ஒதுக்கித் தள்ளிவிட வேண்டும். நாமும் அவ்விடத்திலிருந்து நகர்ந்து ஒதுங்கிச் செல்லவேண்டும். இந்த துஷ்ட பிராமணர் திரும்பவும் சிவநிந்தை புரிவார். அந்தணராக இருப்பதால் இவரைக் கொல்லக் கூடாது. ஆகவே இவரை ஒதுக்கித் தள்ள வேண்டும். எப்படியாயினும் சரி. இவரது முகத்தில் விழிக்கக் கூடாது. அறிவிலியான இவரது உரையைக் கேட்கக் கூடாது என்றால் நாம்தான் வேறிடத்திற்கு ஒதுங்கிச் செல்லவேண்டும்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! இவ்வாறு கூறிவிட்டு உமையான பார்வதீ வேறிடம் செல்லத் தன் கால்களை நகர்த்தி நடக்க முற்படவே, சிவபெருமான் தனது உண்மை சொரூபத்தை மேற்கொண்டு, அன்புக்குரிய பார்வதீதேவியின் திருக்கரத்தைப் பற்றினார். பார்வதீபிராட்டி தியானம் செய்து, தவம் இயற்றிய அதே திருமேனியிலேயே காட்சியளித்தார். (இதைக் கண்டு) பார்வதீ நாணத்தால் தலைகுனிந்தாள்.

அப்பொழுது சிவபெருமான் அவளிடம் கூறலானார்—— “அன்பே! என்னைவிட்டு எங்கே செல்கிறாய்? இனி உன்னைவிட்டு எங்கும் செல்லமாட்டேன். நான் மகிழ்ந்திருக்கிறேன். வேண்டும் வரத்தைக் கேள். உனக்குத் தர இயலாத வரம்தான் உண்டோ? இன்று முதல் நான் உனதடிமை. ஏனெனில், தவத்தினால் நீ, என்னை விலைக்கு வாங்கிவிட்டாயே! உனது வடிவழகும் என்னை மயக்கிவிட்டது. இனி உன்னை ஒரு நொடி பிரியினும் அது எனக்கு ஒரு யுகம் என வருத்தும். நாணத்தை விடு. நீதானே தொன்றுதொட்டு வரும் எனது மனைவி. இமவான் மகளே மகேசுவரி! நான் (முன்பு) கூறியதைச் சற்று சிந்தித்துப் பார். நல்லெண்ணத்துடன் நல்லறிவு கொண்டு சிந்தித்துப் பார். உன்னைச் சோதித்துப் பார்க்கவே நான் இப்படிக் கூறினேன். ஆனால் உன் மனது திடமானது; உறுதியானது. உலகியலுக்கேற்பத் திருவிளையாடல் புரிந்த எனது குற்றத்தை மன்னித்தருள். இம் மூவுலகிலும் உன்னைப் போல் அன்பு கொண்ட மற்றொருவளை இதுவரை நான் காணவில்லை. என்றும் எவ்வகையிலும் நான் உனதடிமையே. உன் விருப்பம் நிறைவேறும். அன்பே! என் அருகே வா. நீ என் மனைவி. நான் உன் கணவன். விரைவில் நான் உன்னோடு நம்மிடமான கயிலை செல்வேன்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— தேவதேவனான மகாதேவன் இவ்வாறு கூறவே பார்வதீபிராட்டி மகிழ்ச்சியில் திளைத்தாள். தவத்தினால் நேர்ந்த வலியெல்லாம் தொலைந்தது. முயற்சித்த பயன் கைவந்து புகுந்தால், முன் பட்ட துன்பங்களெல்லாம் தானாகவே மறைந்து புதுத்தெம்பு ஏற்படும். ஆகவே, முனிவரே! பார்வதியின் களைப்பு நீங்கியது. முயற்சித் திருவினையாக்குமன்றோ! ‘பயனோடு கூடிய துன்பம் துன்பமேயன்று.’

(ஒப்புநோக்குக:—

அத்3யப்ரப்4ருதி அவநதாங்கி3 தவாஸ்மி தா3ஸ: ।

க்ரீதஸ்தபோபி4ரிதி வாதிநி சந்த்ரமௌலௌ ॥

அஹ்நாய ஸா நியமஜம் க்லமமுத்ஸஸர்ஜ ।

க்லேச: ப2லேந ஹி புநர் நவதாம் வித4த்தே ॥

— மகாகவி காளிதாசன், குமார சம்பவம் 5/86)

அத்தியாயம் : இருபத்தொன்பது

சிவனாரும் பார்வதியும் கலந்துரையாடல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— “நாரதரே! சிவபெருமானது ஆனந்தத் திருமேனியைத் தரிசித்தும் அவரது பேச்சைக் கேட்டும் பார்வதீ பெரிதும் மகிழ்ந்தாள். மகிழ்ச்சியில் அவள் முகம் அன்றலர்ந்த தாமரையெனத் திகழ்ந்தது. இன்பத்தின் எல்லையையே அடைந்தாள். பின்பு கற்பரசியான தேவி சிவபெருமானிடம் கூறலுற்றாள்.”

பார்வதீ கூறுகிறாள்—— “தேவதேவனே! தாங்கள் எனது கணவர். முன்பொரு காலத்தில் தாங்கள் வேண்டுமென்றே தக்ஷனின் வேள்வியை அழித்தீர்களே. அதை மறந்துவிட்டீர்களா? அந்த ருத்ரன் தாங்கள்தானே. அந்த சதீதேவி நானல்லவா? தேவதேவனே! தாரகாசுரனால் இன்னல்களுக்கான தேவர்களது துன்பம் துடைக்கவே நான் இப்பொழுது மேனையின் திருவுதரத்தில் பார்வதியாகத் தோன்றினேன். தாங்கள் மகிழ்ந்திருப்பது உண்மையாகில் என் மேல் கருணை கொண்டுள்ளதும் உண்மையாகில் என்னைத் திருமணம் செய்து கொள்ளுங்கள். இறைவா! நான் சொல்வதைக் கேளுங்கள். தங்கள் கட்டளையைப் பெற்று நான் இப்பொழுது என் தந்தை வீடு செல்கிறேன். ‘என் மேல் பக்தி கொண்டு தவம் செய்த பார்வதியைத் திருமணம் செய்து கொண்டேன்’ என்னும் பெரும்புகழை எண்டிசைகளிலும் பரவச் செய்யுங்கள். இறைவா! திருவிளையாடல்கள் புரிவதில் தாங்கள்தான் கைதேர்ந்தவராயிற்றே! ஆகவே தாங்கள் ஒரு யாசகராக என் தந்தையிடம் சென்று, என்னையே யாசகமாகக் கேளுங்கள். என் தந்தையின் பெருமையை மூவுலகும் அறியச் செய்ய இதுதான் சிறந்த வழி. என் இல்வாழ்க்கையைப் பயனுடையதாகச் செய்ய இதுவே சிறந்த வழி.

தாங்கள், ரிஷிகள் வாயிலாக அனைத்துச் செய்திகளையும் என் தந்தையிடம் கூறச் செய்யுங்கள். அவரும் தன் சுற்றத்தாருடன் கலந்தாலோசித்துத் தங்கள் கட்டளையை நிச்சயம் நிறைவேற்றுவார். முன்பு நான் தக்ஷனின் பெண்ணாக இருந்து, தங்களுக்குத் திருமணம் செய்து தந்தபோது திருமணம் சாஸ்திர முறைப்படி நடக்கவில்லை. என் தந்தை நவக்கிரகங்களுக்குப் பூஜை செய்யவில்லை. ஆகவேதான் அப்பொழுது பலவித இன்னல்கள் வந்தன. ஆகவே, இறைவா! இப்பொழுது தேவர்களின் காரியம் நிறைவுறத் தாங்கள் சாஸ்திர முறைப்படி திருமணச் சடங்குகளைச் செய்யவேண்டும். திருமணச் சடங்கு முறையைத் தாங்கள் கட்டாயம் பின்பற்ற வேண்டும். நான் ‘நற்பலன் அளிக்கும் கடுந்தவத்தை உரியவாறுதான் புரிந்துள்ளேன்’ என்பதையும் என் தந்தை அறிய வேண்டும்.”

இதைக் கேட்ட இறைவன் சற்றே புன்னகைத்தவாறு மகிழ்ச்சியோடு கூறலானார்.

சிவபெருமான் கூறுகிறார்—— “தேவி மகேசுவரீ! நான் கூறுவதைக் கேள்; இது குற்றமற்றது; நன்மை பயப்பது; உரியதும்கூட. இதைக் கேட்டுவிட்டுப் பின் அப்படியே செய். அழகிய முகத்தவளே! பிரும்மா முதல் அனைத்து ஜீவராசிகளும் நிலையற்றவை; தோன்றி மறைபவை. இப்பொழுது காண்பதெல்லாம் அழிவனவே என்று தெரிந்துகொள். குணமற்ற பரம்பொருளான நான்தான் குணங்களை ஏற்றுப் பலவாறாக ஆகிறேன். தன்னொளியால் அனைத்தையும் ஒளிரச் செய்யும் பரம்பொருளான நான், இப்பொழுது மற்றொரு பொருளால் வெளிச்சமிட்டுக் காட்டப்பட வேண்டியவனாக ஆகிவிட்டேன். தேவி! நான் சுதந்திரன்; விருப்பம் போல் இருப்பவன். ஆனால், இன்று நீ என்னைப் பரதந்திரனாக — பிறர்க்கு அடிமையாக — ஆக்கிவிட்டாய். அனைத்து செயல்களையும் செய்யும் பிரகிருதியான மகாமாயை நீதான். இவ்வுலகங்கள் அனைத்தும் மாயையினாலேயே ஆக்கப்பட்டன. பரம்பொருளான நான், எனது சிந்தனையால் இதைத் தாங்கி வருகிறேன். எங்கும் எதிலும் பரமாத்மாவான இறைவன் நீக்கமற நிறைந்திருக்கிறான் என்கிற எண்ணம் கொண்ட சான்றோர்கள் இதைத் தங்கள் ஆன்மாவிலும் காண்கிறார்கள். மேலும், காண்பன அனைத்தும் முக்குணங்களால் சூழப்பட்டனவே என்பதையும் அறிகிறார்கள்.

தேவி! கிரகங்கள் என்றாயே. அவை எவை? அவற்றில் முக்கியமான கிரகம் எது? பருவங்கள் என்பன எவை? வேறு உபகிரகங்கள்தான் எவையெவை? இப்பொழுது நீ சிவனிடம் என்ன கூறினாய்? எந்தக் காரியத்தின் செயல்முறை எது? என்றுதானே. குணம், செயல் — இவ்விரண்டின் வேறுபாடு காரணமாக, நாம் இருவரும் இவ்வுலகில் பக்தர்களிடம் கொண்ட அன்பினால், அவர்களுக்கு இன்பம் தரவேண்டியே அவதாரம் செய்துள்ளோம். நீயோ சத்துவம், ராஜஸம், தாமஸம் என்னும் முக்குண சொரூபியான சூட்சுமப் பிரகிருதி (மாயை). ஸகுணமோ (குணங்கொண்டவளோ), நிர்குணமோ (குணமற்றவளோ) என்றும் ஏதாவது செயல் செய்து கொண்டே இருப்பவள்.

நல்லிடையாளே! நானோ அனைத்து ஜீவராசிகளினுள்ளும் விளங்கும் ஆன்மா, வேறுபாடு கொள்ளாதவன், பற்றற்றவன். பக்தர்கள் விருப்பப்படி நான் திருமேனி கொள்பவன். மலைமகளே! நான் உன் தந்தையிடம் பிச்சைக்காரனாகச் சென்று, ‘உன்னைத் தா’ என யாசனை செய்ய மாட்டேன். பெருங்குணத்தவரான பெருந்திறல் படைத்த சான்றோர்களும் ‘எனக்கு இதைத் தா’ — அதாவது ‘தேஹி’ என்ற இரு எழுத்துக்களைக் கூறுவார்களேயானால், அப்பொழுதே அவர்கள் இலவம்பஞ்சைக் காட்டிலும் இலேசாக ஆகிறார்கள். அவர்களது பெருமையும் மரியாதையும் குறைகிறது. மங்களையே! இது தெரிந்துமா என்னிடம் இவ்வாறு கூறினாய்? (ஆனாலும்) உன் கட்டளைப்படியே நான் அனைத்தையும் செய்கிறேன். ஆகவே உன் விருப்பப்படிச் செய்.”

மகாதேவரான சிவபெருமான் இவ்வாறு கூறியபோதும், தாமரைக்கண்ணியும் கற்பரசியுமான பார்வதீ பக்தியோடு திரும்பத் திரும்ப அவரை வணங்கிக் கூறலானாள்.

பார்வதீ கூறுகிறாள்—— இறைவா! தாங்கள் ஆன்மா. நானோ பிரகிருதி. இதில் சிந்திக்க ஏதுமில்லை. நாம் இருவரும் தளையற்ற சுதந்திரம் உள்ளவர்கள்; குணங்களைக் கடந்தவர்கள். இருப்பினும், பக்தர்களுக்கு ஆட்பட்டமையால் குணமுடையவர்களாக ஆகிறோம். சம்போ! தாங்கள் எப்படியாவது என் வேண்டுகோளின்படியே காரியம் செய்யவேண்டும். சங்கரா! தாங்கள் எனக்காக யாசகம் செய்யத்தான் வேண்டும். என் தந்தையான இமவானுக்கும் ‘வள்ளல்’ என்கிற பெயர் பெறும் பேற்றை அருளுங்கள். மகேசா! நான் என்றென்றும் தங்கள் அடியவள் அல்லவா! ஆகவே கருணை காட்டுங்கள். எம்பிரானே! ஒவ்வொரு பிறவியிலும் நான்தானே தங்களது மனைவி. தாங்கள் பரப்பிரும்மம்; பரம்பொருள்; நிர்குணமானவர்; பிரகிருதியான மாயையைக் கடந்தவர்; குறைதல், வளர்தல் போன்ற மாறுபாடுகளற்றவர்; பற்றற்றவர்; சுதந்திரமானவர்; பரமேசுவரர். இருப்பினும் பக்தர்களைக் காத்தருள வேண்டி குணங்களை ஏறிட்டுக் கொண்டு ஸகுண சொரூபராகவும் விளங்குகிறீர். தன்னுள் தன்னையே கண்டு மகிழும் ஆத்மாராமனாக இருந்தும், பலவாறான திருவிளையாடல்கள் புரிகிறீர்கள். ஏனெனில், திருவிளையாடல்கள் புரிவதில் தாங்கள்தான் வல்லவராயிற்றே! மகேசுவரா! நான் தங்களை நன்கறிவேன். நீர்தான் அனைத்துமறிந்தவராயிற்றே. பல சொல்லி என்ன பயன்? சற்றே தயை புரியுங்கள். இறைவா! என்னைத் திருமணம் புரிவதும் தங்களுக்கு ஒரு திருவிளையாடல்தானே. இதனால், இந்நிலவுலகில் தங்கள் புகழ் எண்டிசையும் பரவும். இதைப் பாடிப் புகழ்வதால் மக்கள் கடத்தற்கரிய பிறவிக்கடலை எளிதில் கடப்பர்.

(ஒப்புநோக்குக:—

பிறவிப் பெருங்கடல் நீந்துவர் நீந்தார்

இறைவன் அடிசேரா தார்.

— திருக்குறள் 10)

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! இவ்வாறு கூறிய மலைமகள் சிவபெருமானைத் திரும்பத் திரும்ப வணங்கி இருகைகூப்பித் தலைவணங்கி மௌனமானாள். இறைவனும் இதைக் கேட்டு, உலகியலின் திருவிளையாட்டைத் தானும் பின்பற்ற வேண்டி, அவள் கூறியதை ஒப்புக் கொண்டு சற்றே சிரித்தவண்ணம் கயிலை சென்றார். ஆனால், அவர் மனம் பார்வதியிடம் கொண்ட விரகத்தால் அவள் பக்கமே ஓடியது. ஆனந்த வெள்ளத்திலேயே திளைக்கும் இறைவன், கயிலை சென்றதும் தன் சிவகணங்களான நந்தி முதலியவர்களிடம் நடந்தவை அனைத்தையும் ஒன்றுவிடாது கூறினார். பைரவர் முதலிய சிவகணங்களனைவரும் இதைக் கேட்ட பெருமகிழ்ச்சியில் பெருவிழா எடுக்கலாயினர். நாரதா! எங்கும் மங்களம் பொங்கியது; அனைவரின் துன்பமும் மறைந்தது; சிவபெருமானும் பெரிதும் மகிழ்ந்தார்.

அத்தியாயம் : முப்பது

பார்வதீபிராட்டி வீடு திரும்புதல்; இறைவன் இயற்றிய நாடகம்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! சிவபெருமான் திருக்கயிலை சென்றபின் பார்வதீபிராட்டியும் தன் அழகிய திருமேனிக்கான பயன் கிட்டப் போவதை எண்ணி மகிழ்ந்து சிவபெருமானைச் சிந்தித்தவண்ணம் தோழிகளுடன் தன் அரண்மனைக்குத் திரும்பினாள். பார்வதீ வருவதை அறிந்த இமவானும் மேனையும் அவளை எதிர்கொண்டழைக்கத் தேரேறி மகிழ்ச்சியோடு சென்றனர். புரோகிதர்கள், நகர மக்கள், சுற்றத்தார், மற்றுமுள்ள தோழிகள் ஆகிய அனைவரும் சென்றனர். மைனாகம் முதலிய பார்வதியின் சகோதரர்களும் ‘ஜய, ஜய’, ‘போற்றி, போற்றி’ என்று கோஷமிட்டுக் கொண்டு அவளை வீட்டிற்கு அழைத்துவரச் சென்றனர்.

இதற்குள் பார்வதீ நகரத் தோரணவாசலுக்கு வந்துவிட்டாள். நகரத்தினுள் நுழையும்போது மிக்க மகிழ்ச்சியோடு ஓடிவரும் தாய்—தந்தையரைக் கண்டாள். அவர்களைக் கண்டு மகிழ்ந்த பார்வதீ தன் தோழிகளுடன் அவர்களை வணங்கினாள். அவர்களும் மனதார ஆசி வழங்கி ‘குழந்தாய்’ என்று கூறி, அவளை மார்போடு அணைத்துக் கொண்டு அன்பில் திளைத்து அழத் தொடங்கினர். அரண்மனையில் உள்ள மற்ற பெண்களும் அண்ணிகளும் மகிழ்ச்சி பொங்க ஆரத் தழுவிக் கொண்டனர். “குழந்தாய்! நம் குலத்திற்கு மேன்மை தரக் கூடிய பெரியதொரு நற்காரியத்தைச் செய்தாய். உனது நன்னடத்தையால் நாங்களனைவரும் தூய்மையடைந்தோம்” என்று பெரிதும் புகழ்ந்து மகிழ்ச்சியோடு அவளை வணங்கினர். நறுமணச் சந்தனம் சாத்தி, நறுமணப்பூக்களால் பூஜித்தனர். அப்பொழுது விண்வெளியில் விமானங்களில் வந்துள்ள தேவர்கள், பார்வதியின் மேல் மலர்மாரி பெய்து வணங்கித் துதித்தனர்.

அப்பொழுது அங்குள்ள அந்தணர்கள் உன்னையும் ஒரு ரதத்திலேற்றிக் கொண்டு நகரத்தினுள் அழைத்துச் சென்றனர். பின்பு அந்தணர்கள், தோழிகள் மற்றுமுள்ள பெண்கள் ஆகிய அனைவரும் பார்வதியை மரியாதையோடு அரண்மனைக்குள் அழைத்துச் சென்றனர். பெண்கள் பல உயர்ந்த பொருட்களை அவளுக்குக் காணிக்கையாக்கினர். அந்தணர்கள் ஆசி வழங்கினர். இதைக் கண்டு இமவானும் மேனையும் அகம் மகிழ்ந்தனர். தீயொழுக்கமுள்ள குழந்தையைப் பெறாது, நல்லொழுக்கமுள்ள குழந்தையைப் பெற்றதில் மகிழ்ந்து, தங்களது இல்லற வாழ்வு பயனுற்றதாகக் கருதினர். அந்தணர்களுக்கும் துதிபாடகர்களுக்கும் பொன் பொருளைத் தானமளித்தனர். அந்தணர்கள் மங்கள வாழ்த்துக் கூறினர். பார்வதி, தந்தை இமவான், தாய் மேனை, சகோதரன் மைனாகம், அண்ணிகள் ஆகிய அனைவரும் மகிழ்ச்சியோடு வீட்டின் முற்றத்தில் அமர்ந்தனர்.

பின்பு இமவான் அனைவரையும் முகமன் கூறி வரவேற்று உபசரித்துவிட்டு, கங்கையில் நீராடச் சென்றான். இதற்குள் அழகிய திருவிளையாடல்கள் புரியும் சிவபெருமான், ஒரு நடிகனாக வேடங்கொண்டு மேனை உள்ள இடத்திற்குச் சென்றார். இடக்கையில் கொம்பு வாத்தியமும், வலக்கையில் உடுக்கும், முதுகில் கிழிந்த சிவப்புத்துணியும் கொண்டு பாட்டு நடனத்தில் தன் திறமையைக் காட்டிக் கொண்டு பெண்கள் சூழ்ந்திருக்கும் அரண்மனை முற்றத்தில் இனியதொரு நடனமாடலானார். மனங்கவரும்படியாகப் பாட்டுகளையும் பாடினார். மேலும், இனிய ஒலிகளை எழுப்பும் கொம்பு, உடுக்கை போன்ற வாத்தியங்களையும் வாசித்துக் கொண்டு அதில் மனங்கவரும் பற்பல கைவரிசைகளையும் செய்யலானார். ஆடல்வல்லானது திருவிளையாடல்களைக் காண, ஆண்கள், பெண்கள், சிறுவர், முதியோர் என அனைவரும் அங்கு வந்துற்றனர். அவ்வினிய பாட்டுக்களைக் கேட்டும், மனங்கவர் ஆடலைக் கண்டும் அங்கு வந்துற்றவர்கள் அனைவரும் ஒரு நொடி மயங்கி நின்றனர்; மேனையும் மயங்கி நின்றாள்.

இங்கு பார்வதீபிராட்டி சிவபிரானைத் தன் இதயத்தில் கண்டு கொண்டிருந்தாள். கையிலே முத்தலைச் சூலம்; மதனனும் பெண்மை கொள்ளும் அழகு; திருமேனி முழுவதும் விபூதிப்பூச்சு; (பிரும்ம) கபால மாலை; சூரியன், சந்திரன், அக்னி என மூவரும் முக்கண்கள்; நாகப்பாம்பே பூணூல். இவ்வழகிய திருமேனியைக் கண்டு துர்க்கையான பார்வதீ காதலில் கனிந்து மூர்ச்சையானாள். வெளுத்தத் திருமேனி கொண்ட கருணைக்கடலான ஏழைப்பங்காளரான மனதிற்கினிய மகேசன் பார்வதியிடம் ‘வரம் கேள்’ என்று வேண்டுகிறார். இவ்வாறு தன் இதயகமலத்தில் விளங்கும் பரமனை இத்திருக்கோலத்துடன் கண்ட பார்வதீ மனதிலேயே வணங்கி, ‘தாங்களே எனக்குக் கணவராக ஆகவேண்டும்’ என மனதிலேயே வேண்டினாள். அகம் மகிழ்ந்து சிவபெருமானும் பார்வதிக்கு நலன் நல்கும் அந்த நல்வரத்தை நல்கி மறுபடியும் மறைந்தருளினார். முன்போலவே பிச்சைக்காரனாக ஆகி நடனமாடலானார்.

அப்பொழுது மேனை அழகிய இரத்தினங்களைத் தங்கத்தட்டில் அள்ளி எடுத்துக் கொண்டு அன்போடு அவருக்குத் தர எடுத்து வந்தாள். அதைக் கண்ட சிவபெருமான் மனதளவிலே மகிழ்ந்தார். ஆனால், அந்த இரத்தினங்களை அவர் ஏற்கவில்லை. தனக்குப் பிச்சையாக அவளது திருமகளான பார்வதியையே வேண்டிப் பின்பு முன்போலவே ஆடலும் பாடலுமாகக் கூத்தாடினார். அந்தப் பிச்சைக்காரன் கேட்டதைக் கேட்டு, மேனை மிக்க கோபம் கொண்டு அவனை வைது (ஏசி) மிரட்டினாள். அவனை வெளியே பிடித்துத் தள்ள நினைத்தாள்.

இதற்கிடையில் இமவான் கங்கையில் நீராடிவிட்டுத் திரும்பினான். மனிதவேடம் தாங்கி நிற்கும் அப்பிச்சைக்காரனை அரண்மனை முற்றத்தில் இச்சையோடு கண்டான். நடந்தவற்றை மேனை கூற, அவனும் சினங்கொண்டான். தன் பணியாட்களை அழைத்து அவனை வெளியேற்றக் கட்டளையிட்டான். முனிவரே! நடனமாடியவன் கொழுந்துவிட்டெரியும் பெருந்தீயைப் போலத் தன் திருமேனி ஒளியால் திகழ்ந்தார். அவரைத் தொடுவதும்கூட கடினமே. ஆகவே, எவராலும் அவரை வெளியேற்ற முடியவில்லை. அப்பனே நாரதா! பின்பு என்ன? திருவிளையாடல்கள் புரிவதில் வல்லவரான அந்தப் பிச்சைகாரன், இமவானுக்கும் தனது எல்லையற்ற பெருமைகளைக் காட்டலானார்.

ஒரு நொடியில் ஸ்ரீவிஷ்ணுவாகக் காட்சியளித்தார்; தலையிலே நவரத்தின கிரீடம்; காதுகளிலே மகரகுண்டலங்கள்; அரையிலே மஞ்சள் பொன்னாடை; நான்கு திருக்கரங்கள். இமவான் பூஜை நேரத்தில் ஸ்ரீமந்நாராயணனது திருவடிகளில் என்னென்ன புஷ்பங்களைச் சேர்த்தானோ, அவற்றை இப்பிச்சைக்காரனது திருமேனியிலும் தலையிலும் இருக்கக் கண்டான். அடுத்த நொடியிலோ உலகைப் படைக்கும் நான்முகனாகக் கண்டான் இமவான். சிவந்த திருமேனி, வாயிலே வேதசூக்த மந்திரங்கள். மறுவினாடியோ உலகினுக்குக் கண்களாக விளங்கும் சூரியனாகக் கண்டான். பின்னொரு நொடியில் பார்வதீதேவியோடு விளங்கும் ஸ்ரீருத்ரராகக் கண்டான். கண்களும் கூசும் பெருத்த ஒளியே வடிவமெடுத்ததோ? என இருந்தது. அப்பொழுது ஒளியில் திகழும் அந்த ஸ்ரீருத்ரன் சற்றே நகைத்தவண்ணம் இருந்தார்.

அடுத்த நொடியில் ஒரே ஒளிரூபமான திருக்காட்சி. அத்திருமேனியோ இன்னதெனக் கூறவியலாத நிராகார வடிவம்; நிரஞ்ஜனம்; உபாதிகளான மேற்போர்வைக்கு எட்டாதது; பற்றற்றது. அற்புதம் என்று அவ்வளவுதான் சொல்லவியலும். இவ்வாறு இமவான் பலப்பல ரூபங்களைக் கண்டான்; வியப்பில் ஆழ்ந்தான்; ஆனந்தத்தில் மூழ்கினான். அந்த அழகிய பிச்சைக்காரனோ இமவானிடமும் மேனையிடமும் பார்வதியையே பிச்சையாகக் கேட்டான். வேறெதையும் வாங்க மறுத்தான். சிவமாயையில் மயங்கிய இமவான், அவனது வேண்டுதலை ஏற்கவில்லை. பிச்சைக்காரனும் வேறொன்றையும் பெறாது அங்கேயே மறைந்தருளினார். அப்பொழுதுதான் இமவானுக்கும் மேனைக்கும் ‘பகவான் சிவபெருமான் தனது மாயையால் நம்மை ஏமாற்றிச் சென்றுவிட்டார்’ என்கிற தெளிவு வந்தது. அவர்களுக்குச் சிவபெருமானிடம் மேலும் பக்தி பெருகியது. அதுதானே முக்திக்குச் சிறந்த வழி! எல்லையற்ற ஆனந்தத்தைத் தரும் தெய்வீக வழி!

அத்தியாயம் : முப்பத்தொன்று

தேவர்கள் வேண்ட ஒரு வைணவ பக்தராகச் சிவபெருமான் இமவானிடம் செல்லுதல்; சிவபெருமானை நிந்தித்து ‘அவருக்குப் பார்வதியைத் திருமணம் முடிக்காதே’ என அறிவுறுத்துதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! சிவபெருமான் பக்கலில் மேனைக்கும் இமவானுக்கும் பக்தி மேலிட்டுள்ளதைக் கண்டு இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் சிந்திக்கலாயினர். பின்பு தேவகுருவான பிருஹஸ்பதியும் பிரும்மதேவரும் கூறியவாறு தேவர்களில் தலைமைப் பதவி தாங்குபவர்கள் அனைவரும் சிவபெருமானிடம் சென்று வணங்கி இருகைகூப்பித் துதிக்கலாயினர்.

தேவர்கள் துதிக்கிறார்கள்—— “தேவதேவா! மகாதேவா! கருணைக்கடலே! நன்மையே செய்யும் சங்கரா! தங்களையே சரணடைந்தோம், தயை புரியுங்கள், தங்களை வணங்குகிறோம். இறைவா! தாங்கள் அடியார்களிடம் அன்பு கொண்டவராதலால் அடியார்களது விருப்பத்தை நிறைவேற்றித் தருகிறீர்கள். ஏழைகளைக் காத்தருள்பவரே! கருணைக்கடல் அல்லவா தாங்கள்! அடியார்களின் துன்பங்களைக் களைபவராயிற்றே.”

இவ்வாறு சிவபிரானைத் துதித்த இந்திராதி தேவர்கள், மேனையும் இமவானும் கொண்டுள்ள சிவபக்தியைப் பற்றி விரிவாகக் கூறினார்கள். அவர்கள் கூறியதை ஏற்று, இறைவனும் அவர்களை அமைதியடையச் செய்து புன்முறுவலுடன் மறைந்தருளினார். தேவர்களும் தங்கள் காரியம் நிறைவேறியதாக எண்ணி பகவானை வாழ்த்தியவண்ணம் தங்கள் இருப்பிடம் சென்று மகிழ்ந்தனர். அடியார்க்கெளிவந்தவரும் மாயைக்குத் தலைவரும் எவ்வித மாறுதலுமற்றவருமான சிவப்பரம்பொருள் மலையரசன் மனைக்குச் சென்றார். அச்சமயம் சுற்றம்சூழ இமவான் தன் மகள் பார்வதியுடன் மகிழ்ச்சியோடு அரசவையில் வீற்றிருந்தான்.

பரமசிவனார் கையிலே ஒரு தண்டம்; தாழங்குடை; அரையிலே மிளிரும் உயர்ந்த பொன்னாடை; நெற்றியிலே ஒளிரும் திலகம்; ஒரு கையிலே படிகமாலை; கழுத்திலே சாளக்கிராம மாலை; வாயிலே ஸ்ரீமந்நாராயணனது ஹரிநாமம்; பார்ப்பதற்கு பரமசாதுவான ஓர் அந்தணர் என்ற நிலையில் அச்சபையில் இறைவன் நுழைந்தார். அவ்வாறு அவர் வருவதைக் கண்ட இமவான் சுற்றம்சூழச் சட்டெனவெழுந்து நின்றான். அபூர்வமாக வந்த அவ்வதிதியை (விருந்தாளியை)க் கண்டு இமவான் நெடுஞ்சாண்கிடையாகத் தரையில் விழுந்து வணங்கினான். பார்வதீதேவியோ அந்தண வேடத்தில் வந்துள்ளவர் தன் ஆன்ம தெய்வநாயகரான சிவபெருமானே என்றுணர்ந்து தலைதாழ்த்தி வணங்கி மனதளவில் துதித்தாள். அந்தண வேடத்தில் வந்துள்ள சிவபெருமான் அன்போடு அனைவரையும் வாழ்த்தியருளினார். ஆனால் பார்வதீதேவிக்கு மட்டும் அவள் விரும்பியவாறான ஆசியை வழங்கினார். மலையரசனான இமவான் மதுபர்க்கம் முதலிய உபசாரங்களை மிகுந்த பக்தியோடு செய்ய இறைவனும் அதை மகிழ்வுடன் ஏற்றார். இமவான் அவரது நலன் விசாரித்தபின் “தாங்கள் யார் என்று தெரிந்து கொள்ளலாமா?” என வினவினான். அப்பொழுது அவ்வந்தணச் சிரேஷ்டர் இமவானிடம் கூறலானார்.

அந்தணர் கூறுகிறார்—— “மலையரசே! நானொரு வைணவ அந்தணன். ஏதோ படித்துள்ளேன். சோதிடத்தைத் தொழிலாகக் கொண்டு இங்குமங்கும் சுற்றித் திரிகிறேன். மனம் போகும் வேகத்தில் எங்கும் போகும் திறலுடையவன். எனது குருவின் இன்னருளால் எதையும் அறியும் திறமை உண்டு. பிறருக்கு உதவுவதே என் கடன். எவருக்கும் தீங்கு நினைக்காத உள்ளம் உடையவன். எனதுள்ளம் கருணைக்கடல். வேறுபாடுடைமையை அழிப்பவன். திருமகள் போன்று அழகிய உன் மகளைச் சிவபெருமானுக்கு மணம் முடிக்கப் போவதாக அறிந்தேன். உன் மகளோ ஒப்பற்ற பேரழகி. பெண்டிற்குடைய அனைத்து இலக்கணங்களும் அமையப் பெற்றவள். ஆனால், அந்தச் சிவனோ நிலையில்லா இடத்தன்; எதிலும் ஒட்டாதவன்; விகார உருவமுடையவன்; குணமென்பதே கிடையாது. இவன்தானா மாப்பிள்ளை! மேலும் அவன் வசிப்பதோ இடுகாட்டில்; உடலெங்கும் சுற்றிய சர்ப்பங்களே அணிகலன்; யோகு செய்வான் போலிருப்பான்; உடுத்திக் கொள்வதற்கு ஏதாவது ஆடைதான் உண்டோ? அதுவுமில்லை; அம்மணமாகத் திரிகிறான்; எக்குலத்தவன் என்பது இதுவரை யாருக்குமே தெரியாது. அவன் ஒரு தகுதியுமற்றவன்; ஒழுக்கங்கெட்டவன்; உலகத்தோடு ஒட்ட ஒழுகத் தெரியாதவன். ஆகவே உலகியல் விளையாட்டைத் துறந்தவன், உடலெங்கும் சாம்பற்பூச்சு. சினமே அவனது சொத்து; புத்தியற்ற பித்தன். அவன் வயதென்னவென்று யாரும் அறியார். தலையில் அழுக்கடைந்த சடைக்கற்றை; நல்லான்—தீயான் என எண்ணாது அனைவருக்கும் அடைக்கலம் தருபவன்; சுற்றித் திரியும் ஓடுகாலி; பாம்பணிந்தவன்; பிச்சைக்காரன்; வேதங்கூறும் அறநெறியை விடுத்துத் தீயவழி செல்பவன். எவ்விதத் தகுதியுமற்ற இவனுக்கா உன் மகளைத் திருமணம் முடிக்க நினைக்கிறாய்?

மலையரசே! உன் எண்ணம் நன்மை தருவதாக இல்லை. நீயோ ஸ்ரீமந்நாராயணரது வம்சத்தில் உதித்தவன்; ஞானிகளிலும் சிறந்தவன். நான் கூறுவதன் உண்மையைத் தெரிந்து கொள். நீ எவனைத் தேடுகிறாயோ அவன் பார்வதியின் திருக்கரத்தைப் பிடிக்கத் தகுதியற்றவன். மலையரசனே! நீயே கவனித்துப் பார். அவனுக்கு யாராவது உற்றார்—உறவினர் உண்டா? நீயோ அளவுகடந்த இரத்தினங்களுக்குக் கொள்ளிடம். அவனிடம் ஒரு செப்புக்காசும் கிடையாது, வறியவன். நீ, உன் சுற்றத்தார், உன் மனைவி மேனை, உன் பிள்ளைகள் மற்றுமுள்ள பண்டிதர்கள் என அனைவரிடமும் கேள். ஆனால் பார்வதியிடம் மட்டும் கேட்காதே. ஏனெனில் அவளுக்குச் சிவனிடமுள்ள குற்றங்குறைகள் பற்றித் தெரியாது. மலையரசே! பொதுவாக நோயுள்ளவனுக்கு நன்மை தரும் மருந்து பிடிக்காது. ஆனால் பெருந்தீங்கு விளைவிக்கும் பத்தியமற்ற, உடலுக்கு ஒவ்வாத உணவு மிகவும் விருப்பமாக இருக்கும்.”

ரோகி3ணோ நௌஷத4ம்

ஶஶ்வத் ரோசதே கி3ரிஸத்தம ।

குபத்2யம் ரோசதேऽபீக்ஷ்ணம்

மஹாதோ3ஷகரம் ஸதா3 ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. பார்வதீ. 31/52

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! பலப்பலத் திருவிளையாடல்கள் புரியும் சிவபிரானான அவ்வந்தணர் இமவான் அளித்த விருந்துணவை அமைதியாக அருந்திவிட்டு, மகிழ்ச்சியோடு தன்னிடமான கயிலை சென்றார்.

அத்தியாயம் : முப்பத்து இரண்டும் முப்பத்து மூன்றும்

சிவபிரான் சப்தரிஷிகளை இமவானிடம் அனுப்புதல்; மேனைக்கும் இமவானுக்கும் வசிஷ்டரும் அருந்ததியும் உண்மையை உணர்த்திப் பார்வதியைச் சிவபிரானுக்கு மணம் முடிக்க அறிவுறுத்துதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— அந்தணர் வேடம் தரித்து வந்த சிவபெருமான் கூறியதைக் கேட்டுச் சற்றே வருந்திய மேனை, தன் கணவரிடம் “மலையரசே! வைணவ வேடம் தரித்த இவ்வந்தணன் சிவநிந்தை புரிந்ததைக் கேட்டு, என் மனம் வருந்தி, அவர் பக்கல் வெறுப்பு கொள்கிறது. சிவனது திருமேனியோ அழகற்றது; ஒழுக்கமும் ஒழுங்கற்றது; பெயரும் பொருத்தமாக இல்லை; அனைத்துமே வெறுக்கத்தக்கதாக உள்ளது. என் மகளோ அழகுள்ளவள்; மங்களமானவள். ஆகவே அவளை அவருக்குக் கண்டிப்பாகத் திருமணம் செய்து தரமாட்டேன். ஒருவேளை நீங்கள் ஒப்பவில்லையெனில் நான் நிச்சயம் இறந்துவிடுவேன். (அல்லது) வீட்டைத் துறந்து விஷம் அருந்துவேன். (அல்லது) பார்வதியின் கழுத்தில் சுருக்கிட்டு அவளை அடர்ந்த வனத்திற்கு அழைத்துச் செல்வேன். இல்லையேல் அவளைக் கடலில் மூழ்கடித்துவிடுவேன். ஆனால் சிவனுக்கு மட்டும் என் மகளைத் தரமாட்டேன்” என்று கூறி அரற்றினாள். உடனே, சினம் வந்தால் தங்குமிடமான கோபக்கிரகம் சென்று, தன் கழுத்து ஆபரணங்களைக் கழற்றி எறிந்துவிட்டுத் தரையில் படுத்தாள்.

இச்செய்தியைச் செவியுற்ற இறைவன், சப்தரிஷிகளையும் அருந்ததியையும் அழைத்து, மேனையிடம் சென்று அவளுக்கு உண்மையை உணர்த்தும்படி கட்டளையிட்டார். அவர்களும் இறைவனை வணங்கி அனுமதி பெற்று விண் வழியே இமவானின் நகரை அடைந்தனர். அந்நகரைக் கண்டு வியந்த அவர்கள் அதைப் புகழ்ந்தவண்ணம் இமவானின் அரண்மனையை அடைந்தனர். பகலவனையும் விஞ்சும் ஒளிபடைத்த அவர்கள் விண்வழியே வரக்கண்ட இமவான், “சூரியனையும் விஞ்சும் ஒளிபடைத்த ஏழு ரிஷிகளும் இப்பொழுது என்னிடம் வருகிறார்கள். நான் அவர்களை உரிய முறையில் வரவேற்று உபசரித்துப் பூஜிக்கவேண்டும். இல்வாழ்வானன்றோ புண்ணியம் செய்தவன். ஏனெனில், அவர்கள் வீட்டிற்குத்தான் சான்றோர்கள் தங்கள் பொன்னடி சாற்றி வருகின்றனர்” என்று தனக்குள் நினைத்துக் கொண்டான்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— இதற்குள் அம்முனிவர்கள் விண்ணிலிருந்து மண்ணிற்கு வந்தனர். தம் எதிரிலே அவர்கள் நிற்பதைக் கண்ட இமவான் மிகுந்த மரியாதையோடு தலைதாழ்த்தி இருகரங்களையும் கூப்பியவண்ணம் அவர்களை வணங்கி ஆசனமளித்து உபசரித்துப் பூஜித்து, அவர்கள் அமர்ந்தபின் அவர்களது அனுமதி பெற்றுத் தானும் அமர்ந்து கனிமொழியாகக் கூறலானான்—— “பெரியோர்களே! இன்றுதான் நான் பிறவிப்பயனைப் பெற்றேன்; நற்செயல்களைச் செய்தவனானேன்; பெறற்கரிய பெரும் புண்ணியம் பெற்றேன். ஸ்ரீமந்நாராயணரையே தியானித்து, அவர் திருமேனியையே பெற்ற நீங்கள் எழுவரும் இன்று என் வீடுதேடி வந்துள்ளீர்களே! விருப்பங்கள் அனைத்தும் பெற்ற உங்களுக்கு ஏழையான என் வீட்டில் பெறுவதற்கு என்ன உளது? இருப்பினும் இவ்வடியவன் ஏதாவது பணிவிடை செய்யத்தான் வேண்டும்; கருணை கொண்டு கூறுங்கள். என் பிறவியும் நற்பயன் பெறவேண்டுமல்லவா?” என்று வேண்டினான். (அத்தியாயம் 32)

* * *

(இதைக் கேட்ட) சப்தரிஷிகளும் கூறலாயினர்—— “மலையரசே! சிவபெருமான் அகில உலகங்கட்கும் தந்தை; சிவையான உலகநாயகியே தாய். ஆகவே நீ உன் மகளை சிவனுக்குத் தரத்தான் வேண்டும். இதனால் உன் பிறவியும் நலம் பெறும். அகில உலகங்கட்கும் குருவான (பெரியவரான) சிவபெருமானுக்கும் பெரியவராக நீ ஆகப் போகிறாய். இதில் எத்துணையும் ஐயமில்லை.”

நாரத முனிவரே! சப்தரிஷிகளும் இவ்வாறு கூறவே, இமவான் இருகைகளையும் கூப்பியவண்ணம் வணங்கிக் கூறலானான்.

இமவான் கூறுகிறான்—— “பெரியோர்களே! நீங்கள் கூறியதனைத்தும் இறைவன் இன்னருளால் நான் முன்பே நினைத்ததுதான். ஆனால், இப்பொழுதுதான் வைணவத்தைக் கடைப்பிடிக்கும் ஓர் அந்தணர் இங்கு வந்து, சிவபெருமானைப் பற்றிச் சில தவறான செய்திகளைக் கூறிச் சென்றார். அதிலிருந்து பார்வதியின் தாயான மேனையின் அறிவு சற்று மழுங்கியது. அதனால் அவள் தனது மகளை யோகியான சிவபிரானுக்கு மணம் முடிக்க விரும்பாமல், பிடிவாதமாக அழுக்கடைந்த ஆடை உடுத்திக் கோபக்கிரகத்திற்குச் சென்று தரையில் படுத்துள்ளாள். நான் பலவாறு எடுத்துரைத்தும் அவளுக்கு உண்மை புரியவில்லை. அந்த வைணவ அந்தணரது சொல்லைக் கேட்டு, நானும் அறிவு மயங்கினேன். உண்மையாக சொல்லப் போனால் பிச்சைக்காரனான அச்சிவனுக்கு மகளைத் தர என் மனமும் விரும்பவில்லை.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! முனிவர்களிடையிலே அமர்ந்திருந்தாலும் சிவபெருமானது மாயையில் மயங்கியதால் இமவான் இவ்வாறு கூறி மௌனமானான். சிவனது மாயா விலாசத்தைப் புகழ்ந்த சப்தரிஷிகளும் அருந்ததியை மேனையிடம் அனுப்பி வைத்தனர். தன் கணவரது கட்டளையைப் பெற்ற அருந்ததியும் பார்வதியோடு மேனை இருக்குமிடம் சென்றாள். சோகத்தால் வாடித் தரையில் படுத்திருக்கும் மேனையைக் கண்ட அருந்ததி அங்குள்ள சூழ்நிலைக்கேற்ப இனிய நல்லுரைகளைக் கூறி அவளைத் தேற்றலானாள்.

அருந்ததி கூறுகிறாள்—— “கற்பரசியே! மேனையே! சற்றே எழுந்திரு. அருந்ததி உன் வீடு தேடி வந்துள்ளேன். கருணையே வடிவான சப்தரிஷிகளும்கூட வந்துள்ளனர்.”

அருந்ததியின் குரலைக் கேட்டு மேனை சட்டென்று எழுந்து திருமகள் போல் ஒளிபடைத்த கற்பரசியான அருந்ததியின் திருவடிகளில் வணங்கிக் கூறலுற்றாள்—— “பெரும் புண்ணியம் செய்ததன் நற்பயனாலேயே பெற்ற இந்த எங்கள் பிறவி இன்றுதான் பயனுற்றதாயிற்று. ஏனெனில், உலகைப் படைத்தருளும் பிரும்மதேவரின் குமாரரான வசிஷ்ட மகரிஷியின் பத்தினியான கற்புத் தெய்வமான அருந்ததி இன்று எங்கள் வீடுதேடி வந்திருக்கிறார்கள். அம்மையே! தாங்கள் இங்கு வந்ததன் நோக்கத்தைத் தெரிந்து கொள்ளலாமா? நானும் என் மகள் பார்வதியும் தங்களது பணிப்பெண்களே. எங்கள் மேல் கருணை கொள்ளுங்கள்.”

இவ்வாறு மேனை கூறவே கற்புக்கனலான அருந்ததி, பலவாறு அவளுக்கு அறிவுரை வழங்கி, அவளையும் அழைத்துக் கொண்டு சப்தரிஷிகள் உள்ள இடத்திற்குச் சென்றாள். இனிய பேச்சாளர்களான சப்தரிஷிகள் சிவபிரானின் இணையடிகளைச் சிந்தித்தவண்ணம் இமவானுக்கு அறிவுரைகள் கூறலானார்கள்.

சப்தரிஷிகள் கூறுகிறார்கள்—— “மலைமன்னனே! உனக்கு நலம் பயக்கும் எங்கள் சொல்லைக் கவனமாகக் கேள். நீ பார்வதியைச் சிவபிரானுக்குத் திருமணம் செய்வித்து, அவருக்கு மாமனார் ஆவாயாக. சிவபிரானே முழுமுதற்கடவுள். வேண்டுதல் வேண்டாமை இல்லாத சிவப்பரம்பொருள் யாரிடமும் கையேந்தியதில்லை. தேவர்களுக்கு இன்னல் விளைவிக்கும் தாரகாசுரனை வதைக்க, ஒரு வீரனைத் தோற்றுவிக்க வேண்டி, சிவபிரானைத் திருமணம் செய்து கொள்ளுமாறு பிரும்மதேவர் வேண்டினார். சிவபிரானோ யோகிகள் கொண்டாடும் பெரும் யோகி. திருமணத்தில் விருப்பமில்லாதவர். பிரும்மதேவரது வேண்டுதலை ஏற்று, உனது மகளை மணந்து கொள்ள ஒத்துக் கொண்டார். உன் மகள் தவம் செய்தபோது அவளுக்குக் காட்சியளித்த அவர், அவளை மணப்பதாக உறுதி கூறியுள்ளார். ஆகவே இவ்விரண்டு காரணங்களினாலேயே யோகியான சிவபிரான் திருமணத்திற்கு ஒத்துக் கொண்டுள்ளார்.”

இவ்வாறு ரிஷிகள் கூறியதைக் கேட்ட இமவான் சற்றே நகைத்தவண்ணம் ஆனால் மனதில் அச்சத்துடன் வணக்கமாகக் கூறலானான்.

இமவான் கூறுகிறான்—— “சிவனிடம் மன்னருக்குரிய எந்தவொரு பொருளும் இருப்பதாக நான் காணவில்லை; வீடு என்று ஒன்றுமில்லை; பொன்னோ பொருளோ இல்லை; உற்றார்—உறவினர் என்று எவருமிலர். ஆகையால் எதிலும் பற்றற்ற ஒரு யோகிக்கு நான் என் பெண்ணைத் தர விரும்பவில்லை. தாங்களோ வேதங்களை அளித்த பிரும்மதேவரின் புதல்வர்கள். தாங்களே நன்கு சிந்தித்துக் கூறுங்கள். தான் விரும்பியவாறோ, சித்தம் பேதலித்த மயக்கத்தினாலோ, எவரிடமாவது உள்ள பயத்தினாலோ அல்லது பேராசையினாலோ, தகுதியற்ற ஒரு வரனுக்குத் தன் பெண்ணைத் திருமணம் செய்து வைப்பவன், இறந்தபின் பெருநரகத்தையே அடைவான் (என்பது அறநெறி).

வராயாநநுரூபாய பிதா

கந்யாம் த3தா3தி சேத் ।

காமாந்மோஹாத்3ப4யால்லோபா4த்

ஸ நஷ்டோ நரகம் வ்ரஜேத் ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. பார்வதீ. 33/26

ஆகவே, நான் மனம் விரும்பி, என் மகளைச் சிவனுக்கு மணம் முடிக்க மாட்டேன். ஆகவே ரிஷிகளே! எது உகந்ததோ, அதன்படி செய்யுங்கள்.”

நாரத முனிவரே! இமவான் இவ்வாறு கூறவே, நாவன்மை படைத்த வசிஷ்ட ரிஷி அவனிடம் பேசலானார்.

வசிஷ்டர் கூறுகிறார்—— “மலையரசே! நான் சொல்வதைக் கேள். அது உனக்கு எவ்வகையிலும் நன்மையளிப்பது; அறநெறிகளுக்கு உகந்தது; உண்மையானது; இகபர சுகங்களைத் தருவது. உலகியலிலும் வேதங்களிலும் மூன்றுவிதமான அறநெறிகள் கூறப்பட்டுள்ளன. சாஸ்திரங்களை நன்கறிந்த சான்றோர்கள் தூயதான தங்கள் அறிவுக்கண்களால் அம்மூன்றையும் நன்கு அறிந்துள்ளனர். முதலாவதாக, கேட்கும் சமயத்தில் காதுகளுக்கு இனிதாக இருக்கும். ஆனால், பிற்காலத்தில் அது பொய்யாகவும் நன்மை அளிக்காததாகவும் இருக்கும். அறிவாளிகள் அதை ‘பகைவன்’ என்று கூறுவர். இரண்டாவதாக, கேட்கக் கசப்பாகவும் தொடக்கத்தில் நன்மை அளிக்காததாகவும் இருக்கும். ஆனால் அதுவே முடிவில் பெருத்த நன்மையையும் இன்பத்தையும் அளிப்பதாக ஆகும். நம்மிடம் அன்புள்ளம் கொண்ட, நல்லொழுக்கமுடைய உற்றார்—உறவினர்களே நமக்கு இதை அறிவுறுத்துவார்கள். (‘சிரிக்கச் சிரிக்கச் சொல்வர் பிறர், அழ அழச் சொல்வர் தமர்’ என்பது தமிழ் பழமொழி.) மூன்றாவதாக, கேட்கவும் அமுதமென இனிக்கும். அது முக்காலங்களிலும் நன்மையே அளிக்கும். உண்மையே அதன் சாரம். ஆகவே அது நன்மை பயப்பதாக ஆகும். இம்மாதிரியான அறவுரையே அனைத்திலும் சிறந்ததும் அனைவரும் விரும்புவதும் ஆகும். மலையரசே! இது அறநெறி வகுத்த வழி. இம்மாதிரி மூன்று நெறிகள் அறநெறி நூல்களில் கூறப்பட்டுள்ளன.

வசநம் த்ரிவித4ம் சைல

வௌகிகே வைதிகேऽபி ச ।

ஸர்வம் ஜாநாதி ஶாஸ்த்ரக்ஞ:

நிர்மல க்ஞாந சக்ஷுஷா ॥

அஸத்யமஹிதம் பஶ்சாத்

ஸாம்ப்ரதம் ஶ்ருதி ஸுந்த3ரம் ।

ஸுபு3த்3தி4ர் வக்தி ஶத்ருர்ஹி

ஹிதம் நைவ கதா3சந ॥

ஆதெ3ள அப்ரீதி ஜநகம்

பரிணாமே சுகா2வஹம் ।

த3யாலுர் த4ர்ம ஶீலோஹி

போ3த4யத்யேவ பா3ந்த4வ: ॥

ஶ்ருதிமாத்ராத் ஸுதா4துல்யம்

ஸர்வ கால சுகா2வஹம் ।

ஸத்யம் ஸாரம் ஹிதகரம்

வசநம் ஶ்ரேஷ்டமீப்ஸிதம் ॥

ஏவஞ்ச த்ரிவித4ம் சைல

நீதி ஶாஸ்த்ரோதி3தம் வச: ।

— ஶிவபுரா. ருத்ர. பார்வதீ. 33/30—33½

இம்மூன்று நெறிகளிலும் உனக்கு விருப்பமான நெறிதான் என்ன? சொல். சிவபெருமான் தேவர்களனைவருக்கும் ஒரே கடவுள். உலகியல் செல்வங்கள் அவரிடம் இல்லாமல் இருக்கலாம். ஏனெனில், அவரது திருவுள்ளம் ஞானக்கடலிலேயே என்றென்றும் மூழ்கிக் கிடக்கிறது. அவரோ ஞானமான ஆனந்த சொரூபர். அனைத்தையும் கடந்து நிற்கும் சர்வேசன். அவருக்கு இவ்வுலகியல் செல்வங்களின் ஆசை எவ்வாறிருக்கும்? இல்லறத்தார், தன் மகளை நல்ல செல்வச்செழிப்புடைய அரச குமாரனுக்கே திருமணம் முடிப்பர். ஏனெனில், ஏழை எளியவனுக்கோ, துன்பத்தில் உழல்பவனுக்கோ தன் மகளை மணம் முடிப்பானேயாகில், அவன் மகளைச் கொன்றவன் ஆவான். மகளைக் கொன்ற பாவத்தைப் பெறுவான்.

க்3ரு॒ஹீ த3தா3தி ஸ்வஸுதாம்

ராஜ்யஸம்பத்திஶாலிநே ।

கந்யகாம் து3:கி2நே த3த்த்வா

கந்யாகா4தீ ப4வேத்பிதா ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. பார்வதீ. 33/36

சிவபெருமான் ‘துன்பத்தில் உழலும் ஏழை’ என்பதை யார் அறிவர்? குபேரனே அவரது பணியாள். தனது புருவ அசைவினாலேயே உலகைப் படைத்துக் காத்து அழிப்பவர்; முக்குணங்களையும் கடந்தவர்; பரம்பொருள்; பிரகிருதியான மாயையைக் கடந்து நிற்கும் தனிப்பெருங்கடவுள். படைத்துக் காத்து அழிக்கும் பிரும்மா, விஷ்ணு, ருத்ரன் என்னும் மூம்மூர்த்திகளும் இவரது மூர்த்தி சொரூபமே! இவரையா செல்வமற்ற வறியவன், ஏழை, துன்பத்தில் உழல்பவன் என்கிறாய்? இப்படி யார் உனக்குக் கூறியது? பிரும்மலோகத்தில் இருக்கும் நான்முகன், திருப்பாற்கடலில் சயனித்திருக்கும் திருமால், கயிலையில் இருக்கும் சிவபெருமான் — இவர்களெல்லாம் சிவப்பரம்பொருளின் விபூதிகளே. சிவபெருமானிடம் தோன்றிய பிரகிருதியே (மாயையே) இம்மாதிரி மூன்று திருமேனிகளைத் தாங்கி நிற்கிறது. அவருடைய திருவிளையாடல் சக்தியினால் தூண்டப்பட்ட அம்மாயையான பிரகிருதி, தன் கலைகளினால் பலவாறான ரூபங்களையும் ஏற்கிறது. எழுத்து, சொல், பொருள், யாப்பு, அணி என்னும் ஐந்திலக்கணங்களுக்கும் உரிய கடவுளான சரஸ்வதீ தேவி இச்சிவபிரானது திருமுகத்தினின்றும் தோன்றியவள். அனைத்துச் செல்வங்கட்கும் தேவதையான திருமகள் இவரது திருமார்பினின்றும் வெளிப்போந்தவள். சிவையான இந்தப் பார்வதீதேவியோ அனைத்து தேவர்களின் ஒட்டுமொத்தத் திறனிலிருந்தும் தோன்றி தானவர்களை வதைத்துத் தேவர்களுக்குச் சுவர்க்கமான விண்ணுலகச் செல்வத்தைத் தந்தவள்.

(குறிப்பு:— இச்செய்தி கேனோபநிஷத்திலும், துர்கா ஸப்தஶதியிலும் விரிவாகக் கூறப்பட்டுள்ளது.)

உனது பெண்ணான இந்த பார்வதீ முன்பொரு கல்பத்தில் தக்ஷனது மனைவியின் திருவயிற்றில் ‘சதீ’ என்னும் திருப்பெயருடன் அவதரித்துச் சிவபெருமானை மணந்தாள். தக்ஷன், தானாகத்தான் தன் மகளைச் சிவபெருமானுக்கு மணம் முடித்தான். தன் தந்தை, தன் பதியான சிவனை நிந்தித்ததைச் செவியுற்று யோகாக்னியில் தன்னுடலை எரித்துக் கொண்டாள். அந்தச் சதீதேவிதான் இப்பொழுது உன் மகளாக மேனையின் திருவுதரத்தில் அவதரித்துள்ளாள். மலைமன்னனே! இந்தச் சிவை ஒவ்வொரு பிறவியிலும் சிவனுடைய மனைவியே ஆவாள். ஒவ்வொரு கற்பத்திலும் அறிவே வடிவான ஸ்ரீதுர்க்கை அறிவுடையோர்களுக்கெல்லாம் அறிவு நல்கும் திருத்தாயாக விளங்குகிறாள். இவள்தான் சித்தியும், சித்தி தருபவளும், சித்தியின் திருமேனியாகவும் இருப்பவள். சிவபெருமான் காதலினால் சதீதேவியின் சாம்பலையே தன்னுடம்பில் விபூதியாக (திருநீறாக)த் தரித்துள்ளார். ஆகவே, மலையரசே! நீ பிறரது தூண்டுலின்றி உன் விருப்பம் போல் சிவபெருமானது திருக்கரங்களில், மங்களரூபினியான உன் மகளைக் கன்னிகாதானம் செய். ஒருவேளை நீயாகத் தரவில்லையெனில் அவள் தானே தன் நாயகனிடம் சென்றுவிடுவாள். உன் மகள் செய்த கடுந்தவத்தின் இன்னல்களைக் கண்ட சிவபிரான் கருணையினால் அந்தண வடிவேற்று, அவளது தவச்சாலைக்கு வந்து, அவளையே திருமணம் செய்து கொள்வதாக வாக்ககளித்து, அவளைத் தேற்றியபின்தான் கயிலை சென்றார்.

பார்வதியின் வேண்டுகோளை ஏற்றுத்தான் அவர் உன்னிடம் வந்து வேண்டினார். சிவபக்தியில் ஈடுபாடு கொண்ட நீங்கள் இருவரும் அவரது வேண்டுகோளையும் ஏற்றுக் கொண்டீர்கள். அவ்வாறிருக்க, இப்பொழுது உங்கள் புத்தி தடுமாறுவதற்கு என்ன காரணம்? தேவர்களது பிரார்த்தனைகளை ஏற்றே கருணை கொண்டு ரிஷிகளான எங்கள் எழுவரையும், அருந்ததீ தேவியையும் உன்னிடம் அனுப்பியுள்ளார். நாங்கள் உனக்கு கூறும் நல்லுரை—— ‘சிவபெருமானுக்குப் பார்வதியைத் திருமணம் செய்து வை’ என்பதுதான். அதனால், உனக்கு பெருத்ததொரு ஆனந்தம் கிட்டும். நீயாக உன் பெண்ணைச் சிவபெருமானுக்கு மணம் முடிக்காவிடினும், விதியின் வலியால் அவர்கள் திருமணம் நிச்சயம் நடந்தே தீரும். சிவபெருமானும் தவம் செய்த பார்வதிக்கு அவ்வாறுதான் வரமருளியுள்ளார். அவரது சொல் என்றுமே வீணாகாது. சான்றோர்களான சிவனடியார்களது சபதத்தையே இவ்வுலகில் எவராலும் ஒதுக்க முடியாதெனில், அச்சிவபிரானது சபதத்தைப் பற்றிக் கூறுவதற்கு என்ன உளது?” (அத்தியாயம் 33)

அத்தியாயம் : முப்பத்து நான்கு முதல் முப்பத்தாறு வரை

சப்தரிஷிகளும் மேருபர்வதமும் நல்லுரை கூற இமவானும் மேனையும் சிவபெருமானுக்குத் தம் மகளை மணம் முடிக்க ஒப்புதல்; சப்தரிஷிகள் அதைச் சிவபெருமானிடம் கூறித் தம் இருப்பிடம் ஏகுதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! அதன்பின் வசிஷ்டர் ‘அனரண்யன்’ என்னும் இஷ்வாகு குல மன்னன், தன் பெண் ‘பத்மை’ என்பவளைப் பிப்பலாதருக்குத் திருமணம் செய்து வைத்தது; தர்மதேவதையின் இன்னருளால் பிப்பலாதர் இளமையும் வனப்பும் நற்குணங்களும் பெற்றது; என்றுமே நிலைத்து நிற்கும் இளமை, குபேரனையும் இந்திரனையும் விஞ்சும் செல்வச் செழிப்பு, பக்தி, எண்வகை சித்திகள், அனைத்து ஜீவராசிகளிடமும் ஒருமைப்பாடு காணும் சமத்துவ புத்தி மற்றும் தன் மனைவியான பத்மைக்கு என்றும் குன்றாத இளமை, சௌபாக்கியம், செல்வச்செழிப்பு, தன் கணவரோடு காதலொருமைப்பட்டுப் பத்து நற்செல்வர்களான புதல்வர்களைப் பெற்றது முதலிய கதைகளைக் கூறி மேலும் கூறுவாராயினர்—— “மலைமன்னனே! நான் கூறும் நல்லுரைகளின் சாரத்தை நன்குணர்ந்து கொள். பின்பு பார்வதியைச் சிவபிரானுக்குத் திருமணம் செய்து வை. மேனையும் நீயும் உங்கள் மனதிலுள்ள தவறான எண்ணங்களைக் களைந்தெறியுங்கள்.

இன்று முதல் ஏழு நாட்கள் கழிந்ததும் பெறற்கரிய ஓர் இனிய நன்னாளில் நல்முகூர்த்தம் வரப்போகிறது. அப்பொழுது சந்திரன் ரிஷப லக்னத்தில் உச்சம் பெற்றுத் தன் மகனான புதனுடனும் மனைவியான ரோஹிணி நட்சத்திரத்துடனும் சேர்ந்திருப்பான். அவ்வேளையில் சந்திரன் பலம் பெற்று, தாரா பலனும் நன்கு இருக்கும். மார்கழி மாதத்தில் அனைத்து தோஷங்களும் நீங்கிய சோமவாரமான திங்கட்கிழமையில், தீய கிரகங்களின் பார்வையின்றி அனைத்து சுபக்கிரகங்களும் லக்னத்தைப் பார்க்க, உயர்ந்த மக்கட்பேறு நல்கும் ஐந்தாமிடத்தையும், கணவருக்கு அனைத்து நலன்களையும் வாரி வழங்கும் இரண்டு மற்றும் ஒன்பதாமிடங்களைக் குருவான பிருகஸ்பதி பார்க்க, அந்த நல்முகூர்த்தத்தில் நீ உன் மகளான பார்வதியைச் சிவபிரானுக்குக் கன்னிகாதானம் செய்து பிறவிப்பயனைப் பெறுவாயாக. உன் மகளோ உலகநாயகி, மூலப்பிரகிருதி, அனைத்துச் செல்வங்கட்கும் இறைவியான ஈசுவரி. சிவபெருமானோ உலகநாயகன், சர்வேசுவரன், அனைத்துலகிற்கும் ஒப்பற்ற தந்தை.”

பலவாறாகத் திருவிளையாடல்கள் புரியும் சிவபெருமானை மனதிலே நினைந்தவண்ணம் இருக்கும் ஞானத்தபோதனரான வசிஷ்டர் இவ்வாறு கூறி மௌனமானார். வசிஷ்டர் கூறியதைக் கேட்டு அங்கிருந்த பணியாட்கள், மேனை ஆகிய அனைவரோடும் வியப்பிலாழ்ந்த இமவான், மற்ற பர்வதங்களைப் பார்த்துக் கூறலானான்.

இமவான் கூறுகிறான்—— “மலையரசே! மேரு பர்வதமே! ஸஹ்ய மலையே! கந்தமாதனம், மந்திராசலம், மைனாகம், விந்தியம் ஆகிய மலையரசர்களே! நீங்கள் அனைவரும் நான் கூறுவதைச் சற்றே கேளுங்கள். இதுவரை வசிஷ்டர் கூறியதைக் கேட்டீர்கள். இப்பொழுது நான் என்ன செய்வது உசிதம்? என்பதைச் சற்று ஆலோசிக்க வேண்டும். நீங்கள் அனைவரும் உங்கள் மனதில் நன்கு சிந்தித்து நிச்சயித்து ‘எது உசிதம்?’ என்று கூறுகிறீர்களோ, அதையே நான் செய்யத் தயார்.”

இமவான் கூறியதைக் கேட்டு சுமேரு முதலிய பர்வதங்கள் நன்கு யோசித்து நிர்ணயம் செய்து, பின்பு மகிழ்ச்சி தோன்ற கூறுவாராயினர்.

பர்வதங்கள் கூறுகின்றன—— “புண்ணியவானே! இப்பொழுது சிந்திப்பதற்கு என்ன இருக்கிறது? சப்தரிஷிகள் கூறியபடிதான் செய்யவேண்டும். உண்மையில் இப்பெண் பார்வதீ தேவர்களின் காரியத்தை நிறைவேற்றியருளவே இங்கு பிறந்திருக்கிறாள். சிவபிரானுக்கென்றே அவதரித்துள்ளாள். ஆகையால், சிவனுக்கே இவளை மணம் செய்துதர வேண்டும். இவள் ஸ்ரீருத்ரனை ஆராதித்ததும், சிவன் நேரிலே தோன்றி இவளோடு பேசியதும் உண்மையானால், இவளது திருமணம் அவரோடுதான் நடக்க வேண்டும்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! மேரு முதலிய பர்வத மன்னர்கள் கூறியதைக் கேட்டு மகிழ்ந்தான், இமவான். பார்வதீபிராட்டியோ மனதளவில் சற்றே சிரித்துக் கொண்டாள். அருந்ததியும் பல காரணங்கள் வாயிலாகப் பலப்பல இதிகாச நிகழ்ச்சிகளைக் கூறி மேனைக்கு அறிவுறுத்தினாள். இதனால் உண்மை உணர்ந்த மேனை மகிழ்ச்சியோடு சப்தரிஷிகள், அருந்ததி, தன் கணவரான இமவான் ஆகியோருக்கு உணவு படைத்துவிட்டுத் தானும் உணவருந்தினாள். உண்மை உணர்ந்த அறிஞனான இமவானும் முனிவர்களை உள்ளபடி உபசரித்தான். கலக்கம் நீங்கி தெளிவடைந்த அவன் மகிழ்ச்சியோடு இருகைகூப்பி அவர்களிடம் கூறினான்.

இமவான் கூறுகிறான்—— “சான்றோர்களே! என் சந்தேகங்கள் தீர்ந்தன. சிவன்—பார்வதியின் சரித்திரங்களைக் கேட்டுத் தெளிந்தேன். எனதுடல், என் மனைவி மேனை, எனது குழந்தைகள், என் செல்வங்கள் மற்றும் எனது என்றுள்ள அனைத்தும் இனி இறைவனான சிவபெருமானுக்கே அன்றி மற்றவர்களுக்கில்லை.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! இவ்வாறு கூறிய இமவான், தன் மகள் பார்வதியை அன்பொழுகப் பார்த்து மகிழ்ந்து நல்லாடை ஆபரணங்களால் அலங்கரித்து ரிஷிகளின் மடியில் அமர்த்திக் கூறலானான்—— “பெரியோர்களே! இவள் ஸ்ரீருத்ரனுடைய சொத்து. அவருக்கே உரித்தானவள். இதுதான் என் முடிவு.”

ரிஷிகள் கூறுகிறார்கள்—— “மலையரசே! இப்பொழுது சிவபெருமான் யாசராகிவிட்டார். நீ அவருக்குப் பிச்சையளிக்கும் வள்ளலானாய். பார்வதீதேவியே பிச்சையானாள். இதைவிட உயர்ந்தது வேறென்ன இருக்கிறது? இமவானே! நீ அனைத்து பர்வதங்களுக்கும் அரசன். அதனால் உயர்ந்தவனாகவும் புகழத்தக்கவனாகவும் ஆகிறாய். உன் பிறவி பயனுற்றது. உனது மலைமுகடுகளும் தூய்மை பெற்றன, பெருமையடைந்தன.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! தூயவுள்ளம் படைத்த அம்மகரிஷிகள் இவ்வாறு கூறியபின் பார்வதீதேவியின் சிரசில் கையமர்த்தி, “சிவையே! நீ சிவபெருமானுக்கு அனைத்து நலன்களையும் தருபவளாக அமைவாய். உனக்கு மங்களங்கள் அனைத்தும் கிட்டட்டும். வளர்பிறை நிலவைப் போல உனது நற்குணங்கள் வளரட்டும்” என்று ஆசி வழங்கினர். இதன்பின் அம்முனிவர்கள் இமவானிடம் பழங்கள், புஷ்பங்கள், தாம்பூலம் முதலியன தந்து திருமணத்தை நிச்சயித்தனர். கற்புக்கரசியான அருந்ததீ, சிவபிரானது திருக்கல்யாண குணங்களைப் புகழ்ந்து மேனையை நம்பிக்கை கொள்ள செய்தாள். உலக வழக்கத்தையொட்டி இமவான் மஞ்சள் குங்குமத்தால் தன் தாடி மீசையைத் தடவிக் கொண்டான். பின்பு நான்காம் நாள் முகூர்த்தத்திற்கான உயர்ந்த லக்கினத்தை நிச்சயித்துக் கொண்டு முனிவர்கள் சிவபெருமானிடம் சென்றனர். அங்கு சிவபெருமானைப் பலவாறான துதிகளால் துதித்து வணங்கிப் பேசலாயினர்.

ரிஷிகள் கூறுகிறார்கள்—— “தேவதேவா! மகாதேவா! பரமேசுவரா! எம்மிறைவா! இவ்வடியவர்கள் செய்ததையும் கூறுவதையும் அன்போடு கேட்க வேண்டுகிறோம். அழகிய பற்பல இதிகாசங்களையும் நல்லுரைகளையும் கொண்டு இமவானுக்கும் மேனைக்கும் அறிவுறுத்தினோம். இமவானும் தங்களுக்கு பார்வதீபிராட்டியைத் திருமணம் செய்து தர வாக் தானம் செய்துள்ளான். இனி, தாங்கள் தங்கள் சிவகணங்களுடனும் தேவர்களனைவருடனும் விவாகத்திற்காகப் புறப்பட வேண்டியதுதான். இறைவா! விரைவில் இமவானது அரண்மனை சென்று அருமறை வகுத்த நெறியில் பார்வதீபிராட்டியை மணந்து எங்களை வாழ்விக்க வேண்டும்.”

ரிஷிகள் எழுவரும் இவ்வாறு கூறவே, உலகியலை நெறிமுறையில் நடத்துவிக்கும் பரம்பொருளான சிவபெருமான் இதயங்குளிர புன்சிரிப்புடன் கூறுவாராயினர்—— “சான்றோர்களான சப்த ரிஷிகளே! இதுவரை நான் திருமணத்தைக் கண்டதுமில்லை; கேட்டதுமில்லை. இதற்குமுன் நீங்கள் பார்த்தவாறு திருமண விதிமுறைகளைக் கூறுங்கள்.”

உலகியலை ஒட்டி இறைவன் கூறிய நல்வார்த்தைகளைக் கேட்ட முனிவர்கள்—— “இறைவா! முதலில் தாங்கள் ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவை முக்கியமாக அவரது பார்ஷதர்களோடு இங்கு விரைவில் வரச் சொல்லி அழையுங்கள். பின்பு பிரும்மதேவர், அவரது புத்திரர்கள், தேவர்கோனான இந்திரன், அனைத்து ரிஷி முனிவர்கள், யட்சர்கள், கந்தர்வர்கள், கின்னரர்கள், கிம்புருஷர்கள், சித்தர்கள், வித்யாதரர்கள், அப்சரப் பெண்டிர்கள் என அனைவரையும் மகிழ்ச்சியோடு அழையுங்கள். இவர்களையும் மற்றுமுள்ள அனைத்துலக மக்களையும் வரச் சொல்லுங்கள். அவர்களனைவரும் ஒன்றுகூடி தங்களது காரியத்தை நிச்சயம் செய்து தருவார்கள்” என்று கூறினர்.

நாரதா! இவ்வாறு கூறிவிட்டு அந்த சப்தரிஷிகளும் சிவனிடம் விடைபெற்று மகிழ்ச்சியோடு அவரது பெருமைகளைப் பாடிக் கொண்டே தங்கள் இருப்பிடம் சென்றனர்.

அத்தியாயம் : முப்பத்தேழும் முப்பத்தெட்டும்

இமவான் சிவபெருமானுக்கு லக்ன பத்திரிகை அனுப்புதல்; பர்வதங்களும் நதிகளும் தெய்வத் திருமேனி தாங்கித் திருமணத்திற்கு வருதல்; விசுவகர்மா திவ்ய மண்டபத்தை அலங்கரித்தல்

நாரதர் கேட்கிறார்—— தந்தையே! சப்தரிஷிகள் சென்றபின் இமவான் என்ன செய்தான்? என்பதை தயை செய்து கூறுங்கள்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! அருந்ததியும் சப்தரிஷிகளும் சென்றபின் இமவான் செய்ததைக் கூறுகிறேன், கேள். சப்தரிஷிகள் சென்றபின் இமவான் தன் சுற்றத்தார்களான மேரு முதலியவர்களோடும் தன் மகன் மைனாகம் மற்றும் மனைவி மேனை முதலியவர்களோடும் கூடி ரிஷிகள் கூறியவாறு தன் குல புரோகிதரான கர்க்க முனிவரை அழைத்து மகிழ்ச்சியோடு லக்கின பத்திரிக்கையை எழுதச் செய்தான். பின்பு அதைச் சிவபெருமானிடம் அனுப்பினான். மலையரசனது உற்றார்—உறவினர்கள் பலப்பல பரிசுப் பொருட்களை ஏந்தி அங்கு வந்து சேர்ந்தனர். சிவபிரானிடம் சென்ற அவர்கள் சிவபிரானது நுதலில் திலகமிட்டு லக்ன பத்திரிக்கையை அவரிடம் அளித்தனர். அங்கு சிவபிரானும் அவரவர்களுக்கேற்ற முறையில் உபசரித்தார். அவர்களும் மகிழ்ச்சியோடு இமவானிடம் திரும்பி வந்தனர். சிவபிரானால் உபசரிக்கப்பட்டு மகிழ்ச்சியோடு திரும்பி வந்த தன் சுற்றத்தாரைக் கண்டு இமவான் மனம் மகிழ்ந்தான். பின்பு இமவான் நாற்றிசைகளிலும் இருக்கும் தன் உற்றார்—உறவினர்களுக்கு மகிழ்ச்சி தோன்ற பத்திரிக்கை அனுப்பினான்.

இதன்பின் அனைவரும் திருமணத்திற்கு வேண்டிய பலப்பல பொருட்களை மகிழ்ச்சியோடு சேகரிக்கலாயினர். அரிசி, அவல், வெல்லம், சர்க்கரை, உப்பு, குளங்குளமாகப் பால், தயிர், நெய், யவம், கோதுமை போன்ற மாவுகள், லட்டுமலை, கைமுறுக்குகள், இனிப்புப் பண்டங்கள், குளங்குளங்களாக அமிர்தம், கரும்புச்சாறு, பலவாறான இனிய ரஸங்கள், பலவித ஊறுகாய்கள், ஈரமற்று உலர்ந்த பழங்கள் (DRY FRUITS) மலைமலையாகக் குவிந்துள்ளன. சிவபெருமானது பார்ஷதர்களுக்கும் தேவர்களுக்குமென பலப்பல இனிய பொருட்கள், விலையுயர்ந்த பற்பல ஆடைகள், பொன்னாபரணங்கள், வெள்ளி நகைகள், நவமணிகள், இரத்தினங்கள் என்று திருமணத்திற்கான மங்கலப் பொருட்களையெல்லாம் திரட்டிவிட்டு, இமவான் நல்லதொரு மங்கல நன்னாளில் திருமணச் சடங்குகளைத் தொடங்கினான். இமவானது அரண்மனையிலுள்ள பெண்கள் பார்வதீபிராட்டிக்குத் திருமணத்திற்கான மங்கள காரியங்களைச் செய்யலாயினர். நன்கு அலங்கரித்துக் கொண்ட அவ்வரண்மனை பெண்கள் மங்களப் பொருட்களைச் சேகரித்து வைக்க, அந்தண மகளிர் மகிழ்ச்சி பொங்க உலகியல் நியதிப்படி திருமணச் சடங்குகளைத் தொடங்கினர். பலப்பல மங்கள நிகழ்ச்சிகள் நடைபெற்றன. மனம் மகிழ்ந்த இமவானும் திருமணத்திற்கான மங்கலப் பொருட்களைச் சேகரித்தவண்ணம் தான் அழைத்த தன் உற்றார்—சுற்றத்தார் வருகையை ஆவலோடு எதிர்நோக்கியிருந்தான்.

இதற்கிடையில் இமவானால் அழைக்கப்பட்ட சுற்றத்தார் ஒவ்வொருவராக வரத் தொடங்கினார். தேவர்கள் வாழும் மலையரசனான மேரு பர்வதம் அழகான திருமேனி தாங்கி, பலவித நவரத்தினங்களையும் மணிமுத்துக்களையும் கையிலேந்திக் கொண்டு மனைவி—மக்கள் சூழ இமவானிடம் வந்தான். மந்திரமலை, அஸ்தாசலம், உதயகிரி, மலயபர்வதம், தர்துரம், நிஷதம், கந்தமாதனம், கரவீரம், மகேந்திரம், பாரியாத்ரம், கிரௌஞ்சம், புருஷோத்தமசைலம், நீலபர்வதம், திரிகூடம், சித்திரகூடம், திருவேங்கடம், ஸ்ரீசைலம், கோகாமுகம், நாரதம், விந்தியம், காலஞ்ஜரம், கைலாசம், மற்றுமுள்ள அநேக பர்வதங்களும் அழகிய திருமேனியேற்றுத் தன் பெண்டு—பிள்ளைகள் சூழ, பலவாறான பரிசுப் பொருட்களை எடுத்துக் கொண்டு அங்கு வந்து சேர்ந்தனர். மற்ற தீவுகளிலுள்ள பர்வதங்களும் இமவானது திருமாளிகைக்கு வந்தன. சிவையான பார்வதியைச் சிவனான இறைவன் மணக்கப் போகிறாரல்லவா? சோணபத்திரை முதலிய மேற்கு நோக்கிப் பாயும் நதங்களும், கிழக்கு நோக்கிப் பாயும் நதிகளும் அழகிய திருவுரு கொண்டும் நன்கலங்கரித்துக் கொண்டும் பார்வதியின் திருமணத்தைக் காண வந்தனர். கோதாவரீ, யமுனை, சரஸ்வதீ, வேணி, கங்கை, நர்மதை, மற்றுமுள்ள நதி தேவதைகளும் தம்மை அலங்கரித்துக் கொண்டு இமவான் வீடு வந்தனர். இவ்வாறு வந்தவர்களின் மிகுதியால் இமவானது அழகிய நகரமே நிரம்பி வழிந்தது. எங்கும் ஒரே அழகு வெள்ளம். நெடுக விழாக் கோலங்கள். கொடித் தோரணங்கள், மலர்த் தோரணங்களால் நகரம் மேலும் அழகு பெற்றது. நாற்புறமும் அழகிய விதானங்கள் கட்டப்பட்டுள்ளதால் சூரியனைக்கூடக் காண இயலவில்லை. நீலம், மஞ்சள் நிற ஒளிவிளக்குகள் ஒளிர்ந்தன.

இமவான், வந்திருந்த ஆண்—பெண் இருபாலாரையும் உரியவாறு உபசரித்தான். அனைருக்கும் தனித்தனி இருப்பிடங்கள், வேண்டியவாறான உபசரிப்புப் பொருட்கள் எனக் கண்டவர் வியந்தனர். (அத்தியாயம் 37)

* * *

முனிவரே! பெருங்கோலாகலத்தோடு விளங்கும் தன் நகரைக் கண்டு மகிழ்ந்த இமவான், தன் அரண்மனையை மேலும் அழகுபடுத்தலானான். தெருவெங்கும் பன்னீர் தெளித்து முத்துக்கோலங்கள் இட்டான். வீடெங்கும் வாசலில் வாழை மற்றும் கமுகு மரங்கள், மாவிலைத் தோரணங்கள், நடுமுற்றத்திலுள்ள தூண்களிலும் வாழை மரங்கள். சரிகை நூல்களில் கட்டிய மாவிலைத் தோரணங்கள் நாற்புறமும். நடுமுற்றத்தைச் சுற்றி மாலதீ மலர்மாலைகள் தொங்கவிடப்பட்டன. இதனால் நடுமுற்றம் மிகவும் அழகுற விளங்கியது. நாற்றிசைகளிலும் மங்களத் திரவியங்கள் வைக்கப்பட்டதால் அழகு கூடியது.

மகிழ்ச்சி பொங்கி நிற்கும் இமவான் பெருமை படைத்த தன் குருவான கர்க்க முனிவரை முன்னிருத்தி, தன் மகளது திருமணத்திற்கான முதற்கட்ட (பூர்வாங்க) சடங்குகளைத் தொடங்கலானான். தேவசிற்பியான விசுவகர்மாவை அழைத்துப் பல யோஜனை விஸ்தாரமுள்ள பெரியதொரு மண்டபத்தை நிர்மாணிக்கச் செய்தான். நடுவே அழகிய வேதிகை (திருமண மேடை), மங்கல இலக்கணங்களோடு பார்க்கப் பார்க்க வியக்குமாறு உள்ள மண்டபம். அங்கு வைக்கப்பட்டுள்ள அசையும்—அசையாப் பொருட்களனைத்தும் செயற்கை கைவினைப் பொருட்களாகும். ஆனால், காண்பதற்கு உண்மை போல் இருக்கும். மண்டபமே செல்வச் செழிப்புடன் விளங்கியது. எங்கும் அபூர்வமான வஸ்துக்கள் நிறைந்துள்ளன. அசையும் பொருட்கள் அழகா? அசையாப் பொருட்கள் அழகா? என்று போட்டி போடுவன போல் ஒன்றையொன்று அழகில் விஞ்சியிருந்தன. மண்டபத்தின் தரை நீருள்ளதுபோல் அமைந்திருந்தது. முற்றும் அறிந்தவரும்கூட எங்கு நீர், எங்கு தரை? எனக் காணவியலாதவாறு இருந்தது. சிலவிடங்களில் பொம்மை சிங்கங்கள், சிலவிடங்களில் அன்னப்பேடுகளின் வரிசை, மனங்கவரும் மயில் பொம்மைகள், ஆடவரோடு சேர்ந்து நடனமாடும் பெண்களின் பொம்மைகள். அவை பொம்மைகளானாலும் நம்மை மயக்கிக் காண்பது போன்றே தோன்றும். வாயிலில் அழகிய இரு வாயிற்காப்பாளர். அவை அசையாத பொம்மைகளானாலும் உயிரோட்டம் உடையவை. கைகளிலே வில் கொண்டு அதை வளைத்து நிற்பது போன்ற காட்சி.

வாயிலிலே திருமகள் பொம்மை ஒன்று. அதன் கைவண்ணமோ புரியாததோர் அற்புதமே! நல்லிலக்கணங்கள் அனைத்தும் ஒன்றாகப் பொலிவது. அதைக் காணும்போது ‘திருமகள்தான் திருப்பாற்கடலைவிட்டு இங்கு வந்துவிட்டாளோ!’ எனத் தோன்றும். அத்திருமண மண்டபத்தில் ஆங்காங்கே அலங்கரிக்கப்பட்ட யானை பொம்மைகளைப் பார்க்க, ‘இதுவன்றோ உண்மை யானை’ எனத் தோன்றும். பொம்மைகளான குதிரைகளும் யானைகளும் அதன் பாகர்களுடன் நிற்கின்றன. சிலவிடங்களில் தேவர்களும் தேரோட்டிகளும். அவற்றை பொம்மைக் குதிரைகள் இழுத்துச் செல்கின்றன. இதைக் காண்பவர்கள் மயங்கி நிற்பர். இது மட்டுமா? எத்தனையோ வாகனங்கள், காலாட்படைகள் பொம்மைகளாக நிற்கின்றன. முனிவரே! விசுவகர்மாவினால் மனம் மகிழ்ந்து நிர்மாணிக்கப்பட்ட அவ்வழகிய திருமண மண்டபம் முனிவர்களும் தேவர்களும்கூட மயங்கும்படி இருந்தது.

மண்டபத்தின் பெரிய வாயிலின் எதிரில் ஒரு பெரிய பொம்மை நந்தி, பளிங்கில் செய்தாற்போல் ஓர் ஒளி அழகு. இந்த பொம்மை நந்தியும் சிவபிரானது வாகனமான நந்தியெம்பெருமானைப் போன்றே விளங்குகிறது. அதன்மேல் இரத்தினங்கள் இழைத்த அழகிய ஒரு புஷ்பக விமானம். அது இளந்தளிர்களினாலும், வெண்கவரிமான் முடிகளாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டது. அதன் இடதுபுறத்தில் தூய குங்குமப்பூ நிறத்தில் இரு யானை பொம்மைகள். நான்கு தந்தங்கள் கொண்ட அவை அறுபது வருடங்கள் நிறைந்தன போன்றிருந்தன. அவை ஒன்றுக்கொன்று நேசித்து நிற்பன போன்றும் தோன்றும். அதேபோல சூரியனை விஞ்சும் ஒளிபடைத்த இருகுதிரைகள் நல்ல கவரியாலும் (சாமரத்தாலும்) நகைகளாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவை. இவையும் விசுவகர்மாவின் கைவண்ணம்தான். எண்டிசை உலகபாலகர்களும் தேவர்களும்கூட உண்மை போன்று விளங்கின — கவசம் தரித்து இரத்தின ஆபரணங்கள் பூண்ட பொம்மைகளாக. இவையும் விசுவகர்மா செய்ததுதான். இதேபோல் பிருகு முதலிய ரிஷிகள், தபோதனர்கள், மற்றுமுள்ள உபதேவர்களும் சித்தர்களும் உண்மையைப் போலக் காட்சியளிக்கும் பொம்மைகள்.

ஸ்ரீஹரியைப் போன்றே, ஆனால் பொம்மையில் ஸ்ரீமந்நாராயணன், கருடன் முதலிய பார்ஷதர்கள் புடைசூழக் காணக் காண வியப்பில் ஆழ்த்தும். நாரதா! இதுமட்டுமா? என்னைப் போன்றே ஒரு பிரும்மதேவர் பொம்மை. அது என்னைப் போலவே வேதசூக்தங்களை ஓதுகிறது. நாற்புறமும் வேதங்கள், என் மகன்களான ஸநகாதிகள், பிரஜாபதிகள், சித்தர்கள் போன்ற பொம்மைகள் சூழ்ந்திருக்கின்றன. படைகள் சூழ ஐராவத யானை மீது ஆரோகணித்த இந்திரன் வேறு. அவையும் பொம்மைதான். ஆனால், பௌர்ணமி நிலவுபோல ஒரு ஒளி. தேவரிஷியே! பல சொல்லிக் காமுறுவதேன்? இமவான் கூற விசுவகர்மா தேவர்களின் கூட்டத்தையே பொம்மைகளாக நிர்மாணித்துவிட்டான். இவ்வாறு அத்திருமண மண்டபம் தேவர்களும் வியக்கும்வண்ணம் பற்பல அற்புதங்களைக் கொண்டது.

பின்பு விசுவகர்மா இமவானது கட்டளையை ஏற்று, தேவர்கள் முதலியோர் தங்குவதற்கான அரண்மனைகளை அமைத்தான். அவையும் அந்தந்த தேவர்களின் உலகம் போன்றே இருந்தன. அவ்வுலகங்களில் அந்தந்த தேவதைக்கான அழகிய ஒளி படைத்த, இன்பமளிக்கும்வண்ணமாகச் சிங்காதனங்களையும் படைத்தான். இதேபோல பிரும்மாவான எனக்கும் ஒரு நொடியில் வெகுவாக ஒளிரும் ஒரு சத்திய லோகத்தையும் படைத்திட்டான். அதேபோல ஸ்ரீமந்நாராயணனுக்கும் மிக மிக அற்புதமாக ஒரு ஸ்ரீவைகுண்டம் படைத்தான். இந்திரனுக்கான மாளிகை அற்புதம்; செல்வச்செழிப்பெல்லாம் நிறைந்தது. மற்ற தேவர்களுக்கும் இதேபோல் அற்புதமான மாளிகைகள். சிவபெருமானது இன்னருள் பெற்றவனல்லவா விசுவகர்மா! ஆகவே, அவ்விறைவன் மகிழ வேண்டுமென்றே ஒரு நொடியில் இத்தனையும் செய்திட்டான்.

சிவபெருமானுக்கென ஓர் ஒளி படைத்த திருமாளிகை. அதுவும் சிவலோகத்தில் இருப்பது போன்றே சிவச்சின்னங்கள் கொண்டது. அதற்குவமை கூறவியலாது. தேவதேவர்களும் அது கண்டு பூரித்தனர். அதன் ஒளியோ, அனைத்தையும் விஞ்சும் ஒளி. அது ஓர் அற்புதம். அவ்வளவுதான் கூறலாம். இவையனைத்தும் சிவனது மகிழ்ச்சிக்காகவும், அவரும் வியக்க வேண்டும் என்பதற்காகவும்தான். உலகியலுக்கேற்ப இத்துணையும் செய்து முடித்த இமவான், சிவபெருமானது வருகைக்காக மகிழ்ச்சி பொங்கக் காத்திருந்தான். தேவரிஷி நாரதா! மனம் மகிழ்ச்சி தரும் இமவானது செயல்களனைத்தையும் இதுவரை கூறினேன். இனி என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்? (அத்தியாயம் 38)

அத்தியாயம் : முப்பத்தொன்பது

சிவபெருமான் நாரதர் வாயிலாக அனைத்து தேவர்களையும் திருமணத்திற்கு அழைத்தல்; ‘மங்களாசரணம்’ செய்து சிவனார் திருமணத்திற்குப் புறப்படுதல்

நாரதர் கேட்கிறார்—— தந்தையே! பிரும்மதேவரே! வணக்கம். தாங்கள் ஸ்ரீமந்நாராயணரது திருமகன். தாங்கள் அறியாததும் உண்டோ? கருணையே வடிவான தங்கள் மூலம் சிவபிரானது அற்புதமான திருக்கதைகளைக் கேட்கப் பெற்றேன். இப்பொழுது நிலவணிந்த இறைவனது திருமணப் பெருவிழா பற்றிக் கேட்க விரும்புகிறேன். பரம மங்களமான அவ்விழா பாவங்கள் அனைத்தையும் தொலைக்கவல்லது. திருமண லக்ன பத்திரிக்கையைப் பெற்ற பின் சிவபெருமான் என்ன செய்தார்? பரம்பொருளான சிவபெருமானின் அவ்வினிய கதையைக் கூறுங்கள்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— குழந்தாய்! நீ பேரறிஞனாயிற்றே! சிவபெருமானின் உயர்ந்த புகழினைக் கேள். லக்ன பத்திரிக்கையைப் பெற்றபின் சிவபெருமான் என்ன செய்தார்? என்பதைப் பற்றிக் கூறுகிறேன், கேள். சிவபெருமான் திருமணம் பற்றிய லக்ன பத்திரிக்கையைக் கையிலேந்தி மகிழ்ச்சி பொங்க மார்போடு அணைத்துச் சற்றே புன்னகைத்தவண்ணம் அதைப் படிக்கக் கேட்டு மனதார ஏற்று இமவானிடமிருந்து வந்தவர்களை உபசரித்து வழியனுப்பினார். பின்பு அம்முனிவர்களிடம் “மங்களகரமான எனது காரியத்தை இனிதே முடித்துத் தந்துள்ளீர்கள். நானும் திருமணத்தை ஏற்றுக் கொண்டேன். ஆகவே, நீங்கள் அனைவரும் என் திருமணத்திற்குக் கட்டாயம் வந்து சேரவேண்டும்” என்று கேட்டுக் கொண்டார்.

சிவப்பரம்பொருள் கூறியதைக் கேட்ட அம்முனிவர்கள் மகிழ்ச்சி கொண்டு அவரை வலம் வந்து வணங்கித் தங்களது பெரும்பேற்றைப் புகழ்ந்தவண்ணம் தங்கள் ஆசிரமம் திரும்பினர். முனிவரே! பின்பு சிவனார் உலகியலை எண்ணி உன்னை மனதில் நினைத்தார். நீயும் உன் பெறற்கரிய பெரும்பேற்றினைப் புகழ்ந்து கொண்டு மகிழ்ச்சியோடு அங்கு சென்று தலைதாழ்த்தி வணங்கிப் பணிவாக நின்றாய்.

சிவபெருமான் கூறுகிறார்—— நாரதா! உன் சொற்படி பார்வதீ கடுந்தவம் இயற்றினாள். அத்தவத்திற்கு மகிழ்ந்த நானும் அவளைத் திருமணம் செய்துகொள்வதாக வரமளித்தேன். அவளது பக்திக்கு நான் ஆட்பட்டேன். ஆகவே அவளை மணக்கப் போகிறேன். சப்தரிஷிகள் திருமண லக்னத்தை நன்கு ஆராய்ந்து இன்றைக்கு ஏழாவது நாள் திருமணம் என்று நிச்சயித்துள்ளனர். அது சமயம் உலகியலுக்கேற்ப பெருத்ததொரு விழா நடக்கும். ஆகவே நீ ஸ்ரீவிஷ்ணு முதலிய தேவர்கள், முனிவர்கள், சித்தர்கள், மற்றுமுள்ள அனைவரையும் என் சார்பில் நீ சென்று அழைக்க வேண்டும். என் கட்டளையை ஏற்று அனைவரும் தங்கள் சுற்றம் சூழ நன்கு அலங்கரித்துக் கொண்டு நிச்சயம் வருவார்கள்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! சிவபெருமானின் கட்டளையைத் தலைமேலேற்ற நீ, அனைத்து இடங்களுக்கும் சென்று எல்லோரையும் அழைத்தாய். பின்பு அவர் கட்டளைப்படி அவர் பக்கலிலேயே தங்கினாய். சிவபெருமானும் அனைத்து தேவர்களின் வருகையை ஆவலோடு எதிர்பார்த்தவண்ணம் தன் பரிவாரங்கள் சூழ அங்கேயே இருந்தார். அவரது சிவகணங்கள் நாற்றிசையிலும் நடனமாடி பெருவிழா எடுத்தனர். இதற்கிடையில் ஸ்ரீஹரி தன் மனைவி மற்றும் சுற்றம் சூழக் கயிலை வந்து சிவனை வணங்கித் தனக்கென உள்ள இடத்தில் தங்கினார். நானும் என் பரிவாரம் சூழக் கயிலை வந்து சிவனை வணங்கி எனக்கான இடத்தில் தங்கினேன். இந்திரர் முதலிய எண்டிசை பாலகர்களும் தங்கள் மனைவி—மக்கள் சூழ வேண்டியதான பொருட்களோடு அங்கு வந்தனர்.

எங்கும் ஒரே குதூகலம். பின்பு முனிவர்கள், நாகர்கள், சித்தர்கள், துணை நிற்கும் தேவர்கள், மற்றுமுள்ள ஏனைய மக்கள் என அனைவரும் அங்கு வந்துற்றனர். சிவபெருமானும் வந்தவர்களைத் தனித்தனியே வரவேற்று உபசரித்தார். பின்பு என்ன? கயிலையிலே பெரும் கோலாகலமும் விழாவும்தான். தேவமகளிர் ஆடிப் பாடினர். விஷ்ணு முதலிய தேவர்கள் சிவபிரானது திருமண திருவோலக்கத்திற்கான (ஊர்வலத்திற்கான) ஏற்பாடுகளைத் தங்கள் தங்கள் காரியமாகவே நினைத்து முறைப்படிச் செய்யலாயினர். இது ஒரு சிவசேவை என மகிழ்ந்தனர். பிராமி, வைஷ்ணவி முதலிய ஏழு மாதாக்களும் சிவபிரானுக்கு மகிழ்ச்சியோடு ஆபரணங்களைப் பூட்டினர்.

முனிவரே! சிவபிரானது இயற்கை ஆபரணங்களான பாம்பு முதலியனவே அவரது விருப்பப்படி ஆபரணங்களாயின. அவரது திருமுடியில் உண்மை நிலவே வந்தமர்ந்தான். மூன்றாவதான நெற்றிக்கண்ணே நெற்றிப் பொட்டாயிற்று. காதுகளில் விளங்கிய இருபாம்புகளும் நவரத்தின மயமான இரு குண்டலங்களாயின. மற்றும் அந்தந்த அங்கங்களில் நெகிழ்ந்த பாம்புகளே, அந்தந்த அவயவங்களுக்குரிய இரத்தின ஆபரணங்களாயின. திருமேனியில் பூசியிருந்த வெண்ணீறே சந்தனம் முதலிய நறுமணப்பூச்சுகளாயின. அரையில் அணிந்திருந்த புலித்தோலும் மேலாடையான யானைத்தோலும் நல்ல அழகிய பொன்னாடைகளாயின.

இவ்வாறு அவரது திருமேனியே சொல்லுக்கடங்காத சுந்தரமாயிற்று. அவர் உண்மையில் ஈசுவரனாகவே இருப்பினும் இப்பொழுது காண்பதற்கும் ஈசனானார்! சகல செல்வங்களும் அவரிடமன்றோ உள்ளன. அதன்பின் தேவர்கள், யட்சர்கள், தானவர்கள், நாகர்கள், பறவைகள், அப்சரசுகள், மகரிஷிகள் என அனைவரும் ஒன்றுகூடி பெருவிழா எடுத்துச் சிவபிரானிடம் சென்று மகிழ்ச்சி பொங்க, “மகாதேவ! இறைவா! இப்பொழுது மலைமகளைத் திருமணம் புரிய விரைவில் தாங்கள் எங்களோடு வரவேண்டும். எங்கள்மேல் கருணை காட்டுங்கள்” என்று வேண்டினர். அப்பொழுது எதையும் நன்கு ஆராய்ந்து காணும் ஸ்ரீமந்நாராயணன், சிவபெருமானை வணங்கி அத்தருணத்திற்கேற்ப சில கூறுவாராயினார்.

ஸ்ரீவிஷ்ணு கூறுகிறார்—— “தேவதேவரே! அடியார்க்கெளியவரே! மகாதேவா! இறைவா! தாங்கள் தங்கள் அடியார்களின் வேண்டுகோளை நிறைவேற்றி வைப்பவரல்லவா? ஆகவே இப்பொழுது எனது வேண்டுகோளைக் கேட்டருள வேண்டுகிறேன். தாங்களோ மங்களமான உலக நன்மைக்கான செயல்களே செய்பவர். மகரிஷிகள் கூறிய கிருஹ்ய சூத்திரத்தில் உள்ளபடிதான் தாங்கள் மலையரசன் மகளான பார்வதியைத் திருமணம் செய்து கொள்ள வேண்டும். தாங்கள் எந்த முறையை அனுசரித்துத் தங்கள் திருமணத்தை நடத்திக் கொள்கிறீர்களோ, அந்த முறைதானே புகழ் பெற்று உலகெங்கும் பரவி நிற்கும். ஆகவே தாங்கள் தங்கள் குலவழக்கப்படி மண்டபம் அமைத்து ‘நாந்தீ’ என்கிற ஆப்யுதயிக (மங்கள)ச் சிராத்தாதி காரியங்களைச் செய்தருள வேண்டும். அதனால் தங்கள் புகழ் மேலும் பரவும்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! ஸ்ரீமந்நாராயணன் இவ்வாறு கூறவே சிவபெருமானும் திருமணத்திற்கான முதற்கட்ட சடங்குகளை (பூர்வாங்கத்தை) முறைப்படிச் செய்தருளினார். மங்களகரமான ஆப்யுதயிகச் சடங்குகளைச் செய்து வைப்பதற்கான முழுப் பொறுப்பையும் இறைவன் எனக்கு அளித்திருந்தார். நானும் முனிவர்களின் துணைகொண்டு அவற்றைச் சிரத்தையோடு செய்து முடித்தேன். அப்பொழுது காசியபர், அத்ரி, வசிஷ்டர், கௌதமர், குருவான பாகுரி, வியாழ பகவான், கண்வர், சக்தி, ஜமதக்னி, பராசரர், மார்க்கண்டேயர், சிலாபாகர், அருணபாலர், அக்ருதசிரமர், அகஸ்தியர், சியவனர், கர்க்கர், சிலாதர், ததீசி, உபமன்யு, பரத்வாஜர், அக்ருதவ்ரணர், பிப்பலாதர், குசிகர், கௌத்ஸர், வியாசர், அவரது சீடர்கள் மற்றும் சிவபெருமானிடம் வந்த பலப்பல ரிஷிகளும் நான் கூற மங்கள (ஆப்யுதயிக)ச் சடங்குகளை முறைப்படிச் செய்தனர். அவர்களனைவரும் வேதங்களில் கரை கண்டவர்களல்லவா? ஆகவே வேதநெறி முறையில் திருமணத்திற்கான முதல்கட்ட சடங்குகளைச் செய்தனர். மேலும் ருக்வேதம், யஜுர்வேதம், ஸாமவேதம் என்ற மூன்று வேதங்களிலும் உள்ள உயர்ந்த சூக்த மந்திரங்களைக் கூறிச் சிவபெருமானுக்கு ரக்ஷாபந்தனம் (காப்பு நாண் கட்டுதல்) முதலிய சடங்குகளையெல்லாம் மகிழ்ச்சியோடு செய்தனர். சிவபிரானும் நானும் கூற அவர்கள், தடைகள் நீங்க ஒன்பது கோள்கள் மற்றும் மண்டலத்திலுள்ள தேவதைக்கான பூஜைகளைச் செய்தனர். உலகியலை ஒட்டிய லௌகிக காரியங்கள் வேதநெறி கூறும் வைதிக காரியங்கள் என முறைப்படி செய்து மகிழ்ந்த சிவனார் அந்தணப் பெருமக்களை வணங்கினார். பின்பு தேவதேவரான பரமசிவனார் தேவர்களையும் அந்தணர்களையும் முன்னிட்டுக் கொண்டு பெருமை மிக்க கயிலையங்கிரியிலிருந்து மகிழ்ச்சியோடு வெளிக் கிளம்பினார். பலவாறு திருவிளையாடல்கள் புரியும் இறைவனார் அந்தணர்களும் தேவர்களும் சூழக் கயிலையை விட்டு வெளியே வந்து சற்றே நின்றார். அப்பொழுது தேவர்களும் மற்றோரும் இறைவனை மகிழ்விக்க வாத்தியங்கள் முழக்கி ஆடிப்பாடி பெருவிழா எடுத்தனர்.

அத்தியாயம் : நாற்பது

சிவபெருமானது திருமணத் திருவோலக்கம் இமவானது நகர் நோக்கிப் புறப்படுதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! இதன்பின் சிவபெருமான் நந்தி முதலிய சிவகணங்களை நோக்கி, “உங்களில் சிலர் மட்டும் இங்கேயே இருக்கட்டும். மற்றவர்கள் எல்லோரும் என்னோடு இமவானது திருநகருக்கு வாருங்கள்” எனக் கட்டளையிட்டார். கணங்களுக்குத் தலைவனான சங்ககர்ணன், கேகராக்ஷன், விகிருதன், விசாகன், பாரிஜாதன், விக்ருதானன், துந்துபி, கபாலன், ஸந்தாரகன், கந்துகன், குண்டகன், விஷ்டம்பன், பிப்பலன், ஸநாதகன், ஆவேசன், குண்டன், பர்வதகன், சந்திரதாபனன், காலன், காலகன், மகாகாலன், அக்னிகன், அக்னிமுகன், ஆதித்தியமூர்த்தன், கனாவஹன், ஸந்நாஹன், குமுதன், அமோகன், கோகிலன், சுமந்திரன், காகபாதோதரன், சந்தானகன், மதுபிங்களன், பூர்ணபத்திரன், நீலன், சதுர்வக்த்ரன், கரணன், அஹிரோமகன், யஜ்வாக்ஷன், சதமன்யு, மேகமன்யு, காஷ்டாகூடன், விரூபாக்ஷன், சுகேசன், விருஷபன், ஸனாதனன், தாலகேது, ஷண்முகன், சைத்ரன், சுயம்பிரபன், லகுலீசன், லோகாந்தகன், தீப்தாத்மா, தைத்யாந்தகன், பிருங்கி, ரிடி, தேவதேவப்பிரியா, அசனி, பானுகன், பிரமதன் மற்றும் வீரபத்திரன் முதலியவர்கள் எண்ணிலடங்கா கோடி கோடி கணங்களுடனும் பூதங்களுடனும் சூழ அங்கு வந்தனர்.

நந்தி, க்ஷேத்திரபாலன், பைரவன் முதலிய சிவகணத் தலைவர்களும் எண்ணிலடங்கா கணங்கள் சூழ அன்பும் மகிழ்ச்சியும் பொங்க பெருவிழாவெனச் சென்றனர். அவர்கள் அனைவரும் ஆயிரம் கைகள் கொண்டவர்கள். தலையிலே சடைமுடியும் அதில் பிறைநிலவும். கண்டங்கறுத்தவர்கள், முக்கண்ணர்கள், கழுத்திலே உருத்திராக்க மாலைகள், உடல் முழுவதும் திருநீறு, மாலை—குண்டலங்கள், தோள்வளை, கிரீடம் முதலியன அணிந்திருந்தனர். இவ்வாறான சிவகணங்களும் தேவர்களும் சூழ, சிவபெருமான் தனது திருமணத்திற்காக இமவானது நகர் நோக்கிச் சென்றார். சிவபெருமானது சகோதரியாக சண்டிகாதேவி மகிழ்ச்சியோடு அங்கு வந்தாள். பகைவர்களுக்குப் பயத்தைத் தருபவளாயிற்றே அந்த தேவி. அவளது திருவாபரணங்கள் எல்லாம் பாம்புகளே. வாகனமோ பிரேதம் (மனிதன்). அதன் மேல் ஆரோகணித்துத் தலையில் ஒளிரும் ஒரு பெரிய பொற்குடம் நிறைய தங்கக்காசுகளை எடுத்துக் கொண்டு அங்கு வந்தாள்.

முனிவரே! பலவிதமான ரூபம், நிறம் கொண்ட விகாரமான கோடிக்கணக்கான பூதகணங்கள் அங்கிருந்தன. டமருகம், பேரிகள், சங்குகள் முதலியன ஒலித்தன. அவ்வொலி மூவுலகும் நிறைந்தது. பேரியின் ஒலி உலகின் தீமைகளை அழித்து நன்மை அளிப்பது. சிவகணங்களுக்குப்பின் தேவர்கள், சித்தர்கள், லோகபாலர்கள் சென்றனர். தேவர்களின் நடுவில் கருடன்மேல் ஆரோகணித்துத் திருமகள் கேள்வனான ஸ்ரீமந்நாராயணன் சென்றார். அவர் தலைக்கு மேல் விரிந்திருந்தது ஒரு பெரிய வெண்கொற்றக்குடை. சில தேவர்கள் வெண்சாமரம் வீசினர். சிலர் நல்லாபரணங்கள் கொண்டு அலங்கரித்தனர்.

இதேபோல நானும் திருமேனி தாங்கி வந்த வேதங்கள், சாஸ்திரங்கள், இதிகாச புராணங்கள், ஆகமங்கள் மற்றும் ஸநகாதி சித்தர்கள், பிரஜாபதிகள், கசியபர் முதலிய புத்திரர்கள் ஆகியவர்கள் சூழ நடுவில் சென்றேன். இந்திரன், தன்னை நன்கு அலங்கரித்து கொண்டு ஐராவதம் என்னும் யானை மேலேறித் தன் தேவப்படைகள் சூழ அழகு மிளிர அங்கு வந்தான். திருமண திருவோலக்கத்தில் மிக்க ஒளிபடைத்த ரிஷிகளும் சிவபிரானது திருமணத்தைக் காண பெருமகிழ்ச்சியோடு வந்தனர். சாகினி, யாதுதானன், பேதாளன், பிரும்மராக்ஷஸன், பூதங்கள், பிரேதங்கள், பிசாசுகள், பிரமத கணங்கள், தும்புரு, நாரதர், ஹாஹா ஹூஹூ முதலிய கந்தர்வர்கள், கின்னரர்கள் ஆகியோர் வாத்தியங்களை வாசித்தவண்ணம் வந்தனர். உலகமாதாக்கள், தேவகன்னிகைகள், காயத்ரி, சாவித்திரி, லக்ஷ்மி, மற்றுமுள்ள தேவப்பெண்டிர்கள் எல்லோரும் ‘இது சிவபிரானது திருமணமன்றோ’ என்று மகிழ்ச்சியுடன் வந்துற்றனர். தர்மத்தின் திருமேனி என்றும், படிகம் போன்ற வெளுத்த திருமேனி கொண்டவர் என்றும் வேதங்கள், சாஸ்திரங்கள், சித்தர்கள், மகரிஷிகள் ஆகிய அனைவராலும் போற்றிப் புகழப்படுகின்ற நந்தியெம்பெருமான் சிவபிரானது வாகனமானார். இவர் அனைத்து அழகும் ஒருங்குகூடி நிற்கும் காளை உருவம் கொண்டவர். இறைவனான சிவபெருமான் இந்த நந்தியெம்பெருமான் மேல் ஆரோகணித்துக் கொண்டு எல்லோரும் சூழ அழகு மிளிர செல்கிறார். தேவரிஷிகள் அவருக்குப் பணிவிடை செய்கின்றனர். இப்படி தேவர்கள், ரிஷிகள் என எல்லோரும் கூடியிருப்பதே ஓர் அழகு. இவ்வாறு ரிஷிகள், தேவர்கள் முதலியவர்கள் சூழ நன்கு அலங்கரித்துக் கொண்டு சிவப்பரம்பொருள், பார்வதீபிராட்டியைத் திருமணம் செய்துகொள்ள இமவானது நகருக்குச் செல்வதே மிக மிக அழகாக இருந்தது.

நாரதா! சிவபெருமானது திருவோலக்கத்தின் அழகும் கோலாகலமும் இதுவரை கூறினேன். இனி இமவானின் நகரில் நடைபெற்ற அழகு சரித்திரத்தைக் கேள்.

அத்தியாயம் : நாற்பத்தொன்று முதல் நாற்பத்து மூன்று வரை

இமவான் சிவபெருமானது திருவோலக்கத்தை வரவேற்றல்; ஊர்வலத்தில் வந்தவர்களை நாரதர் மேனைக்கு அறிமுகம் செய்தல்; சிவனையும் சிவகணங்களையும் கண்டு மேனை மூர்ச்சித்தல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— பின்பு சிவபிரான் உன்னை (நாரதரை) இமவானது அரண்மனைக்கு அனுப்ப, நீ அங்குள்ள வியத்தற்குரிய தனித்தன்மை பொருந்திய அழகினைக் கண்டு திகைத்து நின்றாய். விசுவகர்மா செய்துள்ள ஸ்ரீவிஷ்ணு, பிரும்மா முதலிய தேவர்கள், உன்னைப் போன்ற ரிஷிகள் ஆகியவர்களின் உயிரோட்டமுடைய பொம்மைகளைக் கண்டு திகைப்படைந்தாய். இமவானும் ஊர்வலத்தில் வந்துள்ளவர்களை அழைத்துவர உன்னையே மைனாகம் முதலிய மலையரசர்களோடு திரும்ப அனுப்பி வைத்தான். இதற்குள் மகிழ்ச்சி பொங்க வரும் ஸ்ரீவிஷ்ணு முதலிய தேவர்களும், தனது சிவகணங்கள் சூழ வரும் சிவபெருமானும் இமவானது நகரத்தின் சமீபம் வந்து சேர்ந்தனர்.

எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து விளங்கும் சிவபெருமான், தன் நகர் அருகில் வந்தாயிற்று என்பதைக் கேட்டு மகிழ்ந்த இமவான் பலவிதமான பரிசுப் பொருட்களை ஒன்றுகூட்டி எடுத்துக் கொண்டு சிவபெருமானை வரவேற்க மற்ற மலையரசர்களையும் அந்தணர்களையும் முதலில் அனுப்பினான். உயிர் போன்று நேசிக்கும் சிவனைத் தரிசிக்கத் தானும் பக்தி பொங்க உடன் சென்றான். பக்தியினால் அவன் இதயம் உருகியது. தன் பெறற்கரிய பெரும் பேற்றை எண்ணி மகிழ்ந்தான். தேவர்கள் தங்கள் படைகள் சூழ வந்துள்ளது கண்டுவியந்த இமவான் பெறற்கரிய பேறு பெற்றவனாகத் தன்னை நினைத்துக் கொண்டான். பர்வதங்கள் அங்கு வந்த தேவர்களை ஆரத்தழுவி மகிழ்ந்தனர். சிவபிரானைக் கண்ட இமவான், அவரது திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கினான். அதேபோல் பர்வதங்களும் அந்தணர்களும் வணங்கினர்.

சிவபிரான் ரிஷபாரூபராகக் காட்சி தருகிறார். மகிழ்ச்சி பொங்கும் அழகிய திருமுகம். உடலெங்கும் பலவாறான ஆபரணங்கள். திருமேனியொளி எண்டிசைகளையும் ஒளிரச் செய்கிறது. திருமேனியில் அழகிய மெல்லிய பட்டாடை. தலையிலே நவரத்தினங்கள் இழைத்த மணிமகுடம். வாயிலே புன்சிரிப்பு. உடலில் நெகிழும் பாம்புகளோ பொன்நகைகளாகக் காட்சியளித்தன. தேவர்கள் வெண்சாமரம் கொண்டு வீசுகின்றனர். அவரது இடப்புறம் ஸ்ரீமந்நாராயணரும் வலப்புறம் பிரும்மதேவரும் நிற்கின்றனர். பின்புறம் இந்திரன் நிற்கிறான். சுற்றிலும் தேவர்கள் லோகநாயகரான சிவனைத் துதித்து நிற்கிறார்கள். அவர் திருமேனியோ அவர் விரும்பியவாறு அங்கீகரிக்கப்பட்டதன்றோ! உண்மையில் பரம்பொருளான அவர் பரப்பிரும்மம்; அனைவருக்கும் ஒரே தலைவர்; தன்னைத் துதிப்போருக்கு விரும்பியதை விரும்பியவாறு அருள்பவர்; திருக்கல்யாண குணங்கள் உடையவர்; உலகியலான மாயையின் குணங்களற்றவர்; பத்துடை அடியார்க்கெளியவர்; எல்லோரிடமும் கருணை கொண்டவர்; பிரகிருதி—புருஷன் என்பதிலிருந்து தனிப்பட்டவர்; ஸத் சித் ஆனந்த சொரூபர். சிவபிரானைத் தரிசித்த இமவான் அவருக்கு இடப்புறத்தில் திருவாபரணங்கள் அணிந்து அழகு மிளிர கருடன் மேல் ஆரோகணித்து விளங்கும் ஸ்ரீமந்நாராயணரைக் கண்டான். பகவானது வலப்புறம் பரிவாரங்கள் சூழ நிற்கும் நான்முகனான என்னைப் பார்த்தான். சிவபிரானுக்கு அன்பர்களான எங்களிருவரையும் கண்ட இமவான் சுற்றம் சூழ வினயமாக எங்களை வணங்கினான்.

இதேபோலச் சிவபிரானைச் சுற்றி நிற்கும் தேவர்களையும் கண்டு வணங்கினான். பின்பு சிவபிரானிடம் விடைபெற்றுத் தன் அரண்மனை சென்றான். அவனோடு சிவபிரான், ஸ்ரீமந்நாராயணர், நான், முனிவர்கள் மற்றும் தேவர்கள் என அனைவரும் அவன்பின் சென்றோம். இதற்குள் மேனைக்குச் சிவபிரானைத் தரிசனம் செய்யவேண்டுமென்ற அவா தோன்ற, அவள் உன்னை வரவழைத்தாள். நீயும் சிவபெருமான் சொல்ல மேனையின் மனவிருப்பத்தை நிறைவேற்றி வைக்க அங்கு சென்றாய்.

மேனை உன்னை வணங்கி, “முனிவரே! என் மகள் பார்வதிக்கு வரப்போகிற கணவரை முதலில் நான் பார்க்க வேண்டும். என் மகள் கடுந்தவம் புரியுமளவிற்கு அச்சிவனார் என்ன அத்தனை அழகா?” என்று வினவினாள்.

அப்பனே! மேனையின் சித்தத்தில் குடிபுகுந்திருக்கும் அகங்காரத்தை அறிந்த சிவபெருமான், என்னிடமும் ஸ்ரீஹரியிடமும், “நீங்கள் இருவரும் முதலில் மற்ற தேவர்களோடு தனித்தனியாக இமவானது அரண்மனைக்குச் செல்லுங்கள். நான் பின்பு வருகிறேன்” என்று கட்டளையிட்டார்.

இதைக் கேட்டு பகவான் ஸ்ரீஹரியும் தேவர்களனைவரிடமும் அவ்வாறே செய்யப் பணித்தார். சிவசிந்தனையிலேயே ஊன்றி நிற்கும் தேவர்களனைவரும் அவர் கூறியவாறே மிக உற்சாகத்தோடு தனித்தனியே பிரிந்து சென்றனர். மேனையும் உன்னோடு தன் அரண்மனையின் உயர்ந்த உப்பரிக்கை மேலிருந்தபடியே பார்க்க, சிவபிரான், அவள் திகைத்து நிற்குமாறான திருவேடத்தைக் கொண்டார். திருமண திருவோலக்கத்தில் எல்லோருக்கும் முதலில் பலப்பலவான வாகனங்களில் தங்களை நன்கலங்கரித்துக் கொண்டு கொடிகளை ஏந்தியவண்ணம் வசுக்களும் கந்தர்வர்களும் வந்தனர். பின்பு மணிக்ரீவன் முதலிய யட்சர்கள். அதன்பின் வரிசையாக யமதர்மராஜன், நிர்ருதி, வருணன், வாயு, குபேரன், ஈசானன், தேவர்கோனான இந்திரன் முதலிய எண்டிசை பாலகர்களும், சந்திரன், சூரியன், மற்றும் பிருகு முதலிய முனிவர்களும் பிரும்மாவும் வந்தார்கள். இவர்கள் வரிசைக்கிரமத்தில் ஒருவரைவிட அடுத்தவர் அழகிய திருமேனியும் நற்குணங்களும் செல்வச்செழிப்பும் கொண்டவர்கள். இவர்களில் ஒவ்வொரு கணத்தின் தலைவர்களையும் கண்டு, “இவர்தான் சிவபிரானா?” என்று மேனை கேட்க, நாரதரான நீ, “இவர்கள் சிவபிரானது பணியாட்கள்” என்று கூறினாய். இதைக் கேட்ட மேனை மகிழ்ச்சி பொங்க, ‘இவர்களே இத்தனை அழகு எனில், இவர்களுக்குத் தலைவரான சிவபெருமான் எவ்வளவு அழகாக இருப்பாரோ?’ என மனதில் வியந்தாள்.

இதற்கிடையில் ஸ்ரீமந்நாராயணர் ஊர்வலத்தின் நடுவில் வந்தார். அவரோ அழகிற்கும் அழகு; கொண்டல் மேகமென நீலநிறம்; நான்கு திருக்கரங்கள்; கோடி மன்மதன்களும் வெள்கும்படியான அழகு; அரையில் பீதாம்பரம் உடுத்தி, மேலே பொன்னாடையுடன் இயற்கை அழகு கொப்பளிக்க வந்தார். திருக்கண்களோ அன்றலர்ந்த செந்தாமரையின் அழகையும் விஞ்சுவது. திருமேனியோ சாந்தி ரசம் ததும்புகிறது. அவரது வாகனம் புள்ளரையன் கருடன். திருக்கரங்களில் சங்கும் சக்கரமும். தலையிலே மணிமகுடம். திருமார்பில் ஸ்ரீவத்ஸம் என்னும் மரு. இவ்வாறு ஒப்பற்ற அழகுடன் ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு வருவதைக் கண்ட மேனையின் கண்கள் திகைத்தன. உடனே, “இவர்தான் என் மகள் பார்வதியின் மணாளராகப் போகிறவர்” என்று கூறி மகிழ்ந்தாள்.

முனிவரே! நீயோ விளையாடுவதில் வல்லவனாயிற்றே. மேனை கூறியதைக் கேட்ட நீ, “தாயே! இவரல்ல பார்வதிக்கான கணவர். இவர் கேசவன் — ஸ்ரீஹரி, சிவபெருமானது நண்பர். அவரது செயல்கள் அனைத்திற்கும் இவரே அதிகாரி. பார்வதியின் கணவரும் உன் மருமகனுமான சிவனோ இவரைவிடப் பன்மடங்கு உயர்ந்தவர். அவரது அழகை என்னால் வர்ணிக்க இயலாது. அவர் அனைத்து பிரும்மாண்டங்களுக்கும் அதிபதி, சர்வசேன், சுயம்பிரகாசரான பரம்பொருள்” என்று பதில் கூறினாய்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! நீ கூறியதைக் கேட்ட மேனை, ‘அனைத்து லட்சணங்களையும் கொண்ட உமாதேவியை அனைத்துச் செல்வங்களையும் பெற்றவளாகவும், சௌபாக்கியங்கள் நிறைந்தவளாகவும், முன் மூன்று குலங்களுக்கும் இன்பத்தை அளிப்பவளாகவும் இருக்கப் போகிறாள்’ என்று நினைத்து மகிழ்ந்தாள். தன் பெரும்பேற்றை நினைத்து நினைத்து மகிழ்ந்த மேனை பின்வருமாறு கூறுகிறாள்.

மேனை கூறுகிறாள்—— “பார்வதியைப் பெற்றெடுத்ததால் இப்பொழுது நானே பெறற்கரிய பேறு பெற்றவள். என் மணாளரான இமவானும் பாக்கியம் செய்தவர். எனது எல்லாமே பேறுபெற்றவையே. ஒளி படைத்த எந்தெந்த தேவர்களையும், அவர்களது தலைவர்களையும் நான் கண்டேனோ, அவ்வளவு பேருக்கும் ஒரே தலைவரான சிவபெருமானன்றோ, என் மகள் பார்வதியின் கணவராக வரப்போகிறார். அவளது சௌபாக்கியத்தை வர்ணிக்க வாயுண்டோ? சிவபிரானை மணாளராகப் பெறப் போகும் பார்வதியின் சௌபாக்கியத்தை நூறு வருடங்கள் சொன்னாலும் வாய் மாளாது.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! மேனை இவ்வாறு மனம் மகிழச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கையில் திருவிளையாடல்கள் புரியும் சிவபெருமான் எதிரே வந்துவிட்டார். அவரது கணங்களோ அற்புதமாகவும், மேனையின் செருக்கைத் தொலைப்பதாகவும் இருந்தது. தான் மாயைக்கு ஆட்படாதவர், மாறுபாடற்றவர் என்பதைக் காட்டிக் கொண்டே அங்கு வந்தார். அவர் அருகில் வந்ததறிந்த நீ, சிவையை மணக்கப் போகும் சிவபெருமானை மேனைக்குக் காட்டி, “அழகுள்ளவளே! இதோ பார். எவரை மணாளராகப் பெற உன் மகள் பார்வதீ கடுந்தவம் இயற்றினாளோ, அந்தச் சிவபெருமான் இவர்தான்” என்று கூறினாய்.

நீ இவ்வாறு கூறவே, மேனை அழகிற்கழகென விளங்கும் சிவபெருமானைக் கண்டாள். அவரும் அவருடைய பணியாட்களும் அழகே. இதற்குள் ஸ்ரீருத்ரனது அற்புதமான சேனையும் அங்கு வந்துற்றது; அது பூதப்பிரேத கணங்கள் நிறைந்தது. சிலர் சூறாவளிக்காற்று போன்ற மேனியர்; அசையும் கொடிகளது சத்தம் போன்று சத்தமிடுபவர்கள். சிலர் முகம் கோணலானது; சிலர் உருவமோ குரூபமானது; சிலர் விகாரமான உருவம் கொண்டவர்; சிலர் முகமோ தாடி மீசையுடன்; சிலர் முடவர்; சிலர் குருடர்; சிலர் கையில் காலதண்டமும் பாசக்கயிறும்; சிலர் கையில் உலக்கை; சிலர் தம் வாகனங்களின் பின்புறம் அமர்ந்திருந்து பின்புறமாக ஒட்டுகின்றனர்; சிலர் கொம்பு, சிலர் டமருகம், சிலர் கோமுகம் (பேரி) வாசிக்கின்றனர். சில கணங்களுக்கு முகமே இல்லை; சிலர் முகம் முதுகுப்புறம்; சிலருக்கோ பல முகங்கள்; சிலருக்குக் கைகளே இல்லை; சிலருக்குக் கைகள் திரும்பியிருந்தன; சிலருக்குப் பலப்பல கைகள்; சிலருக்குக் கண்களில்லை எனில் சிலருக்குப் பல கண்கள்; சிலருக்குத் தலையே இல்லை; சிலருக்கோ விகாரமான தலை; சிலருக்குக் காதில்லை; பலருக்குப் பலப்பல காதுகள் — இவ்வாறு சிவகணங்களனைத்தும் பலப்பல வேடம், ஆபரணம் பூண்டிருந்தன.

விரூபமான அந்தச் சிவகணங்களோ பெருவீரர்களாகவும் பயங்கரமானவர்களாகவும் இருந்தனர். அவை எண்ணிலடங்கா. முனிவரே! நீ உன் விரலால் ருத்ரகணங்களைச் சுட்டிக்காட்டி மேனையிடம், “தேவீ! நீ முதலில் ருத்ர கணங்களைப் பார். பின்பு, சிவபெருமானைத் தரிசிப்பாய்” என்று கூறினாய். எண்ணிலடங்கா பூதப்பிரேத கணங்களைக் கண்ட மேனை பயத்தில் கலங்கினாள். குணங்களைக் கடந்தவராயினும் நிறைகுணத்தவராக ரிஷபத்தில் ஏறி, அக்கணங்களின் நடுவே வந்தார் சிவனார். அவருக்கு ஐந்து திருமுகங்கள்; ஒவ்வொரு முகத்திலும் மூன்றுமூன்று திருக்கண்கள். மேனி முழுவதும் சாம்பற்பூச்சு. அதுவே அவருக்கு ஆபரணமாயிற்று. தலையிலே சடைமுடி; திருமுடியில் சந்திரன்; பத்து திருக்கரங்கள். அவற்றில் பிரும்மகபாலம், பினாகம் என்னும் மழு, முத்தலைச்சூலம். பயங்கரமான கண்கள். விகாரமான திருமேனி. அரையில் புலித்தோல். மேலாடை யானைத்தோல். இதைக் கண்ட பார்வதியின் தாய் மிகவும் பயந்தாள், திடுக்கிட்டாள், திகைத்தாள், கலங்கி நடுங்கினாள். அவளுக்குத் தலைசுற்றியது. இந்நிலையில் நீ மேனையிடம், “அம்மா! இவர்தான் சிவபெருமான்” என்று சுட்டிக்காட்டினாய். இதைக் கேட்ட கற்பரசியான மேனை துன்பம் தாளாமல் பெருங்காற்றில் ஆடி வளைந்துவிழும் கொடியைப்போல தரையில் விழுந்தாள். “இது என்ன விகாரமான உருவம்? நான், என் மூடத்தனத்தினால் வஞ்சிக்கப்பட்டேனே” என்று கதறியவாறு மூர்ச்சையானாள். பின்பு தோழிகளும் பணிப்பெண்களும் உரிய உபசாரங்கள் செய்ய மலையரசனின் மனைவியான மேனை மெதுவாகத் தன் நினைவிற்கு வந்தாள்.

அத்தியாயம் : நாற்பத்து நான்கு

மேனை புலம்புதல்; சிவையின் திருமணத்தை மறுத்தல்; ஸ்ரீஹரி அவளுக்கு அறிவுரை கூறுதல்; சிவன் அழகனாக இருப்பின் தன் பெண்ணைத் தர ஒப்புதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! மயக்கம் தெளிந்ததும் மேனை துக்கம் தாளாது புலம்பி அழுது திருமணத்திற்குத் தடை கூறி, முதலில் தன் பிள்ளைகளை நிந்தித்துப் பின் தன்னையும் தன் மகளையும் ஏசலானாள்.

மேனை கூறுகிறாள்—— “முனிவரே! நீங்கள் முதலில் என்ன கூறினீர்கள்? ‘பார்வதீ சிவனைத்தான் மணாளராக ஏற்பாள்’ என்றுதானே. பின்பு என் பதியையும் ‘நீ செய்யவேண்டியது இதுதான்’ என்று கூறி, அவரையும் ஆராதனை, பூஜை என்று அதில் ஈடுபடச் செய்தீர். இப்பொழுதுதான் அதற்கான உண்மை பயன் (விபரீதமும் அனர்த்தமும்) தெரிந்துவிட்டதே. தீயபுத்தி கொண்ட தேவரிஷியே! உன்னால் ஏமாற்றப்பட்டேனே! என் மகளோ முனிவர்கட்கும் இயலாத கடுந்தவம் இயற்றினாள். அதற்கான பலன் இதோ. பார்ப்பவர்கள் கண்கள்கூட கலங்கும். அந்தோ! நான் என்ன செய்வேன்? எங்கே போவேன்? என் துன்பத்தைத் துடைக்க யார் இருக்கிறார்கள்? என் குலமும் கெட்டு, நானும் கெட்டேன். அந்த சப்தரிஷிகள் எங்கே சென்றார்கள்? கண்களில்பட்டால் அவர்களது தாடி—மீசையைப் பிடுங்கிவிடுவேன். வசிஷ்டரின் மனைவியான அருந்ததியும் தீயவள்தான். இத்திருமணத்திற்கென அவளன்றோ தானாக முன் வந்தவள். யார் யாருடைய தவறினால் இப்பொழுது எனது எதுவெல்லாம் அழிந்ததோ தெரியவில்லையே?”

இவ்வாறு கூறிய மேனை, தன் மகள் பார்வதியைப் பார்த்துக் கடுஞ்சொற்களை உதிர்க்கலானாள்—— “அடியே! துஷ்டப் பெண்ணே! எனக்குத் துன்பம் தருமாறு நீ என்ன காரியம் செய்தாய்? கொடியவளான நீயே பொன் தந்து பித்தளை வாங்கினாயே. சந்தனத்திற்குப் பதில் சேற்றையன்றோ உடலில் பூசிக் கொண்டாய். அந்தோ பரிதாபம். அன்னப்பேடையை விட்டுக் கூட்டில் காக்கையை அன்றோ பிடித்து வைத்துக் கொண்டாய். கங்கை நீரை விடுத்துக் குளத்து நீரைக் குடிக்கிறாயே. வெளிச்சம் வேண்டுமென்பதற்காகச் சூரியனை விடுத்து, மின்மினிப் பூச்சியைப் பற்றினாயே. அரிசியை விடுத்துத் தவிட்டைத் தின்கிறாய். நெய்யை விடுத்து விளக்கெண்ணெயை ஆவலோடு குடிக்கிறாயே. சிங்கத்தை விட்டுக் குள்ளநரியை நேசிக்கிறாய். இறைவனைப் பற்றிய பிரும்மவித்யையை விடுத்துத் தீயகதைகளைக் கேட்கிறாய். குழந்தாய்! மங்களமும் புகழும் தரும் வீட்டிலுள்ள நல்ல திருநீற்றை ஒதுக்கிவிட்டு, சிதையிலுள்ள அமங்களமான சாம்பலைத் தன் முந்தாணையில் முடிந்து கொள்கிறாயே! எப்படி என்கிறாயா? எத்தனை எத்தனை தேவர்கள், ஸ்ரீவிஷ்ணு முதலிய பரமேசுவரர்கள் இருக்க அவர்களை ஒதுக்கித் தள்ளிவிட்டு, உன் தவறான புத்தியினால் சிவனை மணக்கக் கடுந்தவம் புரிந்தாயே. உன் புத்தி, உன் தவம், உன் ஒழுக்கம், உன் நன்னடத்தை எல்லாம் வீண். அவற்றால் என்ன பயன்?

உன்னைத் தவம் செய்யச் சொன்னாரே அந்த நாரதர், உனக்கு உதவியாக இருந்த அவ்விரு தோழிகள், இவர்களையெல்லாம்தான் நிந்திக்க வேண்டும். உன்னைப் பெற்றெடுத்த தாய்—தந்தையர்களான எங்களையும்தான் நிந்திக்கவேண்டும். நாரதா! உன் புத்தியைச் சொல்ல வேண்டுமே. அந்த சப்தரிஷிகள் நற்புத்தி புகட்டினார்களே, அவர்களையும்தான் திட்டித் தீர்க்கவேண்டும். உன் குலம், உன் செயல், உன் புத்திகூர்மை, மேலும் நீ செய்த செயல்கள் எல்லாவற்றையும் நிந்திக்கத்தான் வேண்டும். என் வீட்டிற்கே எரியிட்டாயே. இதுதான் எனது மரணம். மலையரசனான இமவான் இனி என் முகத்தில் முழிக்க வேண்டாம். இவர்களனைவரும் சேர்ந்து சாதித்ததுதான் என்ன? என் குலத்தை அழித்ததுதான் மிச்சம். நான் மலடியாகவே இருந்திருக்கலாமே. என் வயிற்றில்தான் இவள் பிறக்க வேண்டுமா? பிறந்ததுமே இவள் இறந்திருக்கலாம். அரக்கர்களாவது இவளை விண்ணிற்கு எடுத்துச் சென்று சாப்பிட்டிருக்கக் கூடாதா? பார்வதீ! இப்பொழுது உன் தலையை வெட்டிவிடலாம். ஆனால், இவ்வுடலால் யாது பயன்? அந்தோ! உன்னைவிட்டுத்தான் நான் எங்கே போவது? என் ஜன்மமே வீணாயிற்றே.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! இவ்வாறு திட்டித் தீர்த்த மேனை மூர்ச்சித்துத் தரையில் சாய்ந்தாள். சினமும் சோகமும் சூழ்ந்ததால் கலங்கிய அவள் தன் கணவரிடம் செல்லவில்லை. அப்பொழுது எல்லா தேவர்களும் அவளிடம் வந்தனர். முதலில் வந்தது நான்தான். என்னைக் கண்டவுடன் நீ மேனையிடம் கூறலானாய்.

நாரதர் கூறுகிறார்—— “கற்பரசியே! உண்மையை நீ அறிந்திலை. உண்மையில் சிவனது திருமேனி அளவிடற்கரிய அழகு படைத்தது. திருவிளையாடல் புரிவதற்காக இவ்வாறு திருமேனி தாங்கினாரேயன்றி, உண்மையில் இது இவரது ரூபமில்லை. ஆகவே, சினத்தை விடுத்து நிம்மதியாக இரு; பிடிவாதத்தை விடு; திருமணத்திற்கான காரியங்களைச் செய். சிவையை சிவனது திருக்கரங்களில் ஒப்படைத்துவிடு.” இதைக் கேட்ட மேனை, “நாரதா! எழுந்திரு! இங்கிருந்து ஓடிவிடு. நீ தீயவர்களுக்குத் தலைவன்தானே. அற்ப புத்திக்காரன் நீ” என்று கடிந்து கொண்டாள். மேனை இவ்வாறு கூறவே, என்னோடு இந்திரன் முதலிய எண்டிசை பாலகர்களும் மற்ற தேவர்களும் அங்கு வந்து, “பித்ருக்களின் மகளே! மேனையே! நாங்கள் கூறுவதை அமைதியாகக் கேள். இந்த சிவன் எல்லோரையும்விட மிகமிக உயர்ந்தவர். அனைவருக்கும் உயர்ந்த சுகமான முக்தியை அளிப்பவர். உனது மகளது கடுந்தவத்தைக் கண்டு மனமிரங்கியே அடியார்க்கெளியரான சிவப்பரம்பொருள் அவளுக்குக் காட்சியளித்து உயர்ந்த வரமும் அளித்துள்ளார்” என்று கூறினர்.

இதைச் செவிமடுத்த மேனை தேவர்களிடம், “சிவனது ரூபம் மிகமிக பயங்கரமாகவுள்ளது. நான் என் மகளை அவருக்குத் தரமாட்டேன். நீங்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி என் மகளின் இவ்வழகிய திருமேனியை வீணடிக்க ஏன் முயற்சிக்கிறீர்களோ? தெரியவில்லை” என்று கூறி கதறியழுதாள்.

முனிவரே! இவ்வாறு அவள் கூறவே, வசிஷ்டர் முதலிய ஏழு ரிஷிகளும் அங்கு வந்து, “மேனையே! நீ, பித்ருதேவர்களின் மகள்; இமவானின் மனைவி. உன் விருப்பத்தை நிறைவேற்றி வைக்கத்தான் நாங்கள் வந்தோம். உரியதும், உனக்கு நன்மையளிப்பதுமான செயலை, உனது வீண்பிடிவாதத்தினால் தவறாக நாங்கள் எவ்வாறு நினைக்க முடியும்? சிவபெருமானை தரிசிப்பதே பெரும்பேறு. அவரே பிக்ஷை கேட்பவராக உனது திருமாளிகைக்கு வந்தாரே (அது போதாதா?)” என்று கூறினர்.

அவர்கள் இவ்வாறு கூறிய போதும் அறிவுமழுங்கிய மேனை, அவர்களது சொல் பொய்யானது என எண்ணி, கோபத்தோடு மேலும் கூறலானாள்—— “நான், என் பெண்ணைத் துண்டுதுண்டாக வாள் கொண்டு வெட்டினாலும் வெட்டுவேன். ஆனால், சிவனுக்கு மட்டும் தரமாட்டேன். எல்லோரும் இங்கிருந்து விலகிச் செல்லுங்கள். என்னிடம் எவரும் வரவேண்டாம்.”

கலங்கிய மனத்தளான மேனை அழுது புலம்பி மௌனமானாள். இதனால் அங்கு பெரும் பரபரப்பு ஏற்பட்டது. அப்பொழுது மனக்கலக்கம் கொண்ட இமவானும் அங்கு வந்து அன்போடு மேனைக்கு உண்மையை உணர்த்தலானான்.

இமவான் கூறுகிறான்—— “அன்பானவளே! மேனையே! நான் சொல்வதைக் கேள். நீ ஏன் இப்படிக் கலங்குகிறாய்? எந்தெந்த மகான்களெல்லாம் உன் வீடுதேடி வந்துள்ளனர், பார்த்தாயா? அவர்களை நீ ஏன் நிந்திக்கிறாய்? சிவபெருமானை நீ அறியவில்லையா? சிவபெருமானுக்கோ பற்பல திருமேனிகள். அப்படியிருக்க, இந்த விரூபத்தைக் கண்டு ஏன் பயப்படுகிறாய்? சிவபெருமானை நான் நன்கறிவேன். அவரன்றோ அனைவரையும் காப்பவர். அவரைப் பூஜிக்கத்தக்கவர்கள் பல பேர்களுண்டு. ஆனால், இவர்தான் அனைவரினும் மேம்பட்டவர். அருள்பவரும் அழிப்பவரும் இவர்தானே. அன்பே! நீ பாவமறியாதவள்; பிடிவாதத்தையும் மனவருத்தத்தையும் விட்டொழி. பதிவிரதையே! எழுந்திரு. காரியங்களை விரைவாகச் செய். விரூபம் எடுத்த அந்தச் சிவபிரான் முதன்முதலில் நம் வீடு தேடி வந்துள்ளார். அவரோ பலவாறான திருவிளையாடல்கள் புரிபவர். அவரை உனக்கு அறிமுகம் செய்து வைக்கிறேன். அவரது பெருமைகளைக் கண்டும் கேட்டும் உணர்ந்தும்தானே, நானும் நீயும் அவருக்கு நம் பெண்ணைத் திருமணம் செய்துதர ஒத்துக் கொண்டோம். அன்பே! அந்த நம் சொல்லையே உறுதியாகக் கொண்டு இப்பொழுது அதை நிறைவேற்றுவோம்.”

இதைக் கேட்ட பார்வதியின் தாயான மேனை இமவானிடம் மேலும் கூறலானாள்—— “நாதா! நான் சொல்வதுபோல் செய்யுங்கள். நீங்கள் உங்கள் மகளின் கழுத்தில் கயிற்றைக் கட்டி, இம்மலையிலிருந்து கீழே உருட்டிவிடுங்கள். ஆனால், சிவனது கையில் இவளைத் தராதீர்கள். இல்லையேல், இவளைக் கருணையின்றிக் கடலில் மூழ்கடித்துவிடுங்கள். மலையரசே! இதனால், உங்களுக்கு மனநிம்மதி கிட்டும். நீங்கள் உங்கள் மகளைக் குரூபியான சிவனுக்கு மணம் முடிப்பதானால், நான் என்னுயிரை மாய்த்துக் கொள்வேன்.”

மேனை இவ்வாறு பிடிவாதமாகக் கூறவே, பார்வதீபிராட்டி அங்கு வந்து இனிய வார்த்தைகளால் கூறலானாள்—— “தாயே! நேர்மையான உன் மனது எப்பொழுது எப்படி இவ்வாறு தவறாக மாறியது? நீ அறநெறி தவறாதவளன்றோ. இப்பொழுது எப்படி தர்மநெறியை உதறித் தள்ளுகிறாய்? அனைத்து ஜீவராசிகளையும் படைத்தருளுபவர் இவர். இவர் ஒப்பார் மிக்கார் இல்லாதவர். இவர் அழகர், இன்பமளிப்பவர் என்கின்றன வேதங்கள். தேவர்களுக்கெல்லாம் பெருந்தேவர் இவரே. நன்மையே செய்பவர், சுயம்பிரகாசர். இவருக்கோ பல்லாயிரம் திருநாமாக்களும் திருமேனிகளும். ஸ்ரீமந்நாராயணரும் பிரும்மதேவரும் இவருக்குப் பணிவிடை புரிகிறார்கள். அனைத்திற்கும் இவரே ஆதாரம். படைத்துக் காத்து அழிப்பவர்; ஒப்பற்ற தலைவர். விகாரம் இவரிடம் எவ்வாறு வரும்? மும்மூர்த்திகளுக்கும் இவரே சுவாமி; அழிவற்றவர்; முன்னைப்பழம் பொருட்கும் முன்னைப்பழம் பொருள். இவருக்காகவே தேவர்களனைவரும் அடியார்களாக உனது அரண்மனைக்கு வந்துள்ளனர். மேலும் விழா எடுத்துள்ளனர். இதைவிட மகிழ்ச்சியளிக்கும் செய்தி வேறென்ன இருக்க முடியும்? ஆகவே எழுந்திரு. பிறவிப்பயனைப் பெற்றுக் கொள். என்னைச் சிவபெருமானுக்குத் திருமணம் செய்து வைத்து, உன் இல்லற வாழ்வைப் பயனுடையதாக்கிக் கொள். தாயே! சிவபெருமானுக்குப் பணிவிடை செய்ய என்னை அர்ப்பணித்துக் கொள். இதை நானாகத்தான் சொல்கிறேன். எனது வேண்டுகோளை ஏற்றுக் கொள். நீ இவருக்கு என்னை மணம் முடிக்கவில்லையெனில் நான் வேறு எவரையும் மணந்து கொள்ள மாட்டேன். சிங்கத்திற்கான உணவைப் பிறரை ஏமாற்றும் நரிக்குத் தரலாமா? நான் உடல், பொருள், ஆவி மூன்றினாலும் சிவனையேதான் வரித்துள்ளேன். இனி உன் விருப்பம் போல் செய்யலாம்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! பார்வதீதேவி கூறியதைக் கேட்ட இமவான் மனைவி மேனை மிகுந்த கோபம் கொண்டு பார்வதியை மிரட்டித் திட்டியவண்ணம் மேலும் அழத் தொடங்கினாள். பின், நானும் ஸநகாதி முனிவர்களும் மேனைக்குப் பலவாறு அறிவுறுத்தினோம். ஆனால், அவளோ எதையும் கேட்காமல் எங்களை அதட்டினாள். இதற்கிடையில் அவளது உறுதியான பிடிவாதத்தைக் கேட்டு, சிவபெருமானது அன்பரான ஸ்ரீவிஷ்ணு வேகமாக அங்கு வந்து அறிவுரை கூறலானார்.

ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு கூறுகிறார்—— “தேவி! நீ பித்ருதேவர்களின் மானசீகமான மகள். அவர்களுக்கு மிகவும் பிரியமானவள். மேலும் இமவானது மனைவி. நற்குணங்களுக்குக் கொள்ளிடம். பிரும்மதேவரின் உயர்ந்த நற்குடிப் பிறப்பில் தோன்றியவள். உலகில் உனது உற்றாரும் அதேபோலத்தான். நீ புண்ணியம் செய்தவள். நான் உனக்கென்ன கூறுவது? நீ தர்மத்திற்கு ஆணிவேர். அப்படியிருக்க, தர்மநெறியை எப்படிப் புறக்கணிக்கிறாய்? நீயே சிந்தித்துப் பார், போதும். நானோ, பிரும்மாவோ, தேவர்களோ, ரிஷிகளோ, உனக்கு மாறாக ஏன் சொல்கிறோம்? நீ சிவபெருமானை நன்கு அறியமாட்டாய். அவர் நிர்குணரும் ஸகுணரும் குரூபியும் சுரூபியும் ஆவார்; எல்லோராலும் வணங்கத்தக்கவர்; அடியார்களின் புகலிடம். மூலப்பிரகிருதி ரூபியான தேவியை (ஈசுவரியை)ப் படைத்து, அவளதருகில் புருஷோத்தமனான ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவைப் படைத்து அமர்த்தினார். அவர்களிடமிருந்துதான் குணங்களின் சொரூபராக நானும் பிரும்மதேவரும் படைக்கப்பட்டோம். பின் உலகநலனுக்காக, தானே ருத்ர ரூபராகத் தோன்றினார். பின் வேதங்கள், தேவர்கள், கண்களால் பார்க்கப்படும் அசையும்—அசையாதனவான அனைத்துலகங்கள் எல்லாம் அவரிடமிருந்துதான் தோன்றின.

அவரது திருமேனி இப்படித்தான் என நிச்சயமாகக் கூறத் தெரிந்தவர் யார்? யார்தான் அவரது ரூபத்தை அறிந்தவர்? நானும் பிரும்மாவுமே அவரது அடிமுடி தேடிக் காணவில்லையே. அப்படியிருக்க, பிறர் அவரது எல்லையை எவ்வாறு காணவியலும்? சிறு புழுபூச்சி முதல் பிரும்மதேவர் வரை காணப்படும் இவ்வுலகம் அனைத்தும் சிவனது திருமேனியே. இதை நீ தெரிந்துகொள். இதில் வேறு மாதிரி சிந்திக்க வழியில்லை. அவரே ஏதோ திருவிளையாடல் புரிய எண்ணி, இத்திருமேனியில் தோன்றியுள்ளார். பார்வதியின் கடுந்தவப் பெருமையால் உன் வீட்டுவாசலுக்கு வந்துள்ளார். ஆகவே, இமவான் மடந்தையே! நீ வருத்தம் விடுத்துச் சிவனைத் துதி. இதனால் உனக்குப் பேரானந்தம் பெறலாகும். உனது வருத்தமனைத்தும் தொலையும்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு இவ்வாறு அறிவுறுத்தவே மேனையின் மனம் சற்று தெளிந்தது. ஆனாலும் சிவனுக்குப் பெண் தருவதை மறுப்பதில் உறுதியாக இருந்தாள். சிவமாயையில் மயங்கியதாலன்றோ அவள் இவ்வாறு பிடிவாதம் பிடித்தாள். அறிவு வந்துற்றதும் மேனை சிவபெருமானின் பெருமையை ஒத்துக் கொண்டாள். ஸ்ரீஹரியிடம் கூறவும் முற்பட்டாள்—— “சிவபெருமான் நல்ல அழகிய திருமேனியுடன் வந்தால் நான் என் பெண்ணைத் திருமணம் செய்துதர இயலும். இல்லையேல் கோடி உபாயம் செய்தாலும் தரமாட்டேன். இதுவே எனது உண்மையான உறுதியான முடிவு எனக் கொள்க.”

உயர்ந்த கொள்கைகளைக் கடைப்பிடித்தொழுகும் மேனை சிவபெருமானது திருவுள்ளப்படி இவ்வாறு கூறி மௌனமானாள். அனைவரையும் மயக்கி நிற்கும் சிவபெருமானது மாயையின் பெருமையே பெருமை.

அத்தியாயம் : நாற்பத்தைந்து

சிவபெருமான் அழகிய திருமேனி ஏற்றல்; மேனை மகிழ்தல்; நகரப்பெண்டிர் சிவதரிசனம் செய்து பிறவிப்பயன் பெற்றதாக மகிழ்தல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு கூற ஸ்ரீசிவபெருமானுக்கு அனுகூலம் செய்ய, நீ உடனே அவர் இருக்குமிடம் சென்றாய். தேவர்களது விருப்பத்தை நிறைவேற்றித் தர மனம் கொண்ட நீ, சிவபெருமானைப் பலவாறு துதித்துப் போற்றவே, அதைச் செவியுற்ற சிவப்பரம்பொருள் அழகும் அற்புதமும் கொண்ட ஒரு தெய்விகத் திருமேனியை ஏற்றார். இது அவரது கருணையுள்ளத்தையல்லவா காட்டுகிறது! பரமசிவனாரது அச்சுந்தரத் திருமேனி ஆயிரமாயிரம் மன்மதர்களையும் விஞ்சுவதாகவும், ‘அழகிற்கெல்லாம் இதுதான் இருப்பிடமோ!’ என்னுமாப்போலும் இருந்தது. இதைக் கண்டு மகிழ்ந்த நீ அனைவரும் சூழ இருக்கும் மேனையிடம் சென்றாய்.

அங்கு சென்ற நீ, “அகன்ற கண்களுடைய மேனையே! சிவபெருமானுடைய இவ்வழகிய திருமேனியைத் தரிசனம் செய். கருணையே திருமேனியான சிவபெருமான் உனக்காகவே கருணை கொண்டு இத்தெய்வத் திருமேனியை ஏற்றுள்ளார்” என்று கூறினாய்.

நீ கூறியதைக் கேட்ட இமவான் மடந்தை மேனை வியப்பில் திகைத்தாள். பரம ஆனந்தத்தைத் தரும் சிவபெருமானது அவ்வழகிய திருமேனியைக் கண்டாள். அத்திருமேனியோ கோடி சூரியப்பிரகாசம்; திருவடி முதல் திருமுடி வரை அழகோ அழகு; ஆடையோ பொன்னாடை; ஆபரணங்களோ பலப்பல; தெளிவானது; வாயிலே அழகிய புன்சிரிப்பு; மனங்கவர் அழகான காந்தி; வெண்ணிறம்; ஒளிக்கும் ஒளியானது; தலையிலே சந்திரகலை; விஷ்ணு முதலிய தேவர்கள் மகிழ்ச்சியோடு அவருக்குப் பணிவிடை செய்கிறார்கள். சூரியதேவன் வெண்கொற்றக்குடையைத் தாங்கியுள்ளார். சந்திரனே முகுடமாகச் சிரசை அலங்கரிக்கிறான். இவற்றால் இறைவனது அழகு மேலும் உயர்ந்தது. அவரது வாகனமான நந்தியெம்பெருமானும் பலவாறான ஆபரணங்கள் அணிந்து அழகாக இருந்தார். அவ்வழகை வர்ணிக்க வார்த்தை இல்லை. கங்கையும் யமுனையும் கவரி வீசினார்கள். எண்வகை சித்திகளும் நர்த்தனம் செய்தனர். நானும், ஸ்ரீமந்நாராயணரும், இந்திரன் முதலிய தேவர்களும் நன்கலங்கரித்துக் கொண்டு சிவபெருமானோடு சென்றோம். சிவபெருமானது சிவகணங்கள், தங்களை நன்கலங்கரித்துக் கொண்டு சிவபெருமானுக்கு முன் ஆனந்தமாகச் சென்றனர்.

சித்தர்கள், உபதேவர்கள், ரிஷி முனிவர்கள், மற்றுமுள்ளோர் மனமகிழ்ச்சியோடு அவரோடு சென்றனர். இதேபோல சகல தேவர்களும் தங்கள் தங்கள் மனைவிமார்களுடன் நன்கலங்கரித்துக் கொண்டு சிவப்பரம்பொருளின் பெருமைகளைப் பாடிக் கொண்டு முன் சென்றனர். விசுவாவசு முதலிய கந்தர்வர்களும் அப்சரப் பெண்டிர்களும் சிவபெருமானது திருவிளையாடல்களையும் பெருமைகளையும் உரக்கப் பாடியவண்ணம் சென்றனர். சிவபெருமான் இமவானது நகரத் தோரணவாயிலருகில் வரும்போது இவ்வாறு பெருத்ததொரு திருவிழா நடந்தது.

முனிவரே! இச்சமயத்தில் சிவபெருமானது அழகுக்கழகை வர்ணிக்க எவரால்தான் ஆகும்? சொற்கள் இருந்தாலல்லவோ வர்ணிக்க. இவ்வாறு சொல்லுக்கடங்கா அழகுடன் வரும் சிவனைக் கண்ட மேனை ஒரு நொடி சித்திரப்பதுமையென நின்றாள். பின்பு சமாளித்துக் கொண்டு, “மகேசா! என் பெண் மிகவும் கொடுத்து வைத்தவள். கடுந்தவம் செய்து அதன் பயனாக இன்று தங்களை என் வீட்டிற்கு வருமாறு செய்துவிட்டாள். முதலில் தங்களை நான் பலவாறாக நிந்தித்தேன். தாங்களோ என் மகள் பார்வதியை மணக்கப் போகிறவர். ஆகவே, தாங்கள் என் புன்சொற்களை மகிழ்ச்சியோடு மன்னித்தருள வேண்டும்” என்று வேண்டினாள்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு பிறைசூடிய பெருமானை வணங்கி வேண்டிய இமவான் மனைவி மேனை இருகைகளையும் கூப்பித் தொழுது நாணம் மிகத் தலைகுனிந்து நின்றாள். இதற்குள் நகர மக்களும் பெண்டிரும் சிவனைக் காண ஆவல் கொண்டு தங்கள் வேலைகளைத் துறந்து அங்கு வந்துற்றனர். நீராடிக் கொண்டிருந்த சிலர் திருமஞ்சனத்தூளை அப்படியே கையிலே ஏந்தியவண்ணம் வந்துற்றனர். கணவருக்கு விசிறி வீசிக் கொண்டிருந்தவள் அப்படியே விசிறியோட வந்தாள். பால் குடித்துக் கொண்டிருந்த குழந்தையைக் கீழே கிடத்தி விட்டு வந்தாள், மற்றொருத்தி. ஆடைகளை மாற்றி உடுத்திக் கொண்டு வந்தவர் சிலர். கணவருக்கு உண்டி பரிமாறிக் கொண்டிருந்தவள் அதை விடுத்து வந்தாள். கண்களுக்கு மை தீட்டிக் கொண்டிருந்தவள் பாதியிலேயே வந்துவிட்டாள். வந்தவர்கள் சிவபெருமானது திருமேனியழகைக் கண்டு பதுமை என நின்றார்கள். அழகைக் கண்டு மகிழ்ச்சி பொங்கி நிற்கும் அம்மாதரசிகள், சிவபெருமானது மனங்கவர் அவ்வழகிய திருமேனியைத் தங்கள் இதயச்சிறையில் சிறைபிடித்துக் கூறலாயினர்.

நகரப் பெண்டிர்கள் கூறுகிறார்கள்—— “இமவானது நகரத்தில் வசிக்கும் நமது கண்கள் இன்றுதான் அதன் பயனைப் பெற்றன. இவ்வழகிய திருமேனியைக் கண்டவர்களது பிறவி பயனுற்றதாகியது. பாவங்களனைத்தையும் தீயினில் தூசாக்கும் சிவதரிசனம் இன்று பெற்றோமே. நம் பிறவியும் நமது செயல்களும் இன்றே பெறற்கரிய பயனுடைத்தாயின. பார்வதீ செய்த கடுந்தவம், அவளது விருப்பத்தை முற்றிலுமாக முடித்து வைத்தது. சிவனை மணாளராகப் பெற்ற அவளன்றோ பிறவிப்பயனைப் பெற்றவள்; செய்வன திருந்தச் செய்தவள்; பேறு பெற்றவள். பிரும்மதேவர், சிவனாரையும் பார்வதியையும் ஒன்றுசேர்க்கவில்லையெனில் அவரது முயற்சிகள் அனைத்தும் விழலுக்கிறைத்த நீராகும். உத்தமமான இவ்விருவரையும் இணைத்ததால் பிரும்மதேவர் ஓர் உயரிய நற்காரியம் செய்தவராகிறார். இதனால் அனைவரது காரியங்களும் பயனுடையதாக ஆகிறது. தவத்தாலன்றிச் சிவதரிசனம் கிடைக்கப் பெறுமோ, நம்மவரான மனிதர்களுக்கு? அவரைத் தரிசித்ததாலேயே நாம் பிறவிப் பயனைப் பெற்றுவிட்டோம். சிவதரிசனம் பெற்ற அனைவரும் இன்று பெரியவர்களே. பெண்டிரான நாம் அனைவரும் பெறற்கரிய பேறு பெற்றோம்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! இவ்வாறு கூறிய அப்பெண்டிரெல்லாம் நறுமணச் சந்தனமும் அட்சதையும் கொண்டு சிவபூஜை செய்தனர். நெல், பொரிகளைத் தூவி மகிழ்ந்தனர். மேனையைச் சுற்றி நிற்கும் அவர்கள் மேனை மற்றும் பார்வதியின் பெறற்கரிய பெரும்பேற்றைப் புகழ்ந்து பாடினர். முனிவரே! இவ்விதம் பெண்டிர்கள் பேசிய மங்கல மொழிகளைக் கேட்டு ஸ்ரீவிஷ்ணு முதலிய தேவர்களும் சிவபெருமானும் பெரிதும் மகிழ்ந்தனர்.

அத்தியாயம் : நாற்பத்தாறு

தோரணவாயிலில் மேனை மணமகன் சிவபெருமானை வரவேற்றல்; பெண்கள் மணமகனைப் புகழ்தல்; பார்வதீபிராட்டி அம்பிகையைப் பூஜிக்கச் செல்லுதல்; பார்வதியின் அழகு கண்டு சிவபெருமானும் தேவர்களும் மகிழ்தல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! இப்பொழுது சிவபெருமான் தேவர்கள், சிவகணங்கள் மற்றுமுள்ளோர் சூழ, கோலாகலமாக இமவானது அரண்மனை நோக்கிச் சென்றார். இமவானது மனைவி மேனை மற்ற பெண்டிர்களுடன் உள்ளே சென்று சிவபெருமானுக்கு ஆரத்தி எடுப்பதற்காக விளக்குகள் வைத்து அலங்கரிக்கப்பட்ட தாம்பாளத்தை எடுத்துக் கொண்டு, முனிவர் பெண்டிர்கள் மற்றுமுள்ள நகரத்துப் பெண்டிர்கள் சூழ மரியாதையோடு தோரணவாயிலுக்கு வந்தாள். வந்தவள் தேவர்கள் சேவிக்க நிற்கும் தன் மகள் பார்வதியின் கணவரான சிவபெருமானை அன்பொழுகக் கண்டாள். அவருடைய திருமேனியழகோ சண்பகப்பூப்போலப் பொன்னிறமாக இருந்தது. ஒரே ஒரு திருமுகம்; முக்கண்கள்; அழகிய திருமுகத்தில் புன்னகை தவழ்ந்தது; இரத்தினமும் பொன்னும் கொண்டு அலங்காரம்; கழுத்தில் மாலதீ மாலை; தலையிலே நவரத்தின கிரீடம்; அதனால் திருமுகம் மேலும் ஒளிர்ந்தது.

கைகளிலே அழகிய வளையல்களும் தோள்வளையங்களும் (வங்கிகள்); அரையிலே தீப்பிழம்பென மிளிரும் பொன்னாடை; மேலே உத்தரீயமோ விலைமதிக்க முடியாத மனங்கவர் மெல்லியதான மேலாடை; திருமேனி முழுவதும் அத்தர், கஸ்தூரி, குங்குமப்பூ கலந்த நறுமணச் சந்தனப்பூச்சு; கையிலே இரத்தினமயமான ஒரு கண்ணாடி; மைதீட்டிய திருக்கண்கள்; தன்னொளியால் பிறரது ஒளிமங்கும்படி விளங்குகிறார். காணக் கண்கோடி வேண்டும்; மிக்க இளமை; அழகினுக்கழகு; திருவாபரணங்கள் அணிந்த திருமேனி; பெண்டிர்கள் மயங்கும் பேரழகு; சஞ்சலமற்ற அமைதி தழுவும் நிலை; திருமுகமோ கோடி கோடி நிலவின் அழகையும் விஞ்சும்; மனதைக் கொள்ளைக் கொள்ளும் அழகு; திருமேனியோ கோடி மதன லாவண்யம், மனதைத் தன்னிடம் இழுப்பது; ஒவ்வொரு அவயவமும் அதற்கான அழகுடன் விளங்குகிறது.

இவ்வளவு அழகு பொருந்திய பரம்பொருள் சிவபெருமான் தன் மாப்பிள்ளையாகத் தன்னெதிரே நிற்பது கண்டு மேனையின் வருத்தமும் சிந்தையும் எங்கோ ஓடின; ஆனந்தக்கடலில் மூழ்கினாள். தானும், தன் மகள் சிவையும், தன் கணவர் இமவானும், தன் குலமும் பெற்ற பெரும்பேற்றினை நினைத்து நினைத்து மகிழ்ந்து போற்றினாள். தான் பிறவிப்பயனைப் பெற்றதாக உணர்ந்தாள். மேன்மேலும் மகிழ்ச்சியில் திளைத்தாள். முகம் மகிழ்ச்சியில் தாமரையென மலர்ந்தது. தனது மாப்பிள்ளையின் அழகைப் பார்த்தவாறே ஆரத்தி எடுத்தாள். பார்வதீ கூறிய சிவ அழகை நினைந்து நினைந்து பூரித்தாள். மகிழ்ச்சியில் முகம் மலர, ‘சிவனது அழகு பற்றி பார்வதீ முதலில் கூறியதைப் போலன்றி, இன்னும் பன்மடங்கு அழகுடன் அல்லவா இவரது திருமேனி காண்கிறது. அவரது அழகு இப்பொழுது சொல்லுக்கும் மனதிற்கும் எட்டாததாக உள்ளதே!’ என்று மனதில் நினைத்து வியந்து மகிழ்ந்த மேனை தன் அரண்மனைக்குள் சென்றாள்.

அங்கு வந்திருந்த இளம்பெண்டிர்களும் வரனான சிவபெருமானது பேரழகை மிகவும் புகழ்ந்து, “இமவானது புதல்வியான பார்வதியன்றோ கொடுத்து வைத்தவள்; பெறற்கரிய பெரும்பேறு பெற்றவள்” என்று தங்களுக்குள் பேசிக் கொண்டனர். சிலரோ, “துர்கையான பார்வதீ சாட்சாத் பகவதியல்லவா” என்றனர். மற்றும் சிலரோ மேனையிடம், “இதுவரை நாங்கள் இம்மாதிரியான மாப்பிள்ளையைக் கனவிலும் கண்டதில்லை; நேரிலும் பார்த்ததில்லை. உண்மையில், உன் மகள் பார்வதீ பெரும் புண்ணியம் செய்தவள்தான்” என்றனர். சிவபெருமானது அவ்வழகிய திருமேனியைக் கண்டு தேவர்கள் மிகவும் மகிழ்ந்து பூரித்தனர். கந்தர்வர்கள் அவரது புகழைப் பாடினர். அப்சரப் பெண்டிர்கள் நடனமாடினர். இசைக்கருவிகளை இசைப்பவர்கள் பலப்பல இசைக்கருவிகளை மெல்லிய இனிய ஓசையில் தங்கள் கலைத்திறனை வெளிப்படுத்தி இசைத்தனர். இமவான் கோட்டைவாயிலில் செய்யவேண்டிய மங்கலச் சடங்குகளைச் செவ்வனே செய்தான். மேனையும் கோலாகலமாக தனது மாப்பிள்ளையை அனைவருக்கும் அறிமுகப்படுத்தினாள். பின்பு சிவபெருமான் தனது கணங்களும் தேவர்களும் சூழத் தனக்கென்று ஒதுக்கப்பட்ட தனியிடத்திற்குச் சென்றார்.

இதற்குள் இமவானது அந்தப்புரப் பெண்கள் பார்வதியை உடன் அழைத்துக் கொண்டு குலதேவதையான அம்பிகையைப் பூஜிப்பதற்காக வெளிக் கிளம்பினார்கள். அப்பொழுது இமைக்காத தேவர்கள் அவளைக் கண்டு வியந்தனர். அவளது திருமேனியோ கருநீல நிறத்தில் இருந்தது; அவயவங்களோ அழகுக்கும் அழகு செய்வதாக இருந்தன. அவளது திருக்கண்ணோக்கு சிவனையே காண்பதாக இருந்தது; அவரைக் கண்ட கண்கள் மற்றொன்றைக் காணுமா? வாயிலோ மெல்லிய புன்னகை; கருணைபொழியும் திருக்கண்களால் (அனைவரையும்) கண்டாள்; திருக்கண்களின் அழகே மனங்கவர் அழகு; அழகிய கூந்தலோ கறுத்தது; காதணிகளின் ஒளி கன்னங்களில் பிரதிபலித்தது; நெற்றியில் கஸ்தூரி திலகமும் குங்குமப் பொட்டும்; திருமார்பில் அழகிய உயர்ந்த இரத்தினஹாரம், அந்த இரத்தினங்கள் அனைத்தும் பொறுக்கி எடுக்கப்பட்ட உயர்ந்த இரத்தினங்கள்; திருத்தோள்களில் தோள்வளைகள்; கைகளில் இரத்தின வளையல்கள் மற்றும் கங்கணங்கள்; காதிலே இரத்தின குண்டலங்கள்; அவை கன்னத்தில் பிரதிபலித்தன. முத்துப்பற்களின் வரிசையோ இரத்தினமணிகளின் ஒளியையும் மங்கச் செய்வது; பல்லழகே முகத்தின் அழகை மேம்படுத்துகிறது; கோவைப்பழத்தை நிகர்த்த சிவந்த உதடுகள்; திருவடிகள் இரண்டிலும் இரத்தினப்பரல்கள் கொண்ட பாதச்சலங்கைகள். ஒரு கையில் இரத்தினங்கள் இழைத்த முகம் பார்க்கும் கண்ணாடி; மற்றொரு திருக்கையில் விளையாட்டிற்காக ஏந்திய தாமரை மலர்; திருமேனியில் சந்தனம், அகரு, கஸ்தூரி, குங்குமப்பூ கலவையின் பூச்சு; திருவடிகளில் சலங்கை ஒலி கொஞ்சுகிறது; உள்ளங்கால்கள் செம்பஞ்சு குழம்பு பூசிச் சிவந்துள்ளது.

ஆதிகாரணியான உலகநாயகி பார்வதீதேவியைக் கண்ட தேவர்களனைவரும் பார்வதியையும் மேனையையும் சிரம்தாழ்த்தி வணங்கினர். முக்கண்ணரான சிவபிரான் தன் கடைக்கண்களால் பார்வதீதேவியைப் பார்த்துத் தன் விரகவேதனை தீர்ந்தார்; அப்பொழுதே அனைத்தையும் மறந்தார்; உடல் புளகித்தார்; மகிழ்ச்சி வெள்ளமிட பார்வதியை நோக்கினார். அவரது திருக்கண்கள் முழுவதும் பார்வதியே நிரம்பியிருந்தாள்.

இப்பொழுது நகரினின்றும் வெளிச்சென்று தங்கள் குலதேவதையான அம்பிகையைப் பூஜித்த பார்வதீபிராட்டி, பின்பு அந்தணப் பெண்டிர்கள் சூழத் தன் தந்தையின் அரண்மனைக்குத் திரும்பினாள். சிவபெருமானும் பிரும்மதேவரான நான், ஸ்ரீவிஷ்ணு, தேவர்கள் சூழ, இமவான் தனக்கென்று ஒதுக்கிய தனி அரண்மனைக்கு மகிழ்ச்சியோடு சென்று தங்கினார். இமவானால் உரிய முறையில் உபசரிக்கப்பட்ட அனைவரும் மகிழ்ச்சியோடு அங்கு தங்கிச் சிவத்தொண்டு செய்வதாயினர்.

அத்தியாயம் : நாற்பத்தேழு

மாப்பிள்ளை வீட்டார் அளித்த திருவாபரணங்கள் கொண்டு பார்வதியை அலங்கரித்தல்; தேவர்கள் இமவானது அரண்மனை முற்றத்தில் அமர்தல்; வரனும் வதுவும் ஒருவருக்கொருவர் உபசரித்தல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! அதன்பின் இமவான் பார்வதிக்கும் சிவபெருமானுக்கும் வேதமந்திரங்களைக் கூறி மகிழ்ச்சியோடு உபநயனச் சடங்கைச் செய்வித்தான். இமவான் வேண்டியழைக்க ஸ்ரீவிஷ்ணு முதலிய தேவர்களனைவரும் அரண்மனைக்குள் வந்தனர். அங்கு அவர்கள் சிவபெருமான் அளித்த திருவாபரணங்களால் உலகியலையும் வேதநெறிகளையும் ஒட்டி பார்வதீபிராட்டியை அலங்கரித்தார்கள். அந்தணப் பெண்டிர்களும் தோழிகளும் முதலில் பார்வதீபிராட்டியை மங்கள நீராட்டினர். பின்பு, நல்ல பட்டாடைகளும் திருவாபரணங்களும் கொண்டு பார்வதீபிராட்டியை அலங்கரித்து ஆரத்தி எடுத்துக் கண்ணெச்சில் கழித்தனர். மூவுலகங்களையும் பெறாமல் பெற்றெடுத்த கன்னியான இமவானது மகள் அழகு வெள்ளம் பார்வதீபிராட்டி நன்கலங்கரிக்கப்பட்டவளாகச் சிவபிரானை மனதில் நினைந்தவாறே அங்கு வந்தமர்ந்தாள். அப்பொழுது பெண் வீட்டாரும், பிள்ளை வீட்டாரும் பெருமகிழ்ச்சியோடு விழா வகுத்தனர். வேதம் வகுத்த வழியில் அந்தணர்களுக்குப் பலப்பல தானங்கள் வழங்கப்பட்டன. மற்றவர்களுக்கும் பலவிதத் திரவியங்கள் அளிக்கப்பட்டன. வந்திருந்தவர்கள் மனம் மகிழப் பலப்பல கீதங்களும் இசைக்கருவிகளும் முழக்கப்பட்டன. நான், ஸ்ரீவிஷ்ணு, இந்திரன் முதலிய தேவர்கள், மகரிஷிகள் ஆகிய அனைவரும் பக்தியோடு சிவையான பார்வதீபிராட்டியை வணங்கிச் சிவச்சிந்தனையோடு இமவானது உத்தரவு பெற்று, அவரவர்கள் இடத்தில் வந்தமர்ந்தோம்.

இதற்குள் கன்னிகாதானத்திற்கான நன்முகூர்த்தம் நெருங்கியதுகண்ட கர்க்காசார்யர் சிவபெருமானையும், ஜானவாசத்திற்கான ஊர்வலக்காரர்களையும் அழைக்குமாறு இமவானிடம் கூற, இமவானது மந்திரிப் பிரதானிகள் உடனே சென்று அவர்களிடம், “கன்னிகாதானத்திற்கான நன்முகூர்த்தம் நெருங்கிவிட்டது. ஆகவே, நீங்களனைவரும் விரைவில் திருமண மண்டபத்திற்கு வரவேண்டும்” என வேண்டினர்.

உடனே அவர்கள், சிவபிரானுக்கு மங்கள நீராட்டி நல்லாடைகளும் நன்மணி ஆபரணங்களும் அணிவித்து அழகு செய்து, நந்தியெம்பெருமானின் மேல் ஆரோகணிக்கச் செய்து, ‘போற்றி, போற்றி’ என்று போற்றித் திருவகவல் கூறிப் புறப்பட்டனர். சிவபெருமானை முன்னிட்டுக் கொண்டு வாத்தியங்கள் முழங்க அவ்வூர்வலம் மிகுந்த கோலாகலத்துடன் இமவானது அரண்மனை வந்தது. இமவான் அனுப்பிய அந்தணர்களும் உயர்ந்த பர்வதங்களும் மகிழ்ச்சி பொங்க சிவபெருமானுக்கு முன் சென்றனர். இறைவனது திருமுடிக்கு மேல் வெண்கொற்றக்குடை பிடிக்க நாற்புறங்களிலும் கவரி வீசினர். விண்ணிலே மேலாப்பு (விதானம்), அதன் கீழே இறைவன். அவர் ஸ்ரீவிஷ்ணு, பிரும்மா, இந்திரன், லோகபாலகர்கள் சூழ வருகிறார். காணக் கண்கொள்ளாக் காட்சி. சங்குகள், பேரிகள், ஆனகம் (துந்துபி), படகம், கொம்பு முதலிய வாத்தியங்கள் முழங்கின. அகில உலக நாயகரும் அடியார்க்கெளியவருமான இறைவன், பரமேசுவரரான தனக்கே உரிய ஒளியோடு அனைவரோடும் நடுவில் உலா வந்தார். விண்ணவர்கள் மலர்மாரி பொழிந்தனர். தேவர்களும் மற்றோரும் போற்றிப் புகழ்ந்து பாடிப் பூஜிக்க, சிவபெருமான் திருமண மண்டபம் வந்தார். உயரிய பர்வதங்கள் (மலையரசர்கள்) அன்போடு சிவபெருமானை நந்தியெம்பெருமான்மேல் இருந்து கீழ் இறக்கி அரண்மனைக்குள் அழைத்துச் சென்றனர்.

இமவானும் தேவர்கள் சூழ வந்த இறைவனை முறைப்படி பக்தியோடு வணங்கி ஆரத்தி எடுத்தான். பின்பு மிகுந்த மகிழ்ச்சியோடு தன் பெறற்கரிய பெரும் பேற்றை எண்ணிப் பெருமையோடு, வந்துள்ள முனிவர்கள் மற்றும் தேவர்கள் அனைவரையும் வணங்கி வரவேற்றான். ஸ்ரீசிவபெருமானுக்கும் ஸ்ரீமந்நாராயணனுக்கும் மற்றுமுள்ள முக்கிய தேவர்களுக்கும் காலலம்ப (பாத்யம்), கையலம்ப, ஆசமனம் செய்ய நன்னீரளித்து திருமண மண்டபத்திற்குள் அழைத்துச் சென்று அங்கு எங்கள் எல்லோரையும் உரிய ஆசனத்தில் அமர்த்தினான். அப்பொழுது மேனை தன் தோழிகள், அந்தண மகளிர், நகரத்திலுள்ள மற்ற பெண்டிர் ஆகிய அனைவருடனும் வந்து பெருமகிழ்ச்சியோடு ஆரத்தி எடுத்தாள். வேதத்தின் கர்ம காண்டத்தின் நுட்பமறிந்த புரோகிதரான கர்க்கர் கூற, இமவான் ‘மதுபர்க்க பூஜை’ முதலியனவற்றை முறைப்படிச் செய்தான். பின்னர், நான் அறிவுறுத்த புரோகிதர் திருமணத்திற்கான பூர்வாங்க சடங்குகளைச் செய்யத் தொடங்கினார்.

இதன்பின் இமவான் திருமண மண்டபத்தில் திருமண மேடையில் அமர்ந்துள்ள சர்வ அலங்கார பூஷிதையான பார்வதீபிராட்டியின் அருகில், நானும் ஸ்ரீவிஷ்ணுவும் சூழ்ந்திருக்க சிவபிரானை அழைத்துச் சென்றான். அப்பொழுது தேவகுருவான வியாழ பகவான் முதலிய அறிஞர்கள் கன்யாதான முகூர்த்த நேரத்தை ஆவலோடு எதிர்பார்த்திருந்தனர். கர்க்காசார்யர் புண்யாஹம் என்கிற சுத்தி (தூய்மையாக்கும்) கர்மாவைச் செய்து, பார்வதியின் திருக்கரங்களில் நெற்பொரியும் அட்சதையும் வைத்துச் சிவபெருமான் மேல் இரைக்கச் செய்தார். பின்பு பார்வதீபிராட்டி தயிர், அட்சதை, தருப்பைப்புல், தூய நீர் முதலியன கொண்டு சிவபெருமானைப் பூஜித்தாள். எந்த இறைவனான சிவபெருமானைப் பெறக் கடுந்தவம் புரிந்தாளோ, அவ்விறைவனைக் காதலாகிக் கசிந்துருகி நேரில் பார்த்து மகிழ்ந்தாள். பின்பு நானும் கர்க்கரும் மற்ற முனிவர்களும் கூற, உலகியலைக் கருதிச் சிவபெருமான் உமையைப் பூஜித்தார். இவ்வாறு இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் பூஜை புரிந்து அழகே உருவெடுத்ததோ! என இருந்தனர். மூவுலகங்களும் கொண்டாடும் அத்தம்பதிகள் ஒருவரை ஒருவர் நோக்க, திருமகள் முதலிய தேவிமார்கள் அவர்களுக்கு ஆரத்தி எடுத்துக் கண்ணெச்சில் கழித்தனர்.

அத்தியாயம் : நாற்பத்தெட்டு

பார்வதியின் திருக்கல்யாணத் துவக்கம்; சிவபெருமானது கோத்திரம் பற்றி இமவான் கேட்க, நாரதர் பதிலுரைத்தல்; இமவான் பார்வதியைக் கன்னிகாதானம் செய்தல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! இப்பொழுது குலகுருவான கர்க்காசார்யர் கூற, இமவான் மேனையுடன் கன்னிகாதானத்திற்கான சடங்கைச் செய்யலானான். சர்வாபரண பூஷிதையாக விளங்கும் மேனை கையில் பொற்குடம் ஏந்தி, இமவானது வலது பக்கத்தில் அமர்ந்தாள். உடனே இமவான் தன் புரோகிதரோடு அர்க்கியம், பாத்யம் முதலியன தந்து, வரனான சிவபெருமானைப் பூஜித்து, நல்வஸ்திரம், சந்தனம், ஆபரணங்கள் முதலியன அளித்து, சிவபெருமானை மாப்பிள்ளையாக முறைப்படி மகிழ்ச்சியோடு வரித்தார். உடனே இமவான் அந்தணர்களிடம் வருடம், மாதம், திதி, நட்சத்திரம், யோகம், கரணம் முதலியன கூறி, கன்னிகாதானத்திற்கான சங்கல்பத்தைக் கூறச் செய்தான். அவ்வந்தணர்கள் உரிய நேரத்தை நன்கறிந்தவர்களாதலால் ‘அப்படியே ஆகட்டும்’ என்று கூறி, மகிழ்ச்சி பொங்க கன்னிகாதான சங்கல்பத்தைக் கூறத் தொடங்கினர். சிவபெருமான் மனதிலிருந்து தூண்ட இமவான், “சம்புவே! தாங்கள் தங்கள் கோத்திரம், பிரவரம், குலம், பெயர் மற்றும் தாங்கள் வேதத்தில் எப்பிரிவைச் சார்ந்தவர் போன்றவற்றைச் சற்றே கூற வேண்டுகிறேன். கன்னிகாதானத்திற்கான முகூர்த்த வேளை நெருங்கிவிட்டது. ஆகவே சீக்கிரம் கூறுங்கள்” என்று வேண்டினான்.

இமவான் இவ்வாறு வேண்டவே தெளிந்த முகத்தவரானாலும் சிவபெருமான் சற்றே வருந்திய முகத்தரானார். சோகம் தவிர்த்த சுருதி பொருளானாலும், இப்பொழுது சற்றே சோகமுற்றார். தேவச்சிரேஷ்டர்கள், முனிவர்கள், கந்தர்வர்கள், யட்சர்கள், சித்தர்கள் என அனைவரும் சிவபெருமான் பதிலுரைக்காமல் இருப்பதைக் கண்டனர். அப்பொழுது நாரதா! நீ மட்டும் இதைக் கண்டு சற்றே புன்னகைத்தவனாகச் சிவனை மனதில் நினைந்து இமவானிடம் கூறலானாய்.

நாரதர் கூறுகிறார்—— “மலைமன்னவா! நீ அறிவின்மைக்காட்பட்டு ஒன்றும் அறியாதிருக்கிறாய்; இறைவனிடம் எதைக் கேட்பது? எதைக் கேட்கக் கூடாது? என்கிற நியமமும் அறிந்திலை; வெளிநாட்டமுடைய நீ உள்நாட்டமறிந்திலையே. இச்சமயம் சிவபிரானிடம் அவரது கோத்திரம் பற்றிக் கூறச் சொல்கிறாயே. அது உண்மையில் கேலிக்கு இடமாகிறது. மலையரசே! இவரது குலம், கோத்திரம், பெயர் முதலியனவற்றை ஸ்ரீமந்நாராயணன், பிரும்மதேவர் முதலியவர்களும் அறியாரே. அவ்வாறிருக்க மற்றவர் அறிவது எங்ஙனம்? எந்தச் சிவபெருமானது ஒரு நாள் அளவில் கோடி கோடி பிரும்மதேவர்கள் லயத்தை அடைகிறார்களோ, அந்த இறைவனை உன் மகளின் தவத்தின் பெருமையால் இன்று உன் கண்ணெதிரில் காண்கிறாய்.

இவருக்கெனத் தனித்ததொரு திருமேனியில்லை. இவர் பிரகிருதியான மாயையைக் கடந்தவர்; நிர்குண பரப்பிரும்ம பரமாத்மா; நிராகாரர் (உருவமற்றவர்); விகாரமற்றவர்; மாயைக்குத் தலைவர்; பரப்பிரும்மம்; உருவாய், அருவாய், உளதாய், இலதாய் நிற்பவர்; குலம், கோத்திரம், பெயர், உருவம் என அனைத்துமற்ற சுதந்திரரான பரமேசர், ஆனால் அடியார்க்கெளியவர்; அடியார்கள் விரும்பி வேண்ட நிர்குணம் விடுத்து, ஸகுணராக, ஆகாரமான திருமேனி நீக்கி அழகிய சுந்தரத் திருமேனி தாங்குகிறார்; பெயரற்றவர், ஆனால் ஆயிரமாயிரம் திருநாமங்களைத் தரிக்கிறார்; கோத்திரமற்றவர்தான், ஆனால் உயர்ந்த கோத்திரத்தவர்; குலமற்றவரானாலும் நற்குடிப் பிறந்தார். உன் மகள் பார்வதியின் தவவலிமையால் இன்று உன் மாப்பிள்ளையாக வந்திருக்கிறார் என்பதுதான் உண்மை. மலையரசே! பலப்பலத் திருவிளையாடல்கள் புரியும் இவர் சராசரங்கள் அடங்கிய இவ்வுலகையே மாயையில் சிக்க வைத்தவர். அச்சிவமாயை கடத்தற்கரியது. அம்மாயைக்கு அடிமைப்பட்டதே இவ்வுலகங்கள். ஏன் ஸ்ரீஹரி, பிரும்மதேவர் ஆகியோரும்தான் ஆட்பட்டவர்கள். எத்தனை அறிஞரானாலும் சிவபெருமானை உள்ளபடி அறிந்தாரில்லை.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! சிவனின் இச்சைக்கேற்ப செயல்புரியும் ஞானியான நீ, இமவானுக்கு மகிழ்ச்சி உண்டாகுமாறு மேலும் கூறத் தொடங்கினாய்.

நாரதர் கூறுகிறார்—— “உமையைப் பெற்ற பெருந்தகையே! மலையரசே! நான் சொல்வதைக் கேள். பின்பு, உன் மகளைச் சிவபெருமானது திருக்கரத்தில் தானமளி. திருவிளையாடல்கள் பல புரியும் சிவபெருமானது குலமும் கோத்திரமும் ‘நாதமே’ என்பதை முதலில் தெரிந்துகொள். ‘சிவமே நாதம், நாதமே சிவன்’. நாதத்திற்கும் சிவத்திற்கும் வேறுபாடில்லை. படைப்பின் தொடக்கத்தில் முதன்முதலில் ஸகுணத் திருமேனி தாங்கி நிற்கும் சிவப்பரம்பொருளிடமிருந்து தோன்றியது நாதமே. ஆகவே, அந்த நாதமே அனைத்திலும் உயர்ந்தது. அச்சிவபிரானால் தூண்டப்பட்டுத்தான் நான் இன்று வீணை வாசிக்கத் தொடங்கினேன்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! நீ கூறியதைக் கேட்டு இமவான் ஐயம் நீங்கி மனம் மகிழ்ந்தான். பின்பு ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு முதலிய தேவர்களும் முனிவர்களும் வியத்தல் நீங்கி, நாரதரைப் புகழ்ந்தனர். சிவபெருமானது பெருமையை உள்ளவாறு உணர்ந்த சான்றோர்கள் அனைவரும் வியப்பெய்தி, “அச்சோ! எந்தச் சிவப்பரம்பொருள் பரந்த இந்நிலவுலகைப் படைத்தாரோ, எவர் பரத்திற்கும் பரனோ, அறிவே வடிவானவரோ, தன்னிச்சைப்படியே திருவிளையாடல்கள் புரிபவரோ, மெய்யறிவொன்றினாலேயே அறியப்படுபவரோ, மூவுலகங்கட்கும் தலைவரோ, அந்தச் சிவப்பரம்பொாருளை இன்று நாம் கண்ணாரக் கண்டு மகிழ்ந்தோம்” என ஒருவருக்கொருவர் பேசி மகிழ்ந்தனர்.

இதன்பின் இமவான் பிரும்மதேவர் கூற தன் பெண்ணைச் சிவபெருமானுக்குக் கன்னிகாதானம் செய்தளித்தான்.

இமாம் கந்யாம் துப்4யமஹம்

த3தா3மி பரமேஶ்வர ।

பா4ர்யார்த2ம் பரிக்3ரு॒ஹ்ணீஷ்வ

ப்ரஸீத3 ஸகலேஶ்வர ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. பார்வதீ. 48/38

“பரமேசுவரா! நான் என் பெண்ணான இக்கன்னிகையைத் தங்களுக்குக் கன்னிகாதானம் செய்கிறேன். தாங்கள் இவளைத் தங்கள் மனைவியாகப் பெற்றுக் கொள்ளுங்கள். அனைத்துலகங்கட்கும் தலைவரான இறைவா! இக்கன்னிகையைப் பெற்று, தாங்கள் மனம் மகிழ்ந்து அருள்புரிவீர்களாக.”

இமவான் இம்மந்திரத்தைக் கூறி (அனைத்துலகங்கட்கும் தாயானதால்) மூவுலகங்களையும் பெறாமல் பெற்ற கன்னிகையான தன் பெண் பார்வதியைச் சர்வேசரான சிவபெருமானது திருக்கரத்தில் கன்னிகாதானம் செய்தான். சிவையின் திருக்கரத்தைச் சிவனது திருக்கரத்தில் வைத்து தானம் செய்து மகிழ்ந்தான், இமவான். அச்சமயத்தில் அவன், தன் விருப்பக்கடலையே கடந்துவிட்டான். (அதாவது, தன் விருப்பம் நிறைவேறப் பெற்று மகிழ்ந்தார்.) பரமசிவனாரும், ‘க்3ருப்4ணாமி தே’ என்கிற வேதமந்திரத்தைக் கூறி, பார்வதியின் தாமரையன்ன தடக்கையைப் பற்றினார். முனிவரே! உலகியலையொட்டி சிவபெருமான் தரையைத் தொட்டுக் கொண்டு ‘கோऽதா3த் கஸ்மா அதா3த் காமோऽதா3த்காமாயாதா3த் காமோ தா3தா காம: ப்ரதிக்3ரஹீதா காமைதத்தே’ (ஶுக்ல யஜுர்வேத3ம் 7/48) முதலிய மந்திரங்களைக் கூறினார்.

(குறிப்பு:— வடநாட்டில் பெரும்பாலோர் சுக்ல யஜுர் வேதத்தைச் சார்ந்தவர்களாதலால், அம்மந்திரத்தையே சிவபுராணத்தில் கூறுகிறார், வியாசர். நம் தென்னாட்டில் கிருஷ்ண யஜுர் வேதிகள்—— ‘க இத3ம் அஸ்மா அதா3த் காம: காமாய காமோ தா3தா காம: ப்ரதிக்3ரஹீதா ..........’ என்கிற மந்திரத்தையும், ரிக் வேதிகள்—— ‘க இத3ம் கஸ்மை அதா3த் காம: காமாயாதா3த் காமோதா3தா காம: ப்ரதிக்3ரஹீதா ..........’ என்கிற மந்திரத்தையும் கூறுவர்.)

அப்பொழுது நாற்புறங்களிலும் பெருந்திருவிழா மகிழ்ச்சியாகக் கொண்டாடப்பட்டது. மண்ணுலகம், விண்ணுலகம் எங்கும் ‘ஜய ஜய’, ‘போற்றி போற்றி’ என்கிற சத்தமே மிகுந்தது. அனைவரும் ‘இதுவன்றோ ஒக்கும்’ என்று கூறி வணங்கினர். கந்தர்வர்கள் காதலாகிக் கசிந்துருகிப் பாடுவாராயினர். அப்சரப் பெண்டிர் நடனமாடினர். இமவானது நகர மக்கள் பெருமகிழ்ச்சி கொண்டனர். எங்கும் கோலாகலம், எங்கும் மங்களமே கூத்தாடியது. நான், ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு, இந்திராதி தேவர்கள், முனிவர்கள் என அனைவரும் மகிழ்ச்சியில் திளைத்தோம். எங்கள் முகம் அன்றலர்ந்த தாமரையன்ன மலர்ந்தது. அதன்பின் இமவான் கன்னிகாதான சமயத்தில் வரனான மாப்பிள்ளைக்குத் தரவேண்டிய அனைத்தையும் முறைப்படி அளித்தான். உற்றார்—உறவினர்கள் பார்வதியை பக்தியோடு பூஜித்துப் பின் சிவபிரானுக்கும் பலப்பல மங்களப் பொருட்களை அர்ப்பணித்தார்கள். இமவானும் பெண்ணுக்கும் மாப்பிள்ளைக்கும் பலவாறான திரவியங்கள், இரத்தினங்கள், பாத்திரங்கள், அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒரு லட்சம் பசுக்கள், ஒரு லட்சம் குதிரைகள், கோடி யானைகள், தங்கத்தேர்கள் முதலியனவற்றை அளித்தான். இவ்வாறு தனது பெண்ணைப் பரமாத்மாவான சிவபிரானுக்குக் கன்னிகாதானம் செய்து பிறந்த பயன் பெற்றான் இமவான்.

இதன்பின் இமவான் இரு கைகளையும் கூப்பியவண்ணம் யஜுர் வேதத்தின் மாத்யந்தின சாகையில் கூறப்பட்டுள்ள மந்திரங்களால் சிவபிரானைத் துதித்தான். வேதமறிந்த அறிஞர்களான முனிவர்கள் இமவானது கட்டளையை ஏற்றுப் பார்வதியின் தலையில் புனிதநீர் வார்த்து அபிஷேகம் செய்தனர். பின்பு, சிவனது திருநாமத்தைக் கூறியவண்ணம் பார்வதியைச் சுற்றி நீரை இரைத்தனர். (இதற்கு ‘பர்யுக்ஷணம்’ எனப் பெயர்.) முனிவரே! அப்பொழுது ஆனந்தமே வெள்ளமிடுவது போன்றதொரு திருவிழாவே நடந்தது.

அத்தியாயம் : நாற்பத்தொன்பது முதல் ஐம்பத்தொன்று வரை

பார்வதீ விவாக மங்களம்; உலகியலுக்கேற்ப தம்பதிகளுக்குப் பெண்கள் வேண்டியன செய்தல்; காமன் திரும்ப உயிர் பெறுதல்; சிவபிரான் மணமகனது அறைக்குச் செல்லுதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! அதன்பின் சிவபெருமான் பார்வதீபிராட்டி அருகில் இருக்க, நான் கூற அக்னிப்பிரதிஷ்டை செய்து, ரிக்—யஜுர்—ஸாம வேதமந்திரங்களைக் கூறி, அக்னியில் ஹோமம் செய்தார். அப்பொழுது பார்வதியின் உடன்பிறப்பான மைனாக பர்வதம் பார்வதியின் இருகைகளிலும் நெற்பொரியைத் தர, சிவபிரான் அவளது இருகைகளையும் தன்னிரு கைகளினால் பிடித்துக் கொள்ள, பார்வதீ மந்திரம் கூற, அப்பொரியை அக்னியில் ஆகுதி செய்தார். அதன்பின் நானும் மற்ற முனிவர்களும் சிவை—சிவன் திருமணத்தின் மீதிச் சடங்குகளை நிறைவு செய்தோம். தம்பதிகள் இருவரும் துருவ நட்சத்திரத்தையும் அருந்ததியையும் கண்டனர்.

பின்பு மீதி ஹோம காரியங்களை முடித்து மிகுந்த நெய்யால், சிவபெருமான் கட்டைவிரலால் தன் இதயப்பிரதேசத்தையும், அனாமிகை என்னும் மோதிரவிரலால் பார்வதியின் இதயப்பிரதேசத்தையும் தொட்டுக் கொண்டார். பின்பு ஸ்வஸ்திவாசனமும் மகதாசீர்வாதமும் (அக்ஷதை கொண்டு வேதவித்துக்கள் செய்யும் ஆசி) நடந்தது. சிவபிரான் பார்வதியின் நெகுட்டில் (முன் நெற்றி வகிட்டில்) சுமங்கலியின் அடையாளமாகக் குங்குமத்தை இட்டார். அச்சமயம் பார்வதீதேவியின் அழகிற்கு எல்லையோ, அதைக் கூறச் சொற்களோ இல்லை. பின்பு அந்தணர்களது கட்டளையை ஏற்று, தம்பதிகள் இருவரும் ஒரே ஆசனத்தில் அமர்ந்தனர். பக்தர்களது மனதிற்கு அதுவன்றோ சொல்வதற்கரிதான ஆனந்தம். (அத்தியாயம் 49)

* * *

முனிவரே! பின்பு புதுமணத் தம்பதிகள் இருவரும் நான் கூற, ஹோமத்தில் மிகுந்த நெய்யை ஒரு சொட்டு சாப்பிட்டார்கள். (குறிப்பு:— நெய்யினால் ஹோமம் செய்யும்போது ‘ச்ருவம்’ என்னும் ஹோமக்கரண்டியில் ஹோமம் செய்தது போக மீதியுள்ள நெய்யை ‘புரோக்ஷணீ’ பாத்திரத்தில் விடுவர். ஒவ்வொரு ஆகுதிக்கும் இவ்வாறு செய்ய வேண்டும். இந்த நெய்யிற்கு ‘ஸம்ஸ்ரவம்’ (ஸம்பாதம்) என்று பெயர். ஹோமம் முடிந்ததும் ஹோமம் செய்த யஜமான் இதில் ஒரு சொட்டு சாப்பிடுவான். இதற்கு ‘ஸம்ஸ்ரவப்ராஶநம்’ என்று பெயர். இது வடநாட்டில் உள்ளது. தென்னாட்டில் ஹோமத்திற்கான ‘சரு’ என்கிற அன்னத்தை இரண்டாகப் பிரிப்பர். ஒன்று ‘ஹோம சரு’, மற்றொன்று ‘பிராண சரு’. இந்தப் பிராண சருவின் மேல் நெய்யினால் செய்யப்படும் ஒவ்வொரு ஆகுதியிலும் மிகுந்த நெய்யை விடுவது வழக்கம். இதற்கு ‘ஸம்பாதம்’ என்று பெயர். இதைத்தான் நம் தென்னாட்டில் சாப்பிடுவது வழக்கம்.)

திருமணச் சடங்குகள் முழுவதும் முறைப்படி முடிந்ததும் சிவபெருமான், பிரும்மாவான எனக்குப் பூர்ண பாத்திரம் தானம் செய்தார். பின்பு ஆசார்யருக்குக் கோதானம் (பசுமாடு தானம்) செய்தார். அறநூல்களில் கூறப்பட்டப்படி அனைத்து மங்கள தானங்களும் செய்யப்பட்டன. பின்பு, அந்தணர்களுக்குத் தலா நூறு நூறு பொற்காசுகள் தரப்பட்டன. கோடிக்கணக்கான இரத்தினங்கள் தானமளிக்கப்பட்டன. பலப்பல திரவியங்களும் தானமாக அளிக்கப்பட்டன. அப்பொழுது தேவர்களும், மற்றுமுள்ள சராசர வஸ்துக்களும் மகிழ்ச்சியில் ‘போற்றி போற்றி’ எனக் கூறிக் குதூகலித்தனர். எங்கும் மங்களச் சொற்களும் மங்கள கீதங்களுமே நிறைந்தது. வாத்தியங்களின் இன்னிசை ஒலி அனைவரையும் மிகவும் மகிழச் செய்தது. பின்பு நான், ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு, தேவர்கள், ரிஷிகள் என அனைவரும் இமவானிடம் அனுமதி பெற்று, நாங்கள் தங்கியுள்ள இடத்திற்குச் சென்றோம். இமவானது நகரத்துப் பெண்டிர்கள் சிவனையும் பார்வதியையும் அக்கல்யாண மகாலில் குலதேவதைக்கென ஒதுக்கப்பட்ட அறைக்கு அழைத்துச் சென்று, அங்கு உலகியற்படி வேண்டிய சடங்குகளைச் செய்யச் செய்தனர். அப்பொழுது அங்கு எங்குமே ஆனந்தமே வெள்ளமெடுத்தாற்போல மகிழ்ச்சிப் பொங்கியது. உரிய நேரத்தில் உரிய சடங்குகள் முறைப்படி செய்யப்பட்டன.

அப்பொழுது சரஸ்வதீ, லக்ஷ்மி, சாவித்திரி, கங்கை, அதிதி, சசீதேவி, லோபாமுத்திரை, அருந்ததி, அகல்யை, துளசி, சுவாஹா தேவி, ரோகிணி, பூமிபிராட்டி, சதரூபை, சம்ஞை, ரதி என்று பதினாறு தெய்வப்பெண்டிர், அத்தம்பதிகளைக் காண அங்கு வந்தனர். இவர்களைத் தவிர தேவகன்னிகைகள், நாககன்னிகைகள், முனி கன்னிகைகள் என மற்றவர்களும் வந்திருந்தனர். அங்கு வந்த பெண்டிர்களது எண்ணிக்கையை அறிவார் யாரோ? சிவபெருமான் இரத்தினங்கள் இழைத்த அழகிய சிங்காதனத்தில் வீற்றிருக்க, பெண்டிர்கள் பலப்பல கேலிப்பேச்சுக்களால் அவரை மகிழச் செய்தனர். பின்பு, அத்தம்பதிகள் விருந்துண்டு ‘தாம்பூல சர்வணம்’ என்னும் வெற்றிலைப்பாக்கு சாப்பிடும் சடங்கையும் செய்தனர். (அத்தியாயம் 50)

* * *

இதுவே தமக்கு அனுகூலமான நேரம் என்றெண்ணிய ரதிதேவி ஏழைப்பங்காளரான சிவபெருமானிடம் வேண்டலானாள்—— “இறைவா! பார்வதீபிராட்டியைக் கைப்பிடித்து, நீங்கள் பெறற்கரிய பெரும் பேற்றைப் பெற்றுவிட்டீர்கள். ஆனால், தன்னலம் கருதாது பிறர் நலமே விரும்பும் என் கணவரை மட்டும் தாங்கள் எரித்துச் சாம்பராக்கினீர்களே. அது ஏன்? இப்பொழுது என் கணவரை உயிர்ப்பித்துத் தாருங்கள். அப்பொழுதுதானே தங்கள் மனதிலும் காமம் உதிக்கும். இதுவரை உங்களுக்கு உங்கள் மனைவியை இழந்த துன்பம். எனக்கோ கணவனை இழந்த துன்பம். இப்பொழுது இதைத் தாங்கள்தான் விரட்டியடிக்க வேண்டும்.

இறைவா! இன்று உங்கள் திருமணத்தால் அனைவரும் மகிழ்ந்திருக்க, நான் மட்டும் கணவரை இழந்து துன்பத்தில் ஆழ்ந்திருக்கிறேனே. இது நியாயமா? நன்மையே புரியும் சங்கரனே! கருணை கொண்டு என்னையும் கணவரோடு கூடியவளாகச் செய்யுங்கள். ஏழைக்கு இரங்கும் பிரபுவே! நீங்கள் முன்பு கூறியதை இப்பொழுது உண்மையாக்குங்கள். என் துன்பத்தைக் களைபவர், இம்மூவுலகங்களிலும் உங்களைத் தவிர யாருளர்? இதை ஆராய்ந்து என் மேல் கருணை காட்டுங்கள். ஏழைக்கு இரங்குபவரே! எம்பெருமானே! அனைவருக்கும் மகிழ்ச்சியை நல்கும் தங்களது இந்தத் திருக்கல்யாணத்தில் என்னையும் மகிழ்ச்சி கொள்பவளாகச் செய்யுங்கள். என் மணாளரைப் பிழைக்கச் செய்தபின்தான் தங்களது அன்பான பார்வதீபிராட்டியோடு தங்களது அழகிய திருவிளையாடல் முழுமை பெறும். இதுதான் உண்மை. இறைவா! எதனையும் செய்து முடிக்கும் தகைமை பெற்ற பரம்பொருள் தாங்கள்தான். பல சொல்லி என்ன? சர்வேசுவரா! என் பிராண நாயகரை உடனே உயிர்பிழைக்கச் செய்யுங்கள்.”

இவ்வாறு கூறிய ரதிதேவி காமதேவனது உடற்சாம்பலைச் சேகரித்து வைத்துள்ள மூட்டையை இறைவனிடம் தந்து, “நாதா! என் உயிர் நாயகா” என்று அழுது புலம்பலானாள். ரதியின் புலம்பலைக் கேட்டு, சரஸ்வதீ முதலிய தேவிகளும் அழத் தொடங்கினர். பின் பரிதாபமான குரலில், “இறைவா! தங்கள் திருப்பெயர் அடியார்கன்பர், ஏழைப்பங்காளர் என்பதன்றோ! தாங்கள் அன்பர்க்கெளியவர், கருணைக்கடல். ஆகவே, மன்மதனுக்கு உயிர்ப்பிச்சையளித்து ரதியை மகிழ்ச்சி கொள்ளச் செய்யுங்கள். தங்களை வணங்கி வேண்டுகிறோம்” என்று வேண்டினர்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! இவர்கள் கூறியதைக் கேட்டு மகிழ்ந்த கருணைக்கடலான இறைவன், ரதியின் மேல் இரக்கம் கொண்டார். முத்தலைச்சூலம் தரித்த இறைவனது அமுதகடாட்சம் படவே அச் சாம்பலிலிருந்து மன்மதன் உயிர்பெற்று எழுந்தான். முதலில் இருந்தது போன்ற அதே திருமேனி, அதே வேடம், அதே சின்னங்கள். திருவுருவம் முன்பிருந்தது போன்றே அதே அளவு, அழகிய புன்சிரிப்பு. மலரம்புகளும் கரும்புவில்லும் கொண்டு மதனனான தன் கணவன் மீண்டும் உயிர்ப்பெற்று எழுந்தது கண்ட ரதீதேவி, சிவபெருமானை வணங்கிப் பிறவிப்பயனைப் பெற்றவளானாள். தன்னுயிர்க் கணவனை மீண்டும் உயிருடன் அளித்த சிவபெருமானை இருவரும் இருகைகூப்பி வணங்கிப் பலவாறாகத் துதித்தனர். மனைவியோடு மன்மதன் துதித்ததைக் கேட்டு மனமுருகிய இறைவன், “மன்மதனே! நீங்களிருவரும் துதித்ததைக் கேட்டு மிகவும் மகிழ்ந்தேன். தானாகத் தோன்றும் காமனே! வேண்டும் வரம் கேள். நீ விரும்பியதைத் தருவேன்” என்று கூறினார்.

சிவபிரான் கூறியதைக் கேட்ட மன்மதன் மகிழ்ச்சியில் மூழ்கி இருகைகூப்பித் தலைவணங்கி நாத்தழுதழுக்க, “தேவாதிதேவனே! கருணைக்கடலே! இறைவனே! தாங்கள், என்னிடம் மகிழ்ச்சி கொண்டிருப்பீர்களேயானால், எனக்கும் மகிழ்ச்சி தருபவராக ஆகவேண்டும். இறைவா! நான் முன்பு செய்த குற்றத்தை மன்னித்தருள வேண்டும். என் மக்களிடம் எனக்கு அன்பு உண்டாக வேண்டும். தங்கள் திருவடிகளில் பக்தியைத் தாருங்கள்” என்று இறைஞ்சினான்.

காமன் கூறியதைக் கேட்டு மகிழ்ந்த இறைவன் ‘அப்படியே ஆகட்டும்’ என வரம் அளித்துப் பின் கருணையே வடிவெடுத்த அச் சிவபெருமான் சற்றே புன்முறுவலித்தவாறு “மதிநுட்பம் கொண்ட காமனே! நான் உன்மேல் மகிழ்ச்சி கொண்டேன். உன் மனதில் உள்ள பயத்தைத் தள்ளிவிடு. நீ, ஸ்ரீவிஷ்ணுவிடம் செல். என்னிடமிருந்து விலகியே இரு” என்று கட்டளையிட்டார்.

பின்பு காமதேவன், சிவபெருமானை வணங்கி வெளிவர, ஸ்ரீவிஷ்ணு முதலிய தேவர்கள் அவனுக்கு ஆசி வழங்கினர். இறைவனான பரமேசுவரன் பார்வதியோடு அறுசுவை உண்டி உண்டுவிட்டு, மேனை—இமவானிடம் அனுமதி பெற்று, தனக்கென்று ஒதுக்கப்பட்ட அரண்மனைக்குச் சென்றார். அப்பொழுது முனிவரே! பெருவிழாவில் வேதமுழக்கம் எங்கும் கேட்டது. வீணை முதலிய கம்பி வாத்தியம்; மிருதங்கம், பேரி முதலிய தோற்கருவி; புல்லாங்குழல் முதலிய துளை இசைக்கருவி; ஜால்ரா முதலிய உலோக வாத்தியம் என நால்வகை வாத்தியங்களும் ஒலித்தன. தன் அரண்மனை திரும்பிய சிவபெருமான் உலகியலுக்கேற்ப முனிவர்களைத் தண்டனிட்டு வணங்கினார். எனக்கும் ஸ்ரீஹரிக்கும் தலைதாழ்த்தி வணக்கம் தெரிவித்தார். தேவர்களனைவரும் அவரை வணங்கினர். எங்கும் ‘ஜய ஜய’, ‘போற்றி போற்றி’ என்ற போற்றி ஒலியும், வணக்கம் கூறும் வணக்க ஒலியும், அனைத்துத் தடங்கல்களையும் நீக்கும் மங்களம் அளிக்கவல்ல வேதமந்திர ஒலியுமே நிறைந்திருந்தது. நான், ஸ்ரீஹரி, இந்திரன், ரிஷிகள், சித்தர்கள், தேவர்கள் என அனைவரும் சிவபிரானைத் துதித்துப் போற்றி வணங்கி, அவரது பணிவிடையில் ஈடுபட்டோம். தன் விருப்பப்படி திருமேனி கொள்ளும் இறைவன் எல்லோருக்கும் உரியவாறு மரியாதை அளித்தார். பின்பு, அவரிடம் அனுமதி பெற்று, தாங்கள் தங்கியுள்ள இடத்திற்குச் சென்றனர். (அத்தியாயம் 51)

அத்தியாயம் : ஐம்பத்து இரண்டு

சிவபிரான் இரவில் நறுமணம் கமழும் கொடிவீட்டில் உறங்கிவிட்டு, விடிவோரையில் மணமகனது திருமாளிகைக்கு வருதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— அப்பா நாரதா! பேறு பெற்றவர்களிலே பெறற்கரிய பேறு பெற்றவனான இமவான், அனைவரும் உணவு உண்ண ஏற்ற ஒரு பெரிய திருமுற்றத்தையே அழகுபடுத்தி, தன் மகன்களையும் மற்ற பர்வதங்களையும் அனுப்பி, சிவபெருமானையும் மற்ற தேவர்களையும் உணவு உண்ண அழைக்கச் செய்தான். வந்தவர்களுக்கெல்லாம் அன்போடு உயர்ந்த அறுசுவை உண்டி படைத்தான். சாப்பிட்டபின் அனைவரும் ஓய்வெடுக்கத் தாங்கள் தங்கியிருக்கும் இடத்திற்குச் சென்றனர். மேனை கூற சுமங்கலி பெண்டிர் சிவபிரானை வேண்டி வணங்கி, நறுமணக் கொடிவீட்டில் அவரை அழைத்துச் சென்று, மேனை அளித்த அழகிய இரத்தின சிங்காதனத்தில் அமரச் செய்தனர்.

அக்கொடிவீட்டினைச் சிவபெருமான் மகிழ்ச்சியோடு சுற்றிப் பார்த்தார். எங்கும் ஒளிவிடும் நூற்றுக்கணக்கான மணிவிளக்குகள். இரத்தினமயமான பாத்திரங்களும், இரத்தின கலசங்களும் வைக்கப்பட்டிருந்தன. முத்துக்களாலும் மணிகளாலும் அரண்மனை முழுவதும் ஒளிர்ந்தது. திரும்பும் இடமெங்கும் இரத்தினக் கண்ணாடிகள். வெண்சாமரங்கள் மற்றும் முத்துக்களாலும் நவமணிகளாலும் ஆன அழகிய தொங்கு மாலைகளால் சூழப்பட்ட அக்கொடிவீடு செல்வச் செழிப்புடன் காணப்பட்டது. அதற்கு உவமை சொல்ல சொல் இல்லை. தெய்வத்திருவும், விசித்திரங்கள் நிறைந்தும், மனதைக் கவர்ந்திழுத்துப் பேரின்பம் தருவதாகவும் இருந்தது. பலவாறான சித்திரங்கள் தீட்டப்பட்டது போன்றிருந்தது. சிவபெருமானது ஒப்புயர்வற்ற பெருமையை விளக்குவதாகவும் இருந்தது. அவ்வழகிய திருமாளிகை சிவலோகம் என்று புகழ் பெற்றது.

எங்கும் நறுமணம், எங்கும் ஒளி. சந்தனமும் அகருவும் சேர்ந்த கலவையின் நறுமணம் வீசியது. போதார் அமளி (நல்ல பஞ்சு மெத்தை) பரப்பப்பட்ட அம்மாளிகை விசுவகர்மாவால் உருவாக்கப்பட்டது. சுவர்களில் பலப்பல சித்திரங்கள் அழகுபடுத்தின. பொறுக்கி எடுக்கப்பட்ட இரத்தின மணிமாலைகள் ஆங்காங்கு தொங்கவிடப்பட்டுள்ளன. விசுவகர்மாவால் செயற்கையாக அமைக்கப்பட்ட ஸ்ரீவைகுண்டம், பிரும்மலோகம், கைலாயம், இந்திரபவனம், சிவலோகம் ஆகியனவும் அங்கிருந்தன. இவ்வாறு அழகு மிளிரும் கொடிவீட்டைக் கண்டு வியந்த சிவபெருமான், மலையரசன் இமவானைப் புகழ்ந்து பேசி மகிழ்ந்தார். அங்குள்ள இரத்தினங்கள் இழைத்த கட்டிலில் சிவபெருமான் மனநிறைவோடு சற்றே துயின்றார். இங்கு இமவான், தனது உற்றார்—உறவினர்களுக்கும் மற்றையோருக்கும் அன்னம்பாலித்துவிட்டு மீதியிருந்த காரியங்களையும் நிறைவு செய்தான்.

இங்கு இமவான் இன்றியாமையாதனவான காரியங்களை முடித்து நிற்க, அங்கு இறைவன் கண்வளர்ந்தருளினார். இதற்குள் இரவு கழிந்து பொழுது புலர்ந்தது. விடிவோரையில் உற்சாகம் கொண்டோர் பலவாறான வாத்தியங்களை இசைத்தனர். இதைக் கேட்டு ஸ்ரீவிஷ்ணு முதலிய தேவர்கள் மகிழ்ச்சியோடு எழுந்திருந்து தங்கள் இஷ்ட தெய்வமான சிவபெருமானை நினைந்தவாறே தங்கள் வாகனங்களைத் தயார் செய்துகொண்டு கயிலை செல்ல ஆயத்தமாகி, தர்மதேவதையை சிவபெருமான் பக்கலுக்கு அனுப்பி வைத்தனர். யோக சக்திகள் நிரம்பிய தர்மதேவன் யோகநாதரான சிவபெருமானிடம், “பிரமத கணங்களின் தலைவரே! எழுந்திருங்கள். தங்களுக்கு நலன் உண்டாகட்டும். எங்களுக்கும் நலனே செய்க. ஊர்வலத்திற்கு வந்திருந்த தேவர்கள் அனைவரையும் புண்ணியர்களாகச் செய்யுங்கள்” என்று வேண்டி நின்றார்.

தர்மதேவன் கூறியதைக் கேட்டு, சிவபெருமான் கருணையோடு அவரைக் கடாட்சித்துச் சற்றே சிரித்தவண்ணம் படுக்கையைவிட்டு எழுந்து, “நீ முன்னே செல். நான் நிச்சயமாக விரைவில் வந்து சேருகிறேன்” என்று கூறியருளினார்.

சிவபெருமான் இவ்வாறு கூறவே தர்மதேவன் ஊர்வலத்திற்குச் சென்றான். சிவபெருமானும் அங்கு செல்ல ஆயத்தமாவது கண்ட பெண்கள் அங்கு வந்து சிவபெருமானது திருவடித் தாமரைகளைத் தரிசித்து மங்கல பாட்டுக்களைப் பாடி பெருவிழா எடுத்தனர். சிவபெருமானும் உலகியலையடுத்துக் காலைக்கடன்களை முடித்து, மேனை மற்றும் இமவானிடம் அனுமதி பெற்று ஊர்வலத்திற்குச் சென்றார். முனிவரே! அப்பெருவிழாவில் வேதமந்திர ஒலி நாற்புறமும் சூழ்ந்தது. மக்கள் நால்வகை வாத்தியங்களை இசைத்தனர். தன்னிடத்திற்கு வந்த சிவபெருமான் உலகியலைத் தொடர்ந்து முனிவர்களையும் ஸ்ரீமந்நாராயணரையும் என்னையும் வணங்கினார். தேவர்கள் சிவனை வணங்கினர். எங்கும் ‘போற்றி போற்றி’, ‘வணக்கம் வணக்கம்’ என்ற முழக்கம். அனைத்து மங்கலங்களையும் அருளும் வேதவொலி. எங்கும் ஒரே கோலாகலம்.

அத்தியாயம் : ஐம்பத்து மூன்று

திருமணத்தின் நான்காம் நாள் விழா; சப்தரிஷிகள் கூற இமவான் அனைவருக்கும் விடைதருதல்; மேனை தனது பெண்ணைச் சிவபெருமானிடம் ஒப்படைத்தல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! அப்பொழுது ஸ்ரீவிஷ்ணு முதலிய தேவர்களும் ரிஷிகளும் கயிலை திரும்ப எண்ணினர். அப்பொழுது இமவான், அவர்கள் தங்கியுள்ள இடத்திற்கு வந்து அனைவரையும் விருந்திற்கு அழைத்தான். பிறகு, சிவபெருமானையும் அழைத்துவிட்டுத் தன் அரண்மனை சென்று விருந்திற்கான ஏற்பாட்டைக் கவனிக்கலானான். மகிழ்ச்சியும் ஆசையும் பொங்கிவர உரிய முறையிலன்றோ இமவான் அனைவரையும் விருந்திற்கு அழைத்துள்ளான். சிவபெருமான், ஸ்ரீவிஷ்ணு, பிரும்மதேவனான நான், மற்றுமுள்ள தேவர்கள், முனிவர்கள் என அங்கு வந்துள்ளோரது திருவடிகளை ஆதரவோடு அலம்பி, மண்டபத்திலுள்ள ஆசனங்களில் அமர்த்தி, தன் சுற்றம்சூழ விருந்தினர்களை அறுசுவை உண்டியளித்து மகிழ்வுறச் செய்தான். நாங்கள் அனைவரும் முறைப்படி நன்கு உணவருந்தி ஆசமனம் செய்து, இமவானிடம் அனுமதி பெற்று, எங்கள் தங்குமிடங்களுக்குச் சென்றோம்.

முனிவரே! இதேபோன்று மூன்றாம் நாளும் இமவான் முறைப்படி தானங்கள் அளித்து ஆதரவோடு அனைவருக்கும் உரிய முறையில் மரியாதை செய்தான். நான்காம் நாள் வந்ததும் அந்த நாளில் செய்யவேண்டிய வைதிக கர்மங்களை முறைப்படி செய்வித்தான். இவையன்றி திருமணச் சடங்குகள் நிறைவடையாதன்றோ! பெருவிழாவும், ‘ஆகா! ஆகா!’ என்ற வியப்பொலியும், ‘போற்றி! போற்றி!’ என்னும் அருளொலியும் எங்கும் நிறைந்தது. நிறைய தானங்கள் தரப்பட்டன. எங்கும் பலவாறான ஆடல்பாடல்கள். ஐந்தாம் நாளன்று தேவர்களனைவரும் “மலையரசே! நாங்கள் இனி, எங்கள் இருப்பிடம் செல்லவேண்டும். அனுமதி தாருங்கள்” என்று அன்பும் மகிழ்ச்சியும் மீதூர வேண்டினர். இதைக் கேட்ட இமவான் இரு கைகளையும் கூப்பியவண்ணம், “தேவர்களே! கருணைகூர்ந்து தாங்கள் இன்னும் சில தினங்கள் இங்கு தங்கி, என்னை ஆட்கொள்ளக் கூடாதா?” என்று வேண்டினான். இவ்வாறு கூறிய இமவான் அன்பினால் தேவர்களையும் சிவபிரானையும் ஸ்ரீவிஷ்ணுவையும் என்னையும் மற்றவர்களையும் வெகுநாட்கள் வரை அங்கேயே தங்க வைத்து, தினந்தோறும் உரிய முறையில் உபசரித்தான்.

இவ்வாறு தேவர்கள் அங்கேயே வெகுநாட்கள் தங்கியிருக்க நேரவே, அவர்கள் சப்தரிஷிகளை மலையரசனின் பக்கல் அனுப்பினர். அவர்களும் இமவானிடமும் மேனையிடமும் உரிய முறையில் பேசி, சிவபெருமானது உண்மைத் தத்துவத்தை விளக்கிக் கூறி, இமவானது பெறற்கரிய பெரும்பேற்றையும் புகழ்ந்தனர். முனிவரே! அவர்களது சீரிய உபதேசத்தைக் கேட்ட இமவானும், விருத்தினர்களுக்கு அவர்கள் உலகம் செல்ல அனுமதி தர ஒத்துக் கொண்டான். சிவபிரானும் கயிலைக்குப் புறப்படத் தயாராக இருக்கும் தேவர்களோடு இமவானிடம் செல்ல, இதைக் கண்ட மேனை உரக்கக் கதறியவண்ணம் கருணைக்கடவுளான சிவபிரானிடம் கூறலானாள்.

மேனை கூறுகிறாள்—— “கருணைக்கடலே! என் பெண்ணான பார்வதியை நன்கு கவனித்துக் கொள்ளுங்கள். தாங்களோ எளிதிலேயே மகிழ்ச்சி கொள்பவர். பார்வதீ செய்வது ஆயிரம் குற்றங்களாயினும் தாங்கள் அதைப் பொறுத்தருளுதல் வேண்டும். எத்தனை பிறவிகள் எடுத்தாலும் என் மகள் தங்களது திருவடித்தாமரைகளில் பக்தி கொண்டவளாகவே இருப்பாளாக. கனவிலும் நினைவிலும் எப்பொழுதும் மகாதேவரான தங்களைத் தவிர, வேறு நினைப்பில் இருக்க மாட்டாள். காலனை வென்ற காலகாலனே! தங்களைப் பற்றிய பக்தி பேச்சுக்களைக் கேட்ட நொடியிலேயே ஆனந்தக்கண்ணீர் பெருக உடல் புளகித்து நிற்கிறாள். உங்களைப் பற்றிய இகழ்சொற்களைக் கேட்க, இறந்தவளைப்போல மௌனமாகிறாள்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! இவ்வாறு கூறிய மேனை, தன் மகளான பார்வதியைச் சிவபெருமானது திருக்கரங்களில் ஒப்படைத்துவிட்டு, அவர்கள் கண்ணெதிரிலேயே மூர்ச்சையுற்றாள். அப்பொழுது இறைவன் மேனைக்குத் தேற்றரவு கூறி, தேவர்களோடு மகிழ்ச்சியாகப் புறப்படலானார். தேவர்களும் சிவபெருமானுடனும் மற்ற பணியாட்களுடனும் சிவபிரானை நினைந்தவாறே கயிலை நோக்கிப் புறப்பட்டனர். இமயமலையைக் கடந்து வெளியே ஓர் உயரிய உய்யானவனத்தில் தங்கி, பார்வதீபிராட்டியின் வருகை எதிர்நோக்கி இருந்தனர். முனிவரே! இதுவரை சிவபெருமான் மற்றுமுள்ள தேவர்களது திருமண யாத்திரையைக் கூறினேன். இனி, பார்வதீபிராட்டியின் திருமண விடையாற்றியைப் பற்றிக் கூறுவேனாக. அந்த யாத்திரை பிரிவாற்றாமை மற்றும் மகிழ்ச்சியோடு கூடியது.

அத்தியாயம் : ஐம்பத்து நான்கு

மேனை விரும்பியவாறு ஓர் அந்தணப் பெண்மணி பார்வதிக்குப் பதிவிரதைகளின் அறநெறிகள் பற்றிக் கூறுதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! அதன்பின் சப்தரிஷிகளும் இமவானிடம், “மலையரசே! பார்வதீபிராட்டியை வழியனுப்பி வைப்பதற்கான ஏற்பாடுகளை உரிய முறையில் செய்யுங்கள்” என்று கூறினர். முனிவரே! இதைக் கேட்ட இமவான், இனி பார்வதீதேவியைப் பிரிந்து நிற்க வேண்டிய சூழ்நிலையை நினைத்து அன்பின் மிகுதியால் சற்றே வருத்தத்தில் ஆழ்ந்தான். சிறிதுநேரம் சென்றதும் தன்னிலைக்கு வந்த இமவான் ‘அப்படியே ஆகட்டும்’ என்று கூறி மேனைக்குச் சொல்லி அனுப்பினான். முனிவரே! இமவான் கூறியதை அறிந்த மேனை மகிழ்ச்சியும் வருத்தமும் கொண்டு பார்வதியை வழியனுப்ப ஆயத்தமானாள். இமவானது அன்புமனைவியான மேனை உரிய முறையில் வைதிக—லௌகிக—குல ஆசாரங்களை அனுசரித்துப் பெருவிழா எடுத்தாள். இரத்தினங்கள் பதித்த பற்பல வண்ணப்பட்டாடைகள், அரசர்க்குரிய பன்னிரண்டு வகையான ஆபரணங்கள் ஆகியவைகளால் பார்வதீதேவியை அலங்கரித்தாள். அப்பொழுது மேனையின் உள்ளத்தை நன்கறிந்த கற்பரசியான ஓர் அந்தணப் பெண்மணி பார்வதீபிராட்டிக்கு உயர்ந்ததான பதிவிரதா தர்மங்களைக் கூறலானாள்.

அந்தணப் பெண்மணி கூறுகிறாள்—— “மலையரசன் திருமகளே! இப்பொழுது நான் கூறுவதை அன்போடு கவனமாகக் கேள். இது அறநெறிகளை ஊக்குவிப்பது; இகபர உலகங்களில் ஆனந்தமளிப்பது; கேட்பவர்களுக்கும் நலனே விழைவது. இவ்வுலகில் கற்புடைப் பெண்ணே புண்ணியம் செய்தவள்; வேறு யாருமிலர். அவளே அனைவராலும் கொண்டாடத்தக்கவள்; உலகங்கள் அனைத்தையும் தூய்மையாக்குபவள். அவளே பாவக்குவியல்களை எரித்துச் சாம்பராக்குபவள். சிவையே! தன் மணாளனையே பரமேசுவரனாக நினைத்து அன்போடு அவனுக்குப் பணிவிடை செய்பவள், இவ்வுலக இன்பங்களையெல்லாம் அனுவித்து உயர்ந்த உலகங்களைப் பெறுகிறாள்.

த4ந்யா பதிவிரதா நாரீ

நாந்யா பூஜ்யா விஶேஷத: ।

பாவநீ ஸர்வலோகாநாம்

ஸர்வபாபௌக4நாஶிநீ ॥

ஸேவதே யா பதிம் ப்ரேம்ணா

பரமேஶ்வரவச்சி2வே ।

இஹ பு4க்த்வாகி2லாந்போ4கா3நந்தே

பத்யா ஶிவாம் க3திம் ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. பார்வதீ. 54/9—10

சாவித்திரி, லோபாமுத்திரை, அருந்ததீ, சாண்டிலீ, சதரூபை, அனசூயை, லக்ஷ்மி, ஸ்வதா, சதீ, சம்ஞை, சுமதி, சிரத்தை, மேனை மற்றும் ஸ்வாஹா — இவர்கள் போன்று இன்னும் எவ்வளவோ பெண்கள் கற்பரசிகள் எனப்படுவார்கள். சொல்லில் பெருகுமே என அவ்வளவையும் கூறவில்லை. இவர்கள் எல்லோரும் தங்கள் கற்புத்திண்மையாலேயே அனைத்துலகங்களாலும் கொண்டாடப்படுகிறார்கள். பிரும்மதேவர், ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு, ஸ்ரீசிவபெருமான் மற்றும் முனிவர்கள் அனைவராலும் போற்றத்தகுந்தவர்களாக உள்ளனர். ஆகவே, நீ உன் கொழுநரான சிவபெருமானுக்கு எப்பொழுதும் பணிவிடை செய்து வரவேண்டும். அவரோ ஏழைப்பங்காளர்; அனைவராலும் சேவிக்கப்படுபவர்; சான்றோர்கள் அடைக்கலம் புகுமிடம். இவ்வுயரிய பதிவிரதா தர்மத்தை வேதச்சுருதிகளும், மனு முறை முதலிய ஸ்ம்ருதிகளும் விரிவாகக் கூறுகின்றன. இதன் உயர்வைக் கூறியதுபோல, மற்ற தர்மங்களை உயர்வாகக் கூறவில்லை என்பதை நிச்சயமாகக் கூறலாம்.

பதிவிரதா தர்மத்தில் ஊன்றி நிற்கும் பெண்மணி தன் மணாளன் உணவருந்திய பின்னரே தான் உண்பாள். சிவையே! கணவன் நின்று கொண்டிருந்தால் கற்பரசியும் நிற்கத்தான் செய்வாள். நற்குணவதியான பெண், தன் கணவர் உறங்கிய பிறகே தான் உறங்குவாள். ஆனால், அவன் துயிலுணரும் முன் தான் துயிலெழுவாள். (பின் தூங்கி முன் எழுவாள்.) சூதுவாது விடுத்து அவனது நலனையே நாடுவாள். தன்னை அலங்கரித்துக் கொள்ளாது, தன் கணவர் எதிரில் வரமாட்டாள். கணவனார் ஏதாவதொரு காரிய நிமித்தமாக வெளியூர் சென்றிருந்தால், அந்நாட்களில் அவள் தன்னை அலங்கரித்துக் கொள்ள மாட்டாள். பதிவிரதை, தன் கணவரது திருப்பெயரை ஒருபோதும் கூறக்கூடாது. கணவன் சற்றே கடிந்து கொண்டாலும், அவள் திரும்ப கடிந்து கொள்ளக் கூடாது. கணவர் அழைத்தால் உடனே அனைத்துக் காரியங்களையும் நிறுத்திவிட்டு அவரிடம் சென்று, “நாதா! அழைத்த காரணம் என்னவோ? தயவு செய்து என்ன செய்யவேண்டும்? எனச் சொல்லுங்கள்” என்று தலைவணங்கி அன்போடு கேட்க வேண்டும். பின் கணவனார் இட்ட கட்டளையை மனமகிழ்ச்சியோடு செய்யவேண்டும்.

வீட்டின் வாயிற்படியருகே வெகுநேரம் நிற்கக் கூடாது. பிறர் அகம் செல்லக் கூடாது. தான் அறிந்த இரகசியத்தைப் பிறர் எதிரில் கூறக் கூடாது. கணவர் கூறுவதற்கு முன்பே பூஜைக்குரிய பொருட்களைத் தானாகவே எடுத்து வைக்க வேண்டும். அவருக்கான நன்மைகளைச் செய்ய உரிய நேரத்தை எதிர்நோக்கி இருக்க வேண்டும். கணவனாரது அனுமதியின்றிப் புண்ணியத்தலங்களுக்குக்கூட செல்லக் கூடாது. மக்கள் வெகுவாகக் கூடியுள்ள சபைகள், விழாக்கள், உற்சவங்கள் ஆகியனவற்றைப் பார்ப்பதை வெகுதொலையிலிருந்தே தவிர்க்க வேண்டும். புண்ணியத்தல யாத்திரையின் பயனைப் பெற விரும்புபவள், தன் கணவனாரது திருவடித்தண்ணீரை அருந்துவதாலேயே அப் பயனைப் பெறலாகும். அவளுக்கு அத்தண்ணீரிலேயே அனைத்துப் புண்ணிய நதிகளும் தலங்களும் அமைந்துள்ளன என்பதில் ஐயமேதுமில்லை.

தீர்தா2ர்தி2நீ து யா நாரீ

பதிபாதோ3த3கம் பிபே3த் ।

தஸ்மிந் ஸர்வாணி தீர்தா2நி

க்ஷேத்ராணி ச ந ஸம்ஶய: ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. பார்வதீ. 54/25

கற்புக்கனலான பெண்மணி தன் கணவர் உண்டு மீதமான சாதம் முதலியவற்றைத் தனக்குகந்த பிரியமான போனகம் (உணவு) என மதித்து ஏற்பாள். தன் கொழுநன் அளிப்பது எதுவாகிலும், அதை மகாபிரசாதமாகத் தலைதாழ்த்திப் பெற்றுக் கொள்வாள்.

தேவர்கள், பித்ருக்கள், விருந்தாளிகள், பணியாட்கள், பசு மற்றும் பிச்சைக்காரர்கள் ஆகியவர்கட்கு அன்னம் அளிக்காது, எப்பொழுதும் தான் முதலில் சாப்பிடக் கூடாது. கற்பொழுக்கத்தில் தலை நிற்கும் இல்லறத்தாள் வீட்டின் சாமான்களைக் குறிப்பிட்ட இடத்தில் ஒழுங்காகப் பாதுகாப்பாக வைக்க வேண்டும். வீட்டுவேலைகளில் கெட்டிக்காரியாகவும், செலவழிப்பதில் சிக்கனமாகவும், மலர்ந்த முகத்துடனும் இருக்க வேண்டும். கணவரது ஒப்புதலின்றி விரதமோ, உபவாசமோ இருக்கக் கூடாது. இல்லையேல் அந்த விரத உபவாசங்களுக்கான பயன் கிடைக்காது. பரலோகத்தில் நரகத்தையே சென்றடைவாள்.

தன் கணவர் சுகமாக அமர்ந்திருக்கும் போதும், விருப்பப்படி கேளிக்கையிலோ பொழுதுபோக்கிலோ ஈடுபட்டிருக்கும் போதும், நடுவே ஏதாவது முக்கியமான காரியங்கள் வரினும் கற்பரசியான பெண்மணி, தன் கணவரை எழுப்பக் கூடாது. தன் கணவர் ஆண்மையற்றவராயினும், தாழ்ந்த நிலையை அடைந்தவராயினும், நோயுற்றவராயினும், கிழப்பருவம் அடைந்தபோதும், சுக வாழ்விலும், துன்ப வாழ்விலும் எந்நிலையிலிருப்பினும் கற்புடை மகளிர், தன் கணவரை உதாசீனம் செய்யக் கூடாது. மாதவிடாய் காலமான மூன்று நாட்களிலும் தன் கணவர் எதிரில் வரக்கூடாது. அதாவது தனித்திருக்க வேண்டும். நீராடித் தூய்மை பெறும்வரை பதியிடம் தன்னைப் பற்றிய செய்தி எதையும் சொல்லக் கூடாது. நன்கு தூய்மையாக நீராடியபின் முதன்முதலில் தன் கணவரைத்தான் பார்க்கவேண்டும். அதுவரை பிறரது முகத்தைப் பார்க்கவே கூடாது. அல்லது தன் கணவரை மனதிலே நினைத்தவாறு சூரியனைக் காணவேண்டும்.

தன் கணவரது ஆயுள் நீடிக்க வேண்டுமென விரும்பும் பெண்மணி மஞ்சள், குங்குமம், நெற்றிப்பொட்டு, மை, ரவிக்கை, தாம்பூலம், மங்களமான நகைநட்டுகள், கைவளைகள், காதணிகள் முதலியவற்றைத் தன் மேனியிலிருந்து கழற்றக் கூடாது. தலைக்கூந்தலைச் சீவி முடியாமல் இருக்கக் கூடாது. வண்ணாத்தி, விபசாரி, தீய நடத்தையுள்ளவள், பெண் துறவி, பேறிழந்தவள் (பாக்கியமற்றவள்) முதலியவர்களைத் தன் தோழிகளாகக் கொள்ளக்கூடாது. தன் கணவரிடம் துவேஷம் கொண்டவளை என்றுமே ஆதரிக்கக் கூடாது. எங்கும் தனித்து நிற்கக் கூடாது. ஆடையின்றி நீராடக் கூடாது. பதிவிரதையான பெண் உரல், உலக்கை, விளக்குமாறு (துடைப்பம்), பாறை, ஆட்டுரல், வாயிற்படி, கீழே கிடக்கும் கட்டை ஆகியவற்றின் மேல் எப்பொழுதுமே உட்காரக் கூடாது.

புணர்ச்சியின் போதல்லாது மற்ற நேரங்களில் கணவரிடம் தன் பிடிவாதத்தையோ, பேச்சுத்திறனையோ காட்டக் கூடாது. தன் கணவருக்குப் பிடித்த பொருட்களிலேயே தன் விருப்பமும் இருக்க வேண்டும். எப்பொழுதும் தன் கணவரது நலத்திலேயே கவனம் இருக்க வேண்டும். அவனது மகிழ்ச்சியே இவளது மகிழ்ச்சியும். அவன் வருந்துகையில் தானும் வருந்த வேண்டும். அது முகத்தில் தெரியுமே, அப்பொழுது அவர் அந்தத் துன்பத்தை மறக்குமாறு நடந்து கொள்ள வேண்டும். கற்புடை மகளிர் இன்பத்திலும் துன்பத்திலும் தன் கணவரிடம் ஒரே மாதிரி இருப்பாள். அவளன்றோ புண்ணியவதி. தன் மனதில் விகாரமான எண்ணத்திற்கு என்றுமே இடம் தரக்கூடாது. என்றும் தைரியத்தைக் கைவிடக் கூடாது. வீட்டில் நெய், எண்ணெய், உப்பு முதலியன தீர்ந்துபோய் இருந்தாலும், இந்தப் பொருள் வீட்டில் இல்லை என்று உடனே கூறி, அவரது மனதைக் கஷ்டப்படுத்தக் கூடாது. தேவதேவி! கற்பரசிக்குத் தன் கணவரே பிரும்மதேவர், ஸ்ரீமந்நாராயணர், ஸ்ரீசிவன். ஏன், இவர்களைக் காட்டிலும் உயர்ந்தவரே. கற்பரசிக்குத் தன் கணவர்தான் பரமசிவன்.

விதே4ர்விஷ்ணோர்ஹராத்3வாபி

பதிரேகோऽதி4கோ மத: ।

பதிவ்ரதாயா தே3வேஶி

ஸ்வபதி: ஶிவ ஏவ ச ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. பார்வதீ. 54/43

தன் கணவரது கட்டளையை மீறி விரதம், உபவாசம் முதலியவற்றைச் செய்பவள், தன் கணவரது நீண்ட ஆயுளை அபகரிக்கிறாள்; இறந்தபின் நரகமே புகுகிறாள். தன் கணவர் கூற்றுக்கெதிராகக் கடுஞ்சொற்களைக் கூறுபவள் கிராமத்தில் நாயாகவும், மக்களற்ற வனத்தில் பெண் நரியாகவும் பிறக்கிறாள். கணவனைக் காட்டிலும் உயர்ந்த இடத்தில் அமரக் கூடாது; தீயோர் அருகில் செல்லக் கூடாது; பயமுறுத்தும்படியான சொற்களைக் கூறக் கூடாது; எவரையும் இகழ்ந்து பேசக் கூடாது; கலகம் நடக்குமிடத்தைத் தவிர்க்க வேண்டும். பெரியோர்கள் நடுவில் உரத்த குரலில் பேசக் கூடாது, சிரிக்கவும் கூடாது.

கணவர் வெளியிலிருந்து வீடு திரும்புவது கண்டால், உடனே நீர், உண்டி, தின்பண்டங்கள், தாம்பூலம், நல்லாடை ஆகியவைகள் கொண்டு அவருக்குப் பணிவிடை செய்தல், அவரது திருவடிகளைப் பிடித்துவிடுதல், இன்சொற்கள் கூறுதல், கணவரது களைப்பைப் போக்குவதற்கான உபாயங்களை மனமுவந்து மகிழ்ச்சியோடு செய்தல் ஆகியவற்றைச் செய்யும் பெண் மூவுலகங்களையும் மனமகிழ்ச்சி கொள்ளச் செய்கிறாள். தந்தையோ, உடன்பிறந்தவனோ, தனயனோ தரும் இன்பம் அளவானது. ஆனால், கணவனோ எல்லைக்காணா இன்பம் அளிக்கிறான். ஆகவே, பெண்கள் எப்பொழுதும் தன் கணவனைக் கொண்டாட வேண்டும்; மரியாதை காட்ட வேண்டும். பதியே கடவுள். அவரே ஆசிரியர். அவரே தர்மமும் புண்ணியத்தலமும் விரதங்களும். ஆகவே, அனைத்தையும் விடுத்து, கணவர் ஒருவரையே சேவிக்க வேண்டும்.

ப4ர்தா தே3வோ கு3ருர்ப4ர்தா

த4ர்மதீர்த2வ்ரதாநி ச ।

தஸ்மாத்ஸர்வம் பரித்யஜ்ய

பதிமேகம் ஸமர்சயேத் ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. பார்வதீ. 54/51

தீய எண்ணம் கொண்ட எந்தவொரு பெண், தன் கணவரை விடுத்துத் தனித்துச் செயல்புரிகிறாளோ (அதாவது, விபசாரம் செய்கிறாளோ), அவள் மரப்பொந்தில் ஒளிந்து வாழும் கொடுங்கோட்டானாகப் பிறக்கிறாள். எவளொருத்தி பிற ஆடவரை ஓரக்கண்களால் பார்க்கிறாளோ, அவள் கோணல் பார்வையுள்ளவளாவாள். கணவரை விடுத்துத் தான் மட்டும் நல்ல தின்பண்டங்களைத் தின்பவள், கிராமப்புறத்தில் பெண் பன்றியாகப் பிறந்து, தன் மலத்தைத் தானே தின்பாள்; அல்லது செம்மறி ஆடாகப் பிறப்பாள். தன் கணவரை மரியாதையின்றி, நீ என்றழைப்பவள் ஊமையாகப் பிறப்பாள். தன் சக்களத்தியைப் பொறாமையோடு பார்ப்பவள் பாக்கியமற்றவளாகிறாள். தன் கணவரது கண்ணிற்படாமல் பிற ஆடவரைப் பார்ப்பவள் குருடியாகவும், கோணலான முகமுடையவளாகவும், அழகற்றவளாகவும் பிறப்பாள். உயிர் பிரிந்த உடல் எவ்வாறு அந்நொடியிலேயே தூய்மையற்றதாகிறதோ, அவ்வாறே கணவன் அற்றவள் நன்கு நீராடினாலும் எப்பொழுதும் தூய்மையற்றவளாகவே கருதப்படுகிறாள். கற்பரசி வசிக்கும் வீட்டிலிருக்கும் அவளது தாய்—தந்தை மற்றும் கணவன் ஆகியவர்களே உலகில் கொடுத்து வைத்த பாக்கியவான்கள். அந்தக் கற்பரசியின் புண்ணியத்தினால் அவளது தந்தை, தாய், கணவன் ஆகியோர்களது பித்ருக்கள், மூன்று தலைமுறைகள் விண்ணுலகில் சுகத்தைப் பெறுகிறார்கள்.

ஸா த4ந்யா ஜநநீ லோகே

ஸ த4ந்யோ ஜநக: பிதா ।

த4ந்ய: ஸ ச பதிர்யஸ்ய

க்3ரு॒ஹே தே3வி பதிவ்ரதா ॥

பித்ரு॒வம்ஶ்யா மாத்ரு॒வம்ஶ்யா:

பதிவம்ஶ்யாஸ்த்ரயஸ்த்ரய: ।

பதிவ்ரதாயா: புண்யேந ஸ்வர்கே3

ஸௌக்2யாநி பு4ஞ்ஜதே ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. பார்வதீ. 54/58—59

தீயொழுக்கம் கொண்டவள் தன் கற்பொழுக்கம் கெடுவதால் தாய்—தந்தை, கணவன் ஆகிய மூவரின் குலத்தையும் கீழ்நிலைக்குத் தள்ளிவிடுகிறாள். தானும் இவ்வுலகிலும் விண்ணுலகிலும் துன்பத்தையே துய்க்கிறாள். கற்புடை பெண்டிரது சீரடி பரவும் நிலம் முழுவதும் பாவம் நீங்கித் தூய்மை பெறுகிறது.

(ஒப்புநோக்குக:—

நண்ணு கற்புடை மங்கையர் சீரடி

மண்ணில் எவ்விடம் தோயினுமற்றது

எண்ணுகின்ற தலங்கள் யாவற்றினும்

புண்ணியத்தலமென்று புகல்வராய்

— அதிவீரராம பாண்டியர் — காசிக்காண்டம்)

தூயவர் எனக் கருதப்படும் சூரியன், சந்திரன், வாயுதேவன் முதலியவர்களும் தங்களைத் தூய்மையாக்கிக் கொள்வதற்குப் பதிவிரதையைத் தொட்டுச் செல்கிறார்கள். புறத்தூய்மை நல்கும் தண்ணீரும் கற்பரசிகளைத் தீண்டிச் செல்ல விரும்புகிறது. அவ்வாறு தீண்டுவதால் தன்னுடைய ஜடநிலை நீங்கி, பிறரைத் தூய்மையாக்கும் நிலை தனக்குக் கிட்டியதாக நினைக்கிறது. இல்லாளே இல்லத்தின் ஆணிவேர். இன்பத்திற்கும் அவளேதான் வேர். அவளாலேதான் அறநெறிகளின் பயன் பெறலாகிறது. குலம் தழைக்கக் காரணமானவளும் அவளே ஆகும்.

பா4ர்யா மூலம் க்3ரு॒ஹஸ்த2ஸ்ய

பா4ர்யா மூலம் ஸுக2ஸ்ய ச ।

பா4ர்யா த4ர்மப2லாவாப்த்யை

பா4ர்யா ஸந்தாநவ்ரு॒த்3த4யே ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. பார்வதீ. 54/64

தன்னுடைய திருமேனி அழகில் செருக்குக் கொண்டலையும் பெண்கள் வீட்டுக்கு வீடு இல்லையா என்ன? இருக்கிறார்கள். ஆனால், கற்புடைய பெண் ஸ்ரீபரமசிவனாரது பக்தி ஒன்றாலேயே பெறலாகிறது. தன் மனைவியினாலேயே இவ்வுலகம், பரவுலகம் இரண்டிலும் ஒருவன் ஆட்சி செலுத்த முடியும். மனைவியை இழந்தவன் தேவர்கள், பித்ருக்கள் மற்றும் விருந்தினருக்கான விருந்தோம்பல் என்னும் வேள்விக்குத் தகுதியற்றவனாகிறான். கற்பரசியான மனைவியோடு இருப்பவனே உண்மையில் இல்வாழ்வான். மற்ற பெண்களோ அரக்கியைப் போலவும், கிழட்டுத்தனம் போலவும் கணவனை விழுங்குபவளே ஆவாள். கங்கையில் நீராடுவதால் உடல் தூய்மை பெறுவதுபோல் கற்புடைய பெண்டிரைத் தரிசித்தலால் அனைத்தும் தூய்மையாகிறது.

யதா2 க3ங்கா3வகா3ஹேந

ஶரீரம் பாவநம் ப4வேத் ।

ததா2 பதிவ்ரதாம் த்3ரு॒ஷ்ட்வா

ஸகலம் பாவநம் ப4வேத் ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. பார்வதீ. 54/68

தன் கணவரையே தான் வழிபடும் தெய்வமாகக் கொண்ட கற்பரசிக்கும் கங்கைக்கும் எவ்விதப் பேதமுமில்லை. கற்பரசியும் அவளது கணவரும் பார்வதீ—பரமேசுவரருக்குச் சமமே. ஆகவேதான் ஆய்ந்தறிந்த கற்றோர்கள் அவ்விருவரையும் பூஜிக்கின்றனர். கணவர் ‘ஓம்’ எனும் பிரணவமாகும். மனைவியோ வேதத்தின் ‘ருக்குகள்’. கணவர் ‘தவம்’ எனில், மனைவி ‘பொறுமை’. மனைவி ‘நற்செயல்கள்’ எனில், கணவர் அதன் ‘பயன்’. பார்வதீ! கற்புடைய பெண்ணும் அவள் கணவருமே (அதாவது அந்தத் தம்பதியே) கொடுத்து வைத்தவர்கள்; பேறு பெற்றவர்கள்.

தார: பதி: ஶ்ருதிர்நாரீ க்ஷமா

ஸா ஸ ஸ்வயம் தப: ।

ப2லம் பதி: ஸத்க்ரியா ஸா

த4ந்யௌ தௌ த3ம்பதீ ஶிவே ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. பார்வதீ. 54/70

மலையரசன் மகளே! இதுவரை கற்பரசிகளின் அறநெறிகளைப் பற்றிக் கூறினேன். இனி கற்பரசிகளிலும் உள்ள வேறுபாடுகளைக் கூறுவேன், கவனமாகக் கேள். கற்பரசிகளிலும் மிகச் சிறந்தவள் (உத்தமம்) என்பது முதலான நான்கு வகைகள் உள்ளன. அவர்களைப் பற்றி நினைக்கவே பாவங்கள் அகலும். மிக மிக உயர்ந்தவள், உயர்ந்தவள், தாழ்ந்தவள், மிக மிகத் தாழ்ந்தவள் என நான்கு வகை. இவர்களது இலக்கணங்களைக் கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேள். மங்களமானவளே! எவளுடைய மனம் கனவிலும் பிற ஆடவரையன்றித் தன் கணவரையே காணுமோ, அவளே உத்தமி — மிக மிக உயர்ந்த நிலையில் உள்ள கற்பரசி. மலைமகளே! எவள் நல்லெண்ணத்துடன் பிற ஆடவரைத் தன் தந்தை, சகோதரன், மகன் என்ற நிலையில் காண்பாளோ, அவள் நடுநிலையில் உள்ள உத்தமி — பதிவிரதை. பார்வதீ! எவள் அறநெறிகளை மனதில் கொண்டு விபசாரம் செய்யாமல் தன் கற்பொழுக்கத்திலேயே ஊன்றியிருப்பாளோ, அவள் தாழ்ந்த நிலையில் உள்ள கற்பரசி. எவள், தன் கணவருக்கும் தன் குலத்தோருக்கும் களங்கம் வந்துவிடுமோ என்று பயந்து விபசாரத்திலிருந்து தன்னைக் காத்துக் கொள்ள முயற்சிப்பாளோ, அவளை முன்னோர்கள் மிகமிகத் தாழ்ந்த நிலையில் உள்ள பதிவிரதையாகக் கருதுகிறார்கள்.

பார்வதீ! இந்நான்கு கற்பரசிகளுமே அகில உலகங்களின் பாவங்களை நீக்கித் தூய்மையாக்குபவர்கள்தான். அத்ரி முனிவரின் மனைவியான அனசூயை பிரும்மா, விஷ்ணு, பரமசிவன் ஆகிய மும்மூர்த்திகளின் வேண்டுகோளை ஏற்றுத் தன் கற்புத்திறனால் வராகருடைய சாபத்தால் இறந்துபட்ட ஓர் அந்தணனை உயிர்ப்பித்தாள். (‘ஆணிமாண்டவ்யர்’ என்னும் மகரிஷியின் சாபத்தால் ‘நளாயினி’ என்னும் கற்பரசியின் கணவரான ‘மௌத்கல்யர்’ இறந்துபடவே, நளாயினி சூரியனை உதிக்காமல் செய்திட்டாள். இதனால், அகில உலகங்களும் துன்புறவே, மும்மூர்த்திகளும் நளாயினியிடம் சென்று வேண்ட, அவள் அனசூயையைச் சரணடைய, அவளது கற்புத்திறனால் நளாயினியின் கணவர் இறந்தும், மீண்டும் உயிர் பெற்றார் என்பது புராணங்களிலுள்ள வரலாறு.)

மலைமகளே! இவற்றையெல்லாம் நன்கு உன்னிப் பார்த்து, நீ தினமும் உன் கணவருக்கு மகிழ்ச்சியோடு பணிவிடை செய்யவேண்டும். பதிசேவையே அனைத்து விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றித் தரும். நீயோ அகில உலகநாயகியான மகேசுவரி. உன் கணவரோ சாட்சாத் சிவபெருமான். உன்னை நினைத்தாலேயே பெண்கள் கற்பரசிகளாக ஆவர். தேவி! உனக்கு இவற்றையெல்லாம் சொல்ல வேண்டுமென்ற அவசியமில்லைதான். ஆனால், இன்றைய உலகியலை நினைத்துக் கற்பரசிகளின் அறநெறி ஒழுக்கங்களைக் கூறினேன்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! இவ்வாறு உபதேசித்த அவ்வந்தணப் பெண்மணி, பார்வதீபிராட்டிக்கு வணக்கம் செலுத்தி மௌனமானாள். இவ்வுபதேசங்களைக் கேட்டுச் சிவனார் காதலியான பார்வதீ பெருமகிழ்ச்சி கொண்டாள்.

அத்தியாயம் : ஐம்பத்தைந்து

ஸ்ரீசிவபெருமான் திருக்கயிலை திரும்புதல்; பார்வதீ கண்டத்தைக் கேட்பதன் திருப்பயன்கள்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! அந்தணப் பெண்மணி பார்வதீபிராட்டிக்குப் பதிவிரதைகளின் அறநெறிகளை விளக்கிக் கூறியபின் மேனையை அழைத்து, “அரசியே! உமது மகளைப் புகுந்த வீட்டிற்கு அனுப்புவதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்யுங்கள்” என்று கூறினாள். மேனையும் “அப்படியே” என்று மகிழ்ச்சியோடு கூறினாள். ஆனால் மயக்கமுற்றாள். பின் ஒருவாறு மனம் தேறி, பார்வதியை அழைத்து மார்போடு அணைத்து கொண்டு, அவளைப் பிரியப் போவதை நினைத்து உரக்கக் கதறி அழுதாள். பார்வதியும் மனம் நெகிழும் சொற்களைக் கூறியவாறு அழுதாள். பிரிவாற்றாமையால் இருவருமே மூர்ச்சை அடைந்தனர். பார்வதீ அழுததைக் கண்ட தேவப்பெண்டிர்களும் தன்நிலை மறந்தனர். பெண்டிர் அனைவரும் மனங்கலங்கி அழுதனர். பெரும்பாலும் ஜடமாகினர். யோகீசரான சிவபெருமானும் (உலகியலை ஒட்டி) அழுதார் என்றால் மற்றவர்களைப் பற்றி என்ன கூறுவது? இதற்குள் இமவான் தன் பிள்ளைகள், மந்திரிகள், அந்தணப் பெரியோர்கள் என அனைவரும் சூழ, அங்கு வேகமாக வந்தான். அவனும் மோகத்திற்காட்பட்டுத் தன் மகளை மார்போடு அணைத்துப் புலம்பி, “மகளே! என்னைவிட்டு இப்பொழுது எங்கே போகப் போகிறாய்” என்று கூறி அழுதான். அனைத்துலகுமே அவனுக்கு வெற்றிடமாகத் தோன்றியது.

அப்பொழுது சிறந்த ஞானியான புரோகிதர், மற்ற அந்தணர்களது உதவியோடு ஆத்யாத்ம விஷயமான உண்மைத் தத்துவத்தை விளக்கிக் கூறி அனைவரையும் தெளிவுபடுத்தினார். பார்வதீபிராட்டி தன் தாய், தந்தை, குலபுரோகிதர் ஆகிய அனைவரையும் வணங்கினாள். பார்வதீபிராட்டி தான் மகாமாயையாக இருப்பினும், உலகியலுக்கேற்ப அப்போதைக்கப்போது சற்றே சிணுங்கி அழுதாள். தாய் மேனையோ மிகவும் பிரலாபித்தாள். அண்ணன்மார்களும் அண்ணிகளும் அழுதனர். அன்பின் மிகுதியால் அங்கு அழாதவர்களே இல்லை. இதைக் கண்டு அந்தணர்கள் ஒன்றுகூடி அனைவருக்கும் தேற்றரவு சொல்லிப் பயணத்திற்கான நன்முகூர்த்தம் இது என்பதைத் தெளிவுபடுத்தினர்.

பின்பு, இமவானும் மேனையும் அறிவுற்றுத் தைரியத்தை அடைந்து பார்வதீபிராட்டி அமர்ந்து செல்வதற்காகப் பல்லாக்கை வரவழைத்தனர். அந்தணப் பெண்டிர்களும் மற்றோரும் ஆசி கூறி பார்வதியை அதில் அமர்த்தினர். ஒரு பட்டத்தரசிக்கு உரித்தான அத்தனைச் சீர்வரிசைகளையும் அளித்தனர். பிறருக்கரிய பெரும் பொக்கிஷங்களை அளித்தனர். பார்வதீ தேவியும் தாய்—தந்தை, சான்றோர்கள், குலபுரோகிதர் மற்றும் அண்ணன்கள், அண்ணிகள், மற்றுமுள்ள பெண்குலத்தவர் அனைவரையும் வணங்கி ஆசி பெற்றுப் பிரயாணமானாள். அன்பினுக்கு ஆட்பட்ட இமவான் தனது புத்திரர்களோடு தேவர்கள் சூழ சிவபெருமான்—பார்வதியின் வரவு நோக்கிக் காத்திருக்கும் இடம் வரை சென்றான். அங்கு அனைவரும் அன்போடு ஆரத்தழுவிக் கொண்டனர். பின்பு இறைவனை வணங்கித் துதித்து, தங்கள் நகரம் திரும்பினர்.

பின் கயிலையை அடைந்த சிவபிரான், பார்வதீதேவியிடம் “தேவி! நீ என்றுமே என் உயிர்க்காதலிதான். இதுவும் ஒரு திருவிளையாடல் என்பதை உனக்கு ஞாபகப்படுத்துகிறேன். முற்பிறவியின் நிகழ்ச்சிகள் உனக்கு ஞாபகம் இருக்குமே. ஆகவே, நம்மிடையேயான உறவு (நித்திய சம்பந்தம்) உனக்கு நினைவில் இருக்குமானால் சொல் பார்க்கலாம்” என்றருளினார். தன் உயிர்நாயகரான மகேசுவரன் கூறியதைக் கேட்ட பார்வதீதேவி, “இறைவனே! எனக்கு அனைத்தும் நினைவில் உள்ளதுதான். ஆனால், இப்பொழுது தாங்கள் சற்றே மௌனமாக இருக்க வேண்டும். இப்போதைக்கு என்ன செய்ய வேண்டுமோ, அந்தக் காரியத்தை விரைவில் செய்தருள வேண்டுகிறேன்” என்று பதிலுரைத்தாள்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! நூற்றுக்கணக்கான அமுத தாரை விழுந்தது போன்ற தன் மனைவியின் இன்சொற்களைக் கேட்ட இறைவன் உலகியலுக்கேற்ப மகிழ்ந்தார். பலவாறான பொருட்களை ஒன்றுகூட்டி ஸ்ரீநாராயணர் முதலிய அனைத்து தேவர்கட்கும் பலப்பலவான அறுசுவை உண்டி வழங்கினார். தன் திருமணத்திற்கு வந்த அனைவருக்குமே இதே போன்ற அறுசுவை உண்டி வழங்கினார். உணவருந்திய தேவர்கள் பலப்பல இரத்தின ஆபரணங்கள் அணிந்த தங்கள் மனைவிமார்கள், பணியாட்கள் ஆகியவர்கள் சூழ, பிறைசூடிய பெருமானை இன்சொற்களால் துதித்து வலம் வந்து வணங்கி, பார்வதீ கல்யாணத்தை வாயாரப் புகழ்ந்து பேசியவண்ணம் தங்கள் தங்கள் ஊர் திரும்பினர்.

முனிவரே! உலகியலுக்கேற்ப முழுமுதற்கடவுளான இறைவன் என்னையும் ஸ்ரீமந்நாராயணரையும் வணங்கினார். அது எவ்வாறிருந்தது தெரியுமா? வாமானாவதாரம் எடுத்த எம்பிரான் ஸ்ரீமந்நாராயணர் கசியப முனிவரை நமஸ்கரித்தது போன்றிருந்தது அக்காட்சி. நானும் ஸ்ரீஹரியும் சிவபெருமானை மார்போடு அணைத்துத் தழுவி ஆசி வழங்கினோம். சிவபிரான் பரம்பொருளே என்பதை எண்ணிய ஸ்ரீஹரி உயர்ந்த துதிகளால் துதித்தார். அதன்பின் நானும் ஸ்ரீஹரியும் மகிழ்ச்சி பொங்க இருகைகூப்பி அவரிடம் விடைபெற்றுத் திருமணத்தைப் புகழ்ந்தவண்ணம் எங்கள் உலகம் வந்து சேர்ந்தோம். சிவபிரானும் பார்வதீபிராட்டியுடன் திருக்கயிலையில் ஆனந்தமாகத் திருவிளையாடல்கள் புரிந்தவண்ணம் இருக்கலானார். சிவகணங்களெல்லாம் இத்திருமணத்தால் மகிழ்ந்தனர். மிகுந்த பக்தியோடு சிவனையும் பார்வதீதேவியையும் ஆராதித்தனர்.

அன்பனே! பரம மங்களமான சிவபார்வதீ திருமணம் பற்றி இதுவரை கூறினேன். இந்நிகழ்ச்சி சோகம் தவிர்க்கும் சுருதிப் பொருள்; எல்லையற்ற ஆனந்தமளிப்பது; செல்வத்தையும் நீண்ட ஆயுளையும் பெருக்குவது. சிவனையும் பிராட்டியையும் தூய்மையாக இருந்து ஒரே மனதுடன் இந்நிகழ்ச்சியைக் கேட்பவனும் பிறருக்குச் சொல்பவனும் சிவனுலகை அடைவர். மங்களங்கள் அனைத்தும் ஒருங்குகூடி நிற்கும் இவ்வற்புதக் கதையை இதுவரை கூறினேன். இது தடைகளைத் தகர்த்தெறிந்து நோய்—நொடிகளை விரட்டுவது. இதன் மூலம் விண்ணுலகம் பெறலாம். இவ்வுலகில் புகழும், நீண்ட ஆயுளும், புத்திரப்பேறும், பேரன்பேறும் கிட்டும்; மனவிருப்பங்கள் அனைத்தையும் நல்கும் இவ்வுலக போகமும் அவ்வுலக முக்தியும் பெறலாகும். மங்களமான இந்நிகழ்ச்சியைக் கேட்க ‘அபமிருத்யு’ (அகால மரணம்) விலகும்; அமைதி கிட்டும்; தீய சகுனங்களை அழிக்கும்; அறிவையும் ஞானத்தையும் அளிக்கும். நலம் விரும்புவோர் சிவபெருமானது விழாக்காலங்களில் முயற்சியும் மகிழ்ச்சியும் கொண்டு இதை நிச்சயம் படிக்க வேண்டும். இது சிவப்பரம்பொருளை மகிழ்விப்பது. தேவதை பிரதிஷ்டை முதலிய நிகழ்ச்சிகளில் இதைப் படிக்க வேண்டும். அல்லது தூய்மையுடன் இதைக் கேட்கவாவது செய்ய வேண்டும். இப்படிச் செய்வதால் காரியங்கள் அனைத்தும் கைகூடும். இது முற்றிலும் உண்மை. இதில் ஐயமே வேண்டாம்.

ருத்ர ஸம்ஹிதையில் மூன்றாவதான பார்வதீ கண்டம் முற்றிற்று.

॥ ஸ்ரீசிவமயம் ॥

ருத்ர ஸம்ஹிதை — நான்காவது (குமார) கண்டம்

அத்தியாயம் : ஒன்று முதல் எட்டு வரை

தேவர்கள் கந்தப்பெருமானைச் சிவ—பார்வதியிடம் அழைத்து வருதல்; குமரனது தலைமையில் தேவர்களின் படை தாரகாசுரனை வதிக்கச் செல்லுதல்; வீரபத்திரன்—தாரகன் போர்

வந்தே3 வந்த3ந துஷ்டமாநஸமதி

ப்ரேமப்ரியம் ப்ரேமத3ம்

பூர்ணம் பூர்ணகரம் ப்ரபூர்ண

நிகி2லைஶ்வர்யைகவாஸம் ஶிவம் ।

ஸத்யம் ஸத்யமயம் த்ரிஸத்யவிப4வம்

ஸத்யப்ரியம் ஸத்யத3ம்

விஷ்ணுப்3ருஹ்மநுதம் ஸ்வகீயக்ரு॒ப—

யோபாத்தாக்ரு॒திம் ஶங்கரம் ॥

— ஶிவபுராணம், ருத்ர ஸம்ஹிதை, குமார கண்டம் 1/1

வணங்குவதனாலேயே எவருடைய மனம் மகிழ்ச்சி கொள்கிறதோ, எவர் காதலாகிக் கசிந்துருகும் அன்பையே மிகவும் நேசிப்பவரோ, அன்பினுக்கு அன்பினையே பரிசாகத் தருபவரோ, எவர் பரிபூரணமான ஆனந்த வடிவினரோ, பக்தர்களின் விருப்பங்களை முழுமையாக நிறைவேற்றி வைப்பவரோ, எவர் செல்வங்களனைத்திற்கும் ஒரே கொள்கலமோ, எவர் மங்கள வடிவினரோ, எவருடைய திருமேனி சத்தியமோ, எவர் சத்தியமானவரோ, எவருடைய செல்வம் முக்காலங்களிலும் குறையாததோ, (உலகின் தோற்றத்திற்கு முன்பும், இப்பொழுது உலகு உள்ள நிலையிலும், இனி இவ்வுலகம் அழியப் போகும் காலம் ஆகிய மூன்று நிலையிலும் தான் அழியாதிருப்பவர், தன் சொரூப நிலையும் அழியாதிருப்பவர் — அதாவது தோன்றியன அனைத்தும் அழிந்தாலும், தான் தனித்து அழியாது நிற்பவர்,) எவர் சத்தியத்தையே தனக்கு விருப்பமான செல்வமாகக் கொண்டவரோ, எவர் சத்தியத்தை அளிப்பவரோ, (அதாவது, அறநெறி தவறாது உலகம் நடக்க அருள்பவரோ,) பிரும்மதேவர், ஸ்ரீமந்நாராயணர் ஆகியோர் எவரைப் போற்றித் துதிக்கின்றனரோ, தன் விருப்பம்போல் திருமேனி தாங்கிக் காட்சியளிக்கும் அந்தச் சிவப்பரம்பொருளை வணங்குகிறேன்.

நாரதர் கேட்கிறார்—— பிரும்மதேவரே! உலகங்கட்கு நன்மையே விழையும் சிவபெருமான் பார்வதீபிராட்டியைத் திருமணம் செய்துகொண்டு திருக்கயிலை சென்றாரல்லவா? ஆத்மாராமனான இறைவன் பிள்ளைப்பேறு வேண்டித்தானே பார்வதீபிராட்டியை மணந்து கொண்டார். ஆக, அவருக்குப் பிள்ளைப்பேறு எவ்வாறு உண்டாயிற்று? தாரகாசுரனது வதம் நிகழ்ந்தது எப்படி? கருணை கொண்டு இந்நிகழ்ச்சி முழுமையையும் கூறியருள வேண்டுகிறேன்.

இதற்குவிடையாக பிரும்மதேவர், முதலில் பல நிகழ்ச்சிகளைக் கூறலானார். முருகப்பெருமான் கங்கையில் தோன்றியது, அவரைக் கார்த்திகைப் பெண்டிர் அறுவரும் பாலூட்டித் தாலாட்டி வளர்த்தது, முருகப்பெருமான் அவர்கள் ஆறு பேருக்கும் மகிழ்ச்சியை அளிப்பதற்காக ஆறுமுகனார் ஆதல், அவர் கார்த்திகைப் பெண்டிர்களால் வளர்க்கப்பட்டதால் ‘கார்த்திகேயன்’ என்ற பெயர் பெறுதல் முதலிய கதை நிகழ்ச்சிகளைக் கூறினார். பின் சிவபெருமானுக்கும் பார்வதீபிராட்டிக்கும் பணிவிடை புரிய அவரைக் கொண்டு வந்து அளித்தது, சிவபெருமான் முருகனைத் தன் மடியிலமர்த்திக் கொண்டு சீராட்டியது, தேவர்கள் முருகனுக்குப் பலப்பல பரிசுப் பொருட்களை அளித்தது, வித்யைகளை அருளியது, அஸ்திர—சஸ்திரங்களை அளித்தது ஆகியனவற்றையும் கூறினார். இதைக் கண்ட பார்வதீபிராட்டியின் மனமகிழ்ச்சியும் இதயத்தில் பொங்கி எழுந்த அன்பும் எல்லை மீறியது. மகிழ்ந்த பிராட்டி, முருகனுக்கு மிக மிக உயர்ந்த செல்வங்களைத் தந்து சிரஞ்ஜீவியாகச் செய்தாள். திருமகள் திருத்தக்க செல்வமும், மனதைக் கவரும் ஒரு பெரிய அழகிய மாலையையும் அளித்தாள். சாவித்திரியான காயத்ரிதேவி சித்த வித்யைகள் அனைத்தையும் அருளினாள்.

முனிவரே! இவ்வாறு அங்கு ஒரு பெருந்திருவிழாவே நடந்தது. அனைவர் மனமும் தெளிந்தது. சிவபெருமானும் பார்வதீபிராட்டியும் கொண்ட மகிழ்ச்சிக்கு எல்லையே இல்லை. இதற்கிடையில் தேவர்களனைவரும் சிவபெருமானிடம், “இறைவா! தாரகாசுரனோ முருகனது திருக்கரங்களாலேயே கொல்லப்பட வேண்டியவன். அதற்காகத்தானே பார்வதீபிராட்டியின் திருமணமும், முருகனது திருவவதாரமும் நடந்தேறியது. ஆகவே, எங்களுக்கு நன்மையளிக்க வேண்டி, செய்யவேண்டிய செயல்களனைத்தையும் முடித்துத் தர, முருகப்பெருமானுக்குக் கட்டளையிடுங்கள். நாங்களனைவரும் முருகப்பெருமானுடன் தாரகாசுரனை வதிப்பதற்காகத் தயாராக அஸ்திர—சஸ்திரங்களை ஏந்திப் போர்க்களம் புறப்படுகிறோம்” என்று கூறி வேண்டினர்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! இதைக் கேட்டு சிவபெருமானது மனம் இளகியது; கருணை பொங்கியது. அவர்களது வேண்டுதலை ஏற்ற சிவபெருமான், தாரகனை வதிப்பதற்காகத் தன் மகனான முருகனைத் தேவர்களிடம் ஒப்படைத்தார். உடனே பிரும்மதேவர், ஸ்ரீமந்நாராயணர் முதலிய அனைத்து தேவர்களும் ஒன்றுகூடி முருகப்பெருமானை முன்னிட்டுக் கொண்டு கயிலையில் இருந்து புறப்பட்டனர். ஸ்ரீஹரி முதலிய தேவர்கள் அனைவரின் மனதிலும், ‘இந்த முருகன் கட்டாயம் தாரகாசுரனைக் கொன்றொழிப்பான்’ என்கிற நம்பிக்கையும் பிறந்தது. சிவபெருமானது தேஜஸ்ஸிலிருந்து தோன்றிய முருகப்பெருமானது படைத்தலைமையில் தாரகனை வதிக்கப் போர்க்களம் புகுந்தனர். தேவர்கள் போருக்குப் புறப்பட்டு வருவதையறிந்த தாரகனும் பெருஞ்சேனைப் படையுடன் போர் புரிய அங்கு வந்து சேர்ந்தான். அவனது பெரும் படையைக் கண்டு தேவர்கள் வியந்தனர். அவர்கள் அடிக்கடி போர் முழக்கம் செய்தனர். அப்பொழுது இறைவனது திருவருளால் விஷ்ணு முதலிய தேவர்கள் கேட்குமாறு வானொலி ஒன்று கிளம்பியது. “தேவர்களே! முருகப்பெருமானது படைத்தலைமையில் போர்புரிய வந்துள்ள நீங்கள், இப்போரில் அசுரர்களை வென்று வெற்றிக்கொடியை நாட்டுவீர்கள்.”

முனிவரே! அந்த வானொலியைக் கேட்ட தேவர்களனைவருக்கும் உற்சாகம் பொங்கியது; பயம் அகன்றது. வீரர்களுக்குரிய கர்ஜனை ஒலியைச் செய்தனர். போர் செய்யும் விருப்பமும் பன்மடங்காகியது. அவர்கள் அனைவரும் முருகப்பெருமானை முன்னிட்டுக் கொண்டு பெருமகிழ்ச்சியோடு கடல்கள் கூடும் ‘மஹீஸாகர சங்கமம்’ என்னுமிடத்தை அடைந்தனர். தாரகனும் எண்ணிலடங்கா அசுரர்கள் சூழப் பெரும் படையுடன் தேவர்கள் கூடியுள்ள அதே இடத்திற்கு வந்து சேர்ந்தான். அவ்வசுரன் வரும் வேளையில் ஊழிக்காலத்து மேகங்கள் போல் ஒலிக்கும் போர் முரசுகளும், காதுகளுக்குக் கேட்க முடியாத கொடூரமான ஒலிகளை எழுப்பும் போர்க்கால வாத்தியங்களும் ஒலித்தன. அப்பொழுது தாரகாசுரனுடன் வரும் அசுரர்கள் வாத்தியங்களை முழக்கிப் பெருத்த குரலில் கர்ஜனை செய்தார்கள். அவர்களது காலடி வைப்பில் பூமியே நடுங்கியது. மிக பயங்கரமான அந்தக் கோலாகல சத்தத்தைக் கேட்டும் தேவர்கள் பயமற்றிருந்தனர். அவர்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி தாரகனை எதிர்க்க உறுதியுடன் நின்றனர். அப்பொழுது இந்திரன், முருகப்பெருமானை ஐராவதத்தின் மேல் அமர வைத்துக் கொண்டு அனைவருக்கும் முன்னால் வந்து நின்றான். உலக பாலகர்களும் தேவர்களும் அவர்களைச் சுற்றி நின்றனர். முருகனோ, அந்த ஐராவதத்தை இந்திரனிடமே திருப்பித் தந்துவிட்டு, பல்லாயிர வகையான இரத்தினங்கள் இழைத்த அற்புதமான விமானத்தில் ஏறிக் கொண்டார். அவ்விமானத்தில் அமர்ந்த சகல கல்யாண குணபரிபூரணரும், புகழுக்கிடமானவருமான முருகப்பெருமான் மேலும் அழகுற விளங்கினார். அவ்விமானத்தில் ஒளிவீசும் வெண்சாமரங்கள் தொங்கின. இதற்குள் வலிமையில் செருக்குக் கொண்ட தேவர்களும் அசுரர்களும் சினத்தால் பொங்கியெழுந்து போரிடலாயினர். அதுவொரு பெரும் போர் அல்லவா? ஒரு நொடியில் போர்க்களமே துண்டிக்கப்பட்ட தலைகளும் உடம்புகளும் நிறைந்ததாயிற்று.

இப்பொழுது தாரகன் பெரும் படையுடன் தேவர்களோடு போரிட வேகத்துடன் முன்னேறினான். போர் வெறிக் கொண்ட தாரகன் போர் புரிய விரும்பி முன்னேறுவது கண்ட இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் அவன் முன் வந்து நின்றனர். அசுரர்களது அழிவிற்குக் காரணமான அப்பெரும் போரைக் கண்டு தேவர்கள் பெருமிதம் கொண்டனர். கோழைகள் மனம் பயத்தில் ஆழ்ந்தது. இதற்குள், சிவபெருமானது கோபக்கனலில் இருந்து தோன்றிய பெருந்திறலுடைய வீரபத்திரர் சினங்கொண்டு பெருவலி படைத்தப் பிரமத கணங்களுடன் தேவர்களைப் பின் தள்ளித் தன் வீரத்தில் கர்வம் கொண்ட தாரகனின் எதிரில் வந்து நின்றார். அப்பொழுது பிரமத கணங்களும் அசுரர்களும் உற்சாகம் கொண்டனர். இப்பெரும் போரில் அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் கைக்கோர்த்துப் போரிட்டனர். வீரபத்திரருக்கும் தாரகனுக்கும் இடையே பயங்கரமான போர் நடந்தது. இதற்கிடையில் அசுரப்படை போரில் புறமுதுகு காட்டி ஓடலாயிற்று. தன் படை சிதறி ஓடுவதைக் கண்டு அதன் தலைவனான தாரகன் சினந்தான். தேவர்களைக் கொன்றொழிக்க பத்தாயிரம் கைகள் கொண்டு சிங்கத்தின் மீதேறி வேகமாக எதிர்த்து வந்து போர்க்களத்தின் முகப்பில் நின்று கொண்டு, தேவர்களையும் பிரமத கணங்களையும் கொன்றொழிக்கலானான். இதைக் கண்டு பிரமத கணங்களின் தலைவரான பெருந்திறல் கொண்ட வீரபத்திரர், தாரகனை வதிக்கக் கோபம் கொண்டெழுந்தார்.

பின்பு சிவபெருமானைத் தியானித்தவண்ணம் எண்டிசைகளையும் விண்ணையும் மண்ணையும் ஒளிரச் செய்யும் ஒளி படைத்த முத்தலைச் சூலத்தைக் கையிலெடுத்தார். அப்பொழுது தன் உற்சாகத்தை வெளிப்படுத்தும் முருகப்பெருமான், வீரபாகு மூலம் அப்போரைத் தடுத்தார். வீரபத்திரர் தன் தலைவரான முருகனது கட்டளைக்குக் கட்டுப்பட்டுப் போரிலிருந்து விலகினார். இதைக் கண்ட அசுரப் படைத்தலைவன் தாரகன் பெருஞ்சினம் கொண்டான். போர்த்திறம் கொண்டவனும் பலவாறான அஸ்திரங்களை அறிந்தவனுமான தாரகன், தேவர்களைப் போருக்கு அழைத்து, அவர்கள் மேல் அம்பு மழை பொழிந்தான். அப்போரில் தேவர்களனைவரும் ஒன்றுகூடி எதிர்த்தாலும் சாதிக்க முடியாதவாறான ஓர் அரும்பெரும் செயலைச் செய்தான். திறல் மிகுந்த அசுர மன்னனான தாரகனைப் பார்த்த தேவர்கள் புறமுதுகு காட்டி ஓடுவது கண்ட ஸ்ரீமந்நாராயணன் சினம் கொண்டு போருக்கெழுந்தார். தன் படையான சுதர்சன சக்கரத்தையும், ‘சார்ங்கம்’ என்னும் வில்லையும் ஏந்தித் தாரகனை எதிர்த்தார்.

முனிவரே! அப்பொழுது அனைவரும் காண தாரகனுக்கும் ஸ்ரீஹரிக்கும் இடையே மயிர்க்கூச்செறியும் பயங்கரப் போர் மூண்டது. பகவான் ஸ்ரீஹரி மிக்க சினங்கொண்டு சிங்கநாதம் செய்து, கொழுந்துவிட்டெரியும் தீப்பிழம்புகள் கொண்ட தன் சுதர்சன சக்கரத்தை அசுர மன்னன் மேல் விடுத்தார். அச்சக்கரப் படையின் அடியால் காயமுண்ட அவன் நடுங்கியவாறு பூமியில் சாய்ந்தான். ஆனால், சிறந்த பலவானான அவன், உடனே எழுந்திருந்து தன் சக்தி ஆயுதத்தால், அந்தச் சக்கரப்படையைத் தூள் தூளாக்கினான். நாரதா! தாரகனும் பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணுவும் சிறந்த பலமுடையவர்கள், திறல் கொண்டவர்கள். ஆகவே, இருவரும் போர்க்களத்தில் மோதலாயினர்.

அத்தியாயம் : ஒன்பது முதல் பன்னிரண்டு வரை

பிரும்மதேவர் கூற முருகன் போருக்கு எழுதல்; தாரகனை வதித்தல்; தேவர்கள் முருகனைப் புகழ்ந்து துதித்தல்; அவர்களுக்கு முருகன் வரமருளிக் கயிலை புகுதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— “சிவபெருமானது திருமகனே! கார்த்திகேயனே! நீ தேவர்களுக்கும் தேவனல்லவா? பார்வதியின் திருச்செல்வமே! விஷ்ணுவிற்கும் தாரகனுக்கும் இடையே நடக்கும் வீணான இப்போரில் என்ன அழகுள்ளது? ஏனெனில், ஸ்ரீவிஷ்ணுவின் திருக்கரத்தால் இவனுக்கு மரணமில்லையே. என்னிடம் பெற்ற வரத்தால் பெருந்திறல் உடையவன் ஆவான். நான் கூறுவது முற்றிலும் உண்மை. பார்வதீ மைந்தனே! உன்னைத் தவிர, பாவியான இவனைக் கொல்பவன் வேறு ஒருவரும் இல்லை. ஆகவே, இறைவா! நான் கூறுவதுபோல் செய். நீ விரைவில் அவனை வதைக்க ஆயத்தமாக வேண்டும். ஏனெனில், இவனை வதைக்கவே, நீ சிவபெருமானிடம் தோன்றியிருக்கிறாய்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! நான் கூறியதைக் கேட்ட சிவ மைந்தன் முருகன் உரக்கச் சிரித்து மகிழ்ச்சியோடு, “தாங்கள் கூறுவதுபோல் ஆகிடுக” என்றுரைத்தார். பெருந்திறலுடைய சிவகுமாரன், தாரகனை வதைக்க உறுதிபூண்டு விமானத்திலிருந்து கீழிறங்கிப் பெருவொளி படைத்த தன் சக்தியான வேற்படையைக் கையில் ஏந்தி நடந்து சென்றபோது அவரது அற்புத அழகை வர்ணிக்க சொல் ஏது? தீப்பிழம்புகளைக் கொப்பளிக்கும் ஒரு பெரிய நட்சத்திரம் போலிருந்தது அந்த வேற்படை. முருகனது திருவுள்ளத்தில் சிறிதும் கலக்கமில்லை. அவரது ஆற்றலுக்கும் வீரத்திற்கும் அளவேது? அவ்வாறு முருகன் தன்னை நோக்கி வருவதைக் கண்ட தாராசுரன், “பகை வெல்லும் குமரன் இவன்தானோ? நான் ஒருவனே இவனோடு போரிடுவேன். இங்கு வந்துள்ள வீரர்கள், பிரமத கணங்கள், உலகபாலர்கள், இவர்களது தலைவனான ஸ்ரீஹரி, மற்றுமுள்ள தேவர்கள் ஆகிய அனைவரையும் நானொருவனே வதைத்திடுவேன்” என்று தேவர்களை நோக்கி முழங்கினான்.

பின், தேவர்களைத் தவறான வார்த்தைகளால் ஏசியவண்ணம் அவ்வசுரன் தாரகன் பயங்கரமாகப் போர்புரியலானான். அப்பொழுது பகை வெல்லும் முருகக்கடவுள், சிவபெருமானது திருவடித்தாமரைகளை மனதில் உன்னி (தியானித்து), தாரகனை வதைக்க உறுதி கொண்டார். அப்பொழுது தேவர்கள் ‘ஜய ஜய’ என கோஷமிட்டனர். தேவரிஷிகள் பிரியமான இனிய துதிகளால் துதித்தனர். தாரகன்—முருகனது போர் மிகவும் பயங்கரமாக, அனைத்து ஜீவராசிகளையும் பயங்கொள்ளச் செய்வதாயும் இருந்தது. இருவரும் பெருந்திறல் கொண்டு மோதினர்; வீரவசனம் பேசினர்; ஆயுதங்கொண்டு பலவாறு தாக்கிக் கொண்டனர். தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், கின்னரர்கள் ஆகிய அனைவரும் மௌனமாக இப்போரைக் கண்டு வியந்தனர். காற்றும் வீசுவது நின்றது; கதிரவன் ஒளி மங்கியது; மலைகளும் காடுகளும் வனங்களும் ஏன் இக்குவலயமே நடுங்கியது. இதற்கிடையில் இமவான் முதலிய மலைகள் அன்பிற்காட்பட்டு, முருகனைக் காத்தருள வந்தன. ஆனால், அவை பயத்தில் நடுங்குவது கண்ட சிவ—பார்வதீ நந்தனனான முருகன் அவர்களுக்குத் தேற்றரவு சொல்லி, “பெரியோர்களே! மலைமகளே! நீங்கள் வருந்த வேண்டாம்; கவலையும் கொள்ள வேண்டாம். உங்கள் கண்ணெதிரிலேயே இக்கொடியவனை முடித்துவிடுகிறேன்” என்று சூளுரைத்தார்.

இவ்வாறு அவர்களுக்குத் தைரியம் கூறிய முருகப்பெருமான், தன் பெற்றோர்களை மனதில் வணங்கி, ஒளிபொருந்திய தன் தனிப்படை வேலைக் கையில் தாங்கினார். பெருந்திறலும் ஆளுமையும் கொண்டவரன்றோ முருகன். வேல் தாங்கி நிற்கும் முருகனது அழகு சொல்லுக்கெட்டாதது. சிவப்பரம்பொருளின் திறல் பெற்ற முருகன் அனைத்து உலகங்களையும் துன்புறுத்திய தாரகனின் மேல் வேற்படையை ஏவியதும், அதன் தாக்குதலால் தாரகனின் உடல் சிதறியது. அசுரத்தலைவனான அவ்வீரன் தரையில் சாய்ந்தான். முனிவரே! அனைவரும் காண தாரகனின் ஆன்மா முருகனுடன் ஒன்றுபட்டது. பெருவீரனான தாரகன் இறந்துவிழுந்தது கண்ட முருகன் திரும்ப அவனைத் தாக்கவில்லை. தாரகன் விழுந்ததும் தேவர்கள் அசுரர்களைத் தாக்கிக் கொன்றனர். பயந்த சிலர் கைகூப்பிச் சென்றனர். சிலரது உடல் சிதறியது. ஆயிரமாயிரவர் காலனுக்கு இரையாகினர். சிலர் இருகைகூப்பியவண்ணம் ‘காத்தருள வேண்டும், காத்தருள வேண்டும்’ என வேண்டி முருகனைச் சரணடைந்தனர். சிலர் கொல்லப்பட்டனர். பலர் போர்க்களம் விடுத்து ஓடினர். உயிர் வாழ விரும்பிய ஆயிரமாயிர அசுரர்கள் பாதாளம் சென்று மறைந்தனர். அவ்வாறு ஓடியவர்கள் அனைவரும் ‘வெல்வோம்’ என்ற ஆசை முறிந்தவர்கள். அவர்கள் முகம் காண பரிதாபமாக இருந்தது.

முனிவரே! இவ்வாறு அவ்வசுர சேனை முற்றிலுமாக அழிந்தது. தேவர்களிடம் கொண்ட அச்சத்தால் எவருமே அங்கு நிற்கவில்லை. கொடியோனான தாரகன் இறந்ததும் உலகம் தீயசக்தி அற்றதாக, பயமற்றதாக ஆயிற்று. இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் மகிழ்ந்தனர். முருகனது வெற்றி கண்டு தேவர்களும் மூவுலகங்களிலும் உள்ள ஜீவராசிகள் அனைத்துமே பெருமகிழ்ச்சி கொண்டது. முருகன் வெற்றி கொண்டதைச் செவியுற்ற சிவபெருமான் பெருமகிழ்ச்சி கொண்டு பார்வதீபிராட்டியையும் அழைத்துக் கொண்டு அனைத்துச் சிவகணங்களும் சூழ அங்கு வந்தார். இதயத்தில் அன்பு பொங்கி வழியும் பார்வதீதேவி, சூரியனைப் போல் ஒளிரும் தன் குமாரனை அன்போடு மடியில் அமர்த்திக் கொண்டு உச்சிமுகர்ந்து கொஞ்சிப் பாராட்டினாள். அப்பொழுது இமவானும் தன் சுற்றம் சூழ அங்கு வந்து சிவபெருமான், பார்வதீபிராட்டி, முருகன் ஆகியவர்களைத் துதித்துப் போற்றினான். தேவர்கள், முனிவர்கள், சித்தர்கள், சாரணர்கள் ஆகியவர்களும் துதித்தனர். மற்ற தேவர்களும் மலர்மாரி பொழிந்தனர். மங்களவாத்தியங்கள் ஒலித்தன. ‘ஜய, ஜய’, ‘வணக்கம்’, ‘போற்றி’ என்கிற மங்கள ஒலி எங்கும் எதிரொலித்தது. பாட்டும், வாத்தியங்களும், முக்கியமாக வேதமுழக்கமும் எங்கும் பரவின. தேவர்கள் இருகைகூப்பி உலகநாயகரான இறைவனைத் துதித்தனர். அனைவரும் போற்றிப் புகழ, சிவபெருமான் பார்வதீபிராட்டியுடன் சிவகணங்கள் சூழத் தன் திருக்கயிலை திரும்பினார்.

இங்கு தாரகன் அழிந்ததால் தேவர்கள் மற்றும் அனைத்து ஜீவராசிகளின் திருமுகங்களிலும் மகிழ்ச்சி விளையாடியது. பக்தியோடு சிவகுமாரனைத் துதிக்கலாயினர்—— “தேவதேவனே! அசுரத் தலைவனான தாரகனை வதித்து எங்களைக் காத்தருளிய முருகா! உனக்குக் கோடி கோடி வணக்கங்கள். சிவபாலா! பாணாசுரனையும் பிரலம்பாசுரனையும் வதித்தாயே! உனது திருமேனியோ தூய்மைக்கும் தூயது. எங்களுடைய போற்றுதலும் வணக்கங்களும் என்றும் உனக்கே.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— ஸ்ரீவிஷ்ணுவும், மற்ற தேவர்களும் இவ்வாறு துதிக்கவே, முருகப்பெருமான் அனைவருக்கும் பலப்பல வரங்கள் அருளினார். மலையரசர்கள் துதிக்க மகிழ்ந்த சிவபாலன், அவர்களுக்கும் பல வரங்களை அருளி, “மலையரசர்களே! தவசிகள் உங்களைப் பூஜிக்கட்டும். வேதநெறி நின்று தத்தம் கர்மங்களைச் செய்யும் கர்மயோகிகளும் ஞானயோகிகளும் உங்களைச் சேவிக்கட்டும். எனது தாய்வழிப்பாட்டனாரான பர்வதசிரேஷ்டர் மலையரசர் இமவான், இன்றுமுதல் தவசிகளுக்குத் தவத்தின் பயன் அருள்பவராக ஆகட்டும்” என்றும் திருவாய் மலர்ந்தருளினார்.

அப்பொழுது தேவர்கள், “முருகா! அசுர அரசனான தாரகனை வதித்து, தேவர்களான எங்களுக்கும் பலப்பல வரங்களை அளித்து, இவ்வுலகத்தையே இன்பமுறச் செய்தாய். இனி, உனது தாய்—தந்தையரான பார்வதியையும் சிவபிரானையும் தரிசிக்கச் சிவபிரானது திருக்கயிலைக்குச் செல்லலாம்” என்று வேண்டி விடை தந்தனர்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! முருகப்பெருமானும் தேவர்கள் காண, விமானத்திலேறித் திருக்கயிலை சென்றார். சிவபிரானும் பார்வதீதேவியும் பெரிதும் மகிழ்ந்தனர். தேவர்கள் அனைவரும் சிவபிரானைத் துதிக்க, சிவபிரான் அவர்களுக்கு வரமளித்து விடைதந்து அருளினார். முனிவரே! தேவர்கள் மகிழ்ந்தனர். முருகன், சிவபிரான், பார்வதீபிராட்டி ஆகியோரின் புகழ் பாடியவண்ணம் தங்கள் உலகு சென்றனர். சிவதம்பதிகள், தன் மகன் முருகனுடனும் சிவகணங்களுடனும் திருக்கயிலையில் ஆனந்தமாக இருந்தனர். முனிவரே! சிவபக்தி பொங்கி வழிவதும், இகபர சுகங்களை அளிப்பதும் தெய்வத்தன்மை கொண்டதுமான முருகனது திருச்சரிதத்தை இதுவரை உனக்குக் கூறினேன். இனி மேலும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?

அத்தியாயம் : பதின்மூன்று முதல் பதினேழு வரை

பார்வதீபிராட்டி தனது உடலில் பூசிய மஞ்சளால் கணேசரைத் தோற்றுவித்து வாயிற்காப்பாளராக நியமித்தல்; சிவனார் அங்கு வர, அவரைத் தடுத்து நிறுத்திய கணேசரது தலையைச் சிவபெருமான் துண்டித்தல்; சினங்கொண்ட பார்வதீதேவி தனது சக்திகளைத் தோற்றுவித்துப் பிரளயத்தை உண்டாக்குதல்; தேவர்களும் முனிவர்களும் துதிக்க மகிழ்ந்த பார்வதீதேவி குழந்தையை உயிர்ப்பிக்க வேண்டுதல்; சிவனாரது கட்டளையை ஏற்று யானைத்தலையைப் பொறுத்திக் கணேசரை உயிர்ப்பித்தல்

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— தாரகனை வதைத்த முருகப்பெருமானது அற்புதமான சிறந்த கதையைக் கேட்டு மகிழ்ந்த நாரதர், பிரும்மதேவரிடம் மேலும் கேட்கலானார்.

நாரதர் கேட்கிறார்—— தேவதேவரே! சிவபெருமானைப் பற்றிய தத்துவங்களை அறிந்த அறிஞர் தாங்கள். படைக்கும் கடவுளே! அமுதத்தினும் இனிதான முருகப்பெருமானது திருக்கதையை இதுவரை கேட்டேன். இனி, விநாயகப் பெருமானது உயர்ந்த சரித்திரத்தைக் கேட்க விரும்புகிறேன். மங்களங்களுக்கும் மங்களமான அவரது திருவவதாரம், திருவிளையாடல்கள் பற்றிய கதைகளைக் கூற வேண்டுகிறேன்.

நாரத முனிவர் இவ்வாறு வேண்டவே மனம் மகிழ்ந்த பிரும்மதேவர் சிவபெருமானை நினைந்தவண்ணம் கூறலானார்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! நவக்கிரகங்களில் ஒருவரான சனியின் பார்வையால் கணபதியினது தலை துண்டிக்கப்பட்டதும், பின் யானைத்தலைப் பொருத்தப்பட்டதுமான சரித்திரம், முன்பொரு கல்ப காலத்தில் நடந்தது என முன்பே நான் ஸ்ரீகணபதியின் தோற்றத்தைப் பற்றிக் கூறியுள்ளேன். இப்பொழுது சுவேத கல்பத்தில் நடந்த கணேசரது தோற்றத்தைப் பற்றிக் கூறுகிறேன். இந்த கல்பத்தில்தான் சிவபெருமான் கருணைக்கடலாயினும், கணேசரது தலையைக் கொய்திட்டார். முனிவரே! இதில் நீ ஐயமேதும் கொள்ள வேண்டாம். ஏனெனில், சிவபெருமான் நன்மையே செய்பவர்; படைக்கும் கடவுள்; அனைத்திற்கும் ஒரே தலைவர். ஸகுணரும் (குணம் கொண்டு விளங்குபவரும்), நிர்குணரும் (முக்குணங்களைக் கடந்து நிற்பவரும்) அவரே. அனைத்துலகங்களின் தோற்றம், நிலை நின்று காத்தல், பின் அழித்தல் ஆகிய மூன்றும் அவரது திருவிளையாடல்களால்தான் நடக்கிறது. முனிவரே! இப்பொழுது இந்நிகழ்ச்சியைக் கவனமாகக் கேள்.

ஒரு சமயம் பார்வதீபிராட்டியின் தோழிகளான ஜயையும் விஜயையும் பிராட்டியிடம் வந்து “தோழி! இங்குள்ள கணங்களனைவரும் சிவபெருமானுடையவர்கள். நம் பக்கலிலுள்ள நந்தியெம்பெருமான், பிருங்கி முனிவர் முதலியோரும் சிவபெருமானது கட்டளைப்படியே நடப்பவர்கள். இதோ இங்குள்ள எண்ணிலடங்காத பிரமத கணங்களும் அவருடையதே. சிவபெருமானது கட்டளையை ஏற்று வாயிற்புறத்தில் நிற்கிறார்கள். அவர்களும் நம்மைச் சேர்ந்தவர்கள்தான். ஆனால், நம்முடையவர் என்று ஒருவருமிலர். நம் மனது அவர்களோடு அவ்வளவாக ஒட்டுவதில்லை. ஆகவே, குற்றமற்றவளே! நமக்கென்று ஒரு கணத்தைத் தோற்றுவியுங்கள்” என வேண்டினர்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! தன் தோழிகள் இவ்வாறு கேட்கவே பிராட்டி, ‘இதுவும் நன்மையானதுதான்’ என்றெண்ணி, அவ்வாறே செய்ய மனம் கொண்டாள். ஒரு சமயம் பார்வதீபிராட்டி நீராடிக் கொண்டிருந்தபோது, சிவபெருமான் காவலுக்கு நின்றிருந்த நந்தியை மிரட்டிவிட்டு உள்ளே சென்றார். சிவபெருமான் வருவதுகண்ட தேவி சட்டென்று எழுந்து நின்றாள். ஆனால், மிகவும் வெள்கினாள், வியப்பில் திடுக்கிட்டாள். அப்பொழுதுதான் தன் தோழிகள் கூறியது நன்மையளிப்பதாகத் தோன்றியது. உடனே தனக்கெனவும் ஒரு பணியாள் தேவை என்று எண்ணினாள். அவன் நல்லவனாக, நன்மையே கருதுபவனாக, செயலூக்கமும் திறனும் கொண்டவனாக, தன் கட்டளையை மட்டுமே நிறைவேற்றுபவனாக, அதிலிருந்து சிறிதும் சலிக்காதவனாக இருக்க வேண்டுமல்லவா? உடனே, தன் திருமேனியில் பூசியிருந்த மஞ்சளிலிருந்து அனைத்து லட்சணங்களும் பொருந்திய உயிருள்ள ஓர் ஆடவனைப் படைத்தாள். அவனது திருமேனி முழுவதும் நல்இலக்கணங்கள் பொருந்திய முழு அழகு வடிவம்; அகன்ற பரந்த திருமேனி; காணக் காணத் தெவிட்டாதது; வீரத்தின் நிலைகளன். அவனுக்குப் பலப்பலவான நல்லாடைகள், பலவாறான ஆபரணங்கள் தந்து, நல்லாசிகளும் வழங்கி, “நீ என் மகன். என்னையே சேர்ந்தவன். உனக்குச் சமமாக எனக்குப் பிரியமானவர், இங்கு வேறு எவருமிலர்” என்றும் கூறினாள்.

இதைக் கேட்ட கணேசன், “தாயே! இன்று உங்களுக்கு என்ன காரியம் செய்ய வேண்டும்? நீங்கள் கூறுவது போல் அதை உடனே முடித்து வைப்பேன்” என்று பதிலுரைத்தார்.

உடனே பார்வதீபிராட்டி, “அப்பனே! நீ என் மகன்; எனக்காகவே இருக்கிறாய். ஆகவே நான் கூறுவதைக் கேள். இன்று முதல் நீ என் வாயிற்காப்பாளனாக இரு. நல்மகனே! யார் வந்தாலும் சரி, அவர் யாராக இருந்தாலும் சரி, எங்கிருந்து வந்தாலும் சரி, அவர்கள் பிடிவாதமாக உள்ளே வரவிழைந்தால் என் கட்டளையின்றி நீ அவர்களை உள்ளே வர அனுமதிக்காதே. குழந்தாய்! இது சர்வ சத்தியம்” என்று கட்டளையிட்டாள்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! இவ்வாறு கூறிய பார்வதீதேவி கணபதியிடம் ஓர் உறுதியான தண்டத்தை அளித்தாள். கையில் தண்டமேந்தி நின்ற கணபதியைக் கண்டு பார்வதீதேவியே வியந்து மகிழ்ந்தாள். அன்போடு தன் மகனது கன்னத்தில் முத்தமிட்டுக் கருணையோடு அணைத்துக் கொண்டாள். பின், தண்டமேந்திய தன் மகனை வாயிற்காப்பானாக வாயிற்புறம் நிறுத்தினாள். மகனே நாரதா! பார்வதீ புத்திரரான கணபதியும் தன் தாயின் நலன் கருதிக் கையில் தண்டமேந்தி வாயிற்புறம் காப்பாளராக நின்றார். பார்வதீபிராட்டி தன் மகனை வாயிற்காப்பாளனாக நிறுத்திவிட்டுத் தன் தோழிகளுடன் நீராடச் சென்றாள்.

இச்சமயத்தில் பலப்பல திருவிளையாடல்கள் புரியும் சிவபெருமான் மிகுந்த உற்சாகத்துடன் அங்கு வந்து சேர்ந்தார். கணேசருக்கு அவர் பார்வதீபதியான சிவபெருமான் என்பது தெரியாது. ஆகவே கணேசர், “தேவரே! தாயின் கட்டளையின்றித் தாங்கள் உள்ளே செல்லக் கூடாது. தாய் நீராடுகிறாள். நீங்கள் எங்கே போக விரும்புகிறீர்கள்? இப்பொழுது இங்கிருந்து திரும்பிச் செல்லுங்கள்” என்று கூறி அவரைத் தடுப்பதற்காக கணேசர் தன் தண்டத்தைக் கையிலெடுத்தார். கணபதி செய்வதைக் கண்ட சிவனார், “மூடனே! நீ யாரைத் தடுக்கிறாய்? அசடு! என்னை உனக்குத் தெரியாதா? நான்தான் பரமசிவன். வேறு யாருமல்ல” என்று கூறிச் சற்றே சினந்தார்.

பின், சிவபெருமானது சிவகணம் ஒருவர் அங்கு வந்து, கணேசரைத் தடுத்து நிறுத்தி உண்மையைக் கூறி, “குழந்தாய்! சிவகணங்களில் ஒருவனான நான்தான் வாயிற்காப்பாளன். எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து விளங்கும் சிவபெருமானது கட்டளைப்படி உன்னைத் தடுத்து நிறுத்தவே இங்கு வந்தேன். உன்னையும் சிவகணம் என்று நினைத்து உன்னைக் கொல்லவில்லை. இல்லையேல் நீ முன்பே கொல்லப்பட்டிருப்பாய். ஆகவே, நீயாகவே விலகி இரு. அதுதான் உனக்கு நலமாகும். உன் சாவை நீயே ஏன் வரவேற்கிறாய்” என்று கூறித் தடுத்தார்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! இவ்வளவு கூறியும் பார்வதீ மைந்தன் சிறிதும் பயமின்றிச் சிவகணத்தை அதட்டிவிட்டு அங்கேயே நின்றிருந்தார். சிவகணங்கள், சிவபிரானிடம் திரும்பிச் சென்று நடந்ததைக் கூறினர். அனைத்தையும் கேட்ட சிவபெருமான் சிவகணங்களை நோக்கி, “கணங்களே! யார் அவன்? இவ்வளவு பிடிவாதமாகப் பகைவனைப் போல் உளறுகிறான். இந்தப் புதிய வாயிற்காப்போனை உடனே பிடித்துத் தள்ளுங்கள். ஆண்மையற்றவர்கள் போல் என்னிடம் வந்து ஏன் இதைக் கூறுகிறீர்கள்?” என்று அதட்டிக் கூறினார். அறுபத்து நான்கு திருவிளையாடல்கள் புரிந்த சிவபெருமான் இவ்வாறு கூறவே, சிவகணங்கள் திரும்பவும் அங்கு செல்ல, கணபதி அவர்களைத் தடுத்து நிறுத்தினார். இதைக் கண்ட சிவபெருமான் அவர்களிடம், “நீங்கள் திரும்பச் சென்று, ‘அவன் யார்? ஏன் இவ்வாறு செய்கிறான்?’ என்பதை அறிந்து வாருங்கள்” என்று கட்டளையிட்டார். அவர்களும், “இறைவா! அவன், மலைமகளது மகனாம்; வாயிற்காப்போனாக நிற்க வைக்கப்பட்டிருக்கிறானாம்” என்று பதிலுரைத்தனர்.

இப்பொழுது இறைவன் ஓர் அற்புதமான திருவிளையாடல் புரியவும், தன் கணங்களின் செருக்கை அடக்கவும் மனம் கொண்டார். ஆகவே, தேவர்களையும் தன் சிவகணங்களையும் கணேசரோடு போரிடச் செய்தார். ஆனால், எவராலும் கணபதியை வெற்றி கொள்ள முடியவில்லை. பின், முத்தலைச்சூலமேந்திச் சிவபிரானே அங்கு வந்தார். கணபதியும் தன் தாயை நினைக்க, சக்தியான இறைவி அவருக்குத் திறலை அளித்தாள். தேவர்களனைவரும் சிவபிரானது கட்சியில் இருந்தனர். பெரும் போர் தொடங்கியது. முடிவில் சிவனார், தன் சூலத்தால் கணபதியின் தலையை வெட்டி வீழ்த்தினார். இதைக் கேள்வியுற்ற பார்வதீபிராட்டி பெருஞ்சினங்கொண்டு பலப்பல சக்திதேவிகளைப் படைத்துப் பிரளயத்தை உண்டுபண்ணக் கட்டளையிட்டாள். அவர்களும் பெரும் பிரளயத்தைத் தோற்றுவித்தனர். அவர்களது ஒளிப்பிழம்பு திசைகளனைத்தையும் எரித்துவிடுவது போல் இருந்தது. இதைக் கண்டு பயந்து நடுங்கிய சிவகணங்கள் வெகுதூரம் ஓடி ஒளிந்தன.

முனிவரே! இச்சமயத்தில்தான் திவ்விய தரிசன ஞானமுள்ள நாரதனான நீ அங்கே வந்தாய். நீ வந்ததால் தேவர்கள் மகிழ்ந்தனர். உன் வரவு அவர்களுக்கு நன்மை தருவதாயிற்றே! உடனே நீயும் நானும் மற்ற தேவர்களும் சிவபெருமானிடம் சென்று வணங்கி, “இவ்விஷயத்தில் நாம் கலந்து ஆலோசிக்க வேண்டும்” என்று கூறினோம். எல்லோருமாகச் சேர்ந்து ஆலோசித்து, “பார்வதீபிராட்டி கருணை புரியும் வரை நாம் நன்மையைப் பெற முடியாது. இனியும் சிந்திக்க நேரமில்லை; சிந்திப்பதும் வீணே” என்று முடிவெடுத்து, எல்லோருமாகப் பார்வதீபிராட்டியிடம் சென்று சினம் தணியுமாறு காதலாகிக் கசிந்துருகித் துதித்து வணங்கி வேண்டினர். பின், தேவர்களின் கட்டளையையேற்று ரிஷிகள் அம்பிகையை வேண்டலாயினர்.

தேவரிஷிகள் துதித்தல்—— “உலக நாயகியே! வணக்கம். சிவனது துணைவியே! வணக்கம். சண்டிகே! எங்களது வணக்கத்தை ஏற்றுக் கொள்! மங்களமானவளே! திரும்பத் திரும்ப வேண்டுகிறோம். இறைவியே! ஆதிசக்தி தாங்களன்றோ! அனைத்து ஜீவராசிகளையும் படைத்துக் காத்து அழிப்பவளும் நீயன்றோ! எம்பெருமாட்டியே! உங்களது கோபத்தினால் மூவுலகங்களும் கலங்கி நிற்கின்றன. ஆகையால் தாங்கள் அமைதி கொள்ள வேண்டும். சினம் தணிப்பீராக. தேவி! தலைதாழ்த்தி வணங்கி வேண்டுகிறோம். சினம் தணிக, அமைதி கொள்க.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! நீங்கள் அனைவரும் மற்றும் ரிஷிகளும் பலவாறு துதித்து வேண்டிய பின்பும் பராசக்தியான பார்வதீபிராட்டி சினம் தணிந்தாளில்லை. ஆனால் கோபக்கண்கள் கொண்டு நோக்கினாள் எதுவும் கூறாமல் மௌனமாக. அதனால் முனிவர்கள் திரும்பத் திரும்ப, அவளது திருவடித்தாமரைகளில் தலைதாழ்த்தி வணங்கி பக்தியோடு இரு கைகளையும் கூப்பித் தொழுதவண்ணம் பார்வதீபிராட்டியிடம் கூறலாயினர்.

ரிஷிகள் கூறுகிறார்கள்—— “இறைவியே! இப்பொழுதே அழிவு வரவேண்டுமென திருவுள்ளம் கொள்கிறாயா? மன்னியுங்கள் இறைவியே! மன்னிக்க வேண்டுகிறோம். தங்களது கணவனார் சிவபிரானும் இங்குதான் இருக்கிறார். சற்று அவர் பக்கம் தங்கள் பார்வை செல்லட்டுமே. நாங்கள் அனைவரும், அதாவது பிரும்மதேவர், திருமால், தேவர்கள், மற்றுமுள்ள ஜீவராசிகள் ஆகிய அனைவரும் தங்களுடையவர்கள் அன்றோ! எல்லோரும் கைகளைக் கூப்பியவண்ணம் தங்கள் எதிரில்தான் நிற்கிறார்கள். பரமசிவன் துணைவியே! இவர்களது குற்றங்கள் அனைத்தையும் மன்னிக்கக் கூடாதா? சிவையே! இப்பொழுது எங்கள் எல்லோருக்கும் அமைதியான அடைக்கலத்தை அருளவேண்டும் அம்மா!”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! இவ்வாறு வேண்டிய தேவரிஷிகள் அனைவரும் கலங்கியவண்ணம் இருகைகளையும் கூப்பி இரக்கத்திற்குரியவர்களாகத் தேவியின் திரு முன்பு நின்றிருந்தனர். இவர்களது வேண்டுதலைக் கேட்டு மகிழ்ந்த இறைவியின் திருவுள்ளம் கருணையால் நிறைந்தது. ஆகவே ரிஷிகளைக் குறித்துக் கூறலானாள்.

தேவி கூறுகிறாள்—— “ரிஷிகளே! எனது மகன் இப்பொழுதே பிழைத்தெழ வேண்டும். உங்களுக்கு முன் முதலாவதாக அவன் பூஜிக்கப்பட வேண்டும். அப்படியானால் அழிவு நிகழாது. அனைத்திற்கும் அவனே ‘முழுமுதற்தலைவன்’ என்கிற பதவியை அவனுக்குத் தருவதானால், உலகில் அமைதி நிலவும். இல்லையேல் உங்களுக்கு நன்மை இல்லை.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! இவ்வாறு பார்வதீபிராட்டி கூறவே, தேவரிஷிகளான நீங்கள் அனைவரும் தேவர்களிடம் வந்து நடந்ததைக் கூறினீர்கள். இதைக் கேட்டு இந்திரன் முதலிய தேவர்களின் முகங்களில் தயக்கம் நிலவியது. அவர்கள் சிவபெருமானிடம் சென்று இருகைகூப்பி வணங்கி நடந்த நிகழ்ச்சிகளை முழுவதுமாகக் கூறினர். தேவர்கள் கூறியதைக் கேட்ட சிவப்பரம்பொருள், “இப்பொழுது அனைத்துலகங்களுக்கும் நன்மையே வேண்டும். எனவே, அதற்கானதையே நாம் இப்பொழுது செய்யவேண்டுவது அவசியம். நீங்கள் வடக்கு நோக்கிச் செல்லுங்கள். கண்களுக்கு முதலில் தென்படும் ஜீவனது தலையை வெட்டி அந்த பாலகனது உடலோடு சேர்த்து வையுங்கள்” என்று கட்டளையிட்டார்.

நாரத முனியே! சிவபிரானது திருக்கட்டளையை ஏற்ற அத்தேவர்கள், அவர் கூறியபடியே செய்து முடித்தனர். தேவர்கள் முதலில் அக்குழந்தையின் திருமேனியை நீராட்டி முறைப்படி பூஜித்தனர். பின்பு வடக்கு நோக்கிச் சென்றனர். அவர்கள் கண்களில் முதலில் தென்பட்டது ஒற்றைக்கொம்புடைய ஒரு யானையே. உடனே, அதன் தலையை வெட்டிக் கொணர்ந்து அக்குழந்தையின் உடலோடு சேர்த்தனர். இவ்வாறு சேர்த்தவுடன் தேவர்கள் அனைவரும் சிவபிரானை வணங்கி, “தாங்கள் எங்களுக்கிட்ட கட்டளையை முடித்திட்டோம். இனிச் செய்ய வேண்டியதை சிவபிரானான தாங்கள்தான் செய்யவேண்டும்” என வேண்டினர்.

சிவபிரானது கட்டளையை நிறைவேற்றிய தேவர்கள் கூறியதைக் கேட்ட மற்ற தேவர்கள் அனைவரும் சிவகணங்களும் பெரிதும் மகிழ்ந்தனர். பின் திருமால், நான்முகன் முதலிய தேவர்கள் எல்லோரும் நிர்குண சொரூபரான சிவப்பரம்பொருளை வணங்கி, “இறைவா! தங்களது எந்த ஓர் உயர்ந்த அருள் ஒளியால் நாங்களனைவரும் தோன்றினோமோ, அந்த அருள் ஒளி இப்பொழுது வேதமந்திர ஒலியுடன் இக்குழந்தையின் திருவுடலில் புகவேண்டும்” என்று வேண்டி, (வேத மந்திரங்களை முறைப்படி உச்சரித்து) நன்னீர் எடுத்து அந்நீரை அக்குழந்தையின் மேல் தெளித்தனர். அந்நன்னீர் பட்ட அந்நொடியிலேயே அக்குழந்தை, சிவபிரானது திருவருளால் உயிர்பெற்று, தூங்கியவன் விழித்தெழுவான் போல எழுந்து உட்கார்ந்தது. பெரும்பேறு பெற்ற அக்குழந்தையின் அழகினை வர்ணிக்க வார்த்தைதான் உண்டோ? யானையின் திருமுகம்; திருமேனியோ உருக்கிவார்த்த பசும்பொன்; அமைதி ததும்பி வழியும் திருமுக மண்டலம்; கண்கவர் திருமேனி; அழகின் ஒளி எண்டிசைகளிலும் பரவி ஒளிர்ந்தது. பார்வதீதேவியின் திருக்குமாரனான அக்குழந்தை உயிர் பெற்றெழுந்தது கண்ட அங்குள்ள அனைவரும் மகிழ்ச்சியில் ஆழ்ந்தனர். துன்பம் நீங்கி இன்பம் பெற்றனர். மகிழ்ச்சி பொங்க அனைவரும் அக்குழந்தையைப் பார்வதீபிராட்டிக்குக் காட்டினர். தன் குழந்தை பிழைத்தெழுந்தது கண்டு பார்வதீபிராட்டி மகிழ்ந்தாள், அமைதி கொண்டாள்.

அத்தியாயம் : பதினெட்டு

பார்வதீபிராட்டி கணபதிக்கு வரமருளுதல்; சிவபிரான் அவரை அனைவருக்கும் முதல்வனாக ஆக்குதல்; கணேச சதுர்த்தி விரதம்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! பார்வதீபிராட்டியின் புதல்வனான கஜானனர் யானை முகத்துடன் எவ்விதக் குறைவுமின்றித் திரும்பப் பிழைத்தெழுந்தது கண்டு தேவர்களும், கணத்தலைவர்களும் அவருக்குத் திருவபிஷேகம் செய்து வைத்தனர். தன் மகனைத் திரும்ப உயிருடன் கண்ட பார்வதீபிராட்டி மகிழ்ச்சியில் மூழ்கி, இரு கைகளாலும் குழந்தையை வாரியெடுத்து மார்போடு அணைத்துக் கொண்டாள்; நல்லாடைகளும் அணிகலன்களும் அணிவித்தாள். அஷ்டமா சித்திகளும் பலவாறாக அவரைப் பூஜித்தனர். தாயான பார்வதீதேவி அனைத்துத் துன்பங்களையும் களைந்தொழிக்கும் தன் திருக்கரங்களால் குழந்தையைத் தடவிக் கொடுத்தாள்; கன்னத்தில் முத்த மழை பொழிந்தாள்.

“குழந்தாய்! மிகுந்த துன்பங்களை நீ அடைந்திட்டாய். அதனால், நீ பெரும் பயன் பெற்றவனானாய். உன்னை என்னவென்று புகழ்வது? இன்று முதல் அனைத்து தேவர்களிலும் உனக்கே முதற்பூஜை செய்யக் கடவது. உனக்குத் துன்பம் என்பதே இனிக் கிடையாது. இப்பொழுது உன் திருமுகத்தில் சிந்தூர வர்ணம் தெரிகிறது. ஆகவே, இன்று முதல் மக்கள் சிந்தூரம் கொண்டு உன்னைப் பூசிப்பார்களாக. நறுமணப் பூக்கள், நல்ல வாசமுள்ள சந்தனம், நைவேத்தியம், கற்பூர ஆரத்தி, தாம்பூலம், நல்ல தானங்கள், வலம் வந்து வணங்குதல் ஆகியன செய்து முறைப்படி உன்னைப் பூஜிப்பவர்களுக்கு அனைத்துவிதச் சித்திகளும் கைவரப் பெறுவர். அவர்களது தடைகள் நீங்கும். இதில் ஐயமே வேண்டாம்” என்று பார்வதீதேவி அன்போடு பல வரங்கள் அளித்தாள்.

முனிவரே! இவ்வாறு தன் மகனான கணேசரிடம் கூறிய பார்வதீபிராட்டி பலப்பல பரிசுப் பொருட்களைத் தந்து திரும்பத் திரும்ப அவரைக் கொண்டாடினாள். அந்தணரே! அப்பொழுது தேவர்கள், சிவகணங்கள் ஆகியோரது மனம் மகிழ்ச்சியில் அமைதி கொண்டது. இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் மகிழ்ச்சியால் பார்வதீபிராட்டியைத் துதித்துவிட்டுப் பக்தியோடு கணேசரை அழைத்துக் கொண்டு சிவபெருமானிடம் சென்றனர். மூவுலகங்களுக்கும் நன்மையை வேண்டிய தேவர்கள் பார்வதீதேவியின் திருக்குமாரரான கணபதியைச் சிவபிரானது திருமடியில் இட்டனர். சிவபெருமானும் அக்குழந்தையின் திருமுடியில் தன் திருக்கரத்தை வைத்தருளி தேவர்களிடம், “தேவர்களே! இவன் எனது திருக்குமரன்” என்றருளிச் செய்தார். கணபதியும் எழுந்திருந்து தன் தந்தையின் திருவடித்தாமரைகளில் வீழ்ந்து வணங்கினார். பின் கணபதி பார்வதீதேவி, ஸ்ரீமந்நாராயணர், பிரும்மதேவர் (நான்), நாரதர் (நீ) முதலிய ரிஷிகள் ஆகிய அனைவரையும் வணங்கிப் பின் இருகைகளையும் கூப்பிக் கொண்டு, “தன்னுடையது என்கிற அபிமானம் மனிதர்களது இயல்பு. ஆகவே, தாங்களனைவரும் எனது அபிமானத்தையும் எனது தவறையும் மன்னிக்க வேண்டும்” என்று வேண்டிக் கொண்டார்.

அதன்பின் நான், சிவபெருமான், ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு ஆகிய மூவரும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து, அக்குழந்தைக்கு உயர்ந்த வரங்களை அருளிய பின், “தேவர்களே! மூவுலகங்களிலும் எங்களைப் பூஜிப்பதுபோலவே கணபதியான இவரையும் பூஜிக்க வேண்டும். முதலில் மனிதர்கள் இவரைப் பூஜித்தபின்பே எங்களைப் பூஜிக்க வேண்டும். அப்பொழுதுதான் எங்களுக்குச் செய்யும் பூஜை நிறைவு பெறும். இவரை முதலில் பூஜிக்காமல் மற்ற தெய்வங்களைப் பூஜித்தால், அந்த பூசனைக்குரிய பயன் நஷ்டமாகிவிடும். இந்த விஷயத்தில் நீங்கள் வேறு எதையும் சிந்திக்க வேண்டியதே இல்லை” என்று கூறியருளினோம்.

முனிவரே! அதன்பின் பிரும்மா, விஷ்ணு, ருத்ரர் ஆகிய நாங்கள் மூவரும் மற்றுமுள்ள தேவர்களும் ஒன்றுகூடி பார்வதீதேவியை மகிழ்விக்க வேண்டி கணபதியை அகிலத்திற்கும் முழுமுதற்கடவுள் என்று விண்ணதிரப் போற்றிப் புகழ்ந்து கொண்டாடினோம். அப்பொழுது சிவபெருமானும் மகிழ்ச்சியோடு உலக நன்மையின் பொருட்டுப் பலப்பல வரன்களை ஸ்ரீகணேசருக்கு நல்கி மேலும் கூறலானார்.

ஸ்ரீசிவபெருமான் கூறுகிறார்—— “மலைமகள் மதலையே! உன்னைக் கண்டு நான் மிகவும் மகிழ்ந்தேன். நான் மகிழ அனைத்துலகங்களும் மகிழும் என்பதை நீ அறிந்து கொள். இனி எவரும் உன்னைப் பகைக்க முடியாது. நீ பராசக்தியின் மதலையல்லவா? ஆகவே நீ பெரும் வீரனாக விளங்குவாய். குழந்தையாயினும் நீ பெருந்திறலை வெளிக்காட்டினாய். ஆகவே நீ என்றென்றும் நலமுடன் இருப்பாயாக. தடைகளை நீக்குவதில் உன் பெயர் முதலிடம் பெறுவதாகுக. அனைவரும் இனி முதலில் உன்னையே பூஜிப்பார்களாக. எனது சிவகணங்கள் அளனைத்திற்கும் இனி நீயே பெருந்தலைவன்.”

இவ்வாறு கணபதிக்கும் பலப்பல வரன்களை நல்கிய சிவபெருமான் தன் மகிழ்ச்சியை அடக்க முடியாமல் இன்னும் பல வரங்களை அளித்து மேலும் கூறலுற்றார்—— “கணபதியே! சௌரமானபடி ஆவணி மாதமும், சாந்திரமானபடி புரட்டாசி மாதமுமான பாத்ரபத மாத தேய்பிறை நான்காம் நாள் (சதுர்த்தி திதி) சந்திரன் உதயமாகும் நன்முகூர்த்தத்தில் நீ பிறந்தாய். மலைமகளான பார்வதீபிராட்டியின் மனம் நன்கு மகிழ்ந்திருந்த சமயம் அது. இரவின் முதல் யாமம் கழிந்த நேரம். ஆகவே, அன்றைய திதியான தேய்பிறை சதுர்த்தி திதி முதல் உனது விரதத்தைத் தொடங்க வேண்டும். மங்களகரமான அந்த விரதம் அனைத்து நலன்களையும் தரவல்லது. விரதம் தொடங்கியவர் முடிவில் அந்தச் சதுர்த்தி திதி திரும்ப வரும் வரை, நான் கூறும் முறைப்படி உனது சதுர்த்தி விரதத்தைச் செய்து வரவேண்டும். இந்நிலவுலகில் கணக்கற்ற இன்பங்களைப் பெற்று மகிழ விரும்புபவன், அந்த சதுர்த்தி திதியன்று பக்தியோடு முறைப்படி உனது பூஜையைச் செய்யவேண்டும்.

மார்கழி மாத தேய்பிறை சதுர்த்தி திதி வரும்போது அன்றைய தினம் விடிவோரையில் நீராடி விரதம் மேற்கொள்ளப் போவதாக அந்தணர்களுக்குச் சொல்ல வேண்டும். முறைப்படி உபவாசம் இருக்க வேண்டும். பின் உலோகத்தாலோ, பவழத்தாலோ, வெள்ளெருக்கினாலோ அல்லது மண்ணாலோ கணபதியின் திருவுருவத்தைச் செய்து, அதில் ஸ்ரீகணபதியை ஆவாகனம் செய்து, பின் பிராணப்பிரதிஷ்டை (அச்சிலையில் உயிரோட்டத்தை அமைத்தல்) செய்ய வேண்டும். பின் நல்ல நறுமணமுள்ள சந்தனம், பூக்கள் கொண்டு பூஜை செய்யவேண்டும். பின் இரவின் முதல் ஜாமம் கழிந்தபின் திரும்பவும் நீராடி, அருகம்புல் கொண்டு அர்ச்சனை செய்தல் வேண்டும். அருகம்புல் வேரின்றி, பன்னிரண்டு அங்குலம் நீளமுள்ளதாக மூன்று கணுக்கள் உள்ளதாக இருக்க வேண்டும். நூற்றொரு அருகம்புல் கொண்டோ அல்லது இருபத்தோரு அருகம்புல் கொண்டோ, அந்த மூர்த்திக்குப் பூஜை செய்ய வேண்டும். பின் நறுமணத்தூபங்காட்டி, நெய் விளக்கு தீபம் காட்டி, பலவகையான நிவேதனப் பொருட்களைப் படைத்துக் கற்பூரத் தாம்பூலம் தந்து, பிரசன்னார்க்கியம் தந்து உயர்ந்த பொருட்களைக் கொண்டு ஸ்ரீகணபதியைப் பூஜித்துத் துதித்து தண்டனிட்டு வணங்க வேண்டும். பின் விண்வெளியில் தெரியும் இளஞ்சந்திரனையும் பூஜிக்கவேண்டும். பின் அந்தணர்களைப் பூஜித்து உணவளிக்க வேண்டும். அவர்கள் உணவருந்தியபின் தானும் உப்பில்லா உணவை அருந்தவேண்டும். ஸ்ரீகணபதியை நினைந்தவாறே தனது மற்ற வேலைகளை முடிக்க வேண்டும். இவ்வாறு செய்வதால் இந்தச் சதுர்த்தி விரதம் மங்களமாக நிறைவு பெறும்.

குழந்தாய்! இவ்வாறு விரதம் அனுஷ்டித்து ஒரு வருடம் நிறைவு பெறும்போது விரதம் செய்பவன், விரத பூர்த்திக்காக உத்தியாபனம் என்கிற நிறைவு பூஜையைச் செய்யவேண்டும். அன்றைய தினம் நான் கூறியபடி பன்னிரண்டு அந்தணர்களுக்கு உணவு படைக்க வேண்டும். விரதமிருப்பவன் ஒரு கலசத்தை வைத்து, அதில் உன் திருவுருவத்தை ஆவாகனம் செய்து பூஜிக்க வேண்டும். பின் வேதநெறிப்படி எட்டு தளங்கள் கொண்ட தாமரை வடிவில் வேதிகை (மேடை) அமைத்துச் செருக்கற்று வணக்கமாக வேள்வி செய்தல் வேண்டும். பின் இரண்டு சுவாஸினிகளுக்கும் இரு பிரும்மசாரிகளுக்கும் முறைப்படி சுவாஸினி பூஜையும் வடுக பூஜையும் செய்து, அவர்களுக்கு உணவு படைக்க வேண்டும். இரவில் தூங்காமல் கண்விழித்திருந்து கணபதியைத் தியானித்திருக்க வேண்டும். மறுநாள் காலை திரும்பவும் பூஜை செய்து திரும்பவும் அவரது வரவை நோக்கி இப்பூஜையின் முடிவில் அவரை ‘யதாஸ்தானம்’ (தன்னிருப்பிடத்திற்கு எழுந்தருளச்) செய்தல் வேண்டும். வடுகர்களிடம் ஆசிபெற்று நன்மங்கள சொற்களைக் கூறி விரதத்தின் நிறைவிற்காக இறைவனுக்குப் பூச்சொரிதல் செய்யவேண்டும். பின் இறைவனை வணங்கி, தன் அன்றாட காரியங்களைச் செய்யவேண்டும். இவ்வாறு விரதத்தை முடிப்பவன் விரும்பியதை விரும்பியவாறு பெறுவான்.

கணபதியே! தினமும் தன் தகுதிக்கேற்ப உன்னைப் பூஜிப்பவன் தனது விருப்பங்கள் அனைத்தையும் பெறுவான். ஒவ்வொருவரும் சிந்தூரம், சந்தனம், அரிசி, தாழம்பூ முதலிய பொருட்களால் கணபதியான உன்னைப் பூஜிக்கவேண்டும். அவ்வாறு பக்தியோடு உன்னைப் பூஜிப்பவரது இடையூறுகள் தானாக விலகி, அவரது காரியங்களனைத்தும் எளிதில் கைகூடும். அனைத்து வர்ணத்தவர்களும், அதிலும் முக்கியமாகப் பெண்கள் இந்தப் பூஜையைக் கட்டாயம் செய்யவேண்டும். தன் மேன்மையை விரும்பும் மன்னர்களும் நிச்சயம் இப்பூஜையைச் செய்ய வேண்டும். விரதமிருப்பவனது விருப்பங்களனைத்தும் விரும்பியவாறே நிறைவுறும். ஆக மேன்மை விரும்புபவன் நிச்சயம் உன்னைப் பூஜிக்க வேண்டும்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! இவ்வாறு சிவபெருமான், ஸ்ரீகணபதிக்குப் பலப்பல வரங்கள் அருளியதைக் கண்ட தேவர்கள், ரிஷிகள், சிவபிரானது அணுக்கத் தொண்டர்களான சிவகணங்கள் ஆகிய அனைவரும் ‘அப்படியே ஆகட்டும்’ என்று சிவபிரான் கூறியதை ஆமோதித்துத் தாங்களும் ஸ்ரீகணபதியை முறைப்படி பூஜித்தனர். சிவகணங்கள் விசேஷமாக கணபதியை அர்ச்சித்து வணங்கித் துதித்தனர். அப்பொழுது பார்வதீபிராட்டிக்கு ஏற்பட்ட மகிழ்ச்சியை, என் நான்கு முகங்களினாலும் வர்ணித்துக் கூற முடியாதெனில் ஒரு முகம் கொண்டு புகழ்வது எங்ஙனம்? அப்பொழுது தேவர்கள் துந்துபி என்கிற பேரியை முழக்கினர்; கந்தர்வர்கள் பாடினர்; பூமாரி பெய்தது. இவ்வாறு கணபதி சகல சிவகணங்களுக்கும் தலைமை ஏற்றது ஒரு பெருவிழாவாக இருந்தது. துன்பங்கள் மறைந்து அமைதி நிலவியது. நாரதா! சிவபெருமானும் பார்வதீபிராட்டியும் பெருமகிழ்ச்சி கொண்டனர். எங்கும் இன்பம் நல்கும் மங்களம் பொங்கியது. வந்திருந்த தேவர்களும் ரிஷிகளும் சிவனருள் பெற்றுத் திரும்பினர். சிவபெருமானைத் துதித்து, பார்வதீபிராட்டியையும், கணபதியையும், சிவபிரானுக்கும் கணபதிக்கும் நடந்த போர் பற்றியும் புகழ்ந்தவண்ணம் தங்களிருப்பிடம் சென்றார்கள். பார்வதீபிராட்டியின் சினம் தணிந்தது.

அடியார்க்கெளியவரான சிவபிரான் ஆத்மாராமனாக (தனக்குத்தானே தனக்குள்ளேயே களிப்பவர்) இருப்பினும், பக்தர்களுக்கு அருள்வதையே குறியாகக் கொண்டவரல்லவா? இறைவனும் இறைவியும் முன்போலவே மக்களுக்கு அருள்புரியலாயினர். நானும் ஸ்ரீவிஷ்ணுவும் இறைவனையும் இறைவியையும் வணங்கி அருள்பெற்று எங்கள் இருப்பிடம் சென்றோம். புலனடக்கம் கொண்டு இக்கதையைக் கேட்பவன் அனைத்து மங்களங்களையும் பெற்று மங்களங்களின் கொள்கலனாவான். மக்கட்செல்வம் வேண்டுபவன் அதைப் பெறுவான். ஏழை செல்வந்தனாவான். மனைவி வேண்டுபவன் மனைவி பெறுவான். ரோகமுள்ளவன் ரோகம் நீங்கப் பெறுவான். பாக்கியமற்றவன் பாக்கியவானாவான். மகனை இழந்து, கணவன் கண்காணா தேசம் சென்று, வறுமையில் வாடி வதங்குபவளும் தன் கணவனைப் பெற்று வறுமை நீங்கப் பெறுவாள். துன்பத்தில் உழல்பவன் இக்கதை கேட்க நிச்சயம் துன்பம் நீங்கப் பெறுவான். கணேசரது திருக்கதை கூறும் புத்தகம் வீட்டிலிருந்தாலும் அவ்வீட்டில் நிச்சயம் செல்வம் கொழிக்கும். யாத்திரை செல்லும்போதோ அல்லது புண்ணிய காலங்களிலோ மனமொன்றி இக்கதையைக் கேட்பவன் ஸ்ரீகணபதியின் இன்னருளால் விரும்பியன அனைத்தும் பெறுவான்.

அத்தியாயம் : பத்தொன்பது

கணேசர்—முருகன் திருவிளையாடல்கள்; கணபதி சித்தி—புத்திகளை மணத்தல்; முருகனின் குன்றுதோறாடல்; குமார கண்டத்தின் பெருமை

நாரதர் கேட்கிறார்—— தந்தையே! ஸ்ரீகணபதியின் பிறப்பு, அவரது வீரச்செயல்கள் பற்றிய செய்திகளை இதுவரை கேட்டறிந்தேன். அதன்பின் நடந்த நிகழ்ச்சிகளைப் பற்றி அறிய ஆவலாக இருக்கிறேன். ஏனெனில் ஸ்ரீசிவபெருமான், பார்வதீபிராட்டி — இவர்களின் மங்காத புகழ் நமக்கு பெருமகிழ்ச்சியைத் தரவல்லதன்றோ!

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனியரசே! உனது கருணையுள்ளமே சிறப்புடையது. ஏனெனில், நீ வினவிய செய்தி மிக உயர்ந்ததல்லவா? இப்பொழுது அவற்றைப் பற்றிக் கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேள். சிவபிரானும் பார்வதீபிராட்டியும் தன்னிரு புத்திரர்களின் குழந்தை விளையாட்டுகளைக் கண்டு பெரும் இரும்பூதுற்றனர். குழந்தைகளை அன்புடன் கொஞ்சுவதால் பெற்றோர்களின் மகிழ்ச்சி நாள்தோறும் பெருகுகிறதே. குழந்தைகள் இருவரும் அன்பும் மகிழ்ச்சியும் பொங்கப் பலவாறான திருவிளையாடல்களைச் செய்கின்றனரல்லவா? குழந்தைகளான கணபதியும் முருகனும் பக்தியோடு தாய்—தந்தையருக்குப் பணிவிடை செய்தனர். இதனால், பெற்றோர்களின் மகிழ்ச்சி வளர்பிறை நிலவு போன்று நாள்தோறும் வளர்ந்தது.

ஒரு சமயம் சிவபெருமானும் பார்வதீதேவியும் அன்போடு தனிமையில் இருக்க, “நமது இரு மகன்களும் திருமணப் பருவமடைந்து உள்ளனர். முருகனைப் போன்றுதானே கணபதியிடமும் நாம் அன்பு கொண்டுள்ளோம். இவர்களது திருமணம் நன்கு நடக்க வேண்டுமே” என்று சிந்திக்கலாயினர். இச்சிந்தனையே அவர்களை மகிழ்ச்சிப் பெருவெள்ளத்தில் ஆழ்த்தியது. தாய்—தந்தையர்களது சிந்தனையே அவ்விரு குமாரர்களின் மனதில் திருமண அவாவைத் தோற்றுவித்தது. அதனால், “நான்தான் முதலில் திருமணம் செய்து கொள்வேன்; நான்தான் முதலில் திருமணம் செய்து கொள்வேன்” என்கிற சர்ச்சையில் ஈடுபட்டனர். இதையறிந்த சிவதம்பதிகள் உலகியலை ஒட்டி வியப்பும் மகிழ்ச்சியும் கொண்டு, தன் இரு குமாரர்களையும் அருகே அழைத்துக் கூறலாயினர். ஏனெனில் அவர்கள் உலக நாயகர்கள் அல்லவா?

“குழந்தைகளே! நாங்கள் இருவரும் முன்பே ஒரு நிபந்தனை செய்து வைத்துள்ளோம். அது உங்களுக்கும் நன்மை அளிக்கவல்லதே ஆகும். அதைக் கூறுகிறோம், கவனத்துடன் கேளுங்கள். நாங்கள் உங்களிருவரிடமும் ஒரே மாதிரியான அன்புதானே வைத்துள்ளோம். ஒருவரிடம் அதிக அன்பு, மற்றவரிடம் குறைவு என்கிற ஏற்றத்தாழ்வு இல்லையல்லவா? ஆகவே, நாங்கள் எடுத்துள்ள முடிவு இதுதான். இவ்வுலகை முதலில் சுற்றி வருபவருக்கே முதலில் திருமணம். என்ன சரிதானே?”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! தாய்—தந்தையர்கள் கூறியதைக் கேட்ட பெருந்திறல் படைத்த முருகப்பெருமான் உடனேயே பூமியைச் சுற்றிவர வெகுவேகத்துடன் அங்கிருந்து கிளம்பிவிட்டார். ஆனால், ஆழ்ந்த நுண்ணறிவு படைத்த கணபதியோ மனதிலேயே, ‘இப்பொழுது நாம் என்ன செய்வது? எங்கு செல்வது? இரண்டு மைல்களுக்கு மேல் நம்மால் நடந்து செல்ல இயலாதே. அப்படியிருக்க, இவ்வுலகைச் சுற்றி வருவது என்பது நம்மால் முடியக் கூடிய செயலாகுமா?’ என்று சிந்திக்கலானார். இவ்வாறு சிந்தித்த கணபதி என்ன செய்தார் தெரியுமா? அதைக் கேள். அவர் உடனே தன்னிருப்பிடம் சென்று முறைப்படி நீராடி வந்து தன் பெற்றோர்களிடம், “தாயே! தந்தையே! நான் தங்களிருவரையும் பூஜிக்க, இங்கு இரண்டு ஆசனங்களை இட்டுள்ளேன். தாங்களிருவரும் இங்கு வந்து அமர்ந்து என் விருப்பத்தை நிறைவேற்றித் தரவேண்டும்” என்று வேண்டினார்.

முனிவரே! கணபதி சொன்னதைக் கேட்ட இறைவனும் இறைவியும் அவரது பூஜையை ஏற்க, அவ்விருக்கையில் வந்தமர்ந்தனர். கணபதியும் அவர்களை முறைப்படி பூஜித்து வணங்கி, ஏழு முறை வலம் வந்து திரும்பவும் பன்முறை வணங்கினார். பின் இருகைகளையும் கூப்பியவண்ணம் அன்பு வலையில் சிக்கிய பெற்றோரைப் பலவாறு துதித்தார்—— “தாய்—தந்தையரே! நான் கூறும் நல்லுரைகளைக் கேட்டுப் பின் எனது திருமணத்தை விரைவில் நடத்துங்கள்.”

நுண்ணறிவு படைத்த கணபதி கூறியதைக் கேட்ட சிவதம்பதிகள், “குழந்தாய்! முதலில் நீ வனங்கள் அடர்ந்த இக்குவலயத்தைச் சுற்றி வா. முருகன் சென்றுள்ளான். நீயும் செல். அவனுக்கு முன் வந்திடு.” (அப்பொழுதுதானே உன் திருமணத்தை முதலில் நடத்த முடியும்.)

தாய்—தந்தையர் கூறியதைக் கேட்ட கணபதி சற்றே சினங்கொண்டு பதிலுரைக்கலானார். அவரோ அறநெறி வழுவாதவரன்றோ?

கணபதி கூறுகிறார்—— “தாய்—தந்தையரே! தாங்கள் இருவரும் அறநெறி அறிந்த பெரியோர்கள்; தர்மமே வடிவானவர்கள். ஆகவே, தர்மநெறி நின்று நான் சொல்வதைக் கேளுங்கள். நான்தான் ஏழு முறை இவ்வுலகை வலம் வந்துள்ளேனே. அப்படியிருக்க, நீங்கள் ஏன் இப்படிக் கூறுகிறீர்கள்?”

முனிவரே! திருவிளையாடல் புரிய திருவுள்ளம் கொண்ட இறைவனும் இறைவியும் கணபதி கூறியதைக் கேட்டும் உலகியலை ஒட்டிக் கூறுவாராயினர்—— “குழந்தாய்! நீ பரந்து விரிந்து நிற்கும் இந்நிலவுலகை எப்பொழுது வலம் வந்தாய்? இதுவோ கடல் சூழந்தது. பலப்பல காடுகளைக் கொண்டது. பெருத்த ஏழு தீவுகளையும் கொண்டதாயிற்றே.”

சிவபெருமான் இவ்வாறு கூறவே நுண்ணறிவு கொண்ட கணபதி, “தாயே! தந்தையே! நான் தங்கள் இருவரையும் முறைப்படி பூஜித்து ஏழு முறை வலம் வந்தேனல்லவா? ஆகவே, கடல் சூழ்ந்த இவ்வையகத்தைச் சுற்றி வந்ததாக ஆயிற்றே. தர்மநெறிகளைத் தொகுத்துக் கூறும் வேதங்களிலும் சாஸ்திரங்களிலும், எந்தவொரு மகன் தாய்—தந்தையரை வணங்கி வலம் வருகிறானோ, அவன் உலகை வலம் வந்த புண்ணியத்தைப் பெறுகிறான். பெற்றோரை வீட்டிலேயே இருத்திவிட்டுப் புண்ணியத்தலங்களுக்கு யாத்திரை செல்பவன், தாய்—தந்தையரைக் கொன்ற பாவத்தைப் பெறுகிறான். ஏனெனில், ஒருவனுக்குத் தாய்—தந்தையரின் திருவடிகளே பெரும் புண்ணியத்தலமாகும். மற்ற புண்ணியத்தலங்களெல்லாம் வெகுதொலைவில் இருக்க, தர்மத்திற்குப் பெருவழி வகுக்கும் தாய்—தந்தையர் என்னும் புண்ணியத்தலம் மட்டுமே எளிதில் பெறத்தக்கதாக வெகு அருகிலேயே இருக்கிறது. பிள்ளைகளுக்குத் தாய்—தந்தையர், பெண்டிர்க்குக் கணவன் என்கிற இவ்விரு புண்ணியத்தலங்களும் அவரவர் வீட்டிலேயே இருக்கின்றனவே. இதுதானே வேதசாஸ்திரங்களது உட்கருத்து. இது இல்லை, இது தவறு என்று தாங்கள் கூறுங்கள். அப்படி இது தவறாகுமானால் வேதங்களும் நிச்சயம் பொய்யாகிவிடும். வேதங்கள் விளக்கும் தங்களது இந்த சொரூபமும் பொய் என்றாகிவிடும். ஆகவே, எனது திருமணத்தை விரைவில் நடத்துங்கள். அல்லது வேதங்களும் சாஸ்திரங்களும் பொய்தான் என்று கூறுங்கள். நீங்கள் இருவரும் தர்மமே வடிவானவர்கள். ஆகவே நன்கு சிந்தியுங்கள். இவை இரண்டிலும் எது மிகவும் உயர்ந்தது? என்று தோன்றுகின்றதோ, அதைச் செய்யுங்கள்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! அறிஞரில் அறிஞரும், நல்லறிவும் நல்லொழுக்கமும் கொண்டவரும், சிறந்த ஞானியுமான பார்வதீ குமாரன் கணபதி, இவ்வாறு கூறியதைக் கேட்ட உலகநாயகர்களான சிவதம்பதிகள் மிகவும் வியப்பெய்தி உண்மையை உள்ளபடி விளக்கிய மகன் கணபதியை வெகுவாகப் புகழ்ந்து கூறுவாராயினர்—— “குழந்தாய்! நீ ஆன்மபலம் மிக்கவன். ஆகவேதான் உனது அறிவு தூய நல்லறிவாக விளங்குகிறது. நீ கூறியது முற்றிலும் உண்மையே. துன்பம் வந்த வேளையில் எவனது அறிவு கலங்காது தெளிவாக இருக்குமோ, அவனது துன்பம் சூரியனைக் கண்ட இருள் போல் அந்நொடியிலேயே அழிந்துபடும். புத்திமானே பலவானாவான். புத்தியற்றவனிடம் பலமேது? வேதங்களிலும் சாஸ்திரங்களிலும் புராணங்களிலும் ஒரு மகனுக்கான அறநெறிகள் எவை எவை? என்று கூறப்பட்டுள்ளனவோ, அவையனைத்தையும் நீ பூர்த்தி செய்துவிட்டாய். இப்பொழுது நீ செய்ததை வேறு எவர்தான் செய்ய முடியும்? நீ கூறிய விளக்கத்தை நாங்கள் முழுமையாக ஆதரிக்கிறோம். இனி, இதற்குமாறாக எதுவும் நடக்காது.”

நாரதா! இவ்வாறு கூறிய சிவதம்பதிகள் கணபதிக்குத் தேற்றரவு கூறி, அவரது திருமணம் பற்றிச் சிந்திக்கலாயினர். இதையறிந்த விசுவரூப பிரஜாபதி மிக்க மகிழ்ச்சி கொண்டார். ஏனெனில், அவருக்கு ‘சித்தி’, ‘புத்தி’ என்கிற பொலிவு மிக்க இரு அழகிய பெண்கள் இருந்தனர். சிவபெருமானும் பார்வதீபிராட்டியும் அவ்விரு பெண்களையும் பெரு மகிழ்ச்சியோடு கணபதிக்குத் திருமணம் செய்து வைத்தனர். அத்திருமணத்திற்குத் தேவர்களனைவரும் வருகை தந்திருந்தனர். சிவதம்பதிகள் விரும்பியவண்ணம் விசுவகர்மா அத்திருமணத்தை நடத்தி வைத்தார். இதைக் கண்டு முனிவர்களும் தேவர்களும் மிகவும் மகிழ்ந்தனர். இரு மனைவிகளையும் பெற்ற கணபதியின் மகிழ்ச்சிக்கு அளவே இல்லை. சிறிது காலம் கழிந்தது. மனைவிகள் இருவரும் கருவுற்று இரு குழந்தைகளை ஈன்றனர். சித்தியின் மகன் ‘க்ஷேமம்’ என்பான். புத்தியின் குமாரன் ‘லாபம்’ என்பான். இரு புதல்வர்களும் அழகின் எல்லையே. இவ்வாறு மூத்தவரான கணபதி சொல்லுக்கடங்காத இன்பம் துய்த்து நிற்கும் வேளையில், இளையவரான முருகப்பெருமான் உலகை வலம் வந்து முடித்துத் திரும்பினார். அப்போது அங்கு வந்த நாரத முனிவரான நீ நடந்ததனைத்தையும் அவரிடம் கூறினாய். இதைக் கேட்டுச் சினம் கொண்ட முருகப்பெருமான் மனவருத்தம் தாங்காது, தன் தாய்—தந்தையர் தடுத்தும் கேளாது கிரௌஞ்ச மலைச்சாரலைச் சென்றடைந்தார்.

தேவரிஷியே! அன்று முதல் சிவபெருமான் திருமகனான கார்த்திகேயருக்குக் குமாரன் (பிரும்மசாரி) என்கிற புகழ் மூவுலகங்களிலும் பரவியது. அனைத்துப் பாவங்களையும் போக்கிப் புண்ணியமான உயர்ந்த பிரும்மசரியம் என்கிற பெருநலனை அளிக்கவல்லவரானார். கார்த்திகை மாத பௌர்ணமி தினத்தன்று அனைத்து தேவர்களும், முனிவர்களும், ரிஷிகளும், புண்ணிய தீர்த்தங்களும் முருகவேளைத் தரிசிக்க கிரௌஞ்ச மலைக்கு வருகிறார்கள். கார்த்திகை மாத பௌர்ணமியும் கிருத்திகை நட்சத்திரமும் சேர்ந்த புண்ணிய தினத்தன்று முருகப்பெருமானைத் தரிசிப்பவர்களது பாவங்கள் அனைத்தும் தீயினில் தூசாகும். விரும்பிய பலன்கள் அனைத்தும் விரும்பியவண்ணமே பெறலாகும்.

இங்கு முருகப்பெருமானது பிரிவாற்றாமையால் பார்வதீபிராட்டி பெரு வருத்தம் கொண்டாள். தன்னை முருகப்பெருமானிடம் அழைத்துச் செல்ல வேண்டினாள். சிவபெருமானும் பார்வதீதேவி மகிழ்ச்சி கொள்ள வேண்டி, தனது ஓர் அம்சத்துடன் அங்கு சென்று, ‘மல்லிகார்ஜுனர்’ என்கிற திருப்பெயர் கொண்டு ஜோதிலிங்க வடிவில் நிலை கொண்டார். இச்சிவலிங்கம் சான்றோர்களுக்கு முக்தியையும், மற்ற அடியார்கட்கு விரும்பிய வரம் தருவதாகவும் விளங்குகிறார். இன்றும் அவர் ஸ்ரீபார்வதீபிராட்டியுடன் அம்மலையில் காட்சி தருகிறார்.

மகனே நாரதா! முழு முதற்கடவுளான இறைவனும் இறைவியும் பிள்ளைப்பாசத்தினால் இன்றும் ஒவ்வொரு பருவத்திலும் தம் பிள்ளையைக் காண இம்மலைக்கு வருகிறார்கள். அமாவாசை தினத்தன்று சிவபெருமானும், பௌர்ணமி தினத்தன்று பார்வதீதேவியும் அங்கு தவறாது வருகிறார்கள். முனிவரே! முருகனைப் பற்றியும் கணபதியைப் பற்றியும் நீ கேட்டவை அனைத்தையும் கூறியாயிற்று அல்லவா? இதைக் கேட்பவர்கள் அனைவரும் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுகிறார்கள். அவர்களது நல்விருப்பங்கள் அத்தனையும் நிறைவுறுகின்றன. இச்சரித்திரத்தைப் படிப்பவர்கள், கூறுபவர்கள், கேட்பவர்கள், கேட்கச் செய்பவர்கள் ஆகியவர்களது விருப்பங்கள் அனைத்தும் நிச்சயம் நற்பயனைப் பெறுகிறது. ஒப்புயர்வற்ற இத்திவ்விய சரித்திரம் பாவங்களைப் பறக்கடிப்பது, புகழ் தருவது, இன்பமளிப்பது, நீண்ட ஆயுளைத் தருவது, விண்ணுலக இன்பம் தருவது, நன்மக்கள் பேற்றைத் தரவல்லது, முக்திப் பேற்றையே அளிக்கவல்லது, சிவஞானத்தை அளிப்பது, அன்பையும் பக்தியையும் அளிப்பது, மங்களங்களை நல்கும் இச்சரிதம் சிவாத்துவைத ஞானத்தைப் பெருக்குவது. இவ்வளவு ஏன்? இது ஒருவனைச் சிவமயமாகவே ஆக்குவது. ஆகவே, முக்தி பெற விரும்புபவர்களும், பற்றற்ற அடியார்களும் இச்சரிதத்தை நிச்சயம் தவறாது கேட்க வேண்டும்.

ருத்ர ஸம்ஹிதையில் நான்காவதான குமார கண்டம் முற்றிற்று.

॥ ஸ்ரீசிவமயம் ॥

ருத்ர ஸம்ஹிதை — ஐந்தாவது (யுத்த) கண்டம்

அத்தியாயம் : ஒன்று

தாரகாசுரனின் மகன்கள் மூவரது தவம்; மயன் நிர்மாணம் செய்த முப்புரங்களின் அழகு

நாரதர் கேட்கிறார்—— தந்தையே! ஸ்ரீகணபதி மற்றும் முருகப்பெருமானது திருவிளையாடல்கள் நிறைந்த சிவப்பரம்பொருளது ‘இல்லற வாழ்வு’ என்னும் திருவிளையாடலைப் பற்றிய உயரிய கதைகளை இதுவரைக் கேட்டேன். இனி, சிவபெருமான் தீயோர்களை அழித்த வரலாற்றைக் கேட்க விரும்புகிறேன். தேவர்கட்கு இன்னல் விளைத்திட்ட மூன்று அசுரர்களது முப்புரங்களையும் ஒரே சமயத்தில் ஒரே பாணத்தினால் எரித்து அழித்ததன் காரணமென்ன? பிறை சூடிய எம்பெருமானோ மாயையைத் தன்பால் கொண்டு திருவிளையாடல்கள் புரிபவர். அவரது திவ்விய சரித்திரங்கள் தேவரிஷிகட்கும் ஆனந்தம் அளிப்பவை. தாங்கள் அந்த நிகழ்ச்சிகள் அனைத்தையும் விளக்கமாகக் கூறவேண்டுகிறேன்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனியரசே! முன்பொரு சமயம் வியாச முனிவர், ஸநத்குமாரரிடம் இதே கேள்வியைத்தான் கேட்டாராம். அதற்கு ஸநத்குமாரர் கூறிய விடையையே நான் இப்பொழுது உனக்குக் கூறுகிறேன்.

(அப்பொழுது) ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— அறிஞரே! வியாச முனிவரே! மகாப்பிரளய காலத்தில் அகில உலகங்களையும் அழித்துத் தன்னுள் ஒடுக்கிக் கொள்ளும் பிறையணிந்த சிவபெருமான் முப்புரங்களையும் ஒரே பாணத்தினால் எரித்த நிகழ்ச்சியைக் கூறுகிறேன், கேள். முனிவரே! முருகப்பெருமான் தாரகாசுரனை வதித்தபோது, அவனது மூன்று புதல்வர்களும் மிகவும் வருந்தினர். அம்மூவரில் மூத்தவன் தாரகாக்ஷன்; நடுவன் வித்யுன்மாலி; இளையவன் கமலாக்ஷன். அம்மூவரும் ஒத்த வலிபடைத்தவர்கள். அவர்கள் புலனடக்கம், முயற்சி, மனவடக்கம், வாய்மை, மனவுறுதி படைத்தவர்கள்; பெரும் வீரர்கள். ஆனால், தேவர்களிடம் பகைமை கொண்டவர்கள். அம்மூவரும் மனம் கவரும் உயர்ந்த இன்பங்களையெல்லாம் துறந்து, மேரு பர்வதத்தில் ஒரு குகையில் அமர்ந்து கடுந்தவம் செய்யலாயினர். அப்பொழுது தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் பெரியவரான பிரும்மதேவர் அம்மூவரது தவம் கண்டு மகிழ்ந்து அவர்களுக்கு வரமருள, அவர்களின் முன் தோன்றினார்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— “அசுரர்களே! உங்கள் தவம் கண்டு நாம் மகிழ்ந்தோம். ஆகவே, விருப்பம் போல் வரம் வேண்டிப் பெறுங்கள். நீங்கள் தேவர்கட்குப் பகைவர்கள். நானோ தவம் செய்வோர்கட்கு அதன் பலனைத் தருபவன். எதையும் செய்யும் திறல் படைத்தவன். ஆகவே, இக்கடுந்தவத்தை நீங்கள் செய்ததன் நோக்கம் என்னவென்று கூறுங்கள்.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— வியாச முனிவரே! பிரும்மதேவர் கூறியதைக் கேட்ட அம்மூவரும் இருகைகளையும் கூப்பியவண்ணம் அவரது திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கி, தங்கள் விருப்பத்தை மெதுவாகக் கூறலாயினர்.

அசுரர்கள் (வரம்) கேட்கிறார்கள்—— “தேவதேவனே! எங்கள் தவத்திற்கு மகிழ்ந்து வரம் தருவதானால், ‘எந்தவொரு பிராணியாலும் எங்களுக்கு இறப்பு நிகழக் கூடாது’ என்கிற வரம் தாருங்கள். உலக நாயகரே! நாங்கள் நிலையாக இருக்கவேண்டும். நரை, திரை, மூப்பு, நோய் முதலிய எந்தவொரு பகைவர்களும் எங்களுக்கு இருக்கக்கூடாது. இறப்பு என்கிற யமன் எங்கள் அருகிலும் வரக்கூடாது. நாங்கள் இறப்பற்ற அமரர்களாக வேண்டும். மூவுலகங்களிலும் உள்ள மற்ற ஜீவராசிகளை நாங்கள்தான் வதைக்க வேண்டும். ஒருவனது வாழ்நாட்கள் ஐந்தே நாட்கள்தான் என்றிருந்தால் அளவற்ற செல்வம், உயர்ந்த மாட மாளிகைகள், உயர் பதவி, (மற்றும் பலவாறான இன்பம் நுகர் பொருட்கள்,) எண்ணிறந்த செல்வங்கள் ஆகியனவற்றால் யாது பயன்? இவையனைத்தும் அந்த ஜீவனுக்கு வீணானதே என்பதே என் எண்ணம்.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— மகரிஷியே! தவசிகளான அந்த அசுரர்கள் கூறியதைக் கேட்ட பிரும்மதேவர் கயிலைவாசியான சிவபெருமானை மனதில் தியானித்தவண்ணம் கூறலானார்—— “அசுரர்களே! இறவாமை என்பது எல்லோருக்கும் வாய்ப்பதல்ல. ஆகவே, உங்களது இந்த எண்ணத்தை விட்டுத் தள்ளுங்கள். இதைத் தவிர, உங்களுக்கு விருப்பமான வேறு வரம் கேளுங்கள். இவ்வுலகில் பிறந்த, இனிப் பிறக்க போகிற எந்தவொரு ஜீவனும் இறவாமை பெற்றிருக்க முடியாது. ஆகவே, பாவமற்ற அசுரர்களே! நீங்கள் நன்கு சிந்தித்து தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும்கூட பெறற்கரிய, சாதிக்க முடியாத, இறப்பையும் ஏமாற்றக்கூடியதான ஒரு வரம் கேளுங்கள். அதில் உங்கள் திறலுக்கேற்றவாறு மரணத்திற்கான காரணம் இருக்க வேண்டும். அதனால் உங்களுக்கும் பாதுகாப்பு கிடைக்கும்; இறப்பும் உங்களை அணுக முடியாது.” மகரிஷியே! பிரும்மதேவர் கூறியதைக் கேட்ட அவர்கள் இரண்டு நாழிகை போது தியானத்தில் ஆழ்ந்திருந்து, பின் நன்கு சிந்தித்து அகில உலகிற்கும் பாட்டனாரான பிரும்மதேவரிடம் கூறலானார்கள்.

அசுரர்கள் கேட்கிறார்கள்—— “இறைவா! நாங்கள் சிறந்த தோள்வலி உடையவர்கள்தான். ஆனால், பகைவர்களிடமிருந்து காத்துக் கொள்ளுமாறான பாதுகாப்புள்ள வீடுகள் எங்களிடம் இல்லை. ஆகவே, தாங்கள்தான் எங்களுக்கென மூன்று நகரங்களை உண்டாக்கித் தரவேண்டும். அவை அனைத்துச் செல்வங்களும் வசதிகளும் நிறைந்ததாக இருக்கவேண்டும். தேவர்களாலும் அழிக்க முடியாததாகவும் இருக்க வேண்டும். இறைவா! தாங்கள் மூவுலகங்களிலும் பெரியவர். தங்கள் திருவருளால் நாங்கள் அம்மூன்று நகரங்களிலும் அமர்ந்தவண்ணம் இந்நிலவுலகில் சுற்றித் திரிவோமாக.” இதற்கிடையில் தாரகாக்ஷன், “எனக்காக விசுவகர்மாவினால் படைக்கப்படும் நகரம் பொன்மயமாக இருக்கவேண்டும். அது தேவர்களாலும் அழிக்க முடியாததாக அமையவேண்டும்” என வேண்டினான். கமலாக்ஷனோ வெள்ளியினாலான கோட்டையைக் கேட்டான். வித்யுன்மாலி என்பவன் வச்சிரம் போன்று உறுதியுள்ள இரும்புக்கோட்டையை யாசித்தான்.

“பிரும்மதேவரே! இம்மூன்று நகரங்களும் நடுப்பகலில் அபிஜித் என்கிற முகூர்த்தத்தில் சந்திரன் பூச நட்சத்திரத்தில் இருக்க, ஒரே இடத்தில் ஒன்று சேர வேண்டும். அச்சமயத்தில் ஆகாயத்தில் நீருண்ட மேகங்கள் நிறைந்திருக்க வேண்டும். இந்நகரங்கள் மூன்றும் ஒன்றின் மேல் ஒன்றாக நின்று, உலகினர் கண்களுக்குப் புலப்படாதபடி இருக்க வேண்டும். பின் ‘புஷ்கராவர்த்தம்’ என்கிற கருமேகங்கள் சூழ்ந்து மழை பொழியும்போது ஓராயிரம் வருடங்கள் கழிந்த பின், இம்மூன்று நகரங்களும் தனித்து நிற்காமல் ஒன்றுசேர வேண்டும். அச்சமயத்தில் சகல தேவர்களின் சொரூபரான, தேவதேவரான பகைமையே அற்ற சிவபெருமான், அனைத்துப் படைக்கலங்களும் நிறைந்த, இதுவரை தோன்றாத, இனியும் தோன்ற முடியாததான, அற்புதமான ஒரு தெய்விகத் திருத்தேரினில் அமர்ந்து, அற்புதமான தெய்வப்படைக்கலத்தால் எங்களது நகரங்களை உடைத்தெறிய வேண்டும். சிவபெருமானே நாங்கள் வந்தனை செய்யும் கடவுள்; போற்றுதலுக்கும் வணக்கத்திற்கும் உரியவர். அவ்வாறிருக்க, அவர் எங்களை எப்படி எரித்துச் சாம்பராக்குவார்? என்ற எங்கள் விருப்பப்படி பெறற்கரிய இந்த வரத்தை வேண்டுகிறோம்.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— வியாசரே! இவ்வாறு அவ்வசுரர்கள் வேண்டவே, படைக்கும் கடவுளான பிரும்மதேவர், சிவபெருமானையே மனதில் நினைந்தவாறு “அப்படியே ஆகட்டும்” என்று வரம் அளித்தார். பின், மயன் என்னும் அசுர தச்சனிடம் பொன்—வெள்ளி—இரும்பினாலான ஆகிய மூன்று நகரங்களைச் செய்யுமாறு கட்டளையிட்டார். இவ்வாறு கட்டளையிட்ட பிரும்மதேவர், அவர்கள் கண்ணெதிரிலேயே தன் சத்திய உலகிற்குச் சென்றார். பின் மயன், தன் தவவலிமையால் முப்புரங்களையும் செய்யலானான். தாரகாக்ஷனுக்காகப் பொன்னிலும், கமலாக்ஷனுக்காக வெள்ளியிலும், வித்யுன்மாலிக்காக இரும்பிலும் மூன்று கோட்டைகளைச் செய்தான். அவை முறையே சுவர்க்கம், ஆகாயம், பூவுலகம் என்கிற இடங்களில் கட்டப்பட்டன. அசுரர்களின் நலத்தில் அக்கரை கொண்ட மயன், அக்கோட்டைகளை அவர்களுக்கு அளித்துவிட்டுத் தானும் அதனுள் புகுந்து கொண்டான். தாரகாசுரனின் மகன்களான இம்மூவரும் அம்மூன்று நகரங்களையும் பெற்று, அனைத்து இன்பங்களையும் நுகர்ந்தவண்ணம் இனிதே வாழ்ந்து வந்தனர்.

அங்குள்ள மரங்கள் அனைத்தும் கற்பகத்தருக்கள். அங்கு யானைகளும் குதிரைகளும் நிறைந்திருந்தன; மணிமயமான சாளரங்கள்; சூரியனைப்போல் ஒளிமயமான விமானங்கள் பத்மராக மணிகளால் ஆக்கப்பட்டவை; நாற்புறங்களிலும் அழகிய கதவுகள் கயிலையங்கிரி போன்று நெடிதுயர்ந்தது; சந்திரன் போன்ற குளிர்ந்த ஒளிபடைத்த உப்பரிக்கைகள்; அழகு படைத்த கோபுரங்கள். அது அப்சரப்பெண்டிர்கள், கந்தர்வர்கள், சித்தர்கள், சாரணர்கள் நிறைந்தவை; ஒவ்வொரு மாளிகையிலும் சிவன் கோவிலும், அக்னிஹோத்ர சாலையும் இருந்தன.

அங்கு சாஸ்திரங்களை நன்கு கற்றறிந்த சிவனடியார்களான அந்தணர்கள் வசித்தனர்; வாவிகள், கிணறுகள், குளங்கள், அருவிகள் சூழ்ந்திருந்தன; விண்ணுலக தருக்களோ என்னுமாறான மரங்கள் நிறைந்து அழகுற விளங்கின; பெருநதிகள், நதங்கள், சிற்றாறுகள் பாய்கின்றன; எங்கும் தாமரைப்பூக்கள் பூத்து மிளிர்கின்றன; விரும்பியதை அளிக்கும் கனிகள் நிறைந்த மரங்கள் நகருக்கு மேலும் அழகூட்டின; மதம் மிகுந்த யானைக் கூட்டங்கள், அழகிய குதிரைகள், பல வடிவுள்ள ரதங்கள், பல்லக்குகள், இன்னும் பலப்பல நிரம்பி அழகுற மிளிர்ந்தன; சமயத்திற்கேற்ற விளையாட்டு அரங்கங்கள், வேதங்கள் கற்றுத் தெளிய வேதபாடசாலைகள் என பலப்பலக் கல்விக்கூடங்கள் நிறைந்திருந்தன. இம்மூன்று நகரங்களுக்கும் பாவிகளுக்கு மனதினாலும் எட்ட இயலாதது. நல்லொழுக்கமுடைய புண்ணியசாலிகளுக்கே காணற்காவது. தீயொழுக்கமின்றிக் கற்பு நெறி நிற்கும் கற்பரசிகள், அந்நகரத்தையே தூய்மைப்படுத்துகின்றனர்.

வீரம் மிக்க அசுரர்களும், வேத சாஸ்திரங்களின் பொருளுணர்ந்து தங்கள் வர்ணாசிரம தர்மங்களின் வழி நிற்கும் அந்தணர்களும், தங்கள் பெண்டுபிள்ளைகளுடன் அங்கு வசிக்கின்றனர். மயனால் காத்து வளர்க்கப்பட்ட பெருந்திறல் படைத்த வீரம் மிக்க வீரர்கள் மலிந்திருந்தனர். அவர்களது தலைமுடி அடர்ந்து சுருண்டு நீலவண்ணத்தில் அழகு மிளிர்ந்திருந்தன. அவ்வளவு பேரும் போர் வெறி கொண்டவர்கள். சிவபெருமானையும் பிரும்மதேவரையும் வணங்குவதால் பெற்ற தோள்வலியினர். சப்த மருத்துக்களையும் தேவர்கோனையும் விஞ்சும் திறல் கொண்டவர்கள். தேவர்களை அடக்கும் சக்தி படைத்தவர்கள். வேதங்கள், சாஸ்திரங்கள், புராணங்கள் ஆகியனவற்றில் வர்ணிக்கப்பட்ட அத்துணை அறநெறிகளையும் கடைப்பிடிக்கும் சிவனடியார்கள் நிறைந்தது. இம்மாதிரி பெருமைமிக்க அந்நகரங்களில் குடியேறிய அம்மூன்று அசுரர்களும் சிவபக்தி கொண்டிருப்பினும் மூவுலகங்களையும் துன்புறுத்திக் கொண்டு அரசு பீடத்தில் அமர்ந்திருந்தனர். முனிவரே! புண்ணியம் செய்ததால் விருப்பம் போல் அரசு நடத்திவரும் அவர்களுக்கு நெடுங்காலம் கழிந்தன.

அத்தியாயம் : இரண்டு முதல் ஐந்து வரை

தாரகாசுரனது குமாரர்களால் துன்புற்ற தேவர்கள் பிரும்மாவிடம் முறையிடல்; பிரும்மதேவர் சிவபெருமான் கூற ஸ்ரீமந்நாராயணரிடம் சரணம் புகுதல்; ஸ்ரீமந்நாராயணர் மூவசுரர்களையும் மயக்கி ஒழுக்கநெறி தவறச் செய்தல்

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— மகரிஷியே! தாரகனது புத்திரர்களால் துன்புறுத்தப்பட்ட இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் துன்பம் தாளாது பலவாறு சிந்தனை செய்து பிரும்மதேவரைச் சரணடைந்தனர். பரிதாபத்திற்குரிய தேவர்களனைவரும் பிதாமகரான பிரும்மதேவரை அன்போடு வணங்கித் துதித்து, தங்கள் இன்னல்களைக் கூறலாயினர்—— “பிரும்மதேவரே! முப்புரங்களின் அரசர்களான மூவசுரர்களும் மயாசுரனும் ஒன்றுசேர்ந்து விண்ணுலக மக்களான எங்களைப் பலவாறு துன்புறுத்துகின்றனர். எனவே துன்பம் தாளாது தங்களைச் சரணடைந்தோம். அவர்களது அழிவிற்கு ஏதாவது ஓர் உபாயம் செய்யுங்கள். இல்லையேல் நாங்கள் இனிது வாழ்வதெப்படி?”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— “தேவர்களே! நீங்கள் வெகுவாக அவ்வசுரர்களைக் கண்டு பயப்பட வேண்டியதில்லை. அவர்கள் அழிவிற்கான உபாயத்தைக் கூறுகிறேன். சிவபிரான் உங்களுக்கு அனைத்து நன்மைகளையும் செய்வார். இவ்வசுரர்களை இந்நிலைக்குப் பெரியவர் ஆக்கியவன் நான். ஆகவே, நானே இவர்களை வதிப்பது என்பது உசிதமில்லை. மேலும், இம்முப்புரங்கள் உள்ளவரை இவர்களது புண்ணியங்கள் பெருகி வளரும். எனவே, இந்திரனோடு நீங்கள் அனைவரும் சிவபெருமானைத் துதித்து வழிபடுங்கள். அவர் மனம் மகிழ்வாரேயாகில், உங்கள் காரியத்தை நிச்சயம் நிறைவேற்றித் தருவார்.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— வியாச முனிவரே! பிரும்மதேவர் கூறியதைக் கேட்டு, தேவர்களனைவரும் இந்திரனோடு ஏறுடையரான சிவபெருமானது திருக்கயிலையை அடைந்து, பக்தியோடு இருகைகளையும் சிரம் மேல் தூக்கி வணங்கி, உலக நன்மையே கருதும் சிவபெருமானைத் துதித்து வழிபட்டனர். முனிவரே! இவ்வாறு பலப்பல துதிகளால் புகழ்ந்து பாடிய தேவர்கள், தங்கள் காரியங்களைச் சாதித்துக் கொள்வதில் வல்லவர்களல்லவா? ஆகவே, திரும்பவும் தலைதாழ்த்தி வணங்கித் தங்களது குறைகளைக் கூறலாயினர்.

தேவர்கள் கூறுகிறார்கள்—— “மகாதேவா! தாரகனது புதல்வர்கள் மூவரும் ஒன்றுகூடி இந்திரனோடு அனைத்து தேவர்களையும் வெற்றி கொண்டுவிட்டனர். இறைவா! மூவுலகங்களையும், ஏன் முனிவர்களையும்கூடத் தங்கள் ஆளுமையின்கீழ் கொண்டு வந்துவிட்டனர். அறச்சாலைகள் முதலியனவற்றையும் அழித்துவிட்டனர். மூவுலகங்களையும் வாட்டி வதைக்கின்றனர். தீயவர்களான அவர்கள் மூவரும் தேவர்களுக்கான வேள்வி அவியுணவையும் தாங்களே பிடுங்கிக் கொண்டனர். ரிஷி—முனிவர்களது அறநெறிகளையெல்லாம் விலக்கிவிட்டு, மறநெறி செயல்களையே பரப்பி வருகின்றனர். சங்கரா! அவர்களோ எந்தவொரு ஜீவராசியாலும் மரணமிலாப் பெருவாழ்வு பெற்றவர்கள். ஆகவேதான் விருப்பம்போல் தவறு புரிந்து வருகின்றனர். எம்பிரானே! முப்புரங்களில் வாழும் இம்மூவரும் உலகத்தை அழிக்கும் முன், தாங்கள்தான் ஏதாவது ஓர் உபாயம் செய்து, இவ்வுலகத்தை அழிவிலிருந்து காத்திடல் வேண்டும்.”

முனிவரே! இந்திரன் முதலிய தேவர்களது வேண்டுதலைச் செவியுற்ற சிவபெருமான் அவர்களிடம் கூறலானார்.

சிவபிரான் கூறுகிறார்—— “தேவர்களே! இச்சமயம் முப்புரங்களின் மூன்று அசுரர்களும் பெரும் புண்ணியம் தரும் உயர்ந்த செயலில் முனைந்திருக்கின்றனர். ‘புண்ணியம் செய்பவர்களைத் தண்டித்தல் தவறு’ என்பது அறநெறி. தேவர்களது துன்பங்களை நான் நன்கறிவேன். ஆனால், அவர்களோ மிக்க திறல் படைத்தவர்கள். ஆகவே, தேவர்களும் அசுரர்களும் ஒன்றுகூடினாலும் அவர்களைக் கொல்ல இயலாது. தாரகனின் புதல்வர்கள் மூவரும் பெரும் புண்ணியம் செய்தவர்கள். ஆகவே, அவர்களை வதிப்பது மிகமிகக் கடினம். தீயோர்களைப் போரில் வதிப்பதில் நான் ஊக்கம் கொண்டவனாகிலும், மனதார நட்பிற்கு எவ்வாறு ஊறு விளைவிக்கக் கூடும்? முன்பு ஒரு முறை பிரும்மதேவர், ‘அடுத்துக் கெடுத்தலாகிற மித்திர துரோகத்தைக் காட்டிலும் பெரும் பாவமில்லை’ என்று கூறியுள்ளார். அந்தணன் மற்றும் பசுங்கன்று ஆகியவற்றைக் கொன்ற பாவமான பிரும்மஹத்தி, கட்குடி, திருட்டு, கொண்ட கொள்கையைக் கைகழுவுதல் முதலியனவற்றிற்குக்கூட கழுவாய் கூறிய சான்றோர்கள், செய்ந்நன்றி மறத்தலுக்குக் கழுவாய் கூறவில்லை. செய்ந்நன்றி மறந்தவன் நன்மை பெறுவதற்கான உபாயமே இல்லை.”

ப்3ரஹ்மக்4நே ச ஸுராயே ச

ஸ்தேநே ப4க்3நவ்ரதே ததா2 ।

நிஷ்க்ரு॒திர்விஹிதா ஸத்3பி4:

க்ரு॒தக்4நே நாஸ்தி நிஷ்க்ரு॒தி: ॥

— ஶிவபுராணம், ருத்ர ஸம்ஹிதை, யுத்த கண்டம் 3/5

(ஒப்புநோக்குக:—

1. எந்நன்றி கொன்றார்க்கும் உய்வுண்டாம் உய்வில்லை

செய்ந்நன்றி கொன்ற மகற்கு.

— திருக்குறள் 110

2. ‘ஆன்முலை அறுத்த அறனி லோர்க்கும்,

மாண்இழை மகளிர் கருச்சிதைத் தோர்க்கும்,

குரவர்த் தப்பிய கொடுமை யோர்க்கும்,

வழுவாய் மருங்கின் கழுவாயும் உள’வென,

நிலம்புடை பெயர்வ தாயினும், ஒருவன்

செய்தி கொன்றோர்க்கு உய்தி இல்’லென

அறம் பாடின்றே ................ ..............’

— புறநானூறு 34)

தேவர்களே! நீங்களனைவரும் தர்மமறிந்தவர்கள். அறநெறியில் நின்று சற்று சிந்தியுங்கள். எனது பக்தர்களான அவ்வசுரர்களை, நானே எவ்வாறு வதைப்பது? ஆகவே, தேவர்களே! எதுவரை அவர்கள் என்னைப் பக்தி பண்ணுகிறார்களோ, அதுவரை அவர்களை வதைப்பது இயலாததே. ஆகவே, நீங்கள் ஸ்ரீமந்நாராயணரிடம் சென்று நான் கூறிய காரணத்தைக் கூறுங்கள்.

இதைக் கேட்ட தேவர்கள், ஸ்ரீவிஷ்ணுவிடம் சென்று முறையிட, அவரும் அவ்வசுரர்களைத் தொன்றுதொட்டு வரும் சைவநெறியிலிருந்து விலகி, ஒழுக்கநெறி தவறியவர்களாகச் செய்யவேண்டிய ஏற்பாடுகளைச் செய்தார். வைதிக அறநெறி பிறழ்ந்ததால் பெண்கள் கற்புநெறியை விடுத்தனர்; ஆண்கள் புலன்வழிச் சென்றனர்; பெண்களும் ஆண்களும் தங்கள் தங்கள் ஒழுக்கம் கெட்டனர்; தெய்வ வழிபாடு, தென்புலத்தாருக்கான நீர்க்கடன்—திதி முதலிய சிராத்தங்கள், வேள்வி, விரதங்கள், புண்ணியத்தல யாத்திரை, சிவன்—விஷ்ணு—சூரியன்—கணபதி முதலியவர்களது பூசனை, நன்னீராடுதல், தானம், தவம் முதலிய ஒழுக்கநெறிகள் அனைத்தும் அழிந்தன; மாயையும் சேட்டையும் குடிபுகுந்தன; தவத்தினால் பெற்ற திருமகள் அங்கிருந்து வெளியேறினாள். இவ்வாறு அங்கு அறம் தவிர்ந்து மறநெறியே சூழ்ந்தது. முனிவரே! இதனால், சிவபிரானது திருவுள்ளப்படி அவ்வசுரர்கள் மூவர் மற்றும் மயனது சக்தி (திறல்) குன்றியது.

அத்தியாயம் : ஆறும் ஏழும்

தேவர்கள் சிவபிரானைத் துதித்தல்; தேவர்களும் ஸ்ரீவிஷ்ணுவும் சிவமந்திரத்தை ஜபித்தல்; சிவன் மகிழ விசுவகர்மா அனைத்து தேவர்களது சக்தியும் கொண்ட ஒரு ரதம் அமைத்தல்

ஸ்ரீவியாசர் கேட்கிறார்—— ஸநத்குமாரரே! தன் சகோதரர்கள் மற்றும் நகர மக்களுடன் அந்த அசுர மன்னனின் அறிவு மயக்கம் ஏற்பட்டபின், அங்கு என்னென்ன நிகழ்வுகள் நடந்தன? எம்பிரானே! அவை முழுவதையும் உள்ளபடி எனக்குக் கூறவேண்டுகிறேன்.

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— மகரிஷியே! முன்கூறியவாறு அந்த முப்புரங்களிலும் அறிவு மயக்கம் ஏற்பட்டவுடன் அசுரர்கள் சிவபூஜையை மறந்தனர். பெண்களுக்கான தர்மநெறிகள் அழிந்தன. நாற்புறங்களிலும் ஒழுக்கமின்மை சூழ்ந்தது. இதைக் கண்டு ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு, பிரும்மதேவருடனும் மற்றைய தேவர்களுடனும் கயிலையங்கிரி சென்று, சிவபெருமானை அழகிய துதிகளால் துதித்து வணங்கினார்—- “மகேசா! தேவதேவரே! தாங்களோ உயர்ந்த ஆன்மபலம் படைத்தவர். படைக்கும் கடவுளான பிரும்மதேவரும், காக்கும் கடவுளான ஸ்ரீவிஷ்ணுவும், அழிக்கும் கடவுளான ஸ்ரீருத்ரனும் தாங்களே. பரப்பிரும்மமான தங்களை வணங்குகிறேன்.”

ஸ்ரீமந்நாராயணரோ தண்ணீரில் நின்றவாறு ஸ்ரீதட்சிணாமூர்த்தி பகவானால் வெளியிடப்பட்ட ஸ்ரீருத்ர மந்திரத்தை ஒன்றரை கோடி முறை ஜபம் செய்தார். அதுவரை மற்ற தேவர்களனைவரும் சிவபெருமானைக் காதலாகிக் கசிந்து மனம் நெகிழப் பலப்பல துதிகளால் போற்றலாயினர்.

தேவர்கள் துதித்தல்—— “இறைவா! அனைத்து ஜீவராசிகளிலும் ஆன்ம சொரூபமாக நின்று அவற்றிற்கு நன்மைகள் அனைத்தையும் செய்கிறீர்கள்; அடியார்களின் துன்பங்களைக் களைகிறீர்கள். தங்கள் திருக்கழுத்தில் விடம் தங்கி நீலமாகவுள்ளதால் ‘திருநீலகண்டன்’ என்று போற்றுகின்றனர். சின்மாத்திரை சொரூபமாகவும் ஆன்மஒளியைத் தூண்டுபவராகவும் விளங்குகிறீர்கள். ஸ்ரீருத்ரரூபியான தங்களுக்கு நமஸ்காரம். அசுரர்களை அழிப்பவரே! தாங்களன்றோ எங்களது துன்பங்களைக் களைபவர். ஆகவே, தாங்கள்தானே எங்களுக்குப் புகலிடம்; எங்களுக்கான தெய்வமும் தாங்களே; அனைத்திற்கும் முதலும் முடிவும் தாங்களே; தாங்களோ ஆனந்தமே வடிவானவர்; தாங்கள் அழிவற்றவர், இறைவன், பிரகிருதி—புருஷர்களைப் படைத்தவர், உலகநாயகர்; தாங்களே ரஜோ குணங்கொண்டு பிரும்மதேவராகப் படைத்தலையும், சத்துவ குணத்தை அடைந்து ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவாகக் காத்தலையும், தாமஸ குணத்தையேற்று ருத்ரனாக அழித்தலையும் செய்கிறீர்கள்.

இறைவா! சம்சாரமாகிற இப்பெருங்கடலைத் தாண்ட வைப்பவர் தாங்கள்தானே. அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் ஒரே தலைவர் தாங்கள்; மற்றும் ஊழிகாலத்தும் அழிவற்றவர்; வேண்டும் வரம் அளிப்பவர்; வேத வடிவானவர்; வேதங்களினால் புகழப்படுபவர்; சொல்லுக்கும் அதன் பொருளுக்கும் எட்டாதவர். யோகசாஸ்திரங்கள் கற்றறிந்த பெரும் யோகிகளும், ஈசானனான தங்களிடமல்லவோ முக்தியின்பத்தை வேண்டுகின்றனர். யோகிகளின் இதயமாகிற தாமரையின் மத்தியில் விளங்குபவரே! வேதங்களும் சான்றோர்களும் என்ன கூறுகிறார்கள் தெரியுமா? தாங்கள்தான் பரப்பிரும்மம், தத்துவ வடிவானவர், ஒளிமயமானவர், பரத்திற்கும் பரம் என்று. மங்களங்கள் அருள்பவரே! தாங்களோ அங்கிங்கெனாதபடி எங்கும் நீக்கமற நிறைந்தவர்; அனைவருள்ளும் ஆன்மாவாக விளங்குபவர்; மூவுலகங்களிலும் ஆளுமை உடையவர். பரமாத்மா, பரம்பொருள் என்று அனைத்து ஜீவராசிகளாலும் அழைக்கப்படுபவர் தாங்களே. உலகம் போற்றும் குருநாதரே! கண்டு களிக்கவும், கேட்டு ரசிக்கவும், துதித்துப் பாடவும், உண்மைப் பொருளை அறியவும் ஒன்று உண்டென்றால் அது தாங்கள்தான். அணுவிற்கு அணுவாகவும், மஹத்திற்கு மஹத்தாகவும் விளங்குபவர் தாங்கள். தங்களது திருக்கரங்களும் திருவடிகளும் திருக்கண்களும் திருமுடிகளும் திருமுகங்களும் திருக்காதுகளும் மூக்குகளும் எண்டிசையிலும் பரவியுள்ளன. கணக்குதான் உண்டோ அவைகளுக்கு? ஆகவே, எண்டிசையிலும் நின்று வணங்குகிறோம்.

எங்கும் நீக்கமற நிறைந்த நிறை பொருளே! சர்வமும் அறிந்தவரே! சம்சாரக் கடலுக்குத் தலைவரே! சத்துவ ரூபியே! நன்மைகளையே செய்பவரே! ஆதி—அந்தமில்லா அருஞ்சுடரே! கோடி கோடி சூரியனின் ஒளியையும் விஞ்சுபவரே! நாங்கள் எண்டிசையும் நின்று வணங்குகிறோம். அனைத்து அண்டங்களும் வணங்கும் தத்துவமே! முதலும் முடிவும் அற்றவரே! இருபத்தாறாவது தத்துவமாக விளங்குபவரே! ஒப்பார் மிக்கார் இலையாய பெருமாயனே! அனைத்து ஜீவராசிகளையும் அதனதன் நற்காரியங்களைச் செய்ய நியமிப்பவரே! தங்களை வணங்குகிறோம். தேவர்க்கும் மூவர்க்கும் எட்டாத திருவிளையாடல்கள் புரிபவர் தாங்கள். ஆகையாலன்றோ தேவர்கள், அசுரர்கள், அந்தணர்கள், மற்றுமுள்ள ஜீவராசிகளனைத்தும் தங்களையே துதித்து வணங்குகின்றனர்.

எம்பெருமானே! முப்புரங்களின் அசுரர்கள் மூவரும் எங்களை இல்லையாக்கிவிட்டார்கள். தாங்கள்தான் அவர்களை வதைத்து எங்களைக் காத்தருள வேண்டும். எங்களுக்குத் தங்களை விடுத்து வேறு புகலிடம் ஏது? இப்பொழுது அவர்கள் தங்களது மாயையில் மயங்கி உள்ளனர். ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவின் சூழ்ச்சியில் சிக்கித் தங்களது அறநெறிகளை விடுத்துள்ளனர். எங்களது நல்ல காலம்தான் அவர்கள் தங்கள் ஆசார—அனுஷ்டானங்களை விடுத்து நாத்திகர்களாக ஆக்கியது. இதுவரை எங்களது நலனையே காத்து வந்த தாங்கள் இன்றும் அருள்புரிய வேண்டாமா? தங்களைச் சரணடைந்த எங்களைக் கைவிடாதீர்கள். இனி தங்கள் திருவுள்ளமே எங்களுக்கு அடைக்கலம்.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— முனீசுவரரே! தேவர்கள் இவ்வாறு சிவபெருமானைத் துதித்து இரு கைகூப்பி நின்றனர். இவ்வாறு தேவர்கள் துதிக்கவும், ஸ்ரீமந்நாராயணன் சிவமந்திரமான திருவைந்தெழுத்தை ஜபிக்கவும், சிவப்பரம்பொருள் மனம் மகிழ்ந்து தன் விருஷப வாகனத்தில் அமர்ந்தவண்ணம் அங்கு காட்சியளித்தார். பின் நந்தியெம்பெருமான் மேலிருந்து இறங்கி வந்து ஸ்ரீமந்நாராயணனை மார்புறத் தழுவிப் பின் நந்தியின் தோள் மேல் தன் கையை ஊன்றிக் கொண்டு கருணை பொங்க, தேவர்களை நோக்கியவண்ணம் கம்பீரமாகக் கூறலானார்.

சிவபெருமான் கூறுகிறார்—— “தேவர்களே! அறநெறி விடுத்து மறநெறியில் நிற்கும் அவ்வசுரர்களின் முப்புரங்களையும் நிச்சயமாக அழித்தொழிப்பேன். ஆனால், அவர்கள் என் அடியவர்கள். என்னையே எப்பொழுதும் மனதில் தியானித்து வருகின்றனர். இப்பொழுது என்னவோ அவர்கள் ஏதோவொரு சூழ்ச்சிக்காட்பட்டுத் தங்கள் அறநெறி ஒழுக்கத்தை விட்டிருக்கலாம். ஆனாலும், அவர்களை நான்தான் அழிக்கப் போகிறேன். இருந்தாலும் அவர்களது அறநெறி ஒழுக்கத்தை மாற்றிய ஸ்ரீவிஷ்ணுவோ அல்லது மற்ற தேவர்களோ ஏன் அவர்களை வதைக்கக் கூடாது?”

முனிவரே! சிவபெருமான் கூறியதைக் கேட்ட தேவர்களும், ஏன் ஸ்ரீமந்நாராயணரும்கூட மனமொடிந்து போயினர். இதைக் கண்ட பிரும்மதேவர் இரு கைகளையும் கூப்பியவண்ணம் சிவபிரானிடம் வேண்டலானார்.

பிரும்மதேவர் வேண்டுகிறார்—— “பரமேசுவரா! யோகிகளின் தலைவர் தாங்கள். தேவர்களையும் முனிவர்களையும் காத்தருளும் பரப்பிரும்மமும் தாங்களே. பாவமென்பது தங்களிடம் ஒட்டாதது. தாங்கள் சொல்லித்தானே ஸ்ரீவிஷ்ணு, அவர்களை மாயவலையில் சிக்கச் செய்தார். இப்பொழுது அவர்கள் தங்கள் அறநெறி ஒழுக்கங்களை விடுத்துள்ளனர். தங்கள் பக்தி நெறியையும் ஒதுக்கிவிட்டனர். தங்களை விடுத்து மற்றவர்களால் அவர்களை வதைக்கவும் இயலாது. தேவர்களையும் முனிவர்களையும் காத்தருளும் எம்மிறைவனே! அடியார்களைக் காத்தருள, அத்தீயோர்களை வதைப்பதென்பது நியாயம்தானே! தாங்களோ பேரரசர். அரசர்களுக்குப் பாவிகளைத் தண்டிப்பது என்பதுதானே அறநெறி. அதனால் அரசர்களுக்குப் பாவமில்லையே. ஆகவே, நன்னிலத்தில் உள்ள முட்களைப் போன்ற இவர்களைக் களைந்து அந்தணர்களான அறவோர்களைக் காத்தருளுங்கள். தன் ராஜ்யத்தையும் ஆளுமையையும் நிலைநிறுத்திக் கொள்ள விரும்பும் அரசன் இவ்வாறுதான் செய்வேண்டும் என்பது நியதி. ஆகவே, காலம் தாழ்த்தாமல் இப்பொழுதே தேவர்களைக் காத்தருள ஆவன செய்யுங்கள். தேவதேவரே! முனிவர்கள், வேள்விகள், வேதங்கள், சாஸ்திரங்கள், நான், ஸ்ரீமந்நாராயணன் என அனைத்துமே தங்களது மக்களன்றோ? இறைவா! நாங்கள் அனைவரும் தங்களது குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்களாயிற்றே! ஸ்ரீஹரி தங்களது இளவரசர். பிரும்மதேவனான நான் புரோகிதர். தங்களது கட்டளையை ஏற்று நடக்கும் சுக்ராசார்யார் அரசியலைக் கவனிக்கும் மாமந்திரி. மற்ற தேவர்களனைவரும் தங்களது அருளாணைக்குக் கட்டுப்பட்டுத் தங்கள் தங்கள் காரியங்களைக் கவனிக்கிறார்கள். இதுதானே உண்மை.”

வியாச முனிவரே! பிரும்மதேவர் கூறியதைக் கேட்டு மகிழ்ந்த இறைவன் கூறலானார்—— “பிரும்மதேவரே! தாங்கள், என்னைத் தேவர்களின் சக்கரவர்த்தி என்கிறீர்களே. அதற்கான எந்தவொரு தகுதியும் என்னிடம் இல்லையே. எப்படி நான் அந்த அரசருக்கரசர் என்கிற பதவியை ஏற்க முடியும்? என்னிடம் உயர்ந்த ரதமில்லை. அதற்கான சாரதியும் இல்லை. போரில் வெற்றியைத் தரும் வில்லோ, அம்புகளோகூட இல்லை. பின் எப்படித்தான் திறல்மிக்க அவ்வசுரர்களை வதிப்பது?”

இவ்வாறு இறைவன் கூறவே, தேவர்களும் கசியபர் முதலிய ரிஷிகளும் மனம் கலங்கி வருந்தினர். அப்பொழுது ஸ்ரீவிஷ்ணு கூறலானார்—— “தேவர்களே! முனிவர்களே! ஏன் வருந்துகிறீர்கள்? வருந்துதலை விட்டொழியுங்கள். பெரியோர்களைத் தொடர்ந்து ஒரு செயல் செய்தல் என்பது எளிதன்று. அப்படிப் பெரியோர்களைப் பின்பற்றி ஒரு செயலில் இறங்கினால் முதலில் பெருந்துன்பங்களை எதிர்கொள்ளத்தான் வேண்டும். பின் அவர்களது மனஉறுதியைக் கண்டு அத்தெய்வமே மனம் மகிழ்ந்து அவர்களது வேண்டுதலை நிறைவேற்றும் என்று கேட்டிருக்கிறேன். சிவபெருமானே அனைத்து கணங்களுக்கும் பெருந்தலைவர். எளிதில் மனம் மகிழ்பவர். அதாவது ‘ஆஶுதோஷி’ என்பது அவரது திருநாமம். ஆகவே, முதலில் ‘ஓம்’ என்னும் பிரணவ மந்திரத்தை ஓதுவோம். பின் ‘நம: ஶிவாய’ என்று கூறி, ‘ஶுபம்’ என்று இரு முறையும், ‘குரு’ என்று இரு முறையும் கூறி, அதன்பின் ‘ஶிவாய நம: ஓம்’ என்று சொல்வோம். (அதாவது, ‘ஓம் நம: ஶிவாய ஶுபம் ஶுபம் குரு குரு ஶிவாய நம: ஓம்’ என்கிற மந்திரம் வரும்.) முற்றுமறிந்த மூதறிஞர்களே! சிவபெருமானை மகிழச் செய்ய, இம்மந்திரத்தை ஒரு கோடி முறை உச்சரித்தோமாகில் நிச்சயம் சிவபெருமான் உங்கள் செயலை நிறைவேற்றித் தருவார்.”

இவ்வாறு ஸ்ரீமந்நாராயணர் கூற, தேவர்களனைவரும் திரும்பவும் சிவபக்தி செய்யலாயினர். ஸ்ரீமந்நாராயணரும் தேவர்கள்—முனிவர்களது வேண்டுகோளை நிறைவேற்றித் தர வேறு சிந்தனையின்றி மனவொருமையோடு இம்மந்திரத்தை ஜபிக்கலானார். இவ்வாறு இவர்கள் ஒரு கோடி முறை சிவமந்திரத்தை ஜபிக்கவே, சிவபெருமான் முன்போலவே அவர்கள் எதிரில் காட்சியளித்துக் கூறலானார்—— “நாராயணா! பிரும்மதேவரே! தேவர்களே! உயர்ந்த அறவொழுக்கத்தைப் பின்பற்றி வரும் முனிவர்களே! நீங்கள் செய்த ஜபத்தால் மனம் மகிழ்ந்தேன். விரும்பிய வரத்தைக் கேளுங்கள்.”

தேவர்கள் வேண்டுகிறார்கள்—— “தேவதேவரே! உலகங்களுக்கெல்லாம் நன்மையே செய்யும் இறைவா! எங்கள் மேல் கருணையும் அன்பும் இருக்குமேயானால், எங்களது துன்பத்திற்கும் கவலைக்கும் காரணமான முப்புரங்களையும் விரைவில் அழித்திடுங்கள். ஏழைப்பங்காளனே! கருணைக்கடலே! இதுவரை எங்களைப் பலப்பல இன்னல்களிலிருந்து காத்தருளிய தாங்கள், இம்முறையும் அதேபோலக் காத்தருள வேண்டும்.”

இவ்வாறு பிரும்மதேவரும், ஸ்ரீஹரியும், மற்ற தேவர்களும் வேண்டவே மனம் மகிழ்ந்த சிவப்பரம்பொருள் மேலும் கூறலானார்—— “ஸ்ரீஹரியே! பிரும்மனே! தேவர்களே! முனிவர்களே! திரிபுராசுரர்கள் இறந்ததாக எண்ணிக் கொள்ளுங்கள். முன்பு நான் கூறியவாறு முதலில் தெய்விகமான ஒரு தேர், சாரதி, நல்ல வில் மற்றும் பாணம் ஆகியனவற்றைத் தயார் செய்யுங்கள். விஷ்ணுவே! பிரும்மனே! நீங்கள் இருவரும் மூவுலகங்கட்கும் தலைவர்களன்றோ! ஆகவே நான் சக்கரவர்த்தி என்பதற்கான அனைத்துப் பொருட்களையும் உடனே தயார் செய்யுங்கள். உங்களில் ஒருவர் படைக்கும் கடவுள்; மற்றவரோ காக்கும் கடவுள். ஆகவே, இவற்றைத் தேவர்களுக்காக, நீங்கள்தான் தயார் செய்ய வேண்டும். நீங்கள் ஜபித்த இந்த உயர்ந்த மங்களமான மந்திரம் புண்ணியம் தருவதும், என்னை மகிழ்விப்பதும் ஆகும். இவ்வுலக (புக்தி) மற்றும் பரவுலக (முக்தி) இன்பங்களை அளிப்பது. சிவனடியார்களுக்கு ஆனந்தமளிக்கும் இம்மந்திரம் விரும்பியதைத் தரவல்லது. விண்ணுலகத்தை விரும்புபவருக்கு செல்வம்—புகழ்—நீண்டஆயுளையும், பற்றற்றவருக்கு முக்தியையும், சாதகர்களுக்கு புக்திமுக்திக்கான சாதனத்தையும் தரவல்லது. தூய்மை காத்து இம்மந்திரத்தை ஜபிப்பவனும், மற்றவருக்குச் சொல்பவனும் விரும்பியதைப் பெறுவான்.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! சிவபெருமான் இவ்வாறு கூறியதைக் கேட்ட தேவர்கள் மகிழ்ந்தனர். ஸ்ரீவிஷ்ணுவும் பிரும்மனும் பெருமகிழ்ச்சி கொண்டனர். அப்பொழுது தேவதச்சனாகிய விசுவகர்மா சிவபெருமானது அருளாணைக்கேற்ப, உலக நன்மைக்காக ஒரு தெய்வீக ரதத்தைத் தோற்றுவித்தான்.

அத்தியாயம் : எட்டு முதல் பத்து வரை

விசுவகர்மா செய்த தெய்வீக ரதத்தின் பெருமை; சிவபெருமான் அதில் அமர்ந்து போருக்குப் புறப்படுதல்; சிவபெருமானுக்குப் ‘பசுபதி’ என்கிற திருநாமம் தோன்றுதல்; கணபதியைப் பூஜித்தல் மற்றும் முப்புரமெரித்தல்; மயன் முப்புரத்திலிருந்து உயிருடன் தப்பித்தல்

வியாச முனிவர் கேட்கிறார்—— “சிவனடியார்களில் சிறந்தவரே! ஸநத்குமார முனிவரே! நல்லெண்ணம் கொண்ட அறிஞரே! நீங்கள் கூறிய சிவகதை மிகவும் அற்புதமானது. அறிஞனான விசுவகர்மா சிவபெருமானுக்காகச் செய்த அவ்வுயர்ந்த தெய்வீக ரதத்தின் பெருமைகளைக் கூறுங்கள்.”

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! வியாசர் கூறியதைக் கேட்ட ஸநத்குமார முனிவர், சிவப்பரம்பொருளின் திருவடிகளை மனதிலிருத்திக் கூறலுற்றார்.

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— அறிஞரே! வியாச முனிவரே! சிவனது பொற்பாதங்களை நினைந்து என் மனதிற்குத் தெரிந்தவரை அத்தெய்வீக ரதத்தினை வர்ணிப்பேனாக. சிவபிரானது கட்டளைப்படி விசுவகர்மா தெய்வீக ரதத்தைத் தோற்றுவித்தான் என்று கூறினேன் அல்லவா? அத்தேர் பொன்மயமானது. அதன் வலப்புறச் சக்கரம் சூரியதேவன்; இடப்புறச் சக்கரம் சந்திரன். வலப்புறச் சக்கரத்தின் பன்னிரண்டு ஆரங்களும் மித்திரன், ரவி முதலிய பன்னிரண்டு சூரியர்கள். இடப்புறச் சக்கரத்தின் பதினாறு ஆரங்களும் சந்திரனின் பதினாறு கலைகள். அசுவினி முதலிய இருபத்தேழு நட்சத்திரங்களும் அதில் பிரகாசித்தன. வசந்தம் முதலிய ஆறு பருவங்களும், அவ்விரு சக்கரங்களின் நேமிகள் (தேர் உருளைகள்). ஆகாயம் தேரின் முன்புறம். மந்தரமலை தேரின் நடுப்பகுதி. உதயாசலமும் அஸ்தமனாசலமும் தேரின் கூபரங்கள் (நுகத்தடிகள்). மகாமேரு அதன் தாங்கல். கேசரம் முதலிய மலைகள் அம்மேருவின் இடைத்தாங்கல்கள். அறுபது வருடங்களும் அத்தேரின் வேகம் (ஓட்டம்). உத்தராயணமும் தட்சிணாயனமும் அத்தேரினது சக்கரங்களின் இணைப்புகள். முகூர்த்தம் அதன் கயிறுகள். அறுபத்து நான்கு கலைகளும் அதன் ஆணிகள். காஷ்டம் என்னும் காலத்தின் அளவுகள் தேரின் மூக்கு போன்ற முன்பாகம். க்ஷணம் (நொடி) என்னும் கால அளவு அக்ஷதண்டம். நிமிஷம் அடிக்கட்டை. லவம் (கால அளவு) ஏறு கால். த்யுலோகம் தேரின் மேல் படுதா.

சுவர்க்கமும் மோட்சமும் இருகொடிகள். நுகத்தடியின் ஒருபுறம் காமதேனுவும், மறுபுறம் ஐராவதத்தின் மனைவியான அப்ரமு என்னும் பிளிறும் (பெண் யானை). பிரகிருதி (அவ்யக்தம்) அதன் சுழல் தண்டு. புத்தி வாய்க்கட்டை. அகங்காரம் அதன் மூலைப்பகுதி. ஐம்பெரும் பூதங்களும் அதன் திறல். முனிவரே! பொறி—புலன்களே அதன் ஆபரணங்கள். அதன் ஓட்டம் சிரத்தை. வேதங்களின் அங்கங்களான வியாகரணம் முதலிய ஆறும் அதன் அணிகலன்கள். புராணங்கள், நியாயம், மீமாம்சை, தர்ம சாஸ்திரங்கள் ஆகிய நான்கும் அதன் உப பூஷணங்கள் (இணை அணிகலன்கள்). தேரில் கட்டப்பட்டுள்ள மணிகள் (ஆஞு॥ண்) அனைத்து இலக்கணங்களும் நிறைந்த ஆற்றல்மிக்க மகாமந்திரங்களே ஆகும். நான்கு வர்ணங்களும் நான்கு ஆசிரமங்களும் அதன் அடிப்புறம். ஆயிரம் திருமுடிகள் கொண்ட ஆதிசேஷன் என்னும் பாம்பு தேரைக் கட்டும் கயிறு. திசைகள் நான்கும், அதன் துணை திசைகள் நான்கும் ஆக எண்டிசைகளும் அதன் பாதம் (கீழ் பாகம்). புஷ்கரம் முதலிய புண்ணிய தீர்த்தங்கள் இரத்தினங்கள் இழைத்த பொன்மயமான பதாகைகள் (கொடிகள்). நாற்றிசை கடல்களும் அத்தேரின் சுற்றாடை.

கங்கை முதலிய உயர்ந்த புண்ணிய நதிகள் அழகான பெண் வடிவமேற்று சிறந்த பொன்னாபரணங்கள் அணிந்து கைகளில் வெண்கவரி ஏந்தி, இங்குமங்கும் உலா வந்து, அத்தேரின் அழகினை மேலும் அழகுபடுத்தினர். ஆவஹம் முதலிய ஏழு காற்றுகளும் உயர்ந்த பொற்படிகளாயின. லோகாலோக மலை, அத்தேரின் நாற்புறங்களிலும் உள்ள படிகளாயின. மானஸம் முதலிய சரோவரங்கள் தேரின் அழகான எட்டுப்படிகள். வர்ஷா சலங்கள் நாற்புறமும் உள்ள பிடித்து ஏறும் கயிறுகள். பாதாளம் முதலிய கீழுலகங்களிலுள்ள ஜீவராசிகள் அதன் கீழ்ப்பாகம், தேவதேவரான பிரும்மதேவர் கடிவாளம் ஏந்திய தேரோட்டி. பிரணவமான ஓங்காரமே பிரும்மதேவர் கையில் ஏந்திய சாட்டை. ‘அ’காரம் பெருத்த குடை. மந்திராசலம் அள்ளைப்புறத்தில் உள்ள தண்டு. மலையரசனான இமயமே வில். பாம்பரசனான ஆதிசேஷன் அவ்வில்லின் நாண். வேதமாதாவான வாணீதேவி அவ்வில்லில் கட்டியுள்ள மணி. பெருந்திறல் படைத்த ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவே பாணம். அக்னி பகவான் பாணத்தின் கூர்மையான நுனி.

முனிவரே! நான்கு வேதங்களும் அத்தேரில் பூட்டியுள்ள நான்கு குதிரைகள். இனி பாக்கியுள்ள ஒளி பொருந்தியன அனைத்தும் அக்குதிரைகளின் ஆபரணங்கள். அன்று ஆலகால விஷத்தினின்றும் தோன்றியன அனைத்தும் சேனைகள். காற்று பறை கொட்டுபவர்களாயிற்று. வியாசர் முதலிய முக்கிய ரிஷிகள் வாத்தியங்களை ஏந்தி வந்தனர். முனிவரே! அதிகம் கூறுவானேன். இந்தப் பிரும்மாண்டத்தில் உள்ளன அனைத்தும் அத்தேரில் இருந்தன. இவ்வாறு பிரும்மதேவர் மற்றும் ஸ்ரீமந்நாராயணரது கட்டளைப்படி பேரறிஞனான விசுவகர்மா அழகிய அத்தேரையும் அதிலுள்ள அற்புதப் பொருட்களையும் அமைத்தான்.

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— மகரிஷியே! இவ்வாறு அமைக்கப்பட்ட அத்தெய்வீகத் தேரில் வேதங்களாகிற குதிரைகளைப் பூட்டி, பிரும்மதேவர் அதைச் சிவபிரானுக்கு அர்ப்பணம் செய்தார். பின் ஸ்ரீவிஷ்ணு முதலிய தேவசிரேஷ்டர்களால் கொண்டாடப்படும் ஸ்ரீசிவபெருமானை அத்தேரில் ஆரோகணிக்குமாறு வேண்டினார். தேவதேவரான ஸ்ரீசிவபெருமானும் அனைத்து உபகரணங்களும் பொருந்திய அத்தெய்வீகத் தேரில் ஏறி அமர்ந்தார். அப்பொழுது தேவர்கள், ரிஷிகள், கந்தர்வர்கள், நாகர்கள், லோகபாலகர்கள், யட்சர்கள், கின்னரர்கள், பிரும்மா, விஷ்ணு முதலிய அனைவரும் அவரைத் துதித்துப் போற்றினர். இசை வல்லுனர்களான அப்சரசுக்கள் அவரைச் சுற்றி நின்றனர். தேரோட்டியாகப் பிரும்மதேவர் அமர்ந்திருந்ததால் சிவபெருமான் மேலும் பொலிவுடன் திகழ்ந்தார். உலகிலுள்ள அனைத்துப் பொருட்களாலும் ஆக்கப்பட்ட அத்தேரில் சிவபெருமான் ஏறியதும் வேதமாகிய அக்குதிரைகள் தலைகீழாகக் குப்புற விழுந்தன; பூமி நடுங்கியது; மலைகள் அனைத்தும் சலித்தன. சிவபெருமானது பாரம் தாங்காமல் ஆதிசேஷன் தலைநடுங்கினான்.

அப்பொழுது தரணீதரன் நந்தியெம்பெருமானது திருமேனி தாங்கி, ரதத்தின் அடிக்குச் சென்று, அத்தேரை மேலே தூக்கித் தாங்கிப் பிடித்தான். ஆனால், நந்தியெம்பெருமானாலும் சிவபெருமானது பாரத்தைத் தாங்க முடியவில்லை. அதனால், தன் முழங்கால்களைத் தரையில் ஊன்றிக் கொண்டார். சிவபிரானது கட்டளையை ஏற்ற சவுக்கேந்திய பிரும்மதேவர், மனம் மற்றும் காற்றுக்கும் எட்டாத வேகமுடைய வேதங்களாகிய அக்குதிரைகளை மெல்ல எழுந்திருக்கச் செய்து, அத்தேரை நிற்கச் செய்தார். சிவபெருமான் வீற்றிருந்த அத்தேரைத் தவச்சீலர்களான திரிபுரர்கள் அமர்ந்துள்ள அம்முப்புரங்களை நோக்கிப் பிரும்மதேவர் வேகமாக ஓட்டினார். பின் உலகங்கட்கு நன்மையே செய்யும் சிவபிரான், தேவர்களைத் தன் கண்களால் கருணையோடு பார்த்து, “தேவர்களே! நீங்கள் தேவர்களுக்கும் மற்றவர்களுக்கும் இடையில் உயர்வு—தாழ்வு என்கிற ‘பசு’ புத்தியைக் கற்பனை செய்து தாழ்வாக (கீழாக) உள்ள ஜீவராசிகளான பசுக்களின் தலைமையை எனக்கு அளிப்பீர்களேயானால், அப்பொழுதுதான் நான் முப்புர நாயகர்களான மூன்று அசுரர்களையும் வதிப்பேன். அப்பொழுதுதான் அவர்களை வதைக்கவும் முடியும். இல்லையேல் வதம் செய்ய இயலாது” என்று கூறியருளினார்.

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! ஆழங்காணவியலாத அறிவுக்களஞ்சியமான தேவாதிதேவர் சிவபெருமான் கூறியதைக் கேட்ட தேவர்கள், ‘பசுத்தன்மை’ எனில் என்னவென்று புரியாது கவலையுற்றனர். இதைக் கண்ட கருணைக்கடலான சிவபிரான் சற்றே நகைத்தவண்ணம் கூறலுற்றார்.

சிவபிரான் கூறுகிறார்—— “தேவர்களே! பசுத்தன்மை பெற்றாலும் உங்களுக்குத் தாழ்வு கிடையாது. அந்தப் பசுத்தன்மையிலிருந்து விடுதலை பெறும் வழியைக் கூறுகிறேன், கேளுங்கள். அதன்படி செய்யுங்கள். ஒன்றுபட்ட அமைதியான மனதுடைய தேவர்களே! தெய்வத்தன்மை பொருந்திய இந்த பாசுபத விரதத்தை முறைப்படி மேற்கொள்பவன், தன் பசுத்தன்மையிலிருந்து விடுதலை பெறுகிறான் என்பது சர்வ நிச்சயம். உங்களைத் தவிர மற்ற பிராணிகளும் இவ்விரதத்தை மேற்கொள்வதால் தங்கள் பசுத்தன்மை நீங்கப் பெறுகின்றன. நைஷ்டிக பிரும்மசாரியாக இருந்து கொண்டு பன்னிரண்டு வருடங்களோ, ஆறு வருடங்களோ, அல்லது மூன்று வருடங்களோ என்னை ஆராதிப்பவர் அல்லது பிறரை ஆராதிக்கச் செய்பவர் ஆகிய இருவரும் இப்பசுத்தன்மை நீங்கப் பெறுவர். ஆகவே, தேவர்களே! நீங்களும் உயர்ந்ததான இந்த விரதத்தை மேற்கொள்வீர்களேயானால் பசுத்தன்மையிலிருந்து விடுதலை பெறுவீர்கள்.”

(குறிப்பு:—

பசுப்பல கோடி பிரமன் முதலாய்ப்

பசுக்களைக் கட்டிய பாசம்மூன்று உண்டு

பசுத்தன்மை நீக்கி அப்பாசம் அறுத்தால்

பசுக்கள் தலைவனைப் பற்றி விடாவே.

— திருமந்திரம் 8/16/2)

ஆருயிர்களின் அன்பு—அறிவாற்றல்களை மறைத்து நிற்கும் ஆணவமே ‘பாசம்’ எனப்படும். அப்பாசத்தால் மூடப்பட்ட உயிர் ‘பசு’ எனப்படும். ஆணவம், கர்மம், மாயை — இவை மூன்றுமே பாசமாகும்.

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— வியாச மகரிஷியே! சிவப்பரம்பொருள் கூறியதைக் கேட்ட ஸ்ரீவிஷ்ணுவும் பிரும்மாவும் மற்ற தேவர்களும், அதை ‘அப்படியே’ என்று ஒத்துக் கொண்டனர். ஆணவம், கர்மம், மாயை என்கிற மும்மலங்களான பாசத்தால் கட்டுண்டதாலேயே தேவர்களும் அசுரர்களும் பசுக்களாயினர். இத்தளைகளைக் களைபவர் சிவபெருமான். ஆகையாலே சிவபெருமான் பசுபதியானார். அன்று முதல் சிவபெருமானுடைய திருநாமாவான ‘பசுபதி’ என்பது உலகில் பரவியது. அத்திருநாமம் அனைவருக்கும் அனைத்து நலன்களையும் அருள்வது. தேவர்களும் ரிஷிகளும் மகிழ்ச்சியில் திளைத்துப் ‘போற்றி போற்றி’ எனப் புகழ்ந்து பாடினர். பிரும்மா, விஷ்ணு, தேவர்கள், மற்றுமுள்ள ஜீவராசிகள் அனைத்தும் மகிழ்ந்தனர். அப்பொழுது அங்கு தோன்றியிருந்த சிவபிரானது திருமேனிப்பொலிவை வர்ணிக்க நூற்றுக்கணக்கான வருடங்களும் போதாது. அந்நிலையில் சிவபெருமான் முப்புரங்களை அழிக்கக் கிளம்பினார். அப்பொழுது தேவர்கோனான இந்திரன் முதலிய முக்கிய தேவர்களும் தெளிந்த மனதுடன் சூரியனைப் போன்று ஒளிர்பவர்களாய் கைகளில் கலப்பை, உலக்கை, புசுண்டி போன்று மலைபோல் உயர்ந்த பலவாறான படைக்கலங்களை ஏந்தி, யானை, குதிரை, சிங்கம், காளை, தேர் முதலியவற்றில் ஏறிக் கொண்டு ‘சிவபெருமான் வாழ்க, அவருக்கே வெற்றி’ என்று போற்றிக் கொண்டு சென்றனர். விண்வெளிகளில் திரியும் சித்தர்களும் சாரணர்களும் பூமாரி பெய்தனர். சிவபெருமானுடன் சென்ற சிவகணங்களின் எண்ணிக்கை மனதிற்கும் எட்டாதது. இருப்பினும் சிலவற்றையாவது கூறுகிறேன்.

சிவகணங்களிலேயே சிறந்தவரான பிருங்கி, கணத்தலைவர்களும் தேவர்கள் குழாமும் சூழ விமானத்திலேறி ‘மற்றோர் இந்திரனோ!’ என்னும்படி முன் சென்றார். அவருடன் கேசன், விகதவாசன், மகாகேசன், மகாஜ்வரன், ஸோமவல்லீ, ஸவர்ணன், ஸோமபன், ஸநகன், ஸோமத்ருகன், சூரியவர்சன், சூரியப்ரேக்ஷணகன், சூரியாக்ஷன், சூரியநாமா, சுரன், சுந்தரன், பிரஸ்கந்தன், குந்தரன், சண்டன், கம்பனன், அதிகம்பனன், இந்திரன், இந்திரஜயன், யந்தா, இமகரன், சதாக்ஷன், பஞ்சாக்ஷன், ஸஹஸ்ராக்ஷன், மகோதரன், ஸதீஜஹு, சதாஸ்யன், ரங்கன், கர்ப்பூரபூதன், துவிசிகன், திரிசிகன், அகங்காரகாரகன், அஜவக்திரன், அஷ்டவக்திரன், ஹயவக்திரன், அர்த்தவக்திரன் முதலிய பெருந்திறல் படைத்தவர்கள் எல்லோரும் எதைக் குறித்துச் செல்கிறோம்? என்பதையும் கவனியாது சிவபிரானைச் சுற்றிச் சென்றனர்.

வியாச முனிவரே! இச்சமயம் தேவர்களிடம் பகை பாராட்டும் அம்முப்புரத்து அசுரர்கள் மூவரையும் முப்புரத்துடன் எரித்துச் சாம்பராக்க இறைவன் திருவுள்ளம் கொண்டார். அத்தெய்வீகத் தேரின் நடுவில் விளங்கும் சிவபெருமான், தன் அற்புதமான வில்லில் நாணேற்றி, திறலுடைய அம்பினைத் தொடுத்து, எய்வதற்குத் தயாராக அசைவின்றி நின்றார். ஆனால், அவரது கட்டைவிரலின் நுனியில் கணபதி அமர்ந்து கொண்டு அம்முப்புரங்களின் மேல் குறிவைக்க இயலாதவாறு தொல்லைப்படுத்தினார். அப்பொழுது சிவபெருமான் ஓர் ஆகாயவாணியைச் செவியுற்றார். “இறைவா! தாங்கள், கணபதியைப் பூஜிக்காத வரை இம்முப்புரங்களையும் அழிக்க இயலாது” என்றது அவ்வாகாயவாணி. இதைக் கேட்டதும் அந்தகாசுரனை வதித்த சிவபெருமான் பத்ரகாளியை அழைத்து கணபதியைப் பூஜிக்கச் செய்தார். கட்டைவிரல் நுனியில் அமர்ந்திருந்த கணபதியை முறைப்படி பூஜித்து முடித்ததும் வினாயகர் மகிழ்ந்தார். உடனே, தாரகாசுரனின் மகன்களான திரிபுரர்களின் அம்மூன்று கோட்டைகளும் விண்வெளியில் உலா வருவது சிவபிரானுக்குத் தெரிந்தது.

இந்நிகழ்ச்சியில் சில—பலரது எண்ணம் என்ன தெரியுமா? ‘சிவபிரானோ சர்வ சுதந்திரர்; பரப்பிரும்மம்; ஸகுணரும் நிர்குணரும்; எவராலும் எதனாலும் எளிதில் காண இயலாதவர்; அனைவருக்கும் ஒப்பற்ற ஒரே தலைவர்; பரம்பொருள்; நிரஞ்சனர்; பிரும்மா, விஷ்ணு, மகேசுவரன், இந்திரன், சதாசிவன் ஆகிய ஐந்து தேவர்களின் ஒட்டுமொத்த சொரூபர்; அவர்களாலும் போற்றி வணங்கப்படுபவர்; பரத்திற்கும் பரர்; அனைவராலும் உபாசிக்கப்படுபவர். அவர் உபாசிப்பதற்கென ஒருவருமில்லை. இவ்வாறு அனைவராலும் போற்றிப் புகழ்ந்து வணங்குதற்குரிய பரம்பொருளான மகேசுவரருக்கும் இது பொருந்துமா? சரியாகப்படவில்லையே. இவருக்குக் காரியம் கைகூட மற்றவரது உதவியா?’ என்றெல்லாம் பலர் பலவாறு நினைக்கலாம். ஆனால், முனிவரே! தேவதேவரானாலும், வரங்கள் அருள்பவரானாலும் சிவனாரது திருவிளையாடல்களில் இப்படியும் நடப்பது உண்டு என்பதைக் காட்டவே.

முனிவரே! இவ்வாறு கணபதியைப் பூஜித்ததும் அம் முப்புரங்களும் காலத்தின் கோலத்தால் ஒன்றுகூடின. அவை மூன்றும் இவ்வாறு ஒன்றுகூடியதும் ஆன்மபலம் கொண்ட தேவர்கள் மகிழ்ந்தனர். தேவர்களும் சித்தர்களும் ரிஷிகளும் எண்மூர்த்தி சொரூபரான சிவபெருமானை ‘ஜய ஜய’, ‘போற்றி போற்றி’ எனத் துதித்தனர். அப்பொழுது பிரும்மதேவரும் ஸ்ரீவிஷ்ணுவும் சிவபிரானிடம், “இறைவனே! தாரகன் மகன்களும் முப்புரத் தலைவர்களுமான அசுரர்களை வதைக்க இதுவே சரியான தருணம். இம் முப்புரங்களும் ஒன்றாகிவிட்டன. இவை மூன்றும் பிரிவதற்குமுன் பாணத்தைச் செலுத்தி, அவற்றை எரித்துச் சாம்பராக்குங்கள். தேவர்களது காரியத்தைப் பயனுடையதாகச் செய்யுங்கள்” என்று வேண்டினர்.

முனிவரே! உடனே சிவபிரான், தன் வில்லில் நாணினைப் பூட்டி, அனைவராலும் பூஜிக்கத் தகுந்த பாசுபதாஸ்திரத்தை அதில் தொடுத்தார். அச்சமயம் ‘அபிஜித்’ என்கிற நல்ல முகூர்த்த காலம். சிவபிரான் நாணொலி எழுப்பி கர்ஜித்து, அவ்வசுரர்களைப் போருக்கழைத்து ஆயிரம் கோடி சூரியர்களைப் போல ஒளிரும் பாசுபதாஸ்திரத்தை அவர்கள் மேல் விடுத்தார். அந்தப் பாசுபதாஸ்திரத்தின் நுனியில் பாவங்களைப் பொசுக்கும் ஸ்ரீவிஷ்ணுமயமான அக்னி பகவான் இருந்தார். தீப்பிழம்பு கக்கி ஒளிரும் அவ்வஸ்திரம் வெகுவேகமாகச் சென்று, அம்முப்புரங்களையும் அவ்வசுரர்களோடு சேர்த்து எரித்துச் சாம்பராக்கியது. அவ்வாறு எரிந்து சாம்பரான அம்மூன்று நகரங்களும் நாற்புறமும் கடல் சூழ்ந்த இம்மண்ணுலகில் வந்து வீழ்ந்தன. அப்பொழுது சிவபிரானது பூசனையில் நெறி தவறிய நூற்றுக்கணக்கான அசுரர்களும் அந்த பாணம் உமிழ்ந்த தீயில் கருகி மடிந்தனர். தாரகாக்ஷன் தன்னிரு சகோதரர்களுடன் எரிந்து கொண்டிருக்கையில், ஏழைப்பங்காளரான தன் தெய்வமான சிவபெருமானை மனக்கண்களில் கண்டவாறே பலவாறு புலம்பியழுது கூறலானான்.

தாரகாசுரன் வேண்டுகிறான்—— “இறைவா! தாங்கள் எங்கள் மேல் கருணை கொண்டுள்ளீர்கள் என்பதை இன்று நன்கறிந்தேன். தாங்கள் அளித்த வரத்தின்படி திரும்பவும் எப்பொழுது எரிக்கப் போகிறீர்கள்? தங்கள் திருக்கரங்களால் மரணம் என்பது தேவர்களுக்கோ, அசுரர்களுக்கோ கிடைப்பதென்பது மிகமிக அரிது. அந்தப் பெறற்கரிய பெரும்பேறு எங்களுக்குக் கிடைத்துவிட்டது. இனி, நாங்கள் எப்பிறவி பெற்றாலும் அப்பிறவிகளிலெல்லாம் தங்களது பக்தி எங்களுக்கு இருக்க வேண்டும். இதைத் தாங்கள்தான் அருளவேண்டும்.”

முனிவரே! இவ்வாறு அவர்கள் வேண்டியபோது பாணத் தீ, அம்மூவரையும் சாம்பல் குவியலாக்கியது. அங்கிருந்த குழந்தைகளும், வயது முதிர்ந்தவர்களும்கூட எரிந்து சாம்பராயினர். பெண்களும் ஆண்களும்கூட எரிந்து சாம்பராயினர். ஊழிக்காலத்தீயென அங்குள்ள அனைத்து ஜீவராசிகளையும் எரித்தொழித்தது. ஆனால், தேவர்களிடம் பகைபாராட்டாதவர்களும், சிவபக்தர்களுமான மயனும் விசுவகர்மாவும் சிவனருள் பெற்றவர்களாதலால் எரியாமல் பிழைத்திருந்தனர். பெரும் விபத்து வந்தபோதிலும்கூட அவர்கள் சிவபிரானைச் சரணடைந்திருந்தனர். அசுரர்களோ, வேறு ஜீவராசிகளோ யாராக இருப்பினும், செல்வம் வந்துற்றபோதும், துன்பம் வந்துற்றபோதும், நன்மையே வந்திடினும், தீமைதான் வந்திடினும் இறைவனது சிந்தனை இருக்குமானால், அவர்களுக்கு அழிவில்லை என்பது நிச்சயம். ஆகவே, நல்லோர்கள் என்றென்றும் நற்செயல்களிலேயே ஊன்றியிருக்க வேண்டும். தீயசெயல்கள் அழிவில் கொண்டு செல்லும். ஆகவே, தீச்செயல்களை மறந்தும் செய்தல் கூடாது.

தஸ்மாத்3 யத்ந: ஸுஸம்பா4வ்ய:

ஸத்3பி4: கர்தவ்ய ஏவ ஹி ।

க3ர்ஹணாத் க்ஷீயதே லோகோ

ந தத்கர்ம ஸமாசரேத் ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. யுத்த. 10/42

பெரும் இன்னல்கள் வந்துற்றபோதும், எந்த அசுரர்கள் சுற்றம் சூழ சிவபூஜை செய்திருந்தனரோ, அவர்களனைவரும் சிவபூஜையின் பயனால் அடுத்தப் பிறவியில் சிவகணத்தலைவர்களாக ஆனார்கள்.

அத்தியாயம் : பதினொன்றும் பன்னிரண்டும்

தேவர்கள் துதித்தல்; சிவபெருமான் வரமருளுதல்; மயன் சிவபெருமானை வணங்கி வரம் பெற்று விதல உலகம் புகுதல்

வியாசர் கேட்கிறார்—— அறிஞரே! ஸநத்குமாரரே! தாங்கள் பிரும்மதேவரின் திருக்குமாரர்; சிவபக்தர்களில் மிகமிக உயர்ந்தவர். ஆகவே, தாங்கள் பெரும்பேறு பெற்றவர். முப்புரங்களும் எரிந்து சாம்பலான பின் தேவர்கள் என்ன செய்தனர்? மயன் எங்கு சென்றான்? முப்புரங்களின் தலைவர்கள் மூவரும் என்ன கதியை அடைந்தனர்? இவையனைத்தும் சிவபிரானது தொடர்புடையதாக இருப்பின், அதை விளக்கமாகக் கூறியருள வேண்டும்.

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— சௌனகர் முதலிய ரிஷிகளே! வியாச முனிவரது கேள்விகளைச் செவிமடுத்த பிரும்மதேவரது திருக்குமாரரான ஸநத்குமாரர் சிவசரணங்களைச் சிந்தித்து வந்தித்துக் கூறலானார்.

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— வியாசரே! நீங்கள் சிறந்த அறிவாளி. அசுரர்கள் நிறைந்திருந்த அம்முப்புரங்களையும் சிவபிரான் எரித்தழித்தது கண்டு தேவர்கள் பெரிதும் வியந்தனர். அச்சமயத்தில் சிவபிரானது திருமேனி கோபத்தால் தழல் என ஒளிர்ந்தது. கோடி கோடி சூரியர்களது ஒளியையும் விஞ்சியிருந்தது; ஊழித்தீ போலிருந்தது. அவ்வொளியில் பத்து திசைகளும் கொழுந்துவிட்டெரிவது போன்றிருந்தது. மலைமகளான பார்வதீதேவியைக் கண்டு தேவர்கள் பயந்து நடுங்கித் தலைகுனிந்து நின்றனர். இதைக் கண்டு ரிஷிகளும் முனிவர்களும்கூட மௌனமாக இருந்தனர். நாற்புறங்களிலும் சூழ்ந்து நின்று வணங்கினர். சிவபிரானது திருமேனிகண்டு பயந்த பிரும்மதேவரும், ஸ்ரீவிஷ்ணு முதலிய தேவர்களுடன் மலைமகள் கொழுநனான சிவபிரானைத் துதித்தனர். சிவபிரானோ தேவதேவன், பவன், ஹரன் என்னும் திருப்பெயர்களுடையவர்; அடியார்கட்கு எளியவர்; முப்புரங்களை எரித்தவர். தேவர்களது போற்றுதலைச் செவியுற்ற சிவபிரான், “ஸ்ரீவிஷ்ணுவே! பிரும்மனே! தேவர்களே! உங்களைக் கண்டு மனம் மகிழ்ந்தேன். விரும்பிய வரத்தைக் கேளுங்கள்” என்றருளினார்.

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— சிவபிரான் கூறியதைக் கேட்ட தேவர்கள் மனம் பூரித்து மகிழ்ந்து வேண்டுவாராயினர்.

தேவர்கள் வேண்டுதல்—— “இறைவா! தாங்கள் எங்கள்மேல் கருணை கொண்டுள்ளீர்களாகில், எங்களைத் தங்கள் அடியார்கள் என நினைத்து வரமருளுவதாகில், எம்பெருமானே! எங்களுக்கு எப்பொழுதெல்லாம் துன்பம் நேரிடுகிறதோ, அப்பொழுதெல்லாம் தாங்கள் நேரிலே தோன்றி அத்துன்பங்களையெல்லாம் களைந்தருள வேண்டும்.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— மகரிஷியே! தேவர்கள் இவ்வாறு வேண்டவே, சிவபெருமான் மனமகிழ்ந்து, “தேவர்களே! நீங்கள் வேண்டியவாறே அருள்புரிவோம்” என்று அமைதியாகக் கூறியருளினார். தேவர்களது இன்னல்களைக் களைந்தருளும் இறைவன், அவர்கள் விரும்பி வேண்டியதனைத்தையும் நிறைவேற்றி அருளினார். இதற்கிடையில் சிவபிரானது இன்னருளால் முப்புரங்கள் எரியும் தீயிலிருந்து தப்பிய மயன் என்னும் அசுரன் சிவபிரான் உளம் மகிழ்ந்திருத்தலைக் கண்டு, அங்கு வந்து இருகரங்களையும் கூப்பியவண்ணம் சிவபெருமானையும் மற்ற தேவர்களையும் வணங்கிவிட்டுச் சிவபிரானது திருவடிகளில் சரணமடைந்தான். பின் எழுந்திருந்து காதலாகிக் கசிந்துருகிப் பக்தியோடு துதிக்கலானான். அந்தணரே! மயன் செய்த துதிகளைச் செவிமடுத்த இறைவன் மனம் மகிழ்ந்து, “அசுரத்தலைவனே! மயனே! உன் பக்தி கண்டு மகிழ்ந்தேன். விரும்பிய வரத்தைக் கேள். நிச்சயம் அதை நிறைவேற்றித் தருகிறேன்” என்றருளினார்.

முனிவரே! சிவப்பரம்பொருளின் மங்களமான மொழிகளைக் கேட்டு மகிழ்ந்த அசுர சிரேஷ்டன் மயன், இருகரங்களையும் தலைக்குமேல் தூக்கித் திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கி வணக்கமாகப் பேசலானான்.

மயன் வேண்டுகிறான்—— “தேவதேவனே! மகாதேவனே! தங்களிடம் வரம் பெறும் தகுதி எனக்கிருப்பதாகத் தங்கள் திருவுள்ளம் நினைக்குமேயானால், தங்கள் திருவடிகளில் என்றென்றும் எனக்கு பக்தி ஊற்று நிலைபெற்றிருக்க வேண்டும்; என்றென்றும் தங்கள் அடியார்களிடம் எனக்கு பக்தி இணக்கம் இருக்கவேண்டும்; எளியவர்களிடம் கருணை பெருக வேண்டும்; தீயோர்களது நட்பு ஏற்படாது இருக்கவேண்டும். என்னிடம் அசுரத்தன்மையோ, எண்ணமோ சற்றும் இருக்கக் கூடாது. தங்களைத் துதித்தலிலேயே என் மனம் கரைந்துருகிப் பயமற்றிருக்க வேண்டும்.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— வியாசரே! சிவபெருமான் அகில உலக ஜீவராசிகளுக்கும் ஒரே தலைவர்; அடியார்க்கெளியவர் அல்லவா? மயன் இவ்வாறு வேண்டவே, சிவபிரான் மகிழ்ச்சியோடு மயனிடம், “அசுரோத்தமனே! நீ எனது அடியவன். உன்னிடம் எந்தவொரு விகாரமும் எழாது. ஆகவே நீ கொடுத்து வைத்தவன். நீ விரும்பிய வரமெல்லாம் அளிக்கிறேன். இனி நீ உன் சுற்றம் சூழ விதல லோகம் செல்லலாம். அது சுவர்க்கத்தைக் காட்டிலும் இனிய இடம். அங்கு நீ என்னைத் துதித்தவண்ணம் பயமன்றி வாழலாம். எனதருளால் உனக்கு என்றென்றும் அசுரத்தன்மை வரவே வராது” என்று திருவாய் மலர்ந்தருளினார்.

முனிவரே! மயன், சிவபெருமானது அருளாணையைத் தலைசாய்த்து ஏற்று, அங்குள்ள சகல தேவர்களுக்கும் வணக்கம் கூறி, விதல உலகம் சென்றான். இவ்வாறு அனைவருக்கும் அருள்புரிந்த சிவபிரான் பார்வதியும் முருகனும் சிவகணங்களும் சூழ அங்கேயே மறைந்தருளினார். இவ்வாறு சிவபிரான் மறைந்தருளவே அவரது வில், பாணம், தேர் மற்றுமுள்ள உபகரணங்கள் அனைத்தும் அப்பொழுதே மறைந்தன. அப்பொழுது தேவர்கள், முனிவர்கள், கந்தர்வர்கள், கின்னரர்கள், நாகர்கள், அப்சரசுகள், மனிதர்கள் என அனைவரும் மகிழ்ச்சியோடு சிவபிரானைப் பாடிப் போற்றியவண்ணம் தங்கள் இருப்பிடம் திரும்பினர். மகரிஷியே! இவ்வாறு பிறைசூடிய சிவபெருமானது புரமெரித்த வரலாறு உனக்குக் கூறப்பட்டது. இதுவொரு சிறந்த திருவிளையாடல் அல்லவா?

அத்தியாயம் : பதின்மூன்று முதல் இருபத்தெட்டு வரை

தம்பன் ஸ்ரீவிஷ்ணுவைக் குறித்துத் தவமியற்றிச் சங்கசூடனை மகனாகப் பெறுதல்; சங்கசூடன் தவமியற்றுதல்; பிரும்மதேவர் கூற ‘புஷ்கரக்ஷேத்திரம்’ சென்று துளசியைக் கந்தர்வ மணம் புரிதல்

ஜலந்தரனது பிறப்பு முதல் அவனது இறப்பு வரை கூறிய ஸநத்குமாரர் மேலும் கூறலானார்—— முனிவரே! இப்பொழுது சிவபெருமானது மற்றொரு திருவிளையாடல் பற்றிக் கூறுகிறேன். இது சிவனிடத்தில் அன்புக்காதலைப் பெருக்கும் தன்மையது. வியாச முனிவரே! சங்கசூடன் என்ற ஓர் அசுரன் தேவர்களைத் துன்புறுத்தி வந்தான். சிவபெருமான் அவனைப் போர்க்களத்தில் தன் முத்தலைச்சூலத்தால் வதைத்தார். சிவனது இத்திருவிளையாடல் மிகவும் தூயதும் பாவத்தைக் களைவதுமாகும். உன்னிடம் கொண்ட அன்பினால் கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேள்.

பிரும்மதேவரது மகன் மரீசி மகரிஷி. அவரது மகன் கசியபர். அவர் ஒரு முனிவர்; மனதை அடக்கியவர்; அறநெறியாளர்; படைக்கும் தகைமை கொண்டவர்; கலைக்களஞ்சியம். அவரும் ஒரு பிரஜாபதி. தக்ஷன் தன் பதின்மூன்று பெண்களை அவருக்குத் திருமணம் செய்வித்தான். அவரது மக்கட்செல்வத்தை வர்ணிக்கவே முடியாது. அத்தனை பரந்து வளர்ந்தது. அவரது மனைவிகளில் ஒருத்தியே தனு. அழகின் எல்லை அவள். அம்மாதரசியின் சௌபாக்கியம் மிகமிகப் பெரியது. அவளுக்குத் திறல் மிக்க பல குழந்தைகள். விரிவஞ்சி அவர்களது பெயர்களைக் கூறவில்லை. அவர்களில் ஒருவன் விப்ரசித்தி. அவன் பலபராக்கிரமங்களில் நிகரற்றவன். அவனது மகன் தம்பன்; புலன்களை அடக்கியவன்; தர்மவான்; ஸ்ரீவிஷ்ணு பக்தன். தனக்குப் புத்திரப்பேறில்லையே எனக் கவலை கொண்ட அவன் சுக்ராசார்யரைக் குருவாகப் பெற்று ஸ்ரீகிருஷ்ண மந்திரத்தைப் பெற்று, ‘புஷ்கரக்ஷேத்திரம்’ சென்று கடுந்தவம் மேற்கொண்டான். லட்சம் ஆண்டுகள் தவம் செய்தான். அப்பொழுது அவனது தலையிலிருந்து தவத்தீ கிளம்பி எங்கும் வியாபித்தது. இதனால் தேவர்கள், முனிவர்கள், மனுக்கள் ஆகியோரும் தவத்தீயின் வெம்மை தாங்க முடியாமல் இந்திரனை முன்னிட்டுக் கொண்டு பிரும்மதேவரைச் சரணமடைந்தனர். அவரைத் துதித்துப் பின் தங்கள் நிலை பற்றி வருத்தத்தோடு கூறினர். இதைக் கேட்ட பிரும்மதேவர் அவர்களையும் அழைத்துக் கொண்டு ஸ்ரீவைகுண்டம் சென்று, மூவுலகங்களையும் காத்து ரட்சிக்கும் ஸ்ரீவிஷ்ணு பகவானிடம் இருகரங்களையும் கூப்பி வணங்கித் துதித்தவண்ணம் வேண்டலானார்கள்.

தேவர்கள் வேண்டுதல்—— “தேவதேவரே! எவனது தவத்தீயினால் நாங்கள் வெந்து மடிகிறோம் என்பது புரியாமல் தவிக்கிறோம். தாங்கள் துன்பங்களைக் களைபவர்; அண்டியவர்களுக்கு அபயமளிப்பவர்; திருமகள் கேள்வன். தாங்கள்தான் அதன் காரணத்தைக் கூறி எங்களைக் காத்தருள வேண்டும்.”

முனிவரே! பிரும்மா முதலிய தேவர்கள் கூறியதைக் கேட்ட இறைவன் (சரணாகதவத்சலன்) ஸ்ரீமந்நாராயணன் சற்றே நகைத்தவண்ணம் கூறலானார்.

ஸ்ரீவிஷ்ணு கூறுகிறார்—— “தேவர்களே! அமைதி கொள்ளுங்கள், பயம் தேவையில்லை, பிரளய காலம் இன்னும் வரவில்லை. ஆகவே முன்பின்னாக ஏதும் நடக்காது. அதனால் இந்தத் தவத்தீ எனது பக்தனான ‘தம்பன்’ என்கிற அசுரன், பிள்ளை வரம் வேண்டித் தவம் செய்கிறான். அவனுக்கு வரமளித்து அவனை அமைதி கொள்ளச் செய்கிறேன்.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு இவ்வாறு கூறவே பிரும்மா முதலிய தேவர்களது கலக்கம் நீங்கியது. தைரியம் கொண்டு தங்கள் தங்கள் இருப்பிடம் திரும்பினர். இங்கு அச்சுதரான பகவான் தம்பனுக்கு வரமருள அவன் தவம் செய்யும் புஷ்கரக்ஷேத்திரத்திற்குச் சென்றார். அங்கு சென்ற பகவான் தனது வாசுதேவ மந்திரத்தை ஜபித்து வரும் தம்பனை அமைதி கொள்ளச் செய்து, “தம்பனே! வேண்டிய வரத்தைக் கேள்” என இனிய குரலில் கூறினார். ஸ்ரீவிஷ்ணுவின் குரலைக் கேட்ட தம்பன் தன்னெதிரில் இறைவன் நிற்பது கண்டு பக்தியில் கரைந்து, அவர் திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கித் துதித்து, “தேவதேவனே! தாமரைக் கண்ணனே! திருமகள் கேள்வனே! வணக்கம், வணக்கம். கருணைகூர்ந்து எனக்குப் பிள்ளை வரம் தர வேண்டும். அவன் தங்கள் பக்தியில் நிலை நிற்க வேண்டும். வீரமும் பராக்கிரமமும் கொண்டவனாக, தேவர்களாலும் வெல்ல முடியாதவனாக, ஆனால் மூவுலகங்களையும் வெற்றி கொள்பவனாக இருக்க வேண்டும்” என்று வேண்டினான்.

முனிவரே! அசுர மன்னன் தம்பன் கேட்ட வரத்தை அருளியபின் பகவான் அங்கிருந்து மறைந்தார். அவனும் தன் கடுந்தவத்தை விடுத்தான். தன் தவம் பலித்து விருப்பமும் நிறைவுற்ற மகிழ்ச்சியில் அவன் பகவான் சென்ற திசை நோக்கித் தொழுது தன்னிருப்பிடம் சென்றான். சில நாட்களில் அவனது மனைவி கருவுற்றாள். அப்பொழுது அவளது ஒளி வீடு முழுவதும் பரவியது. ஸ்ரீகிருஷ்ணரது அணுக்கத் தொண்டர்களில் ஒருவனான ‘சுதாமா’ என்கிற கோபன், ராதையின் சாபத்தினால் இப்பொழுது இவள் கருவறையில் புகுந்தான். பத்து மாதங்கள் கழிந்ததும் நல்லோரையில் தம்பனின் மனைவி தேஜஸ் மிக்க ஓர் ஆண் மகவைப் பெற்றாள். தந்தையான தம்பன் முனிபுங்கவர்களை அழைத்து உரிய முறையில் அக்குழந்தைக்கு ஜாதகர்மா முதலிய அனைத்துச் சடங்குகளையும் நிறைவுறச் செய்தான், பெருவிழா எடுத்தான். ஒரு நன்னாளில் குழந்தைக்கு ‘சங்கசூடன்’ எனப் பெயரிட்டான் தந்தை தம்பன். குழந்தையும் நாளொரு மேனையும் பொழுதொருவண்ணமுமாக வளர்பிறை சந்திரன் போல் வளர்ந்தான். மிகுந்த ஒளி படைத்தவனாக இருந்ததால் குழந்தைப் பருவத்திலேயே அனைத்துக் கலைகளிலும் தேர்ச்சி பெற்றான். குழந்தை விளையாட்டுக்களால் தாய்—தந்தையரையும் சுற்றத்தாரையும் மகிழ்வித்து அனைவரின் அன்புக்கும் பாத்திரமானான்.

சற்றே பெரியவனாக ஆனவுடன் ஜைகீஷவ்ய முனிவரிடம் உபதேசம் பெற்று புஷ்கரக்ஷேத்திரம் சென்று பிரும்மதேவரைக் குறித்து பக்தியோடு தவம் செய்யலானான். தன் புலன்களை அடக்கி ஒரே மனதுடன் குரு உபதேசித்த பிரும்மவித்யா மந்திரத்தை ஜபித்தான். இவ்வாறு அவன் செய்த கடுந்தவத்தைக் கண்டு மகிழ்ந்த பிரும்மதேவர் விரைவில் அவனெதிரில் தோன்றி, “சங்கசூடனே! உன் பக்தி கண்டு மகிழ்ந்தோம், வேண்டிய வரம் கேள்” என்று கூற, அவனும் தவம் கலைந்து பிரும்மதேவரைக் கண்டு வினயமாக வணங்கித் துதித்து, “பகவானே! நான் தேவர்களினாலும் வெல்ல முடியாதவனாக ஆகவேண்டும்” என வேண்ட, பிரும்மதேவரும் “அப்படியே ஆகட்டும்” எனக் கூறி வரமும், உலகில் உள்ள மங்கலத்திற்கெல்லாம் மங்களமானதும், எங்கும் வெற்றியே தருவதுமான ஸ்ரீகிருஷ்ண கவசத்தையும் அருளினார்.

மேலும், “நீ, பதரீவனம் சென்று, அங்கு தவம் செய்யும் தர்மத்துவஜனது மகள் துளசியைக் காதல் கொண்டு மணந்து கொள்” என்று கட்டளையிட்டுவிட்டு மறைந்தருளினார். தவப்பயனாகத் தன் விருப்பம் கைவரப் பெற்ற சங்கசூடன் மிக்க மகிழ்ச்சியோடு அந்த புஷ்கரக்ஷேத்திரத்திலேயே உலகிலுள்ள பரம மங்களங்களிலும் மிக மிக உயர்ந்த திருமங்களமான ஸ்ரீகிருஷ்ண கவசத்தைக் கழுத்தில் அணிந்து கொண்டு பிரும்மதேவரது கட்டளைப்படி உடனே பதரிவனம் சென்றான். அங்கு தர்மத்துவஜனது மகள் துளசி தவம் செய்யும் இடத்திற்குச் சென்றான். அந்தத் துளசியின் திருமேனியோ மனதைக் கவருவதாக இருந்தது. நல்லொழுக்கத்தின் எல்லை நிலம் அவள். கற்புக்கனலான துளசியைக் கண்ட சங்கசூடன், அவளருகிலேயே அமர்ந்து இனியமொழிகளால் பேசலானான்—— “அழகியே! நீ யார்? யாருடைய மகள்? இங்கு அமைதியாக உட்கார்ந்து கொண்டு என்ன செய்கிறாய்? இதன் உண்மையை எனக்குக் கூறலாமாகில் கூறு.”

வியாச முனிவரே! சங்கசூடனது இனிய வார்த்தைகளைக் கேட்ட துளசி அவனிடம் கூறுவாளானாள்.

துளசி கூறுகிறாள்—— “நான் தர்மத்துவஜனின் மகள்; ஒரு தவசி. இங்குள்ள தவச்சாலையில் தவம் செய்கிறேன். தாங்கள் யாரோ? தாங்கள் தயவு செய்து விரும்பிய இடத்திற்குச் செல்லலாம். ஏனெனில் பெண்மை பிரும்மதேவரையும் மயக்கத்தில் ஆழ்த்தக் கூடியது. இது நஞ்சுக்கொப்பானது; வெறுக்கத்தக்கது; மனத்தூய்மையைக் களைவது; மாயையே வடிவானது; நல்ல அறிஞர்களையும் தளைக்கக்கூடியது.”

இவ்வாறு கருத்தாழங்கொண்ட சொற்களை உதிர்த்த துளசியைப் பார்த்துச் சற்றே நகைத்தவண்ணம் மென்மையாகவே சங்கசூடன் பேசலுற்றான்.

சங்கசூடன் கூறுகிறான்—— “தேவி! நீ இதுவரை கூறியது முற்றிலும் பொய்யானது என்பதல்ல. அதில் சிறிது உண்மையும் உள்ளது, பொய்யும் உள்ளது. அதன் விளக்கத்தை நான் கூறுகிறேன், கேள். மங்களமானவளே! உலகிலுள்ள கற்பரசிகளுக்கெல்லாம் நீ முதன்மையானவள். நான் எவ்வாறு பாவத்தின் பாற்பட்ட காம எண்ணமற்றவனோ, அவ்வாறே நீயும் காமத்திற்கு ஆட்பட்டவளல்ல என்பது எனது எண்ணம். இருப்பினும் பிரும்மதேவரது கட்டளையையேற்று காந்தர்வ மணம் புரிந்து கொள்வதற்காக இப்பொழுது இங்கு வந்துள்ளேன். என்னை நீ அறிந்திருக்கிறாயா? மங்கையே! தேவர்களும் அச்சங்கொள்ளும் சங்கசூடன் நான்தான். நான் தனு வம்சத்தில் பிறந்தவன்; தம்பன் என்னும் அசுரனின் மகன். முற்பிறவியில் நான் ஸ்ரீமந்நாராயணரது அணுக்கத்தொண்டன். அப்போது என் பெயர் சுதாமா என்கிற கோபன். ராதாதேவியின் சாபத்தால் இப்பிறவியில் சங்கசூடன் என்கிற அசுரவேந்தனாகப் பிறந்தவன். ஸ்ரீகிருஷ்ணரது திருவருளால் எனது முற்பிறவியின் நினைவெல்லாம் அப்படியே உள்ளது. ஆகவேதான் நான் இவற்றை அறிந்துள்ளேன்.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! தானவ மன்னன் இவ்வாறு கூறி மௌனம் கொள்ளவே, அவன் கூறிய உண்மைச்சொற்களைக் கேட்டு மகிழ்ந்த துளசி புன்னகைத்தவண்ணம் கூறுவாளானாள்.

துளசி கூறுகிறாள்—— “நல்லவரே! தாங்கள் தங்களது உண்மை சொற்களால் என்னைத் தோற்றவளாக்கினீர்கள். பெண்களால் வெற்றிகொள்ள முடியாத ஆண்மகன்தான் இவ்வுலகில் போற்றத்தக்கவன். பெண்களால் வெற்றிகொள்ளப்பட்டவன் நல்லொழுக்கம் கொண்டவனாயினும் தூய்மையற்றவனாகிறான். தேவர்களும், பித்ருக்களும், மற்றுமுள்ள அனைத்து மனிதர்களும் அவனைத் தூற்றுவார்கள். பிறப்பு—இறப்பு தீட்டுகளில் அந்தணன் பத்து தினங்களிலும், க்ஷத்திரியன் பன்னிரண்டு தினங்களிலும், வைசியன் பதினைந்து தினங்களிலும் தூய்மை பெறுகிறான். வேளாளன் ஒரு மாதத்தில் தூயவனாகிறான். இதுவே வேதநெறி. ஆனால், பெண்மைக்கு அடிமையானவனுக்குத் தூய்மை என்பது ஈமத்தீயினாலன்றி வேறு எதனாலும் இல்லை. (அதாவது, அவன் மரணம் வரை தூய்மையற்றவனே.) ஆகையினாலே, அவனது பித்ருக்கள் அவனால் தரப்பட்ட பிண்டத்தையோ, தர்ப்பண காலத்தில் விடும் எள்—தண்ணீரையோ விருப்பத்துடன் ஏற்பதில்லை. தேவர்களும் அவனால் அர்ப்பணிக்கப்பட்ட பூவையோ, பழத்தையோ ஏற்பதில்லை. பெண்மையினால் தாக்கப்பட்ட மனதுடையவனது அறிவு, தவம், ஜபம், ஹோமம், பூஜை, தானம், கல்வி — இவைகளனைத்தும் எவ்விதத்திலும் பயனுடையன ஆகா. தங்களது கல்வி, ஒழுக்கம், அறிவு — இவற்றைப் பற்றி அறிந்துகொள்ளவே, நான் தங்களைப் பரீட்சித்தேன். ஏனெனில், ஒரு பெண் தன் மணாளனை நன்கு பரீட்சை செய்துதான் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டுமென்பது நியதி.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— வியாசரே! இவ்வாறு துளசி சங்கசூடனோடு பேசிக் கொண்டிருக்கையில் பிரும்மதேவர் அங்கு வந்து இவ்வாறு கூறலானார்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— “சங்கசூடனே! இவளோடு ஏன் வேண்டாத வெட்டி வார்த்தைகளைப் பேசிக் கொண்டிருக்கிறாய்? நீ இவளைக் காந்தர்வ முறைப்படி திருமணம் செய்துகொள். ஏனெனில், நீ ஆடவர்களுக்குள் சிறந்த இரத்தினம். இக்கற்பரசியோ பெண்ணிற்திலகம். இவ்வாறிருக்கையில் அறிவுடையவனும் அறிவுடையவளும் ஒன்றுசேர்வது மிகுந்த நன்மை தரக்கூடியது.” இவ்வாறு கூறிய பிரும்மதேவர் துளசியை நோக்கி, “கற்புக்கனலே! துளசியே! இவ்வாறான நற்குணசீலனை ஏன் பரீட்சை செய்கிறாய்? இவன் தேவர்கள், அசுரர்கள் மற்றும் தானவர்களது செருக்கை அழித்த வீரன். அழகியே! நீ இவனை மணந்து, உலகெங்கும் உள்ள உயர்ந்த இடங்களிலெல்லாம் வெகுகாலம் விருப்பம்போல் உலா வருவாயாக. உலக வாழ்வு முடிந்தபின், இவன் திரும்பவும் கோலோகத்தில் ஸ்ரீகிருஷ்ணனையே அடைவான். நீயும் ஸ்ரீவைகுண்டத்தில் பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனையே அடைவாய்.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! இவ்வாறு ஆசி வழங்கிய பிரும்மதேவர் தன்னுலகு சென்றதும், சங்கசூடன் காந்தர்வ முறைப்படி துளசியை மணந்து கொண்டான். பின், தன் தந்தையின் இருப்பிடத்திற்குச் சென்று, அங்கு அழகிய அரண்மனையில் அழகியான துளசியுடன் இன்பமாக இருந்து வந்தான்.

அத்தியாயம் : இருபத்தொன்பதும் முப்பதும்

சங்கசூடனது பட்டாபிஷேகம்; அவனது முற்பிறவி பற்றி ஸ்ரீவிஷ்ணு கூறுதல்; சிவபெருமானிடம் முறையிடுதல்

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— மகரிஷியே! சங்கசூடன் தவம் செய்து வரம் பெற்று, துளசியையும் மணம் முடித்துப் பின்னர் தம் அரண்மனை வருவதுகண்ட தானவர்களும் தைத்யர்களும் மிகவும் மகிழ்ந்தனர். அவர்கள் உடனே சுக்ராசார்யரிடம் சென்று அவரோடு ஒரு பெருங்குழுவாகச் சங்கசூடனிடம் வந்து வணங்கி, பலவாறாகப் புகழ்ந்து போற்றினர். தன் குலகுருவான சுக்ராசார்யர் வந்துள்ளதைக் கண்ட சங்கசூடன் பக்தியோடு உடனே எழுந்திருந்து வணங்கினான். குருவான சுக்ராசார்யர் அனைத்து அசுரர்களோடும் கலந்து ஆலோசித்து, அவர்களது விருப்பப்படியே, சங்கசூடனை அசுரர் குல நாயகனாகத் திருமுடி சூட்டினார். இயல்பாகவே பெருவீரனான அவன் அசுர மன்னனாகத் திருமுடி சூடியபின், மேலும் பெருந்திறலுடனும் பொலிவுடனும் விளங்கினான்.

பின்னர் அவன் தேவர்களை வெற்றிகொள்ள நினைத்து, அவர்களை அழிக்கலானான். அனைத்து தேவர்களும் ஒன்றுகூடி போர்புரிந்தும் அவனை வெல்ல இயலாது நாற்றிசை குகைகளில் ஓடி ஒளிந்தனர். தங்கள் ஒளி இழந்தனர். அனைத்துலகங்களையும் வென்ற சங்கசூடன் தேவர்களது பதவிகளை அபகரித்துக் கொண்டான். மூவுலகங்களிலும் தன் ஆணை செலுத்திய சங்கசூடன் இந்திரனின் பதவியில் அமர்ந்து தேவர்களுக்கான அவியுணவைத் தானே பிடுங்கிக் கொண்டான். தனது பலத்தால் குபேரன், சோமன், சூரியன், அக்னி, யமன், வாயு முதலியவர்களின் அதிகாரங்களையும் தனதாக்கிக் கொண்டான். மூவுலகங்களிலும் உள்ள அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் அவனொருவனே பெருந்தலைவன். அவனே சக்கரவர்த்தியும். அரசருக்கரசனாக விளங்கிய அவன் பல்லாண்டுகள் அரசபோகங்களை அனுபவித்தான்.

அவனது ஆட்சியில் அகாலத்தில் மரணமில்லை; மகாமாரி முதலிய நோய்களில்லை; தீய கிரகங்களின் ஆளுமை இல்லை; மனச்சோர்வு முதலிய ஆதிகளோ, உடலுக்கான வியாதிகளோ இல்லை. மக்கள் அனைவரும் இன்புற வாழ்ந்தனர். பூமி உழுது பயிரிடாமலேயே பலப்பல தானியங்களை விளைவித்துத் தந்தது. பலவாறான மூலிகைகள் தத்தம் வீரியத்தோடு செழிப்புடன் இருந்தன. உயர்ந்த இரத்தினங்களின் சுரங்கங்கள் ஆங்காங்கு இருந்தன. கடலலைகள் இரத்தினங்களைக் கரையில் இரைத்தன. மரங்கள் அனைத்து பருவங்களிலும் அதற்கான பூக்களையும் பழங்களையும் அளித்தன. நதிகளில் இன்சுவை நீர் பெருக்கெடுத்து ஓடின. தேவர்களைத் தவிர, மற்ற அனைத்து ஜீவராசிகளும் இன்பமாக இருந்தன. நால்வர்ணத்தவரும் நான்கு ஆசிரமவாசிகளும் தத்தம் வர்ணாசிரம தர்மங்களைக் கடைப்பிடித்தொழுகினர். இவ்வாறு அனைவரும் இன்பமாக இருக்கையில் தேவர்கள் மட்டும் உடன்பிறந்த அசுரர்களது துரோகத்தால் துன்புற்றிருந்தனர்.

முனிவரே! சங்கசூடன் கோலோகவாசியான ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் பரமபக்தனும் தோழனுமல்லவா? அமைதியான இயல்புடைய அவன் எப்பொழுதும் ஸ்ரீகிருஷ்ண பக்தியிலேயே திளைத்திருந்தான். முன்பு பெற்ற சாபத்தின் காரணமாக அசுரனாகப் பிறந்துள்ளான். பிறவியில் அசுரனாயினும் அசுரர்களுக்கான தீயகுணம் அவனிடம் இல்லை.

அன்பரே! வியாச முனிவரே! இவனால் தோற்கடிக்கப்பட்ட அரசை இழந்த தேவர்கள், ரிஷிகளையும் அழைத்துக் கொண்டு பிரும்மதேவரது சபையை அடைந்து அவரை வாழ்த்தி வணங்கித் தங்கள் இன்னல்களைப் பெருவருத்தத்தோடு கூறினர். பிரும்மதேவரும் அவர்களுக்கு ஆறுதல் கூறி அவர்களையும் அழைத்துக் கொண்டு சாதுக்களுக்கு இன்பம் நல்கும் ஸ்ரீவைகுண்டம் சென்று, திருமகள்கேள்வனான ஸ்ரீமந்நாராயணரைத் தரிசித்தனர். ஸ்ரீமந்நாராயணர் தன் தலையில் இரத்தின கிரீடம் இலங்க, காதுகளில் மகர குண்டலங்கள் ஜொலிக்க, கழுத்தில் வனமாலை பிரகாசிக்க, நான்கு திருக்கரங்களிலும் சங்கு—சக்கரம்—கதை—தாமரை மலர் விளங்க, அரையில் பீதாம்பரம் அணிந்து, ஸநகர், ஸநந்தனர் முதலிய ரிஷிகள் சூழ அழகுற விளங்கினார். சித்தர்கள் பணிவிடை செய்தனர். இவ்வாறு ஒளிவீச வீற்றிருக்கும் எங்கும் நிறைந்த ஸ்ரீவிஷ்ணுவைக் கண்ட பிரும்மாதி தேவர்களும் முனிவர்களும் அவரை வணங்கித் துதிக்கலாயினர்.

தேவர்கள் துதித்தல்—— “தேவதேவனே! உலகநாயகரே! மூவுலக நாயகர் தாங்களல்லவா? ஹரி என்றல்லவா தங்களை அழைக்கின்றனர். தங்களையே சரணம் பற்றிய எங்களைக் காக்க வேண்டாமா? தங்களது பெருமை என்றுமே குறையாதது. செல்வமும் அப்படியே. மூவுலகங்களையும் காப்பவரும் தாங்களே. திருமகள் தங்களிடமேயன்றோ நித்தியவாசம் செய்கிறாள். கோவிந்தா! பக்தர்களது உயிரே தாங்கள். இறைவா! தங்களுக்கு எங்களது வணக்கங்கள்.”

இவ்வாறு துதித்த தேவர்கள், சங்கசூடனது அடாத செயல்களை நினைத்து ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவின் முன் கதறியழுதனர். இதைக் கேட்ட பகவான் பிரும்மதேவரிடம், “பிரும்மனே! இந்த ஸ்ரீவைகுண்டம் யோகிகளாலும் அடைய முடியாதது. நீங்கள் இங்கு வந்த காரணம் என்ன? உங்களுக்கு நேர்ந்த துன்பம்தான் என்ன? என்பதை விளக்கமாகச் சொல்லுங்கள்” என்று வினவினார்.

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! ஸ்ரீமந்நாராயணர் கூறியதைக் கேட்ட பிரும்மதேவர் இரு கரங்களையும் கூப்பி வணங்கியவாறு, சங்கசூடனால் இழைக்கப்படும் அட்டூழியங்களையும், அதனால் தேவர்கள் படும் இன்னல்களையும் விளக்கமாகக் கூறினார். இதைக் கேட்டுச் சற்றே புன்னகைத்த பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணு சங்கசூடனைப் பற்றிய ரகசியங்களை விளங்கக் கூறுவாரானார். அனைத்து ஜீவராசிகளின் உள்ளங்களையும் அறிபவரன்றோ அவர்.

பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணர் கூறுகிறார்—— தாமரைக்கிழவரே! சங்கசூடனைப் பற்றிய அனைத்து விவரங்களையும் நான் அறிவேன். முற்பிறவியில் அவன் பெருமை படைத்த ஒரு கோபாலன், எனது பக்தன். அவனது முற்பிறவி பற்றிய சரித்திரத்தைக் கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேளுங்கள்.

முன்பொரு காலத்தில் கோலோகத்தில் என்னைப் போன்ற திருமேனி கொண்டு விளங்கிய ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் மனைவி ஸ்ரீராதை. அவள் உலகநாயகி. பிரகிருதியான மாயையின் ஐந்தாவது திருமேனி. அவளும் அதே கோலோகத்தில் இருந்தவள். அவளது திருமேனியிலிருந்து தோன்றிய பலப்பல கோபர்களும் கோபிகைகளும்கூட அங்கேயே வசித்து வந்தனர். அவர்களும் ஸ்ரீராதை—ஸ்ரீகிருஷ்ணன் இவர்களது சேஷ்டைகளையே அனுகரணம் செய்து வந்தனர். அவர்களில் ஒரு கோபனே இப்பொழுது சிவபிரானது மாயையில் சிக்கி மயங்கி, சாபத்தின் காரணமாகத் துன்பத்திற்குக் காரணமான அசுரப்பிறவியில் சங்கசூடனாக வந்துள்ளான். ஸ்ரீகிருஷ்ணனோ, சிவபிரானது முத்தலைச்சூலத்தினாலேயே அவனது இறப்பு என்பதை முன்கூட்டியே நிச்சயித்துள்ளார். அதனால், அவன் இறந்தபின் திரும்பவும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது தொண்டனாக ஆகப் போகிறான். ஆகவே, கவலையை விடுங்கள். நாம் இருவரும் சிவபிரானிடம் சென்று முறையிடுவோம். அவர் நல்வழி காட்டுவார். ஆகவே, இப்பொழுது நாம் அனைவரும் பயத்தை விட்டுச் சிவபிரானிடம் செல்வோம்.

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! இவ்வாறு கூறிய ஸ்ரீவிஷ்ணு, மனதில் சிவசிந்தனையோடு பிரும்மதேவருடன் கயிலைக்குச் சென்றார். அத்திருக்கயிலையோ உலகியல் சூழ்நிலைக்கு எட்டாது ஆதாரமற்ற நிலையில் தனித்துத் தொங்குவதாயிற்றே. அங்கு சென்றவர்கள் முதலில் சிவபிரானது திருச்சபையைத் தரிசித்தனர். அங்குள்ள சிவகணங்களோ ஒளிபடைத்த திருமேனியும் பெருந்திறலும் கொண்டவர்கள். அவர்களது திருமேனியும் சிவபிரானது திருமேனியையே ஒத்திருந்தது. அவர்கள் ஸாரூப்யம் பெற்றவர்கள்; ஐந்து திருமுகங்கள்; பத்து திருக்கரங்கள்; ஒவ்வொரு திருமுகத்திலும் முக்கண்கள்; வெளுத்த திருமேனியர்; கண்டம் கறுத்தவர்கள்; மேனி முழுவதும் திருநீறு; கழுத்தில் இரத்தினங்கள் இழைத்த உருத்திராக்க மாலைகள். அத்திருச்சபை புதியதொரு சந்திர மண்டலமோ என்னுமாறு இருந்தது; ஆங்காங்கே இரத்தினமாலைகளும் முத்துமாலைகளும் தொங்குகின்றன; ஸ்யமந்தக மணியினால் ஆக்கப்பட்ட நூற்றுக்கணக்கான திருப்படிகள்; இந்திர நீலக்கற்களாலாகிய கம்பங்கள். அங்கு சந்தன இலைகளைத் தங்கக்கம்பிகளில் கோர்த்து தோரணங்களாகக் கட்டியுள்ளனர். அவையோ மனங்கவர்வனவாக உள்ளன. எங்கும் நறுமணம் கமழும் தென்றல் காற்று.

ஆயிரம் யோஜனை பரப்புள்ள அச்சபை பலப்பல வேலையாட்கள் நிறைந்து ஒரே கோலாகலமாக விளங்கியது. அதன் நடுவே விலைமதிப்பற்ற ஓர் உயர்ந்த இரத்தின சிங்காதனம். அதன்மேல் ஸ்ரீசிவபெருமான் உமையொருபாகனாகத் தாரகைகள் சூழ்ந்து நிற்கும் சந்திரனோ என்னுமாறு வீற்றிருந்தார். தலையிலே இரத்தின கிரீடம்; காதுகளில் மகர குண்டலம்; திருமார்பில் இரத்தின ஹாரங்கள்; மேனி முழுவதும் திருநீறு; அமைதியும் தெளிவும் நிறைந்த திருக்காட்சி. உமையம்மை அளித்திடும் நறுமணம் மிக்க தாம்பூலத்தை மென்றவண்ணம் விளங்கினார் சிவபெருமான். சிவகணங்கள் வெண்ணிற கவரி வீசினர். சித்தர்களும் முனிவர்களும் தலைதாழ்த்தி வணங்கித் துதிக்கின்றனர்.

(ஒப்புநோக்குக:—

மாணிக்கவாசகர் இக்காட்சியைத் திருவாசகத்தில் கூறுவது காண்க——

இன்னிசை வீணையர் யாழினர் ஒருபால்

இருக்கொடு தோத்திரம் இயம்பினர் ஒருபால்

துன்னிய பிணைமலர்க் கையினர் ஒருபால்

தொழுகையர் அழுகையர் துவள்கையர் ஒருபால்

சென்னியில் அஞ்சலி கூப்பினர் ஒருபால்

— திருப்பள்ளியெழுச்சி 4)

இவ்வாறு விளங்கும் சிவப்பரம்பொருளோ முக்குணங்களையும் கடந்தவர்; பரமேசன்; முத்தேவர்களையும் படைத்தவர்; எங்கும் நீக்கமற நிறைந்தவர்; விகல்பமற்றவர்; திருமேனியின் நிலையற்றவர்; இச்சைக்கேற்பத் திருமேனி தாங்குபவர்; மங்கள வடிவினர்; மாயையைக் கடந்தவர்; பிறப்பிலி; ஆதி—அந்தமில்லா அருட்பெருஞ்சோதி; பிரகிருதியான மாயையை அடிமையாகக் கொண்ட தலைவர்; பிரகிருதி—புருஷர்களை (மாயையையும் ஜீவராசிகளையும்) கடந்தவர்; விரும்பியதை விரும்பியவண்ணம் செய்து முடிக்கும் திறலுடையவர்; பரிபூரணர்; வேற்றுமை காணாதவர். இவ்வாறான திருக்கல்யாண குணங்களையுடைய சிவப்பரம்பொருளைக் கண்ட ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவும் பிரும்மதேவரும் சிரம்தாழ்த்தி வணங்கி, இருகை கூப்பித் துதித்து நின்றனர். பலவாறு துதித்த அவர்கள் முடிவில், “எம்பிரானே! தாங்களோ ஏழைப்பங்காளர்; புகலொன்றில்லா அடியவர்கட்குப் புகலிடம்; மூவுலகங்கட்கும் ஒப்பற்ற ஒரே தலைவர்; உமையொருபாகன்; எங்களைக் காத்தருளும் கருணையாளர்; சங்கசூடனது இன்னல்களிலிருந்து எங்களைக் காத்தருள வேண்டும். இறைவா! எங்களுக்கெல்லாம் புகலிடம் தாங்கள்தானே. தங்கள் சித்தம் என்னவோ அதன்படியே செய்யவும்” என்று இறைஞ்சி வேண்டினர்.

அத்தியாயம் : முப்பத்தொன்று முதல் முப்பத்தைந்து வரை

தேவர்கள் சிவபெருமானை வேண்டுதல்; சித்திரரதனைத் தூதனுப்புதல்; சிவபெருமான் போருக்கெழுதல்

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! ஸ்ரீவிஷ்ணு மற்றும் பிரும்மதேவரது வேண்டுதலைச் செவிமடுத்த சிவபெருமான் மேகம்போல் கர்ஜித்து கம்பீரமாகக் கூறலானார்.

சிவபெருமான் கூறுகிறார்—— “நாராயணா! பிரும்மா! சங்கசூடனால் நிகழ்ந்த துன்பங்களைப் பற்றிய கவலையை விடுங்கள். நிச்சயம் உங்களுக்கு நன்மையே நிகழும். சங்கசூடனைப் பற்றிய உண்மைகளை நான் நன்கறிவேன் அல்லவா? இவன் முற்பிறவியில் ஸ்ரீகிருஷ்ண பக்தனான ஒரு கோபன். இவன் பெயர் சுதாமா. ராதாதேவியின் சாபத்தினால் சங்கசூடன் என்கிற பெயரில் ஓர் அசுரனாகப் பிறந்துள்ளான். இவன் அறநெறி அறிந்தவனாயினும், தேவர்கட்குத் துரோகம் இழைப்பவன். இவன் ஏதோ தீய எண்ணத்திற்காட்பட்டுத் தேவர்களைத் துன்புறுத்துகிறான். இப்பொழுது நான் கூறும் நல்லுரைகளைக் கேளுங்கள். இதே கயிலையில் வேறோர் இடத்தில் வசிக்கும் ஸ்ரீருத்ரனிடம் செல்லுங்கள். அவனும் எனது பரிபூரண சொரூபனே. நானேதான் உங்களுக்கு உதவுவதற்காக, வேறொரு சொரூபம் கொண்டு அங்கு விளங்குகிறேன். ஸ்ரீஹரியே! நான் என் அடியார்கட்கு எளியனாக இக்கயிலையிலேயே நித்தியவாசம் செய்கிறேன்.”

இதைக் கேட்ட தேவர்களனைவரும் மகேசனிடம் சென்று வணங்கித் துதித்து, “மகேசா! கருணை வடிவே! ஏழைப்பங்காளரே! இறைவா! அசுரனான சங்கசூடனை வதித்து, இந்திரனின் அச்சத்தை நீக்குங்கள். இத்துன்பத்திலிருந்து தேவர்களைக் காத்தருளுங்கள்” என்று வேண்டி நிற்கவே, இறைவனும், “தேவர்களே! நான் இப்பொழுதே சேனைகளுடன் சென்று சங்கசூடனை வதிக்கிறேன். கவலையை விடுங்கள்” என்று திருவாய் மலர்ந்தருளினார்.

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— வியாசரே! இறைவனது அமுதமான மொழிகளைக் கேட்ட தேவர்கள், அசுரனான சங்கசூடன் இறந்துபட்டதாகவே எண்ணிப் பெருமகிழ்ச்சி எய்தினர். ஸ்ரீவிஷ்ணு, பிரும்மதேவர், மற்றுமுள்ள தேவர்கள் அனைவரும் இறைவனை வணங்கித் தத்தம் இடம் அடைந்தனர். இப்பொழுது தீயோருக்குக் காலனாகவும், ஆன்றோருக்குப் புகலிடமாகவும் விளங்கும் பரம்பொருளான இறைவன், சங்கசூடனை வதைக்கத் திருவுள்ளங்கொண்டு, தனது அடியவனான கந்தர்வராஜன் சித்திரரதனைச் சங்கசூடனிடம் தூதனாக அனுப்பினார். சித்திரரதன் அங்கு சென்று பலவாறு நல்லுரைகள் கூறியும், அவன் ‘போரின்றித் தேவர்களுக்கு அரசைத் திரும்பத் தர மறுத்ததுடன் மகேசனோடு போர் புரியாது தேவர்களது அரசையோ, அதிகாரத்தையோ திரும்பத் தர முடியாது என்கிற உறுதியில் தான் இருப்பதாகவும், நான் நினைத்ததைச் செய்பவன், வீண்வாதம் வேண்டாம் என்றும், இதை மகேசனிடம் சென்று சொல் என்றும்’ கூறிவிட்டான்.

முனிவரே! இதைக் கேட்ட சித்திரரதன் என்கிற புஷ்பதந்தன் சிவபெருமானிடம் சென்று, அவன் கூறியதை அப்படியே கூறினான். இதைக் கேட்ட பகவான் மிக்க சினம்கொண்டு தன் கணங்களாகிற வீரபத்திரன் முதலியவர்களிடம், “வீரபத்திரனே! நந்திகேசனே! க்ஷேத்திரபாலனே! எண் பைரவர்களே! சங்கசூடனை வதிக்க, இதோ நான் கிளம்பிவிட்டேன். திறல்மிக்க எனது சிவகணங்களும் ஆயுதங்களைத் தாங்கி என் மக்களான கணபதி—முருகனோடு உடனே புறப்படட்டும். பத்ரகாளியும் போருக்குப் புறப்படட்டும்” என்று கட்டளையிட்டார்.

வியாசரே! இவ்வாறு கட்டளையிட்ட ஸ்ரீருத்ரன், தன் சேனைகளோடு அந்நொடியிலேயே கிளம்பிவிட்டார். இதற்குள் சேனைத் தலைவர்களான முருகனும் கணபதியும் கவசம் தரித்து ஆயுதமேந்திச் சிவபெருமானிடம் வந்து சேர்ந்தனர். வீரபத்திரன், நந்தி, மகாகாலன், சுபத்ரகன், விசாலாக்ஷன், பாணன், பிங்கலாக்ஷன், விகம்பனன், விரூபன், விக்ருதி, மணிபத்ரன், பாஷ்கலன், கபிலன், தீர்க்கதம்ஷ்ட்ரன், விகாரன், தாமிரலோசனன், காலங்கரன், பலிபத்திரன், காலஜிஹ்வன், குடீசரன், பலோன்மத்தன், ரணசிலாக்கியன், துர்ஜயன், துர்கமன் முதலிய பிரதான சேனாபதிகளும் உடன் சென்றனர். அவர்களது சேனைகளோ கோடான கோடி. எட்டு பைரவர்கள், பதினோரு ருத்ரர்கள், எட்டு வசுக்கள், இந்திரன், பன்னிரண்டு ஆதித்யர்கள், அக்னி, சந்திரன், விசுவகர்மா, அசுவினீ தேவர்கள், குபேரன், யமன், நிர்ருதி, நளகூபரன், வாயு, வருணன், புதன், செவ்வாய், மற்றுமுள்ள கிரகங்கள், திறல்மிக்க காமதேவன், உக்ரதம்ஷ்ட்ரன், உக்ரதண்டன், கோரடன், கோடபன் முதலியவர்களும் ஸ்ரீருத்ரனைப் பின்தொடர்ந்து சென்றனர்.

பத்ரகாளியும் ஆயிரம் திருக்கரங்கள் கொண்டு விலையுயர்ந்த இரத்தினங்கள் பதித்த தேரிலேறி, சிவனைப் பின்தொடர்ந்தாள். செஞ்சந்தனம் பூசிய அவள் திருமேனியில் செவ்வாடை மிளிர்ந்தது. தன்னடியார்கட்கு அருள்வழங்கி, ஒன்னலர்க்கு (பகைவருக்கு) அச்சத்தைத் தந்து, சிரித்தவண்ணம் கூத்தாடிச் சென்றாள். அவளது திருநாக்கு ஒரு யோஜனை நீளமாய் கொழுந்துவிட்டெரிந்து விளங்கியது. கைகளில் சங்கம், சக்கரம், கதை, தாமரை மலர், கேடயம், கத்தி, வில், அம்பு, ஒரு யோஜனை கொள்ளளவுள்ள பெரியதொரு கப்பரை, விண்ணை முட்டும் பெரியதொரு முத்தலைச்சூலம், சக்தி ஆயுதம், உலக்கை மற்றும் வைணவம், பாசுபதம், ஆக்னேயம், பிரும்மாஸ்திரம் முதலிய பல்வேறு தெய்வீக அஸ்திரங்கள் என அனைத்தும் ஏந்தியவாறு சென்றாள். கோடி கோடி யோகினிகளும் டாகினிகளும் பின்தொடர்ந்தனர். முருகனோ பூதங்கள், பிரேதங்கள், பிசாசுகள், கூஷ்மாண்டம், பிரும்மராட்சஸர்கள், வேதாளங்கள், அரக்கர்கள், யட்ச—கின்னரர்கள் சூழ சிவபிரானிடம் வந்து வணங்கி, அவரது அருகில் நின்று காவல் காத்து வந்தார். ருத்ர ரூபத்தில் விளங்கும் சிவபெருமான் தேவர்களைக் காத்தருள, சங்கசூடனோடு போர்புரிய மனம் கொண்டு சந்திரபாகா நதிக்கரையிலுள்ள பெரியதொரு ஆலமரத்தடியில் வந்து தங்கினார்.

வியாசரே! இங்கு சிவதூதன் சென்றதும், சங்கசூடன் தன் மனைவி துளசியிடம் அனைத்து விவரங்களையும் கூற அரண்மனை புகுந்தான்.

சங்கசூடன் கூறுகிறான்—— “தேவி! சிவபிரானது தூதுவன் போருக்கு அழைத்ததனால் நானும் போருக்குக் கிளம்பியுள்ளேன். நீ எனக்கு அனுமதி கொடு” என்று கூறிய அவன், தன் மனைவிக்குப் பலவாறு ஆறுதல் கூறினான். பிரும்மமுகூர்த்தத்தில் கண்விழித்த அவன் காலைக்கடன்களையும் அனுஷ்டானங்களையும் முடித்துப் பலப்பல தானங்கள் செய்தான்; தன் மகனுக்குப் பட்டம் சூட்டி அரசுரிமையை நல்கினான்; தன் மனைவி துளசி கண்கலங்குவது கண்டு, பல அரச நீதிகளையும் கதைகளையும் கூறித் தைரியப்படுத்தினான்; கவசம் அணிந்தான்; தன் சேனாபதியை அழைத்துப் பின்வருமாறு கூறினான்—— “படைத்தலைவரே! எடுத்த காரியத்தை வெற்றியுடன் முடிக்கும் திறல் கொண்ட நம் படைவீரர்கள், கவசங்கள் அணிந்து போருக்குப் புறப்படட்டும். பயமற்ற எண்பத்தாறாயிரம் கங்கர்களும் கவசம் அணிந்து ஆயுதங்களேந்தி முன் செல்லட்டும். ஐம்பதாயிரம் அசுரர்களும் செல்லட்டும். காலகேயர்கள், மௌரியர்கள் ஆகியோரும் தயாராகட்டும்.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு கட்டளையிட்ட அசுரவேந்தன் சங்கசூடன் ஆயிரமாயிரம் வீரர்கள் சூழ, நகரத்திலிருந்து போருக்குக் கிளம்பினான். சேனாபதியும் ஒத்த வலி படைத்தவன். அவனது சேனைகள் மூன்று லட்சம் அக்ஷௌஹிணிகள். அவர்கள் முதலில் பெரியோர்களை முன்னிட்டுக் கொண்டு புஷ்பபத்ரா நதிக்கரையில் உள்ள சித்தாசிரமத்தைச் சென்றடைந்தனர். அத்தலம் உயர்ந்த சித்திகளைத் தரவல்லது. புண்ணிய பூமியான பாரத தேசத்தில் அவ்விடம் கபில முனிவர் தவம் செய்த இடமாகும். அத்தலம் மேற்குக் கடலுக்குக் கீழ்புறமும், மலயமலைக்கு மேற்கிலும், ஸ்ரீசைலத்திற்கு வடக்கிலும், கந்தமாதன மலைக்குத் தெற்கிலும் உள்ளது. அதன் அகலம் ஐந்து யோஜனையும், நீளம் ஐந்நூறு யோஜனையும் ஆகும். அங்கு புண்ணியங்களை அள்ளித் தருவதும், படிகம் போன்று தெளிந்த நீரும் கொண்ட புஷ்பபத்திரை, சரஸ்வதீ என்கிற இரு அழகிய நதிகள் பாய்கின்றன. என்றென்றும் சௌபாக்கியங்கள் நிறைந்து விளங்கும் கடலரசனது அன்பு மனைவியான புஷ்பபத்திரை சரஸ்வதீ நதியோடு கலந்து, இமயமலையிலிருந்து கிளம்பி கோமந்த மலைவரை இடதுபுறமாகப் பாய்ந்து மேற்குக் கடலில் கலக்கிறாள். அங்கு சென்ற சங்கசூடன் சிவசேனைகள் இருப்பதைக் கண்டான்.

முனிவரே! முதலில் சங்கசூடன் ஓர் அசுரனைச் சிவபிரானிடம் தூதுவனாக அனுப்பினான். அவன் சிவபிரானிடம் போர் வேண்டாமென்று கூற, பிரானோ தேவர்களது அரசைத் திரும்பத் தரவேண்டுமென கட்டளையிட்டார். மேலும், “தூதுவனே! நான் யாருடைய கட்சியையும் சேர்ந்தவனல்ல. நானோ அடியார்க்கெளியவன். ஆகவே சுதந்திரமற்றவன். அவர்கள் விரும்பியவாறு செயல் புரிபவன். இதோ பார். முன்பொரு காலத்தில் பிரும்மதேவர் கேட்டுக் கொண்டபடி முதன்முதலில் பிரளய கால சமுத்திரத்தில் ஸ்ரீஹரிக்கும், மதுகைடபர் என்கிற அசுரர்களுக்கும் இடையே போர் நடந்தது. பின்பொரு சமயம் பக்தர்களுக்கு அருள்புரியும் ஸ்ரீவிஷ்ணு, தேவர்கள் வேண்ட பிரகலாதனுக்காக இரண்யகசிபுவை வதித்தார். உனக்குத்தான் தெரிந்திருக்குமே. தேவர்கள் பிரார்த்திக்க, நான் முப்புரங்களை எரித்துச் சாம்பராக்கியது. அதேபோலத்தான் சர்வேசியான துர்கை தேவர்களுக்காகவே சும்பன், நிசும்பன் முதலிய அரக்கர்களைக் கொன்றது. அந்த தேவர்கள் இன்று பிரும்மதேவரைச் சரணடைந்தனர். பின், அவரும் ஸ்ரீஹரியும் என்னைச் சரணம் பற்றினர். இவ்வாறு அவர்களது வேண்டுதலை ஏற்றுத்தான் இப்பொழுதும் நான் உன்னோடு போர்புரிய வந்துள்ளேன். நீயோ ஸ்ரீகிருஷ்ணனது அணுக்கத்தொண்டன். இதுவரை இறந்துவிட்ட தைத்யர்கள் எவரும் உனக்கு ஈடாக மாட்டார்கள். ஆகவே, மன்னவா! தேவர்களது காரியத்திற்காக, நான் உன்னோடு போர் புரிவதில் எனக்கு எந்த ஓர் இழிவுமில்லை. ஏனெனில், நானோ சர்வசக்தன். தேவர்கள் என்னை வேண்டி அனுப்பியுள்ளனர்” என்று தூதுவனிடம் கூறிவிட்டு, மேலும் கூறலானார்—— “ஆகவே, நீ சென்று சங்கசூடனிடம் நான் கூறியதைக் கூறு. பின் அவன் விருப்பப்படி செய்யட்டும். எனக்கு தேவர்களது விருப்பம் நிறைவேற வேண்டும். அவ்வளவுதான்.” இவ்வாறு கூறி இறைவன் சற்றே மௌனம் சாதிக்கவே, அத்தூதுவன் எழுந்திருந்து சங்கசூடனிடம் சென்றான்.

அத்தியாயம் : முப்பத்தாறு முதல் நாற்பது வரை

தேவ—தானவப் போர்; சங்கசூடன் வதம்; சங்கின் தோற்றம்

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— மகரிஷியே! சிவபெருமான் கூறியதைத் தூதுவன் வாயிலாகக் கேட்டறிந்த வீரனான சங்கசூடன் மிக்க மகிழ்ச்சி கொண்டு போருக்குத் தயாரானான். மந்திரிகளோடு தன் தேரில் ஏறிய அவன் சிவனாரோடு போரிட படைகளுக்குக் கட்டளையிட்டான். இங்கு சிவபிரானும் தன் சிவகணங்களையும் தேவர்களையும் முன்னிட்டுக் கொண்டு போருக்குக் கிளம்பினார். பெருத்த போர் மூண்டது. பலவித போர் முரசுகள் முழங்கின. வீரர்களின் போர் முழக்கம் நாற்றிசைகளிலும் எதிரொலித்தது. போர் அறநெறி தப்பாது நடந்தது. இந்திரன் விருஷபர்வாஷ்டனுடனும், சூரியன் விப்ரசித்தியுடனும், ஸ்ரீவிஷ்ணு தம்பனுடனும் போரிட்டனர். காலன் காலாசுரனுடனும், அக்னி கோகர்ணனுடனும், குபேரன் காலகேயனுடனும், தேவதச்சன் விசுவகர்மா மயனுடனும், ஜயந்தன் ரத்னசாரனுடனும், பன்னிரண்டு ஆதித்யர்கள் கோகாமுகன் முதலிய அசுரர்களுடனும் அறவழியில் நின்று போரிட்டனர். பதினோரு ருத்ரர்களும் பலம் மிக்க பதினோரு அசுரர்களோடு போர் புரிந்தனர். உக்ரன்—சண்டனுடன் மஹாமணியும், ராகுவுடன் சந்திரனும், சுக்ராசார்யாருடன் தேவகுருவான வியாழ பகவானும் போரிட்டனர். இப்பெரும்போரில் நந்தி முதலிய சிவகணங்கள் அனைவரும் திறல்மிக்க தானவர்களுடன் போரிட்டனர். விரிவிஞ்சி அதைத் தனியே வர்ணிக்கவில்லை.

முனிவரே! இவ்வாறு அனைவரும் போரில் ஈடுபட்டிருக்கையில் சிவபெருமான் கால்யசுதன் என்பவனுடன் கல்லாலின் அடியில் வீற்றிருந்தார். சங்கசூடனோ நல்லாபரணங்கள் அணிந்து கோடிகோடி தானவ வீரர்கள் சூழ, இரத்தின சிங்காதனத்தில் வீற்றிருந்தான். தேவ—தானவப் போர் பல நாட்கள் தொடர்ந்தது. இப்பொழுது சங்கசூடனும் போரில் வந்து கலந்து கொண்டான். அப்பொழுது அவனுடன் வீரபத்திரன் போரிட்டான். சங்கசூடன் தொடுத்த அனைத்து அஸ்திரங்களையும், வீரபத்திரன் மிக எளிதாகத் தன் அம்புகளினால் வெட்டிச் சாய்த்தான்.

வியாச முனிவரே! இதற்கிடையில் தேவி பத்ரகாளி போர் முனைக்கு வந்து பயங்கரமாகச் சிங்கநாதம் செய்தாள். இப்பயங்கர நாதத்தைக் கேட்ட தானவர்கள் மூர்ச்சித்து விழுந்தனர். அப்பொழுது தேவி காளி அட்டகாசச் சிரிப்பு சிரித்து, மதுவருந்திப் போர்க்களத்தில் நர்த்தனம் ஆடினாள். உக்ரதம்ஷ்ட்ரா, உக்ரதண்டா, கோடவீ முதலியவர்களும் உடன் ஆடத் தொடங்கினர். அப்பொழுது தேவர்களும் சிவகணங்களும் குதூகலித்தனர்; தேவர்கள் கர்ஜித்தனர். காளி சங்கசூடனின் மேல் ஊழித்தீ போன்ற பயங்கரமான ஆக்னேயாஸ்திரத்தை ஏவ, தானவனான சங்கசூடன் அதை வைணவாஸ்திரத்தால் அமைதி கொள்ளச் செய்தான். பின், தேவி நாராயணாஸ்திரத்தை விடுத்தாள். பகைவர்களைக் கண்டு அப்படை மேலும் சீறியெழுந்து ஊழித்தீ போன்ற அனலைக் கக்கியது. இதைக் கண்ட சங்கசூடன் பூமியில் நெடுஞ்சாண்கிடையாக விழுந்து வணங்கினான். அவன் வணங்கியது கண்டு அப்படைக்கலம் அவனைத் தீண்டாது திரும்பியது.

பின் மிக்க சினங்கொண்ட அவ்வசுரன், தன் வில்லை நெடுக வளைத்து மந்திரம் ஓதி தெய்வீகப் படைகளைக் காளிமேல் மாரியெனப் பொழிந்தான். ஆனால் காளியோ, தன் திருவாயைப் பெரிதாக்கி, அப்படைக்கலங்களையெல்லாம் விழுங்கிவிட்டுப் பெரியதொரு சிங்கநாதம் செய்தாள். அதைக் கேட்டு தானவனும் பயந்தான். பின் சங்கசூடன் நூறு யோஜனை நீளமுள்ள சக்தி ஆயுதத்தைக் காளியின்மேல் விடுத்தான். ஆனால் காளி அதை நூறு துண்டுகளாக வெட்டி வீழ்த்தினாள். தேவர்களும் தானவர்களும் காண அவ்விருவரது போர் நெடுங்காலம் தொடர்ந்தது. முடிவில் தேவி மிகவும் சினந்து தன் கைமுஷ்டியினால் அத்தானவனை வேகமாகக் குத்தினாள். அவ்வடியினால் தலை சுற்றி அவன் மயக்கமுற்றுக் கீழே விழுந்தான். ஆனால் ஒரு நொடியில் தன் நினைவு திரும்பப் பெற்றான் அவன். அனைத்துப் பெண்டிரும் தன் தாய்க்குச் சமம் என்கிற தாய்மை உணர்வு கொண்டவனாதலால் அவன் தேவியோடு கைகலப்பில் ஈடுபடவில்லை. ஆனால் தேவியோ அவனைப் பிடித்துப் பலவாறு சுற்றிச் சுற்றிப் பின் ஆகாயத்தில் விட்டெறிந்தாள். வீரனான அவன் தலை சுற்றித் தரையில் விழுந்தாலும் உடனே சமாளித்துக் கொண்டு எழுந்து நின்றான்.

இப்பெரும்போரில் அவன் சிறிதும் அயர்ந்தானில்லை. மாறாக மனவமைதியாகவே இருந்தான். பின் மகாகாளியை வணங்கிய அவன் விலையுயர்ந்த இரத்தினங்களிழைத்த தன் தேரில் ஏறி அமர்ந்தான். பத்ரகாளியோ பசியால் கலங்கி அசுரர்களின் குருதியைக் குடிக்கலானாள். அப்பொழுது ஒரு வானொலி கிளம்பியது. “ஈசுவரியே! இப்பொழுது இப்போர்க்களத்தில் இன்னும் ஒன்றரை லட்சம் தானவ வீரர்கள் சிம்மகர்ஜனை செய்தவண்ணம் மீதமிருக்கிறார்கள். அவர்களோ மிகவும் செருக்குள்ளவர்கள். ஆகவே நீ உடனே அவர்களை உன் உணவாக அமைத்துக் கொள். ஆனால் தேவி! சங்கசூடனை இப்போரில் நீ வதைக்க முயலாதே. ஏனெனில், அவனை உன்னால் வதைக்க முடியாது” என்று அவ்வானொலி எச்சரித்தது. இதைக் கேட்ட பத்ரகாளி தானவர்களின் ஊனினை உண்டு குருதியைக் குடித்தாள். பின் சிவபெருமானிடம் சென்று போர்முனையில் நடந்த நிகழ்ச்சிகளை முற்றிலுமாகக் கூறினாள்.

வியாச முனிவர் கேட்கிறார்—— பேரறிஞரே! ஸநத்குமாரரே! காளி கூறியதைக் கேட்ட சிவனார் என்ன பதில் கூறினார்? என்ன செய்தார்? அதை விவரமாகக் கூற வேண்டுகிறேன். ஏனெனில் அதைக் கேட்க என் மனம் மிகவும் ஆவலாக இருக்கிறது.

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! சிவபிரானோ அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் நன்மையே புரிபவர். எதையும் திருவிளையாடலாகவே செய்யும் பரம்பொருள். காளி கூறியதைக் கேட்ட அவர் சற்றே புன்னகை புரிந்து காளியைத் தேற்றரவு செய்தார். ஆகாயவாணி கூறியதைக் கேட்டு உண்மையை நன்கறிந்த சிவனார், தன் கணங்களுடன் போர்முனைக்குச் சென்றார்; நந்தியின் மேல் ஆரோகணித்தார். தன்னொத்த திறல் கொண்ட வீரபத்திரன், பைரவன், க்ஷேத்திரபாலன் ஆகியோரும் உடன் சென்றனர். போர்க்களம் புகுந்த அவர் பெருத்ததொரு வீரத்திருமேனியை எடுத்தார். அத்திருமேனியோ அழகோ அழகு. காலனே தனது திருமேனியனாக வந்தானோ என்னுமாறிருந்தது. இக்காட்சியைக் கண்ட சங்கசூடன் உடனே தன் தேரிலிருந்து இறங்கி பரமபக்தியோடு தரையில் விழுந்து வணங்கினான். பின் தேரிலேறிக் கவசம் தரித்து வில்லம்பைக் கைகளில் ஏந்தினான். பின் இருபுறங்களிலிருந்தும் அம்பு மழை பெய்யலாயிற்று. இக்கடும்போர் நூற்றுக்கணக்கான ஆண்டுகள் தொடர்ந்து நடந்தது. முடிவில் சங்கசூடனை வதைக்க சிவனார், எவராலும் தடுத்தற்கரிய தன் முத்தலைச் சூலத்தைக் கையிலேந்தினார்.

அப்பொழுது அதைத் தடுப்பது போல ஒரு வானொலி எழுந்தது—— “சிவனே! என் வேண்டுதலைக் கேளுங்கள். இப்பொழுது இச்சூலத்தைப் பிரயோகிக்க வேண்டாம். அனைத்துப் பிரும்மாண்டங்களையும் ஒரு நொடியில் அழித்தொழிக்கும் திறலுடையவர் தாங்கள். அப்படியிருக்க, இவனொருவனைப் பற்றி என்ன? ஆனால் தங்களால் தேவர்களது மரியாதை கெடக்கூடாது. மகாதேவரே! அத் தேவ மரியாதை என்ன தெரியுமா? அதைக் கேட்டுவிட்டுப் பின் அதைப் பயனுடையதாகச் செய்யுங்கள். அதாவது, எதுவரை இவனிடம் ஸ்ரீஹரியின் உக்ரகவசம் இருக்குமோ, எதுவரை இவனது மனைவியான கற்பரசி துளசியின் கற்பு காக்கப்பட்டுள்ளதோ, அதுவரை இவனிடம் கிழட்டுத்தனமான மூப்போ, இறப்போ இவனைத் தீண்ட முடியாது என்பதே. ஆகவே இறைவா! பிரும்மதேவனது இவ்வரத்தைச் சத்தியமாக்குங்கள்.”

சான்றோர்களது புகலிடமான பரமசிவனார், இதைக் கேட்டு ஆமோதித்துப் பின் இதைச் செய்ய ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவை ஏவினார். இதைக் கேட்ட மாயைக்கும் மாயையான மாயாவி ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு, ஒரு கிழ அந்தணர் வடிவேற்று அங்கிருந்து வெளியேறி, சங்கசூடனிடம் சென்று, “தானவ மன்னனே! இப்பொழுது நான் ஒரு யாசகன். உன்னிடம் வந்துள்ளேன். எனக்குப் பிச்சை அளிப்பாயா? ஏழைகளின் அன்பனே! நீ எனக்குத் தானம் அளிப்பதாகக் கூறினால்தான் ‘என்ன வேண்டும்?’ என்பதை நான் கேட்க முடியும்” என்றார். அந்தணர் கூறியதைக் கேட்டு மகிழ்ந்த சங்கசூடன் கண்களும் முகமும் மலர, “ஐயனே! அப்படியே தருகிறேன்” என்று கூறினான். அப்பொழுது அவ்வந்தணன் சிறிது கவடுடன், “மன்னா! நான் உன் கவசத்தை விரும்புகிறேன்” என்றார். இதைக் கேட்ட சங்கசூடன் உண்மை செல்வம் படைத்தவனாதலால், தன்னுயிரினும் சிறந்த அந்தக் கவசத்தை உடனே அந்தணருக்கு அளித்துவிட்டான். அவன்தான் அந்தணர்கட்கு அடிமைபூண்டொழுகும் சத்தியவாதியாயிற்றே. இவ்வாறு கவடாகக் கவசத்தைப் பெற்ற ஸ்ரீஹரி, சங்கசூடனைப் போன்ற திருமேனி தாங்கி துளசியிடம் சென்றார். அனைத்து ஜீவராசிகளின் ஆன்மாவாக விளங்கும் அவர் துளசியின் கற்பினைக் களவாடினார்.

இதையறிந்த ஸ்ரீசிவனார் சங்கசூடனை வதம் செய்ய, தம் முத்தலைச் சூலத்தைக் கையிலேந்தினார். ‘விஜயம்’ என்ற பெயர் கொண்ட அச்சூலம், தனதொளியை எண்டிசைகளிலும் கக்கியது. அதனால் விண்ணும் மண்ணும் ஒளிர்ந்தன. நடுப்பகலில் ஒளிரும் ஆயிரமாயிரம் சூரியர்களின் ஒளியையும், ஊழித்தீயின் ஒளியையும் மங்கச் செய்தது. அதைத் தடுத்து நிறுத்துவது என்பது எவ்வகையிலும் இயலாததே. தடை செய்ய இயலாத அது என்றுமே வீணாகாதது. எதிரிகளை மாய்க்காது ஓயாது. அதன் ஒளியின் வெம்மை எந்த ஓர் அஸ்திரங்களாலோ, அசுரர்களாலோ, தேவர்களாலோ தாங்க இயலாதது. அதன் காந்தி (ஒளி) அனைத்துப் பிரும்மாண்டங்களையும் அழித்தொழிக்கப் புறப்பட்டது போலிருந்தது. ஆயிரம் விற்கடை (நான்கு முழ அளவு) நீளமும், நூறு முழ அகலமும் உள்ளது அது. ஜீவப்பிரும்ம சொரூபமான அச்சூலம் யாராலும் ஆக்கப்பட்டதல்ல; என்றென்றும் உள்ளது. ஆகாயத்தில் வட்டமிட்ட அச்சூலம் சிவபிரானது கட்டளைப்படி சங்கசூடன் மேல் விழ அந்நொடியிலேயே அவன் சாம்பரானான். அந்தணரே! சிவபிரானது அச்சூலம் மனதைவிட வேகமானது. அது தன் தொழிலை முடித்துச் சிவனாரிடம் திரும்பி வந்து, பின் விண்வெளியில் சென்று மறைந்தது. அப்பொழுது விண்ணில் தேவதுந்துபிகள் முழங்கின; கந்தர்வர்களும் கின்னரர்களும் ஆடிப் பாடினர்; தேவர்களும் முனிவர்களும் துதித்தனர்; அப்சரப் பெண்டிர்கள் நடனமாடினர். சிவபிரான் மேல் மலர்மாரி பொழிந்தனர். பிரும்மதேவர், ஸ்ரீவிஷ்ணு, இந்திரன், மற்றுமுள்ள தேவர்களும் முனிவர்களும் சிவபிரானைத் துதித்துப் போற்றிப் பாடினர். தானவ மன்னனான சங்கசூடனும் சிவனாரது திருவருளால் சாபம் நீங்கி, தனது முற்பிறவியான ஸ்ரீகிருஷ்ணனது தொண்டனான திருமேனியைப் பெற்றான்.

சங்கசூடனது எலும்புகளிலிருந்து சங்குகள் தோன்றின. இச்சங்கு நீரால் திருவபிஷேகம் செய்வது மிகமிகச் சிறந்தது. சிவனாரைத் தவிர அனைத்து தேவதைகளுக்கும் இது உகந்ததும் உயர்ந்ததுமாகும். முனிவரே! ஸ்ரீஹரிக்கும் ஸ்ரீலட்சுமிக்கும்கூட இச்சங்கு நீர் மிகவும் உகந்தது. ஆனால் இது சிவனாருக்கு உகந்ததன்று. இவ்வாறு சங்கசூடனை வதித்த சிவபிரான், உமையம்மை, முருகன் மற்றும் சிவகணங்கள் சூழ, நந்தியின் மேலேறித் திருக்கயிலை சென்றார். ஸ்ரீவிஷ்ணு ஸ்ரீவைகுண்டம் சென்றார். தேவர்கள் மகிழ்ச்சியோடு தம் தம் உலகம் சென்றனர். உலகெங்கும் அமைதி நிலவியது. தடையின்றி அனைவருக்கும் இன்பம் பெறலாயிற்று. விண்வெளி வெளுத்தது. நிலவுலகில் உயர்ந்த மங்கல காரியங்கள் நடைபெறலாயின. முனிவரே! இதுவரை நான் கூறிய சிவனாரின் திருவிளையாடல்கள் ஆனந்தமளிப்பது; துன்பத்தைத் துரத்துவது; செல்வம் அருள்வது; விரும்பியன விரும்பியவாறு நலமுற அளிப்பது.

அத்தியாயம் : நாற்பத்தொன்று

ஸ்ரீஹரி துளசியின் கற்பை அழித்தல்; துளசி விஷ்ணுவைச் சபித்தல்; சாளக்கிராமம் மற்றும் துளசியின் பெருமைகளைச் சிவனார் கூறுதல்

வியாசர் கேட்க ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— மகரிஷி வியாசரே! போர்க்களத்தில் எழுந்த வானொலி கேட்டுச் சிவனார் ஸ்ரீமந்நாராயணரைத் தூண்ட, அவர் கிழ அந்தணர் வேடம் தாங்கிச் சென்று, சங்கசூடனிடமிருந்து அவனது உயர்ந்த கவசத்தை யாசகமாகப் பெற்று, சங்கசூடனைப் போன்ற திருமேனி ஏற்று, துளசியின் அரண்மனைக்குச் சென்றார். அங்கு கோட்டைவாயிலை அடைந்த அவர், வெற்றி முரசு கொட்டி ‘ஜய, ஜய’ என்கிற கோஷம் எழுப்பி, தன் வருகையைத் துளசிக்குத் தெரிவித்தார். இதைச் செவியுற்ற கற்பரசி துளசி பரபரப்புடன் விரைவாகச் சாளரம் வழியே அரசபாதையை நோக்க, தன் கணவன் வந்துள்ளதாக எண்ணிப் பெரிதும் மகிழ்ந்து அந்தணர்கட்குத் தானமளித்து, ஆசி பெற்றுப் பின் தன்னையும் அலங்கரித்துக் கொண்டாள். இங்கு தேவர்களது நன்மையைக் கருதி, மாயையாகச் சங்கசூடன் வடிவமேற்ற பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணு ரதத்திலிருந்து இறங்கி துளசியின் அரண்மனையில் நுழைந்தார். துளசியோ தன் கணவரது உருவந்தாங்கி வந்த இறைவனைப் பூஜித்து வணங்கி, பின் பலப்பல பேசி, அவரோடு இன்பத்தில் ஆழ்ந்தாள். அப்பொழுது அக்கற்பரசி இன்பம் நுகர்வதன் சுகம், தழுவுதல் முதலியனவற்றிலுள்ள வேறுபாட்டை உணர்ந்து, சிந்தித்துப் பின் ஐயம் தோன்றவே “நீ யார்?” என அதட்டிக் கேட்டாள்.

துளசி கூறுகிறாள்—— “தீயவனே! மாயையை ஏற்று என்னிடம் இன்பம் துய்த்த நீ யார்? எனது கற்பைச் சூரையாடினாயே! இதோ உனக்குச் சாபம் தருகிறேன்.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— அந்தணரே! துளசி கூறியதைக் கேட்ட ஸ்ரீஹரி, விளையாட்டாகவே தனது அழகிய திருமேனியை வெளிப்படுத்தினர். அவரது திருமேனியின் அழகையும் இலக்கணங்களையும் கண்ட துளசி ‘இவர் ஸ்ரீமந்நாராயணரே!’ என அறிந்தாள். ஆயினும், தான் கற்பிழந்ததை நினைத்துச் சினந்த அவள் ஸ்ரீவிஷ்ணுவிடம், “ஸ்ரீவிஷ்ணுவே! உன் மனம் என்ன கல்லா? உன்னிடம் கருணை என்பது எள்ளளவும் இல்லையே. எனது கற்பு அழிந்ததாலேயே, என் கணவர் இறந்துவிட்டார் என்பது தெரிகிறது. நீ கல்லைப் போன்று கடினமானவன்; தயை அற்றவன்; தீயவன். ஆகவே, நீ கல்லாக ஆகக் கடவாய்” என்று சபித்தாள்.

முனிவரே! இவ்வாறு கூறிய சங்கசூடனின் மனைவியான கற்பரசி துளசி அழுது புரண்டு பலவாறு புலம்பித் தவித்தாள். இதற்குள் ஏழைப்பங்காளராகிய சிவபெருமான் அங்கு தோன்றி அவளைத் தேற்றி, “அன்னையே! உனது துயரத்தைப் போக்கும் எனது சொற்களைக் கேள். ஸ்ரீமந்நாராயணரும் அமைதியோடு இதைக் கேட்கட்டும். ஏனெனில் உங்கள் இருவருக்கும் எது நன்மையளிக்குமோ, அதையே நான் கூறுகிறேன்.

கற்பரசியே! எந்த விருப்பத்தைப் பெற முன்பு நீ தவம் செய்தாயோ, அதன் பயனைத்தான் நீ இப்பொழுது பெற்றாய். அது எவ்வாறு வேறு மாதிரி ஆக முடியும்? ஆகவே, அதற்கேற்பவே பயனும் இப்பொழுது கிடைத்துள்ளது. இப்பொழுது நீ இச்சரீரத்தை விடுத்து, தெய்வீகத் திருமேனியைப் பெற்றுக் கொள். திருமகளைப் போல ஸ்ரீஹரியுடன் ஸ்ரீவைகுண்டத்தில் என்றென்றும் மகிழ்ச்சியாக இரு. நீ இப்பொழுது உதறித் தள்ளும் உனது இந்த உடல் நதியாக ஓடப் போகிறது. புண்ணிய பூமியான இந்தப் பாரத வர்ஷத்தில் அது ‘கண்டகீ’ என்னும் புனித நதியாகப் பெருமையடையப் போகிறது. தாயே! எனது வரத்தின் பயனால் தேவர்களின் பூசனையில் துளசி மிகவுயர்ந்த இடத்தைப் பெறப் போகிறாள். அம்மா தேவி! நீ விண்ணுலகிலும், மண்ணுலகிலும், பாதாள உலகிலும் ஆக மூவுலகங்களிலும் ஸ்ரீமந்நாராயணரது அருகிலேயே இருக்கப் போகிறாய். மலர்களில் மிக மிக உயர்ந்ததாகத் துளசிச்செடி விளங்கப் போகிறது. நீ ஸ்ரீவைகுண்டத்தில் சிறந்த துளசி மரமாக இருந்து தனிமையில் எப்பொழுதும் ஸ்ரீஹரியோடு திருவிளையாடல்கள் புரிந்து விளங்குவாய். பாரத பூமியிலும் அனைத்து நதிகளிலும் உயர்ந்தவளாக, புண்ணியங்களை அள்ளித் தருபவளாக, ஸ்ரீஹரியின் அம்சமாக விளங்கும் கடலரசனின் மனைவியாகத் திகழப் போகிறாய்.

ஸ்ரீஹரியும் உனது சாபத்தையேற்று பாரத பூமியில் கண்டகீ நதியிலேயே சாளக்கிராமக் கற்களாக இருக்கப் போகிறார். கூர்மையான பற்களுடைய கோடி கோடி கிருமிகள் (புழுக்கள்) அச்சாளக்கிராம கற்களைத் துளைத்து, அதன் நடுவில் சக்கரம் போன்ற பலப்பல ரேகைகளைச் செய்யப் போகின்றன. பலவாறான வேறுபாடுகள் கொண்ட அவை புண்ணியம் அருளும் சாளக்கிராமங்கள் என்றழைக்கப்படும். உள்ளிருக்கும் ரேகைகளின் அமைப்புக்கேற்ப அவை ஸ்ரீலக்ஷ்மிநாராயணர், ஸ்ரீசுதர்சனர், ஸ்ரீநரசிம்மர் என்றெல்லாம் பெயர் பெறும். ஸ்ரீவிஷ்ணுவின் சாளக்கிராம சிலைகளும், மரமாக விளங்கும் ஸ்ரீதுளசியும் இணைய அவை என்றென்றும் அனுகூலமாகப் பலப்பலவாறு புண்ணியங்களைப் பெருக்குவதாகும்.

தாயே! சாளக்கிராம சிலையிலிருந்து துளசி பத்திரத்தை நகர்த்துபவன் அடுத்தப் பிறவியில் மனைவியை இழந்து வாடுவான். வெண்சங்கத்தை நகர்த்தித் துளசியைத் தள்ளுவானோ, அவனும் மனைவியை இழந்து ஏழு பிறவிகளில் நோய்வாய்ப்படுவான். உண்மையறிந்த எவனொருவன் சாளக்கிராமம், துளசி, சங்கு — இவற்றை ஓரிடத்தில் வைத்து ரட்சித்து வருவானோ, அவன் ஸ்ரீமந்நாராயணருக்கு அன்பனாவான்.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— வியாச முனிவரே! இவ்வாறு ஸ்ரீசிவபிரான் சாளக்கிராமம் மற்றும் துளசியின் புண்ணியமான பெருமைகளைக் கூறி, அவர்களை மகிழ்வித்து மறைந்தார். சான்றோர்களுக்கு நலம் அருள்வதன்றோ அவரது தொழில். சிவபிரான் கூறியதைக் கேட்டு மகிழ்ந்த துளசி தன்னுடலை உகுத்துத் தெய்வத் திருமேனி மேற்கொண்டாள். திருமகள் கேள்வனான ஸ்ரீஹரி அவளையும் அழைத்துக் கொண்டு ஸ்ரீவைகுண்டம் சென்றார். அவள் உகுத்த உடலிலிருந்து கண்டகீ நதி தோன்றியது. ஸ்ரீஹரியும் மனிதர்கட்குப் புண்ணியமளிக்கும் சாளக்கிராம சிலைகளாக அதில் தோன்றினார். முனிவரே! அச்சிலைகளில் புழுக்கள் பலவாறான துளையிட்டு ரேகைகளைத் தோற்றுவித்தன. இக்கற்களில் எவை கண்டகீ நதியில் விழுந்தனவோ, அவை பெரும் புண்ணியமளிப்பனவாக ஆகின்றன. கண்டகீ நதிக்கரையிலேயே இருப்பவை ‘பிங்களா’ என அழைக்கப் பெறும். அவை துன்பமளிப்பவை. வியாசரே! நீங்கள் கேட்டுக் கொண்டபடி பகவான் ஸ்ரீசிவபெருமானது புண்ணிய சரிதங்களைக் கூறினேன். இவை புண்ணியமளிப்பவை; விருப்பங்களை நிறைவுறச் செய்பவை. இப்புண்ணிய சரிதங்கள் ஸ்ரீமந்நாராயணரது பெருமைகளையும் விளக்குவது. இவ்வுலக இன்பங்களை அளித்து அவ்வுலக பேரின்பங்களையும் அளிப்பது. இனி என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?

அத்தியாயம் : நாற்பத்து இரண்டு

அந்தகாசுரன் தோற்றமும், இரண்யாக்ஷன் வதமும்

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— வியாசரே! இனி, அந்தகாசுரன் சிவகணமாக ஆன புண்ணிய சிவசரிதத்தைக் கேள். முதலில் அந்தகாசுரன் சிவபிரானோடு பெரும் போர் செய்தவன்தான். ஆனால் பின் சத்துவ குணம் மேலிட மேலிட, அவன் சிவபிரானைத் துதித்து மகிழ்வித்தான். ஏனெனில், ஸ்ரீசிவனார் தன்னைச் சரணடைந்தவனைக் காத்து நிற்கும் கருணைக்கடல்; அடியார்க்கெளியவர். அவரது திருவிளையாடல்களோ அற்புதமானவை.

வியாசர் கேட்கிறார்—— அறிவுச்செல்வரே! முனீசுவரரே! அந்த அந்தகாசுரன் யார்? இந்தத் தரணியில் எந்தவொரு திறல்மிக்க குலத்தில் பிறந்தான்? பெருமனம் படைத்த திறல்மிக்க அந்த அந்தகனது சொரூபம் என்ன? அவன் யாருடைய மகன்? சிவபெருமானது கணத்தலைவனாக எவ்வாறு ஆனான்? அந்த அந்தகன் சிவகணத் தலைவனாகப் பதவி பெற்ற போதே பெருமை படைத்தவனாக ஆகிவிடவில்லையா?

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! முன்பொரு சமயம் அடியார்களுக்கு அருள்புரியும் தேவதேவரான சிவபிரானுக்குத் திடீரென திருவிளையாடல் புரியத் திருவுள்ளம் உகந்தது. உடனே, அவர் பார்வதியையும் சிவகணங்களையும் அழைத்துக் கொண்டு திருக்கயிலையிலிருந்து காசியம்பதிக்கு வந்தார். அங்கு வந்ததும் அந்நகரைத் தன் தலைநகரமாக்கி, பைரவரை அதன் பாதுகாவலராக நியமித்தார். பின், பார்வதீதேவியுடன் அடியார்கட்கு மகிழ்ச்சி தரும் பலப்பலத் திருவிளையாடல்கள் செய்யவெண்ணினார். அங்கிருந்து மந்தரமலைக்குச் சென்று, பல திருவிளையாடல்கள் புரியலானார். ஒரு சமயம் மந்தரமலையின் கீழ்ப்புறத்தில் அவர் அமர்ந்திருந்த போது, பார்வதீபிராட்டி விளையாட்டாக, அவரது திருக்கண்களைத் தனது தாமரைத்தளங்கள் போன்ற திருக்கைகளால் பொத்தினாள். அதனால், அப்பொழுது எங்கும் ஒரே இருள் சூழ்ந்தது. பார்வதீதேவியின் திருக்கரங்கள் மகேசன் மேல்பட்டதும் சிவனாரது நெற்றிக்கண் தீயினால் கொதித்ததாக, அவருக்கு வியர்வை (மதநீர்) பெருகியது. பின்பு அம்மதநீர் ஒரு கருவாகியது. அக்கருவிலிருந்து விகாரமான திருமுகம் கொண்ட ஓர் உயிர் தோன்றியது. அது மிகவும் பயங்கரமாகவும், சினம் கொண்டதாகவும், நன்றிகொன்றதாகவும், குருடாகவும், விகாரமாகவும், சடை தரித்தும், மிகவும் கருத்ததாகவும், மானிடரிலிருந்து வேறுபட்டு உடல் முழுவதும் ரோமங்களுடனும் காணப்பட்டது. அதன் குரல் கரகரத்து காதிற்கு வெறுப்புடையதாக இருந்தது. அது சிலசமயம் பாடும்; சிலசமயம் சிரிக்கும்; இன்னும் சிலபோது அழும்; உதட்டைக் கடித்துக் கொண்டு நர்த்தனமும் ஆடியது. இவ்வாறு ஓர் அற்புதப்பிறவி தோன்றியது கண்டு சிவனார் சற்றே சிரித்தவண்ணம் பார்வதீபிராட்டியிடம் கூறுவாரானார்.

ஸ்ரீமகேசுவரர் கூறுகிறார்—— “அன்பே! நீதானே என் கண்களை மூடி இக்காரியம் செய்தவள். அப்படியிருக்க, இதைக் கண்டு நீ ஏன் அஞ்சுகிறாய்?”

சிவனார் கூறியதைக் கேட்ட தேவி சற்றே புன்னகைத்தபடி, தன் திருக்கரங்களைச் சிவனார் திருக்கண்களிலிருந்து எடுத்தாள். உடனே எங்கும் ஒளி பரவியது. ஆனால், அந்தப் பிராணியின் ரூபம் மிகவும் பயங்கரமாகவே இருந்தது. இருளிலிருந்து தோன்றியதால் அவனது கண்கள் குருடாக இருந்தது. இம்மாதிரியான ஓர் உயிர் தோன்றியுள்ளதைக் கண்ட பிராட்டி சிவனாரிடம், “இறைவா! இப்பொழுது நம்மெதிரில் தோன்றியுள்ள இந்த அதிசயப்பிறவி யார்? மிகவும் பயங்கரமாகவுள்ளதே. எக்காரணம் கொண்டு யார் இவனைப் படைத்தார்? இவன் யாருடைய மகன். இவளைப் பற்றிய உண்மையை எனக்குக் கூறவேண்டும்” என வேண்டினாள்.

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— மகரிஷியே! திருவிளையாடல்கள் புரிந்து மகிழும் மூவுலக நாயகியான இறைவி, படைக்கும் கடவுளது இக்குருட்டுப் படைப்பைப் பற்றி வினவியதும் சிவபெருமான் புன்னகைத்தவண்ணம் கூறலானார்—— “பார்வதீ! இதோ கேள். நீ என் கண்களைப் பொத்தினாயல்லவா? அப்பொழுது எனது வியர்வையிலிருந்து இந்த அற்புதப் பிறவி பிறந்தது. இவன் பெயர் அந்தகன். நீதானே இவனைப் பிறப்பித்தாய். ஆகவே, நீதான் கருணையோடு உன் தோழிகளையும் சேர்த்துக் கொண்டு, மற்ற சிவகணங்களுடன் இவனையும் காக்க வேண்டும். இனி, எந்தவொரு செயலையும் சற்றே சிந்தித்தபின் செய்.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! தன் கணவர் கூறியதைக் கேட்ட இறைவியின் மனம் கருணையில் கரைந்தது. உடனே, தன் தோழிகளோடு அவ்வந்தகனைத் தன் மகன் போலக் காத்து வரலானாள். பின், பனிக்காலம் (சிசிர் ருது) வந்ததும் ‘இரண்யாக்ஷன்’ என்னும் அசுரன் புத்திரப்பேறு வேண்டி, அவ்வனத்திற்கு (மந்தரமலைக்கு)த் தவம் செய்ய வந்தான். அவனது மனைவி, அவனது அண்ணனுடைய மக்கட்செல்வம் கண்டு, இவனையும் தவம் செய்யத் தூண்டி அனுப்பி வைத்தாள். அதனால், காசியபரின் மகனான இரண்யாக்ஷன் இங்கு வந்து கடுந்தவம் இயற்றலானான். சிவபிரானைத் தரிசிக்க விரும்பிய அவன் சினம் முதலிய ஆறு பகைவர்களையும் தன்வயப்படுத்தி, ஓர் உலர்ந்த கட்டையைப் போல அசைவின்றி மனதை ஒருமுகப்படுத்திச் சமாதி நிலையில் அமர்ந்தான். அந்தணரே! எருதுக்கொடியோனும், ‘பினாகம்’ என்கிற வில்லைத் தாங்கியவருமான சிவபிரான், அவனது தவம் கண்டு பெருமகிழ்ச்சி கொண்டு வரமருளுவதற்காக அவனெதிரில் தோன்றினார்.

சிவபிரான் கூறுகிறார்—— “தானவ மன்னா! நீ, உனது புலன்களை அழித்துக் கொள்ள வேண்டாம். நீ ஏன் இக்கடுந்தவம் மேற்கொண்டுள்ளாய்? உன் விருப்பம் என்ன? நானோ வரமளிப்பவன். நீ விரும்பியதைத் தருவேன், கேள்.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— மகரிஷியே! சிவபிரானது இனிய சொற்களைக் கேட்ட அசுர மன்னன் இரண்யாக்ஷன் மிகவும் மகிழ்ந்தான். சிவனாரது திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கி பலவாறு துதித்தான். பின் இருகைகளையும் கூப்பிக் கொண்டு தலைவணங்கிக் கூறலானான்.

இரண்யாக்ஷன் கூறுகிறான்—— “மதி சூடியவரே! எங்கள் அசுர குலத்திற்கேற்ற மிக்க திறல் படைத்த உயர்ந்த மகன் எனக்கில்லை. ஆகவேதான் நான் இத்தவம் செய்தேன். தேவதேவரே! எனக்கு மிக்க திறல் கொண்ட ஒரு பிள்ளையை அருள வேண்டும்.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! இதைக் கேட்ட இறைவன் மகிழ்ந்து கருணை பொங்க, “அசுர மன்னவா! உனது வீரியத்தினால் தோன்றக் கூடிய மகப்பேறு, உன் தலையில் எழுதவில்லை. ஆனாலும் நான், உனக்கு ஒரு மகனைத் தருகிறேன். எனக்கு ‘அந்தகன்’ என்றொரு மகன் இருக்கிறான். அவன் உன்னைப் போன்ற பராக்கிரமசாலி. எவனாலும் வெற்றி கொள்ள முடியாதவன். நீ, உனது துக்கத்தை விடுத்து அவனையே உனது மகனாக ஏற்றுக் கொள். இதுதான் உனது மகப்பேற்றுக்கு வழி” என்று கூறியருளினார்.

மகரிஷியே! இவ்வாறு கூறிய சிவபெருமான் (முப்புரங்களை எரித்த கௌரிநாதன்) மகிழ்ச்சியோடு அந்தகனை இரண்யாக்ஷனுக்கு அளித்தார். சிவபிரானிடமிருந்து மகவைப் பெற்ற அவ்வசுரன் — பெருமனம் படைத்தவன் — மிகவும் மகிழ்ச்சி கொண்டான். சிவபிரானை வலம் வந்து வணங்கித் துதித்துத் தன் நகரமடைந்தான். பின் அனைத்து தேவர்களையும் வெற்றி கொண்டு இம்மண்ணுலகைத் தன் ரஸாதல உலகுடன் இணைத்துக் கொண்டான். இதனால் துன்பமடைந்த தேவர்களும் முனிவர்களும் சித்தர்களும் ஸ்ரீவிஷ்ணுவைச் சரணடைந்து துதித்தனர். எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து விளங்கும் ஸ்ரீவிஷ்ணு பகவான் யக்ஞவராகத் திருமேனி தாங்கி தனது கோரைப்பற்களால் பூமியைப் பிளந்து கொண்டு பாதாள உலகம் சென்றார். அங்கு அவர் தன் நீண்ட முகத்தினாலும், கோரைப்பற்களாலும் நூற்றுக்கணக்கான அசுரர்களது குடலைப் பிடுங்கியும், தனது வஜ்ரம் போன்ற கடினமான கால்களால் அசுர சேனைகளைத் துகைத்தும் அழித்தார். பின் கோடி சூரிய பிரகாசமுள்ள தன் சுதர்சன சக்கரத்தால் ஒளிரும் இரண்யாக்ஷனது தலையைக் கொய்தார். தீய அசுரர்களை எரித்துச் சாம்பராக்கினார். இதைக் கண்டு தேவர்கோனாகிய இந்திரன் மகிழ்ச்சியுற்றான். அவ்வசுரப் பேரரசுக்கு அந்தகனை அரசனாக்கினான். அப்பொழுது ஸ்ரீமந்நாராயணரான வராகமூர்த்தி, தனது கோரைப் பற்களால் பூமியைப் பாதாள உலகிலிருந்து தூக்கி வருவது கண்டு மகிழ்ந்து தன்னுலகம் திரும்பி, முன்போலவே விண்ணையும் மண்ணையும் காத்து வரலானான். வராக ரூபமெடுத்து, இரண்யனை வதித்து, பூமியைக் காத்த ஸ்ரீஹரியைத் தேவர்களும் முனிவர்களும் பிரும்மதேவரும் புகழ்ந்து துதித்து வணங்கினர். இவ்வாறு வராக உருவமெடுத்த ஸ்ரீமந்நாராயணரால் அசுர மன்னன் இரண்யன் வதைக்கப்படவே, தேவர்கள், முனிவர்கள், மற்றுமுள்ள ஜீவராசிகள் அனைவரும் மகிழ்ந்தனர், இன்புற்றனர்.

அத்தியாயம் : நாற்பத்து மூன்று

இரண்யகசிபுவின் தவம் மற்றும் வரம் பெறுதல்; அழகிய சிங்கர் அவனை வதைத்தல்

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— வியாசரே! தன் தம்பி இரண்யனை வராக ரூபமெடுத்த திருமால் வதைத்தது கண்டு வருந்திய இரண்யகசிபு சினத்தால் கொதித்தெழுந்தான். திருமாலான இறைவனை வெறுத்தான். ஆகவே, பிறருக்கு இன்னல் இழைப்பதில் மகிழ்ச்சி கொள்ளும் அசுரர்களிடம் மக்களை அழித்தொழிக்கக் கட்டளையிட்டான். அவர்கள் அக்கட்டளையைத் தலைமேற்தாங்கி தேவர்களையும் மக்களையும் அழிக்கத் தொடங்கினர். இவ்வாறு தேவருலகு அசுரர்களால் அழிக்கப்பட்டது கண்டு வருந்திய தேவர்கள், விண்ணுலகை விடுத்து மண்ணுலகில் மறைந்து வாழலாயினர். தன் தம்பி இறந்தது கண்டு துக்கித்த இரண்யகசிபு அவனுக்கான எள்ளும் நீரும் இறைத்துவிட்டு, அவனது மனைவிமார்களுக்கு ஆறுதல் கூறினான். பின், தன்னைப் பற்றிச் சிந்திக்கலானான். ‘நான் எவராலும் வெல்லப்பட முடியாதவனாகவும், மூப்பற்றவனாகவும், இறவாத அமர வாழ்வு பெற்றவனாகவும் ஆகவேண்டும். எனது ஒரே வெண்கொற்றக்குடையின் கீழ் அனைத்துலகங்களும் இருக்கவேண்டும். என்னை எதிர்த்து வெல்பவன் எவனும் இருக்கக் கூடாது’ என்று சிந்தித்த அவன் மந்தரமலைக்குச் சென்று, அங்கு ஒரு குகையில் அமர்ந்து கடுந்தவம் இயற்றலானான். ஒற்றைக்கால் கட்டைவிரலை மட்டும் நிலத்தில் ஊன்றி, இரு கைகளையும் சிரமேற்தூக்கி, கண்கள் விண்வெளியைக் காணக் கடுந்தவம் இயற்றினான். அவனது தவக்கனல் எரிக்க, தேவர்களின் முகங்கள் விகாரமடைந்தன. அதனால் அவர்கள் சுவர்க்கத்தை விடுத்து பிரும்மன் உலகு சென்றனர். தங்கள் துன்பங்களைக் கூறியழுதனர்.

வியாசரே! இதைக் கேட்ட பிரும்மதேவர், பிருகு, தக்ஷன் முதலியவர்களையும் அழைத்துக் கொண்டு, இரண்யகசிபுவின் தவச்சாலையை அடைந்தார். தன் தவ வலிமையால் அனைத்து உலகங்களையும் தவிக்கச் செய்த இரண்யகசிபு வரமருள வந்துள்ள பிரும்மதேவரைக் கண்டதும் வீழ்ந்து வணங்கினான். மகிழ்ந்த பிரும்மதேவர் “வரம் கேள்” என்று கூற, எந்நிலையிலும் மயக்கம் கொள்ளாத அவ்வசுரன் அவரது இனிய மொழியைக் கேட்டு வேண்டுவானாயினான்.

இரண்யகசிபு வேண்டுகிறான்—— “பிரஜாபதியே! பிதாமகரே! விண்ணுலக—மண்ணுலகிலோ, பகல்—இரவிலோ, மேல்—கீழோ, அஸ்திர—சஸ்திரங்களாலோ, வருணபாசத்தாலோ, இந்திரனது வஜ்ரப்படையாலோ, உலர்ந்த மரம், மலை, நீர், தீ முதலியவற்றாலோ, பகைவனின் அடியினாலோ, தேவர், அசுரர், முனிவர், சித்தர், இன்னும் என்ன? தங்களால் படைக்கப்பட்ட எந்தவொரு ஜீவராசிகளினாலோ, எனக்கு எப்பொழுதுமே மரணபயம் இருக்கக் கூடாது.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! இவ்வாறு இரண்யகசிபு கேட்கவே, பிரும்மதேவரது மனதில் கருணை பொங்கியது. அவர் மனதால் ஸ்ரீமந்நாராயணரை வணங்கி, “அசுரனே! உன் தவம் கண்டு மகிழ்ந்தேன். ஆகவே நீ விரும்பியதெல்லாம் கிடைக்கும். நீ தொண்ணூறாயிரம் வருடம் தவம் செய்துள்ளாய். அதனால் உன் விருப்பமெல்லாம் நிறைவேறியது. ஆகவே இனி தவம் வேண்டாம். அசுர அரசைப் பெற்று இனிது வாழ்” என வாழ்த்தினார். பிரும்மதேவர் கூறியதைக் கேட்டு இரண்யகசிபுவின் முகம் மலர்ந்தது. பிரும்மதேவர், அவனை அசுர அரசில் அமர்த்தவே, அவன் தன்னிலை மறந்து மதங்கொண்டு மூவுலகங்களையும் துன்புறுத்த மனங்கொண்டான்; தர்ம காரியங்களை அழித்தான். போரில் தேவர்களை வென்றான். அதனால், தேவர்கள் ஸ்ரீஹரியிடம் சரணடைந்தனர். ஸ்ரீஹரி அவர்களது துன்பங்களைக் கேட்டு வருந்தி, அவர்களைத் தேற்றரவு செய்து, அவ்வசுரனை வதிப்பதாக வாக்களித்தார். இதைக் கேட்டு தேவர்கள் தங்களது உலகு சென்றனர்.

அதன்பின் ஸ்ரீஹரி ‘நரஹரி’ திருமேனி (சிங்கமுகமும் மனித உடலும்) கொண்டார். அந்தத் திருமேனி தித்திப்பற்களுடன் மிகமிகப் பயங்கரமாக இருந்தது. அகன்ற திருமுகம்; அழகிய மூக்கு; கூர்மையான நகங்கள்; கழுத்தில் பிடரி மயிர்கள்; தித்திப்பற்களே ஆயுதங்கள். அப்பற்கள் கோடி சூரியர்களின் ஒளியை விஞ்சுவதாக இருந்தது. அதன் பெருமை ஊழித்தீயைப் போலிருந்தது. அதிகம் சொல்வதற்கென்ன உளது? அத்திருமேனி உலகமயமாகவே இருந்தது. இத்திருமேனியேற்ற இறைவன் சூரியன் அஸ்தமலையை அடையும் போது, அசுரனது நகரத்தில் நுழைந்தார். இந்த நரசிம்மரைக் கண்ட அசுரர்கள் ஒரே சமயத்தில் அவர் மேல் பாய்ந்தனர். இறைவன் அவர்களையெல்லாம் வதைத்தார். சிலரைக் கசக்கித் துகைத்தார்.

இதைக் கண்டு இரண்யகசிபுவின் மகனான பிரகலாதன் தன் தந்தையிடம், “தந்தையே! இச் சீயமோ உலகம் முழுவதும் பரவியதாகக் காண்கிறது. இது எதற்காக இங்கே வந்ததோ? தந்தையே! இவர் ‘ஸ்ரீமந்நாராயணர்’ என்று நினைக்கிறேன். அவர் ஒப்பில்லாத முழு முதற்கடவுளன்றோ! அவர்தான் நரசிங்கராக இங்கே வந்துள்ளார். எனக்கு இவரது திருமேனி புதியதாகப் பயங்கரமாகக் காண்கிறது. ஆகவே தாங்கள் போர் புரிவதை விடுத்து, இவரைச் சரணடையுங்கள். மூவுலகிலும் இவரை வெல்லும் திறல் கொண்ட வேறொரு வீரன் காணப்படவில்லை. ஆகவே இச் சீயத்தை வணங்கி, அசுர அரசை அனுபவியுங்கள்” என்று வேண்டினான். தன் மகன் கூறியதைக் கேட்ட அத்தீயவன், “குழந்தாய்! உனக்கென்ன பயமாக இருக்கிறதா?” என்று கேட்டுவிட்டுத் திறல்மிக்க தன் அசுரர்களை நோக்கி, “வீரர்களே! அழகற்ற புருவங்களும் கண்களும் கொண்ட இச்சிங்கத்தைப் பற்றுங்கள்” எனக் கட்டளையிட்டான்.

அரசக் கட்டளையை ஏற்ற வீரர்கள், அவ்வழகிய சீயத்தைப் பிடிக்கப் போர்க்களத்தில் குதித்தனர். ஆனால், ரூபத்தையும் ஒளியையும் கண்டு அனலை நெருங்கும் விட்டில்பூச்சி போல அனைவரும் சாம்பராயினர். இதைக் கண்டு அவ்வசுர வீரன் கைகளில் அஸ்திர—சஸ்திரங்கள், சக்தி ஆயுதம், மழு, பாசம், அங்குசம் முதலிய ஆயுதங்களையேந்தி, அவ்வழகிய சிங்கரோடு போரிட்டான். வெகுநேரம் இப்போர் நிகழ்ந்தது. முடிவில் அவ்வழகிய சீயம் வஜ்ரம்போல் கடினமான, தனது அநேக திருக்கரங்களால் அவனைப் பற்றித் தன் துடையில் படுக்க வைத்து, அவனது மர்மத்தானமான மார்பைத் தன் கூரிய நகங்களால் பிளந்து, குருதி கொப்பளிக்கும் அவனது இதயத்தை வெளியே எடுத்தார். அவனது உயிர் பிரிந்தது. தனது அடிகளால் பிய்ந்த மரக்கட்டை போன்ற அவனது உடலைக் கீழே போட்டார் பகவான்.

தேவர்களது பகைவனான இரண்யகசிபுவை வதைத்ததால் இறைவன் மகிழ்ந்தார். அச்சமயத்தில் பிரகலாதன் அங்கு வந்து அவரது திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கினான். இறைவனும் அவனைத் தழுவி எடுத்து அசுர அரசுக்கட்டிலில் பட்டம் சூட்டினார். பின் இறைவன் மறைந்தருளினார். பிதாமகரான பிரும்மதேவர் முதலிய தேவர்களனைவரும் மகிழ்ச்சி பொங்க தங்கள் காரியத்தை நிறைவேற்றித் தந்த பகவான் ஸ்ரீஹரி மறைந்தருளிய திசை நோக்கித் தொழுது தங்கள் இருப்பிடம் திரும்பினர்.

அந்தணரே! இதுவரை ஸ்ரீருத்ரனிடம் அந்தகன் தோன்றியது, வராக மூர்த்தி இரண்யனை வதைத்தது, நரசிங்கர் இரண்யகசிபுவை வதைத்தது, பிரகலாதன் பட்டமேற்றது முதலியன பற்றியெல்லாம் கூறினேன், அல்லவா? இனி, சிவகிருபையால் கிடைத்த அந்தகனது வலிமை, சிவபிரானோடு அவன் போரிட்டது, பின் அவன் சிவகணமானது முதலிய சரித்திரங்களைக் கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேள்.

அத்தியாயம் : நாற்பத்து நான்கு முதல் நாற்பத்தாறு வரை

அந்தகாசுரன் தவமியற்றல், வரம் பெறுதல் மற்றும் தவறிழைத்தல்; சிவபெருமான் அந்தகனை வதித்தல்

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! ஒரு சமயம் இரண்யாக்ஷனது மகனான அந்தகன், தன் சகோதரர்களுடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்தபோது, அவனது உடன்பிறந்தவர்கள் காமத்தின் வயப்பட்டவர்களாக, அவனிடம் “அடே குருடா! உனக்கு அரசினால் என்ன லாபம் கிடைக்கப் போகிறது? உன் தந்தை இரண்யாக்ஷனோ ஒரு முழு மூடன். சிவபிரானைக் குறித்துத் தவம் செய்து உன்னைப் போன்ற அழகற்ற, தவறில் விருப்பங்கொண்ட குருடனான ஒரு பிள்ளையைப் பெற்று வந்தானே. நீ குருடனாகையால் அரசில் பங்கும் பெற முடியாது. நீயே சிந்தித்துப் பார். பிறரால் பிறந்த குழந்தை அரசுரிமையைப் பெற முடியுமா? உண்மையைப் பார்க்கில் அவ்வரசுரிமையைப் பெற, நாங்கள்தான் தகுந்த உரிமை பெற்றவர்கள்” என்று கேலி செய்தனர்.

முனிவரே! தன் சகோதரர்கள் கூறியதைக் கேட்ட அந்தகன் மிக்க கவலையடைந்தான். பின், நன்கு சிந்தித்துப் பல வகையில் அவர்களைச் சமாதானப்படுத்திவிட்டு, இரவு வந்ததும் மக்கள் நடமாட்டமே இல்லாத ஒரு வனத்திற்குச் சென்றான். அங்கு பல்லாயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் கடுந்தவம் புரிந்தான். அவன் உடல் இளைத்தது. முடிவில், இவ்வுடலைத் தீயில் ஆகுதி ஆக்க நினைத்தான். அப்பொழுது பிரும்மதேவர் அங்கு வந்து தடுத்து, “அசுரனே! வேண்டும் வரம் கேள். இவ்வுலகில் கிடைத்தற்கரிய எந்தப் பொருளைப் பெற நீ விரும்புகிறாயோ, அதை நீ என்னிடமிருந்து பெற்றுக் கொள்” என்று கூற, அவ்வசுரன் மிகவும் வினயத்துடன் அவரை வணங்கித் துதித்து “இறைவா! எந்தக் கொடியவர்கள் எனது அரசுரிமையைப் பிடுங்கிக் கொண்டார்களோ, அவர்கள் அனைவரும் எனது பணியாட்களாக ஆகவேண்டும். குருடனான எனக்கு நல்ல பார்வை கிடைக்க வேண்டும். இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் எனக்குக் கப்பம் கட்ட வேண்டும். தேவர்கள், தைத்யர்கள், கந்தர்வர்கள், யட்சர்கள், நாகர்கள், மனிதர்கள், அசுரர்களின் பகைவரான ஸ்ரீமந்நாராயணர், எல்லாம் வல்லவரான சிவபிரான் ஆகியவர்களாலும், மற்றுமுள்ள எந்தவொரு ஜீவராசியாலும் எனக்கு மரணம் நேரிடக் கூடாது” என்று வேண்டினான்.

அவனது இக்கொடூரமான வரங்களைக் கேட்ட பிரும்மதேவர் சற்றே ஐயம் கொண்டு அவனிடம், “அசுரனே! நீ கேட்டவையனைத்தும் நடக்கும். ஆனால், உன் அழிவிற்கும் ஏதாவது ஒரு வழியை நீயே தேர்ந்தெடுத்துக் கொள். காலனது கைப்பிடியில் அகப்படாத எந்தவொரு ஜீவனும் இதுவரை தோன்றியதுமில்லை; இனி தோன்றப் போவதுமில்லை. உன்னைப் போன்ற நல்லோர்கள் நீண்டதொரு ஆயுளைத் தியாகம் செய்துதான் ஆகவேண்டும். ஆகவே நீயே சிந்தித்துச் செயல்படு” என்றுரைத்தார். பிரும்மதேவர் கூறிய நல்லுரைகளைக் கேட்ட அந்தகன் திரும்பவும் வேண்டலானான்.

அந்தகன் கூறுகிறான்—— “எம்பிரானே! முக்காலங்களிலும் உயர்ந்த—நடுத்தர—கீழ்த்தரமான பெண்கள் தோன்றுதல் நிச்சயம் உண்டு. அவர்களில் இரத்தினம் போன்ற ஓர் உயரிய பெண்மணியே எனது தாயாகட்டும். அவள் நிச்சயம் இம்மானிட உலகினரால் அடையப்படாதவளாகவும், மனோ—வாக்—காயங்களுக்கு எட்டாதவளாகவும்தான் இருப்பாள். அம்மாதிரியான பெண்ணிடம் அரக்க குணத்தால் எப்பொழுது என் மனம் காமனையை அடையுமோ, அப்பொழுது எனக்கு மரணம் நேரிடட்டும்.”

இதைக் கேட்டுப் பிரும்மதேவர் மிகவும் வியந்தார். சிவபிரானை மனதில் நினைந்தார். அவரது அருட்கட்டளையை ஏற்று அந்தகனிடம் கூறலானார்—— “அசுர சிரேஷ்டனே! நீ விரும்பியதெல்லாம் அப்படியே நடக்கும். எழுந்திரு. உன் விருப்பம் நிறைவேறும். வீரர்களுடன் போரிடு.”

முனிவரே! இப்பொழுது அந்தகனது உடலில் நரம்புகளும் எலும்புகளுமே இருந்தது. ஆகவே, அவன் பிரும்மதேவரது திருவடிகளில் வணங்கி, “இறைவனே! இம்மாதிரியான எலும்பும் நரம்புமே மீதமாகவுடைய இவ்வுடல் கொண்டு எவ்வாறு நான் பகைவர்களுடன் போரிட முடியும்? ஆகவே தங்களது திருக்கரங்களால் என்னைத் தீண்டி, இவ்வுடலைத் திறல் மிக்கதாகவும், நிணமும் மாமிசமும் கொண்டதாகவும் செய்ய வேண்டுகிறேன்” என்று வேண்டினான்.

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— மகரிஷியே! அந்தகன் வேண்ட, பிரும்மதேவர் தன் திருக்கரங்களால் அவனைத் தீண்டினார். உடனே அவன் வலிமிக்க உடல் பெற்றான். கண்கள் பார்வையைப் பெற்றன. பிரும்மதேவர் முனிவர்களும் சித்தர்களும் பூசித்துப் போற்றித் துதிக்கத் தன் சத்திய உலகு திரும்பினார். அந்தகாசுரனும் தன் நகரம் சென்றான். வரம் பெற்று வரும் அந்தகனைக் கண்ட பிரகலாதன் முதலிய சிறந்த அசுரர்கள், அவனை வரவேற்று, அசுர அரசை அளித்து, அவனுக்குப் பணியாட்களாக இருக்கத் தலைப்பட்டனர். உடனே, அந்தகன் அசுரர்களை அழைத்துக் கொண்டு விண்ணுலகை வெற்றி கொள்ளச் சென்றான். அப்போரில் தேவர்களை வென்று, இந்திரனைக் கைது செய்தான். பலப்பல போர்கள் செய்து நாகர்கள், சுபர்ணர்கள், அரக்கர்கள், கந்தர்வர்கள், யட்சர்கள், மனிதர்கள் மற்றும் மலையரசர்கள், வனதேவதைகள், சிங்கம் முதலிய நாற்கால் ஜீவன்கள் ஆகிய அனைத்தையும் வெற்றி கொண்டான். ரசாதலம், மண்ணுலகம், விண்ணுலகம் முதலிய இடங்களில் உள்ள அழகே வடிவான பெண்மணிகளை அழைத்துக் கொண்டு மலைச்சாரல்களிலும் நதிக்கரைகளிலும் இன்புற்றான். என்றும் தீயவர்களோடு கூடியிருந்தான். கொழுப்பெடுத்தலைந்த அவனது புத்தி மழுங்கியது. பரலோகத்திலும் ஆன்மாவிற்கான சுகத்தைத் தேடுவதற்கான நற்செயல்களைச் செய்வதை அறவே மறந்தான்.

பெருமனம் படைத்திருந்த அவ்வசுரன் உன்மத்தனானான். தன் புத்திரர்களைக்கூட தவறான வாதங்களால் வென்று, மற்ற அசுரர்களுடன் ஒன்றுசேர்ந்து வேதநெறிகளில் கூறப்பட்டுள்ள நற்செயல்களையெல்லாம் அழித்துத் திரிந்தான். திமிர் பிடித்த அவனோ வேதங்கள், தேவதைகள், அந்தணர்கள், குரு முதலிய சான்றோர்கள் ஆகிய பெரியோர்களை மதிப்பதில்லை. காலன் தன்னருகே நெருங்கிவிட்டதை அறியாத அவன், தன் விருப்பம்போல் வீணே தன் காலத்தைக் கழித்தான். துரியோதனன், வைதஸன், ஹஸ்தி என அவனுக்கு மூன்று அமைச்சர்கள். ஒரு சமயம் அவர்கள் மூவரும் மலைச்சாரலில் ஓர் இடத்தில் ஓர் அழகான பெண்ணைக் கண்டனர். உடனே அவர்கள் வெகுவேகமாக அசுரப் பேரரசனான அந்தகனிடம் சென்று மகிழ்ச்சியோடு தாங்கள் கண்டதை வர்ணித்தனர்.

மந்திரிகள் கூறுகிறார்கள்—— “அசுர மன்னவா! இங்கு மலையிலுள்ள ஒரு குகையில் ஒரு முனிவரைக் கண்டோம். தியானத்தில் இருந்ததால் அவரது கண்கள் மூடியிருந்தன. அவர் மிகவும் அழகானவர். அவரது தலையில் சந்திரன் பாதி கலையுடன் தன் ஒளியைப் பரப்பிக் கொண்டிருந்தான்; அரையில் யானைத்தோல்; உடலெங்கும் சர்ப்பங்கள் ஊர்ந்து வந்தன; என்பு மாலைகளே அவரது உயர்ந்த ஆபரணங்கள்; ஒரு பெரிய வில்லும் பாணமும் அம்புறாத்தூணியும் தரித்திருந்தார்; நான்கு திருக்கரங்களில் அக்கமாலை, கத்தி, முத்தலைச்சூலம், மழு ஏந்தியிருந்தார்; நீண்ட சடைகள்; வெளுத்த திருமேனி; திருமேனி முழுவதும் திருநீறு. மேனியின் ஒளி நாற்றிசைகளிலும் பரவியிருந்தது. இவ்வாறு அந்தத் தவசியின் மேனி மிகவும் அழகாக இருந்தது.

இவருக்குச் சற்றுத் தொலைவில் நாங்கள் மற்றொரு புருஷனையும் கண்டோம். அவன் கோரமான ஒரு குரங்கு போலிருந்தான்; முகம் மிகவும் பயங்கரமாக இருந்தது; அனைத்து ஆயுதங்களையும் தாங்கியிருந்தான். அவனது கைகள் மிகவும் சொரசொரப்பாக இருந்தன. அவன் அத்தவசியைக் காத்து வந்தான். அவனது அருகில் ஒரு வெளுத்த கிழட்டு எருது நின்றிருந்தது. அத்தவசியின் அள்ளைப்புறம் அனைத்து இலக்கணங்களும் பொருந்திய ஓர் அழகிய பெண் நின்றிருந்தாள். இந்நிலவுலகிற்கு அவள் ஒரு இரத்தினம். அவளது அழகு சொல்லிற்கடங்காதது; இளமை ததும்புவதால் மனதை மயங்கச் செய்வது; பவளம், முத்து, மணிகள், பொன், இரத்தினங்கள் மற்றும் உயர்ந்த ஆடைகளால் அழகுற விளங்கினாள்; கழுத்தில் அழகான மாலைகள். சொல்வதற்கென்ன உள்ளது? இவளைக் கண்ட கண்களே பயனுடையன. இவ்வுலகின் பிற பொருள்களைக் காண்பதால் யாது பயன்? அவ்வழகிய பெண் புண்ணியமே வடிவெடுத்த முனீசுவரரான மகேசனது அன்பு மனைவி. அசுர வேந்தே! தாங்களோ உத்தம இரத்தினங்களையே அனுபவிப்பவர். ஆகவே, அவளை இங்கு அழைத்து வரச்செய்யுங்கள். அவளைத் தாங்களும்தான் பார்க்க வேண்டும்.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! மந்திரிகள் கூறியதைக் கேட்ட அந்தகன் காமவயப்பட்டான்; உடல் நடுங்கியது. உடனே துரியோதனன் முதலிய மந்திரிகளை அம்முனிவரிடம் அனுப்பினான். மந்திரிகளும் அங்கு சென்று முனிவரை வணங்கி, அந்தகனது செய்தியைக் கூறினர். சிவபிரான் கூறிய உத்தரத்தையும் (மறுமொழியையும்) திரும்பி வந்து அந்தகனிடம் கூறினர்.

மந்திரிகள் கூறுகிறார்கள்—— “மன்னவா! தாங்களோ அனைத்து தைத்யர்கட்கும் தலைவர். இருந்தும் பெருந்திறல் படைத்தவரும், இவ்வுலகங்களையெல்லாம் ஒரு துரும்பென மதிப்பவருமான அந்தத் தவசி சற்றே சிரித்தவண்ணம் கூறியதென்ன தெரியுமா? ‘அவ்வசுரனது வீரமும் தைரியமும் நிலையற்றது. அவன் ஒரு கஞ்சன்; உணர்வற்றவன்; தீயவன்; நன்றி மறந்தவன்; பாவமே செய்பவன்; சூரியனது மகனான யமனைப் பற்றிய பயமே இல்லையோ அவனுக்கு? நான் யார்? வானரம் போன்ற முகம் கொண்ட அவன் யார்? எனது பயங்கரமான ஆயுதமென்ன? அவனது பயங்கொள்ளித்தனம் எங்கே? யமனும் பயங்கொள்ளும்படியான எனது போர் முறை எங்கு? கோழையான அவ்வசுரனது கிழட்டுத்தனத்தால் நடுங்கும் உடலெங்கே? எனது திருமேனியென்ன? துர்பாக்கியவானான அவனெங்கே? அவனது சேனைகளும் போதுமானதல்ல. இன்னும் அவனுக்குத் திறல் இருக்குமானால் போர் செய்து அவன் திறலைக் காட்டட்டும். அவனைப் போன்ற பாவிகளை அழித்தொழிக்க, வஜ்ரப்படை போன்ற சஸ்திரம் என்னிடம் உள்ளது. அவனது உடலோ தாமரை போன்று மென்மையானது. இனி சிந்தனை செய்து எது விருப்பமோ, அதைச் செய்யுங்கள்’ என்று அந்தத் தவசி கூறினார்.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! மந்திரிகள் சொல்லைக் கேட்டு தாயான பார்வதீதேவி மேல் மோகங்கொண்டு காதலில் கண் குருடான அவ்வசுரன், பெருஞ்சேனையோடு அங்கு சென்று நந்தியுடன் போரிட்டான். பெரும் போர். அதில் எங்கும் குருதி வெள்ளம்; நிணச்சேறு; மஜ்ஜையும் மாமிசமும் வழுக்கின; தலையற்ற முண்டங்கள் கூத்தாடின; பச்சைக்கறி உண்ணும் பிராணிகள் நாற்புறமும் சுற்றித் திரிந்தன. அதனால், போர்க்களமே பயங்கரமாக இருந்தது. சிறிது போழ்தில் அவ்வந்தகன் அங்கு ஓடிவந்து நின்றான். பினாகபாணியான இறைவன், தக்ஷன் மகளான சதீதேவிக்கு ஆறுதல் கூறித் தைரியப்படுத்தி, “அன்பே! முன்பு நான் எந்தவொரு கடினமான பாசுபத விரதத்தைச் செய்தோனோ, எதில் உன் நிமித்தமாகப் பல சேனைகள் அழிந்தனவோ, அதுவே இப்பொழுது ஒரு தடையாக வந்துள்ளது. தேவி! இறப்பு என்கிற இயல்பையுடைய பிராணிகளால் இறப்பற்ற தேவர்கள் மேல் எந்தப் படையெடுப்பு நிகழ்ந்ததோ, அது புண்ணியங்களை அழிக்க வந்த ஏதோவொரு கிரகம் தோன்றியுள்ளது போலத்தான். ஆகவே நான் திரும்பவும் மக்கள் நடமாட்டமற்ற ஒரு வனத்திற்குச் சென்று, அந்த சிறந்த விரதத்திற்கான தீக்ஷையை ஏற்கப் போகிறேன். அக்கடினமான விரதத்தைப் பூர்த்தி செய்வேன். நீ, உன் வருத்தத்தையும் பயத்தையும் உதறித் தள்ளிவிடு” என்றருளினார்.

முனிவரே! இவ்வாறு கூறிய இறைவன், தனது கொம்பு வாத்தியத்தை முழக்கிக் கொண்டு புண்ணியமான ஓர் அடர்ந்த வனத்தை அடைந்தார். அங்கு ஓராயிரம் ஆண்டுகள் அவ்விரதத்தை மேற்கொண்டார். இதைக் கடைப்பிடிப்பது தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் கூட முடியாதது. அவர்களது திறலுக்கு அப்பாற்பட்டது. ஒழுக்கத்தின் தலையான கற்பரசி பார்வதீதேவியும் மந்தரமலையிலிருந்து கொண்டே சிவபிரானது வருகையை எதிர்நோக்கியிருந்தாள். தம் புத்திரர்களைப் போன்ற வீரர்கள் என்னதான் தன்னைக் காத்து நின்றாலும், அக்குகையில் தனிமையில் இருப்பதால் அவள் சற்றே பயந்திருந்தாள். அதனால் பெருந்துக்கமடைந்தாள். இதற்கிடையில் வரம் பெற்றதால் திமிரெடுத்திருந்த அந்த அந்தகன் — எவனது தைரியம் காமதேவனது அம்புகளால் சின்னாபின்னமாகியுள்ளதோ அவன் — தனது முக்கியமான சேனைத்தலைவர்களுடன் அக்குகைக்கு வந்தான். வந்தவன் அங்குள்ள சிவகணங்களோடு போர் புரியலானான்.

வீரர்கள் உணவையோ, தாகத்திற்கு நீரையோ, தூக்கத்தையோ கூட நினைத்ததில்லை. போர் தொடர்ந்து இரவு பகலாக ஐந்நூற்று ஐந்து நாட்கள் நடந்தன. முடிவில் அசுரர்களது படைக்கலங்களால் நந்திகேசருடைய உடல் காயமுற்றது. அதனால் அவர் குகையின் வாயிலிலேயே வீழ்ந்து மூர்ச்சித்தார். உடனே குகையின் அனைத்து வாயில்களும் திறக்க முடியாதபடி மூடிக் கொண்டன. அசுரர்கள் இரண்டு நாழிகையிலேயே தங்கள் அஸ்திரங்களால் வீரர்களைக் கவிழ்த்துக் கொண்டனர். உடனே பார்வதீபிராட்டி ஸ்ரீஹரியையும் பிரும்மாவையும் நினைத்தாள். உடனே பிராம்மி, நாராயணீ, ஐந்திரி, வைசுவாநரீ, யாம்யா, நைருருதி, வாருணீ, வாயவீ, கௌபேரீ, யக்ஷேசுவரீ, காருடீ முதலிய தேவிகளின் உருவத்தில் தேவர்கள், யட்சர்கள், சித்தர்கள், குஹ்யகர்கள் முதலிய எல்லோரும் அஸ்திர—சஸ்திரங்களுடன் தங்கள் தங்கள் வாகனத்திலேறிக் கொண்டு பார்வதியிடம் வந்து அசுரர்களுடன் போரிடலானார்கள். சில நிமிடங்களில் சிவபிரானும் அங்கு வந்து சேர்ந்தார். சுக்ராசார்யார் சஞ்ஜீவனீ வித்தை மூலம் அசுரர்களைப் பிழைக்கச் செய்வதைக் கண்ட சிவனார் சுக்ரனை விழுங்கிவிட்டார். இதனால் தைத்யர்கள் பலமிழந்தனர்.

வியாசரே! அந்தகன் பெருவீரன்; பராக்கிரமன்; முப்புரமெரித்த சிவனாரை ஒத்த புத்திமான். நூற்றுக்கணக்கான வரங்கள் பெற்றதால் அவன் மதமேறி நிற்கிறான். பற்பல அஸ்திர—சஸ்திரங்களால் பலவாறாக காயங்கள் பட்டிருந்தாலும் சிவபிரானை வெற்றிகொள்ள வேறொரு மாயையை ஏற்கலானான். ஊழித்தீ போன்ற திருமேனி கொண்ட இறைவர் (முப்புரங்களையும் எரித்தவர்) தனது முத்தலைச்சூலத்தால் அவனது தலையைக் கொய்தார். தரையில் விழுந்த அவனது குருதித்துளிகளிலிருந்து கூட்டங்கூட்டமாக அந்தகாசுரர்கள் தோன்றி, அப்போர் முனையையே சூழ்ந்தனர். விகார முகங்கொண்ட பயங்கரமான அந்த அசுரர்கள் அந்தகனைப் போன்ற பலம் கொண்டவர்கள். சிவபிரானால் கொல்லப்பட்ட அசுர சேனைகளின் உஷ்ணமான குருதிச் சொட்டுகளிலிருந்து புதியதாகவொரு படைவீரர்கள் தோன்றத் தொடங்கி, கொடிகள் போலப் பரந்துள்ள பலப்பல கைகளால் சூழ்வது கண்டு சினந்த ஸ்ரீஹரி யோகச்சக்தியினால் வெல்லற்கரிய ஒரு பெண் வடிவமேற்றார்.

அப்பெண் வடிவம் சிவபிரானது காதிலிருந்து தோன்றியது. அவள் முகமோ விகாரமாக இருந்தது. உடலோ உக்கிரமாக, கோரமாக, வெறும் எலும்புகூடாக இருந்தது. அப்பெண் போர்க்களத்தில் தன் இரு கால்களையும் ஊன்றியபோது தேவர்கள் அவளைத் துதித்தனர். ஸ்ரீஹரி, அவளைத் தூண்டவே அவள் பசித்தீயால் போர்முனையிலுள்ள தைத்யர்களையும் பொங்கி வரும் சூடான குருதியையும் பருகியதால் குருதியிலிருந்து அரக்கர்கள் தோன்றுவது தடைப்பட்டது. இதனால் அந்தகன் ஒருவனே மீதமிருந்தான். அவனது உடம்பில் குருதி சுண்டினாலும், அசுர குலத்திற்கேற்ற தன் க்ஷத்திரிய தர்மத்தை நினைத்துப் பகவானுடன் போரிட்டான். வஜ்ரம் போன்ற தன் முழந்தாள்களாலும் கால்களாலும் நகங்களாலும் முகம்—புஜங்கள்—தலையினாலும் மோதிப் போரிட்டான்.

பின் பூதநாதரான சிவனார் அவனது இதயத்தைப் பிளந்து வதைத்துத் தன் முத்தலைச் சூலத்தினால் குத்தி ஒரு கட்டையைப்போல் உயரத் தூக்கினார். சிதிலமான அவனது உடல் கீழே தொங்கியது. சூரிய வெப்பம் அவனது உடலை உலர்த்தியது. காற்றினால் சிதறடிக்கப்பட்ட மேகங்கள் உலக்கையளவாக வருஷித்து, அவனது உடலை நனைத்தது. பனிக்கட்டிகள் போல் குளிர்ந்த சந்திரகிரணங்கள் அவ்வுடலைச் சின்னாபின்னமாக்கியது. இருந்தும் அவனது ஆவி பிரியவில்லை. அதனால் அவன் சிவபிரானை விசேஷமாகத் துதித்தான். இதனால், கருணை கொண்ட சிவபிரான் மகிழ்ந்து அவனை அன்போடு தன் கணங்கட்குத் தலைவனாக்கினார். போர் முடிந்த நிலையில் லோகபாலர்களான இந்திரன் முதலானவர்கள் கருத்துச்செறிவு கொண்ட துதிகளால் இறைவனைத் துதித்துப் பூஜித்தனர். ஸ்ரீவிஷ்ணு, பிரும்மா முதலிய தேவர்களும் சிரம் தாழ்த்தி வணங்கித் துதித்தனர். ‘போற்றி போற்றி’ என ஜயகோஷம் செய்தனர். சிவனார் மகிழ்ந்து அவர்களையும் அழைத்துக் கொண்டு மந்தரமலையின் குகைக்குச் சென்றார். அங்கு தேவர்களுக்குப் பலப்பல பரிசளித்து அனுப்பிவிட்டு ஸ்ரீபார்வதீதேவியுடன் களித்திருந்தார்.

அத்தியாயம் : நாற்பத்தேழும் நாற்பத்தெட்டும்

சிவபிரானால் விழுங்கப்பட்ட சுக்ரர் வெளியே வந்து அவரைத் துதித்தல்

வியாசர் கேட்கிறார்—— பேரறிஞரே! ஸநத்குமாரரே! அந்தகனோடு நடந்த பெரும் போரில் சிவபெருமான் சுக்ராசார்யரை விழுங்கினார் என்று முன்பு நீங்கள் சுருக்கமாகக் கூறினீர்கள். இப்பொழுது அதை விவரமாகக் கேட்க விரும்புகிறேன். சிவபெருமானது திருவயிற்றிற்குள் சென்ற சுக்ரர் என்ன செய்தார்? சிவனாரது வயிற்றிலுள்ள ஜடராக்னி அவரை எரிக்கவில்லையா? பிருகு மகரிஷியின் புதல்வரான சுக்ரர் ஊழிக்காலத் தீப்போல மிகவும் உக்ரமானவராயிற்றே. அவர் சிவனாரது திருவுதரத்திலிருந்து எவ்வாறு வெளி வந்தார்? அவர் எத்தனை காலம் சிவனை ஆராதித்தார்? மரணத்தை வெற்றி கொள்ளும் உயர்ந்த வித்தை எவ்வாறு பெறப்பட்டது? அந்த வித்தை எது? அதனால் மரணபயத்தைப் போக்கலாம் என்கிறார்களே! தேவதேவரான ஸ்ரீசிவனாரது சூலத்தால் சின்னாபின்னமாக்கப்பட்ட அந்தகனுக்குச் சிவகணத்தலைவன் பதவி எவ்வாறு கிடைத்தது? எனக்கோ சிவலீலைகளைப் பற்றிக் கேட்க மனம் மிகவும் அலைகிறது. ஆகவே தாங்கள் என்மேல் கருணை கொண்டு அந்த முழு விருத்தாந்தத்தையும் விளக்கமாகக் கூறவேண்டும்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— ஒப்பற்ற தேஜஸ் படைத்த வியாசர் இவ்வாறு கேட்கவே ஸநத்குமாரர் சிவனாரை மனதில் உன்னிக் கூறலானார்.

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! சிவனாரது பிரமத கணங்கள் வெற்றிப்பாதையில் சென்று கொண்டிருந்தபோது, அந்தகன் பயந்து போய் சுக்ராசார்யாரைச் சரணடைந்தான். கிடுகிடுத்த அவன் ‘ம்ருதஸஞ்ஜீவினீ’ வித்தை மூலம் இறந்த அசுரர்களைப் பிழைப்பிக்க வேண்டினான். சரணடைந்தவனைக் காக்க வேண்டிய அறநெறிகளை நினைத்த சுக்ரர் போர்க்களம் சென்று, ஸஞ்ஜீவினீ வித்யைக்குக் கடவுளான சிவபிரானை நினைத்து இறந்துவிட்ட ஒவ்வொரு அசுரன் மேலும் அவ்வித்யையைப் பிரயோகிக்கலானார். இதனால், இறந்த அசுரர்கள் உறங்கி விழித்தவர்போல சடக்கென எழுந்தனர். முழு கவனத்துடன் அத்யயனம் செய்யப்பட்ட வேதம், போர்க்களத்தில் எழுந்த மேகம், சிரத்தையோடு அந்தணர்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட தானம் ஆகியன ஆபத்து வந்துற்றபோது எவ்வாறு முன் வந்து காத்து நிற்குமோ, அவ்வாறு ஸஞ்ஜீவனீ வித்தையால் பிழைத்த அசுரர்கள் கைகளில் ஆயுதங்களுடன் எழுந்திருந்தனர். இவ்வாறு பிழைத்த அசுரர்கள் பீடிக்கத் துன்புற்ற சிவகணங்கள் சிவபிரானிடம் சென்று முறையிட்டனர். சிவபிரானோ நந்தியிடம், “நந்தியே! நீ உடனே சென்று பருந்து கோழிக்குஞ்சைப் பற்றியெடுத்து வருவது போல, அசுரர்களின் நடுவிலிருக்கும் அந்தணரான சுக்ரனைத் தூக்கி வா” என்று கட்டளையிட்டார்.

மகரிஷியே! நந்திக்கொடியுடைய சிவபிரான் இவ்வாறு கட்டளையிடவே நந்தியெம்பெருமான் பெருங்காளையென கர்ஜனை செய்து கொண்டு அசுரச் சேனையுட்புகுந்து நடுவிலிருக்கும் சுக்ரரை அண்டபேரண்டப் பறவை யானையைத் தூக்கி வருவதுபோல் சிவனாரிடம் தூக்கி வந்தார். அப்பொழுது கைகளில் பாசம், கத்தி, மலைகள், மரங்கள் ஆகியன ஏந்தி சுக்ரரைக் காத்து வந்த அனைத்து அசுரர்களையும் அலைக்கழித்துத் தூக்கி வந்தார். அப்பொழுது சுக்ரரது மேலாடையும் ஆபரணங்களும் நழுவி விழுந்தன; தலை கேசம் விரிந்து தொங்கியது. இதைக் கண்ட அந்தகன், சுக்ரரை விடுவிக்க நந்தி மேல் பாசம், வஜ்ரம், சூலம் முதலிய படைக்கலங்களை மாரியெனப் பொழிந்தான். நந்தியெம்பெருமான் அவற்றையெல்லாம் தன் முகத்தில் தோன்றிய தீயால் சாம்பராக்கினார். பகைவரைக் அலைக்கழித்துச் சிவனாரிடம் சுக்ரரைக் கொணர்ந்து நிறுத்தி, “இறைவா! இதோ சுக்ராசாரி” என்று கூறினார். மனதூய்மை கொண்ட அடியவன் தந்தருளும் உபகாரத்தை ஏற்பதுபோல் சிவனார் சுக்ரரைப் பழம் விழுங்குவது போல் விழுங்கினார். இதைக் கண்ட அசுரர்கள் ‘ஆ’, ‘ஆ’ என்று அலறினர்.

வியாசரே! இறைவன் சுக்ரரை விழுங்கியதும் அசுரர்களுக்கு வெற்றி பெறும் ஆசை நழுவியது. அவர்களது நிலை துதிக்கை இழந்த யானை, கொம்புகள் இழந்த எருது, தலையற்ற உடல், கற்ற வேதத்தை மறந்த அந்தணன், முயற்சியை விடுத்த சோம்பேறி, பாக்கியமற்றவனது முயற்சி, கணவனையிழந்த பெண், கூர்மையற்ற பாணம், புண்ணியம் அழிந்தவனுடைய ஆயுள் (வாழ்நாள்), விரத ஒழுக்கங்களற்ற வேத அத்யயனம், உரிய முறையில் செய்யப்படாததால் பயனளிக்காத நற்கர்மங்கள், வீரமற்ற க்ஷத்திரியன், சத்தியமற்ற அறநெறிச் செயல்கள் ஆகியன போல் வருந்தத்தக்கதாக ஆகியது; உற்சாகமும் அழிந்தது. அப்பொழுதும் அந்தகன் தனது வீரர்களை உற்சாகப்படுத்தி, “வீரர்களே! போர்க்களத்தை விட்டு ஓடி ஒளிபவர்களின் புகழ் ‘அவமானம்’ என்னும் கருமையால் அழுக்கடைகிறது. இகபர உலகங்களில் அவர்களுக்கு இன்பமேயில்லை. மறுபிறவி என்னும் அழுக்கைப் போக்கிக் கொள்ள நினைக்கும் வீரனுக்குப் போர்க்களம் என்னும் புண்ணிய நீரில் நீராடுவதேயன்றி, மற்ற தீர்த்தங்களில் நீராடுவதால் யாது பயன்? தானமோ, தவமோ எதற்கு? அதாவது புண்ணியத்தலங்களில் நீராடி, தானம், தவம் செய்வதால் பெறும் பெரும் பயனை உயிரைத் துரும்பென மதித்துப் போர்க்களத்தில் போரிட்டு மாய்வதாலேயே பெறலாகுமே” என்று கூறி மேலும் உற்சாகப்படுத்தினான்.

அசுரவேந்தன் கூறியதைக் கேட்டுச் சீறியெழுந்த அசுரர்களும் தானவர்களும் போர் முரசு கொட்டிப் போர்க்களத்தில் பிரமத கணங்கள் மேல் பாய்ந்தனர். பலப்பல போர்க்கருவிகள் கொண்டு ஒருவருக்கொருவர் மோதினர். அதுவொரு பெரும் போர். இதற்கிடையில் விநாயகர், கந்தவேள், நந்தி, சோமநந்தி, வீரனான நைகமேயன், பெருவலி படைத்த விசாகன் முதலிய உக்கிரமான கணநாயகர்கள், முத்தலைச்சூலம், சக்தி முதலிய ஆயுதங்களாலும் பாணங்களாலும் அந்தகனது சேனைகளை அலைக்கழித்து, அந்தகனுக்கும் கண்மண் தெரியாதவாறு போரிட்டனர். அப்பொழுது இரு சேனைகளிலும் பெருங்கூக்குரல் எழுந்தது. இப்பேரிரைச்சலைக் கேட்டு சிவபிரானது திருவுதரத்திலிருக்கும் சுக்ராசார்யார் வெளியேற வழியின்றித் தவிக்கும் பெருங்காற்று போலச் சுற்றிச் சுற்றி வந்து, அவரது திருவுதரத்தில் அதல—விதல—சுதல—தலாதல—தராதல—ரஸாதல—பாதாளாதி ஏழு உலகங்களையும், பிரும்மதேவர், நாராயணர், இந்திரன், ஆதித்தியர்கள், அப்சரசுகள் ஆகியோர்களின் விசித்திரமான உலகங்களையும், பிரமத கணங்களுக்கும் அசுரர்களுக்குமிடையே நடக்கும் பெரும் போரையும் கண்டார்.

இவ்வாறு அவர் நூறு வருட காலம் சிவனாரது திருவுதரத்தில் சுற்றி வந்தார். ஆனால், தீயவனது கண்களுக்கு நல்லோரது நற்செயல்கள் காணப்பெறாததுபோல் அவருக்கு வெளியேறுவதற்கான வழி புலப்படவில்லை. அப்பொழுது சுக்ரர் சிவயோகத்தையேற்று ஒரு மந்திரத்தை ஜபித்தார். இம்மந்திரத்தின் மகிமையால் அவர் பகவானது வயிறான கூட்டிலிருந்து அவரது ஆண்குறி வழியாக சுக்லரூபமாக (விந்துவாக) வெளி வந்தார். உடனே, சிவபிரானை வணங்கித் துதிக்க, பார்வதீபிராட்டி அவரையும் தன் குழந்தைபோல ஏற்றாள். பிறருக்குத் தடை செய்வதிலிருந்தும் தடுத்துத் தடையற்றவராகச் செய்தாள். கருணைக்கடலான சிவனார், பிருகுவின் புதல்வனான சுக்ரன், தன் வீர்ய வழியில் வெளி வந்தது கண்டு புன்னகைத்தவண்ணம், “பிருகுவின் புதல்வனே! நீ, எனது லிங்க வழியில் சுக்லம் போல வெளி வந்ததால், இனி நீ ‘சுக்ரன்’ என்றழைக்கப்படுவாய். நீயும் என் புத்திரனாகிவிட்டாய்” என்றருளினார்.

வியாசரே! தேவதேவனான சிவனார் இவ்வாறு கூறவே பகலவனை ஒத்த ஒளி படைத்த சுக்ரர் திரும்பவும் சிவனாரை வணங்கித் துதிக்கலானார்.

சுக்ரர் செய்த துதி—— “இறைவா! தங்களது தலை, திருவடிகள், கண்கள், கைகள், தோள்களெல்லாம் எண்ணற்றவை. திருமேனிகளோ எண்ணிலடங்கா. இவ்வாறு உள்ள தங்களை நான் தலைவணங்கி என்னவென்று துதிப்பது? எண்ணிலடங்கா திருமேனி கொண்ட உங்களை அஷ்டமூர்த்தி என்றழைக்கின்றனரே. தேவாசுரர்களின் விருப்பங்களையெல்லாம் நிறைவுறச் செய்பவராகிலும், தவறாகப் பார்ப்பவர்களை அழிக்கவும் செய்கிறீர்கள். இவ்வாறு கொண்டாடப்படும் தங்களை நான் எவ்வாறு துதிப்பதோ! அறியேனே.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! இவ்வாறு துதித்த சுக்ரர் சிவனாரது கட்டளையை ஏற்றுத் திரும்பவும் தானவர்களின் படையோடு சேர்ந்தார். சந்திரன் மேகங்களின் நடுவே உலா வருவது போன்றிருந்தது அக்காட்சி. சிவனார் போர்க்களத்தில் சுக்ரரை எவ்வாறு விழுங்கினார்? என்பதைக் கூறினேன். இனி, சிவனாரது திருவுதரத்தில் இருக்கும்போது, சுக்ரன் எந்த மந்திரத்தை ஜபித்தாரோ அதைக் கூறுகிறேன், கேள்.”

அத்தியாயம் : நாற்பத்தொன்பது

சுக்ரர் ஜபித்த மிருத்யுஞ்ஜய மந்திரம்; அந்தகன் துதித்த (108) போற்றித் திருநாமங்கள்

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— வியாசரே! சிவபிரானது திருவுதரத்திலிருந்தபோது சுக்ராசார்யார் ஜபித்த மந்திரத்தைக் கூறுகிறேன், கேள்——

“ஓம் நமஸ்தே தே3வேஶாய, ஸுராஸுரநமஸ்க்ரு॒தாய, பூ4தப4வ்யமஹாதே3வாய, ஹரிதபிங்க3லலோசநாய, ப3லாய, பு3த்3தி4ரூபிணே, வையாக்4ரவஸநச்ச2தா3ய, ஆரணேயாய, த்ரைலோக்யப்ரப4வே, ஈஶ்வராய, ஹராய, ஹரிநேத்ராய, யுகா3ந்தகரணாய, அநலாய, க3ணேஶாய, லோகபாலாய, மஹாபு4ஜாய, மஹாஹஸ்தாய, ஶூலிநே, மஹாத3ம்ஷ்ட்ரிணே, காலாய, மஹேஶ்வராய, அவ்யயாய, காலரூபிணே, நீலக்3ரீவாய, மஹோத3ராய, க3ணாத்4யக்ஷாய, ஸர்வாத்மநே, ஸர்வபா4வநாய, ஸர்வகா3ய, ம்ரு॒த்யுஹந்த்ரே, பாரியாத்ரஸுவ்ரதாய, ப்3ரஹ்மசாரிணே, வேதா3ந்தகா3ய, தபோऽந்தகா3ய, பஶுபதயே, வ்யங்கா3ய, ஶூலபாணயே, வ்ரு॒ஷகேதவே, ஹரயே, ஜடிநே, ஶிக2ண்டி3நே, லகுடிநே, மஹாயஶஸே, பூ4தேஶ்வராய, கு3ஹாவாஸிநே, வீணாபணவதாலவதே, அமராய, த3ர்ஶநீயாய, பா3லஸூர்யநிபா4ய, ஶ்மஶாநவாஸிநே, ப4க3வதே, உமாபதயே, அரிந்த3மாய, ப4க3ஸ்யாக்ஷிபாதிநே, பூஷ்ணோ த3ஶநநாஶநாய, க்ரூரகர்தகாய, பாஶஹஸ்தாய, ப்ரலயகாலாய, உல்காமுகா2ய, அக்3நிகேதவே, முநயே, தீ3ப்தாய, விஶாம்பதயே, உந்நயதே, ஜநகாய, சதுர்த2காய, லோகஸத்தமாய, வாமதே3வாய, வாக்3தா3க்ஷிண்யாய, வாமதோ பி4க்ஷவே பி4க்ஷுரூபிணே, ஜடிநே, ஸ்வயம் ஜடிலாய, ஶக்ரஹஸ்தப்ரதிஸ்தம்ப4காய, வஸூநாம் ஸ்தம்ப4காய, க்ரதவே, க்ரதுகராய, காலாய, மேதா4விநே, மது4கராய, சலாய, வாநஸ்பத்யாய, வாஜஸநேதிஸமாஶ்ரமபூஜிதாய, ஜக3த்3தா4த்ரே, ஜக3த்கர்த்ரே, புருஷாய, ஶாஶ்வதாய, த்4ருவாய, த4ர்மாத்4யக்ஷாய, த்ரிவர்த்மநே, பூ4தபா4வநாய, த்ரிநேத்ராய, ப3ஹுரூபாய, ஸூர்யாயுதஸமப்ரபா4ய, தே3வாய, ஸர்வதூர்யநிநாதி3நே, ஸர்வபா3தா4விமோசநாய, ப3ந்த4நாய, ஸர்வதா4ரிணே, த4ர்மோத்தமாய, புஷ்பத3ந்தாய, அவிபா4கா3ய, முகா2ய, ஸர்வஹராய, ஹிரண்யஶ்ரவஸே, த்3வாரிணே, பீ4மாய, பீ4மபராக்ரமாய, ஓம் நமோ நம: ॥”

(இதன் பொருள்——) “இறைவனே! உனக்கு வணக்கம். அனைத்து தேவதைகளுக்கும் தலைவரே; சுரர்களும் அசுரர்களும் தொழும் கடவுளே; இறந்த—நிகழ்—வருங்காலமெனும் முக்காலங்களுக்கும் ஒரே கடவுளே; பச்சை, மஞ்சள் நிறமுள்ள கண்களை உடையவரே; பெருவலி படைத்தவரே; புத்திரூபமாக உள்ளவரே; புலித்தோல் ஆடையணிந்தவரே; அருட்பெருஞ்சோதியானவரே; மூவுலகங்களையும் தோற்றுவித்த தோன்றலே; சர்வ வல்லமை பொருந்தியவரே; பாவங்களை அழிப்பவரே; ஸ்ரீமந்நாராயணனது கமலக்கண்ணை வாங்கிக் கொண்டு, அவருக்கு சுதர்சன சக்கரத்தை அளித்துக் ‘கமலக்கண்ணன்’ என்ற பெயரை அளித்தவரே; யுகங்களின் முடிவைச் செய்பவரே; அக்னியையும் தன் எண்மூர்த்திகளில் ஒன்றாகக் கொண்டவரே; (அல்லது) பக்தர்களுக்கு வரம் கொடுத்துப் போதுமென்ற நிறைவு கொள்ளாதவரே; சிவகணங்களின் தலைவரே; எண்டிசை பாலகர்களது திருவுருவில் கரந்துறைபவரே; பெருந்தோள்களை உடையவரே; பெருந்திருக்கரங்களை உடையவரே; முத்தலைச்சூலம் ஏந்தியவரே; பெரும் தித்திப்பற்களை உடையவரே; காலனின் சொரூபரே; (அல்லது) நிமிடம், த்ருடி முதலிய கால வடிவாக இருப்பவரே; மகாதேவரே; அழிவற்றவரே; ஊழிக்காலமாக இருப்பவரே; திருநீலகண்டரே (ஆலகால விஷமுண்டதால் கண்டங்கருத்தவரே);

கோடிக்கணக்கான அண்டங்களையும் தன் வயிற்றில் கொண்டவராதலால் பெருவயிற்றரே; கணங்களுக்குத் தலைவரே; அகிலமாகவும் ஆனவரே; அனைத்தையும் படைத்தவரே; எங்கும் நீக்கமற நிறைந்தவரே; யமனைக் கொன்றவரே; ‘பாரியாத்ரம்’ என்கிற மந்திராசலத்தில் உயர்ந்த பாசுபத விரதத்தைச் செய்தவரே; புலனடக்கம் கொண்டு பிரும்மசாரி விரதத்தை அனுஷ்டிப்பவரே; வேதங்களின் முடிந்த முடிவான உபநிடதங்களால் அறியப்படுபவரே; தவத்தின் முடிவை எட்டியவரே; பசுக்களான ஜீவர்களுக்குத் தலைவரே; தனிப்பெரும் அழகு படைத்த திருமேனி உடையவரே; முத்தலைச்சூலம் ஏந்தியவரே; எருதுக்கொடியோனே; பாவங்களைக் களைபவரே; சடை தரித்தவரே; எவராலும் ஒதுக்கித் தள்ள இயலாத அளவற்ற ஐசுவரியமான பரமதேஜசைத் தன் சடையாகக் கொண்டவரே; காலதண்டத்தைக் கையிலேந்தியவரே; வேதங்கள் போற்றும் பெருமை உடையவரே; பூதங்களான ஜீவராசிகளுக்குத் தலைவரே;

(அல்லது) ஐம்பெரும் பூதங்கட்கும் தலைவரே; இதயகுகையில் வசிப்பவரே; வீணைக்கேற்ப பணவ வாத்தியத்தை இசைப்பவரே; மரணமற்ற பெருவாழ்வு தருபவரே; காணக் கண் கோடி போதா அழகரே; இளஞ்சூரியனை ஒத்த ஒளி படைத்த திருமேனி உடையவரே; இடுகாட்டில் வாழ்பவரே; அறுவகையான செல்வங்களை உடையதால் பகவான் என்றழைக்கப்படுபவரே; உமையொருபாகரே; பகை வெல்பவரே; பகனது கண்களைப் பிடுங்கியவரே; பூஷாவின் பற்களைப் பிடுங்கியவரே; தீயோர்களை அழிப்பவரே; பாசமேந்தியவரே; ஊழிக்காலத்தில் அனைத்தையும் அழித்திடும் கால சொரூபியே; நெற்றிக்கண்ணை உடையவரே; அக்னி போன்று ஒளிவீசும் கொடியுடையவரே; முனிவர்கள் போற்றும் மனனசீலரே; தன்னொளியால் சூரியன் முதலிய ஒளிர்வனவற்றை ஒளிரச் செய்பவரே; அனைத்து ஜீவராசிகளையும் படைத்தருளும் பிரஜாபதியே; அடியார்களை இந்தச் சம்சாரக்கடலினின்றும் கரையேற்றுவிப்பவரே; ஜீவராசிகளைப் படைப்பவரே; முடிந்த முடிவானவரே; அகில உலகங்களிலும் தன்னொத்தாரோ, மிக்காரோ இல்லாதவரே;

யஜுர்வேத ரூபமான வாமதேவம் என்கிற முகத்தை உடையவரே; சிறந்த வாக் வன்மை பெற்றவரே; கௌள மார்க்கம், வாம மார்க்கம் என்கிற தந்திர சாஸ்திர வழியில் வாம மார்க்கத்தில் பிக்ஷுரூபம் தரித்தவரே; தாருகா வன மகரிஷிகளின் செருக்கையடக்க வாம வழியை ஏற்றவரே; தன்னடியார்கள் வேண்டுகோளுக்கேற்ப பிச்சைக்கார வேடத்தையும் தரிப்பவரே; சடை முடி தரித்தவரே; வழிபடுதற்கரியவரே; இந்திரனது செருக்கையடக்க, அவனது கரங்களை ஸ்தம்பிக்கச் செய்தவரே; வசுக்களைத் தங்கள் செயல் செய்ய இயலாது தடுத்தவரே; வேள்வியின் திருமேனியானவரே; வேள்விகளை நடத்துபவரே; காலரூபியே; தன்னடியார்கட்கு புத்திகூர்மையை அளிப்பவரே; ‘மது’ என்னும் ஆன்மிக வித்தையை அளிப்பவரே; நிலையின்றித் திரிபவரே; மரங்களையும் தன் கருணையால் காப்பவரே; (அல்லது) வானப்பிரஸ்தம் என்கிற ஆசிரமத்தை நடத்துபவரே; (அல்லது) ‘வாஜஸனம்’ என்னும் பெயரால் அழைக்கப்படுபவரே;

(அல்லது) அசுவமேத வேள்வியால் போற்றப்படுபவரே; (அல்லது) ‘வாஜஸநேயர்’ என்கிற பெயரால் நான்கு வருணாசிரமிகளாலும் கொண்டாடப்படுபவரே; உலகைக் காப்பவரே; உலகைப் படைப்பவரே; ‘புரி’ என்னும் இவ்வுடலில் வசிப்பதால் புருஷரே; எங்கும் நீக்கமற விளங்கும் நிலைபெற்றவரே; காலங்கடந்தவரே; சாசுவதமானவரே; அசைக்கவொண்ணாதவரே; தர்மத்தை நிலைநிறுத்துபவரே; பக்தி, ஞானம், யோகம் என்கிற மூன்று சரியைகளினாலும் பெறப்படுபவரே; (அல்லது) ‘பூ:, புவ:, ஸ்வ:’ என்கிற மூவுலகங்களிலும் சஞ்சரிப்பவரே; பூதங்களைப் படைத்தவரே; (அல்லது) பூதங்களான உயிர்களால் துதிக்கப்படுபவரே; அக்னி, சூரியன், சந்திரன் என்கிற மூவரையும் முக்கண்களாகக் கொண்டவரே; எண்ணிறந்த திருமேனியுடையவரே;

ஆயிரங்கோடி சூரியர்களை நிகர்த்த ஒளி படைத்தவரே; மகாதேவன் என்கிற தனக்கே உரித்தான திருப்பெயர் கொண்டவரே; அனைத்து இசைக்கருவிகளையும் இயக்குபவரே; எவ்வகை இன்னல்களையும் தீர்த்தருளுபவரே; தன்னடியார் அல்லாதவரை உலகியல் பாசத்தினாலும் யமபாசத்தினாலும் தளைப்பவரே; அனைவரையும் காத்து ரட்சிப்பவரே; நல்லறமாக விளங்குபவரே; ‘புஷ்பதந்தன்’ என்கிற கந்தர்வனால் துதிக்கப்பட்டவரே; சக்தி தத்துவத்திலிருந்து பிரிக்க முடியாத சிவதத்துவமாக விளங்குபவரே; வேதத்தின் முகமாக விளங்கும் இலக்கண சாஸ்திரமாக விளங்குபவரே; ஊழிக்காலத்தில் அனைத்தையும் சிலந்திபோல் தன்னுள் இழுத்துக் கொள்பவரே; பொன்மேனியரே; முக்திக்கு வாயிலாக விளங்குபவரே; பெருத்தவரே; அளவிடற்கரிய திறலுடையவரே — இவ்வாறு விளங்கும் இறைவனே உனக்கு நமஸ்காரம், நமஸ்காரம் — வணக்கம், வணக்கம்.”

இவ்வுயர்ந்த மந்திரத்தை ஜபித்துத்தான் சுக்ராசார்யர் சிவபெருமானது திருவயிற்றிலிருந்து அவரது ஆண்குறி வழியாகக் கடுமையான விந்துவுடன் வெளி வந்தார். அதனால் பார்வதீபிராட்டி அவரைத் தன் மகனாக ஏற்றார். சிவனார் அவருக்கு நரை—திரை—மூப்பின்றி அமரராக்கினார். இதனால் அவர், சிவபிரானைப் போன்ற ஒளி பெற்றார். மூவாயிரம் வருடங்கள் கழித்து வேதத்தையே தனது பொக்கிஷமாகக் கொண்ட அதே சுக்ரர், மறுபடியும் இப்பூதலத்தில் மகேசனிடமிருந்து பிறந்தார். அப்பொழுதுதான் அவர் பராக்கிரமம் மிக்க அசுர மன்னனான அந்தகனைக் கண்டார். அவனது உடல் வாடி இளைத்துத் துரும்பாக உலர்ந்து போய் சிவனாரது முத்தலைச்சூலத்தில் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. அப்பொழுதும் பரமசிவனைத் துதித்துக் கொண்டிருந்தான். அவன் சிவனாரது நூற்றியெட்டு போற்றிகளை நினைந்திருந்தான்.

அந்நூற்றியெட்டுத் திருநாமங்களாவன—— “மஹாதே3வ: — தேவதேவர்; விரூபாக்ஷ: — மாறான கண்களுடையவர், அதாவது திருநெற்றிக்கண்ணர்; சந்த்3ரார்த4க்ரு॒தஶேக2ர: — பிறைசூடி; அம்ரு॒த: — அமுதமானவர்; ஶாஶ்வத: — என்றென்றும் நிலைத்து நிற்பவர், சனாதனர்; ஸ்தா2ணு: — சமாதி நிலையில் கட்டை போல் இருப்பவர்; நீலகண்ட2: — கறைமிடற்றர் (நஞ்சுண்ட கழுத்தை உடையவர்); பிநாகீ — ‘பினாகம்’ என்னும் வில்லை உடையவர்; வ்ரு॒ஷபா4க்ஷ: — காளை போன்று அகன்ற திறல்மிக்க கண்களையுடையவர்; மஹாக்ஞேய: — சான்றோர்களாலேயே அறியப்படுபவர்; புருஷ: — ‘புரம்’ என்கிற இவ்வுடலில் அந்தர்யாமியாக விளங்குபவர்; ஸர்வகாமத3: — விரும்பியதை விரும்பியவாறு அளிப்பவர்; காமாரி: — காமத்திற்குப் பகைவர்; காமத3ஹந: — மதனனை எரித்தவர், காமரூப: — விரும்பியவாறான திருமேனி தாங்குபவர் (அல்லது) அன்புருவானவர்; கபர்தீ3 — நீண்ட சடையுடையவர்;

விரூப: — கோரமான திருமேனி தாங்குபவர்; கி3ரிஶ: — திருக்கயிலையில் வசிப்பவர்; பீ4ம: — பயங்கரமான தோற்றம் உடையவர்; ஸ்ரு॒க்கீ — பலவித ஆயுதங்களை ஏந்தியவர்; ரக்தவாஸா: — செவ்வாடை அணிந்தவர் (அல்லது) ரத்தம் சொட்டும் யானைத்தோல் உடுத்தவர்; யோகீ3 — அஷ்டாங்க யோகங்களை அறிந்தவர் (அல்லது) அடியவர்களைத் தன்பாற்கொண்டவர்; காலத3ஹந: — காலபுருஷனை எரித்தவர்; த்ரிபுரக்4ந: — முப்புரங்களை எரித்தவர்; கபாலீ — பிரும்மனது தலை ஓட்டைக் கையில் கொண்டவர்; கூ3ட4வ்ரத: — பிறர் அறியாத விரதங்களை உடையவர்; கு3ப்தமந்த்ர: — ரகசியமான மந்திரத்தை உடையவர்; க3ம்பீ4ர: — ஆழங்காணமுடியா கடலைப் போன்றவர்; பா4வகோ3சர: — அடியார்கள் எண்ணம் போல் வெளிப்படுபவர்;

அணிமாதி3கு3ணாதா4ர: — அணிமா முதலிய எண்வகை சித்திகளுக்கும் ஆதாரமானவர்; த்ரிலோகைஶ்வர்யதா3யக: — மூவுலகச் செல்வங்களையும் அடியார்களுக்கு அருளுபவர்; வீர: — வீரத் திறல் கொண்டவர்; வீரஹந்தா — பகை வீரர்களை அழிப்பவர் (அல்லது) அடியார் மனதில் சிலசமயம் வீறிட்டெழும் அறுவகைப் பகைவர்களான காமம் முதலியவைகளை அழிப்பவர்; கோ4ர: — தீயோருக்குக் கோரமாகக் காட்சியளிப்பவர்; விரூப: — மாறுபாடான திருமேனி கொள்பவர்; மாம்ஸல: — புஷ்டியான திருமேனியுடையவர்; படு: — அனைத்திலும் திறல் மிக்கவர், நிபுணர்; மஹாமாம்ஸாத3: — உயர்ந்த பழங்களின் சதைப்பற்றான கதுப்பை உண்பவர்; உந்மத்த: — பித்தர் (போல் காட்சியளிப்பவர்); பை4ரவ: — காலபைரவரூபியாக இருப்பவர்; மஹேஶ்வர: — தேவர்கட்கும் தேவரானவர்; த்ரைலோக்யத்3ராவண: — ஊழிக்காலத்தில் மூவுலகங்களையும் அழிப்பவர்; லுப்3த4: — தன்னடியார்களுக்கு உலோபி; லுப்3த4க: — பெருவேடன்; யக்ஞஸூத3ந: — தக்ஷனது வேள்வியை அழித்தவர்;

க்ரு॒த்திகாஸுதயுக்த: — கார்த்திகை பெண்டிர்களால் வளர்க்கப்பட்ட முருகனோடு கூடியவர், அதாவது சோமாஸ்கந்தர்; உந்மத்த: — பித்தனைப் போன்ற வேடங்கொண்டவர் (அல்லது) மதியின்மையைப் போக்கடிப்பவர்; க்ரு॒த்திவாஸா: — கஜாசுரனை வதித்து, அவன் தோலை ஆடையாக அணிந்தவர்; க3ஜக்ரு॒த்திபரீத4ந: — யானைத் தோல் போர்த்தியவர்; க்ஷுப்3த4: — அடியார்கள் துன்பம் கண்டு கவலையுறுபவர்; பு4ஜக3பூ4ஷண: — பாம்புகளை அணியாக அணிந்தவர்; த3த்தாலம்ப3: — அடியார்கட்குப் பற்றுக்கோலாக விளங்குபவர்; வேதால: — வேதாள ரூபமாக இருப்பவர்; கோ4ர: — அதனால் பார்க்கக் கொடூரமாகக் காண்பவர்; ஶாகிநீபூஜித: — சாகினீ தேவிகளால் பூஜிக்கப்படுபவர்; அகோ4ர: — கோரரூபமற்றவர் (அல்லது) வீரசைவ மதத்தைத் தோற்றுவித்தவர்; கோ4ரதை3த்யக்4ந: — பயங்கரமான அசுரர்களை அழிப்பவர்; கோ4ரகோ4ஷ: — பயங்கரமான சத்தத்தைத் தோற்றுவிப்பவர்;

வநஸ்பதி: — காடுகளின் தலைவராகவும், செடி—கொடிகளைத் தோற்றுவித்தவராகவும், செடி—கொடி உருவமாகவும் இருப்பவர்; ப4ஸ்மாங்க3: — திருநீறு பூசிய திருமேனியுடையவர்; ஜடில: — சடையர்; ஶுத்3த4: — தூயவர்; பே4ருண்ட3ஶதஸேவித: — நூற்றுக்கணக்கான அண்டபேரண்ட பட்சிகளால் கொண்டாடப்படுபவர்; பூ4தேஶ்வர: — பூதநாயகர்; பூ4தநாத2: — பூதங்களின் தலைவர்; பஞ்சபூ4தாஶ்ரித: — ஐம்பெரும் பூதங்களையும் தன்னுள் கொண்டவர்; க2க3: — விண்வெளியில் உலா வருபவர் (அல்லது) அண்டபேரண்ட பறவை உருக்கொண்டு ஸ்ரீநரசிங்கரின் சினத்தைத் தணித்தவர்; க்ரோதி4த: — மிக்க சினங்கொண்டவர்; நிஷ்டு2ர: — தீயோரைக் கடுமையாகத் தண்டிப்பவர்; சண்ட3: — பெருவலி படைத்தவர்; சண்டீ3ஶ: — சண்டிகேசருக்கு அருளியவர்; சண்டி3காப்ரிய: — சண்டிகையான பார்வதீதேவிக்கு மிகவும் பிரியமானவர்; சண்ட3துண்ட3: — சினம் கொண்ட முகத்தவர்; க3ருத்மாந் — பெரிய திருவடியான கருடனின் திருமேனியர்; நிஸ்த்ரிம்ஶ: — கத்தி போன்று கூர்மையானவர்;

ஶவபோ4ஜந: — சிவமற்ற சவமான பசுக்களான ஜீவர்களை உண்பவர், (அதாவது) அனைத்து ஜீவராசிகளும் இறைவனது அமுது; லேலிஹாந: — சினம் கொண்டபோது தம் உதடுகளைக் கடித்துக் கொள்பவர்; மஹாரௌத்3ர: — மிக்க பயங்கரமானவர்; ம்ரு॒த்யு: — யமனாக இருப்பவர்; ம்ரு॒த்யோரகோ3சர: — யமனாலும் அடைய முடியாதவர், அதாவது காலனை வென்றவர்; ம்ரு॒த்யோர்ம்ரு॒த்யு: — காலனுக்கும் காலனாக இருப்பவர்; மஹாஸேந: — பெருஞ்சேனை படைத்தவர் (அல்லது) முருகனாகவும் விளங்குபவர்; ஶ்மாஶாநாரண்யவாஸீ — இடுகாட்டிலும் வனங்களிலும் உலா வருபவர்; ராக3: — அன்பு வடிவானவர்; விராக3: — பற்றற்றவர்; ராகா3ந்த4: — அடியாரது அன்பு கண்டு மகிழ்பவர்; வீதராக3: — உலகியல் பற்றைத் துறந்தவர்; ஶதார்சி — கணக்கற்ற ஒளிக்கற்றைகளுடையவர்; ஸத்த்வ: — சத்துவ குணமானவர்; ரஜ: — ரஜோகுணரூபரும் அவரே; தம: — தமோ குணவான்; த4ர்ம: — அற வடிவினர்; அத4ர்ம: — அறத்திற்கு மாறான மற வடிவானவர்;

வாஸவாநுஜ: — இந்திரனது இளையோனான உபேந்திரனாக விளங்குபவர்; ஸத்ய: — உண்மை வடிவினர்; அஸத்ய: — உண்மையை ஒளித்தவர் (மறைத்தவர்), அதாவது பொய்யானவர்; ஸத்3ரூப: — உயரிய வடிவினர்; அஸத்3ரூப: — கொடூரமான வடிவினர்; அஹேதுக: — காரணம் காண முடியாதவர்; அர்த4நாரீஶ்வர: — உமையொரு பாகன், சிவசக்தி சொரூபர்; பா4நு: — சூரியனாக விளங்குபவர்; பா4நுகோடிஶதப்ரப4: — நூறு கோடி பகலவனை விஞ்சும் ஒளி படைத்தவர்; யக்ஞ: — வேள்வி வடிவினர்; யக்ஞபதி: — வேள்விகளுக்குப் பயன் தரும் தலைவர்; ருத்3ர: — ஊழிக்காலத்தே அனைத்தையும் தன்னுள் கொள்பவர், அதாவது ஸம்காரம் செய்பவர்; ஈஶாந: — சகலேசுவரர்; வரத3: — வேண்டும் வரம் அருளுபவர்; ஶிவ: — மங்களத் திருமேனி கொண்டவர்; அனைத்து நலன்களையும் அளிப்பவர்.

சிவபிரானது இந்நூற்றெட்டு திருநாமங்களையும் அதற்கான திருமேனிகளையும் தியானம் செய்ததால், அவ்வசுரன் அந்தப் பெரும் பயத்திலிருந்து விடுதலை பெற்றான்.

இதைப் பாராயணம் செய்ய உதவியாகச் சுலோக வடிவில் இங்கே கூறப்படுகிறது——

மஹாதே3வம் விரூபாக்ஷம்

சந்த்3ரார்த4க்ரு॒தஶேக2ரம் ।

அம்ரு॒தம் ஶாஶ்வதம் ஸ்தா2ணும்

நீலகண்ட2ம் பிநாகிநம் ॥

வ்ரு॒ஷபா4க்ஷம் மஹாக்3ஞேயம்

புருஷம் ஸர்வகாமத3ம் ।

காமாரிம் காமத3ஹநம்

காமரூபம் கபர்தி3நம் ॥

விரூபம் கி3ரிஶம் பீ4மம்

ஸ்ரு॒க்கிணம் ரக்தவாஸஸம் ।

யோகி3நம் காலத3ஹநம்

த்ரிபுரக்4நம் கபாலிநம் ॥

கூ3ட4வ்ரதம் கு3ப்தமந்த்ரம்

க3ம்பீ4ரம் பா4வகோ3சரம் ।

அணிமாதி3கு3ணாதா4ரம்

த்ரிலோகைஶ்வர்யதா3யகம் ॥

வீரம் வீரஹணம் கோ4ரம்

விரூபம் மாம்ஸலம் படும் ।

மஹாமாம்ஸாத3முந்மத்தம்

பை4ரவம் வை மஹேஶ்வரம் ॥

த்ரைலோக்யத்3ராவணம் லுப்3த4ம்

லுப்3த4கம் யக்ஞஸூத3நம் ।

க்ரு॒த்திகாநாம் ஸுதைர்யுக்த—

முந்மத்தம் க்ரு॒த்திவாஸஸம் ॥

க3ஜக்ரு॒த்திபரீதா4நம்

க்ஷுப்3த4ம் பு4ஜக3பூ4ஷணம் ।

த3த்தாலம்ப3ம் ச வேதாளம்

கோ4ரம் ஶாகிநிபூஜிதம் ॥

அகோ4ரம் கோ4ரதை3த்யக்4நம்

கோ4ரகோ4ஷம் வநஸ்பதிம் ।

ப4ஸ்மாங்க3ம் ஜடிலம் ஶுத்3த4ம்

பே4ருண்ட3ஶதஸேவிதம் ॥

பூ4தேஶ்வரம் பூ4தநாத2ம்

பஞ்சபூ4தாஶ்ரிதம் க2க3ம் ।

க்ரோதி4தம் நிஷ்டு2ரம் சண்ட3ம்

சண்டீ3ஶம் சண்டி3காப்ரியம் ॥

சண்ட3துண்ட3ம் க3ருத்மந்தம்

நிஸ்த்ரிம்ஶம் ஶவபோ4ஜநம் ।

லேலிஹாநம் மஹாரௌத்3ரம்

ம்ரு॒த்யும் ம்ரு॒த்யோரகோ3சரம் ॥

ம்ரு॒த்யோர்ம்ரு॒த்யும் மஹாஸேநம்

ஶ்மஶாநாரண்யவாஸிநம் ।

ராக3ம் விராக3ம் ராகா3ந்த4ம்

வீதராக3ம் ஶதார்சிஷம் ॥

ஸத்த்வம் ரஜஸ்தமோத4ர்மம்

அத4ர்மம் வாஸவாநுஜம் ।

ஸத்யம் த்வஸத்யம் ஸத்3ரூபம்

அஸத்3ரூபமஹேதுகம் ॥

அர்த4நரீஶ்வரம் பா4நும்

பா4நுகோடிஶதப்ரப4ம் ।

யக்ஞம் யக்ஞபதிம் ருத்3ரம்

ஈஶாநம் வரத3ம் ஶிவம் ॥

அஷ்டோத்தரஶதம் ஹ்யேதந்—

மூர்தீநாம் பரமாத்மந: ।

ஶிவஸ்ய தா3நவோ த்4யாயந்

முக்தஸ்தஸ்மாந்மஹாப4யாத் ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. யுத்த. 49/5—18

இத்துதிகளைக் கேட்டு மகிழ்ந்த சிவனார் அவனை முத்தலைச்சூலத்திலிருந்து இறக்கி விடுதலையளித்தார். மேலும் அமுதத்தினால் அவனை நீராட்டினார். பின் சிவபிரான் அவன் செய்த அடாத செயல்களையெல்லாம் நிதானமாகச் சொல்லி, மேலும் கூறலானார்.

சிவனார் கூறுகிறார்—— அசுரனே! நான் உனது புலனடக்கம், ஒழுக்கமுறை, வீரம் மற்றும் தைரியம் ஆகியன கண்டு மகிழ்ந்தேன். ஆகவே, நீ ஏதாவதொரு வரம் கேள். அசுரவேந்தனே! நீ என்னை இடைவிடாது பூசித்துள்ளாய். ஆகவே, உன் பாவங்கள் அனைத்தும் தொலைந்தன. ஆதலால், இப்பொழுது என்னிடம் வரம் பெறத் தகுதி பெற்றாய். ஆகவே, உனக்கு வரம் தரவே இங்கு வந்துள்ளேன். நீ ஊண்—உறக்கமின்றி இவ்வுயிரைக் காத்து மூவாயிரம் ஆண்டுகள் தவம் செய்ததன் புண்ணியத்தின் பயனை நீ பெற வேண்டாமோ? அதனால் வரும் இன்பத்தையும் பெறவேண்டாமா?

வியாசரே! இதைக் கேட்ட அந்தகன் முழந்தாள் மண்டியிட்டு வணங்கி இருகைகூப்பி நடுங்கியவாறே உமையொருபாகனான இறைவனிடம் கூறலானான்.

அந்தகன் கூறுகிறான்—— இறைவா! தங்கள் பெருமை அறியாத மூடனான நான் போர்க்களத்தில் பலவாறான கீழ்த்தரமான ஏளன வார்த்தைகளைக் கூறித் தங்களை இகழ்ந்தேன். மதியிழந்து முட்டாள்தனமாக இப்பூமியில் பலவாறான ஈனச்செயல்களைச் செய்தேன். இறைவா! தாங்கள் அவற்றையெல்லாம் மனதில் கொள்ளாது மறந்தருள வேண்டும். நான் அற்பனாகிவிட்டேன்; மிகவும் கவலை கொண்டேன்; காமவயப்பட்டு உலகத்தாயான பார்வதீதேவியிடமும் தீய எண்ணம் கொண்டேன். மன்னிக்க முடியாத இக்குற்றத்தைத் தாங்கள் பொறுத்தருள வேண்டும். பரிதாபத்திற்குரிய துன்பப்படுகிற ஏழையான பக்தனிடம் தாங்கள் கருணை கொள்ள வேண்டாமா? நானும் அதைப் போன்ற ஒரு அடியவன்தானே. மேலும், தங்களையே சரணமடைந்தவன். இதோ இருகைகளையும் கூப்பி நிற்கிறேன். தாங்கள்தான் என்னைக் காத்தருள வேண்டும். உலகமாதாவான பார்வதீதேவியும் கருணை கொண்டு கோபம் தவிர்த்து மகிழ்ச்சியோடு என்னைத் தங்கள் திருக்கண்களால் குளிரக் கடாக்ஷிக்க வேண்டும்.

பிறையணிந்த இறைவா! அவர்களுடைய பயங்கரமான கோபம் எங்கே? அற்பனான இவ்வசுரன் எங்கே? இறைவா! தாயின் கோபத்தை எவ்வகையிலும் நான் தாங்க இயலாது. தங்களுடைய பெருந்தன்மை என்ன? நரை, மூப்பு, திரை, மரணபயம், காமம், குரோதம் முதலிய இழிகுணங்கட்கு ஆட்பட்ட நான் எங்கே? நம் இருவரிலும் ஒப்புமை காணவியலுமா, இறைவா? போர்க்கலையில் வல்லமை படைத்த தங்களது திருமகன் வீரபத்திரன், எனது எளிமையைக் கருத்தில் கொண்டு இனி சினங்கொள்ள வேண்டாம். பனி போலவும், முத்து போலவும், சந்திரனின் நிலவு போலவும், சங்கு போலவும், குந்தபுஷ்பம் போலவும் வெளுத்த நிறம் கொண்ட எம்பெருமானே! இனி என்றென்றும் இறைவியான பார்வதீபிராட்டியை என் தாயாகவே காணவேண்டும். நான் தங்கள் இருவரது அடியவனாக இருக்கவேண்டும். தேவர்களிடம் என் பகைமை நீங்கவேண்டும். நான் அமைதியான சித்தத்தோடு சிவயோகியாகத் தங்கள் கணங்களோடு இருக்கவேண்டும். நான் தங்கள் அருளால் என் பிறவியான இவ்வரக்கக் குணத்தைத் தவிர்க்க வேண்டும். இவ்வுயரிய வரத்தைத் தாங்கள் தந்தருள வேண்டும்.

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— வியாச முனிவரே! இவ்வாறு கூறிய அந்தகன் தாயான பார்வதீபிராட்டியைக் கண்டவாறே சிவத்தியானத்தில் ஆழ்ந்தான். அப்பொழுது சிவனார் அவனைத் தம் திருக்கண்களால் நோக்கவே அவனுக்கு அவனது முற்பிறவியின் நினைப்பு வந்தது. அந்நினைப்பு வந்ததும் அவனது விருப்பம் நிறைவுற்றது. இறைவனையும் இறைவியையும் கண்டு வணங்கிப் பிறவிப்பயனைப் பெற்றான். சிவனும் பார்வதியும் அவனை உச்சிமுகர்ந்து வாழ்த்தினர். இதுவே அந்தகன் இறைவனது அருளைப் பெற்ற நிகழ்ச்சி. அந்தகன் இறைவனது கணத்தலைவனானதைப் பற்றி முழுவதுமாகக் கூறியாயிற்றல்லவா? மிருத்யுஞ்ஜய மந்திரத்தையும் கூறியாயிற்று. இது காலனை வெல்வது; விரும்பியதைத் தரவல்லது. இதை ஈடுபாடுடன் ஜபம் செய்யவேண்டும்.

அத்தியாயம் : ஐம்பது

சுக்ரரது கடுந்தவம்; எண் மூர்த்திகளின் எட்டு துதிகள்; சிவனார் ‘மிருதசஞ்ஜீவினீ’ மந்திரம் அருளல்

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— வியாச முனிவரே! முனிவர்களில் தலைசிறந்த சுக்ராசார்யருக்கு மரணபயம் போக்கும் ‘மிருத்யுஞ்ஜயம்’ என்கிற உயர்ந்த வித்யை (மந்திரம்) எவ்வாறு சிவபிரானிடமிருந்து கிடைத்தது? என்பதைக் கூறுகிறேன், கேள்.

முன்பொரு சமயம் பிருகுவின் புதல்வரான இவர் ‘வாராணசீ’ என்னும் புண்ணியத்தலத்தில் லோகநாயகரான ஸ்ரீவிசுவநாதரைத் தியானித்து வெகுகாலம் கடுந்தவம் இருந்தார். அப்பொழுது அங்கு ஒரு சிவலிங்கத்தை ஸ்தாபித்து, அதற்கெதிரில் ஓர் அழகான கிணற்றையும் தயார் செய்தார். பின், அச்சிவலிங்கத்திற்கு ஒரு லட்சம் முறை மூன்றுமரக்கால்கள் அளவுள்ள பஞ்சாமிர்தத்தாலும், மற்றுமுள்ள நறுமணப் பொருட்களாலும் திருவபிடேகம் செய்தார். பின் ஓராயிரம் முறை நறுமணச் சந்தனம், பச்சைக்கற்பூரம், அகரு, கஸ்தூரி, கங்கோலம் (வாசனை மூலிகை) முதலியவற்றாலாகிய ‘யக்ஷகர்தமம்’ என்னும் பூச்சு, மற்றுமுள்ள நறுமணப்பூச்சுகளாலும் அச்சிவலிங்கத்தை அலங்கரித்தார். பின், சம்பகம், தாமரை, மாலதீ, கதம்பம் முதலிய பற்பல நறுமணப்பூக்களாலும், பில்வம் முதலிய இலைகளாலும், மிகவும் பொறுமையாகவும் ஈடுபாடுடனும் ஸ்ரீசிவனாரை முறைப்படி பூஜித்தார்.

பலவகையான பக்ஷ்ய—போஜ்யங்களை இறைவனுக்கு நிவேதனம் செய்து, அவர் முன் சிவஸஹஸ்ரநாமம் முதலிய துதிகளால் துதித்துக் கூத்தாடி மகிழ்ந்தார். இவ்வாறு சுக்ராசார்யார் ஐயாயிரம் ஆண்டுகள் இறைவனை முறைப்படி பூஜித்தார். இருந்தும் இறைவனது திருவுள்ளம் வரமருள கனியாதது கண்டு, மேலும் ஆற்றற்கரிதான வேறொரு நியமத்தை மேற்கொண்டார். புலன்களுடன் கூடி மனம் திரியும் பெருங்குற்றத்தை இறைவனையே சிந்திப்பது என்னும் பாவனை நீரால் நன்கு கழுவினார். இவ்வாறு மனதான இரத்தினத்தைத் தூயதாக்கிச் சிவனாரது திருவடிகளில் அர்ப்பணித்தார். காற்றிலுள்ள புகையையே பானம் செய்தவண்ணம் ஓராயிரமாண்டு தவம் செய்தார். இவ்வாறு சுக்ரர் மனதை ஒருநிலைப்படுத்தித் தவம் செய்வது கண்ட இறைவன் மனம் மகிழ்ந்து ஆயிரமாயிரம் கதிரவன் உதித்தாற்போன்ற காந்தியுடன் அச்சிவலிங்கத்தினின்றும் தோன்றினார்.

சிவனார் கூறுகிறார்—— “பிருகுவின் புதல்வனே! நீ தவச்செல்வன்; இடையறாத உன் தவத்தினால் மிகவும் மகிழ்ந்தேன். நீ விரும்பிய வரத்தைக் கேள். உனது வேண்டுதலை மனதார நிறைவேற்றுகிறேன். இப்பொழுது உனக்குத் தரக்கூடாத பொருள் எதுவுமேயில்லை.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— இறைவனது இனியசொற்களைக் கேட்ட சுக்ரர் மகிழ்ச்சிக்கடலில் மூழ்கினார்; உடல் மயிர்க்கூச்செறிந்தது. மகிழ்ச்சி பெருக, கண்களில் ஆனந்தக்கண்ணீர் மல்க, இறைவனது திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கி இருகைகளையும் சிரம் மேல் கொண்டு ‘போற்றி போற்றி’ எனப் புகழ்ந்து எண்மூர்த்தியான சிவனாரைத் துதிக்கலானார்.

பிருகுவின் புதல்வரான சுக்ரர் துதித்தல்——

த்வம் பா4பி4ராபி4ரபி4பூ4ய தமஸ்ஸம—

ஸ்த—மஸ்தம் நயஸ்யபி4மதாநி நிஶாசராணாம் ।

தே3தி3ப்யஸே தி3வமணே க3க3நே ஹிதாய

லோகத்ரயஸ்ய ஜக3தீ3ஶ்வர தந்நமஸ்தே ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. யுத்த. 50/24

கதிரவனின் கதியான இறைவா! மூவுலகங்கட்கும் நலம் விழையவேண்டி பகலவனாக ஆகாயத்தில் உலா வந்து இருளை அகற்றி, இரவில் சுற்றித் திரியும் இராக்கதர்களின் விருப்பத்தை அழிக்கிறாய். சூரிய வடிவில் உலா வரும் லோகநாயகரான தங்களை வணங்குகிறேன்.

(ஒப்புநோக்குக:—

‘நமஸ் தாம்ராயசாருணாய ச:’ — உதயகால சிவந்த சூரிய ஒளியில் இருப்பவரும், பின் சற்று சிவப்பு குறைந்து காணும் சூரிய ஒளியில் இருப்பவருமான உமக்கு வணக்கம்.

அஸௌ யோऽவஸர்பதி நீலக்3ரீவோ விலோஹித: உதைநம் கோ3பா அத்3ருஶந் அத்3ருஶந் உத3ஹார்ய: உதைநம் விஶ்வா பூ4தாநி ஸத்3ருஷ்டோ ம்ருட3யாதி ந: ॥ (ஸ்ரீருத்ரம் 1/8)

கரிய கழுத்துடைய சிவபிரானே சிவந்த நிறமுடைய சூரியனாகக் கிளம்புகிறார். இவரை இடையர்கள், நீர் கொண்டு வரும் பெண்கள் ஆகிய அனைவரும் காண்கின்றனர். அவ்வாறு பகலவன் ரூபியாகிய அவர் நம்மை இன்புறச் செய்யட்டும்.)

லோகேऽதிவேல—மதிவேல—மஹாமஹோபி4ர்—

நிர்பா4ஸி கௌ ச க3க3நேऽகிலலோகநேத்ர: ।

வித்3ராவிதாகி2லதமாऽஸுதமோ ஹிமாம்ஶோ

பீயூஷபூரபரிபூரித தந்நமஸ்தே ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. யுத்த. 50/25

அடர்ந்த இருளை நீக்கும் நிலவே சிவபிரானே! அமுதமே நிரம்பி வழியும் தாங்களே, மூவுலக ஜீவராசிகளுக்கும் பார்வையளிக்கும் கண்கள். தாங்களோ எல்லையற்ற தங்களது நிலவொளியால் விண்ணிலும் மண்ணிலும் ஒப்புயர்வற்ற பிரகாசத்தைப் பரப்புகிறீர்கள். அதனால், உலகின் இருள் விலகுகிறது. இவ்வாறு சந்திரனாக விளங்கும் தங்களுக்கு வணக்கம்.

(ஒப்புநோக்குக:—

‘நமோகி3ரிஶாய ச ஶிபிவிஷ்டாய ச’

— ஸ்ரீருத்ரம் 5/2)

த்வம் பாவநே பதி2

ஸதா3 க3திரப்யுபாஸ்ய:

கஸ்த்வாம் விநா

பு4வநஜீவந ஜீவதீஹ ।

ஸ்தப்3த4—ப்ரப4ஞ்ஜந—

விவர்தி4த—ஸர்வஜந்தோ

ஸந்தோஷிதாஹிகுல

ஸர்வக3 வை நமஸ்தே ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. யுத்த. 50/26

எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து விளங்குபவரே! காற்றின் உருவே! யோகமார்க்கத்தைக் கடைப்பிடித்தொழுகும் மக்களுக்குத் தாங்களன்றோ வழியும் உபாசிக்கப்படும் தெய்வமும். உலகத்திற்கு உயிராக நிற்பவர். இவ்வுலகில் தாங்களின்றி எந்த ஜீவராசிதான் வாழ முடியும்? பாம்புகளுக்கு மகிழ்ச்சியளிப்பவரே! அசையாமல் அசையும் காற்றின் திருமேனி தாங்கி அனைத்து ஜீவராசிகளையும் (பெருக்கும்) வளரச் செய்யும் தங்களுக்கு வணக்கம்.

(ஒப்புநோக்குக:—

‘நம ஆஶவே ச அஜீராய ச’

— ஸ்ரீருத்ரம் 5/2

எங்கும் நீக்கமற நிறைந்தவராகவும், வேகமாகச் செல்பவராகவும் உள்ளவர்.)

விஶ்வைகபாவக நதாவக

பாவகைக ஶக்தே

ரு॒தே ம்ரு॒தவதாம்ரு॒த—

தி3வ்யகார்யம் ।

ப்ராணிஷ்யதோ3 ஜக3த3ஹோ

ஜக3தா3ந்தராத்மம்—

ஸ்த்வம் பாவக: ப்ரதிபத3ம்

ஶமதோ3 நமஸ்தே ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. யுத்த. 50/27)

உலகத்தைப் புனிதப்படுத்துபவரே! தம்மை அண்டியவர்களைக் காத்தருள்பவரும், தீயின் சக்தியாக உள்ளவரும் தாங்களே. தீ தங்களது திருமேனியே. தீயாகத் தாங்கள் இல்லாவிடில் மரித்தவர்களுடைய ஈமச்சடங்குகளான புண்ணிய கர்மங்களை (எரித்தல் முதலியவற்றை) எப்படிச் செய்ய முடியும்? உயிரினங்களின் அந்தராத்மா தாங்கள். அதாவது, ஜடராக்னியாக விளங்குகிறீர்கள். உயிர்த்திறனை அளிப்பவர் தாங்கள். உலகையே வடிவாகக் கொண்டவர். ஒவ்வொரு அடியிலும், அதாவது ஒவ்வொரு சமயத்திலும் அமைதியை அளிப்பவர். தங்களை வணங்குகிறேன்.

பாநீயரூப பரமேஶ ஜக3த்பவித்ர

சித்ராதிசித்ர—ஸுசரித்ரகரோऽஸி நூநம் ।

விஶ்வம் பவித்ரமமலம் கில விஶ்வநாத2

பாநீயகா3ஹநத ஏதத3தோ நதோऽஸ்மி ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. யுத்த. 50/28

நீரின் வடிவினரே! பரமசிவனே! இவ்வுலகைத் தூயதாக்குபவர் தாங்கள். விசித்திரமான (உலக நிலைக்கெட்டாத) அழகிய பலப்பல நிகழ்ச்சிகளை நடத்துபவரும் தாங்களே. உலக நாயகரே! நீராடுவதால் உலக ஜீவராசிகளை அழுக்கற்றுத் தூயதாக்கிப் புனிதப்படுத்துகிறீர்கள். ஆகவே, தங்களை வணங்குகிறேன்.

(ஒப்புநோக்குக:—

‘நம: ஶீக்ரியாய ச ஶீப்யாய ச நம ஊர்ம்யாய சாவஸ்வந்யாச நம: ஸ்ரோதஸ்யாய ச’ (ஸ்ரீருத்ரம் 5/2/3—5) — பாய்ந்தோடும் அருவியில் இருப்பவரும், பெருவெள்ளத்தில் இருப்பவரும், அலைகளில் இருப்பவரும், அமைதியான நீர்நிலையில் இருப்பவரும், ஓடை நீரில் இருப்பவரும் தாங்களே. உமக்கு வணக்கம்.)

ஆகாஶரூப—ப3ஹிரந்த—

ருதாவகாஶ—தா3நாத்3

விகஸ்வர—மிஹேஶ்வர

விஶ்வமேதத் ।

த்வத்தऽஸதா3 ஸத3ய

ஸம்ஶ்வஸிதி ஸ்வபா4வாத்

ஸங்கோசமேதி ப4வதோऽஸ்மி

நதஸ்—ததஸ்த்வாம் ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. யுத்த. 50/29

வான் வடிவான சிவனே! தங்களிடமிருந்து இடையீடு (அவகாசம்) பெற்றதாலன்றோ, இவ்வுலகு உள்ளும் வெளியும் மலரப் பெற்று, எப்பொழுதும் இயற்கையாகவே மூச்சுவிடுகிறது. அதாவது உலக ஜீவராசிகள் பல்கிப் பெருகுகின்றன. மேலும் இது உங்களாலேயே மூடிக் கொள்கிறது. அதாவது அழிந்து போகிறது. ஆகவே கருணைக்கடலே! தங்களுக்குத் தலைவணங்குகிறேன். அதாவது ஆக்குவதும் அழிப்பதும் தாங்களே.

[ஒப்புநோக்குக:—

‘நமோ ப4வாய ச’ — உலகத் தோற்றத்திற்குக் காரணமானவரும், ‘நம: பூர்வஜாய ச அபரஜாய ச’ — முதலில் இரண்யகர்பராகத் தோன்றுபவரும், இறுதியில் காலாக்னி ஊழித்தீயாகத் தோன்றுபவரும், ‘நமோமேக்4யாய ச வித்யுத்யாய ச’ — மேகத்தில் இருப்பவரும் மின்னலில் இருப்பவருமான தங்களுக்கு நமஸ்காரம் (ஸ்ரீருத்ரம்)]

விஶ்வம்ப4ராத்மக பி3ப4ர்ஷி

விபோ4ऽத்ர விஶ்வம்

கோ விஶ்வநாத2 ப4வதோ

அந்ய—தமஸ்தமோऽரி: ।

ஸ த்வம் விநாஶய

தமோ மம சாஹிபூ4ஷ

ஸ்தவ்யாத்பர: பரபரம்

ப்ரணதஸ்—ததஸ்த்வாம் ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. யுத்த. 50/30

உலகைத் தாங்குபவரே! உலகையே தனது வடிவாகக் கொண்டவரே! தாங்கள்தானே இவ்வுலகைத் தாங்கிக் காத்து வருகிறீர்கள். எங்கும் நிறைந்தவரே! அஞ்ஞான இருளகற்ற வல்லார் தங்களைத் தவிர வேறு யாருளர்? ஆகவே உலகநாயகரே! எனது அஞ்ஞானமான இருளை அகற்றக் கூடாதா? நாகம் அணிந்தவரே! துதிக்கப்படுபவர்களில் முன்னிற்பவரே! (அல்லது) துதிக்கெட்டாதவரே! பரம்பொருளே! உங்களை வணங்குகிறேன்.

(ஒப்புநோக்குக:—

‘நம: ப்ரதரணாய ச உத்தரணாய ச’ (ஸ்ரீருத்ரம் 8/2) — பாவத்தினின்றும் கரையேற்றும் மந்திர ஜப வடிவானவரும், சம்சாரத்தினின்றும் கரையேற்றும் தத்துவஞான வடிவானவருமான உங்களுக்கு வணக்கம்.)

ஆத்மஸ்வரூப தவ ரூபபரம்பராபி4—

ராபி4ஸ்ததம் ஹர சராசரரூபமேதத் ।

ஸர்வாந்தராத்மநிலய ப்ரதிரூபரூப நித்யம்

நதோऽஸ்மி பரமாத்மஜநோऽஷ்டமூர்தே ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. யுத்த. 50/31

சகல ஜீவராசிகளின் ஆன்மாவாக விளங்குபவரே! துன்பம் களைபவரே! அசையும்—அசையாப் பொருட்களடங்கிய இப்பிரபஞ்சமே தங்களது எண்வகை மூர்த்தங்களான நிலம், நீர், காற்று முதலியவற்றாலேயே நிரம்பியுள்ளது. எவ்வுருவும் தங்களது உருவே. அப்பரம்பொருளான தங்களது அடிமை நான். (கண்ணாடியில் நம் நிழலுருவம் தெரிவதுபோல் இயற்கையான நிலம், நீர், காற்று ஆகியனவற்றில் இறைவனது நிழலுருவைக் காண்கிறோம்.) எண்வகை மூர்த்தி பேதங்கள் உடையாய்! என்றென்றும் தங்களையே நான் வணங்குவேனாக.

(குறிப்பு:— இக்கருத்தையே காளிதாசன் தன் ‘அபிஞான சாகுந்தலம்’ என்னும் நாடகத்தில் நாந்தி சுலோகமாகக் கூறுவது காண்க——

யா ஸ்ருஷ்டி: ஸ்ரஷ்டுராத்3யா வஹதி

விதி4ஹுதம் யாஹவிர்யாச ஹோத்ரீ

யே த்3வே காலம் வித4த்த: ஶ்ருதிவிஷய

கு3ணா யா ஸ்தி2தா வ்யாப்ய விஶ்வம் ।

யா மாஹுர் ஸர்வபூ4த ப்ரக்ருதிரிதி

யயா ப்ராணிந: ப்ராணவந்த:

ப்ரத்யக்ஷாபி: ப்ரபந்நஸ் தநுபிரவது

வஸ்தாபி4 ரஷ்டாபி4 ரீஶ: ॥)

இத்யஷ்டமூர்திபி4ரிமாபி4ரப3ந்த4ப3ந்தோ4

யுக்த: கரோஷி க2லு விஶ்வஜநீநமூர்தே ।

ஏதத்ததம் ஸுவிததம் ப்ரணதப்ரணீத

ஸர்வார்த2ஸார்த2பரமார்த2 ததோ நதோऽஸ்மி ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. யுத்த. 50/32

இவ்வலகியலைக் கடந்து நிற்கும் ஞானிகளது உற்ற உறவினரே! பிரபஞ்சத்தில் காணும் அனைத்து ஜீவராசிகளும் தங்களது சொரூபமே. (அல்லது) அனைத்து ஜீவராசிகளாகவும் விளங்குபவரே! தன்னை அண்டிய அடியார்களது அனைத்து நலன்களையும், தானே முன்னின்று நடத்துபவரே! பரம்பொருளே! பெறற்கரிய பெரும் பொருளே! தாங்கள், இவ்வெண்வகை மூர்த்திகளோடும் ஒன்றுகூடி பரந்து நிறைந்து விளங்கும் இப்பிரபஞ்சத்தை நன்கு பரிபாலிக்கிறீர்கள், பெருக்குகிறீர்கள். ஆகவே, தங்களையே வணங்குகிறேன்.

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! பிருகுவின் புதல்வரான சுக்ரர் இவ்வாறு எண்வகை மூர்த்தியான சிவனாரை எட்டுப் பாக்களால் துதித்து தரையில் பன்முறை வீழ்ந்து வணங்கினார். இவ்வாறு துதித்துத் தன் திருவடியில் வீழ்ந்து வணங்கிய சுக்ரரைத் தன் இருகைகளாலும் பற்றியெடுத்து அணைத்துக் கொண்டு மேகம் போல் கம்பீரமான இனிய குரலில் கூறலானார். அப்பொழுது அவரது பற்களிலிருந்து வெளிவந்த காந்தி நாற்றிசைகளையும் ஒளிரச் செய்தது.

சிவனார் கூறுகிறார்—— “கவியே! நீ எனது அடியவன், தூயவன். உனது கடுந்தவம், உயர்ந்த ஒழுக்கம், சிவலிங்கத்தைப் பிரதிஷ்டை செய்த புண்ணியம், அச்சிவலிங்கத்தை அன்போடு பூஜித்தது, மனதை என்பால் வைத்தது, உறுதியான பக்தி—முக்தி தரும் புண்ணியத்தலமான காசியில் நிலவும் தூய ஒழுக்கம் ஆகியனவற்றை நீ கடைப்பிடித்ததால், நான் உன்னை என் மகனாகக் காண்கிறேன். ஆகவே உனக்குத் தரக்கூடாதது எதுவுமேயில்லை. இதே உடலுடன் நீ என் வயிற்றினுள் நுழைந்து, என் விந்துவுடன் வெளிவருவாயாக. அதனால் நீ என் மகனாகக் கருதப்படுவாய். ஒழுக்கமுள்ளவனே! நான் என் தவவலிமையால் எந்த ‘மிருதசஞ்ஜீவனி’ என்கிற தூய மந்திரத்தைத் தோற்றுவித்தேனோ, அந்த மகாமந்திரமான வித்யையை நான் இன்று உனக்கு அளிக்கிறேன். நீ கடுந்தவம் செய்ததால் அம்மந்திரத்தைத் தாங்கும் திறல் உன்னிடம் இப்பொழுது உள்ளது. நீ யார் யாரைக் குறித்து நியமத்துடன் இம்மந்திரத்தைப் பிரயோகிப்பாயோ அவன் நிச்சயம் உடனே பிழைத்தெழுவான்.

நீ ஆகாயத்தில் மிக்க ஒளிபொருந்திய கிரகமாக விளங்குவாய். சூரியன், அக்னி — இவர்களைக் காட்டிலும் உன் ஒளி அதிகமாக இருக்கும். கிரகங்களில் நீ மிகவும் முக்கியமானவனாக விளங்குவாய். நீ எதிரில் இருக்கும் வேளையில் எவர் பிரயாணம் செய்தாலும் அவனது காரியம் உனது பார்வையால் நஷ்டமடையும். நீ உதயமானவுடன் உலக மக்களுக்குத் திருமணம் முதலிய நற்காரியங்கள் நலமுற நடக்கும். நந்தா என்றழைக்கப்படும் பிரதமை, சஷ்டி, ஏகாதசி முதலிய திதிகள் உன்னோடு சேரும்போது சுபமான திதிகளாகும். உனது பக்தன் நல்ல வீரியம் படைத்தவனாகவும், மக்கட்செல்வம் நிரம்பப் பெற்றவனாகவும் விளங்குவான். நீ தாபித்த இச்சிவலிங்கம் ‘சுக்ரேசுவரர்’ என்று புகழப்படும். இச்சிவலிங்கத்தைப் பூஜிப்பவனுக்கு அனைத்து சித்திகளும் கிடைக்கும். எவன் ஒரு வருட காலம் ‘நக்த விரதம்’ (இரவில் உண்ணாது பட்டினியிருந்து நோன்பு நோற்றல்) என்கிற விரதத்தையேற்று, வெள்ளிக்கிழமைதோறும் ‘சுக்ரகூபம்’ என்கிற நீ தோற்றுவித்த கிணற்றில் நீராடி, அனைத்து நியமங்களையும் முறைப்படிச் செய்து சுக்ரேசுவரரைப் பூஜிப்பானோ, அவன் பெறுகின்ற பலனைக் கூறுகிறேன், கேள். அவன் சிறந்த வீரியம் உடையவனாவான். அவனது வீரியம் பழுதுபடாது; ஆண்மை நிறைந்து விளங்குவான்; மக்கட்செல்வம் மிகுந்தவனாவான்; பலப்பல வித்யைகளைக் கற்றறிவான்; நிறைந்த சுகம் அனுபவிப்பான்.”

இவ்வாறு வரமளித்துச் சிவனார் அச்சிவலிங்கத்திலேயே கரந்தருளினார். மனம் மகிழ்ந்த சுக்ரர் தன் வீடு திரும்பினார். வியாசரே! தன் தவவலிமையால் சுக்ரர் மிருத்யுஞ்ஜய மந்திரத்தைப் பெற்றதை இதுவரை கூறினேன். இனி என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?

அத்தியாயம் : ஐம்பத்தொன்று முதல் ஐம்பத்து நான்கு வரை

பாணாசுரன் தவமியற்றல்; சிவனார் அவனது நகரத்தில் தன் கணங்களோடு வசித்தல்; பாணன் மகள் ஊஷை அனிருத்தனைக் கனவில் கண்டு காமுற, தோழி சித்திரலேகை அவனைத் துவாரகையிலிருந்து தூக்கி வருதல்; பாணாசுரன் அனிருத்தனை நாகபாசத்தால் பிணித்தல்; அனிருத்தன் துர்கையைத் துதித்துப் பிணியை நீக்கல்; நாரதர் கூற ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சோணிதபுரம் மீது படையெடுத்தல்; சிவனாருடன் கடும்போர்; சிவனார் கூற ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அவனை ஜ்ரும்பணாஸ்திரத்தால் மயங்கச் செய்து அவனது சேனையை அழித்தல்

வியாசர் கேட்கிறார்—— ஸநத்குமார மகரிஷியே! தாங்கள் அனைத்துமறிந்தவர். என் மேல் கருணை கொண்ட தாங்கள் சிவபிரானது அழகிய திருக்கதைகளை இதுவரை கூறினீர்கள். இனி, சிவபிரான் தன் சிவகணங்களின் தலைமை பொறுப்பைப் பாணாசுரனுக்கு அளித்த திவ்விய சரித்திரத்தைக் கேட்க விரும்புகிறேன், தயை புரிய வேண்டும்.

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— வியாசரே! சிவபிரானது கருணையே அது. கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேள். இதனிடையில் பாணாசுரனுக்கு அருள்புரிவதற்காக சிவபிரான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனோடு போர்புரிந்த இனிய நிகழ்ச்சியும் வருகிறது. தக்ஷப் பிரஜாபதியின் பதின்மூன்று பெண்கள் கசியப முனிவரை மணந்தனர். அவர்கள் சிறந்த ஒழுக்கமுள்ள கற்பரசிகள். அவர்களில் திதி என்பாள் மூத்தவள். அவளது குழந்தைகள்தான் தைத்யர்கள் (அசுரர்கள்). மற்ற மனைவிகளுக்குப் பிறந்தவர்கள்தான் தேவர்களும் மற்ற சராசரப் பிராணிகளும். மூத்தவளான திதிக்கு இரு புத்திரர்கள். மூத்தவன் இரண்யகசிபு, இளையவன் இரண்யாக்ஷன். இரண்யகசிபுவிற்கு நான்கு குமாரர்கள். அவர்கள் ஹ்லாதன், அனுஹ்லாதன், சம்ஹ்லாதன் மற்றும் பிரஹ்லாதன். இவர்களில் கடைக்குட்டியான பிரஹ்லாதன் புலனடக்கம் கொண்டவன்; சிறந்த விஷ்ணு பக்தன். அவனை அழித்தொழிக்க, எந்த ஓர் அசுரனுக்கும் திறனில்லை. பிரஹ்லாதனின் மகன் விரோசனன்; சிறந்த கொடையாளி; அந்தணர் உருவில் வந்த இந்திரனுக்குத் தன் தலையையே ஈந்தவன். அவனது மகன் மகாபலி. சிறந்த சிவபக்தனான அவனும் பெரும் வள்ளல். வாமனராக வந்த ஸ்ரீவிஷ்ணுவிற்குத் தன் அனைத்து பூமியையும் தானம் அளித்தவன்.

அவனது மைந்தன் பாணாசுரன்; சிறந்த சிவபக்தன்; தன்மானம் கொண்டவன்; வள்ளல்; சிறந்த அறிவாளி; வாய்மை காப்பவன்; ஆயிரமாயிரமவர்க்குத் தானம் அளிக்கும் வள்ளல். அசுர மன்னனான பாணன் முன்பொரு சமயம் மூவுலகங்களையும் அதன் தலைவர்களையும் வெற்றி கொண்டு சோணிதபுரத்தைத் தலைநகராகக் கொண்டு அரசு புரிந்தான். சிவனாரின் இன்னருளால் தேவர்கள், சிவபக்தனான பாணாசுரனுக்குத் தொண்டு செய்தனர். அவனது அரசாட்சியில் தேவர்களைத் தவிர, மற்ற எவருமே துன்பம் அடைந்ததில்லை. பகைமை பாராட்டிய தேவர்கள், பங்காளிகள் என்பதால்தான் துன்பம் கொண்டனர். முன்பொரு சமயம் அவ்வசுரனான பாணன், தனது ஆயிரம் கரங்களால் முழக்கப்படும் வாத்தியத்தை இசைத்துக் கொண்டு நர்த்தனமாடி, சிவபிரானை மகிழ்விக்க முனைந்தான். அவனது இசைக்கு மயங்கி மகிழ்ந்தார் சிவனார். அருட்கண்களால் நோக்கினார். அவர்தான் அனைத்துலகினுக்கும் பெருந்தலைவராயிற்றே; சரணமடைந்தவருக்கு இரங்கும் பெருங்கருணையாளர்; அடியார் வேண்டுவனவற்றை நல்கும் கற்பகத்தரு. ஆகவே, பலியின் திருக்குமாரனான பாணனுக்கு வரமருள திருவுள்ளம் கொண்டார்.

முனிவரே! பலியின் மகனான பாணன் சிறந்த சிவபக்தனும் நல்லறிஞனும் ஆவான். அவன் சிவனாரைத் துதித்துப் பின் கேட்கலானான்—— “இறைவா! தாங்களே எனது மெய்க்காப்பாளராக வேண்டும்; புத்திரர்களோடும் சிவகணங்களோடும் எனது நகரத்திற்குத் தலைவராக இங்கேயே இருந்துகொண்டு எனக்கு மகிழ்ச்சியைத் தரவேண்டும்.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— மகரிஷியே! பலியின் மகனான பாணன் சிவமாயையில் மயங்கினான். ஆகையாலே தவம் செய்தும் பெறவியலாத முக்தியளிப்பவரான சிவனாரிடம் இம்மாதிரியான ஒரு வரத்தைக் கேட்டான். பிரபுவான இறைவன் அடியார்க்கெளியவராகையால், தன் பிள்ளைகள்—கணங்கள் சூழ அன்போடு அங்கேயே தங்கலானார். ஒருசமயம் பாணாசுரன் மிகவும் செருக்கினான். தாண்டவம் என்னும் நடனமாடி இறைவனை மகிழ்வித்தான். பார்வதீகாந்தனான சிவபிரான் மகிழ்ச்சி கொண்டுள்ளார் என்பதையறிந்த அவன் தன் இருகைகளையும் கூப்பிச் சிரம்தாழ்த்தி வணங்கி வேண்டலானான்.

பாணாசுரன் வேண்டுகிறான்—— “தேவதேவரே! மகாதேவரே! அனைத்து தேவர்கட்கும் தாங்களே தலைவர். தங்களது அருளாலேயன்றோ நான் திறலுடையவனானேன். இப்பொழுது நான் வேண்டுவதைக் கேளுங்கள். தாங்கள் எனக்களித்த ஆயிரம் கரங்களும், இப்பொழுது எனக்கு பெரும் பாரமாகப்படுகிறது. ஏனெனில், இன்று இம்மூன்றுலகங்களிலும் தங்களைத் தவிர, என்னை எதிர்த்துப் போரிட வல்லார் எவருமில்லை. ஆகவே இறைவா! போரில்லாமல் பெரும் மலைக்கொப்பான இவ்வாயிரம் கரங்களால் எனக்கென்ன பயன்? இத்தோள்களின் தினவு நீங்குவதற்காகப் போர்வெறி கொண்டு நகரங்களையும் மலைகளையும் பொடியாக்கி அழித்தவண்ணம் எண்டிசை யானைகளையும் அடைந்தேன். ஆனால் அவைகளோ பயந்து ஓடி ஒளிந்தன. யமனை என் சேனைத் தலைவனாக்கினேன். அக்னியைச் சமையல் செய்ய வைத்தேன். வருணனைப் பசு மேய்க்கும் இடையனாக்கினேன். குபேரனை என் நிதிக்குத் தலைவனாக்கினேன். நிருருதியைப் பணியாளனாக்கினேன். இந்திரனை வென்று கப்பங்கட்டச் செய்தேன். இப்பொழுது பகைவர்களால் என் இவ்வாயிரம் கரங்களும் வலுவிழந்து கீழே விழவேண்டும். அல்லது ஆயிரம் வழிகளில் நான் என் பகைவர்களை வீழ்த்த வேண்டும். இதற்கென ஏதாவதொரு பெரும்போர் எனக்குக் கிடைக்க ஏற்பாடு செய்யுங்கள். இதுவே என் விருப்பம். தயை செய்து எனது விருப்பத்தை நிறைவேற்றியருள வேண்டும்.

முனிவரே! இதைக் கேட்ட இறைவன் சிறிது சினம் கொண்டார். அவரோ அடியார்களின் துன்பங்களைக் களைபவராயிற்றே. ஆகவே, அட்டகாசமாகச் சிரித்தவண்ணம் கூறலானார்.

சிவனார் கூறுகிறார்—— “அடே கர்வம் கொண்டவனே! அசுரகுல நீசனே! உன்னை நிந்திக்க வேண்டும். நீ மகாபலியின் மகன்; எனது பக்தன். நீ இவ்வாறு பேசுவது அழகல்ல. உனது கர்வம் இதோ தொலைந்துவிடும். வெகுவிரைவிலேயே எனக்குச் சமமான திறல் கொண்டவனோடு உனக்கொரு பெரும் போர் வரும். அதில் மலையொத்த உனது இக்கரங்கள் பற்பல சஸ்திராஸ்திரங்களால் ‘எரிந்து கருகிவிழும் கொள்ளிக்கட்டைகள் போல்’ பூமியில் விழப் போகின்றன. தீயவனே! உனது படைக்கலக்கொட்டிலில் காவல் காத்து வரும் மனிதத்தலை பொறித்த மயில் கொடி காற்றில்லாமலே எப்பொழுது கீழே விழுமோ, அப்பொழுது அந்தப் பெரும் போர் வந்துவிட்டதாக நினைத்துக் கொள். மேலும், நீ தீயசகுனங்களையும் காண்பாய். அப்பொழுது உன் பெருஞ்சேனைகளுடன் நீ அங்கு செல். இப்பொழுது உன் வீடு திரும்பு. ஏனெனில், அதுதான் இப்பொழுது உனக்கு நலம்.” இவ்வாறு கூறிய அடியார்க்கெளிவரான இறைவன் (செருக்கைத் துடைப்பவர்) அங்கேயே மறைந்தார்.

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! பாணனும் தன்னிரு கைகளைக் குவித்து, நறுமணப்பூக்களால் நிரப்பி, சிவனாரை வணங்கி அர்ப்பணித்து, தன் வீடு திரும்பினான். இதன்பின் ஒருசமயம் தெய்வச்செயலால் அவனது கொடி தானாகவே ஒடிந்து வீழ்ந்தது. இதைக் கண்டு மகிழ்ந்த அவன் போருக்கு ஆயத்தமானான். அப்பொழுது அவன் தன் மனதில் எண்ணலானான்—— ‘நம்மோடு போர்புரியத்தக்கவன் யாராக இருப்பான்? எந்நாட்டரசனோ? அவன் அனைத்து அஸ்திர—சஸ்திரங்களையும் அறிந்திருப்பானோ? என் ஆயிரம் தோள்களையும் விறகுபோல் வெட்டுவானா? நானும் அவனை, என் அஸ்திர—சஸ்திரங்களால் நூறு நூறு துண்டுகளாக்குவேனா?’ என்றெல்லாம் சிந்திக்கலானான். இப்பொழுது சிவனார் கூறியபடி அவன் எதிர்நோக்கியிருந்த காலமும் வந்துற்றது.

ஒரு சமயம் பாணாசுரனது மகள் ‘ஊஷை’ என்பவள் வைகாசி மாதத்தில் மாதவரான ஸ்ரீமந்நாராயணருக்குப் பூஜை செய்துவிட்டு, இரவில் மங்கலமாகத் தன்னை அலங்கரித்துக் கொண்டு, தனது அந்தப்புரத்தில் உறங்கிக் கொண்டிருந்தாள். அப்பொழுது அவள், தன் பெண்மைக்குரிய உணர்ச்சியை அடைந்தாள். அப்பொழுது ஸ்ரீபார்வதீபிராட்டியின் சக்தியால் அவளது கனவில் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது பேரனான அனிருத்தனது சேர்க்கை ஏற்பட்டது. கண்விழித்த அவள் மிக்க கலக்கம் கொண்டு தன் தோழியான சித்திரலேகையிடம் கனவில் தான் கண்ட அந்த ஆணழகனைக் கொண்டு வருமாறு வேண்டினாள்.

இதைக் கேட்ட சித்திரலேகை—— “தேவி! நீ கனவில் கண்ட ஆணழகனை, நான் எவ்வாறு கொண்டு வரமுடியும்? எனக்கு அவன் யாரெனத் தெரியாதே?” என்று கூறவே, அசுரன் பெண்ணான ஊஷை காதலில் குருடாகி இறக்கவும் துணிந்தாள். அப்பொழுது அவள் தோழியும், கும்பாண்டனின் புதல்வியுமான சித்திரலேகை, தன் புத்திகூர்மையால் அவளைக் காப்பாற்றி, “தோழியே! உன் மனதைக் கவர்ந்த ஆடவனைக் கூறு. அவன் இம்மூவுலகில் எங்கிருந்தாலும் உடனே எடுத்து வந்து, உன் துன்பத்தை நீக்குவேன்” என்று கூறினாள்.

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— மகரிஷியே! இவ்வாறு கூறிய சித்திரலேகை தேவர்கள், தைத்யர்கள், தானவர்கள், கந்தர்வர்கள், சித்தர்கள், நாகர்கள், யக்ஷர்கள் முதலியோரின் சித்திரங்களைத் துணியில் வரைந்து காட்டினாள். பின் மனிதர்களின் படங்களை வரையலானாள். அதில் விருஷ்ணி வம்சத்து அரசர்களை எழுதுகையில் சூரன், வசுதேவர், பலராமர், ஸ்ரீகிருஷ்ணன், பின் மனிதரில் உயர்ந்த பிரத்யும்னன் ஆகியோர்களின் சித்திரத்தை எழுதினாள். பின் பிரத்யும்னனது மகன் அனிருத்தனது சித்திரத்தை எழுதும்போது, அதைக் கண்ட ஊஷை வெட்கித் தலைகுனிந்தாள்; மகிழ்ச்சியில் பூரித்தாள்.

ஊஷை கூறுகிறாள்—— “தோழியே! நேற்றிரவில் என்னிடம் வந்து, எனது இதயமணியைத் திருடிய திருடர் இவர்தான்.” இதைக் கேட்ட சித்திரலேகை ஊஷையின் பிடிவாதத்தைக் கண்டு ஜேஷ்ட (ஆனி) மாதத் தேய்பிறை பதினான்காம் நாள் இரவு மூன்றாவது யாமத்தில் (அதாவது பொழுது விடிவதற்கு ஒரு முகூர்த்தம் முன்) துவாரகை சென்று, அங்கு அந்தபுர நந்தவனத்தில் கட்டிலில் அமர்ந்திருந்த அனிருத்தனைத் தன் யோகமகிமையால் ஒரு நொடியில் சோணிதபுரம் எடுத்து வந்தாள். ஊஷை தன் காதலனைக் கண்டு மகிழ்ந்தாள். அந்தப்புரக் காவலர்கள் ஊஷையின் நடத்தையிலிருந்தும் அனுமானத்தினாலும் இதை ஊகித்து அறிந்தனர். ஒருசமயம் அவர்கள் தெய்வத்தன்மையும் அழகும் வீரமும் போர்க்காதலும் கொண்ட ஒரு இளைஞன் ஊஷையோடு தவறாக நடப்பதைக் கண்கூடாக நேரிலும் கண்டுவிட்டனர். உடனே, அவர்கள் இதை பாணாசுரனிடம் கூறச் சென்றனர்.

காவலர்கள் கூறுதல்—— “எம்மிறைவனே! தங்களது அந்தப்புரத்தில் வலுவில் நுழைந்து மறைந்துள்ள இளைஞன் யாரெனத் தெரியவில்லை. அவன் இந்திரனாக இருக்க முடியாது, மாறுவேடங்கொண்டு தங்களது பெண்ணுடன் கூடிக் குலாவி நிற்க, அதைத் தாங்களே நேரில் வந்து கண்டு உரியவாறு செய்க. இதில் எங்களது தவறு ஏதுமில்லை.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! தனது பெண் தூய்மை கெட்டாள் என்பதைக் கேட்ட அசுரவேந்தனான பாணன் பெருவியப்பில் ஆழ்ந்தான். கோபம்கொண்ட அவன் அந்தப்புரம் சென்று பார்க்க, அங்கு இளமை ததும்பும் திருமேனி கொண்ட அனிருத்தனைக் கண்டு வியப்பெய்தினான். பின், அவனது பலத்தை அறிய ஆவல் கொண்டு பதினாயிரம் போர்வீரர்களை அழைத்து, அவனைக் கொல்லக் கட்டளையிட்டான். அவர்களும் அவனைச் சூழ்ந்து கொண்டனர். ஆனால், அனிருத்தனோ அந்தப்புரவாயிலிலிருந்த ‘பரிகம்’ என்கிற இரும்பு உலக்கையால் அவர்களனைவரையும் யமனது விருந்தாளிகளாக்கினான். பின், பலப்பல சேனைகள் வர, அவர்களையும் யமனுலகுக்கு அனுப்பினான். பின், பாணாசுரனை வதைக்க எண்ணி, ஊழித்தீயொத்ததொரு சக்தி ஆயுதத்தைக் கையிலெடுத்து ரதத்தில் அமர்ந்திருந்த பாணாசுரனை அடித்தான். அதனால் ஆழமாகக் காயமடைந்த பாணாசுரன், தன் ரதத்தோடு மறைந்தொளிந்தான். பின் பலியின் மகனான சிறந்த சிவபக்தனான பெருவலி படைத்த பாணன் வஞ்சனையால் கபடமாக நாகபாசம் கொண்டு அனிருத்தனைப் பிணித்துச் சிறையில் அடைந்தான். பின் போர் நின்றது. அதன்பின் தன் தேரோட்டியின் மகனிடம், “மகனே! இவனை புல் மூடிய ஆழமான கிணற்றில் தள்ளிக் கொல்லுங்கள். எப்படியும் இவனைக் கொல்லத்தான் வேண்டும்” எனக் கட்டளையிட்டான்.

வியாசரே! இவ்வாறு பாணன் கூறியதைக் கேட்டு அறநெறிகளை நன்கறிந்த சிறந்த மந்திரியான கும்பாண்டன் பாணனிடம் கூறலானான்.

கும்பாண்டன் கூறுகிறான்—— “மன்னவா! சற்று சிந்திக்க வேண்டும். இவனைக் கொல்வது என்பது எனக்குச் சரியெனத் தோன்றவில்லை. இவனை அழிப்பதென்பது நம்மையே நாம் அழித்துக் கொள்வது போல் எனத் தோன்றுகிறது. வீரத்தில் இவன் ஸ்ரீவிஷ்ணுவைப் போல் தோன்றுகிறான். தங்கள் மேலுள்ள கோபத்தால் சிவபிரானே, தன் நிகரற்ற சக்தியால் இவனைத் திறல் படைத்தவனாக ஆக்கியிருப்பாரோ? எனத் தோன்றுகிறது. திறலில் இவன் சிவபிரானை ஒக்கிறான். ஏனெனில், இச்சிறுவயதிலும் இளமையிலும் இவன் வீரத்தில் வீரனாக இருக்கிறான். நாகங்கள் இவனைக் கடிக்கினும், இவன் நம்மைப் புல்லென மதித்து நிற்கிறானே?”

வியாசரே! அரசனது நெறிமுறைகளை நன்கறிந்த கும்பாண்டன் பாணாசுரனிடம் இவ்வாறு கூறியபின் அனிருத்தனைக் குறித்துக் கூறலானான்—— “மனிதப்பதரே! வீரனான அசுர மன்னனைப் புகழ்ந்து துதித்து இருகைகூப்பி ‘நான் தோற்றேன்’ என்று ஒப்புக்கொண்டு வணங்கிவிடு. இவ்வாறு செய்தால் நீ விடுதலை பெறுவாய். இல்லையேல் காவல்—கட்டு என்று தளைக்கப்பட்டுத் துன்புறுவாய்.”

அனிருத்தன் பதிலுரைத்தான்—— “தீ நடத்தை கொண்ட அரக்கனே! க்ஷத்திரியர்களுடைய நெறிமுறைகளை நீ அறியாயோ? உண்மை வீரனுக்கு தன் எளிமையைக் காட்டுதலும், போரில் புறமுதுகுகாட்டி ஓடுதலும் மரணத்தைக் காட்டிலும் அதிகத் துன்பத்தை அளிப்பவை. மேலும், க்ஷத்திரிய தர்மத்திற்கு மாறாக நடப்பது முள்ளைப் போல் குத்திக் கொண்டேயிருக்கும். போர்க்களத்தில் முகம் காட்டி, மார்பு காட்டிப் போர்புரிந்து உயிர் விடுதலே ஒரு வீரனுக்குச் சிறப்பு. இருகைகூப்பி ஒரு தீனனைப் போல் இறப்பது கூடாது. அது மிகவும் இழிவானது.”

க்ஷத்ரியஸ்ய ரணே ஶ்ரேயோ

மரணம் ஸம்முகே2 ஸதா3 ।

ந வீரமாநிநீ பூ4மௌ

தீ3நஸ்யேவ க்ரு॒தாஞ்ஜலே: ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. யுத்த. 53/35

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— வியாச முனிவரே! இவ்வாறு அனிருத்தன் கூறிய வீரமொழிகளைக் கேட்டு பாணாசுரன் பெரிதும் வியந்தான். மேலும் சினமும் பெருகியது. அப்பொழுது பாணாசுரனைத் தேற்ற அனிருத்தன், மந்திரி கும்பாண்டன் மற்றுமுள்ள அனைத்து அசுரர்களும் கேட்குமாறு ஒரு வானொலி எழுந்தது—— “பெருவலி படைத்த பாணனே! நீ மகாபலியின் மகன். ஆகவே சற்று சிந்தித்துப் பார். நீ நன்கு படித்த அறிஞன், சிவபக்தனும்கூட. ஆகவே, நீ கோபம் கொள்ளல் சரியன்று. சிவபெருமான் அனைத்து ஜீவராசிகட்கும் தலைவர். அவற்றின் செயல்களுக்குச் சாட்சியாக இருப்பவர்; பரம்பொருள்; சராசரங்கள் அனைத்தும் அவருக்கு அடிமைகள். அவரேதான் முக்குணங்களையும் ஏறிட்டுக் கொண்டு ரஜோ குணத்தினால் பிரும்மனாக இருந்து படைத்தலையும், சத்துவ குணவானாக ஸ்ரீவிஷ்ணுவாகக் காத்தலையும், தமோ குணத்தை ஏற்று ருத்ரனாக அழித்தலையும் செய்கிறார். அவரே எங்கும் நீக்கமற நிறைந்திருப்பவர்; சர்வேசர்; அனைத்தையும் நடத்துபவர்; ஒப்பார்—மிக்கார் இல்லாதவர்; இவர்—அவர் என்கிற வேறுபாடற்றவர்; அழிவற்றவர்; நித்தியர்; மாயையான பிரகிருதிக்குத் தலைவர்; இவ்வளவு இருந்தும் நிர்குணர்; எக்குணத்தையும் ஏற்காதவர். பலியின் புதல்வனே! அவரருளால் திறலற்றவன்கூடத் திறலுடையவன் ஆவான். நீ அறிஞனாயிற்றே. இது உனக்குப் புரியவில்லையே. இவற்றையெல்லாம் சிந்தித்துப் பார்த்து அமைதி கொள். திருவிளையாடல்கள் புரியும் அவர் அடியார்க்கெளியர்; செருக்கை அழிப்பவர். உனது செருக்கை அடக்குவதற்காகவே இந்நிகழ்ச்சி.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! இவ்வாறு கூறிவிட்டு வானொலி ஓய்ந்தது. இதைக் கேட்டு அனிருத்தனை வதைக்கும் எண்ணத்தை விடுத்தான் பாணாசுரன். நச்சுப்பாம்புகளால் தளைப்பட்ட அனிருத்தன், அப்பொழுது துர்காதேவியை மனதார நினைக்கலானான்.

அனிருத்தன் துதித்தல்—— “சரணமடைந்தவர்களிடம் அன்பு கொண்டவளே! நீயோ சினம் மிகுந்தவள். நாகபாசத்தால் பிணிக்கப்பட்டு, அவற்றின் நஞ்சால் நான் வெந்து துன்பமுறுவது தெரியாதா? ஆகவே, விரைவில் வந்து என்னைக் காத்தருள்.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— வியாச முனிவரே! ‘கருமை மலையோ’ எனக் கறுத்து விளங்கும் திருமேனி படைத்த காளிதேவியை அனிருத்தன் இவ்வாறு வேண்டித் துதிக்கவே, காளிதேவி எதிரிலே தோன்றினாள். அன்றைய தினம் ஆனி மாதத் தேய்பிறை பதினான்காம் நாள் நள்ளிரவாகும். நச்சுப்பாம்பு உருவிலிருந்த பயங்கரமான அந்தப் பாணங்களையெல்லாம் காளிதேவி எரித்தாள். தனது திறல் மிக்க முட்டிகளால் வேகமாகக் குத்தி அந்நாகபாசக்கட்டை உடைத்தெறிந்தாள்; அனிருத்தனை விடுவித்தாள். அனிருத்தனும் அந்தப்புரம் புகுந்தான். தேவியும் உடனே மறைந்தருளினாள். இவ்வாறு சிவனாரது சக்தி வடிவினளான தேவியின் அருளால் அனிருத்தன் துன்பம் களைந்தான். அவனது வருத்தம் அழிந்தது; இன்பம் பெற்றான்.

பிரத்யும்னனது மகனான அனிருத்தன், சிவபெருமான், இறைவி ஆகியவர் அருளால் வெற்றி பெற்று, தனது காதலியான பாணன் மகள் ஊஷையைப் பெற்று மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொண்டான்.

இங்கு துவாரகையிலோ, தனது பேரன் அனிருத்தன் காணாமற்போனது, பின் நாரதர் வாயிலாக, பாணாசுரனால் நாகபாசத்தால் கட்டுண்டு தவிப்பது முதலியனவற்றைக் கேட்டறிந்த பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பன்னிரண்டு அக்ஷௌகிணி சேனைகளையும், பிரத்யும்னன் முதலிய வீரர்களையும் அழைத்துக் கொண்டு சோணிதபுரத்தின் மீது படையெடுத்தார். இங்கு பகவான் ஸ்ரீருத்ரனும், தனது பக்தனுக்காகப் போருக்கெழுந்தார். இருவருக்குமிடையில் பெரும் போர் நிகழ்ந்தது. இருபுறங்களிலிருந்தும் ‘ஜுரம்’ என்னும் பிணி கிளம்பியது. முடிவில் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் ஸ்ரீருத்ரரிடம் தானாக முன்வந்து துதித்துக் கூறலானார்—— “எங்கும் நிறைந்து விளங்கும் இறைவா! நீங்கள் முக்குணங்களுக்கும் ஆட்படாதவர். ஆனாலும், அக்குணங்களாலேயே குணங்களைப் பிரகாசிக்கச் செய்கிறீர்கள். கயிலை வாழ் பிரபுவே! தாங்களோ ஸ்வயம்பிரகாசர்.

உங்களது மாயைக்காட்பட்ட புத்தியுடையவன் மயக்கம் கொண்டு பெண்ணாசை, வீடு—வாசல் என்ற மண்ணாசை, பிள்ளை—பேரன் என்கிற பொன்னாசை ஆகிய மூவாசைகளிலும் தன்னையிட்டுக் கொண்டு துன்பக்கடலில் மேலும்—கீழுமாக மூழ்கித் தவிக்கிறான். புலனடக்கம் அற்றவன் ஏதோ முன்வினை நற்பயனால் மானிடப்பிறவி பெற்றும், தங்கள் திருவடிகளில் அன்பு செலுத்துவதில்லையே. அவன் பாவம், வருந்தத்தக்கவன்; தன்னைத்தானே ஏமாற்றிக் கொள்பவன். தாங்களோ செருக்குற்றவனது செருக்கைத் துடைப்பவர். செருக்குற்ற இந்த பாணனுக்குத் தாங்கள்தானே சாபமளித்தது. தங்களது கட்டளைப்படிதானே அவனது தோள்களைத் துண்டிக்க நான் இங்கு வந்துள்ளேன். ஆகவே மகாதேவரே! தாங்கள் இப்போரிலிருந்து விலகவேண்டும். அவனது தோள்களைத் துணித்தெறிய எனக்கு அனுமதி தாருங்கள். அதனால், தாங்கள் அளித்த சாபம் வீணாகாமல் இருக்கும்.”

சிவனார் கூறுகிறார்—— “என் ஐயனே! தாங்கள் உண்மையைக் கூறினீர்கள். நான்தான் இவனுக்குச் சாபமளித்தேன். நான் கூறியதால்தான் நீங்களும் அவனது கரங்களைத் துண்டிக்க இங்கு வந்துள்ளீர்கள். இருந்தும் மாதவரே! நான் என் செய்வது? நானோ அடியார்க்கு எளியவனாயிற்றே. அப்படியிருக்க, என் கண்ணெதிரில் பாணனது கரங்களை வெட்டுவதை நான் எப்படிச் சகிப்பேன்? ஆகவே, நீங்கள் முதலில் ஜ்ரும்பணாஸ்திரத்தால் (கொட்டாவிவிட்டுக் கொண்டே இருப்பது) என்னைக் கொட்டாவிவிடும்படிச் செய்யுங்கள். பின், தாங்கள் விரும்பிய காரியத்தைச் செய்யுங்கள். இதுதான் நல்லது.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— வியாச முனிவரே! சிவனார் கூறியதைக் கேட்டு, ‘சார்ங்கம்’ என்னும் வில்லைக் கையிலேந்திய ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பெரும் வியப்படைந்தார். பின்னர் தான் போரிடுமிடத்திற்கு வந்து தனது வில்லில் ‘ஜ்ரும்பணம்’ என்னும் அஸ்திரத்தைத் தொடுத்து, ‘பினாகம்’ என்னும் வில்லேந்திய சிவனார் மேல் விடுத்தார். இவ்வாறு சிவபிரானைக் கொட்டாவிவிடச் செய்து மயக்கிப் பின் தன் கதை, ருஷ்டி (ஈட்டி) முதலிய அஸ்திரங்களால் பாணாசுரனது சேனைகளை வதைக்கலானார்.

அத்தியாயம் : ஐம்பத்தைந்தும் ஐம்பத்தாறும்

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பாணாசுரனது தோள்களைத் துணித்தல்; அவர் அவனது தலையைத் துணிக்க முயல, சிவனார் தடுத்து உண்மையை உணர்த்துதல்; பாணனது தாண்டவம் கண்டு மகிழ்ந்த சிவனார், அவனைச் சிவகணத் தலைவனாக்குதல்

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— பேரறிஞரே! வியாசரே! உலகியல்புகளை ஒட்டித் திருவிளையாடல்கள் புரியும் சிவனார் மற்றும் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் — இவர்களது அற்புதக் கதைகளைக் கேள். ஐயனே! சிவபிரானும் அவரது புதல்வர்களும் கணங்களும் ஜ்ரும்பணாஸ்திரத்தால் மயங்கி உறங்கியபோது ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கும் பாணனுக்குமிடையே பெரும் போர் நிகழ்ந்தது. கும்பாண்டன் பாணனது தேரின் குதிரைகளின் கடிவாளங்களைப் பற்றித் தேரோட்டினான். அத்தேர் அனைத்துவிதமான அஸ்திர—சஸ்திரங்கள் நிரம்பியது. இருவருக்குமிடையே வெகுகாலம் போர் தொடர்ந்தது. இங்கு ஸ்ரீகிருஷ்ணனோ சாட்சாத் சிவரூபர். பாணனோ சிறந்த சிவபக்தன். சிவனாரது அருளாணை பெற்ற ஸ்ரீகிருஷ்ணன் இவ்வாறு வெகுநாட்கள் போரிட்டுப் பின் சினம் மிக்கவரானார். தன் சுதர்சன சக்கரத்தால் பாணனது பல நூறு கரங்களையும் அறுத்துத் தள்ளினார். முடிவில் அவனது அழகிய நான்கு தோள்களே மீதமிருந்தன. சிவனார் அருளால் அவனது வலிவும் அழிந்தது. பாணன் நினைவிழந்த போது, ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அவனது தலையைத் துண்டிக்க நினைக்க, ஸ்ரீசிவனார் தன் மயக்கநிலையான தூக்கம் கலைந்து எழுந்திருந்தார்.

அப்பொழுது சிவனார் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம், “தேவகியின் செல்வமே! நீ என்றும் எனது அருளாணையைக் கடைப்பிடித்து வருகிறாய். இறைவனே! நான் எந்தவொரு செயலைச் செய்ய உனக்கு அருளாணை வழங்கினேனோ, அதைத்தான் நிறைவேற்றிவிட்டீர்களே. அவனது தலையைக் கொய்ய வேண்டாம். சுதர்சன சக்கரத்தைத் திரும்ப அழைத்துக் கொள்ளுங்கள். எனது கட்டளையால் இத்திருவாழி என் அடியார்களின் திறத்தில் வீணாகாததாக இருக்கட்டும். கோவிந்தா! நான்தான் முன்பே தங்களுக்குப் போரில் தடுத்தற்கரிய இச்சக்கரத்தையும் வெற்றியையும் அளித்துவிட்டேனே. ஆகவே, இப்போர் இனி வேண்டாம். முன்புகூட தாங்கள் எனது வேண்டுகோள் இன்றியே ததீசி முனிவர், வீரனான இராவணன், தாரகாக்ஷன் முதலியவர்களின் நகரங்களின் மேல் இச்சக்கரத்தைப் பிரயோகிக்காமல் இருந்தீர்கள்.

ஜனார்த்தனா! தாங்களோ யோகிகளுக்கும் யோகி, பரம்பொருள், ஜீவராசிகள் மேல் கருணை கொண்டவர். தாங்கள் சற்று சிந்தித்துதான் பாருங்களேன். நான் இவனுக்கு மரணபயமில்லை என்று வரமளித்துள்ளேன். இந்த என் சொல் பொய்யாகலாமா? ஹரியே! முன்பொரு சமயம் இவன் பெருஞ்செருக்குற்றுத் தன்னிலை மறந்தான். தன் தோள்கள் தினவு கொண்டு அரிப்பது கண்டு என்னிடம் வந்து, ‘என்னோடு போர் புரியுங்கள்’ என்று வேண்டினான். அப்பொழுது நான் ‘இன்னும் சிறிது காலத்திலேயே உன் தோள்களைத் துணிக்கக் கூடியவன் வரப்போகிறான். அப்பொழுது உன் கர்வம் தொலையும்’ என்று சாபமளித்தேன்.” பிறகு சிவனார் பாணனைப் பார்த்து, “பாணனே! எனது அருளாணையை ஏற்றுத்தான் உன் தோள்களைத் துணிக்க ஸ்ரீகிருஷ்ணன் வந்துள்ளார்” என்று கூறிவிட்டு, ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம், “இப்பொழுது போரை நிறுத்திவிட்டு, வரனையும் வதுவான பெண்ணையும் அழைத்து கொண்டு தங்கள் இருப்பிடம் செல்லுங்கள்” என்று கூறியருளி, அவர்களுக்குள் நட்பைத் தோற்றுவித்துத் தன் திருக்கயிலை திரும்பினார்.

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! சிவபிரான் கூறியதைக் கேட்டு, ஸ்ரீகிருஷ்ண பரமாத்மா, தன் சுதர்சன சக்கரத்தைத் திரும்ப அழைத்துக் கொண்டு வென்ற மகிழ்ச்சியில் பாணாசுரனது அந்தப்புரம் சென்றார். அங்கு ஊஷை மற்றும் அனிருத்தனை ஆறுதல்படுத்தி, பாணன் அளித்த பலவாறான இரத்தினக்குவியல்களையும் ஏற்றுக் கொண்டார். ஊஷையின் தோழியும், சிறந்த யோகினியுமான சித்திரலேகையையும் பெற்றுக் கொண்டு பாணாசுரனிடம் அனுமதி பெற்றுத் தன் பரிவாரம் சூழ துவாரகை திரும்பினார். சிவனார் திருவருளால் தனது காரியம் நிறைவுற்றதை நினைத்து, அவருக்குப் பலவாறு வணக்கம் செய்தார். துவாரகை சென்றதும் பகவான் கருடனுக்கு அனுமதியளித்துத் திரும்ப அனுப்பியருளினார்.

இனி இங்கு நந்தியெம்பெருமான் பாணாசுரனுக்கு உண்மையை உணர்த்தி, “பக்தனே! நீ எப்பொழுதும் சிவனாரையே நினைத்திரு. அவரோ பக்தர்களுக்கு எளியவர். ஆகவே ஆதி குருவான சிவபிரானிடம் மனதை ஒருமுகமாகச் செலுத்தித் தினமும் அவரது உற்சவத்தை நன்கு கொண்டாடு” என்று கூறியருளினார்.

அதனால், பகைமை மறந்த பெருமனத்தனான பாணன், கயிலை சென்று சிவபிரானை வணங்கிப் பலவாறாகத் துதித்தான். பின் நர்த்தனத்தின் பலவகைகளில் ஒன்றான கால்களைத் தரையில் சிறிதே ஊன்றிக் கைகளை இங்குமங்குமாக அசைத்து, ஆலீடம் மற்றும் பிரத்யாலீடம் என்கிற வகையில் அழகூட்டும் நர்த்தனத்தில் மிகவும் முக்கியமான தாண்டவம் என்கிற நர்த்தனத்தைச் செய்யலானான். வாயினால் பலவித வாத்தியங்களை இசைத்தான். இடையிடையே புருவத்தை வளைத்தல், தலையை அசைத்தல் முதலியனவற்றால் ஆயிரமாயிரம் பாவங்களை (உணர்ச்சிகளை) வெளிப்படுத்தினான். இவ்வாறு பரமசிவ பக்தனான பாணன் அழகிய நர்த்தனத்தால் பிறைசூடியான இறைவனை மகிழ்வித்தான். இசைக்கும், இசையின் நர்த்தனத்திற்கும் அடிமையாகும் இறைவன் மிகவும் மகிழ்ச்சி கொண்டு பாணனிடம், “அன்பனே! பாணனே! உன் நர்த்தனத்தைக் கண்டு மிகவும் மகிழ்ந்தேன். உன் மனதிற்கியைந்தவாறு வேண்டிய வரம் கேள்” என்றருளினார்.

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— வியாச முனிவரே! சிவபிரான் அருளியதைக் கேட்ட பாணன்—— “இறைவா! எனது காயங்கள் குணமாக வேண்டும்; மல்யுத்தத்தில் என் ஆசையும் திறமையும் குறையாமல் இருக்க வேண்டும்; என்றென்றும் கணங்களுக்குத் தலைவனாகவே இருக்க வேண்டும்; இச்சோணிதபுரத்தில் என் மகள் ஊஷையின் மகனே (அதாவது, என் பெண்வயிற்றுப் பேரனே) அரசு புரிய வேண்டும்; தேவதைகள் பக்கலிலும், முக்கியமாக ஸ்ரீஹரியின் பக்கலிலும் எனக்குப் பகைமை எண்ணம் அழியவேண்டும்; ரஜோகுணம்—தமோகுணம் மிக்க அசுரகுணம் என்னிடமிருந்து விலகவேண்டும்; நிர்விகாரமான ஸ்ரீசிவபெருமானிடம் எனக்கு என்றென்றும் அன்பும் பக்தியும் நிலைத்திருக்க வேண்டும்; சிவனடியார்களிடம் அன்பிருக்க வேண்டும்; அனைத்து ஜீவராசிகளிடமும் கருணை இருக்க வேண்டும்” என்ற வரத்தை வேண்டினான். பின் கண்களில் நீர்மல்க, உடல் புளகிக்க, இருகைகூப்பி வணங்கிப் பலவாறாகத் துதித்தான். சிவனாரும் “நீ விரும்பி வேண்டியதெல்லாம் அப்படியே கிட்டும்” எனக் கூறி மறைந்தார். சிவனடியவனான பாணனும் சிவனருளால் ‘மகாகாலன்’ என்கிற நிலையைப் பெற்று மகிழ்ந்தான். முனிவரே! அலகிலா விளையாட்டுடைய இறைவனும், சிவகுருவும், முத்தலைச்சூலம் ஏந்தியவருமான சிவபிரான் பாணாசுரனுக்கு அருள் புரிந்த உயர்ந்த இனிய சரிதங்களைக் கூறினேன்.

அத்தியாயம் : ஐம்பத்தேழு

கஜாசுரனது தவம் மற்றும் தவறு; அவனைச் சிவனார் அழித்தல்; சிவபெருமான் ‘கிருத்திவாசன்’ என்கிற பெயர் பெறுதல்; கிருத்திவாசேசுவர லிங்கப் பிரதிஷ்டை

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— வியாசரே! பிறையணிந்த இறைவன் தன் முத்தலைச் சூலத்தினால் அசுரவேந்தன் கஜாசுரனை வதித்த அழகிய கதையைக் கூறுகிறேன், கேள். கஜாசுரன் மகிஷாசுரனது புதல்வன். தேவதைகளின் வேண்டுகோளை ஏற்று, தேவியான துர்கையால் தன் தந்தை கொல்லப்பட்டான் என்பதைச் செவியுற்று பதிலுக்குப் பதிலாக, தேவர்களை வெற்றிகொள்ள நினைத்துக் கடுந்தவமேற்றான். அவனது தவத்தீயால் உலகமே எரியலானது. இதனால், தேவர்கள் பிரும்மதேவரிடம் சென்று முறையிட்டனர். பிரும்மதேவரும் கஜாசுரன் எதிரில் தோன்றி, அவன் விரும்பியவாறு ‘காமத்திற்காட்பட்ட எந்தவொரு ஆணாலோ அல்லது பெண்ணாலோ எனக்கு மரணம் கூடாது; பெருவலியனாக ஆகவேண்டும்; எவராலும் வெற்றிகொள்ள முடியாதவனாகவும் ஆகவேண்டும்’ என்கிற வரத்தை அருளினார்.

வரம் பெற்ற அவன் செருக்குற்றான். எண்டிசைக் காவலர்களையும் வென்று, தன் ஆட்சியை நிறுவினான். முடிவில் சிவனாரது தலைநகரான ‘ஆனந்தவனம்’ என்னும் காசியம்பதி சென்று, அங்குள்ளவர்களைத் துன்புறுத்தலானான். தேவர்கள் சிவனாரிடம் முறையிட்டனர். சிவனாரோ காமனை கண்ணால் எரித்தவரன்றோ! பெரும்போரில் சிவனார் அந்த கஜாசுரனைத் தன் சூலத்தால் குத்தியெறிந்தார். அப்பொழுது அவன் இறைவனைத் துதிக்க, சிவபிரான் விரும்பிய வரம் கேட்கக் கோரினார்.

கஜாசுரன் வேண்டுதல்—— “திகம்பரனே! இறைவா! என் மேல் தாங்கள் கருணை கொண்டுள்ளது உண்மையாகில், தங்களது முத்தலைச்சூலத்தின் தீப்பிழம்பால் தூய்மை பெற்ற எனது தோலை, தாங்கள் என்றும் அணிந்திருக்க வேண்டும். இறைவா! உண்மையில் நான் புண்ணியம் செய்தவன். ஆகவே, எனது தோல் என் கடுந்தவத்தீயினாலும் கருகிச் சாம்பலாகவில்லை. எனது தோல் புண்ணியம் செய்யாதிருப்பின், இப்போர்க்களத்தில் இத்தோல், தங்களது திருமேனியின் சேர்க்கையை எவ்வாறு பெறமுடியும்? சிவனே! நீங்கள் என்மேல் கருணை கொண்டுள்ளது உண்மையாகில், எனக்கு இன்னும் ஒரு வரமும் அளிக்க வேண்டும். அது என்ன தெரியுமா? இன்று முதல் தங்களது திருப்பெயர் ‘கிருத்திவாசன்’ (யானைத்தோல் போர்த்தியவன்) என்றே புகழப்பட வேண்டும்.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! கஜாசுரன் வேண்டியதைக் கேட்ட ஏழைப்பங்காளன் சிவபெருமான் மனம் மகிழ்ந்து அவனிடம், “நீ வேண்டியபடியே ஆகட்டும்” என்று வரமளித்து, பின் பக்தியினால் மனத்தூய்மை பெற்ற அசுர மன்னன் கஜாசுரனிடம், “அசுரனே! உனது தூயதான இவ்வுடல் மோட்சபுரியான எனது இக்காசியம்பதியில் எனது சிவலிங்கத் திருமேனியாக விளங்கட்டும். அதன் பெயர் ‘கிருத்திவாசேசுவரர்’ என்றாகட்டும். இச்சிவலிங்கம் அனைத்து ஜீவன்களுக்கும் முக்தி தருவதாகவும், பெரும் பாவங்களையும் தொலைப்பதாகவும், அனைத்து லிங்கங்களிலும் சிறந்ததாகவும், மோட்சமளிப்பதாகவும் ஆகட்டும்.” இவ்வாறு கூறியபின் இறைவன் கஜாசுரனது அகலமான அத்தோலைத் தன் திருமேனியில் போர்த்திக் கொண்டார். முனிவரே! அப்பொழுது அங்கு பெருந்திருவிழாவே நடந்தது. காசி வாழ் மக்களும் சிவகணங்களும் மகிழ்ச்சியில் திளைத்தனர். ஸ்ரீவிஷ்ணு, பிரும்மா முதலிய தேவர்கள் மனம் மகிழ்ந்தனர். அவர்கள் இருகைகூப்பி வணங்கித் துதித்தனர்.

அத்தியாயம் : ஐம்பத்தெட்டு

அசுரன் துந்துபிநிர்ஹ்ராதன் சிவபக்தனைத் தாக்க நினைக்க, சிவனார் அவனை வதித்தல்

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— வியாச முனிவரே! இனி ‘துந்துபிநிர்ஹ்ராதன்’ என்கிற அசுரனைச் சிவபெருமான் வதைத்த சரித்திரத்தைக் கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேளுங்கள். திதியின் இளைய மகன் இரண்யாக்ஷனை ஸ்ரீமந்நாராயணர் வராக அவதாரமெடுத்து வதித்ததால் திதி மிகவும் வருந்தினாள். அப்பொழுது தேவர்களது பகைவனும், பிரஹ்லாதனது மாமனுமான துந்துபிநிர்ஹ்ராதன், அவளுக்குத் தேற்றரவு கூறிப் பின் எண்ணலானான்—— ‘தேவர்களின் பலம் அந்தணர்களே. அந்தணர்கள் அழிந்தால் வேள்விகள் நடவாது. வேள்விகள் இல்லையெனில் தேவர்களுக்கு அவியுணவு கிடைக்காது. ஆகவே, அவர்கள் பலமிழந்தவர்களாவார்கள். அப்பொழுது நான் அவர்களை எளிதில் வெற்றி கொள்ளலாம்.’ இவ்வாறெண்ணிய அவ்வசுரன் அந்தணர்களைக் கொல்லலானான். அந்தணர்களுக்கு முக்கியத் தலமான வாராணசி என்னும் காசியம்பதி சென்று, அங்குள்ள வனத்தில் ஒரு காட்டுவிலங்காக ஆகி, அங்கு உலர்ந்த சமித்துக்குச்சிகளை எடுத்துவரச் செல்லும் அந்தணர்களை வதைக்கலானான். நீரோடைகளில் நீர்வாழ் பிராணியாகி, நீராட வருபவர்களை வதைத்தான். இரவில் புலியாக மாறித் தூங்கும் அந்தணர்களை வதைத்தான்.

ஒரு சமயம் சிவராத்திரி தினம். ஒரு சிறு பக்தன், தனது குடிலில் தேவதேவரான சிவபெருமானைப் பூசித்துவிட்டுத் தியானத்தில் அமர்ந்திருந்தான். தன் பலத்தில் செருக்கு கொண்ட துந்துபிநிர்ஹ்ராதன் புலியின் வடிவெடுத்து, அவனைத் தின்றுவிட நினைத்தான். ஆனால், அச்சிவபக்தனோ சிவனைக் கண்டு களிக்க உறுதிபூண்டு தியானத்திலேயே ஆழ்ந்திருந்தான். சிவபக்தனோ தியானத்தில் அமர்வதற்கு முன்பே திவ்வியமான மந்திரத்தால், தன்னைச் சுற்றி மந்திரவேலி அமைத்துக் கொண்டிருந்தான். ஆகவே, அவ்வசுரனால் அவனைத் தீண்டவும் முடியவில்லை. தீயோனான அசுரனது கருத்தையுணர்ந்த எங்கும் நிறைந்த பரம்பொருளான சிவபெருமான், அவனை வதைக்கத் திருவுள்ளம் கொண்டார். புலியுருவெடுத்த அவ்வசுரன், அப்பக்தனைத் தனது உணவாக்கிக் கொள்ள நினைத்தபொழுதே இறைவன் அவன் ஸ்தாபித்த லிங்கத்திலிருந்து நேரே தோன்றினார். அவர் உலகங்களைக் காத்தருளும் அருள்மணியல்லவா! முக்கண்ணரான அவர் அடியார்களைக் காத்தருள்வதிலேயே கருத்துடையவர் அல்லவா! அவ்வாறு லிங்கத்திலிருந்து இறைவன் வெளிவந்தது கண்ட அவ்வசுரன் பெரிதாக வளர்ந்தான்.

ஆனால், இறைவனோ சிறுபிள்ளை விளையாட்டாக அவனைப் பிடித்துத் தன் கையிடுக்கில் அழுத்திக் கொண்டு, அவனது தலையில் வஜ்ரப்படையினும் கடினமான தன்முட்டியினால் குட்டவே, அப்புலியுருவில் இருந்த அசுரன் எண்டிசையும் ஒலிக்க பயங்கரமான உறுமல் சத்தத்துடன் இறந்தான். அப்பயங்கர சத்தத்தைக் கேட்ட அங்குள்ள தவசிகளின் இதயம் நடுங்கியது. இரைச்சல் வந்த திசை நோக்கி வந்தனர். அங்கு சிவபெருமான் தன் தோளிடுக்கில் பாவியான அவ்வசுரனை அழுத்திக் கொண்டிருப்பது கண்டு வணங்கிப் போற்றித் துதித்தனர்.

அப்பொழுது சிவபெருமான்—— “எவன் என்னை இக்கோலத்திலேயே சிரத்தையோடு தரிசித்துத் தொழுவானோ, அவனது இன்னல்களனைத்தையும் நிச்சயம் அழித்துக் காப்பேன். எவன் இச்சரித்திரத்தைக் கேட்டு, இதயத்தில் என் இச்சிவலிங்க ரூபத்தைத் தியானித்து போருக்குச் செல்வானோ அவனுக்கு வெற்றி நிச்சயம்” என்றருளினார்.

வியாச முனிவரே! திருப்புலீசுவரரான இவ்விறைவரது உயர்ந்த இச்சரித்திரத்தைக் கேட்பவனும், பிறர் கேட்கச் சொல்பவனும், படிப்பவனும், படிக்கச் சொல்பவனும் விரும்பியதை விரும்பியவாறே பெற்றுத் துளியும் துன்பங்களின்றி முக்தியைப் பெறுவான். சிவனாரது திருவிளையாடல்களை எழுத்துவடிவில் கூறும் இவ்வுயரிய சரிதம், புகழ், ஆயுள், மக்கட்செல்வம் ஆகியன தந்து முடிவில் முக்தியின்பத்தையும் தருவதாகும்.

அத்தியாயம் : ஐம்பத்தொன்பது

விதலன், உத்பலன் என்னும் இரு அசுரர்கள் பார்வதீபிராட்டியைக் கண்டு காமுறுதல்; பிராட்டி தன் பந்தினால் அடித்து அவர்களை மாய்த்தல்; கந்துகேசுவரரின் பெருமை

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— வியாசரே! சங்கேதத்தினாலேயே தன் மனைவி மூலமாய் சிவனார் எவ்வாறு ஓர் அசுரனை வதைத்தார்? என்கிற சரிதத்தைக் கூறுவேன், அன்போடு கேள்.

விதலன், உத்பலன் என இரு அசுரர்கள் இருந்தனர். அவர்களோ ‘எந்த ஓர் ஆண்மகனாலும் தனக்கு மரணம் கூடாது’ என பிரும்மதேவரிடம் வரம் பெற்றிருந்தனர். அதனால் செருக்குண்ட அவர்கள், தேவர்களை வென்று துன்புறுத்த, தேவர்கள் பிரும்மதேவரிடம் சென்று முறையிட்டனர். அதைக் கேட்ட பிரும்மதேவர்—— “நீங்கள் சிவபிரானையும் சிவையான உமையம்மையையும் மனதாரத் தியானித்துத் தைரியமாக இருங்கள். அவ்விரு அசுரர்களும் பிராட்டியின் திருக்கரத்தால் மரணம் பெறுவார்கள். இறைவனும் இறைவியும்தான் அடியார்க்கு எளியவர்களாயிற்றே. நன்மை செய்வதுதானே அவர்களது திருவுள்ளம். வெகுவிரைவில் உங்களுக்கு அவர்கள் நலம் அருள்வார்கள்” என்று கூறியருளினார்.

முனிவரே! இதைக் கேட்ட தேவர்கள் மகிழ்ந்து தம் இருப்பிடம் திரும்பினர். ஒரு சமயம் சிவபிரானது அருளால் நாரதர் அவ்விரு அசுரர்களிடமும் பார்வதீபிராட்டியின் திருவழகை வர்ணித்துக் கூற, அவர்களும் பிராட்டியை அபகரிக்கவெண்ணிப் பார்வதீபிராட்டி பந்து விளையாடிக் கொண்டிருந்த இடத்திற்குச் சென்று விண்ணில் உலாவினர். தீயவர்களான அவர்களது மனம் தடுமாறியது. சிவகணத்தின் திருமேனி தாங்கி அம்பிகையின் அருகில் வந்தனர். அவர்களது திருட்டு முழியைக் கண்டு இறைவன் எளிதில் அவர்களை அடையாளம் கண்டு கொண்டார். இதை இறைவனும் இறைவிக்குத் தன் கண்ஜாடையால் இவர்கள் இருவரும் நம் சிவகணமல்ல, அசுரர்கள் என்று தெரியப்படுத்தினார். இறைவியும் இறைவனது கண்ஜாடையைப் புரிந்து கொண்டாள். உடனே பார்வதீபிராட்டி தன் கைப்பந்தினால் அவ்விரு அசுரர்களையும் ஒரே சமயத்தில் அடித்தாள். உடனே அவ்விரு அசுரர்களும் சக்கரம் சுழல்வதுபோல் சுழன்று தரையில் வீழ்ந்து மடிந்தனர். பெருங்காற்றில் அலைக்கழிக்கப்பட்ட பனைமரத்திலிருந்து விழும் இரு பனம்பழங்கள் போலவும், வஜ்ரத்தால் தாக்கப்பட்ட மலைச்சிகரத்திலிருந்து இரு பெருங்கற்கள் விழுவது போலவும் இருந்தது அக்காட்சி.

தவறு புரியவெண்ணிய இரு அசுரர்களையும் இவ்வாறு பூமியில் சாய்த்த அப்பந்து லிங்கரூபமாக ஆயிற்று. தீயோர்களை அழித்தொழிக்கும் அச்சிவலிங்கம் ‘கந்துகேசுவரர்’ என்று அழைக்கப்படலானார். ‘ஜ்யேஷ்டேசுவரர்’ என்னும் சிவலிங்கத் திருமேனிக்கருகிலேயே இவரும் வீற்றிருக்கலானார். காசியம்பதியில் விளங்கும் கந்துகேசுவரர் தீயவர்களை அழிப்பவர்; இவ்வுலக—பரலோக இன்பமளிப்பவர்; சான்றோர்களது விருப்பங்களை நிறைவேற்றுபவர். ஒப்புயர்வற்ற இச்சரிதத்தைக் கேட்பவர்களும் சொல்பவர்களும் படிப்பவர்களும் பயம் என்னும் துன்பத்தை அடையார்கள். அவர்கள் இவ்வுலக இன்பங்களை முழுமையாகப் பெற்று, தேவர்கட்கும் கிடைத்தற்கரிய உயர்ந்த கதியைப் பெறுகிறார்கள்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! இதுவரை ருத்ர ஸம்ஹிதையில் அடங்கிய யுத்த கண்டத்தை வர்ணித்தேன். இக்கண்டம் விருப்பங்களனைத்தையும் தரவல்லது. இதோடு ருத்ர ஸம்ஹிதை முடிகிறது. இது சிவபிரானுக்கு மிகவும் உகந்த பகுதி; புக்தி—முக்தி அளிப்பது.

சூதர் கூறுகிறார்—— சிவபிரானது அடியார்களில் சிறந்த பிரும்மபுத்திரரான நாரதர், சிவபிரானது பெரும் புகழைக் கூறும் சிவனது நூற்றெட்டுத் திருநாமங்களைக் கேட்டுப் பிறவிப் பயன் எய்தினார். இதுவரை பிரும்மதேவருக்கும் நாரதருக்கும் இடையே நடந்த உரையாடலை வர்ணித்தேன். இது அனைத்துச் சிவலீலைகளிலும் சிறந்ததும் நலன் பயப்பதுமாகும். இனி என்ன கேட்க விரும்புகிறாயோ, கேள்.

ருத்ர ஸம்ஹிதையில் ஐந்தாவதான யுத்த கண்டம் முற்றிற்று

ருத்ர ஸம்ஹிதை முற்றிற்று.