முதல் பக்கம்

॥ ஸ்ரீஹரி: ॥

மகரிஷி வேதவியாசர் அருளிய

ஸ்ரீ சிவ மகாபுராணம்

(தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு)

श्रीशिवमहापुराणम् – तमिल

த்வமேவ மாதா ச பிதா த்வமேவ

த்வமேவ ப3ந்து4ஶ்ச ஸகா2 த்வமேவ ।

த்வமேவ வித்3யா த்ர3விணம் த்வமேவ

த்வமேவ ஸர்வம் மம தே3வதே3வ ॥

ஆருயிர் அன்னையும் நீயே, அருமை தந்தையும் நீயே,

உறவும் சுற்றமும் நீயே, உற்ற நண்பனும் நீயே,

கற்கும் கல்வியும் நீயே, சேர்க்கும் செல்வமும் நீயே,

அனைத்தும் ஆன எந்தன் ஆதிதேவனும் நீயே!

மொழிபெயர்ப்பாளர்

Dr. S. சுப்ரமண்ய சாஸ்திரிகள்

கீதா சேவா டிரஸ்ட்

॥ ஸ்ரீசிவமயம் ॥

பணிவான வேண்டுகோள்

ஸ்ரீசிவமகாபுராணம் பற்றித் தங்களோடு சில வரிகள் :—

ஸ்ரீவேதவியாசர் எழுதிய பதினெண்புராணங்களில் ‘ஸ்ரீசிவமகாபுராணம்’ என்பதும் ஒன்று. இந்நூல் எல்லோராலும் போற்றிக் கொண்டாடப்படும் பெருமையுள்ளது. இதில் பரப்பிரும்மமான சிவப்பரம்பொருளின் உண்மை நிலை, திருமேனியின் தத்துவம், அதன் ரகசியம், பெருமை, உபாசனை ஆகியவற்றின் விளக்கம் நன்கு விவரிக்கப்படுகிறது. சிவப்பரம்பொருளைப் பற்றிய விளக்கம் புராணங்களில்தான் உள்ளது என்பதில்லை. வேதங்கள், ஆகமங்கள் முதலிய அனைத்து சாஸ்திரங்களிலும் நன்கு விளக்கப்பட்டுள்ளது. ஸ்ரீகணபதி, சூரியன், ஸ்ரீமந்நாராயணன், ஸ்ரீஅம்பிகை, ஸ்ரீபரமசிவன் ஆகிய பஞ்சாயதன தேவதைகளில் இவரே பிரதானமூர்த்தி; ஆதியந்தமில்லா அருட்பெருஞ்சோதி. இப்பரம்பொருளை ‘விளக்கம் காணமுடியா முழுமுதற்விளக்கம்’, ‘பிறப்பிலி’, ‘அனைத்திற்கும் பிரதான காரணம்’, ‘அகில உலகங்களையும் (படைத்து, காத்து, மறைத்து, கரந்து, அருளும்) ஐந்தொழில் புரியும் அருளாளர்’ என வேதங்கள் புகழ்ந்து பாடுகின்றன. ‘தானாகத் தோன்றிய தனி முதல்வர், சாந்தியே வடிவெடுத்தவர், உலகியலுக்கப்பாற்பட்டவர், பரத்திற்கும் பரர், உயரிய தத்துவ சொரூபர், தேவர்களுக்கெல்லாம் தேவர்’ என்று உபநிடதங்களும் ஆகமங்களும் ஸ்ரீசதாசிவனைத் துதிக்கின்றன. ‘சிவன்’ என்ற சொல்லிற்கு ‘கல்யாண சொரூபர்’, ‘மங்களரூபர்’, ‘மங்களங்களை அருள்பவர்’ என்றெல்லாம் பொருளாக அமைகிறது. மேலும் ‘ஶிவ:’ என்ற சொல்லுக்கு நிர்வசனம் எழுதிய ‘ஸ்ரீபாஸ்கரராய மகி’ என்னும் பெரும்புலவர் பின்வரும் விளக்கங்களைத் தருகிறார். தாம் எழுதிய ஸ்ரீசிவாஷ்டோத்திர நாமாவளியின் ‘ரத்னாவாலம்’ என்னும் உரையில்,

ப்ரக்ருத்யா நைர்மல்யாத்

அமலகு3ண யோகா33பி ஶமாத்

ஜக3த்யாதா4ரத்வாத்

4ஜத3ம்ருத தா3நாச்ச ப4வத: ।

3லாதி3ச்சா2ஶக்தே:

ப்ரதி2தபுரி ப4த்3ரஶ்ரவ இதி

ப்ரதீதஸ்த்வம் லிங்கே3

த்ரிபுரஹர தஸ்மாத3ஸி ஶிவ: ॥

— சிவாஷ்டோத்திர வியாக்கியானமான

‘ரத்னாவாலம்’ என்கிற நூல் 1

“இயற்கையிலேயே அப்பழுக்கற்றவர்; ராஜஸ, தாமஸ குணங்களற்ற சுத்த சத்துவகுண சொரூபர்; அடக்கமும் சாந்தமும் உடையவர்; அகில உலகங்களுக்கும் ஆதாரமானவர்; வேண்டுவோருக்கு யமபயம் நீக்கும் அமுதமானவர்; இச்சா சக்தியின் திறல்; மங்களங்களைத் தருபவர்; அருவுருவத் திருமேனியான மகாலிங்க சொரூபத்தில் விளங்கும் முப்புரம் எரித்தவர். ஆகவே, தாங்கள் ‘ஶிவன்’ என்னும் திருநாமம் கொண்டீர்” என்கிறார்.

பரப்பிரும்மத்தின் இந்த மங்களமான திருமேனியின் உபாசனை, உயர்ந்த சித்த புருஷர்கள், தன்னலம் பேணும் தகைமையர்கள், பாமர மக்களாக இருக்கும் ஆஸ்திகப் பெருமக்கள் ஆகிய அனைத்து மக்களுக்கும் உயர்ந்த மங்களங்களையும், நலன்களையும், அனைத்துக் காரியங்களிலும் வெற்றியையும், சகல சிரேயஸ்ஸுகளையும் அளிக்கவல்லது. தேவர்கள், அசுரர்கள், ரிஷிகள், மகரிஷிகள், யோகிகள், முனிவர்கள், சித்தர்கள், கந்தர்வர்கள் மட்டுமல்லாமல் பிரும்மதேவர், ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு ஆகிய அனைவரும் மகாதேவரான ஸ்ரீசிவனது உபாசனையைச் செய்கிறார்கள். ஸ்ரீராமனுக்கும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கும் இவரே உயர்ந்த ஆராதனாமூர்த்தி.

இந்த ஸ்ரீசிவ உபாசனை தொன்றுதொட்டு அநாதிகாலமாக, நம் பாரததேசத்தின் எல்லா இடங்களிலும் மட்டுமன்றி, பெரும்பாலும் அகில உலகங்களிலும் பரவி வந்துள்ளது. அகில உலகிற்கும் நன்மை பயக்கும் இந்த ஸ்ரீசிவ உபாசனையை, அவரது தியான சொரூபம், பெருமை, வழிபாட்டு முறை ஆகியனவற்றைப் பாமர மக்களும் படித்துணர்ந்து, நன்மை பெற வேண்டும் என்பதே எமது நோக்கம்.

‘ஸ்ரீசிவமகாபுராணம்’ காவிய ரஸமான சுலோகங்களை உடையது. ஆனால், இந்நூலில் ஆங்காங்கே மட்டும் சில ஸ்ரீசிவமகாபுராண சம்ஸ்கிருத சுலோகங்கள் இடம் பெற்றுள்ளன. சம்ஸ்கிருத மொழியில் உச்சரிப்பு மிகவும் முக்கியமானது. சம்ஸ்கிருத மொழியில் அறிமுகம் இல்லாதவர்களும் சம்ஸ்கிருத சுலோகங்களைப் பிழையின்றி உச்சரிக்க உதவியாக, ஆங்கில எழுத்துக்களின் துணைகொண்டு 2, 3, 4 என்னும் குறியீடுகளுடன் சம்ஸ்கிருத எழுத்துக்களுக்கு நிகரான தமிழ் ஒலி வடிவங்கள் ‘தேவநாகரி எழுத்துக்கள்’ என்ற தலைப்பில் தரப்பட்டுள்ளன. ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயணம், ஸ்ரீமகாபாரதம், ஸ்ரீமத்பாகவதம், ஸ்ரீமத்பகவத்கீதை, உபநிஷத்துக்கள், வேதங்கள், ஆகம சாஸ்திரங்கள் மற்றும் சூத்திரங்கள் போன்ற நூல்களின் சம்ஸ்கிருத சுலோகங்களும், மேலும் திருக்குறள், தேவாரம், திருவாசகம், திருமந்திரம் போன்ற பல தமிழ் நூல்களிலிருந்து பாக்களும் எடுத்துக்காட்டுகளாகத் தரப்பட்டுள்ளன என்பது இந்நூலின் சிறப்பம்சமாகும்.

இந்நூலில் ஸ்ரீசிவபுராணத்திற்கிணங்க ஸ்ரீசிவப்பரம்பொருளின் விளக்கம், திருவவதாரம், பெருமைகள், திருவிளையாடல்கள் பற்றிய கதைகள், இவை தவிர சிவ வழிபாட்டு முறைகள் மற்றும் ஆன்மீக ஞானமும் நல்லறிவும் புகட்டும் நற்சிந்தனைக் கதைகள், வாழ்க்கையை மேனிலைக்குக் கொண்டு செல்லும் பாதைகள் பற்றிய விளக்கங்கள் ஆகியனவும் இடம்பெற்றுள்ளன. ஈடுபாடுமிக்க ஆன்மீகச் செம்மல்களும், ஞானப்பசி மிக்கவர்களும் கிடைத்தற்கரிய இந்நூலை ஊன்றிப் படித்து ஆன்மீகச் செல்வங்கள் பலப்பல பெற்று இன்புற்று வாழவேண்டி, அச்சிவப்பரம்பொருளையே வேண்டி வணங்கி நிற்கிறோம்.

ஓம் நமச்சிவாய வாழ்க! நாதன் தாள் வாழ்க!!

॥ ஸ்ரீசிவமயம் ॥

முன்னுரை

சிந்தனை மனிதனை உயர்த்துகிறது. உலகம் சிந்தனை செய்பவனை வந்தனை செய்யும். சிந்தனை செய்யாதவனை உலகம் நிந்தனையன்றோ செய்கிறது. ‘சிந்தனை செய், சிந்தனை செய்’ என்று கூறும் சிந்தையாளர்கள் எதைப் பற்றிச் சிந்தனை செய்வது? என்பது பற்றிக் கூறத்தான் மறந்தார்களோ, என்னவோ, இறைவனே அறிவார்! உலகியல் நிலை பற்றியே சிந்தித்துத் தன் வாழ்நாட்களை வீணாக்கும் வீணர்களுக்குத் தமிழ்மறை கூறுவது இதோ——

கற்றதனாலாய பயன் என்கொல் வாலறிவன்

நற்றாள் தொழார் எனின்.

— திருக்குறள் 2

கற்ற கல்வி சிந்தனையைத் தூண்டும். அச்சிந்தனையினால் சிந்திக்க வேண்டுவது என்ன? எனின் ‘நான் யார்? நான் குடியிருக்கும் கோயிலான இவ்வுடம்பு எங்கு வந்தது? எவ்வாறு வந்தது? ஏன் வந்தது? அது தானே வந்ததா? அல்லது ஒருவன் தந்து வந்ததா? அவ்வாறு தந்தவன் யார்? அவன் எங்குள்ளான்? அவனைக் கண்டவர் உண்டா? காணத்தான் வழி என்ன? என்பன போன்ற சிந்தனைகளே சிந்திக்க வேண்டியன. இவ்வாறு கேட்பவர் யார்? அருணகிரியார்தான்.

சிந்திக்கிலேன், நின்று சேவிக்கிலேன்,

தண்டைச் சிற்றடியை

வந்திக்கிலேன் ஒன்றும் வாழ்த்துகிலேன்

மயில்வாகனனைச்

சந்திக்கிலேன் பொய்யை நிந்திக்கிலேன்

உண்மை சாதிக்கிலேன்

புந்திக்கிலேசமும் காயக்கிலேசமும்

போக்குதற்கே.

ஆகவே, பிறவிக்குள் கிடைத்தற்கரிய மானிடப்பிறவி பெற்றவனை உயர்த்துவது நற்சிந்தனைகளேயன்றிப் பணமன்று, பதவியன்று, குலமன்று, உடல் பருமனன்று, உற்றார்—சுற்றாரன்று. அறிவொன்றுதான் மனிதனை உயர்த்தும். ‘அறிவுடையார் எல்லாம் உடையார்’ என்கிறார் பெருஞ்சிந்தனையாளரான வள்ளுவப் பெருந்தகையார்.

கற்ற நூலின் அளவு எவ்வளவு? என்கிற வினாவிற்கு விடை நுண்ணறிவின் அளவே என்பதாகும். நல்ல நூல்களைக் கற்குந்தோறும் அறிவு நுணிகி நலம் எய்தும். கற்றவர் விழுங்கும் கற்பகக்கனி இறைவன். கல்லா மனதில் நில்லாத் தன்மையன். உலகில் பிறந்த மனிதன் செய்யும் பெரும்பிழை, மெய்யறிவு நல்கும் நன்னூல்களைக் கல்லாமையேயாகும். இவ்வாறு கூறுபவர் பெரும் செல்வந்தராகத் திகழ்ந்து, அனைத்தையும் துறந்து ஓட்டையாண்டியாகத் திகழ்ந்த பட்டினத்தடிகள்.

கல்லாப் பிழையும் கருதாப்

பிழையும் கசிந்துருகி

நில்லாப் பிழையும் நினையாப்

பிழையும் நின்அஞ்செழுத்தைச்

சொல்லாப் பிழையும் துதியாப்

பிழையும் தொழாப்பிழையும்

எல்லாப் பிழையும் பொறுத்தருள்

வாய்கச்சி ஏகம்பனே.

புராணங்கள் பற்றி :—

புராணங்களைப் பற்றிய கருத்துக்களைக் காண்போம். பொதுவாக, நம்மவர்கள் நம் மூதாதையர்கள் கூறும் நல்லுரைகளைக் கேட்பதைவிட, மேனாட்டார் கூறும் சொற்களிலேயே அதிக நம்பிக்கையும் ஈடுபாடும் கொண்டுள்ளனர் என்பது மலையிடை விளக்கு. இந்த மயக்கம் ஏனோ புரியவில்லை? மேனாட்டார்களின் கணக்குப்படி புராணங்கள் கி.பி. 300—ஆம் ஆண்டுகட்குப் பின்புதான் தோன்றின என்பதே. ‘வேதங்கள் என்று தோன்றின?’ என்பதற்குக் காலம் காணக் கிடைக்கவில்லை என்கின்றனர் சரித்திர ஆராய்ச்சி வல்லுனர்கள். ஆனால், புராணங்கள் கி.பி.—ல் தோன்றின என்று மட்டும் கருதுவதற்கு எங்கிருந்து ஆதாரம் தேடிக் கண்டுபிடித்தனரோ தெரியவில்லை. தோன்றிய காலம் புரியாத வேதங்களில் ஒன்றான அதர்வண வேதத்தில், ‘பிரும்மதேவர் அசைந்தார். அவ்வசைவிலிருந்து இதிகாசங்களும் புராணங்களும் தோன்றின’ என்று வருகிறது.

‘ததா2ஸ ப்3ருஹதீம் தி3ஶம் அநுவ்யசலத்

தம் இதிஹாஸஶ்ச புராணஞ்ச அநுவ்யசலந்’

மேலும் ‘கோபத ப்ராம்மணம்’ என்கிற வேதப் பகுதியில், வேதங்களும் புராணங்களும் கல்பங்களும் இறைவனால் படைக்கப்பட்டன என்று காண்கிறது.

‘ஏவமிமே ஸர்வே வேதா3: நிர்மிதா:

ஸ கல்பா ..................... ஸ புராணா: ஸஸ்வரா: ॥’

மேலும் ‘சதபத ப்ராம்மணம்’ என்னும் பகுதியில், புராணம், வேதம் முதலியனவற்றை இறைவன் உபதேசித்தார் என்ற நிலை காணப்படுகிறது.

‘தாநுபதி3ஶதி புராணம் வேத3:

ஸோயமிதி கிஞ்சித் புராணமித்யாசக்ஷீத’

உபநிடதங்களிலும் புராணங்கள் பற்றிய செய்திகள் காணப்படுகின்றன. சாந்தோக்ய உபநிடதத்தில், வேதங்களில் நான்காவது அதர்வணவேதம், ஐந்தாவது இதிகாச—புராணங்கள் என்று காணக் கிடைக்கிறது.

‘அத2ர்வணம் சதுர்த்த2ம் இதிஹாஸ

புராணம் பஞ்சமம் வேதா3நாம்வேதமிதி’

இன்னும் கூறின் அதுவே ஒரு புராணமாகிவிடும். இன்றைய ஆராய்ச்சியாளர்கள் புராணங்களை நன்கு முறைப்படி ஆராயாது ஏதோ மேனோக்காக நுனிப்புல் மேய்வது போல் படித்துவிட்டு, இவை ஏதோ கற்பனைக் கதைகளைக் கொண்டவை என்பது போன்ற பல நூறு ஐயப்பாடுகளை வெளியிடுகின்றனர். உண்மையில் புராணங்கள் இவர்கள் கருதுவதுபோல் மிகச் சாதாரணமான கற்பனைகள் என்றிருக்குமானால், உலகமே போற்றி வியக்கும்வண்ணம் ஸ்ரீமத்பகவத்கீதை, உபநிடதங்கள், பிரும்மசூத்திரங்கள் ஆகியனவற்றிற்குப் பேருரை வழங்கிய ஸ்ரீமத்சங்கரபகவத்பாதர், ஸ்ரீராமானுஜாசார்யர், ஸ்ரீமத்வாச்சார்யர், ஸ்ரீபாஸ்கராசார்யர் முதலிய சான்றோர்கள், தம் பேருருரைகளில் புராணங்களை மேற்கோள்கள் காட்டிச் சென்றிருப்பார்களா? என்பதைச் சற்றுச் சிந்திக்க வேண்டும்.

‘இதிஹாஸ புராணமபி வ்யாக்2யாதேந மார்கே3

ப்ரப4வதி தே3வத விக்3ரஹாதி3 ஸாத4யிதும்’

‘தேவதைகள், அவர்களின் சொரூபங்கள் ஆகியனவற்றை ஒருவாறு நிச்சயிக்க விரிவுரைகள் எழுதும் வழியில் இதிகாசங்களும் புராணங்களும் மிகவும் உதவுகின்றன’ என்கிறது ஸ்ரீசங்கரபகவத்பாதர் எழுதிய பாஷ்யம்.

புராணங்களும் சரித்திரங்களைத்தான் கூறுகின்றன என்று கொண்டாலும், அவை பாவ—புண்ணியங்களை விரித்துக் கூறி, மக்களை நல்வழிப்படுத்துவதில் முன்னோடியாக நிற்கின்றன.

‘எனைத்தானும் நல்லவை கேட்க அனைத்தானும்

ஆன்ற பெருமை தரும்’

— திருக்குறள் 416

என்பது திருவள்ளுவர் திருவாக்கு.

அறநெறி நின்றவர்களையும் மறநெறி நின்றவர்களையும் கூறி, அவர்கள் அவ்வழி நின்றதால் பெற்ற பெருமையையும் இகழ்ச்சியையும் கூறி, நம்மை நன்னெறிப்படுத்துகின்றனவே. அடுத்த பிறவிகளைப் பற்றிக் கூறி, அதில் பாவ—புண்ணியங்களின் பலன்களைப் பெற்றதையும் கூறி, நம்மை நெறிப்படுத்துகின்றன புராணங்கள். பாவ—புண்ணியப் பலன்களில் நம்மைச் சேர்க்காத புராணக் கதைகளே கிடையாது. நன்னெறி நின்று நலம் பெற்ற நல்லோர்களைப் பற்றிய கதைகளை நாம் படித்தால் நாமும் அவ்வாறிருக்க வேண்டுமென்கிற நல்லெண்ணம் நம்முள் உதயமாகிறதல்லவா? கெட்டவர்களாக இருந்து மக்களுக்குக் கேடு விளைவித்தவர்கள் கேடு அடைந்ததைப் பற்றிப் படிக்கும் போது, ‘நாம் அம்மாதிரி இருக்கக் கூடாது’ என்கிற நற்சிந்தனை நம்மைக் காக்கிறது. இந்நிலைகளை உருவாக்கப் புராணங்களால்தான் முடியும்.

புராணங்கள் பொய்யா? உருவகமா?

‘புராணங்களில் வரும் செய்திகள் பலப்பல நம்பிக்கைக்கு இடமளிக்காமல் இருக்கின்றனவே’ என்பது பலரது கருத்து. ‘தேவர்கள் வரமளித்தனர், தயரதன் அறுபதாயிரம் ஆண்டுகள் வாழ்ந்தார், ராக்கதர்கள் பனைமரம் உயரம் இருந்தனர்’ என்றெல்லாம் வர்ணிக்கப்படுவதால் இந்த ஐயப்பாடு. ஆனால், இன்றைய புதைப்பொருள் ஆராய்ச்சியாளர்கள் பத்தடி நீளமுள்ள மனித எலும்புக் கூடுகள், பதினாறடி நீளமுள்ள ஒரு மனிதக் காலெலும்பு, யானையைவிடப் பத்துமடங்கு உயரமுள்ள ஒரு விலங்கின் எலும்புக்கூடு முதலியன ஐஸ்பெர்க்கில் ஆர்க்டிக் ரீஜனில் பனிக்கட்டிகளுக்கு நடுவில் இருந்ததாகக் கண்டுபிடித்து நாளேடுகளிலும் பிரசுரித்திருந்தார்கள். இதைப் பெரிய புதைப்பொருள் கண்டுபிடிப்பு (ARCHAEOLOGICAL FIND)என்று கூறி மகிழ்ந்தார்கள். இந்த ஆர்க்கியலாஜியோடு ஜியாலஜியையும் (புவியியலையும்) சேர்த்து, இவை இத்தனை இலட்சம் ஆண்டுகட்கு முன் இருந்தவை என்றும் கூறுகிறார்கள். இதோடு மைதாலஜியையும் (புராண இயலையும்) சேர்த்தால் நம் பழைய புராணக் கதைகள் உண்மைதான் என்றாகிவிடும்.

மேலும் மருத்துவர்கள் தரும் மருந்தில் நாம் சந்தேகம் கொள்கிறோமா? இல்லையே. ஏன்? அம்மருந்து நம்மைக் குணப்படுத்தும் என்கிற நம்பிக்கையே. இதை மூடநம்பிக்கை என்று யாராவது சொல்கிறோமா? அதுபோலத்தான், நம்மை நற்பாதையில் இட்டுச் செல்லும் சாஸ்திரங்களும் புராணங்களும். அறநெறிகளைப் பற்றித் தெரிந்து கொள்ளப் புராணங்களைப் படித்தல் அவசியமாகிறது. நடைமுறைகளை வைத்து அவற்றை எடை போடக் கூடாது.

புராணம் மாநவோ த4ர்ம:

ஸாங்கோ3 வேத3ஶ்சிகித்ஸிதம் ।

ஆக்ஞா ஸித்3தா4நி சத்வாரி

ந ஹந்தவ்யாநி ஹேதுபி4: ॥

‘புராணங்கள், மனிதர்களுக்கான அறநெறி நூல்கள், வேதங்களும் அதன் ஆறு அங்கங்களும், மருத்துவ நூல் ஆகிய நான்கிலும் ஐயப்பாடு கொள்ளாதே. உன் மூளையைக் கொண்டு ஆராயாதே’ என்கிறது அறநூல். இவை என்றும் மாறாது நிலைத்து நிற்கும் ஆணையாகும்.

புராணங்களின் இலக்கணம் :—

ஸர்க3ஶ்ச ப்ரதிஸர்க3ஶ்ச

வம்ஶோ மந்வந்தராணி ச ।

வம்சாநுசரிதம் சைவ

புராணம் பஞ்சலக்ஷணம் ॥

1. பேரண்டத்தின் மூலப்படைப்பு.

2. பிரளயமும் அதன்பின் மறுபடியும் உலகத்தின் தோற்றமும்.

3. மன்வந்தரங்களும் பலவாறான யுகங்களும்.

4. சூரிய—சந்திர வம்சங்களின் தோற்றம் முதலியன.

5. பின் வரப்போகும் மற்ற அரசகுலத்தினர்.

இவ்வைந்து இலக்கணங்களையும் விளக்குவதே மகாபுராணங்கள்.

தொன்றுதொட்டு வரும் நம் பாரதீய கலாச்சாரத்தின் மேடையில் உலா வரும் தெய்வசக்திகள் அதாவது தெய்வீக மூர்த்திகள் சிவமும் சக்தியும். அதாவது POSITIVE (நேர்முனை), NEGATIVE (எதிர்முனை) என்கிற இருசக்திகள். மற்ற தேவர்கள் இவ்விரண்டு தத்துவங்களின் அங்கங்களாகவே கருதப்படுகின்றனர். புராணங்கள் பதினெட்டு. அவற்றில் நான்காவது இடத்தில் விளங்குவது ‘ஸ்ரீசிவமகாபுராணம்’. இச்சிவமகாபுராணம் ஒரு லட்சம் சுலோகங்கள் கொண்டது. பன்னிரண்டு ஸம்ஹிதைகளைக் கொண்டது.

‘நிர்மிதம் தச்சிவேநைவ தத்ர த4ர்ம: ப்ரதிஷ்டித:’ (சிவபுராணம் 7/1/49) என்று இப்புராணம் சிவபிரானாலேயே கூறப்பட்டது. இது தர்மத்தின் கொள்ளிடம். கலியுகத்தில் மக்கள் இத் துணைப் பெரிய நூலைக் கற்றுத் தேர்ந்து, அதனால் வரும் அறநெறிப் பயன்களை எளிதில் பெறவியலாது என்றெண்ணிக் கருணை உள்ளங்கொண்ட ஸ்ரீவியாச பகவான் இப்பெருநூலை இருபத்து நான்காயிரம் சுலோகங்களாகச் சுருக்கி, ஏழு ஸம்ஹிதைகளில் அடக்கித் தந்துள்ளார். இது பாலிலிருந்து நெய்யை நேரே எடுத்தளித்தது போல் உள்ளது. ஸ்ரீவியாச பகவானுக்குத்தான் நம் மீது எத்துணை கருணை. உலகமெல்லாம் உவந்து ஏத்தும் சிவபுராணம் சிவநூல்; இராமாயணம் அன்பு நூல்; மகாபாரதம் அறநூல்; சிலப்பதிகாரம் விதிநூல்; சீவகசிந்தாமணி இன்பநூல்; கந்தபுராணம் அருள்நூல். சூரியன் புற இருளை அகற்றுவார். ஆனால், இச்சிவபுராணமோ ஆன்மாக்களின் மனதில் தொன்றுதொட்டுத் தங்கியுள்ள ஆணவமலம், மாயாமலம், கர்மமலம் என்கிற மும்மலங்களாகிய அகவிருளை நீக்கவல்லது.

‘பசு—பதி—பாசம்’ என்கிற மூவகை நிலைகளை விளக்குவது. பசுவாகிய ஜீவான்மாக்கள் பாசம் என்கிற உலகியல் தளைகளை அறுத்துக் கொண்டு, பதியாகிய சிவப்பரம்பொருளைப் பெறுவதற்கான வழியை விளக்குவது இப்புராணம். சிவலிங்க வழிபாடு, சிவத்தலங்கள், சிவ தர்மங்கள் ஆகியனவற்றை விளக்குவதோடு சிவபிரானது திருவிளையாடல்களை மனங்கவரும்வண்ணம் அழகுறச் சித்தரிக்கிறது. மேலும் காணாபத்யம், ஸௌரம், கௌமாரம், சாக்தம், வைணவம், சைவம் என்கிற ஆறு சமயங்களில் சைவ சமயநெறிகளைப் பற்றி நன்கு விளக்குகிறது. வேதாந்தம், யோகம் பற்றிய வருணனைகளும் நிறைய வருகின்றன. சொல்லப் போனால் நம் இந்திய பழமையான நாகரீக கலாச்சாரத்தின், மெய்யறிவின், கருவூலமாகத் திகழ்வது இச்சிவபுராணம். உலகம் போற்றும் ‘காளிதாசன்’ போன்ற பெரும் கவிவாணர்களும் இச்சிவபுராணத்தில் உள்ள கருத்துக்களையும், உவமைகளையும், ஏன் அதிலுள்ள சொற்றொடர்களையும் அப்படியே நகல் எடுத்தாற்போல் கையாண்டிருக்கிறார்கள். காளிதாச மகாகவி தன் ஒப்பற்ற காப்பியமான ‘குமார சம்பவம்’ என்கிற காப்பியத்தில் முதல் சுலோகம் முதற்கொண்டு பலப்பல இடங்களில் சிவபுராணக் கருத்துக்களையும், அதே சொற்றொடர்களையும் அப்படியே கையாண்டுள்ளார்.

‘அத்யுத்தரஸ்யாம் தி3ஶி

வை கி3ரீஶ: .....................

பூர்வாபரௌ தோய நிதீ4விகா3ஹ்ய

.................... மாநத3ண்ட3 இவ க்ஷிதே: ॥’

என்கிற சிவபுராண சுலோகத்தைத் தன் குமார சம்பவ காப்பியத்தின் முதல் சுலோகமாகக் கொண்டுள்ளதைக் காண்க.

அத்யுத்தரஸ்யாம் தி3ஶி தே3வதாத்மா

ஹிமாலயோ நாம நகா3தி4 ராஜ: ।

பூர்வாபரௌ தோய நிதீ4விகா3ஹ்ய

ஸ்தி2த: ப்ருதிவ்யா இவ மாநத3ண்ட: ॥

‘சிவலீலார்ணவம்’ என்கிற நூலை எழுதிய ஸ்ரீநீலகண்ட தீக்ஷிதர், ‘கிராதார்ஜுனீயம்’ எழுதிய ‘பாரவி’ முதலிய பெரும் கவிவாணர்களும் சிவபுராணத்தின் கண்ணே பலப்பல இடங்களிலுள்ள உவமைகளையும் சொற்றொடர்களையும் தன் காப்பியங்களில் அப்படியே கையாண்டுள்ளனர். விரிவஞ்சி நிற்கலாகிறது. இச்சிவபுராணம் அமுதமயமானது. (‘விததே4 ஶம்பு4: புராணாக்2யம் ஸுதா4ரஸம்’) கலியின் கொடுமையினால் கலங்கி நிற்கும் மக்களை மாக்களாக்காது நன்மக்களாக்குவதற்காகவே தோன்றியது இச்சிவபுராணம்.

வக்ஷ்யாமி பரமம் புண்யம்

புராணம் வேதஸம்மிதம் ।

ஶிவக்ஞாநார்ணவம் சாக்ஷாத்

பு4க்திமுக்தி ப2லப்ரத3ம் ॥

‘மிகமிக உயர்ந்ததான புண்ணியத்தைத் தரும் இச்சிவபுராணம் வேதத்தின் கருவூலம். சிவஞானமான மெய்யறிவின் பெருங்கடல், இவ்வுலக—பரவுலக நன்மைகளை வாரி வழங்குவது. அவ்வாறான சிவநூலை உங்களுக்குக் கூறுகிறேன்’ என்கிறார் சூதபுராணிகர்.

மகரிஷி வேதவியாசரால் அருளப்பட்ட பரமசிவனாரின் காதையைக் கூறும் இந்த அரிய நூலான அமுதக்கடலைத் தமிழ்கூறு ஆன்மீக அன்பர்கள் படித்து பயன்பெற வேண்டி, மூலநூலின் அம்சங்களைத் தாங்கி, தமிழில் இங்கு வெளியிடப்படுகிறது.

இந்நூலில் மூலநூலின் சில பகுதிகள் விடுபட்டுள்ளதைக் கண்ணுற்ற எளியவன், அம்மூலநூலையே துணையாகக் கொண்டு இத்தமிழாக்கத்தைத் தந்துள்ளேன். முக்கியமாக, இச்சிவபுராணத்தில் வந்துள்ள சிவஸஹஸ்ரநாமாக்களுக்கு உபநிடதங்கள், தமிழ் மறைகளான மூவர் தேவாரம், திருவாசகம், திருமந்திரம் ஆகிய சான்றோர்களது திருவாக்குகளிலிருந்தும் மேற்கோள்களைக் காட்டி விளக்கவுரை எழுதியுள்ளேன். தமிழன்பர்கள் அதனைச் சிந்தித்து நற்பயன்களைப் பெறவேண்டுகிறேன். ‘அவனருளாலே அவன்தாள் வணங்கி’ என்கிற மாணிக்கவாசகர் திருவாக்கின்படி இத்தமிழாக்கத்தைச் செய்தவர் அச்சிவப்பரம்பொருளேயன்றி யானல்லன். அவ்வாறு வான்கருணை பொழிந்த உமையொருபாகனான அச்சிவப்பரம்பொருளுக்கு முதலில் என் வணக்கங்களையும் நன்றியையும் கூறிக் கொள்கிறேன்.

அமுதமெனப் பெயர் படைத்த கன்னித்தமிழை எந்நாளும் வழுத்தி வாழ்கின்ற தமிழ் மக்கள் என் பிழைகளைப் பொறுத்தருளி, இச்சிவபுராணத்தை நன்கு சிந்தித்து வாசித்து நற்பயன்களைப் பெற்று, இவ்வுலகில் நற்சிந்தனையாளர்களாக உலா வரவேண்டுமென்று அப்பரம்பொருளை வேண்டி அமைகின்றேன்.

வாழ்க உலகம்! வளர்க சைவநெறி!!

இங்ஙனம்

இறையடிமை

தாரமங்கலம் Dr. S. சுப்ரமண்ய சாஸ்திரிகள்

॥ ஸ்ரீஹரி: ॥

தேவநாகரி எழுத்துக்கள்

(சில குறிப்புகள்)

ஒரு மொழியின் சொல்லை இன்னொரு மொழியின் எழுத்துக்களால் எழுதுவதை எழுத்துப்பெயர்ப்பு (Transliteration) என்று அழைக்கிறோம். ஒரு மொழியிலுள்ள சொல்லின் பொருளை மற்றொரு மொழியில் கூறுவதை மொழிபெயர்ப்பு (Translation) என்று அழைக்கிறோம்.

சம்ஸ்கிருதச் சொற்களைப் பிழையின்றி உச்சரிக்க, முறையாக சம்ஸ்கிருதம் கற்றவர்களிடமிருந்து அறிந்துகொள்ள முயற்சிக்க வேண்டும். ஆங்கில எழுத்துக்களின் துணைகொண்டு 2, 3, 4 என்னும் குறியீடுகளுடன் சம்ஸ்கிருத எழுத்துக்களுக்கு நிகரான தமிழ் ஒலி வடிவங்கள் இங்கு தரப்பட்டுள்ளன.

, , , , , , ரி, ரீ, ல்ரு, , , ,

(ka), 2(kka), 3(ga), 4(gha), , (ca), 2(cha), (ja), (jha), , (ta), 2(tta), 3(da), 4(dda), , (tha), 2(thha), 3(dha), 4(dhha), (ன), (pa), 2(pha), 3(ba), 4(bha), , , , ,

(sa), (sha), क्ष க்ஷ(ksha), (ha), (sa), ज्ञ க்ஞ(gna), ரு(ri)

என்ற எழுத்து என்று எழுத்துப்பெயர்ப்பு செய்யப்பட்டுள்ளது. இந்த என்னும் எழுத்து பிசகு, கசடு என்னும் சொற்களில் வரும் வைப் போன்று ஒலிக்கும்.

சம்ஸ்கிருத—தமிழ் எழுத்துப்பெயர்ப்பில் (Transliteration) கொடுத்துள்ள எழுத்துக்கள் எழுத்துப்பெயர்ப்பில் மட்டும் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன. மொழிபெயர்ப்பில் வழக்கத்திலுள்ள தமிழ் எழுத்துக்களே பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன. உதாரணமாக सुखं என்ற சொல் எழுத்துப்பெயர்ப்பில் ஸுக2ம் என்றும், மொழிபெயர்ப்பில் சுகம் என்றும் எழுதப்பட்டுள்ளது.

சம்ஸ்கிருதத்தில் உள்ள உயிரெழுத்தான என்பது உயிரெழுத்தாக வரும்பொழுது ரி என்றும், உயிர்மெய்யெழுத்தாக வரும்பொழுது ரு॒’ என்றும் உச்சரிக்கப்படுகிறது. (உ–ம்.: ऋषि ரிஷி, कृत्वा க்ருத்வா) இந்த ரு॒’ என்னும் எழுத்து எருது, விருது என்னும் சொற்களில் வரும் ருவைப் போன்று ஒலிக்கும்.

என்ற எழுத்து என்றும், ज्ञ என்ற கூட்டெழுத்து க்ஞ என்றும் எழுத்துப்பெயர்ப்பு செய்யப்பட்டுள்ளன. ज्ञ என்ற எழுத்தில் துவங்கும் சொற்களில்லை.

ஒரு சொல்லிற்கு மேல் இருக்கின்ற புள்ளியானது ம் என்னும் எழுத்தைக் குறிக்கிறது. (உ–ம்.: सुखं ஸுகம்).

ஒரு சொல்லின் இறுதியில் மேலும் கீழும் வருகின்ற இரு புள்ளிகள் (:) ‘விஸர்கம்’ என்று அழைக்கப்படுகிறது. இதன் உச்சரிப்பு, இதற்கு முன் வரும் எழுத்தைப் பொறுத்து அமையும். உதாரணம் பின்வருமாறு:—

भवन्तः — ப4வந்த: — ப4வந்தஹ

स्थितिः — ஸ்தி2தி: — ஸ்தி2திஹி

प्रभुः — ப்ரபு4: — ப்ரபு4ஹு

गुणौः — கு3ணை: — கு3ணைஹி

भ्रुवोः — ப்4ருவோ: — ப்4ருவோஹோ

சம்ஸ்கிருதச் சுலோகங்களில் சில இடங்களில் அல்லது ऽऽ என்னும் குறியீடுகளைக் காணலாம். இதற்கு அவக்3ரஹம் என்று பெயர். இந்த இடங்களில் முறையே , என்னும் எழுத்துக்கள் தொக்கி நிற்கின்றன என்று பொருள் கொள்க.

॥ ஸ்ரீசிவமயம் ॥

ஸ்ரீசிவ மகாபுராண மாகாத்மியம்

4வாப்3தி4மக்3நம் தீ3நம் மாம்

ஸமுத்34ர ப4வார்ணவாத் ।

கர்மக்3ராஹக்3ரு॒ஹீதாங்க3ம்

தா3ஸோஹம் தவ ஶங்கர ॥

சிவப்பரம்பொருளே! நான் தங்கள் அடிமையல்லவா? உலகியலில் மாயையெனும் பெருங்கடலில் மூழ்கி, மூவினைக்கர்மங்களாகிற முதலையின் வாயில் சிக்கித் தவிக்கும் எளியவனாகிய என்னை, இப்பிறவிப்பெருங்கடலிலிருந்து கையமர்த்தித் தூக்கிவிட வேண்டுகிறேன்.

அத்தியாயம் : ஒன்று

சௌனக முனிவர் முன்னேற்றத்திற்கான வழி பற்றி வினவ, சூதபுராணிகர் சிவபுராணத்தின் பெருமையைக் கூறல்

சௌனக முனிவர் கேட்கிறார்—— “பேரறிஞரான சூத முனிவரே! தாங்கள் அனைத்துச் சித்தாந்தங்களையும் நன்கறிந்தவர். ஆகவே, புராணங்களில் கூறப்பட்டுள்ள பற்பலவாறான கதைகளின் உட்பொருள் என்னவென்பதை நன்கு விளக்கமாக எனக்குக் கூறவேண்டுகிறேன். ஞானமும் வைராக்கியமும் ஒன்றுசேர்ந்த பக்தியினால் பெறலாகும் அறிவு, எவ்விதத்தில் மேன்மேலும் ஓங்கிப் பெருகும்? மனதை மாசுபடுத்தும் காமம், குரோதம் முதலான விகாரங்களை (எண்ணங்களை)ச் சாதுக்களான பெரியோர்கள் எவ்வாறு போக்கிக் கொள்கின்றனர்? கொடூரமான இக்கலியுகத்தில் பெரும்பாலும் மக்கள் அரக்க குணம் படைத்தவர்களாக இருக்கின்றனரே? ஜீவ சமுதாயமான அந்த மக்கள் கூட்டம் தெய்வகுணம் படைத்தவர்களாக — தூய்மையுள்ளம் கொண்டவர்களாக — ஆவதற்கான சிறந்த உபாயம் எது? தாங்கள்தான் அந்த நிரந்தரமான உபாயத்தை இப்பொழுது எனக்குச் சொல்ல வேண்டும். அது நன்மைகள் செய்யும் அனைத்து உபாயங்களிலும் சிறந்ததாகவும், உயர்நலம் அருள்வதாகவும் இருக்க வேண்டும். மேலும், தூயனவாக்கும் அனைத்து சாதனங்களிலும் சிறந்த சாதனமாகவும் அமைய வேண்டும். அன்பரே! அந்தச் சாதனையைக் கைக்கொள்வதனால் வெகுவிரைவிலேயே அந்தக்கரணமான மனம் தூய்மை பெறல் வேண்டும். அதனால் மனத்தூய்மை பெற்ற மனிதன் எப்பொழுதுமே நலம் பயக்கும் சிவபெருமானை அடைய வேண்டும்.

சூதபுராணிகர் பதில் கூறுகிறார்—— முனிவர்களில் சிறந்த சௌனக முனிவரே! தாங்கள் பெரும் புண்ணியம் செய்தவர்கள். புராணங்களில் கூறப்படும் கதைகளைக் கேட்க வேண்டுமென்ற ஆவலும் காதலும் தங்கள் இதயத்தில் துளிர்விட்டதே! அதனாலே நான் இப்பொழுது சாஸ்திரங்களில் கூறியுள்ளதை உள்ளபடி ஆராய்ந்தறிந்து, அதில் மிகவுயர்ந்ததான சாஸ்திரத்தை உமக்குக் கூறுகிறேன். அது, அனைத்து சாஸ்திரங்களின் கருத்துக்களையும் தன்னகத்தே கொண்டது; பக்தி முதலிய சாதனங்களைப் பெருக்குவது; பகவான் ஸ்ரீசிவபெருமானை மகிழ்விப்பது; கேட்க இனியது; காதிற்குத் தெய்வீக அமுதமெனப் பொழிவது. முனிவரே! அந்த உயரிய சாஸ்திரம்தான் ‘ஸ்ரீசிவபுராணம்’. இது முன்பொரு சமயம் ஸ்ரீசிவபெருமானாலேயே கூறப்பட்டது. இது காலமெனும் நச்சுப்பாம்பினால் ஏற்படும் பெரும் பயத்தை விரட்டியடிக்கும் உயர்ந்த சாதனம். குருநாதரான ஸ்ரீவேதவியாசர், ஸ்ரீஸநத்குமார மகரிஷியிடம் உபதேசம் பெற்று, மிகுந்த ஆதரவுடன் இப்புராணத்தை இயற்றினார். கலியுகத்தில் தோன்றும் மனிதர்களின் நலனை மனதில் கொண்டே இப்புராணத்தை ஆக்கித் தந்துள்ளார்.

இச்சிவபுராணம் ஓர் உயர்ந்த சாஸ்திரம். இந்நிலவுலகில் சிவப்பரம்பொருளின் ‘சொல் சொரூபமான திருமேனியே’ இப்புராணம் என அறிக. எவ்வகையிலாவது நாம் இந்நூலைப் பயில வேண்டும். படித்தாலும் கேட்டாலும் பெரும் பலன் தருவது. இதனால் சிவபக்தி பெற்றுப் பெருநிலை பெற்ற பான்மையோர், விரைவிலேயே ஸ்ரீசிவனது திருவடிகளை அடைவர். ஆகவே, மனிதப்பிறவி பெற்ற ஒவ்வொருவரும் இப்புராணத்தைப் படிக்க ஆவல் கொள்ள வேண்டும். அதுவே வேண்டியன வேண்டியாங்கு பெறலாகும் சிறந்த சாதனமாகும். இதேபோல், இதை மனம் நெகிழக் கேட்பதும் விரும்பிய நலன்களை அளிக்கும். சிவப்பரம்பொருளின் இப்புராணத்தைக் கேட்பவன் அனைத்துப் பாவங்களினின்றும் விடுபடுகிறான். இப்பிறவியில் அனைத்துப் போகங்களையும் பெற்று இன்புற்றுப் பின் சிவலோகமான திருக்கயிலையை அடைகிறான்.

இச்சிவபுராணம் ஏழு ஸம்ஹிதைகளையும், இருபத்துநான்காயிரம் சுலோகங்களையும் கொண்டது. மனிதன் பக்தி—ஞானம்—வைராக்கியம் மூன்றையும் கைக்கொண்டு, மிகுந்த ஈடுபாடோடு இதைக் கேட்க வேண்டும். ஏழு ஸம்ஹிதைகளைக் கொண்ட இச்சிவபுராணம் பரமனான பரப்பிரும்மம் போன்றது; அனைத்திற்கும் மேலான உயரிய கதியை அருள்வது. மிகுந்த ஈடுபாடுடன் மனம் நெகிழ்ந்து இதைச் சொல்பவனும், காதலாகிக் கசிந்து நெஞ்சு நெக்குருகப் படிப்பவனுமே புண்ணியம் செய்தவன் என்பதில் யாதோரு ஐயமுமில்லை. மரணப்பிடியில் சிக்கித் தவிப்பவன், பக்தியோடு உள்ளமுருக இப்புராணத்தைக் கேட்பானாயின், ஸ்ரீபரமசிவன் மகிழ்ந்து அவன் மேல் கருணை கொண்டு தன் கயிலாயத்தில் அவனுக்கு இடமளிக்கிறார். நாள்தோறும் பக்தியோடு இச்சிவபுராணத்தைப் பூஜிப்பவன் இந்நிலவுலகில் பெருஞ்செல்வம் பெற்று, இனிது வாழ்ந்து, முடிவில் அவர் திருவடிகளைப் பெறுவான். இப்புராணப் புத்தகத்தைப் பட்டுத்துணியில் மரியாதையோடு பொதிந்து வைப்பவன் என்றும் இனிமையாகவே வாழ்வான். இப்புராணம் தூய்மையேயான சிவனது சொத்து. (அதாவது, மங்களங்களது கொள்கலம்.) இகபரநலன் நாடுவோர் கட்டாயமாக இதை முயற்சியோடு சேவிக்க வேண்டும். உயரிய, தூய்மையான, சத்துவமே வடிவான இப்புராணம், அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்னும் நால்வகைப் பெரும்பேறுகளையும் அளிக்கவல்லது. ஆகவே, எப்பொழுதும் இதை அன்போடு கேட்க வேண்டும்; பாராயணம் செய்யவேண்டும்.

 

அத்தியாயம் : இரண்டும் மூன்றும்

ஸ்ரீசிவபுராணத்தைக் கேட்டு அந்தணனான தேவராஜன் சிவலோகத்தைப் பெற்றது; அந்தணப் பெண்மணி சஞ்சுலா பாவத்திற்குப் பயந்து உலகியலில் வெறுப்புற்றது

சௌனக மகரிஷி கேட்கிறார்—— பெரியோரே! சூதபுராணிகரே! தாங்கள் பெரும் பாக்கியசாலி. பரம்பொருளின் உண்மை தத்துவத்தை நன்கறிந்தவர். எங்களிடம் கருணை கொண்டு திவ்வியமான அற்புதமான இப்பெருங்கதையை எங்களுக்குக் கூறியருளினீர்கள். இப்பூதலத்தில் இதற்குச் சமமாக நலம் பயக்கும் பெரும் சாதனம் வேறு எதுவுமே இல்லை! இன்று இதைத் தங்களருளால் உறுதியாக உணர்ந்தோம். சூதரே! இக்கலியுகத்தில் இச்சிவபுராணத்தால் எந்தெந்தப் பாவிகள் தூய்மை பெற்றனர்? கருணை கொண்டு கூறுங்கள். இந்நிலவுலகிற்கு நற்பேறு அருளுங்கள்.

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! எந்த மனிதன் பெரும் பாவியோ, தீச்செயல் புரிபவனோ, கொடுமையாளனோ, காமம்—குரோதம் முதலியவைகளிலேயே மூழ்கியிருப்பவனோ, அவனும் இப்புராணத்தைக் கேட்பதாலும் படிப்பதாலும் நிச்சயம் தூய்மை பெறுவான். இதை நன்குணர்ந்த வியாச முனிவர், முன்பொரு சமயம் நடந்த இந்த இதிகாசத்தை நமக்கு உதாரணமாகத் தருகிறார். இதைக் கேட்பதாலேயே பாவங்கள் முற்றிலும் அகலும்.

இது முன்பொரு காலத்தில் நடந்தது. வேடர்கள் வாழும் நகரத்தில் ஓர் அந்தணன் இருந்தான். அவனோ ஞானமென்பதே அறியாத முழு மூடன்; வறியவன்; கள் விற்பவன்; வைதிக நெறிமுறையைத் தவறியும் திரும்பிப் பாராதவன்; காலை நீராடுதல், சந்தியாவந்தனம் முதலிய அந்தணருக்குரிய கர்மங்கள் அனைத்தையும் துறந்து, வைசியத் தொழிலில் (வியாபாரத்தில்) ஈடுபட்டவன். அவனது திருநாமம்தான் தேவராஜன். தன்னை நம்பியவர்களை ஏமாற்றினான். அந்தணர்கள், க்ஷத்திரியர்கள், வைசியர்கள், வேளாளர்கள் ஆகியவர்களையும், மற்றுமுள்ளோர்களையும் பல வழிகளிலும் துன்புறுத்தி, அவர்களது செல்வத்தைக் கவர்ந்து கொண்டான். ஆனால், பாவியான அவனது செல்வத்தில் சிறிதளவுகூட தர்மத்திற்கென்று பயன்படுத்தப்படவில்லை. அவனோ விலைமாதரின் பின் செல்பவன். அனைத்து வழிகளிலும் ஒழுக்கங்கெட்டவன்.

இங்குமங்குமாக அலைந்து திரிந்த அவன், தெய்வத்தின் இன்னருளால் ஒரு சமயம் பிரதிஷ்டானபுரம் (தற்பொழுதுள்ள அலகாபாத் என்னும் பிரயாகை) சென்றடைந்தான். அங்கு ஒரு சிவாலயத்தில் சாதுக்களும் சான்றோர்களும் திரண்டிருப்பதைக் கண்டான். சன்னிபாதஜுரம் கண்டு மிகுந்த வேதனைக்குட்பட்ட அவன் அங்கு தங்கினான். அங்கு ஓர் அந்தணசிரேஷ்டர் சிவபுராணத்தைப் பற்றி உபன்யாசம் செய்து கொண்டிருந்தார். நோயால் அவதியுற்றிருந்த தேவராஜன், அந்த அந்தணர் திருவாய் மலர்ந்தருளும் ஸ்ரீசிவபுராணக் கதைகளைத் தினமும் கேட்டு வந்தான். இவ்வாறு ஒரு மாதமாகத் தொடர்ந்து கதை கேட்டு வந்த தேவராஜன் நோயின் கடுமை தாங்காது உயிர்நீத்தான். யமதூதர்கள், இவனைப் பாசத்தால் கட்டி வலுக்கட்டாயமாக யமபுரிக்கு இட்டுச் சென்றனர்.

இதற்குள் சிவலோகமான கயிலையங்கிரியிலிருந்து சிவனது அணுக்கத்தொண்டர்களான சிவபார்ஷதர்களும் அங்கு வந்து சேர்ந்தனர். அவர்களோ கற்பூரத்தைப் போல வெண்ணிறத்தவர்; கைகளில் முத்தலைச்சூலம்; திருமேனி முழுவதும் வெண்ணீறு; கழுத்தில் அணிந்திருந்த ருத்ராட்ச மாலைகள் திருமேனி அழகை மேலும் அழகுறச் செய்கின்றன. அவர்கள் மிகுந்த கோபத்தோடு யமபட்டணத்திற்குள் நுழைந்து, யமதூதர்களை மிரட்டி அடித்து உதைத்து, அவர்களது பிடியிலிருந்து தேவராஜனை விடுவித்தனர். பின், அவனை உயர்ந்த ஒரு விமானத்தில் ஏற்றிக் கொண்டு கயிலையங்கிரி புறப்படத் தயாராக இருக்கையில், அங்கு யமனது பட்டணத்தில் பெருத்த பரபரப்பு ஏற்பட்டது. அதைக் கேட்ட யமதர்மராஜன், தன் மாளிகையிலிருந்து வெளியே வந்தார். ஸ்ரீருத்ரர்தான் இங்கு வந்தாரோ? என்னுமாறு விளங்கும் சிவதூதர்கள் நால்வரைக் கண்ட தர்மராஜன், அவர்களை முறைப்படி உபசரித்தார். அறநெறிகளை நன்கறிந்த அவர், தன் ஞானக்கண்களால் அனைத்து விபரங்களையும் அறிந்து கொண்டார். பயத்தின் காரணமாகச் சான்றோர்களான அச்சிவதூதர்களிடம் ஒன்றும் கேட்காமல், அவர்களைப் போற்றிப் புகழ்ந்து உபசரித்தார். சிவதூதர்களும் அந்தணனான அந்தத் தேவராஜனைக் கயிலையங்கிரி அழைத்துச் சென்று கருணைக்கடலான ஸ்ரீசாம்பசிவனிடம் ஒப்படைத்தனர்.

சௌனகர் கேட்கிறார்—— அனைத்தும் அறிந்த பேரியோரே! தங்களது கிருபையால் நான் பிறந்த பயனைப் பெற்றேன். இக்கதையைக் கேட்டு, என் மனம் மகிழ்ச்சிக் கடலில் மூழ்கி நிற்கிறது. ஆகவே, பகவான் சிவபெருமானிடம் மேலும் பக்தியையும் காதலையும் பெருக்கும் வேறு கதைகளையும் கூறுங்கள்.

சூதர் கூறுகிறார்—— சௌனகரே! நீங்களோ பரம சிவபக்தர் (பரம+சிவபக்தர்; பரமசிவ+பக்தர்); வேதமறிந்தவர்களிலும் உயர்ந்தவர். ஆகவே, மறைத்துப் பொதிந்து வைக்கப்பட்டுள்ள கதைகளையும்கூடத் தங்களுக்குக் கூறுகிறேன்.

கருங்கடலுக்கு அருகிலுள்ள பிரதேசத்தில் ‘பாஷ்கலம்’ என்றொரு கிராமம். அங்கு வேத நெறிமுறைகளுக்கு எதிர்தட்டாகச் சில அந்தணர்கள் வசித்து வந்தனர். அவர்கள் பாவிகளுக்குள்ளும் பெரும்பாவிகள். அனைவரும் கொடுமையாளர்கள். அவர்கள் மனமோ தீயவிஷயங்களிலும், தவறான உலகியல் இன்பங்களிலுமே நாட்டம் கொண்டிருந்தது. தெய்வங்களையோ, விதிவழியையோ நம்பாதவர்கள். ஏமாற்றித் திரியும் எத்தர்கள். வேளாண்தொழில் புரிந்த அவர்கள் பலவிதமான கொலைக்கருவிகளை வைத்திருந்தனர். கொடுமையே வடிவான அவர்கள் விபசாரம் செய்தனர். ஞானம், வைராக்கியம், அறநெறி ஒழுகுதல் என்கிற மனிதர்களுக்கான பெரும்பேறுகளான புருஷார்த்தங்களைப் பற்றிச் சிறிதும் அறியாதவர்கள். விலங்கு போன்ற மதிபடைத்தவர்கள். (அங்குள்ள அந்தணாளர்களே இத்திறத்தவர்களெனில், மற்ற வர்ணத்தார்களைப் பற்றிக் கூற என்னதான் உள்ளது?) மற்ற வர்ணத்தவர்களும் அவர்களைப் போலவே அற்ப எண்ணம் கொண்டவர்களாகவும், தங்கள் தங்கள் அறநெறி தப்பியவர்களாகவும், கொடுமையாளர்களாகவும் இருந்தனர். தீச்செயல்கள் புரிவதும், என்றும் எப்பொழுதும் உலகியல் இன்பங்களில் மூழ்கித் திளைப்பதுமே அவர்களது தொழில். அங்குள்ள பெண்களும் இதேபோலத்தான்; தீயபுத்தி கொண்டவர்கள்; தன் விருப்பப்படி செயல்புரிபவர்கள்; பாவத்திலேயே நாட்டம் உடையவர்கள்; அற்ப எண்ணம் உடையவர்கள்; பிற ஆடவர்பால் மயக்கம் கொண்டு அலைபவர்கள். நல்லொழுக்கமும் நன்னடத்தையும் துளியும் அவர்கள் பக்கலில்லை. இவ்வாறு அந்நகரமே தீயோர் குடியிருப்பு.

ஒரு சமயம், பாஷ்கலம் என்னும் இந்தக் கிராமத்தில் தீய எண்ணம் கொண்ட பாவியான ‘பிந்துகன்’ என்னும் ஓர் அந்தணன் வசித்து வந்தான். அவனைக் காட்டிலும் தாழ்ந்தவன் இருக்க முடியாது. அவனது மனைவியோ மிகவும் அழகு படைத்தவள். இருந்தும் அவன் தீயவழியிலேயே சென்றான். அம்மாதரசி பெயர் ‘சஞ்சுலா’. நன்னடத்தையைக் கைக்கொண்டு அறநெறி வழியே செல்பவள். ஆனால், அத்தீய அந்தணனோ இவளை விடுத்து வேசி வழி நடப்பவனானான். தீயவழிச் செல்லும் பிந்துகனுக்கோ வயதாயிற்று. அவன் மனைவியான சஞ்சுலா சிற்சில சமயங்களில் உணர்ச்சிக்காட்பட்டுக் காமவயப்பட்டாலும், தன் ஒழுக்கமும் நடத்தையும் கெட்டுவிடுமே என்னும் அச்சத்தால் உணர்ச்சிகளை அடக்கிக் கொண்டு வெகுகாலம் அறநெறி வழுவாது இருந்தாள். ஆனால், தீயொழுக்கம் கொண்ட தன் கணவனது சேர்க்கைக்கு ஆட்பட்ட இப்பெண்ணும், காலம் செல்லச் செல்ல தீயொழுக்கம் கொண்டவளாக மாறிவிட்டாள். தவறான பாதையில் மூழ்கிய மூடர்களான அத்தம்பதியருக்குப் பல காலம் வீணே கழிந்தது. நான்காம் வர்ணத்து வேசிக்குக் கணவனாக ஆகிய பிந்துகன் என்னும் அத்தீய புத்தி அந்தணன், சில காலத்தில் மரணமடைந்து நரகம் சென்றான். நரகத்தில் வெகுகாலம் வரை பற்பலவிதமான தாங்கொணாத் துன்பங்களை அனுபவித்து, பின் விந்தியமலை தாழ்வரையில் பிசாசாகித் திரியலானான். இங்கு தீயொழுக்கம் மேற்கொண்ட சஞ்சுலாவோ, தன் கணவன் பிந்துகன் இறந்தபின், தன் மக்களோடு கூடவே வாழலானாள். வீட்டைவிட்டுச் செல்வதே இல்லை.

ஏதோ முன் செய்த புண்ணிய வினைப்பயனால் ஒருசமயம் சஞ்சுலா, தன் உற்றார்—உறவினருடன் ‘கோகர்ணம்’ என்னும் புண்ணியத்தலத்திற்குச் சென்றாள். அப்பொழுது அவளும் தீர்த்தயாத்திரையாகச் செல்லும் சான்றோர்களோடு சென்று, அங்கொரு தீர்த்தத்தில் நீராடினாள். பின், விழாவைக் காண வந்த தன் உற்றார்—உறவினர்களோடு இவளும் ஆங்காங்கே சுற்றித் திரியலானாள். அவ்வாறு திரிந்த அவள், ஏதோ தெய்வச்செயலாக ஒரு திருக்கோயிலினுள் சென்றாள். அங்கு சிவனடியாரான ஓர் அந்தணர் மங்களங்களையெல்லாம் வாரி வழங்கும் பரமபவித்திரமான ஸ்ரீபரமசிவனது திருவிளையாடற்கதைகளைக் கூறிக் கொண்டிருக்க, அதை இவளும் அமர்ந்து கேட்கலானாள். அச்சமயம் கதை சொல்லி வரும் அவ்வந்தணர், “பிற ஆடவருடன் கள்ளத்தொடர்பு கொண்டு தவறான பாதையில் செல்லும் பெண்கள், இவ்வுலகில் மரித்து யம உலகு சென்றதும், அங்குள்ள யமதூதர்கள் அவர்களது மர்மத்தானத்தில் பழுக்கக் காய்ச்சிய உலக்கையைச் செருகுவார்கள்” என்று கதையின் நிகழ்ச்சியைக் கூறிக் கொண்டிருந்தார். புராணம் சொல்பவர் இவ்வாறு கூறியதைக் கேட்ட சஞ்சுலா பயத்தால் நடுங்கி மனம் குழம்பி நின்றாள். பிரவசனம் முடிந்து, கதை கேட்பவர்கள் அனைவரும் வெளியே சென்றபின், பயத்தால் நடுங்கிக் கொண்டிருக்கும் சஞ்சுலா, சிவபுராணம் பிரவசனம் செய்த அவ்வந்தணரிடம் தனிமையில் கேட்க முற்பட்டாள்.

சஞ்சுலா கேட்கிறாள்—— “அந்தணோத்தமரே! நான் நமது அறநெறிகளை அறிந்தவளல்ல. ஆகவே, பெருந்தவறு செய்துவிட்டேன். தாங்கள்தான் என்மேல் கருணை கொண்டு என்னை உய்விக்க வேண்டும். வைராக்கியத்தைத் தூண்டிவிடும் தங்களது சொற்பொழிவைக் கேட்டு, எனக்குப் பெரும் பயம் வந்துவிட்டது. நடுங்கும் எனக்கு இவ்வுலகியல் வாழ்வைக் கண்டு வெறுப்புதான் தோன்றியது. அறிவிலியும் பாவியுமான எனக்கு நிந்தனைதான் மிச்சம். என்னையே நான் வெறுக்கிறேன். அற்ப ஆசைகளுக்கு ஆட்பட்ட நான் அறநெறி தவறினேன். அதனால் அந்தோ! எந்தெந்த கோரமான துன்பங்களை அனுபவிக்கப் போகிறேனோ? தெரியவில்லை. தவறான பாதையில் மனம் கொண்ட பாவியான எனக்கு, அங்கு யார்தான் துணையாக இருப்பார்கள்? மரணத்தறுவாயில் பயங்கரமான அந்த யமதூதர்களை எவ்வாறு நான் காண்பேன்? பாசக்கயிறு கொண்டு என் கழுத்தில் வலுவில் கட்டி இழுப்பார்களே? அப்பொழுது நான் எப்படித்தான் தைரியமாக இருக்க முடியும்? நரகத்தில் என் உடலைத் துண்டுதுண்டாக வெட்டுவார்களே. கொடுந்துயர் தரும் அத்துன்ப யாதனைகளை நான் எவ்வாறு சகித்துக் கொள்வேன்? அந்தோ! நான் செத்தேன். என் நெஞ்சே பிளந்துவிட்டது. நிமிடந்தோறும் தவறான பாதையில் பாவத்திலேயே மூழ்கிக் கிடக்கும் பாவியான என் வாழ்வே பாழடிக்கப்பட்டது. அந்தணரே! தாங்கள்தான் என் குரு. தாங்கள்தான் என் தாயும் தந்தையும். தங்களைச் சரணடைந்த பாவியான இந்த அபலையைத் தாங்கள்தான் கைதூக்கிக் கரையேற்றவேண்டும். தயவு செய்யுங்கள்.”

சூதர் கூறுகிறார்—— சௌனகரே! வருத்தமும் வெறுப்பும் கொண்ட சஞ்சுலா என்ற அம்மாது, வைராக்கியம் கொண்டு கதை கூறிய அவ்வந்தணரது திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கினாள். பல கலைகளையறிந்த அவ்வந்தணரும் கருணை கொண்டு அம்மாதரசியை எழுந்திருக்கச் சொல்லி (பின்வருமாறு) கூறத் தொடங்கினார்.

 

அத்தியாயம் : நான்கு

சஞ்சுலா வேண்டியவாறு அந்தணர் ஸ்ரீசிவபுராணத்தை அவளுக்குக் கூறுதல்; காலத்தால் மரித்த அவள் சிவலோகத்தில் ஸ்ரீபார்வதீபிராட்டிக்குத் தோழியாகிச் சுகித்திருத்தல்

அந்தணர் கூறுகிறார்—— பெண்மணியே! மகிழ்ச்சி கொள்ளவேண்டிய சமயம் இது. ஏனெனில், இறைவனது திருவருளாலே சிவபுராணத்தில் வைராக்கியத்தைத் தரக்கூடிய இக்கதையைக் கேட்டு, உன் மனம் திருந்தியது. அந்தண மாதரசியே! பயப்படாதே. சிவப்பரம்பொருளையே சரணம் பற்று. அவரது கருணையால் பாவங்களனைத்தும் சடுதியில் அழிந்தொழியும். பகவான் ஸ்ரீபரமசிவனது புகழ் பாடும் திருக்கதைகளைக் கூறுகிறேன், கேள். அதனால் என்றென்றும் அழியாத இன்பத்தைத் தரும் உத்தமகதி (மோட்சம்) கிடைக்கும். ஸ்ரீசிவனாரது திருக்கதையைக் கேட்டதுமே, பச்சாத்தாபம் கொண்ட உன் மனம் தூய்மை பெற்றது. மேலும், உலகியலின்பங்களில் வெறுப்படைந்துவிட்டது. பாவம் செய்தவர்களுக்குக் கழிவிரக்கம் கொள்வதே சிறந்த கழுவாயாகும். அனைத்து பாவங்களும் கழிய ஒரே வழி கழிவிரக்கம் கொள்வதுதான் என்பது சான்றோர்களின் கொள்கை. அதுதான் பாவத்தைத் துடைப்பது. பாவமும் தூய்மையாவது அதனால்தான். கழிவிரக்கம் கொள்பவரே உண்மையில் பாவங்களுக்குக் கழுவாய் செய்பவர். ஏனெனில், பாவங்கள் தீர சான்றோர்கள் கூறும் அனைத்துப் பிராயச்சித்தங்களும் பச்சாதாபப்படுதலினாலேயே பெறப்பட்டுவிடுகின்றன.

பஶ்சாத்தாப: பாபக்ரு॒தாம்

பாபாநாம் நிஷ்க்ரு॒தி: பரா ।

ஸர்வேஷாம் வர்ணிதம்

ஸத்3பி4: ஸர்வபாபவிஶோத4நம் ॥

பஶ்சாத்தாபேநைவ ஶுத்3தி4:

ப்ராயஶ்சித்தம் கரோதி ஸ: ।

யதோ2பதி3ஷ்டம் ஸத்3பி4ர்ஹி

ஸர்வபாபவிஶோத4நம் ॥

— ஶிவபுரா. மாஹாத்ம்யம் 4/5—6

வேதத்தில் கூறியுள்ளபடி பாவத்திற்கான பிராயச்சித்தங்களை முறைப்படி செய்து, பாவத்தின் பயத்தை நீக்கிக் கொண்டவனானாலும், தான் செய்த தவறான செயல்களுக்காகப் பச்சாத்தாபம் படாதவனாகில், அவனுக்கு அநேகமாக நற்கதி கிடைக்காது. ஆனால் எவன், தான் செய்த தீச்செயல்களுக்காக மனதாரப் பச்சாத்தாபம் கொள்கிறானோ, அவன் நிச்சயமாக உயர்ந்த கதியை அடைகிறான் என்பதில் இம்மியும் ஐயமில்லை. இச்சிவபுராணத்தைச் சிரவணம் செய்வதால் ஏற்படும் மனத்தூய்மை போல் வேறு எந்தவோர் உபாயத்தாலும் ஏற்படாது. கண்ணாடியைத் துடைத்தால், அதில் நம் பிம்பம் தெளிவாகத் தெரிகிறது. அதேபோல இச்சிவபுராணக் கதைகளைக் கேட்பதால் மனம் மிகவும் தூய்மை பெறுகிறது என்பதில் சந்தேகமேயில்லை. மனிதர்களின் தூய்மையான இதயத்திலல்லவா ஸ்ரீபார்வதீ—பரமேசுவரர்கள் குடி கொள்கிறார்கள். அதனால், தூய மனங்கொண்ட மனிதன் ஸ்ரீசாம்பசதாசிவனது திருவடிகளை அடைகிறான். சிறந்த இக்கதைகளைக் கேட்பதே அனைத்து மனிதர்களுக்கும் நலம் பெறுவதற்கான தொடக்கம். விதையிலிருந்து பல கிளைகள் கொண்ட மரம் வளர்வதுபோல, இச்சிவபுராணத்தைக் கேட்பதிலிருந்தே நலன்கள் அனைத்தும் பல்கிப் பெருகும். ஆகவே, சாஸ்திரங்களில் கூறியபடி முறை தப்பாது இதைக் கேட்க வேண்டும்; போற்றி உகக்க வேண்டும். உலகியல் தளைகளென்னும் நோய்க்குக் கண்கண்ட மருந்து, சிவக்கதைகளைக் கேட்பது; சிந்திப்பது; பின் அப்படியே மனதிலிருத்திக் கொள்வது. இதனால் முழுமையான மனத்தூய்மை கிட்டும். மனம் தூய்மை பெறவே, ஸ்ரீசிவப் பரம்பொருளின் பக்திக்காதல் ஞானம், வைராக்கியம் என்னும் தன் இரு புதல்வர்களுடன் நிச்சயமாக மனதில் குடிபுகுவாள். அதன்பின், பகவானது இன்னருளால் திவ்வியமான முக்தி கிட்டும் என்பதில் ஐயமே கிடையாது. எவனுக்கு இந்த முக்தி கிடைக்கவில்லையோ, அவன் விலங்காவான். ஏனெனில், அவனது மனம் மாயையின் வலையில் சிக்குண்டு அலைகிறது. உலகியல் தளைகளிலிருந்து அவன் நிச்சயமாக விடுதலை பெறமாட்டான்.

ஆகவே, அந்தணனின் மனைவியே! நீ உலகியல் விஷயங்களிலிருந்து மனதைத் திருப்பி, பக்தியோடு சிவபெருமானின் பாவனமான சரித்திரங்களைக் கேள். அதனால், உன் மனம் தூய்மை பெறும். உனக்கு முக்தி கிட்டும். தூய்மையான மனதுடன் சிவபெருமானின் திருவடித்தாமரைகளைச் சிந்தித்து வந்திப்பவன், இந்த ஒரு பிறவியிலேயே முக்தியைப் பெறுவான். இதுவே உண்மையென நான் உறுதிப்படக் கூறுவேன்.

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்— சௌனக முனிவரே! பரமசிவ பக்தரான அந்தணர் இவ்வாறு கூறிவிட்டு வாய்பொத்தியிருந்தார். அவர் மனமோ கருணையால் உருகி நின்றது. மனத்தூய்மை கொண்ட அப்பெரியவர், பகவான் ஸ்ரீசிவனது தியானத்திலேயே மூழ்கிவிட்டார். பிந்துகனின் மனைவியான சஞ்சுலாவும் மனதளவிலே தெளிவடைந்தாள். அந்தணரின் உபதேசத்தைக் கேட்டு, அவளது கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் பெருகியது. மகிழ்ந்த மனதினளாய் கதை கூறிய அந்த அந்தணரது திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கி இருகைகளையும் கூப்பிக் கொண்டு, “ஐயன்மீர்! இன்றுதான் நான் பிறந்த பயன் எய்தினேன்” என்று நாத்தழுதழுக்கக் கூறித் தன் பாவங்களுக்காக வருந்தி வைராக்கியமடைந்த சிரோமணியான அவ்வந்தண மாது எழுந்திருந்து, சிவனடியாரான அவ்வந்தணரிடம் மேலும் கூறலானாள்.

சஞ்சுலா கூறுகிறாள்—— “தேவரீர்! சிறந்த சிவபக்தரான தாங்கள் மிகவும் புண்ணியம் செய்தவர்; உண்மை தத்துவத்தை உணர்ந்தவர். பிறருக்கு உதவுவதிலேயே ஆசை கொண்டிருப்பதால் சான்றோர்கள் மத்தியில் புகழுக்குப் பாத்திரமாக விளங்குகிறீர்கள். ஐயா பெரியவரே! நரகமெனும் பெருங்கடலில் வீழ்ந்து மூழ்கிக் கொண்டிருக்கும் என்னைக் கைத்தூக்கிக் கரையேற்ற வேண்டுகிறேன். உண்மைப் பொருளான சிவத்தைப் பற்றிய பொருள் பொதிந்த அழகிய கதைகளைக் கேட்டதால் என் மனம் உலகியல் விஷயங்களிலிருந்து முற்றிலுமாக வைராக்கியத்தை அடைந்தது. ஆகவே, இப்பொழுது என் மனம் அச்சிவபுராணத்தை முழுவதுமாகக் கேட்க மிகுந்த ஆவல் கொண்டுள்ளது.”

சூதர் கூறுகிறார்—— சௌனக முனிவரே! இவ்வாறு இருகைகள் கூப்பி வணங்கிய சஞ்சுலா, அவரது திருவருள் பெற்று, சிவபுராணம் கேட்கவேண்டுமென்ற அவாவில் அவருக்குப் பணிவிடைகள் செய்து கொண்டு அங்கேயே தங்கலானாள். சிவநேசச் செல்வர்களில் சிறந்தவரான அவ்வந்தணரும் அங்கேயே அவளுக்குச் சிவபுராணக் கதைகளைக் கூறலானார். இவ்வாறு அந்தக் கோகர்ண க்ஷேத்திரத்தில் ஞான—வைராக்கியங்களைப் பெருக்கி, பக்தியில் முக்தியைத் தரும் உயரிய அச்சிவபுராணத்தைச் சிவனடியாரான அவ்வந்தணர் கூற, சஞ்சுலா கேட்கலானாள். அதனால் பிறவிப் பயன் பெற்றதாக நினைத்தாள். அவளது சித்தமும் வெகுவிரையில் தூய்மை பெற்றது. இறையருளால் அவளது இதயத்தில் பகவானது ஸகுணத் திருமேனி தோன்றலாயிற்று. சிவனையே நினைக்கும் உயர்ந்த எண்ணம் ஏற்பட்டது. அதனால், அவள் ஸத் சித் ஆனந்தமயனான சிவப்பரம்பொருளின் சொரூபத்தையே எப்பொழுதும் நினைத்துருகலானாள். ஞான—வைராக்கிய பக்திகள் கைவரப் பெற்ற சஞ்சுலா காலம் வரவே, எவ்விதத் துன்பமுமின்றி இவ்வுடலை நீத்தாள்.

இதற்குள் புரமெரித்த பரமனது அருளால், வெகுவிரைவில் ஒரு விமானம் அங்கு வந்து சேர்ந்தது. அதில் சிவகணங்களும், மங்களங்கள் அளிக்கும் அழகிய பொருட்களும் நிறைந்திருந்தன. சஞ்சுலாவை அவ்விமானத்தில் ஏற்றி அமர்த்திக் கொண்ட சிவகணங்கள், அவளைக் கயிலை கொண்டு சேர்த்தனர். அவளது மும்மலங்களும் சாம்பலாயின; தேவருடல் பெற்று அழகு மிளிர நின்றாள்; தலையிலே அரைவட்ட வடிவான முகுடம் சந்திரன்போல் ஒளிர்ந்தது; உடலிலே அழகிற்கு அழகு செய்யும் பொன்நகைகள். சிவனது ஆலயமான கயிலை அடைந்த அவள், முன்னைப்பழம் பொருட்கும் முன்னைப்பழம் பொருளான முக்கண்ணப் பரமனைக் கண்டாள். தேவதேவர்களெல்லாம் அவருக்குப் பணிவிடை புரிகின்றனர். ஸ்ரீமகாகணபதி, பிருங்கி முனிவர், நந்திகேசுவரர், வீரபத்திரர் முதலானோர் மிக்கப் பணிவும் பக்தியும் கொண்டு அவருக்குச் சேவை புரிய காத்து நிற்கின்றனர். ஆதியந்தமில்லா அருட்பெருஞ்சோதியான அவரது திருமேனி, ஆயிரம் கோடி சூரியர்கள் ஒரே சமயத்தில் தோன்றியதுபோல் ஒளிர்கிறது. திருக்கழுத்தில் ஆலகால விஷத்தின் நீல ஒளி; ஐந்து திருமுகங்கள்; ஒவ்வொன்றிலும் முக்கண்கள்; தலையிலே அரைவட்ட வடிவான சந்திரன் (சந்திரசூடன் அவர் பெயரல்லவா!); மின்னல் கூட்டமோ என்னுமாறு ஒளிரும் ஸ்ரீபார்வதீபிராட்டி இடதுபுறம் இருக்கிறாள்; பார்வதீகாந்தனான இறைவனது கற்பூரம் போல் வெளுத்தத் திருமேனி முழுவதும் விபூதியென்னும் திருநீற்றுப்பூச்சு; அரையில் வெண்பட்டாடை.

இவ்வாறு விளங்கும் பகவான் ஸ்ரீசங்கரனைக் கண்ட அந்தண மாதரசி சஞ்சுலா மகிழ்ச்சிக்கடலில் திளைத்தாள். அன்பு பொங்க பொறுமையிழந்த அவள், பகவானைத் திரும்பத் திரும்ப வீழ்ந்து வணங்கிக் காதலாகிக் கசிந்துருகி மகிழ்ச்சி பொங்க இருகைகளையும் கூப்பியவண்ணம் வினயமாய் நின்றாள். உடல் மயிர்க்கூச்செறிய அவளது கண்களிலிருந்து ஆனந்தக்கண்ணீர் இடையீடின்றிப் பெருகியது. அப்பொழுது இறைவனும் இறைவியும் மிக்க கருணையோடு அவளைத் தங்களருகில் அழைத்துக் கடாட்சித்தனர். திவ்வியத் திருமேனியோடு விளங்கும் பிந்துகனின் மனைவியான சஞ்சுலாவை, பார்வதீபிராட்டி தன் அணுக்கத்தோழியாக நியமித்துக் கொண்டாள். ஆனந்தமே நிறைந்து ஒளிமயமாய் விளங்கும் அத்திருக்கயிலையில் சஞ்சுலா என்ற அப்பெண்மணி நிரந்தர வாசத்தைப் பெற்றாள். அனைத்து நலன்களும் நிறைந்து அழிவற்ற ஆனந்தானுபவத்தையும் பெற்றாள்.

 

அத்தியாயம் : ஐந்து

சஞ்சுலா வேண்டியவாறு பார்வதீதேவியின் திருவாணை பெற்ற தும்புரு விந்தியமலை சென்று சிவபுராணம் கூறி, பிந்துகனைப் பிசாசுப் பிறவியிலிருந்து கடைத்தேற்றுதல்; தம்பதிகள் இருவரும் கயிலையில் மகிழ்ச்சியோடிருத்தல்

சூதர் கூறுகிறார்—— சௌனகரே! ஒருசமயம் ஆனந்தக்கடலில் மூழ்கிய சஞ்சுலா, பார்வதீபிராட்டியின் அருகில் சென்று, திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கி இருகைகளையும் கூப்பி நின்று துதிக்கலானாள்.

சஞ்சுலா துதிக்கிறாள்—— மலைமகளே! முருகக்கடவுளின் திருத்தாயே! உமையே! மானிடர்கள் எப்பொழுதும் தங்களையே சேவிக்கிறார்கள். அனைத்து நலன்களையும் வாரி வழங்கும் சாம்பவீயே! பரப்பிரும்மச் சொரூபிணியே! பிரும்மா, விஷ்ணு முதலிய தேவதைகள் எல்லோரும் தங்களைத்தானே துதித்துப் போற்றுகின்றனர். ஸகுணத்தவளாகவும் நிர்குணத்தவளாகவும் விளங்கும் தாங்களே அணுவுக்கணுவாகவும், ஸத் சித் ஆனந்தமயமாகவும் விளங்கும் ஆதியான பிரகிருதிசக்தி. மூவுலகங்களையும் படைத்துக் காத்து அழித்தலைச் செய்யும் முக்குணங்களுக்கும் தலைவி. பிரும்மா, விஷ்ணு, மகேசன் ஆகிய முத்தேவர்களுக்கும் இருப்பிடமாக ஆகி, அவர்களை அவர்களது நிலையில் இருத்தியருளும் ஆதியான பராசக்தியும் தாங்களல்லவா?

சூதர் கூறுகிறார்—— சௌனக முனிவரே! உயர்ந்த கதியைப் பெற்ற சஞ்சுலா, மகேசன் மனைவியான உமாதேவியை இவ்வாறு துதித்துப் போற்றிக் கண்களில் நீர்பெருகத் தலைவணங்கி நிற்கவே, கருணையே வடிவான, அடியார்க்கு எளியவளான, பரமசிவனின் காதலியான பார்வதீபிராட்டி அன்போடு அவளை அருகில் அழைத்துக் கூறலானாள்.

ஸ்ரீபார்வதீதேவி கூறுகிறார்—— தோழியே சஞ்சுலா! நீ இப்பொழுது என்னைத் துதித்ததைக் கேட்டு, நான் மிகவும் மகிழ்ந்தேன். உனக்கு என்ன வரம் வேண்டும்? கேள். உனக்குக் கொடுக்கக் கூடாத வரமும் உண்டோ?

சஞ்சுலா கேட்கிறாள்—— மலையரசன் திருமகளே! பாவங்களைத் தொலைப்பவளே! என் கணவனான பிந்துகன் இப்பொழுது எங்கிருக்கிறாரோ? அவருக்கு என்ன கதி கிடைத்ததோ? தெரியவில்லை. ஏழைகளுக்கு இரங்கும் மங்களரூபிணியே! நான், என் கணவருடன் சேர்வதற்கான உபாயத்தைச் செய்யுங்கள். இறைவியே! உலக நாயகியே! என் பதி ஒரு நான்காம் வர்ணத்து தாசியிடம் மையல் கொண்டு பாவக்குழியில் விழுந்து, எனக்கு முன் இறந்து போனார். அவர் இப்பொழுது எக்கதியை அடைந்தாரோ தெரியவில்லை.

ஸ்ரீபார்வதீ கூறுகிறாள்—— குழந்தாய்! உன் கணவனான பிந்துகன் பெரும்பாவி. அவன் மனமோ தவறான பாதையிலேயே ஈடுபட்டிருந்தது. வேசியின் வலையில் வீழ்ந்த அந்த மூடன் எண்ணற்ற வருடங்கள் நரகத்தில் பலவாறான யாதனைகளையும் துன்பங்களையும் அனுபவித்துவிட்டு, மீதமுள்ள பாவங்களை அனுபவிப்பதற்காக, இப்பொழுது விந்தியமலைச் சாரலில் பிசாசாக இருந்து பலவிதமான துன்பங்களை அனுபவித்து வருகிறான். அங்கு அத்தீயவன் காற்றையே உணவாகக் கொண்டு பல துன்பங்களை அனுபவிக்கிறான்.

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— சௌனக முனிவரே! தன் கணவன் படும் இன்னல்களை, பார்வதீபிராட்டி கூறக் கேட்ட கற்பரசி சஞ்சுலா மிகவும் துக்கித்தாள். பின், மனதில் தைரியத்தை வருவித்துக் கொண்டு லோகமாதாவான பிராட்டியை வணங்கி வருத்தத்தோடு கேட்கலானாள்.

சஞ்சுலா கேட்கிறாள்—— தாயே! மகேசுவரியே! என் மேல் கருணை கொண்டு தீச்செயல்களையே புரியும் கொடியவரான என் கணவரைக் கரையேற்றி வையுங்கள். கெடுமனம் படைத்த பாவியான என் கணவர் நற்கதியை அடைவதற்கான உபாயம்தான் என்ன? வேண்டிக் கேட்கிறேன், சீக்கிரம் கூறுங்கள்.

பார்வதீதேவி கூறுகிறாள்—— சிவபுராணத்தில் கூறிய புண்ணியக் கதைகளை, உன் கணவன் மனதாரக் கேட்பானாகில் தீயகதியிலிருந்து நற்கதி பெறமுடியும்.

அமுதமென இனிமையாகக் கூறிய ஸ்ரீபார்வதீதேவியின் சொற்களைக் கேட்ட சஞ்சுலா, மிகுந்த மரியாதையோடு இருகை கூப்பித் தலைவணங்கி, தன் கணவன் பாவந்தொலைந்து நற்கதி பெறுவதற்காக ஸ்ரீபார்வதீபிராட்டியிடம், “தாயே! என் கணவர் ஸ்ரீசிவபுராணத்தைக் கேட்பதற்காக ஆவன செய்யுங்கள்” என்று திரும்பத் திரும்ப மன்றாடி விண்ணப்பித்துக் கொண்டாள். இதைக் கண்ட ஏழைக்கிரங்கும் கருணை உள்ளம் கொண்ட ஸ்ரீகௌரீதேவி, ஸ்ரீசிவபெருமானின் புகழ் பாடும் ‘தும்புரு’ என்னும் கந்தர்வராஜனை அழைத்து மகிழ்ச்சியோடு கூறலானாள்—— “தும்புரு! ஸ்ரீசிவபெருமானிடம் உனக்கு மிகுந்த பக்தி உள்ளதல்லவா? நீ, என் உளமறிந்து, நான் நினைக்கும் காரியங்களைச் செய்பவன் அல்லவா? இப்பொழுது நான் உன்னிடம் ஒன்று சொல்கிறேன். நீ, என் தோழியோடு சீக்கிரமாக விந்தியமலைக்குச் செல். அங்கு பயங்கரமான ஒரு கோரப் பிசாசு உள்ளது. அதன் விவரங்களை ஆரம்பம் முதல் முழுமையாகக் கூறுகிறேன், கேள்.

முற்பிறவியில் அப்பிசாசு ‘பிந்துகன்’ என்னும் அந்தணன். என் தோழியான சஞ்சுலாவின் கணவன். ஆனால், கொடியவனான அவன், தாசிலோலனாக ஆகிவிட்டான். ஸ்நானம், சந்தியாவந்தனம் முதலிய நித்தியகர்மானுஷ்டானங்களை விடுத்து, தூய்மை கெட்டு, சினத்திற்காட்பட்டு நற்புத்தியிழந்து, செய்வது எது, தவிர்ப்பது எது? என்ற அறிவையும் இழந்தான். சாப்பிடக் கூடாதவைகளைச் சாப்பிடுவது, சாது—மகான்களிடம் பகை கொள்வது, பெறக் கூடாத இழிந்த பொருட்களைத் தானமாகப் பெறுவது என்பன போன்றவைகளே — இவனது இயல்பான கர்மமாயின. கைகளில் ஆயுதமேந்திப் பிறரை இம்சித்தல், இடது கையால் உணவு உட்கொள்ளல், எளியவர்களுக்குத் தீங்கிழைத்தல், பிறர் வீட்டிற்குத் தீயிடல், சண்டாளர்களிடம் காதல் கொள்ளுதல், வேசியின் வழிச் செல்லுதல் என்று தீமைகளே உருவானவன். தன் மனைவியை ஒதுக்கித் தீயோர் சேர்க்கையிலேயே ஆனந்தம் கொண்டான். மரணம் வரை தீயச்செயல்களையே புரிந்தவன். காலம் முடிந்து தன் பாவச்செயல்களுக்காக யமனது ‘ஸம்யமினி’ பட்டணத்தில் பலவாறான நரகயாதனைகளை அனுபவித்தத் தீயவனான அந்த ஜீவன், இப்பொழுதும் விந்தியமலைச்சாரலில் பிசாசாகத் தன் பாவத்தின் பயனை அனுபவித்து வருகிறான். நீ அங்கு சென்று வலுவில் அப்பிசாசின் எதிரில் ஸ்ரீசிவபுராணத்தை விரித்துக் கூறு. புண்ணியமான அப்புராணம் பாவங்களனைத்தையும் நீக்கக் கூடியதன்றோ? அதைக் கேட்பதே உயர்ந்ததான புண்ணிய கர்மம் ஆகும். அதனால், அவனது மனம் விரைவிலேயே பாவங்களையொழித்துத் தூய்மை பெறும். ஆகவே, அவனது பிரேதப் பிறவியான பிசாசுப்பிறவி நீங்கும். தீயகதி நீங்கியதும் பிந்துகன் என்னும் அப்பிசாசை, என் கட்டளைப்படி ஒரு விமானத்திலேற்றிக் கொண்டு ஸ்ரீசிவபெருமானது அருகில் அழைத்துச் செல்.”

சூதர் கூறுகிறார்—— சௌனக மகரிஷியே! உலகநாயகியான ஸ்ரீஉமாதேவி இவ்வாறு கட்டளையிடவே, கந்தர்வ மன்னனான தும்புரு, தன் பாக்கியத்தை நினைத்து மனதாரப் பெருமகிழ்ச்சி கொண்டான். பின், நாரதரது அன்புத்தோழனான தும்புரு, அந்தப் பிசாசின் மனைவியான கற்பரசி சஞ்சுலாவையும் விமானத்தில் அழைத்துக் கொண்டு வேகமாக பிந்துகனான பிசாசு அலைந்து திரிந்து கொண்டிருக்கும் விந்தியமலைச்சாரலை அடைந்தான். அங்கு அவர்கள் அந்தப் பிசாசைக் கண்டனர். பெருத்த உடல், பெருத்த முகவாய்க்கட்டை. சிலசமயம் சிரிக்கிறது, சிலசமயம் அழுகிறது, சிலசமயம் எழும்பிக் குதிக்கிறது. அதன் உடலோ மிகவும் விகாரமாக இருந்தது. பகவான் ஸ்ரீசிவபிரானது புகழ்பாடும் பலசாலியான தும்புரு பயங்கரமாக இருக்கும் அப்பிசாசைக் கயிற்றினால் இறுகக் கட்டினான். பின் ஸ்ரீசிவபுராணத்தைக் கூறுவதற்குத் தீர்மானித்துக் கோலாகலமாக உள்ள ஓரிடத்தை நிச்சயித்து, அங்கு மண்டபம் முதலியனவற்றை அமைத்தான்.

இதற்குள் பிசாசைக் கடைத்தேற்றுவதற்காக, ஸ்ரீபார்வதீதேவியின் கட்டளைப்படி, உத்தமமான ஸ்ரீசிவபுராணக் கதைகளைக் கூறுவதற்காக, தும்புரு விந்தியமலைச்சாரலுக்கு வந்துள்ளான் என்ற செய்தி உலகெங்கும் வெகுவிரைவில் பரவிவிட்டது. பின் என்ன? தேவரிஷிகள் கதை கேட்பதற்காகக் கூட்டம் கூட்டமாக அங்கு வந்து குழுமினர். சிவபுராணம் கேட்பதில் மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்டு அங்கு வந்து குழுமிய மக்கள் கூட்டம், உலகிற்கு ஓர் அற்புதமான நன்மை செய்வதற்கென்றே வந்து கூடினரோ? என்னுமாறு இருந்தது. பாசத்தால் பிணைக்கப்பட்ட பிந்துகன் என்னும் அந்தப் பிசாசை ஓரிருக்கையில் அமர்த்திக் கையில் வீணையை எடுத்து மீட்டிக் கொண்டே, கௌரீபதியான ஸ்ரீபரமசிவனது திருக்கதைகளைக் கூற ஆரம்பித்து, முதலில் வித்யேசுவர ஸம்ஹிதையிலிருந்து தொடங்கி ஏழாவதான வாயு ஸம்ஹிதை வரை அதன் மகாத்மியத்தோடு ஸ்ரீசிவபுராணக் கதைகளை மிகத் தெளிவாக வர்ணித்தான் தும்புரு.

ஏழு ஸம்ஹிதைகளோடு கூடிய அச்சிவபுராணத்தை மிகுந்த ஈடுபாடுடன் கேட்ட மக்களனைவரும், தாம் பிறந்த பயன் பெற்றதாக மகிழ்ந்தனர். புண்ணியமான அச்சிவபுராணத்தைக் கேட்ட அந்த பிசாசும் தன் பாவம் நீங்கிப் பிசாசு உடலை நீத்துத் தெய்விகத் திருமேனியைப் பெற்றது. உடல் வெண்ணிறம் பெற்றது. வெண்ணிற ஆடையும் ஆடவர்கட்குரிய அணிகலன்களும் மிளிர முக்கண்ணனான ஸ்ரீசந்திரசூடனது ஸாரூப்யத்தை அடைந்தது. இவ்வாறு திவ்விய தேகம் பெற்ற பாக்கியசாலியான பிந்துகன், தன் அன்பு மனைவியான சஞ்சுலாவுடன் பார்வதீபதியான ஸ்ரீசிவப்பரம்பொருளின் கல்யாண குணங்களைப் பாடலானான். அவனது மனைவியும் இவ்வாறு திவ்வியமான திருமேனியோடு விளங்குவது கண்டு தேவரிஷிகளனைவரும் மிக்க வியப்பெய்தினர். அவர்கள் மனம் மகிழ்ச்சியில் திளைத்தது. பகவானது அற்புதமான சரித்திரங்களைக் கேட்ட அவர்கள் பிறவிப்பயன் பெற்றவர்களாக, பகவானது குணநலன்களைக் காதலாகிக் கசிந்து பாடிக்கொண்டே தங்களிருப்பிடம் சென்றனர். திவ்வியத் திருமேனி பெற்ற பிந்துகனும் அழகிய விமானத்தில் தன் மனைவியோடு விண்வெளியில் (இன்றும்) விளங்கி வருகிறான்.

பின் அவன், தன் மனைவியோடு தும்புருவுடன் பகவானது கல்யாண குணங்களைப் பாடிக் கொண்டே கயிலை சென்றான். பிரானும் பிராட்டியும் அவர்களைக் கொண்டாடித் தம் அணுக்கத் தொண்டர்களாக்கிக் கொண்டனர். சஞ்சுலா பார்வதீபிராட்டியின் தோழியானாள். ஒளியே வடிவாகி, ஆனந்த வெள்ளமெழும் பழமையான அத்திருக்கயிலையில் வாசம் செய்யும் பாக்கியம் பெற்ற அத்தம்பதிகள், இன்பத்தின் எல்லையிலேயே இருந்தனர்.

 

அத்தியாயம் : ஆறும் ஏழும்

ஸ்ரீசிவபுராணத்தைக் கேட்கும் முறை மற்றும் கேட்பவர்கள் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய நெறிமுறைகள்

சௌனகர் கேட்கிறார்—— அனைத்துமறிந்த ஸ்ரீவியாசரது சீடராகிய சூதபுராணிகரே! வணக்கம். நீங்கள் கொடுத்து வைத்தவர். பரமசிவ பக்தர்களிலும் முதலிடம் கொள்பவர். தங்களது பெருத்த மனம் என்றும் புகழத்தக்கதே. நன்மையளிக்கும் ஸ்ரீசிவபுராணத்தைக் கேட்கும் முறைகளைக் கூறுங்கள். அதனால்தானே கேட்கும் மக்களனைவருக்கும் உயர்ந்த பயன் கிட்டும்.

சூதர் கூறுகிறார்—— சௌனக முனிவரே! ஸ்ரீசிவபுராணத்தைக் கேட்பதன் முழுப்பயனையும் பெறவேண்டி, இப்பொழுது நான் கேட்கும் முறையைப் பற்றிக் கூறுகிறேன். முதலில் தன் உற்றார்—சுற்றாருடன் நல்லதொரு சோதிடனை அழைத்து, அவனுக்கு மரியாதை செய்து மகிழ்வித்து, கதையின் இடையில் எந்தவொரு தடங்கலும் வாராதவாறு கதை மங்களமாக இனிதே முடிவதற்காக நல்லதொரு நாளையும் நேரத்தையும் கணித்துக் கொள்ள வேண்டும். பின், “நம்மகத்தில் ஸ்ரீசிவபுராணக் கதைகளின் சொற்பொழிவு நடைபெறப் போகிறது. நலம் வேண்டும் அனைத்து மக்களும் அதைக் கேட்கக் கட்டாயம் வரவேண்டும்” என்று ஆங்காங்கே ஒவ்வோர் இடத்திலும் தெரியப்படுத்த வேண்டும்.

சிலர் பகவான் ஸ்ரீஹரியின் கதைகளைக் கேட்கவே செல்கிறார்கள். பெண்கள் மற்றும் நான்காம் வர்ணத்தவர் ஸ்ரீசிவபிரானது கதைகளைக் கூறுவது—கேட்பதிலிருந்து நகர்ந்து செல்கிறார்கள், தெரியுமா? அவர்களுக்கும் செய்தி சொல்ல வேண்டும். எங்கெங்கெல்லாம் சிவனடியார்களும் சிவக்கதைகளைக் கேட்கவும் சொல்லவும் ஆவலுள்ளவர்களும் உள்ளனரோ, அவர்களையெல்லாம் மரியாதையுடன் அழைத்து உபசரிக்க வேண்டும். சிவன் கோவில்களிலோ, நதிதீரங்களிலோ, பெருத்த வனப்பகுதிகளிலோ அல்லது நம் வீட்டிலேயோ ஸ்ரீசிவபுராணத்தைக் கேட்பதற்காக, ஓர் உயர்ந்த இடத்தை நிர்மாணிக்க வேண்டும். அங்கு ஒரு சிறந்த சொற்பொழிவரங்கத்தை ஏற்படுத்தி, அதைச் சுற்றிலும் வாழை, கமுகு, புஷ்பமாலைகள், மாவிலைத் தோரணங்கள் ஆகியவைகளால் நன்கு அலங்கரிக்க வேண்டும். அனைத்து நலன்களையும் வாரி வழங்கும் ஸ்ரீசிவபெருமானிடம் தீவிர பக்தி கொள்ளவேண்டும். ஸ்ரீசிவபெருமானுக்கென ஓர் உயர்ந்த ஆசனமும், சொற்பொழிவாற்றும் அடியவர்க்கு வசதியாக ஓர் ஆசனமும் அமைக்கவேண்டும். நியமவிதிப்படி கதை கேட்க வருபவர்களுக்கும்கூட வசதியாக இருக்கைகள் அமைக்க வேண்டும். மற்றவர்களுக்கும் ஆசனமளிக்க வேண்டும்.

புராணங்களை நன்கு கற்று சொற்பொழிவாற்றும் பண்டிதரைக் குறைத்துக் கூறக்கூடாது. அவரிடம் பகுமான புத்தி கொள்ள வேண்டும். ஏனெனில், அவரது திருவாய்மொழியாக வரும் சொற்பெருக்கல்லவோ உடல் பெற்ற அனைவருக்கும் காமதேனுவென வேண்டிய வேண்டியாங்கு தருவனவாகிறது. இவ்வுலகில் பிறவியினாலும் நற்குணங்களினாலும் பலர் ஆசானாக — குருவாக — ஆகின்றனர். ஆனால், அவர்கள் அனைவரிலும் புராணங்களை நன்கு கற்றறிந்த வித்துவான்களே சிறந்த குருவாக மதிக்கப்படுகிறார். புராணம் சொல்பவர் தூய்மை, புத்திகூர்மை, பொறுமை, அடக்கம், பொறாமையை வெற்றிகொள்ளல், பிறரிடம் அன்பு, கருணை கொண்டவராக இருக்க வேண்டும். அவ்வாறான சான்றோர்தான் புண்ணியமான இக்கதைகளைக் கூறவேண்டும். காலை சூரிய உதயம் தொடங்கி மூன்றரை மணி நேரம் சிவபுராணத்தை நல்ல முறையில் விரிவாகக் கூறவேண்டும். நண்பகலில் இரண்டு மணி நேரம் சொற்பொழிவை (பாராயணத்தை) நிறுத்திக் கொள்ளவேண்டும். ஏனெனில், மக்கள் இயற்கை உபாதைகளைக் கழித்துச் சற்றே ஓய்வெடுக்க வேண்டும்.

கதை தொடங்குவதற்கு முதல் நாளே விரதத்தை மேற்கொள்வதற்காகச் சொற்பொழிவாளர் சவரம் செய்து கொள்ளவேண்டும். கதை கூறும் நாட்களில் தனது நித்தியகர்மானுஷ்டானங்களை விடாமல் காலையிலேயே செய்துகொள்ள வேண்டும். சொற்பொழிவாளர் தனக்குதவியாக மற்றொரு பண்டிதரையும் அமர்த்திக் கொள்ள வேண்டும். அவரும் மக்களது ஐயங்களை நீக்க, நல்ல விளக்கங்களைத் தரவல்லவராக இருக்க வேண்டும். கதைகளின் நடுவே தடங்கல் வராமைக்காக முதலில் விநாயகரைப் பூஜிக்க வேண்டும். கதையின் மூலநாயகரான ஸ்ரீசிவபெருமானுக்கும், முக்கியமாக சிவபுராணப் புத்தகத்திற்கும் பக்தியோடு பூஜை புரிய வேண்டும். கேட்பவர்கள் மனதை அலையவிடாது நன்னெறியில் நிறுத்தி, உடலும் மனமும் தூய்மையாகத் தெளிந்த மனதோடு ஊக்கமும் பக்தியும் கொண்டு ஆதரவுடன் கேட்க வேண்டும். சொல்பவரோ, கேட்பவரோ பற்பல கர்மங்களிலும் காமம், வெகுளி, மயக்கம் முதலிய ஆறு விகாரங்களிலும் மனதை அலையவிட்டு, பெண் மயக்கத்தில் நின்று, தெய்வநிந்தனையோடு சொல்வதோ, கேட்பதோ செய்வார்களானால், அவர்கள் புண்ணியப் பயனைப் பெறமாட்டார்கள். உலகியல் சிந்தனை, பணம், வீடுவாசல், பெண்டு—பிள்ளைகள் என்கிற சிந்தனை நீக்கி, ஒருமனதோடு கதை கேட்கும் தூய உள்ளம் படைத்தவர்கள் உயர்ந்த பயனைப் பெறுவார்கள். கதை கூறுபவரும் பக்தியும் சிரத்தையும் கொண்டு பிற கர்மங்களின் எண்ணங்களைத் தவிர்த்து, பரபரப்பை நீக்கி, மௌனம் ஏற்று தூய்மையோடு கூறுவாரேயானால், அவர் புண்ணியப் பயனைப் பெறுகிறார்.

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— சௌனக முனிவரே! இப்பொழுது ஸ்ரீசிவபுராணத்தைக் கேட்பது என்கிற விரதத்தை மேற்கொள்பவர்கள் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய நியமங்களைக் கூறுகிறேன், பக்தியோடு கேளுங்கள். நியமத்தோடு இவ்வுயர்ந்த கதைகளைக் கேட்பதால் தடங்கல் ஏதுமின்றி உயர்ந்த பயனைப் பெறலாம். நியம தீட்சை பெறாதவன் கதை கேட்கத் தகுதியற்றவன். ஆகவே முனிவரே! அவன் முதலில் சொற்பொழிவாளரிடம் முறைப்படி தீட்சை பெறவேண்டும். நியமத்தோடு கதை கேட்பவர்கள் பிரம்மசரியத்தைக் கைக்கொள்ள வேண்டும்; பூமியில்தான் (தரையில்தான்) படுக்கவேண்டும்; இலையில்தான் உணவு கொள்ள வேண்டும்; தினமும் கதை முடிந்த பின்புதான் அன்னம் ஏற்கவேண்டும் (சாப்பிட வேண்டும்). சக்தியுள்ளவர்கள் புராணம் பூர்த்தியாகும்வரை உபவாசமிருந்து, தூய்மையும் பக்தியும் கொண்டு சிவபுராணத்தைக் கேட்கலாம்.

கதை கேட்பதற்கு விரதம் மேற்கொண்டவர்கள், தினமும் ஒருவேளை உப்பில்லாமல் (ஹவிஸ்) அன்னத்தைச் சாப்பிடலாம். கதையைச் சிரவணம் செய்யும் நியமத்தைக் கடைப்பிடிப்பதில் துன்பமின்றி, உடலை வருத்திக் கொள்ளாமல் முடிந்தவரை மகிழ்ச்சியோடு இருக்கவேண்டும். வயிறுபுடைக்கச் சாப்பிடுதல், பருப்பு வகைகள், தீய்ந்த ஆகாரம், அவரைக்காய், துவரை, மனநிறைவின்றிச் சமைத்தது, பழைய சோறு ஆகியவற்றைச் சாப்பிட்டுவிட்டுக் கதை கேட்கக் கூடாது.

கதை கூறுவதற்கோ, பாராயணம் செய்வதற்கோ நியமம் மேற்கொண்டவன் வெங்காயம், பூண்டு, பெருங்காயம், முள்ளங்கி, மாமிசம், மயக்கம் தரும் பொருட்கள் ஆகியனவற்றைத் தவிர்க்க வேண்டும். காமம், வெகுளி, மோகம், சினம் போன்றவைகளைத் தவிர்க்க வேண்டும். அந்தணர்களையோ, கற்பரசிகளையோ, சாது—மகான்களையோ நிந்திக்கக் கூடாது. தினமும் சத்தியம், ஒழுக்கம், தயை, மௌனம், எளிமை, வினயம் மற்றும் இதயபூர்வமான கொடை குணம் முதலிய நற்குணங்களை எப்பொழுதும் மேற்கொள்ள வேண்டும். ஒன்றை விரும்பியோ அல்லது பயனொன்றும் எதிர்பாராமலோ கேட்பவனானாலும் நியமங்களை விடக்கூடாது. பயனை விரும்பிக் கேட்பவன் விரும்பிய பயனைப் பெறுவான். பயன் விரும்பாது கேட்பவன் முக்தியைப் பெறுகிறான். வறுமையில் வாடுவோர், க்ஷய நோய் கண்டவன், பாவமே தொழிலாகக் கொண்டவன், பாக்கியமற்றவன், குழந்தைச்செல்வம் அற்றவன் ஆகியவர்கள் நிச்சயமாக உத்தமமான இக்கதைகளைக் கேட்க வேண்டும். ஒரு பிள்ளை பெற்றவள், பிள்ளைப்பேறு அற்றவள், பிறந்து இறக்கக் கொடுத்தவள் ஆகிய ஏழுவித குற்றங்களுடைய பெண்கள், கர்ப்பம் நழுவிய பெண்கள் ஆகியவர்களெல்லோரும் சிவபுராணத்தின் உயர்ந்த கதைகளைக் கேட்கவேண்டும். முனிவரே! பெண்ணோ ஆணோ யாராகவாவது இருக்கட்டும். எல்லோரும் பெருமுயற்சி கொண்டு இச்சிவபுராணத்தின் புண்ணிய கதைகளை நியமத்தோடு கேட்கவேண்டும்.

பெரும் முனிவரே! இவ்வாறு ஸ்ரீசிவபுராணக் கதைகளைப் பராராயணம் செய்தல், கதைகளைச் சிரவணம் செய்தல் என்கிற பெருவேள்வி முடிந்ததும், கதைகளைச் சிரவணம் செய்தவர்கள் பக்தி—சிரத்தையோடு பகவானைப் பூஜிப்பதுபோல், அப்புராணப் புத்தகத்தையும் பூஜிக்கவேண்டும். பின் சொற்பொழிவாளரையும் பூஜிக்கவேண்டும். புத்தகத்தை மூடிக் கட்டி வைப்பதற்காகப் புதுப்பட்டில் உரை தைத்து, அதோடு பட்டுக்கயிறு சேர்த்து தைத்து, புத்தகத்தை அதில் நன்கு மூடிக்கட்டி வைக்க வேண்டும். முனிவரே! சிரவண யக்ஞம் முடிவில் சொற்பொழிவாளரையும் புத்தகத்தையும் பூஜித்து மரியாதை செய்ததுபோலவே, கதை கூறுபவருக்குத் துணை நின்ற பண்டிதரையும் தக்கபடி உபசரித்துக் கௌரவிக்க வேண்டும். வந்த அந்தணப் பெருமக்களுக்கு அன்னம் (உணவு), பொருள், தட்சிணை முதலிய தானம் செய்தல் வேண்டும். கீதம், வாத்தியம், நிருத்யம் ஆகியவற்றுடன் உற்சவத்தைக் கோலாகலமாகக் கொண்டாட வேண்டும். கதை கேட்பவன் உலகியல் பற்றற்றவனாகில், கதை முடிவில் ஸ்ரீசிவபெருமான் ஸ்ரீராமசந்திரமூர்த்திக்குக் கூறிய சிவகீதையைப் பாராயணம் செய்யலாம்.

கேட்பவன் இல்லறத்தவனாக இருப்பின் கதை சிரவணம் செய்ததன் சாத்குண்ய பயனாக வெண்மையான அரிசி அவியுணவினால் ஹோமம் செய்யலாம். ஸ்ரீருத்ர ஸம்ஹிதையின் ஒவ்வொரு சுலோகத்தையும் கூறியோ அல்லது காயத்ரி மந்திரத்தினாலோ ஹோமம் செய்யலாம். ஏனெனில், இப்புராணம் முழுவதுமே ஸ்ரீகாயத்ரிமயம்தானே! ஸ்ரீசிவபஞ்சாக்ஷர மந்திரத்தினாலும் ஹோமம் செய்யலாம். ஹோமம் செய்ய சக்தியற்றவன், தன் சக்திக்கேற்றபடி ஹோமத்திற்கான அரிசி முதலியவற்றை அந்தணருக்குத் தானம் செய்யலாம். இந்தச் சிரவண வேள்வியில் அறியாது ஏற்படும் குறை நிறை தோஷங்களது சாந்திக்காக, ஸ்ரீசிவஸஹஸ்ர நாமத்தைப் பாராயணம் செய்யலாம் அல்லது பிறர் கூறக் கேட்கலாம். இதனால் ஐயமின்றி அனைத்தும் பயன் கொண்டதாக ஆகும். ஏனெனில், மூவுலகங்களிலும் இதற்கு மேல் ஒன்றுமே இல்லையே! கதைகள் கேட்டதன் பூர்ணப் பயனைப் பெற பதினோர் அந்தணர்களுக்குத் தேன் கலந்த பாயசத்தோடு விருந்தளித்து, தட்சணை—தாம்பூலம் தரவேண்டும். சக்தி இருக்குமேயாகில் மூன்று தோலா எடையுள்ள தங்கத்தால் ஓர் அழகிய சிங்காதனம் செய்து, அதில் பெரிய எழுத்துள்ள சிவபுராணப் புத்தகத்தை எழுந்தருளச் செய்து, ஆவாகனம் முதலிய பதினாறு உபசாரங்களையும் முறைப்படி செய்து பூஜித்துப் பின், புலனடக்கம் கொண்ட ஆசார்யருக்கு வஸ்திரம், நகைகள், சந்தனம் முதலியன அளித்துப் பூஜித்து, இப்புத்தகத்தைத் தட்சிணையோடு அர்ப்பணிக்க வேண்டும். இப்படி தானம் செய்வது பகவான் ஸ்ரீசிவபெருமானை மகிழ்விப்பதாகும். இவ்வாறு தானம் செய்வதால் தானமளிப்பவன் பகவான் ஸ்ரீசிவனது அருள்பெற்று, உலகியல் தளைகளிலிருந்து விடுபடுகிறான். இவ்வாறான நியமங்களை அனுஷ்டிப்பதால் செழுமைமிக்க சிவபுராணம் முழுப்பயனையும் அளிப்பதாகவும், இகபர உலக இன்பங்களையளித்து மோட்சத்தையும் தருவதாகிறது.

முனிவரே! வேண்டியனவெல்லாம் தரும் ஸ்ரீசிவபுராணத்தின் மாகாத்மியத்தை உங்களுக்குக் கூறியாயிற்று. இன்னும் ஏதாவது கேட்க விரும்புகிறீர்களா? பதினெண்புராணங்களுக்கும் திலகமாய் அமைந்தது இச்சிவபுராணம். இது இறைவனே உகந்தது, இனியது, பிறப்பிறப்பு என்னும் நோயைத் தீர்ப்பது. எவனொருவன் என்றும் எப்பொழுதும் எங்கும் சிவசிந்தனையிலேயே இருப்பானோ, எவனது நா சிவனது கல்யாண குணங்களையே போற்றிப் புகழுமோ, எவனது இருசெவிகளும் ஸ்ரீசிவப்பரம்பொருளின் திருக்கதைகளைத் தேனெனப் பருகுமோ, அவனே இந்நிலவுலகில் தோன்றிய பிறவியின்பத்தைப் பெற்றவன். பிறவிப்பயனும் அதுதானே! அவனே நிச்சயமாக இச்சம்சாரக் கடலைத் தாண்டிக் கடந்தவன்.

தே ஜந்மபா4ஜ: க2லு ஜீவலோகே

யே வை ஸதா3 த்4யாயந்தி விஶ்வநாத2ம் ।

வாணீ கு3ணாந் ஸ்தௌதி கதா2ம் ஶ்ரு॒ணோதி

ஶ்ரோத்ரத்3வயம் தே ப4வமுத்தரந்தி ॥

பற்பலவிதமான குணங்கள் எந்தச் சிவபெருமானின் ஸத் சித் ஆனந்தமே வடிவான சொரூபத்தைத் தீண்டவும் முடியாதோ, எவர் இவ்வண்டங்களின் உள்ளும் புறமும் தன் பெருமையாலே அங்கிங்கெனாதபடி எங்கும் பிரகாசமாய் ஆனந்தபூர்த்தியாக நிறைந்து விளங்குகிறாரோ, எவர் மனதுள்ளும் வெளியும் சொல் வடிவாகவும் மனவோட்டங்களின் வடிவாகவும் விளங்குகிறாரோ, ஆனந்தமே வடிவான ஆதி—அந்தமில்லாத அந்தப் பரமசிவனைச் சரணம் பற்றுகிறேன்.

ஸ்ரீசிவ மகாபுராண மாகாத்மியம் முற்றிற்று.

॥ ஸ்ரீசிவமயம் ॥

வித்யேசுவர ஸம்ஹிதை

அத்தியாயம் : ஒன்று

பாவங்களை விரைவிலேயே அழித்தொழிக்கும் சாதனம் பற்றிப் பிரயாகையில் முனிவர்கள் சூதரை வினவுதல்

ஆத்3யந்தமங்க3ல—மஜாதஸமாநபா4வ—

மார்யம் தமீஶ—மஜராமர—மாத்மதே3வம் ।

பஞ்சாநநம் ப்ரப3லபஞ்சவிநோத3ஶீலம்

ஸம்பா4வயே மநஸி ஶங்கரமம்பி3கேஶம் ॥

— ஶிவபுராணம், வித்யேசுவர ஸம்ஹிதை 1/1

எந்தப் பரம்பொருள் ஆதி—அந்தம்—நடு என்னும் மூன்று நிலைகளிலும் மாறாமல் மங்கள சொரூபியாகவே இருப்பவரோ, எவருக்கு ஒத்தார் மிக்கார் என்னும் ஈடு இணை இல்லையோ, அதாவது, தனக்கு நிகரின்றித் தனித்தொருவராக இருப்பவரோ, எவர் ஆன்ம சொரூபத்தை விளங்கச் செய்யும் பரம்பொருளோ, எவருக்குப் பிறப்பிறப்பு இல்லையோ, எவர் ஸத்யோஜாதம், வாமதேவம், தத்புருஷம், அகோரம், ஈசானம் என்னும் ஐந்து திருமுகங்களைக் கொண்டவரோ, எவர் அண்டங்களைப் படைத்து, அதனுள் பல்லுயிர்களையும் படைத்து—காத்து—கரந்து—மறைத்து—அருளும் எவருக்குமியலாத ஐந்தொழில்களையும் சிறுபிள்ளை விளையாட்டென எவ்விதச் சிரமமுமின்றிச் செய்கிறாரோ, எவர் மங்களங்களை வாரி வழங்கும் பார்வதீபிராட்டியின் மணாளரோ, அந்த பகவான் சங்கரரான சிவப்பரம்பொருளை மனதில் மனதால் தியானிக்கிறேன்.

ஸ்ரீவியாசர் கூறுகிறார்—— (நம் புண்ணிய பாரத பூமியில்) தர்மநெறியே நன்னெறி என்று கொண்ட உயர்ந்த க்ஷேத்திரம் பிரயாகை. அங்குதான் புனிதமான கங்கையும் யமுனையும் ஒன்றுகூடுகிறது; பிரும்மலோகம் செல்வதற்கான வாயில் வழி; பரம புண்ணியமான பூமி. சத்தியத்தையே தங்கள் விரதமாகக் கொண்ட தேஜஸ்விகளான, சான்றோர்களான, பெருந்தவசிகளான முனிவர்கள் அனைவரும் புண்ணிய பூமியான அப்பிரயாகையில் ஒரு பெரிய ஞானவேள்வியைத் தொடங்க ஏற்பாடு செய்தனர். ஞானவேள்வி நடக்கப் போவதைக் கேள்வியுற்ற வியாச முனிவரின் சீடரான சூதபுராணிகர் திரண்டிருக்கும் அனைத்து முனிவர்களையும் தரிசித்து ஆசி பெற, அங்கு வந்து சேர்ந்தார். புராணப் பிரவசனம் செய்யும் பௌராணிகர்களில் நாயகமணி போன்றவரல்லவா அவர்!

சூதர் வருவதைக் கண்ட முனிவர்களனைவரும் மகிழ்ச்சியில் திளைத்துத் தெளிந்த மனதினராக, அவரை வரவேற்று உபசரித்தனர். பின் அவரைப் புகழ்ந்து கொண்டாடி இருகைகூப்பி வணங்கி வினயத்தோடு கேட்கலானார்கள்—— முற்றுமுணர்ந்த அறிஞரான ரோமஹர்ஷணரே! தங்களது பாக்கியமே பாக்கியம். ஏனெனில், அந்தப் பெரும்பேறினாலன்றோ தாங்கள், ஸ்ரீவியாச முனிவரின் திருவாய்மொழியாகப் புராணங்கள் முழுவதையும் தெளிவாகக் கேட்டுத் தெளிந்தீர்கள். பல்வகையான இரத்தினங்களைத் தன்னகத்தே கொண்டிருப்பதால் கடலுக்கு ‘இரத்தினாகரம்’ என்று பெயர். அதேபோலத் தாங்களும் அற்புதமான கதை கொத்துக்களைத் தன்பால் பொக்கிஷமெனக் கொண்டிருக்கிறீர்கள். நடந்தது, நடப்பது, நடக்கப் போவது, மேலும் பலப்பல எனத் தாங்கள் அறியாததே இல்லை. எங்களது புண்ணியப் பயனே இன்று தங்களை இங்கு தரிசனத்திற்கென்று அழைத்து வந்துள்ளது. இதையே ஒரு வியாஜமாகக் கொண்டு எங்களுக்கு நன்மைகள் பல செய்வதற்கென்றே வந்துள்ளீர்கள். ஏனெனில், தங்கள் வரவு என்றுமே வீணானதில்லை. இதற்கு முன்பும் நாங்கள் தங்களிடமிருந்து நன்மை—தீமைகள் பயக்கும் தத்துவங்கள் பலவற்றைப் பலவாறாகக் கேட்டிருக்கிறோம். ஆனாலும் எங்களுக்கு இன்னும் பூரணமான மனநிறைவு ஏற்படவில்லை. திரும்பத் திரும்பக் கேட்க வேண்டுமென்ற இச்சையே அதிகமாகிறது.

நல்லனவே செய்யும் எண்ணம் கொண்ட சூதபுராணிகரே! இப்பொழுது எங்களுக்கு ஒன்றே ஒன்றுதான் கேட்கவேண்டும். எங்களுக்கு அருள் செய்வதாயிருப்பின் நாங்கள் கேட்கப் போவது மறைத்துப் போற்றிக் காக்கப்பட வேண்டியதாக இருப்பினும், தாங்கள் அதைக் கூறுவீர்கள். கொடூரமான கலியுகம் வரப்போகிறது. அப்பொழுது மக்கள் புண்ணியச் செயல்களைத் தவிர்த்து ஒதுங்கி இருப்பார்களே; தீயொழுக்கத்தில் சிக்கித் திண்டாடுவார்களே; எல்லோருமே ‘வாய்மை’ என்றால் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டு செல்வார்களே; பிறரைத் தூற்றுவதிலேயே ஊக்கம் கொண்டிருப்பார்களே; பிறரது சொத்தை அபகரிப்பதிலேயே நோக்கமுடையவர்களாக, பிறர் மனைவியிடம் ஆசை கொண்டவர்களாக, பிற ஜீவன்களுக்கு இம்சை புரிபவர்களாக இருப்பார்களே; உடலையே ‘ஆன்மா’ என நினைத்து மயங்குவார்களே; மூடர்களாக, தெய்வமே இல்லை என முழங்கும் நாத்திகர்களாக, விலங்குகளைப் போன்ற அறிவு கொண்டவர்களாக, தாய்—தந்தையரிடம் பகைமை கொண்டவர்களாக இருப்பார்களே. அந்தணர்கள், பேராசை என்னும் முதலையின் தீனியாக இருப்பார்களே; வேதத்தைப் பிழைப்புக்காக விற்று ஜீவனம் நடத்துவார்களே; பணம் சம்பாதிப்பதற்கென்றே வித்யைகளைக் கற்பார்களே; மதத்தில் மயங்கி மிதப்பார்களே; தங்கள் வர்ணத்திற்குரிய நித்திய கர்மானுஷ்டானங்களை விடுத்துப் பிறரை ஏமாற்றுவதிலேயே மனம் கொள்வார்களே; முக்காலங்களிலும் செய்யவேண்டிய சந்தியாவந்தனங்களை விடுத்து, இறையறிவு இன்றி விலங்குபோல் திரிவார்களே. க்ஷத்திரியர்களும் தங்கள் தர்மங்களை விட்டுவிடுவரே; கூடாதார் சேர்க்கை கொண்டு விபசாரம் செய்யும் பாவிகளாவார்களே; தங்கள் வீரம் கெடுவார்களே; அற்பமான திருட்டுத் தொழில் மூலம் தங்கள் வாழ்க்கையைக் கழிப்பார்களே; நான்காம் வர்ணத்தாரைப் போல நடந்து கொள்வார்களே; காமத்திற்கு அடிமையாகத் திரிவார்களே.

வைசியர்களோ, தங்கள் ஒழுக்கம் கெட்டு, அறம் பிறழ்ந்து, தீயவழியில் பணம் சேர்ப்பதிலே ஊக்கம் கொண்டு பண்டங்களை அளப்பதில் அற்ப எண்ணம் கொண்டு அற்ப வாழ்வு வாழ்வார்களே. இதேபோல் வேளாளர்கள், அந்தண ஒழுக்கத்தில் ஊக்கம் கொண்டு, தங்களது குலத்தொழில் நெறிமுறைகளை விடுத்துப் பகட்டாக வாழ்வதாக வீணில் திரிவார்கள். இயல்பாகவே தங்களது அறவழிகளைத் துறந்தவர்களாக ஆவார்கள். அவர்கள் எண்ணமும் அறநெறிக்குப் புறம்பாக இருக்கும். வஞ்சனையாளர்களாகவும், அந்தணர்களை நிந்திப்பவர்களாகவும் இருப்பார்கள். பணக்காரர்களாக இருந்துவிட்டாலோ, தவறான செயலில் நாட்டம் கொண்டிருப்பார்கள். படித்த வித்துவானாக இருப்பின் வீண்வாதம் செய்பவர்களாக இருப்பர். தங்களை உயர்குடிப் பிறந்தவர்களாக எண்ணி, நான்கு வர்ணங்களிலும் திருமணத் தொடர்பு வைத்துக் கொள்ள முனைவார்கள். அனைத்து வர்ணத்தவர்களையும் தங்கள் தொடர்பால் (சம்பந்தத்தால்) தாழ்நிலைக்குத் தள்ளுவார்கள். தங்களது எல்லை மீறி, அந்தணாளர்களுக்குரிய அனுஷ்டானங்களைச் செய்யத் துணிவர். இக்கலியுகத்தில் பெரும்பாலும் பெண்கள் தங்கள் ஒழுக்கம் குன்றிக் கொண்டானை (கணவனை)த் தூற்றுபவர்களாக இருப்பர்; மாமனார்—மாமியார்களுக்குத் துரோகமிழைப்பர்; எவரிடமும் பயங்கொள்ளார்; தூய்மையற்ற உணவை விரும்பி உண்பர்; அற்பமான நடை—உடை—பாவனைகளை ஏற்பர். அவர்களது ஒழுக்கம் தீயொழுக்கமாக இருக்கும்; கணவருக்கான பணிவிடைகளைச் செய்யார். இவ்வாறு புத்திகெட்டுத் தங்கள் தர்மநெறிகளை விடுத்த மக்களுக்கு, இகபரலோகங்களில் நற்கதி எவ்வாறு கிடைக்குமோ? என்ற சிந்தனையிலேயே எங்கள் மனம் கவலையுற்று இருக்கிறது. பிறருக்குதவி செய்வதைப் போன்ற உயர்ந்த தர்மம் வேறு எதுவுமே கிடையாது. எந்த ஓர் உபாயத்தினால் இந்தப் பாவங்களனைத்தும் உடனேயே சாம்பலாகுமோ, அந்த ஓர் உபாயத்தைத் தயவுசெய்து இப்பொழுதே கூறுங்கள். அது மிகமிகப் பெரியதாகக் கடினமானதாக இருக்கக்கூடாது. எளியதாகவும் இனியதாகவும் இருக்கவேண்டும். ஏனெனில், தாங்கள் அனைத்து சித்தாந்தங்களையும் நன்கறிந்தவர்.

ஸ்ரீவியாசர் கூறுகிறார்—— பெருமனம் படைத்த அந்த முனிவர்கள் கூறியதைக் கேட்ட சூத முனிவர், பகவான் ஸ்ரீபரமசிவனை மனதார நினைத்து வணங்கிக் கூறத் தொடங்கினார்.

 

அத்தியாயம் : இரண்டு

ஸ்ரீசிவபுராணத்தைப் பற்றி

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— சான்றோர்களே! தாங்கள் நல்லதொரு விஷயம் பற்றிக் கேட்கிறீர்கள். உங்களது இந்தக் கேள்வி மூவுலகங்களுக்கும் நன்மை தருவது. நான், என் குருவான வியாச முனிவரை மனதிலிருத்தி, அன்போடு நீங்கள் கேட்டது பற்றிக் கூறுகிறேன். நீங்களும் ஆதரவோடு கேளுங்கள். எல்லாவற்றையும்விட உயர்ந்ததான இச்சிவபுராணம் வேதாந்த ரகசியங்களின் இன்சுவைச் சாறு. சொல்பவன் மற்றும் கேட்பவனது அனைத்துப் பாவக்குவியல்களையும் சாம்பலாக்கி, அவர்களைக் கைத்தூக்கிவிடுவது. இதுமட்டுமா? புறவுலகில் பரமார்த்தப் பொருளான இறைவனையே அளிப்பது. கலியின் கொடுமைகளைக் கெடுப்பது. அதில், சிவப்பரம்பொருளின் புகழ் பாடப்படுகிறது. அந்தணர்களே! அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்னும் நால்வகைப் புருஷார்த்தங்களையும் நல்கும் இப்புராணம், தன் பெருமையாலன்றோ பெருகி விரிந்து கிடக்கிறது. பெரியோர்களே! இக்கலியுகத்தில் பாவத்தில் சிக்கித் தவிக்கும் ஜீவர்கள், இச்சிவபுராணத்தை ஓதுவதனாலேயே பாவம் தொலைந்து நற்கதி பெறுகிறார்கள். இவ்வுலகில் ‘சிவபுராணம்’ என்னும் சூரியன் உதிக்கும் வரைதான், கலியுகத்தின் பெருந்தீவினைகள் பயமின்றிச் சுற்றித் திரிய முடியும். இது வேதங்களுக்குச் சமமானது.

வேதத்தை நிகர்த்த இப்புராணத்தை முதன்முதலில் பகவான் ஸ்ரீசிவபெருமான்தான் எழுதியது. வித்யேசுவர ஸம்ஹிதை, ருத்ர ஸம்ஹிதை, விநாயக ஸம்ஹிதை, உமா ஸம்ஹிதை, மாத்ரு ஸம்ஹிதை, ஏகாதச ருத்ர ஸம்ஹிதை, கைலாச ஸம்ஹிதை, சதருத்ர ஸம்ஹிதை, கோடி ருத்ர ஸம்ஹிதை, ஸஹஸ்ர கோடி ருத்ர ஸம்ஹிதை, வாயவீய ஸம்ஹிதை மற்றும் தர்ம ஸம்ஹிதை என்று இப்புராணத்தில் பன்னிரண்டு பிரிவுகள் உள்ளன. இப்பன்னிரண்டு ஸம்ஹிதைகளும் உயர்ந்த புண்ணிய மயமானது என்று நம்பப்படுகிறது. அந்தணர்களே! இப்பொழுது அதன் சுலோகங்கள் எவ்வளவு என்பதைக் கூறுகிறேன். நீங்கள் கவனத்துடன் கேளுங்கள். வித்யேசுவர ஸம்ஹிதையில் பத்தாயிரம் சுலோகங்கள் உள்ளன. ருத்ர ஸம்ஹிதை, விநாயக ஸம்ஹிதை, உமா ஸம்ஹிதை, மாத்ரு ஸம்ஹிதை — இவை ஒவ்வொன்றிலும் எண்ணாயிரம் சுலோகங்கள் உள்ளன. ஏகாதச ருத்ர ஸம்ஹிதையில் பதின்மூன்றாயிரம் சுலோகங்களும், கைலாச ஸம்ஹிதையில் ஆறாயிரம் சுலோகங்களும், சதருத்ர ஸம்ஹிதையில் மூவாயிரம் சுலோகங்களும், கோடி ருத்ர ஸம்ஹிதையில் ஒன்பதாயிரம் சுலோகங்களும், ஸஹஸ்ர கோடி ருத்ர ஸம்ஹிதையில் பதினோராயிரம் சுலோகங்களும், வாயவீய ஸம்ஹிதையில் நான்காயிரம் சுலோகங்களும், தர்ம ஸம்ஹிதையில் பன்னிரண்டாயிரம் சுலோகங்களும் உள்ளன. இவ்வாறு ஆதியான மூல சிவபுராணத்தில் மொத்தம் ஒரு லட்சம் சுலோகங்கள் உள்ளன. ஆனால், ஸ்ரீவியாசர் இதை இருபத்து நான்காயிரம் சுலோகங்கள் கொண்டதாகச் சுருக்கித் தந்தார். பதினெண்புராணங்களின் வரிசையில் இச்சிவபுராணம் நான்காவதாகும். இதில் ஏழு ஸம்ஹிதைகள் உள்ளன.

முன்னொரு காலத்தில் ஸ்ரீபரமசிவன் சுலோக எண்ணிக்கையைக் கருத்தில் கொண்டு நூறு கோடி சுலோகங்கள் கொண்ட ஒரே புராணமாக ஆக்கித் தந்தார். படைப்புத் தொடங்கும் முன் படைக்கப்பட்ட அப்புராணம் மிகவும் பெரியது. பின், ‘துவாபரம்’ முதலிய யுகங்களில் ‘கிருஷ்ணத்துவைபாயனர்’ என்கிற ஸ்ரீவியாசர் முதலிய மகரிஷிகள் புராணங்களைப் பதினெட்டாகப் பிரித்தபோது, அனைத்துப் புராணங்களின் சுருக்கமும் ஒன்றுகூடி நான்கு லட்சம் சுலோகங்கள் மட்டுமே கொண்டதாக ஆயிற்று. அப்பொழுது சிவபுராணத்தை இருபத்து நான்காயிரம் சுலோகங்கள் கொண்டதாக நிர்ணயித்தார். வேதத்திற்கொப்பான இப்புராணம் ஏழு ஸம்ஹிதைகளாகப் பிரிக்கப்பட்டது. இதில் முதல் ஸம்ஹிதை வித்யேசுவர ஸம்ஹிதை, இரண்டாவது ருத்ர ஸம்ஹிதை, மூன்றாவது சதருத்ர ஸம்ஹிதை, நான்காவது கோடிருத்ர ஸம்ஹிதை, ஐந்தாவது உமா ஸம்ஹிதை, ஆறாவது கைலாச ஸம்ஹிதை, ஏழாவது வாயவீய ஸம்ஹிதை — இவ்வாறு ஏழு ஸம்ஹிதைகள் கொண்டது இப்புராணம் என்று கருதப்படுகிறது. இது வேதத்தைப் போலவே பிரமாணமாகவும், உயர்ந்த நற்கதியைத் தருவதாகவும் கொள்ளப்படுகிறது. தூயதான இச்சிவபுராணம் ஸ்ரீசிவபெருமானாலேயே கூறப்பட்டது. சிவனடியார்களில் நாயகக்கல் போல் விளங்கும் ஸ்ரீவியாசர் இதைச் சுருக்கமாக ஆக்கித் தந்தார்.

இது மானிட சமுதாயம் அனைத்திற்கும் பெரும் உபகாரம் செய்யக்கூடியது. ஆத்யாத்மிகம், ஆதிபௌதிகம், ஆதிதைவிகம் என்னும் முத்தாபங்களையும் அழிக்கக் கூடியது. ஈடிணையற்ற இப்புராணம் சான்றோர்களுக்கும் ஆன்றோர்களுக்கும் மங்களங்களைத் தரவல்லது. இதில் ஆன்மீகத்தை விஞ்ஞானத்தோடு இணைத்து, பற்றற்ற—சூதுவாதற்ற தூய அறநெறிகள் விளக்கப் பட்டுள்ளன. பொறாமையற்ற தூய மனம் படைத்த சான்றோர்களுக்கு இது ஓர் ஒப்பற்ற நூல். அறம், பொருள், இன்பம் என்னும் மூன்று புருஷார்த்தங்களைப் பெறுவதற்கான சாதனங்களும், உயர்ந்த மந்திரங்களும் இதில் தொகுக்கப்பட்டுள்ளன. இது பதினெண்புராணங்களிலும் உயர்ந்தது. வேதங்கள், அதன் முடிவாக விளங்கும் உபநிடதங்கள் ஆகியவற்றினால் அறியப்படவேண்டிய முழுமுதற்பொருளான பரமாத்மாவே இதில் வர்ணிக்கப்படுபவராவார். இதை முழு மனதோடு படிப்பவர்களும் கேட்பவர்களும் பகவான் ஸ்ரீசிவபெருமானின் அருளுக்குப் பாத்திரராகி உயர்ந்த நற்கதியைப் பெறுவார்கள்.

 

அத்தியாயம் : மூன்றும் நான்கும்

பெற வேண்டுவதும் (சாத்தியமும்) அதற்கான சாதனங்களும் பற்றிய விசாரம் மற்றும் கேட்டல், புகழ்ந்து பாடுதல், சிந்தித்தல் என்கிற மூன்று சாதனங்களின் உயர்வு

ஸ்ரீவியாசர் கூறுகிறார்—— சூதபுராணிகர் கூறியதைக் கேட்ட முனிவர்கள், “சூதரே! வேதாந்தத்தின் முடிந்த முடிவான அற்புதமான சிவபுராணத்தில் வர்ணிக்கப்படும் கதைகளைத் தாங்கள் இப்பொழுது எங்களுக்குக் கூற வேண்டுகிறோம்.”

சூதர் கூறுகிறார்—— பிறவி நோய் முதலிய துன்பங்களற்ற மங்கள வடிவினரான பகவான் ஸ்ரீபரமசிவனை மனதில் தியானம் செய்துகொண்டு வேதத்தின் சாரமான தத்துவங்களிலிருந்து தோன்றிய ‘சிவபுராணம்’ என்னும் பெரிய புராணத்தைக் கேளுங்கள். இதில் பக்தி, ஞானம், வைராக்கியம் என்னும் மூன்றைப் பற்றியும் அன்புப் பழமென விளக்கப்பட்டுள்ளது. இது வேதங்களின் முடிவான பரம்பொருளைப் பற்றிய விரிந்த விளக்கங்கள் கொண்டது. இப்பொழுது நடந்து வரும் இந்தக் கற்பத்தில் படைப்புத் தொழில் தொடங்கப்பட்டபோது ஆறு குலங்களைச் சேர்ந்த மகரிஷிகளும் ஒருவருக்கொருவர் ‘அனைத்திலும் உயர்ந்தது எது? இதுவா அல்லது அதுவா?’ என்கிற வாதவிவாதத்தில் ஈடுபட்டனர். இவ்வாதம் பெரும்பூதமெனக் கிளம்பியது. உடனே அவர்களெல்லோரும் இறப்பற்ற படைப்புக் கடவுளான பிரும்மதேவரிடம் சென்று இருகை கூப்பி வணக்கத்தோடு வணங்கி, “இறைவா! தாங்கள் உலகமனைத்தையும் படைத்துக் காத்து அருளும் காரண கர்த்தா. அப்படிப்பட்ட தாங்கள், ‘அனைத்து தத்துவங்களையும் கடந்து நிற்கும் பரமன் யார்? அந்த புராண புருஷன்தான் யார்?’ என்பதைக் கூறுங்கள்” என்று வேண்டினார்கள்.

பிரும்மதேவர் பதில் கூறுகிறார்—— மனமும் சொல்லும் எவரைப் புகழத் தொடங்கி இயலாமல் கைசோர்ந்து திரும்பிவிட்டனவோ, எவரிடமிருந்து பிரும்மதேவர், ஸ்ரீமந்நாராயணன், ஸ்ரீருத்ரன் மற்றும் இந்திரன் ஆகியோர் அடங்கிய இப்பிரும்மாண்டமான உலகமும், பொறி—புலன்களோடு கூடிய அனைத்து ஜீவராசிகளும் முதன்முதலில் தோன்றினவோ, ‘மகாதேவன்’ என்றழைக்கப்படும் அனைத்துமறிந்த அந்த இறைவனே அனைத்துலகங்களுக்கும் ஒப்பற்ற தனிப்பெருங்கடவுள். அவருக்குமேல் எவருமே இல்லை; பக்தியினால் மட்டுமே பெறப்படுவர்; வேறு எந்த உபாயங்களினாலும் பெறப்படாதவர். ருத்ரன், ஸ்ரீஹரி, ஸ்ரீஹரன் மற்றுமுள்ள பெருந்தெய்வங்கள் எல்லோரும் உத்தமமான பக்திபாவனையினாலேயே இவரைத் தரிசிக்க விழைகின்றனர். சிவபக்தியுள்ளவன் உலகியல் தளைகளிலிருந்து விடுபடுகிறான். தேவதையின் அருளால் பக்தி கிட்டுகிறது. அந்த பக்தியாலேயே அந்தத் தேவதையின் அருளும் கிட்டுகிறது. (‘அவனருளால் அவன்தாள் வணங்கி’ என்கிறது திருவாசகம்.) அதாவது, ‘முளையிலிருந்து விதை தோன்றுகிறது; அந்த விதையிலிருந்து முளை தோன்றுகிறது’ என்பதுபோலத்தான். ஆகவே, பிரும்மரிஷிகளான நீங்களனைவரும் பகவானது திருவருளைப் பெற பூவுலகு சென்று தொடர்ந்து ஆயிரம் வருடங்கள் நடக்கக்கூடிய பெரியதொரு வேள்வியைத் தொடங்குங்கள். வேள்விகளுக்கு நாயகரான சிவபெருமானது இன்னருளால்தான் வேதங்களில் கூறப்படும் ஸத்—வித்யையின் சாரமான சாத்தியம்—சாதனம் பற்றிய ஞானம் ஏற்படும்.

சிவப்பரம்பொருளை அடைவதே சாத்தியம். (அடையவேண்டிய பெரும் பயன்.) அவருக்குச் செய்யும் பணிவிடைகளே அதை அடைவதற்கான சாதனம். அவரது திருவருளாலே நித்திய நைமித்திக கர்மங்களின் பயனில் பற்றற்றவனே சாதகன். வேதங்களில் கூறப்பட்டுள்ள கர்மங்களை முறைப்படி செய்து, அவற்றின் பயனை பகவானது திருவடிவாரத்தில் அர்ப்பணிப்பதே பரமேசுவரனது பதத்தை அடைவது. அதுதான் ஸாலோக்யம் (இறைவனது திருவுலகை அடைதல்), ஸாமீப்யம் (அவரது அருகில் இருத்தல்), ஸாரூப்யம் (அவரது திருமேனி போலத் திருமேனி உடையராதல்), ஸாயுஜ்யம் (அவரோடு இரண்டறக் கலத்தல்) என்கிற முறைப்படி அடையலாகும் மோட்சம். அவரவரது பக்திக்கேற்றபடி அவர்களுக்கான உயர்ந்த பலன் கிட்டுகிறது. இந்த பக்திக்கான சாதனங்கள் பலவாறாக உள்ளன. அதையும் அந்த பகவானேதான் நிச்சயித்துள்ளார். அவற்றினுள் திரண்ட வெண்ணெய் என விளங்கும் சாதனத்தைச் சுருக்கிக் கூறுகிறேன். ‘பகவானது திருநாமங்களையும், கல்யாண குணங்களையும், திருவிளையாடல்களையும் காதாரக் கேட்பது; வாக்கினால் அவரைப் புகழ்ந்து பாடுவது; மனதால் அவரையே சிந்தித்திருப்பது’ என்கிற மூன்றும்தான் அச்சிறந்த சாதனங்கள்.

ஶ்ரோத்ரேண ஶ்ரவணம் தஸ்ய

வசஸா கீர்தநம் ததா2

மநஸா மநநம் தஸ்ய

மஹாஸாத4நமுச்யதே ॥

— ஶிவபுரா. வித். ஸம். 3/21—22

அதாவது பகவானைப் பற்றிக் கேட்பது, புகழ்ந்து பாடுவது, மனதார நினைப்பது என்கிற வேதவாக்கியங்களே நமக்குப் பிரமாணம். இச்சாதனங்களாலே விருப்பங்கள் அனைத்தையும் பெறுவதில் முனைந்துள்ள நீங்கள், பரமசாத்தியப் பொருளான பகவானை நிச்சயம் பெறுவீர்கள். உலகம் கண்ணெதிரில் காணப்படும் பொருளைக் கண்டு, அதைப் பெறுவதில்தான் நாட்டம் கொள்கின்றது. ஆனால், எந்தவொரு பரம்பொருளை எவ்வகையிலும் நேருக்குநேர் காண முடியாதோ அப்பரம்பொருளைக் காதுகளால் கேட்டறிந்து அதைப் பெறுவதற்கான முயற்சியில் ஈடுபடுகின்றனர். ஆகவே முதல் சாதனம் கேட்டலே. அதன்மூலம் குருவின் திருவாய்மொழியாக தத்துவங்களைக் கேட்டறிந்த அறிவாளி மற்ற சாதனங்களான கீர்த்தனம் (அவன் புகழ்பாடுதல்), மனனம் (அவனையே சிந்தித்துருகுதல்) ஆகியவற்றைச் சித்தி செய்கிறான். மனனமாகிற சிந்தித்தல் வரையிலான சாதனைகளை முறைப்படி முனைந்து செய்து, அதன் வாயிலாக ஸாலோக்யம் என்கிற இறைவனது திருவுலகம் பெறுதல் என்கிற வரிசையில் படிப்படியாக பகவானது திருவடியடைதலான ஸாயுஜ்யத்தைப் பெறுகிறான். முதலில் அவனது உடற்பிணிகள் அனைத்தும் அழிகின்றன. பின் பலவாறான உலகியல் இன்பங்களும் சிறிதுசிறிதாக மறைந்து போகின்றன.

பகவான் ஸ்ரீபரமசிவனைப் பூஜித்தல்; அவரது திருநாமங்களை ஜபித்தல்; அவரது திருக்குணங்கள், திருமேனியழகு, திருவிளையாடல்கள் ஆகியனவற்றை நினைத்துருகுதல்; திருநாமங்களை மனதில் சிக்கெனப் பிடித்துக் காதலாகிக் கசிந்து நினைத்து நினைத்து உருகுதல் ஆகியவையே ‘மனனம்’ ஆகும். அதுவும் அவரது கருணை திருவருளாலேயேதான் பெறப்படுவது. மனனம் என்னும் சிந்தித்தலே மற்ற எல்லா சாதனங்களிலும் பிரதானமானதும் உயர்ந்ததுமாகும்.

சூதர் கூறுகிறார்—— இச்சாதனங்களின் பெருமை பற்றிக் கூறுகையில் இப்பொழுது ஒரு பழைய நிகழ்ச்சியைக் கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேளுங்கள். பராசர முனிவரது குமாரரும், எனது குருவுமான ஸ்ரீவியாச முனிவர் முன்பொரு சமயம் அழகிய சரஸ்வதீ நதிக்கரையில் தவம் செய்து கொண்டிருந்தார். அவ்வேளையில் ஒருநாள் சூரியனைப் போன்ற ஒளி படைத்த ஸநத்குமார மகரிஷி தெய்வச்செயலாக விமானத்தில் அங்கு வந்திறங்கினார். அப்பொழுது எனது குரு தியானத்தில் ஆழ்ந்திருந்தார். தியானம் கலைந்தபோது பிரும்மாவின் மானசீக புத்திரரான ஸநத்குமார மகரிஷி எதிரே நிற்கக் கண்டு வேகமாக எழுந்திருந்து, அவரது திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கி அர்க்யம்—பாத்யம்—ஆசமனீயம் அளித்து, தேவதைகள் அமர்வதற்குரிய உயர்ந்ததோர் ஆசனம் அளித்து உபசரித்தார்.

மகிழ்ந்த பகவான் ஸநத்குமாரர் வினயத்தோடு வணக்கமாய் நிற்கும் வியாசரைக் கண்டு கம்பீரமாகக் கூறலானார்—— “முனிவரே! நீங்கள் உண்மைப் பொருளையே நினைந்திருங்கள். அவ்வுண்மை பொருளோ ஸ்ரீசிவபெருமானே! அவர் தங்களெதிரில் தோன்றுவார். அச்சிவபெருமானைப் பற்றிக் கேட்பது, புகழ்ந்து பாடுவது, மனதிலிருத்தி நினைந்து உருகுவது என்கிற மூன்றும்தான் சிறந்த சாதனங்கள். இவைகளே வேதங்களில் கூறப்படும் சிறந்த சாதனங்கள். முன்பொரு சமயம் நான் (யோகம் முதலிய) மற்ற சாதனங்களின் பிடியில் சிக்கி அலைந்து திரிந்து முடிவில் மந்தரமலை சென்று தவம் செய்யலானேன். அப்பொழுது ஸ்ரீசிவபெருமானின் கட்டளைப்படி நந்தியெம்பிரான் அங்கு வந்து சேர்ந்தார். அனைத்துக்கும் சாட்சியாகவும் சிவகணங்களின் தலைவராகவும் விளங்கும் நந்தியெம்பெருமான் என் மேல் கருணை கொண்டு அன்போடு முக்தி பெறுவதற்கான உயர்ந்த சாதனையைக் கூறலானார்—— பகவான் பரமசிவனைப் பற்றிக் கேட்பது, புகழ்ந்து பாடுவது, நினைந்துருகுவது என்கிற மூன்று சாதனங்களும் வேதத்தில் கூறப்பட்டவை; முக்தி பெறுவதற்கான முக்கிய காரணம். ஸ்ரீசிவபெருமானே எனக்கு இதைக் கூறினார். ஆகவே, முனிவரே! நீங்களும் அந்த மூன்று சாதனங்களையே கைக்கொள்ளுங்கள், அனுஷ்டியுங்கள்.”

இவ்வாறு வியாச முனிவரிடம் திரும்பத் திரும்பக் கூறிய பிரும்மபுத்திரரான ஸநத்குமார முனிவர், தன் சீடர்களுடன் பிரும்மதேவரின் உலகமான சத்தியலோகத்திற்குச் சென்றார். இம்மாதிரி முன்பு நடந்த நிகழ்ச்சியை நான் உனக்குச் சுருங்கக் கூறினேன்.

சௌனக மகரிஷி கேட்கிறார்—— “சூதரே! ‘சிரவணம்’ (கேட்டல்) முதலிய மூன்று சாதனங்களையும் முக்திக்குச் சாதனமான உபாயம் என்று கூறினீர்கள். ஆனால், இம்மூன்று சாதனைகளையும் செய்ய முடியாதவர்கள் எந்த ஓர் உபாயத்தை (சாதனையை)க் கைக்கொண்டு முக்தி பெறமுடியும்? பெருமுயற்சியின்றி எளிதிலேயே முக்தி பெறுவதற்கான சிறந்த சாதனமான கர்மம்தான் எது?”

 

அத்தியாயம் : ஐந்து முதல் எட்டு வரை

ஸ்ரீசிவபெருமானின் அருவுருவமான லிங்கத் திருமேனி மற்றும் திருவுருவமான திருமேனியைப் பூஜிப்பதன் தத்துவமும் பெருமையும்

சூதர் கூறுகிறார்—— “சௌனக முனிவரே! பகவானைப் பற்றிக் கேட்பது, புகழ்ந்து பாடுவது, நினைந்து கசிந்து உருகுவது என்ற மூன்று சாதனங்களில் ஏதாவதொன்றையாவது மேற்கொண்டு கடைப்பிடித்தொழுக முடியாதவன் பகவான் ஸ்ரீசிவபெருமானது அருவுருவமான லிங்க சொரூபத்தையோ அல்லது திருமேனியுடைய சொரூபத்தையோ நிர்மாணித்துத் தினந்தோறும் அதைப் பூஜித்து வருவதே, இச்சம்சாரப் பெருங்கடலிலிருந்து அவனைக் கரையேற்றுவிக்கும். மனதில் சூதுவாதின்றித் தன் சக்திக்கேற்றவாறு பணத்தை (செல்வத்தை) பகவானது பூஜையில் அர்ப்பணிக்க வேண்டும். அது மட்டுமன்றி நித்தமும் அந்த லிங்கத் திருமேனி அல்லது உருவமான மூர்த்திக்குப் பூஜை செய்யவேண்டும். அதற்காக பக்தி—சிரத்தையோடு மண்டபம், கோபுரம், திருக்குளம், மடம் முதலியவற்றை நிர்மாணித்து, உற்சவத்தைத் தொடங்க வேண்டும். பட்டு வஸ்திரம் உடுத்தி, மணம் கமழும் சந்தனமிட்டு, நறுமணப்பூக்கள் சாத்தி, தூபம்—தீபம் காட்டி, இனிப்பான பண்டங்கள், காய்கறி வகைகள் முதலிய வஸ்துக்களோடுகூடிய பலவகையான பட்சணங்கள், அன்னம் (சோறு) முதலியனவற்றை நைவேத்தியம் செய்ய வேண்டும். குடை, சாமரம், கொடி, விசிறி, மற்றுமுள்ள உபசாரப் பொருட்கள் ஆகியவற்றைக் கொண்டு பக்தியுபசாரம், ராஜோபசாரம் முதலிய பதினாறு வகையான உபசாரங்களை அவ்வுருவத் திருமேனிக்குச் செய்ய வேண்டும். பின், வலம் வந்து வீழ்ந்து வணங்கித் துதித்து முடிந்தவரை திருவைந்தெழுத்தை ஜபிக்க வேண்டும். இறைவனை ‘ஆவாகனம்’ செய்வதிலிருந்து (எழுந்தருள வைப்பதிலிருந்து) ‘யதாஸ்தானம்’ (தன்னொளிக்கு விடையளித்து அனுப்புவது) வரையிலான அனைத்து உபசாரங்களையும் மிகுந்த பக்தியோடும் அன்போடும் செய்ய வேண்டும். இவ்வாறு நித்தமும் சிவப்பரம்பொருளின் அருவுருவத் திருமேனியான சிவலிங்கத்தையோ அல்லது திருமேனியோடு காட்சி தரும் திருவுருவங்களையோ பூஜித்து வருபவன் சிரவணம், கீர்த்தனம், மனனம் முதலிய சாதனங்களை அனுஷ்டிக்காவிடினும் பகவானது திருவருளால் திருவருட்சித்தியைப் பெறுவான். பண்டைக் காலங்களில் பல சான்றோர்களான அடியார்கள் சிவலிங்கமூர்த்தியைப் பூசனை புரிவதன் மூலமே இச்சம்சாரத்தளைகள் நீங்கி முக்தி பெற்றுள்ளனர்.

சௌனகாதி மகரிஷிகள் கேட்கிறார்கள்—— “எங்குமே மூர்த்தங்களில்தானே தேவதைகளின் பூஜை நடக்கிறது. (லிங்கத் திருமேனியில் இல்லையே?) அப்படியிருக்க, சிவபெருமானின் பூஜை மட்டும் எங்கும் லிங்க வடிவிலும், மூர்த்தி வடிவிலும் நடப்பது ஏன்?

சூதர் பதில் கூறுகிறார்—— முனிவர்களே! உங்கள் கேள்வியே மிகவும் அற்புதமானது, தூய்மையானது. இதற்கு மகாதேவனான ஸ்ரீபரமேசுவரன்தான் பதில் கூறமுடியும். வேறு எவரும் எப்படியும் எங்கும் நிச்சயமான பதில் கூறமுடியாது. இக்கேள்விக்கு விடையாக பகவான் ஸ்ரீபரமசிவனே என்ன கூறினாரோ, அதை நான், என் குருவான ஸ்ரீவியாசரிடமிருந்து எவ்வாறு கேட்டறிந்தேனோ, அதை அப்படியே வரிசையாகக் கூறுகிறேன் (கேளுங்கள்). பகவான் ஸ்ரீபரமசிவன் ஒருவரே பரப்பிரும்ம சொரூபர் என்பதால், அவரை நிஷ்கலன், நிராகாரன் (உருவமற்றவர்) என்கின்றனர். திருமேனியோடு இருப்பதனாலும் அவரை ‘ஸகலர்’ எனவும் கூறுகின்றனர். ஆகவே, அவரே ஸகலராகவும் நிஷ்கலராகவும் விளங்குகிறார். ஸ்ரீபரமசிவன் நிஷ்கலராக — நிராகாரராக — இருப்பதால், அவருடைய பூஜைக்கு ஆதாரமாக விளங்கும் லிங்கத் திருமேனியும் நிராகாரமாக (உருவமற்றதாக), அருவுருவமாக விளங்குகிறது. அதாவது, ஸ்ரீசிவலிங்கம் பகவானது நிராகாரமான அருவுருவமான சொரூபத்திற்கு அடையாளமாகிறது. அதேபோல சிவபெருமான் ஸகலராகத் திருவுருவங்கொண்டும் விளங்குவதால் அவரது பூஜைக்குகந்த திருமேனியும் விக்கிரகமூர்த்தியாகவும் விளங்குகிறது. அதாவது திருமேனியோடு விளங்கும் மூர்த்தம், உருவோடுகூடிய பகவானுக்கு அடையாளமாக அமைகிறது. ஸகலராக உருவம் கொண்டும், நிஷ்கலராக உருவமற்ற திருமேனியோடும் விளங்குவதாலேயே அவரைப் ‘பிரும்மம்’ என்று கூறுகின்றனர். அவர்தானே பரம்பொருள். ஆகையினாலன்றோ மக்களனைவரும் உருவமற்ற அருவுருவத் திருமேனியராக லிங்கமூர்த்தத்திலும், உருவமுள்ள திருமேனியராக விக்கிரக வடிவிலும் அவரை வழிபடுகின்றனர். சிவபெருமானையன்றி மற்ற தேவதைகள் சாட்சாத்தான பிரும்மம் அல்ல. ஆகவேதான் அவர்களுக்கு அருவுருவத்திருமேனியான லிங்க சொரூபம் எங்குமே இல்லை.

முன்பொரு சமயம் பிரும்மதேவரின் திருக்குமாரரான ஸநத்குமார முனிவர் மந்தரமலையில் நந்திகேசுவரரிடம் இம்மாதிரியேதான் கேள்வி எழுப்பினார்.

ஸநத்குமார முனிவர் கேட்கிறார்—— பெரியோரே! சிவனைத் தவிர மற்ற தேவதைகளின் பூஜைக்குப் பெரும்பாலும் ‘பேரம்’ எனப்படும் மூர்த்தி திருமேனிதான் எங்கும் அதிக அளவில் காணப்படுகிறது, கேட்கப்படுகிறது. பகவான் ஸ்ரீபரமசிவனது பூஜையில் மட்டுமே லிங்க ரூபமும் விக்கிரக ரூபமும் காணக் கிடைக்கிறது. ஆகவே, மங்கள வடிவினரான நந்தியெம்பெருமானே! இவ்விஷயத்தில் எது முற்றிலும் உண்மையானதோ, அதை நான் நன்கு அறிந்து கொள்ளுமாறு விளக்கிக் கூறவேண்டுகிறேன்.

நந்திகேசுவரர் பதில் கூறுகிறார்—— பிரும்மதேவரின் திருக்குமாரரே! நீங்களோ தூய்மையானவர். தங்களது இந்தக் கேள்விக்கு எங்களைப் போன்ற எவராலும் பதில் கூற இயலாது. ஏனெனில், லிங்கத்திருமேனி சாட்சாத் பிரும்மத்தின் அடையாளமாக இருப்பதால், இது மிகவும் மறைத்துப் போற்றப்பட்டுள்ளதாக இருக்கிறது. நீங்கள் பரமசிவ பக்தராக இருப்பதால் இது பற்றி பகவான் ஸ்ரீபரமசிவன் என்ன கூறினாரோ, அதை இப்பொழுது தங்களெதிரில் கூறுகிறேன். பகவான் ஸ்ரீபரமசிவன் நிஷ்கலமான — உருவமற்ற — நிராகாரமான பூரண பிரும்ம சொரூபமே. ஆகவேதான் அவருடைய பூஜையிலும் நிராகாரமான — நிஷ்கலமான — திருமேனியற்ற — லிங்க சொரூபமான அருவுருவத் திருமேனியைக் கைக்கொண்டிருக்கிறார்கள். வேதங்கள் அனைத்தினுடைய கொள்கையும் இதுவே.

ஸநத்குமாரர் கேட்கிறார்—— யோகிகளுள் உயர்ந்த பெரியோரே! தாங்கள் பகவான் ஸ்ரீபரமசிவன் மற்றும் இதர தேவதைகள் பற்றிய பூஜையில் லிங்கத் திருமேனி மற்றும் விக்கிரகத் திருமேனியின் நடைமுறை பழக்கத்தைப் பற்றிய உண்மை விளக்கத்தைப் பிரித்துக் கூறியது முற்றிலும் சரியானதே. ஆகவே, லிங்கத் திருமேனியும் விக்கிரகத் திருமேனியும் தோன்றியதற்கான விளக்கத்தை இப்பொழுது கேட்க விரும்புகிறேன். லிங்கத் திருமேனி தோன்றியது பற்றியதான உண்மை நிகழ்ச்சி என்ன? என்பதைக் கூறவேண்டுகிறேன்.

இதைக் கேட்ட நந்தியெம்பெருமான், பகவான் மகாதேவரின் நிஷ்கலரூபமான லிங்க சொரூபம் தோன்றிய நிகழ்ச்சியைக் கூறத் தொடங்கினார். பிரும்மதேவருக்கும் ஸ்ரீமந்நாராயணருக்கும் இடையே நடந்த விவாதம், தேவதைகள் கலங்குதல், சிந்தித்தல், அவர்கள் தெய்விகம் பொருந்திய திருக்கயிலை செல்லுதல், அங்கு மகாதேவனான ஸ்ரீசந்திரசேகரனைத் துதித்தல், தேவதைகள் பிரார்த்தனைக்கிணங்க சிவபெருமான் பிரும்மாவும் விஷ்ணுவும் வாதிக்கும் இடத்தில் அவர்கள் இருவருக்கிடையில் ஆதி—அந்தமில்லா அருட்பெருஞ்சோதியாகத் தோன்றியது முதலிய பல நிகழ்ச்சிகளைக் கூறினார். மேலும், பிரும்மதேவரும் ஸ்ரீவிஷ்ணுவும் ஜோதிமயமாக நின்ற அந்தப் பரமனின் திருமுடியையும் திருவடியையும் காண முயற்சித்தல், தாழம்பூ பெற்ற சாபமும் வரமும் முதலியன பற்றியும் கூறினார்.

 

அத்தியாயம் : ஒன்பது

பரமசிவன் பிரும்மதேவருக்கும் ஸ்ரீமந்நாராயணருக்கும் தன்னுடைய நிஷ்கல (உருவமற்ற), ஸகல (உருவமுள்ள) சொரூபங்களைப் பற்றியும், சிவலிங்கமூர்த்தத்தினைப் பூஜிப்பதன் பெருமை பற்றியும் கூறல்

நந்திகேசுவரர் கூறுகிறார்—— இதைக் கேட்ட பிரும்மதேவரும் ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவும் ஸ்ரீசிவப்பரம்பொருளை வணங்கி அவரது இருபுறங்களிலும் இருகைகூப்பியவண்ணம் மௌனமாக நின்றனர். பின் அங்கு தோன்றிய பரமசிவனாருக்குச் சிறந்த ஆசனம் அமைத்துத் தூய்மையான உயர்ந்த பொருட்களால் (புருஷவஸ்துக்களால்) பூசனை புரிந்தனர். வெகுகாலம் வரை தன்னிலை மாறாமல் நிலைத்து நிற்கும் உயர்ந்த பொருளுக்கு ‘புருஷவஸ்து’ என்றும், அற்பகாலம் மட்டும் இருக்கும் நிமிடத்தில் அழியும் பொருளுக்கு ‘பிராகிருத வஸ்து’ என்றும் பெயராகும். (எந்தெந்த புருஷவஸ்துக்களைக் கொண்டு பூஜித்தனரோ, அதைக் கூறுகிறார்.) நன்மணிமாலை, காற்சதங்கை, தோள்வளை, கிரீடம், மணிமயமான காதணிகள் (குண்டலங்கள்), பூணூல், மேலாடை, நறுமணப் பூமாலைகள், பொன்னாடை, முத்துமாலைகள், மோதிரம், பூக்கள், தாம்பூலம், கற்பூரம், மணங்கமழும் சந்தனம், அகரு முதலிய நறுமணப்பூச்சுகள், தூபம், தீபம், வெண்கொற்றக்குடை, விசிறி, கொடி, வெண்சாமரம் மற்றும் பலவிதமான உயர்ந்த உபசாரப் பொருட்கள் ஆகியன கொண்டு அவர்களிருவரும் தங்கள் தலைவரான மகேசுவரனைப் பூஜித்தனர். அதை வர்ணிக்க சொல்லும் மனமும் போதாது. உலகியலில் சிக்கித் தவிக்கும் பத்த ஜீவர்களான நமக்கு இயலாதது. பரம்பொருளான பசுபதி ஒருவருக்கே ஏற்றனவல்லவா அவைகள்! முதலில் பிரும்மனும் விஷ்ணுவும் பகவானைப் பூஜித்தனர். பக்தியோடுகூடிய இவர்களது பூஜையைக் கண்டு மகிழ்ந்த இறைவன் வணக்கமாய் நிற்கும் அவர்களை நோக்கிப் புன்சிரிப்போடு கூறலானார்.

மகேசன் கூறுகிறார்—— குழந்தைகளே! இன்றுதான் உயர்ந்த நாள். இன்று நீங்கள் செய்த பூஜையைக் கண்டு நான் மிகவும் மகிழ்ந்தேன். ஆகவேதான் இன்றைய தினம் பவித்திரமானதும் புண்ணியமானதுமான உயர்ந்த நாள். இன்றைய தினமே (திதியே) எனக்குகந்த ‘சிவராத்திரி’ என்று புகழ் பெற்று விளங்குகிறது. இன்றைய தினம் எனது உருவமற்ற நிஷ்கல சொரூபமான சிவலிங்கத் திருமேனியையோ, ஸகல சொரூபத்தைக் குறிக்கும் விக்கிரகத் திருமேனியையோ பூஜிப்பவன், உலகைப் படைத்துக் காக்கும் செயல்களைக்கூடச் செய்யவல்லவனாவான். சிவராத்திரி தினத்தில் பகலிலும் இரவிலும் உணவு உட்கொள்ளாமல், பொறி—புலன்களையடக்கி, மனதை ஒருமுகப்படுத்தித் தன் சக்திக்கேற்றவாறு முறைப்படி என்னைப் பூஜிப்பவன் பெறும் பெரும்பயனைக் கூறுகிறேன், கேளுங்கள். ஒரு வருடம் முழுவதும் என்னைப் பூஜிப்பதால் பெறப்படும் முழுப்பயனையும் சிவராத்திரி தினத்தன்று மட்டும் பூஜிப்பதானாலேயே பெறலாகும். பௌர்ணமியின் முழுநிலவு கடல் பொங்குவதற்குக் காரணமாவதுபோல், இச்சிவராத்திரி தினம் எனதருள் பெறுவதற்கான சிறந்த சமயமும் நேரமுமாகும். இத்தினத்தில் என்னைத் தாபித்துப் பதினாறு வகை உபசாரங்களுடன் விழா கொண்டாடுக. முதன்முதலில் நான் எப்பொழுது ஜோதிவடிவான ஒரு பெருந்திருமேனி கொண்டு கம்பம் போன்று நின்றேனோ, அது மார்கழி மாதத்தில் திருவாதிரை நட்சத்திரத்தோடுகூடிய பௌர்ணமி தினமோ அல்லது பிரதமை திதியோ ஆகும். அன்றைய தினம் எவன் பார்வதீபிராட்டியோடு கூடிய என்னைத் தரிசிப்பானோ அல்லது என் விக்கிரகத்தையோ, லிங்கரூபத்தையோ தரிசிப்பானோ, அவன் எனது புதல்வன் முருகனைக் காட்டிலும் எனக்கு மிகவும் பிரியமானவனாவான். சுபமான அன்றைய தினம் என்னைத் தரிசிப்பதனாலேயே பூரணபலனைப் பெறுகிறான். தரிசனம் செய்து பூசனையும் புரிவானேயாயின் அவன் பெறும் பெரும்பயனைக் கூறச் சொற்களில்லை.

அன்று அங்கு நான் சிவலிங்கத் திருமேனியோடு தோன்றி, விண்ணையும் மண்ணையும் தொட்டுப் பெருந்திருவுருவோடு நின்றேன். அதனாலே இக்குவலயம் ‘லிங்கத்தானம்’ என்னும் திருப்பெயர் கொண்டு புகழப் பெற்றது. உலக மக்கள் இதனைத் தரிசித்துப் பூசிப்பதற்காகவே ஆதி—அந்தமற்ற மிகப் புராதனமான அந்த அருட்பெருஞ்ஜோதி வடிவு, அதாவது ஜோதிலிங்கத் திருவுருவம் மிகவும் சிறியதாயிற்று. இத்திருமேனி அனைத்து போகங்களையும் எளிதில் தரவல்லது. முக்தி பெற சுலபமான சாதனமும் இதுவே. இதை தரிசிப்பது, தொடுவது, தியானிப்பது எல்லாம் பிறப்பு—இறப்பு என்னும் துன்பத்தைத் துடைப்பது. அக்னிமலைபோல் இச்சிவலிங்கம் தோன்றியதால் இவ்விடம் ‘அருணாசலம்’ என்று சிறப்படையும். இங்கு பலப்பல புண்ணியத் திருக்குளங்கள் (தீர்த்தங்கள்) தோன்றப் போகின்றன. இவ்விடத்தில் வசிப்பதும் இறப்பதும் முக்தியைத் தரும்.

எனக்கு இரண்டு திருமேனிகள் உண்டு. ஒன்று ஸகலம் (உருவுடையது); மற்றொன்று நிஷ்கலம் (உருவமற்றது). வேறு எவருக்கும் இம்மாதிரியான திருமேனி கிடையாது. முதலில் நான் ஸ்தம்ப (கம்பம்) உருவாகத் தோன்றினேன். பின், எனது உண்மை சொரூபத்தில் தோன்றினேன். பிரும்மத்தின் நிலை, எனது உருவமற்ற நிஷ்கல சொரூபம். மகேசனாக இருப்பது, ஸகல (உருவமுள்ள) சொரூபம். இவையிரண்டும் எனக்கேயான சொரூபங்கள்.

(ஒப்புநோக்குக :—

அருவமோ ரூபாரூபம்

ஆனதோ அன்றி நின்ற

உருவமோ உரைக்குங்கர்த்தா

வடிவெனக் குணர்ந்திங்கு என்னில்

அருவமும் ரூபாரூபமும்

ஆனதும் அன்றி நின்ற

உருவமும் மூன்றும் கொள்ள

ஒருவனுக்கு உரைக்கலாமே.

— சிவஞான சித்தியார்)

நானே பரப்பிரும்மம். கலைகள் கொண்டதும் கலைகளற்றதும் எனது சொரூபமே. பிரும்மமாக இருப்பதால் நானே ஈசுவரன். அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் நன்மை முதலியன செய்வதே எனது திருவிளையாடல். பிரும்மதேவனே! நாராயணனே! நான் எல்லாவற்றையும்விட மிகப் பெரியதாக இருப்பதாலும் உலகத்தைப் பெருக்குவதாலும் ‘பிரும்மம்’ என்று அழைக்கப்படுகிறேன். எங்கும் நீக்கமற நிறைந்திருப்பதால் அனைத்திற்கும் ‘ஆத்மா’. உலகத்தின்பாற்பட்ட ஆன்மா அல்லது பகவானிலிருந்து வேறான ஆக்கல், அளித்தல், அழித்தல், மறைத்தல், அருளல் என்கிற ஐந்தொழில்களைச் செய்பவன் நானே. என்னைத் தவிர வேறெவரும் இதைச் செய்வதில்லை. ஏனெனில் நானன்றோ அனைத்திற்கும் தலைவன். முதலில் எனது பிரும்மரூபத்தை அறிய வைப்பதற்காக நிஷ்கலமான சிவலிங்கரூபத்தில் தோன்றினேன். பின் அறியவொண்ணா கடவுட்தன்மையைத் தெரிய வைப்பதற்காக அகில உலக நாயகனான நான், ஸகல (உருவ)த் திருமேனி கொண்டு இப்பொழுது தோன்றினேன். என்னிடமுள்ள ஈசுவரத்தன்மையே ஸகலரூபம் (விக்கிரகத் திருமேனி). உருவமற்ற நிஷ்கலமான இத் தீப்பிழம்புத் திருமேனியே எனது பிரும்ம சொரூபத்தைக் குறிப்பதென்று அறிக. அதுவே எனது அடையாளம். நீங்களிருவரும் இங்கிருந்து தினமும் இச்சிவலிங்கத் திருமேனியைப் பூஜித்து வருக. இது எனது சொரூபமானதால் என் அருகிலிருக்கும் (ஸாமீப்ய) நிலையை அடைவிக்கும். அடையாளமான லிங்கத்திற்கும் அதற்குக் காரணனான லிங்கியான எனக்கும் வேற்றுமை இல்லாததால் சான்றோர்களும் இதையே பூஜிக்கின்றனர். எனது சொரூபமான ஒரு சிவலிங்கத்தைப் பிரதிஷ்டை செய்வதால் உபாசகன் எனக்குச் சமமான நிலை பெறுகிறான். இரண்டு சிவலிங்கங்களைப் பிரதிஷ்டை செய்பவன் ஸாயுஜ்யமான (நானே ஆகிற) முக்தி பெறுகிறான். முக்கியமாகச் சிவலிங்கத் திருமேனியையே பிரதிஷ்டை செய்ய வேண்டும். அதை விடுத்து விக்கிரகத் திருமேனியைப் பிரதிஷ்டை செய்வது அத்துணை முக்கியமல்ல, சிறந்ததுமல்ல. சிவலிங்கத் திருமேனியின்றி, எங்கும் விக்கிரகத் திருமேனிகளே பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டிருப்பினும் அவ்விடத்தை க்ஷேத்திரம் என்று கூறமாட்டார்கள். அதாவது, சிவலிங்கத் திருமேனி இருக்குமிடமே க்ஷேத்திரமாகும்.

 

அத்தியாயம் : பத்து

இறைவனது ஐந்தொழில்கள்; பிரணவம் மற்றும் ஐந்தெழுத்து மந்திரத்தின் பெருமை; பிரும்மாவும் விஷ்ணுவும் பகவானைத் துதித்தல்; இறைவன் மறைதல்

பிரும்மதேவரும் ஸ்ரீமந்நாராயணரும் கேட்கிறார்கள்—— படைத்தல் முதலிய ஐந்தொழில்களின் இலக்கணம் என்ன? என்பதை எங்கள் இருவருக்கும் கூறுங்கள்.

ஸ்ரீசிவபெருமான் கூறுகிறார்—— எனது செயற்பாடுகளை அறிவதென்பது சற்றே கடினமானது, சிந்தனைக்குரியது. இருப்பினும் கருணையினால் அதைப் பற்றிக் கூறுகிறேன். பிரும்மதேவரே! அச்சுதனே! படைத்தல், காத்தல், அழித்தல், மறைத்தல், அருளல் என்னும் ஐந்தும் உலகைப் பற்றிய எனது செயல்கள். இவை எனக்கேயான செயல்கள். உலகைப் படைக்கத் தொடங்குதலே ‘ஸர்கம்’ அல்லது ‘சிருஷ்டி’ (படைத்தல்) எனப்படும். என்னால் காப்பாற்றப்பட்டுப் படைத்தல் நிலைகொள்வதே, அதன் ‘ஸ்திதி’ (காத்தல்) ஆகும். படைத்தல் அழிவுறுவதே ‘ஸம்ஹாரம்’ (அழித்தல்) ஆகும். ஜீவராசிகளின் பிராணனான வாயு வெளியேறுவதே ‘திரோபாவம்’ (மறைத்தல்) ஆகும். இவையனைத்தினின்றும் விடுதலை பெறுவதே ‘அநுக்ரஹம்’ (அருளல்) ஆகும். இவ்வாறு இவை ஐந்தும் என் செயல்கள். படைத்தல் முதலிய முதல் நான்கும் உலகை விரிவுபடுத்துவன. ஐந்தாவது செயலான அருளல் முக்திக்கு வித்து. அது என்னிடமே அசைவற்று நிலைத்து நிற்கிறது. எனதடியார்கள் இந்த ஐந்தொழில்களையும் ஐம்பெரும் பூதங்களில் அதாவது படைத்தலைப் பூமியில், காத்தலை நீரில், அழித்தலைத் தீயில், மறைத்தலைக் காற்றில், அருளுதலை விண்ணில் எனக் காண்கிறார்கள்.

படைப்பனைத்தும் பூமியில் நடக்கிறது. நீரினால் எல்லோருடைய பெருக்கமும் வாழ்க்கையின் பாதுகாப்பும் ஏற்படுகிறது. தீ அனைத்தையும் எரித்துச் சாம்பலாக்குகிறது. காற்று அனைத்தையும் ஓரிடத்திலிருந்து மற்றோரிடத்திற்கு எடுத்துச் செல்கிறது. ஆகாயம் அனைத்தையும் வாழ வைத்து அருள்கிறது. அறிவாளிகள் இப்படித்தான் கருதுகிறார்கள். இவ்வைந்து தொழில்களையும் நன்கு செவ்வனே நடத்துவதற்காகவே எனக்கு ஐந்து முகங்கள் உள்ளன. நான்கு திக்குகளை நோக்கி நான்கு முகங்களும் ஐந்தாவது முகம் இவற்றின் நடுவில் விண்ணை நோக்கியதாகவும் உள்ளது. குழந்தைகளே! நீங்களிருவரும் தவம் செய்து அதனால் மகிழ்ந்த என்னிடமிருந்து உங்களுக்குப் பிடித்தமான படைத்தல், காத்தல் என்னும் இருசெயல்களையும் பெற்றிருக்கிறீர்கள். அதேபோல, எனது விபூதி சொரூபங்களான ருத்ரனும் மகேசுவரனும் அழித்தல், மறைத்தல் என்னும் உயர்ந்த இரு செயல்களையும் பெற்றுள்ளனர். ஆனால், அருளல் என்னும் செயலை வேறெவரும் பெற முடியாது. ருத்ரனும் மகேசுவரனும் தங்கள் செயல்களை மறக்கவில்லை. ஆகையால்தான் நான், அவர்களுக்கு என் ஸாரூப்ய நிலையை அதாவது எனக்குச் சமானமான ஸ்தானத்தை அளித்துள்ளேன். அவர்களது சொரூபம், வேடம், செயல், வாகனம், இருக்கை மற்றும் ஆயுதம் முதலியவையனைத்தும் என்னைப் போலவே இருக்கும். முன்பொரு சமயம் அனைத்து நலன்களையும் அருளக்கூடிய எனது சொரூபமாகிய ஓங்கார மந்திரத்தை அவர்களுக்கு உபதேசித்தேன். முதன்முதலில் எனது முகத்திலிருந்து எனது பூரண சொரூபத்தைக் காட்டக் கூடிய ஓங்காரம்தான் வெளி வந்தது. ஓங்காரம் நாதமான சொல் வடிவம். அதற்கு வரி வடிவம் (திருமேனி வடிவம்) நானே. தினமும் ஓங்காரத்தைத் தொடர்ந்து நினைப்பது என்னை நினைப்பதே ஆகும்.

யஜுர் வேதத்தைக் கூறும் ‘வாமதேவம்’ என்னும் எனது வடக்கு நோக்கிய திருமுகத்திலிருந்து ‘அ’காரம் தோன்றியது. ருக் வேதத்தைக் கூறும் ‘ஸத்யோஜாதம்’ என்னும் மேற்கு நோக்கிய முகத்திலிருந்து ‘உ’காரமும், அதர்வண வேதத்தை ஓதும் ‘அகோரம்’ என்னும் தென்திசை நோக்கும் திருமுகத்திலிருந்து ‘ம’காரமும், ஸாமவேதத்தைக் கூறும் ‘தத்புருஷம்’ என்னும் கிழக்கு நோக்கிய திருமுகத்திலிருந்து ‘பிந்து’வும், நடுவில் மேல்நோக்கிய ‘ஈசானம்’ என்னும் திருமுகத்திலிருந்து ‘நாதமும்’ தோன்றின. இவ்வைந்தும் ஒன்றுசேர்ந்தே பிரணவம் அதாவது ஓங்காரம் என்னும் ஓரெழுத்தாக, நாதத் திருமேனியாக உதித்தது. பெயரும் வடிவமும் கொண்டதாக விளங்கும் இவ்வுலகு முழுவதும் வேதங்களும், ஆண்—பெண் என்னும் இருபாலரும் இந்தப் பிரணவத்திலிருந்து தோன்றியதே. இவையனைத்திலும் ஓங்காரமே நிரம்பியுள்ளது. சிவசக்தி தத்துவத்தை விளக்குவது. எனது அனைத்து சொரூபங்களையும் விளக்கும் ‘பஞ்சாட்சரம்’ என்னும் திருவைந்தெழுத்து இதிலிருந்துதான் தோன்றியது. அது ‘அ’கர வரிசையிலும் ‘ம’கர வரிசையிலும் வெளித் தோன்றியது.

திருவைந்தெழுத்து என்னும் பஞ்சாட்சரம் ‘ஓம் நம: ஶிவாய’ என்பதே. இத்திருவைந்தெழுத்தில் இருந்தே அ, இ, உ, ரு, ல்ரு என்கிற ஆதாரமான உயிர் எழுத்துக்களும், ‘க’ வர்க்கம் முதலிய ஐந்து ஐந்து எழுத்துக்கள் கொண்ட உயிர்மெய் எழுத்துக்களும் தோன்றின. இவற்றை ‘மாத்ருகாட்சரங்கள்’ என்பர். இதிலிருந்தே சிரோமந்திரத்தோடு கூடிய மூன்று பாதங்களுடைய ‘காயத்ரி மகாமந்திரம்’ தோன்றியது. அதிலிருந்து வேதங்கள் அனைத்தும் தோன்றின. அவ்வேதங்களிலிருந்தே ஸப்த கோடி மகாமந்திரங்களும் தோன்றின. அம்மந்திரங்களை ஜபிப்பது பலவாறான காரியங்களின் சித்தியை (நற்பயனை) அளிக்கிறது. ஆனால், ஓங்காரமான பிரணவ மந்திரத்தையும் திருவைந்தெழுத்தையும் ஜபிப்பதால் மனவிருப்பங்கள் அனைத்தும் நிறைவேறுகின்றன. இம்மந்திரங்களை ஜபிப்பதால் இவ்வுலக போகங்களும், பின்பு முக்தியும் கிடைக்கிறது. எனது ஸகல சொரூபமான விக்கிரக வடிவத்தைப் பற்றிய எல்லா மந்திரங்களும் இவ்வுலக இன்பங்களை உடனேயே அளிக்கவல்லன. மேலும், நன்மைகளிலெல்லாம் உயர்ந்த நன்மையாகிற முக்தியையும் தரவல்லன.

நந்திகேசுரர் கூறுகிறார்—— உலகமாதாவான பார்வதீபிராட்டியுடன் அமர்ந்திருந்த சிவபெருமான் (இவ்வாறு கூறிவிட்டு) வடக்கு நோக்கி நிற்கும் பிரும்மதேவரையும் ஸ்ரீவிஷ்ணுவையும் திரைமறைவில் மறைத்து, அவர்களது திருமுடியில் தனது தாமரைக் கரத்தை அமர்த்தி, உயர்ந்ததான (பஞ்சாட்சர) மகாமந்திரத்தை மெதுவாக உபதேசித்தார். மந்திர—தந்திர சாஸ்திரங்களில் கூறப்பட்ட முறை தப்பாது மந்திரத்தை மும்முறை கூறி, சீடர்களான அவர்களுக்குச் சிவமந்திர தீக்ஷை அளித்தார். குருதட்சிணையாக அவர்கள் தங்களையே இறைவனுக்கு அர்ப்பணமாகத் தந்தார்கள். பின்பு இருகைகூப்பி வணங்கி, தேவதேவரான மூல குருவான அவரைத் துதித்தனர்.

பிரும்மாவும் விஷ்ணுவும் துதிக்கின்றனர்——

நமோ நிஷ்கலரூபாய

நமோ நிஷ்கலதேஜஸே ।

நம: ஸகலநாதா2

நமஸ்தே ஸகலாத்மநே ॥

நம: ப்ரணவவாச்யாய

நம: ப்ரணவலிங்கி3நே ।

நம: ஸ்ரு॒ஷ்ட்யாதி3கர்த்ரே ச

நம: பஞ்சமுகா2ய தே ॥

பஞ்சப்3ரஹ்மஸ்வரூபாய

பஞ்சக்ரு॒த்யாய தே நம: ।

ஆத்மநே ப்3ரஹ்மணே

துப்4யமநந்தகு3ணஶக்தயே ॥

ஸகலாகலரூபாய

ஶம்ப4வே கு3ரவே நம: ।

— ஶிவபுரா. வித். ஸம். 10/28—30½

“இறைவா! தாங்கள் உருவமற்ற நிஷ்கல சொரூபர். தங்களை வணங்குகிறோம். அருவுருவமான (நிஷ்கலமான) ஒளி வடிவாகப் பிரகாசிக்கும் தங்களுக்கு வணக்கம். அகில உலகநாதரான தங்களுக்கு வணக்கம். அனைத்துமாக விளங்கும் தங்களுக்கு வணக்கம். பிரணவமான ஓங்காரத்தின் உட்பொருளாகவும், அந்த ஓங்காரத்தால் குறிக்கப்படுபவருமான தங்களுக்கு வணக்கம். ஆக்கல், காத்தல், அழித்தல், மறைத்தல், அருளல் ஆகிய ஐந்தொழில்கள் புரியும் தங்களுக்கு வணக்கம். ஸத்யோஜாதம், வாமதேவம், தத்புருஷம், அகோரம், ஈசானம் என்கிற ஐந்து முகங்களுடைய தங்களுக்கு நமஸ்காரம். ஐந்து பிரும்மங்களின் சொரூபமாகவும், ஐந்தொழில்களைச் செய்பவராகவும் உள்ள தங்களுக்கு வணக்கம்.

(ஒப்புநோக்குக:—

நிர்விசேஷமபி ப்3ருஹ்ம

ஸ்வஸ்மிந் மாயாவிலாஸித: ।

ப்3ரஹ்மா விஷ்ணுஶ்ச ருத்3ரச்ச

ஈஶ்வரஶ்ச சதா3சிவ: ।

இத்யாக்2யாவஶத: பஞ்சப்3ரஹ்ம

ரூபேண ஸம்ஸ்தி2தம் ॥

— த்ரிபுராசித்தாந்தம்

பிரும்மா, விஷ்ணு, ருத்ரன், ஈசுவரன், சதாசிவன் ஆகிய இவர்களே பஞ்சப்பிரும்மங்கள். இவர்கள், பரப்பிரும்மத்தினிடமிருந்து மாயையின் சேர்க்கையால் தோன்றினமையால் அவர்கள் பிரும்மத்தினுள் அடங்கியவர்களாக ஆகிறார்கள். இப்படி பஞ்சப்பிரும்ம சொரூபமாக இருக்கிறார் ஸ்ரீபரமசிவன்!)

“அனைத்து ஜீவராசிகளின் ஆன்மாவாகவும், பரப்பிரும்மமாகவும், எண்ணிலடங்கா குணக்கடலாகவும், சொல்லொணா சக்திகள் கொண்டவராகவும் விளங்கும் தங்களுக்கு வணக்கம். ஸகல ரூபமான விக்கிரகத் திருமேனியும், நிஷ்கலராக அருவுருவமான லிங்கத் திருமேனியும் கொண்ட பரமனே! பக்தர்களுக்கு இன்னருள் புரிவதால் ‘ஶம்பு’ என்று அழைக்கப்படுபவரே! அஞ்ஞான இருளகற்றும் மெய்ஞ்ஞான குருவே! தங்களுக்கு நமஸ்காரம்.”

இவ்வாறு தங்கள் தலைவரான ஸ்ரீபரமசிவனைத் துதித்த பிரும்மதேவரும் ஸ்ரீமந்நாராயணரும் அவரது திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கினர்.

மகேசுவரன் கூறுகிறார்—— திருஆதிரை நட்சத்திரத்துடன் கூடிய சதுர்த்தசி திதியில் பிரணவமான ஓங்காரத்தை ஜபித்தல் அளவுகடந்த நற்பயனைத் தரவல்லது. சூரியனது சங்கராந்தியோடு திருஆதிரை நட்சத்திரம் சேர்ந்த தினத்தில் ஒரு முறை பிரணவ ஜபம் செய்தால், அது ஒரு கோடி தரம் ஜபித்த புண்ணியப் பயனைத் தரும். மிருகசீர்ஷ நட்சத்திரத்தின் கடைசி பாதத்திலும் புனர்பூச நட்சத்திரத்தின் முதல் பாதத்திலும் செய்யும் ஜபம், பூஜை, ஹோமம், தர்ப்பணம் ஆகியனவும் திருவாதிரை நட்சத்திரத்தில் செய்யும் நற்காரியங்களைப் போன்றே நற்பயனை அளிக்கும் என்றறிக. என் திருமேனியான சிவலிங்கத்தை விடியற்காலையில், பகலில், நடுப்பகலுக்கு முந்திய சங்கம காலத்தில் தரிசனம் செய்ய வேண்டும். எனது தரிசனத்திற்கும் பூஜைக்கும் சதுர்த்தசி திதி அதிகமிருக்கும் இரவு நேரமும், பிரதோஷ நேரமும் (மாலை 5½ முதல் 6½ வரை) மிகவும் உகந்தது. ஏனெனில், அடுத்த திதியோடு சேர்ந்துள்ள சதுர்த்தசி திதியே உயர்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது. பூஜை செய்பவர்களுக்கு எனது ஸகலத் திருமேனி (விக்கிரகம்), நிஷ்கலத் திருமேனி (சிவலிங்கம்) இரண்டுமே சமமானதாயினும் விக்கிரகத் திருமேனியைக் காட்டிலும் சிவலிங்கத் திருமேனியே முதலிடம் பெறுகிறது. ஆகவேதான் முக்தி பெற விரும்புவோர் உருவத் திருமேனியைவிட, அருவுருவத் திருமேனியான சிவலிங்கத் திருமேனியையே அதிகம் பூஜிக்கின்றனர். சிவலிங்கத் திருமேனியை ஓங்காரமான பிரணவத்தாலும், விக்கிரகத் திருமேனியைத் திருவைந்தெழுத்தாலும் பூஜிக்க வேண்டும். சிவலிங்கமூர்த்தியைத் தானாகவோ, பிறரைக் கொண்டோ பிரதிஷ்டை செய்து உயர்ந்த திரவியங்கள் கொண்டு பதினாறு வகை உபசாரங்களால் பூஜிக்க வேண்டும். இதனால் என்னைச் சுலபமாகப் பெற்றிடலாம். இவ்வாறு ஸ்ரீசிவபெருமான், பிரும்மா, விஷ்ணு ஆகிய இருவருக்கும் கூறிவிட்டு அங்கேயே மறைந்தருளினார்.

 

அத்தியாயம் : பதினொன்று

சிவலிங்கப் பிரதிஷ்டை, அதன் இலக்கணம், பூஜிக்கும் முறை மற்றும் சிவபதத்தை அடைவதற்கான நற்செயல்கள்

சௌனகாதி மகரிஷிகள் கேட்கிறார்கள்—— சூதரே! சிவலிங்கத்தைப் பிரதிஷ்டை செய்வதெப்படி? அதன் இலக்கணமென்ன? எவ்வாறு பூஜிக்கவேண்டும்? அதற்கான இடம்—காலம் என்ன? எந்தத் திரவியத்தைக் கொண்டு அமைக்கவேண்டும்?

சூதர் பதில் கூறுகிறார்—— மகரிஷிகளே! நீங்கள் கேட்டபடியே நான் அதைக் கூறுகிறேன். கவனத்தோடு கேட்டுத் தெளியுங்கள். நமக்குகந்த நல்ல சுபநேரத்தில் ஏதாவதொரு நதிக்கரையில் தினந்தோறும் தவறாது பூஜை செய்வதற்கேற்ற இடத்தில் நம் விருப்பப்படி சிவலிங்கத்தைப் பிரதிஷ்டை செய்யவேண்டும். மண்ணினாலோ, நீரினாலோ அல்லது அக்னியிலோ நம் விருப்பப்படி ஆக்கிய அல்லது கல்பநூல்களில் கூறப்பட்டுள்ளபடி இலக்கணங்களுடன் கூடிய சிவலிங்கத்தைத் தாபித்து பூஜை செய்பவன் அதற்கான முழுப்பயனையும் பெறுகிறான். குறைவற்ற சம்பூர்ண நல்லிலக்கணங்களோடுகூடிய சிவலிங்கத்தை ஸ்தாபித்துப் பூஜிப்பவன் உடனேயே அதற்கான நற்பயனைப் பெறுகிறான். இடம்விட்டு இடம் பெயரும் சலப்பிரதிஷ்டை செய்ய விரும்பினால் அதற்கு சிறியதான சிவலிங்க மூர்த்தமும் விக்கிரகமுமே ஏற்றது. இடம் விட்டுப் பெயராத அசலப்பிரதிஷ்டை எனில் லிங்கமோ, விக்கிரகமோ பெரியதாக இருக்கலாம். உத்தம இலக்கணங்களோடும் ஆதார பீடத்தோடும் கூடிய சிவலிங்கமே பிரதிஷ்டைக்கு உகந்தது. சிவலிங்கத்தின் பீடம் வட்டவடிவாகவோ, நாற்சதுரமாகவோ, முக்கோண வடிவாகவோ, கட்டில் கால் போல் மேலும் கீழும் பருத்ததாகவோ, நடுவில் மெல்லியதாகவோ இருக்கலாம். சிவலிங்கத்தின் பீடம் இவ்வாறு இருந்தால் அது மிகவுயர்ந்த பலனைத் தருவதாகும். முதலில் மண்ணினாலோ கல்லினாலோ அல்லது பஞ்ச உலோகத்தினாலோ சிவலிங்கத்தைச் செய்யலாம். சிவலிங்கம் எதனால் ஆக்கப்பட்டதோ அதனாலேயே அதனுடைய பீடத்தையும் செய்யவேண்டும் என்பதே நிலையான அசலப்பிரதிஷ்டை செய்வதில் உள்ள முக்கிய விஷயம்.

ஓரிடத்திலிருந்து மற்றோரிடத்திற்கு எடுத்துச் செல்லுமாறு உள்ள சலப்பிரதிஷ்டையிலும் லிங்கமும் பீடமும் ஒரே பொருளினால்தான் ஆக்கப்பட வேண்டும். ஆனால் பாணலிங்கத்திற்கு இந்தக் கட்டாயமில்லை. லிங்கத்தினுடைய உயரம் அதை நிர்மாணிக்கும் அல்லது பிரதிஷ்டை செய்யும் யஜமானனது மோதிரவிரலின் அளவு போல் பன்னிரண்டு மடங்கு இருக்கவேண்டும். இம்மாதிரியான அளவுள்ள சிவலிங்கமே உத்தமமானது. அதற்குக் குறைவாக இருந்தால் பெறப்படும் பயனும் குறைவாகவே இருக்கும். அதிகமாக இருந்தால் அதனால் குற்றமொன்றும் இல்லை. சரலிங்கத்திற்கும் இது பொருந்தும். இதன் உயரம் கர்த்தாவின் மோதிரவிரல் அளவிற்குச் சமமாக இருக்க வேண்டும். அதற்கும் சிறிதாக இருந்தால், பெறும் பயனும் குறைவுதான். அதற்கும் அதிக உயரமிருந்தால் தவறொன்றுமில்லை. முதலில் சிற்ப சாஸ்திரத்தில் கூறியபடி பற்பல தேவமூர்த்தங்கள் கொண்டதாக ஒரு விமானமோ, கோயிலோ அமைக்க வேண்டும். அதில் கருவறை அழகாகவும், உறுதியாகவும், கண்ணாடிபோல் தூய்மையாகவும் இருக்கவேண்டும். அதை நவரத்தினங்களால் அழகுபடுத்த வேண்டும். கிழக்கிலும் மேற்கிலும் ராஜத்துவாரம் (பிரதானவாயில்) அமைக்கப்பட வேண்டும்.

சிவலிங்கத்தைப் பிரதிஷ்டை செய்யும் ஆதாரபீடத்தினடியில் உள்ள குழியில் மாணிக்கம், முத்து, பவழம், பச்சை மரகதம், புஷ்பராகம், வைரம், நீலம், வைடூரியம், கோமேதகம் முதலிய ஒன்பது இரத்தினங்களையும், மேலும் தங்கம், வெள்ளி முதலிய உயர்ந்த பொருட்களையும் ‘ஸஹிரத்நாநி தா3சுஷே ஸுவாதி சவிதா ப4க: தம் பா43ம் சித்ரமீமஹே’ என்கிற வேத மந்திரத்தைக் கூறி வைக்கவேண்டும். பின் ‘ஸத்யோஜாதம்’ முதலிய ஐந்து மந்திரங்களைக் கூறி, சிவலிங்கத்தைச் சுற்றி ஐந்து இடங்களில் பூஜை செய்து, அக்னியில் அவியுணவால் (வெள்ளைச் சாதத்தால்) பல ஆகுதிகள் செய்ய வேண்டும். பின், அனைவருமாகச் சேர்ந்து பூஜையை முறைப்படிச் செய்து முடித்து, குருவாக அமர்ந்த ஆசார்யருக்குத் தட்சிணைகள் தந்து ஆசிபெற்று, சுற்றத்தார்களுக்கு விருப்பம் போல் சன்மானம் செய்து அனைவரையும் மகிழ்விக்க வேண்டும். யாசகர்களுக்கு பொன், வெள்ளி, வீடு, நிலம் முதலிய ஜடப்பொருட்களையும், பசு முதலிய உயிருள்ள பொருட்களையும் தானம் செய்யவேண்டும்.

1. ஓம் ஸத்3யோஜாதம் ப்ரபத்3யாமி

ஸத்3யோஜாதாய வை நமோ நம: ।

4வே ப4வேநாதிப4வே ப4வஸ்வ

மாம் ப4வோத்34வாய நம: ॥

2. ஓம் வாமதே3வாய நமோ ஜ்யேஷ்டா2ய நம: ஶ்ரேஷ்டா2ய நமோ ருத்3ராய நம: காலாய நம: கலவிகரணாய நமோ ப3லவிகரணாய நமோ ப3லாய நமோ ப3லப்ரமத2நாய நம: ஸர்வபூ4தத3மநாய நமோ மநோந்மநாய நம: ।

3. ஓம் அகோ4ரேப்4யோ2 கோ4ரேப்4யோ கோ4ரகோ4ரதரேப்4ய: ஸர்வேப்4ய: ஸர்வஶர்வேப்4யோ நமஸ்தேஸ்து ருத்3ரரூபேப்4ய: ॥

4. ஓம் தத்புருஷாய வித்3மஹே மஹாதே3வாய தீ4மஹி தந்நோ ருத்3ர: ப்ரசோத3யாத் ।

5. ஓம் ஈஶாந: ஸர்வவித்3யாநாம் ஈஶ்வர: ஸர்வபூ4தாநாம் ப்3ரஹ்மாதி4பதிர்—ப்3ரஹ்மணோதி4பதிர்—ப்3ரஹ்மா ஶிவோ மேஸ்து ஸதா3ஶிவோம் ॥

ஸ்தாவரம் (அசையாதன), ஜங்கமம் (அசைவன) ஆகிய சகல ஜீவராசிகளையும் ஆதரவோடு மகிழ்வித்து, பின் கருவறையின் நடுவில் பிரதிஷ்டை செய்யும் இடத்தில் தோண்டிய குழியில் தங்கம், வெள்ளி, நவரத்தினங்கள் ஆகியவற்றை இட்டு நிரப்பி, ஸத்யோஜாதம் முதலிய மந்திரங்களைக் கூறி, அனைத்து மங்களங்களையும் வாரி வழங்கும் ஸ்ரீமகாதேவரான பரமசிவனைத் தியானித்து, வாத்தியங்கள் முழங்க ஓங்காரமான பிரணவ மகாமந்திரத்தை ஜபித்தவாறு, அக்குழியில் ஆதாரபீடத்தைத் தாபித்து, அதன் நடுவில் ஸ்ரீசிவலிங்கத்தைப் பிரதிஷ்டை செய்ய வேண்டும். இவ்வாறு பிரதிஷ்டை செய்து, அது அசையாமலிருப்பதற்காகச் சிவலிங்கத்தைச் சுற்றி, அஷ்டபந்தனம் (எண்வகை மூலிகைகளால் தயாரிக்கப்பட்ட) மருந்து சாத்தி இறுகச் செய்யவேண்டும். அதேபோல அங்கு அழகான திருமேனியோடுள்ள சிவபெருமானின் சிலை விக்கிரகத்தையும் தாபிக்க வேண்டும். சிவலிங்கத்தைப் பிரதிஷ்டை செய்ய, கடைப்பிடிக்கப்பட வேண்டிய பூசுத்தி (துடைத்தல், மெழுகல்) முதலிய எல்லா நியமங்களையும் சிலாவிக்கிரகத்தைப் பிரதிஷ்டை செய்யும்போதும் முழுவதுமாகக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். இதிலுள்ள வேறுபாடு ஒன்றுதான். சிவலிங்கத் திருமேனியைப் பிரதிஷ்டை செய்ய ஓங்காரமான பிரணவத்தைக் கூறவேண்டும். விக்கிரகத் திருமேனியைப் பிரதிஷ்டை செய்யும்போது பஞ்சாட்சரத்தை ஜபிக்க வேண்டும். சிவலிங்கம் மட்டும் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டிருந்தாலும், உற்சவங்கள் நடக்கும்போது வெளியில் திருவுலா வருவதற்காக உலோகத் திருமேனியையும் அமைக்கவேண்டும். விக்கிரகத்தை வெளியிலிருந்தும் வாங்கிக் கொள்ளலாம். அதாவது, சான்றோர்களிடமிருந்தும் பெறலாம். சாது—ஜனங்களால் அது பூஜிக்கப்பட்டிருப்பின் மிகவும் நல்லது. இவ்வாறு சிவலிங்கத்திலோ, விக்கிரகரூபத்திலோ செய்யப்படும் சிவபூஜை சிவபதமான கயிலையைத் தரவல்லது. அசையாதன (ஸ்தாவரம்), அசைவன (ஜங்கமம்) என்கிற வேறுபாட்டிற்கிணங்க, சிவலிங்கமும் இருவகையாகக் கூறப்படுகிறது. மரம்—செடி—கொடிகளை ஸ்தாவரலிங்கம் என்பர். புழு—பூச்சிகளை ஜங்கமலிங்கம் என்பர். ஸ்தாவரலிங்கத்திற்கு நீர்பாய்ச்சுதல் மூலமும், ஜங்கமலிங்கத்திற்கு உணவு, நீர் தருவதன் மூலமும் சேவை செய்து மகிழ்விக்கலாம். ‘அவைகளிடம் வைக்கும் அன்பே சிவபூஜை ஆகும்’ என்பது அறிஞர்கள் கருத்து. அதாவது மக்கள் சேவையே மகேசன் சேவை! சராசரமனைத்துமே பகவானது அடையாளம் என்று நினைத்துப் பூஜிப்பது.

(ஒப்புநோக்குக:—

‘காண்பனவெல்லாம் கருமிடற்றெம்பெருமான்’

— அப்பர் பெருமான்

‘பண்ணேன் உனக்கான பூசை ஒருவடிவிலே

பாவித்து இறைஞ்ச ஆங்கே

பார்க்கின்ற மலரூடு நீயே இருத்தி’

— தாயுமான சுவாமிகள்)

இவ்வாறு மகாலிங்கத்தைத் தாபித்து பதினாறு வகையான உபசாரங்களுடன் பரசிவத்தைப் பூஜிக்க வேண்டும். தன் சக்திக்கேற்றவாறு தினமும் பூஜிக்க வேண்டும். திருக்கோயிலில் கொடியேற்றம் முதலியனவும் செய்தல் வேண்டும். ஏனெனில், சிவபதத்தை அருள்வது சிவலிங்க பூஜையன்றோ. சரலிங்கமான விக்கிரகத்திற்குச் செய்யும் உபசரணைகளும் சிவபதத்தை அளிக்கவல்லதே. பதினாறு வகையான உபசாரங்களாவன:— ஆவாகனம் (இறைவனை எழுந்தருளச் செய்தல்), ஆசனம் (அமர பீடமளித்தல்), அர்க்யம் (கையலம்ப நீர் அளித்தல்), பாத்யம் (காலலம்ப நீர் அளித்தல்), ஆசமனீயம் (சுத்திக்காகச் செய்வது), மங்கள ஸ்நானம் (நீராட்டுதல்), வஸ்திரம் (பட்டாடை அளித்தல்), யக்ஞோபவீதம் (பூணூல் அணிவித்தல்), கந்தம் (நறுமணச் சந்தனம் சாத்துதல்), புஷ்பம் (மாலை அணிவித்தல்), தூபம் (நற்புகை காட்டுதல்), தீபம் (ஞான வெளியான பகவானுக்கு விளக்கேற்றிப் காட்டுதல்), நைவேத்யம் (அறுசுவை உண்டி படைத்தல்), தாம்பூலம் (வெற்றிலைபாக்குத் தரல்), நீராஜனம் (கற்பூர ஆரத்தி எடுத்தல்), நமஸ்காரம். பின், இறைவனை அவரது இடத்திற்கே செல்ல வேண்டுதலான விசர்ஜனம். இல்லையேல் அர்க்யத்திலிருந்து நைவேத்தியம் வரையிலான பூஜையையும் செய்யலாம். ஆனால், திருவபிஷேகம், நைவேத்தியம், நமஸ்காரம், தர்ப்பணம் என்பனவற்றையாவது முடிந்தவரை நித்தமும் செய்யவேண்டும். இவ்வாறு செய்யும் பூஜையும் சிவபதத்தை அளிக்கும்.

யாரோ ஒரு புண்ணியவான் (மனிதன்) ஸ்தாபித்த லிங்கமோ, ரிஷிகள் ஸ்தாபித்த லிங்கமோ, தேவதைகள் ஸ்தாபித்த லிங்கமோ, தானாகத் தோன்றிய சுயம்புலிங்கமோ அல்லது நாமே புதிதாக ஸ்தாபித்த லிங்கமோ, எதுவானாலும் நமக்குத் தெரிந்த வரையிலும் சக்திக்கேற்றபடி பூஜை செய்வதாலும் பூஜைக்குரிய பொருட்களை அளிப்பதாலும்கூட முன்கூறப்பட்ட அனைத்துப் பலன்களையும் பெறலாம். வலம் வந்து நமஸ்கரிப்பதனாலும் சிவபதம் பெறலாம். தினமும் ஸ்ரீசிவலிங்கத்தைக் கண்டு தரிசிப்பது என்கிற விரதம் மேற்கொள்வதும் அனைத்து நலன்களையும் அளிக்கவல்லது. மண், மாவு, பசுஞ்சாணம், பூ, அரளிப்பூ, பழம், வெல்லம், வெண்ணெய், விபூதி (திருநீறு) அல்லது அன்னம் ஆகியவற்றாலும் சிவலிங்கத்தைச் செய்து, சக்திக்குகந்தவாறு பூஜிக்கலாம். அல்லது தினமும் பத்தாயிரம் ஓங்கார ஜபம் செய்யலாம். அல்லது காலையும் மாலையும் சந்திநேரத்தில் ஓராயிரம் பிரணவ ஜபம் செய்யலாம். இவ்வழியும் சிவபதத்தைத் தருமென அறியவும்.

ஜபம் செய்யும்போது ‘ம்’—ல் முடியுமாறு ‘ஓம்’ என்று ஜபிப்பது மனத்தூய்மையைத் தரும். ஸமாதி நிலையில் மனதிலேயே ஜபிக்க வேண்டும். மற்ற சமயங்களில் பிறர் கேளாவண்ணம் உதடு மட்டும் அசையுமாறு (உபாம்சு முறை) ஜபிக்கவும். நாதமும் பிந்துவும் சேர்ந்து ஓங்காரத்தை உச்சரிப்பதை ‘சமானப் பிரணவம்’ என்பர் பெரியோர். தினமும் பத்தாயிரம் முறை திருவைந்தெழுத்தை முறையாகச் சிரத்தையுடன் ஜபம் செய்யவும் அல்லது காலை மாலை சந்திவேளையில் ஆயிரம் ஆயிரம் பஞ்சாட்சரம் ஜபிக்கலாம். இதுவும் சிவப்பதத்தைத் தரவல்லதே. அந்தணர்கள் பிரணவத்துடன் சேர்ந்து பஞ்சாட்சரம் ஜபிக்க வேண்டும். மந்திரம் கூறி ஜபிக்கப்பட்ட கலச தீர்த்த ஸ்நானம், மந்திரதீக்ஷை, ஐம்பத்தோரு மாத்ருகா அட்சரங்களினால் செய்த நியாஸம் (உடல் அங்கங்களைத் தொட்டுக் கொள்வது), வாய்மையினால் தூய உள்ளங்கொண்ட அந்தணன் மற்றும் ஞானியான குருநாதன் — இவர்களனைவரும் எப்பொழுதுமே சிறந்தவர்கள், உயர்ந்தவர்கள் என்று கருதப்படுகிறது.

அந்தணர்கள் ‘நம: ஶிவாய’ என்றும், மற்ற வர்ணத்தார் ‘ஶிவாய நம:’ என்றும் ஜபிக்க வேண்டும். பெண்களும் ‘ஶிவாய நம:’ என்றுதான் ஜபிக்க வேண்டும். அந்தணப்பெண்டிர் ‘நம: ஶிவாய’ என்று ஜபிக்கலாம் எனச் சில ரிஷிகள் கூறுகிறார்கள். ஐந்து கோடி முறை பஞ்சாட்சரம் ஜபித்தவன் பரசிவத்திற்குச் சமமாகிறான். ஒரு கோடி ஜபித்தவன் பிரும்ம பதத்தையும், இரு கோடி ஜபித்தவன் விஷ்ணு பதத்தையும், மூன்று கோடி ஜபித்தவன் ருத்ர பதத்தையும், நான்கு கோடி ஜபித்தவன் மகேசுவரனது பதத்தையும் பெறுகிறான். மந்திரத்தில் எத்தனை எழுத்துக்கள் உண்டோ, அத்தனை லட்சம் முறை ஜபிக்கலாம். அல்லது எல்லாவற்றையும் ஒன்றுசேர்த்து எத்தனை எழுத்துக்கள் உள்ளனவோ அத்தனை லட்சம் முறை ஜபிக்கலாம். இப்படி ஜபிப்பதும் சிவபதத்தைத் தரவல்லதே. தினம் ஆயிரம் முறை என ஆயிரம் நாட்கள் பஞ்சாட்சரத்தை பத்து லட்சம் முறை ஜபித்துத் தினமும் அந்தணருக்கு அன்னம்பாலிப்பானாகில், அந்த மந்திரத்தின் பெருமையால் விரும்பிய எண்ணங்கள் (காரியங்கள்) நிறைவு பெறுகின்றன.

அந்தணர்கள் தினமும் காலையில் ஆயிரத்தெட்டு முறை காயத்ரி ஜபம் செய்யவேண்டும். அதனால் அக்காயத்ரி மகாமந்திரம் சிவப்பெரும்பதத்தைத் தருவதாக ஆகிறது. வேதத்தையோ, (முடியவில்லை எனில்) அதிலுள்ள சூக்தங்களையோ நியமத்தோடு பாராயணம் செய்யவேண்டும். வேத பாராயணம் சிவபதத்தைத் தருமே! வேறு எத்தனையோ மந்திரங்கள் உள்ளனவே, அவற்றையும் அதிலுள்ள ஒவ்வொரு எழுத்திற்கும் ஒரு லட்சம் என்ற கணக்கில் ஜபிக்க வேண்டும். இவ்வாறு முடிந்தவரை ஜபிப்பவன் படிப்படியாக முக்தியைப் பெறுவான். அவரவர் விருப்பப்படி ஏதாவதொரு மந்திரத்தை முறைப்படி உபதேசம் பெற்றுக் கொண்டு, தன் இறுதிக்காலம் வரை தினமும் ஜபித்து வரவேண்டும். அல்லது ‘ஓம்’ என்ற பிரணவத்தைத் தினம் ஆயிரம் முறை ஜபம் செய்ய வேண்டும். இப்படிச் செய்வதால் சிவபெருமானது இன்னருளால் அவன் விரும்பியதெல்லாம் கிடைக்கப் பெறுவான்.

சிவபெருமானுக்கென நந்தவனமோ, பூந்தோட்டமோ அமைப்பவனும், கோயிலைச் சுற்றி உழவாரப் பணிசெய்து தூய்மையாக்குபவனும், தன் புண்ணியச்செயலால் முக்தி பெறுகிறான். காசி முதலிய புண்ணியமான சிவக்ஷேத்திரங்களில் பக்தி—சிரத்தையோடு வசிக்கும் உயிருள்ள அல்லது உயிரற்ற அனைத்துக்கும் போகமும் மோட்சமும் நிச்சயம். ஆகவேதான், அறிவாளிகள் புண்ணியமான சிவக்ஷேத்திரங்களில் தங்கள் இறுதிக்காலம் வரை வசிக்கிறார்கள். புண்ணியத்தலங்களிலுள்ள திருக்குளங்கள், கிணறுகள், குட்டைகள் ஆகியனவெல்லாம் ‘சிவகங்கை’ எனப் போற்றப்பட வேண்டும். இது ஆதிசிவனது திருக்கூற்று. அங்கு நீராடுவது, தானமளிப்பது, ஜபம் செய்வது ஆகிய அனைத்தும் சிவபதத்தைத் தருவனவாகும். ஆகவேதான் தன் இறுதிக்காலம் வரை சிவப்புண்ணியத் தலங்களில் வசிக்க வேண்டும்.

சிவத்தலங்களில் இறக்கும் தன் உற்றார்—உறவினருக்கு எரியூட்டுதல், பத்தாம் நாள் செய்யும் காரியம், மாதந்தோறும் செய்யும் ‘மாஸிக சிராத்தம்’, பன்னிரண்டாம் நாள் செய்யும் ‘ஸபிண்டீகரணம்’, முதல் வருடம் செய்யும் ‘வர்ஷாப்தீக சிராத்தம்’ ஆகியவற்றைச் செய்தல், அல்லது இறந்த தன் பெற்றோர்களுக்கு எப்பொழுதாவது சிவத்தலங்களுக்குச் சென்று, அங்கு பிண்டப்பிரதானம் செய்தல் ஆகியனவற்றைச் செய்பவன் அப்பொழுதே தன் பாவங்களிலிருந்து விடுதலை பெறுகிறான். முடிவில் சிவபதமான கயிலையை அடைகிறான். அல்லது சிவத்தலங்களில் ஏழு நாட்களோ, ஐந்து நாட்களோ, மூன்று நாட்களோ, ஏன் ஒரே ஒரு நாளோ தங்கி வாழ்ந்தாலும், அவன் படிப்படியாகச் சிவப்பதத்தைப் பெறுகிறான்.

உலகில் அவரவர்கள் தங்கள் தங்கள் வர்ணாசிரம தர்மங்களை முறைப்படி கடைப்பிடிப்பதாலும் சிவபதத்தைப் பெறலாகும். வர்ணாசிரம தர்மங்களை முறைப்படி பக்தியோடு அனுஷ்டிப்பதால், அவன் அதன் புண்ணியப் பயனை எளிதில் பெறுகிறான். பயன் வேண்டிச் செய்யப்படும் செயல்களுக்கும், அதற்கேற்ப விரும்பிய பயனை விரைவிலேயே அடைகிறான். பயனில் பற்றின்றிச் செய்யப்படும் அனைத்துச் செயல்களும் சாட்சாத் சிவபெருமானின் திருவடியைப் பெற்றுத் தரும்.

காலை, நடுப்பகல், மாலை என ஒருநாளின் பகற்பொழுது மூன்றாகப் பிரிக்கப்படுகிறது. இம்மூன்று காலங்களிலும் முறையே மூன்று செயல்கள் விதிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. சாஸ்திரங்களில் கூறியுள்ளபடி காலைப்பொழுது நித்திய கர்மானுஷ்டானங்களைச் செய்வதற்குரியது. நடுப்பகல் பயனில் பற்று கொண்டு செய்வதற்கான செயல்களுக்கானது. மாலைப்பொழுது சாந்தி கர்மங்கள் செய்வதற்குகந்தது. இதேபோல் இரவும் நான்கு ஜாமங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. இதில் நடுவிரண்டு ஜாமங்களும் நடு இரவு ஆகும். அந்நேரத்தில் செய்யப்படும் சிவபூஜை விரும்பிய பயனைத் தரவல்லது. இதையறிந்து செயல்புரிபவன் அதற்கான உரிய பயனைப் பெறுகிறான்.

முக்கியமாக இக்கலியுகத்தில் முறைப்படி கர்மங்களைச் செய்வதாலேயேதான் காரிய சித்தி கிடைக்கிறது. முன்பு கூறப்பட்டவற்றில் ஏதாவதொன்றை ஏற்று, அவனவன் தத்தம் வரையறைக்குட்பட்டு சிவபூஜை புரிவானேயாகில், அதாவது அவன் தன் ஆசாரவொழுக்கங்களை உள்ளபடி செய்துவருபவனாகில் (பாவத்தைக் கண்டு அஞ்சுபவனாகில்) நிச்சயம் அவன் அந்தந்தக் கர்மங்களுக்குரிய முழுப்பயனையும் பெறுகிறான்.

முனிவர்கள் கேட்கிறார்கள்—— சூத முனிவரே! எந்தப் புண்ணியத்தலங்களை அண்டியிருந்து ஆண்—பெண் இருபாலாரும் சிவப்பரம்பொருளை அடையலாகுமோ, அப்புண்ணியத்தலங்கள் எவை என்பதைச் சுருக்கமாகவாவது கூறியருள வேண்டுகிறோம்.

 

அத்தியாயம் : பன்னிரண்டு

முக்தியளிக்கும் புண்ணியத்தலங்கள்; முக்கிய காலங்களில் நதிகளில் நீராடுவதால் பெறலாகும் உத்தம பலன்கள்; நதிகளில் பாவம் செய்யாமல் இருப்பதற்கான அறிவுரைகள்

சூத முனிவர் கூறுகிறார்—— அறிஞர் பெருமக்களே! நற்புத்தி கொண்ட மகரிஷிகளே! முக்தியளிக்கும் சிவத்தலங்களைப் பற்றிய வர்ணனையை (முதலில்) கேளுங்கள். அதன்பின் உலக நலன் பொருட்டுச் சிவ ஆகமங்களைப் பற்றிக் கூறுவேன். மலைகள், காடுகள், வனாந்திரங்கள் அடங்கிய இப்பூமி ஐம்பது கோடி யோஜனை பரப்புள்ளது. பகவான் சிவனது திருஆணைப்படி இப்பூமி இவ்வுலகைத் தாங்கி நிற்கிறது. சிவபெருமான் ஆங்காங்குள்ள மக்கள் நற்கதி பெறும் பொருட்டு கருணையோடு இப்பூதலத்தில் பலப்பல இடங்களில் சிவத்தலங்களை நிர்மாணித்துள்ளார். சில தலங்களைத் தேவதைகளும், சில தலங்களை ரிஷி முனிவர்களும் தங்கள் வாசஸ்தலங்களாகக் கொண்டு அருள்புரிந்துள்ளனர். ஆகவே, அவை புண்ணியத்தலங்கள் ஆயின. இன்னும் பலப்பல புண்ணியத்தலங்கள் மக்களைக் காத்தல் பொருட்டுத் தானாகத் தோன்றியவை. புண்ணியத்தலங்களுக்கும், புண்ணிய நதிதீரங்களுக்கும் சென்றால், அங்கு நீராடி, தான—தர்மங்களும் ஜபமும் செய்யவேண்டும். இல்லையேல் நோய், வறுமை, ஊமைத்தனம் முதலிய குற்றங்களுக்கு ஆட்படுவர். இப்பாரத பூமியில் இறப்பவன், தன் புண்ணியத்தின் பயனாக பிரும்மலோகத்தில் வாஸம் செய்து, பின்பு புண்ணியம் குறையவே மறுபடியும் மனிதப்பிறவி பெறுகிறான். பாவம் செய்தவன் பாவத்தின் சம்பளமாகக் கீழ்நிலையை (நரகத்தை) அடைகிறான். புண்ணியத்தலங்களில் பாவச்செயல்கள் செய்தால், அவை மேலும் திடமாகின்றன. ஆகவே, புண்ணியத்தலங்களில் வசிக்கும்போது, சிறிதுகூட பாவச்செயல்கள் செய்யக் கூடாது.

க்ஷேத்ரே பாபஸ்ய கரணம்

த்3ரு॒ட4ம் ப4வதி பூ4ஸுரா: ।

புண்யக்ஷேத்ரே நிவாஸே

ஹி பாபமண்வபி நாசரேத் ॥

— ஶிவபுரா. வித். ஸம். 12/7

சிந்து நதி, சட்லெட்ஜ் (சதத்ரு) நதி — இரண்டுக்குமிடையே பலப்பல புண்ணியத்தலங்கள் உள்ளன. சரஸ்வதீ நதி மிகவும் புண்ணிய நதி என்றும், அறுபது கிளைகளாகப் பிரிந்துள்ளது என்றும் கூறப்படுகிறது. அதன் கரைகளில் வசிப்பவர்கள் படிப்படியாகப் பிரும்மலோகத்தைப் பெறுகிறார்கள் என்பது அறிஞர்களின் கருத்து. இமயமலையிலிருந்து பெருகிவரும் புண்ணிய நதியான கங்கைக்கு நூறு கிளைநதிகள் உள்ளன. அதன் கரைகளில்தான் காசி, பிரயாகை முதலிய பலப்பல புண்ணியத்தலங்கள் உள்ளன. சூரியன் மகர ராசிக்கு வரும்போது (தை மாதம்) கங்கைக்கரையின் பெருமை முன்னிலும் அதிகமாகிறது. புண்ணியம் நல்கும் தன்மையும் அதிகமாகிறது. சோணபத்ர நதிக்குப் பத்து கிளை நதிகளுள்ளன. மகர ராசியில் பிருஹஸ்பதியான வியாழ பகவான் சஞ்சரிக்கும் காலம் மிகவும் புண்ணியமுடையதாகவும் விரும்பிய பயனைத் தருவதாகவும் ஆகிறது. அச்சமயத்தில் அச்சோணை நதியில் நீராடி உபவாசம் இருந்தால் விநாயகப்பெருமானுடைய திருவடிகளை அடையலாம்.

புண்ணிய நதிகளான மகாநதி, நர்மதை நதிகளுக்கு இருபத்து நான்கு கிளை நதிகள் உள்ளன. அதன் கரைகளில் வசிப்பதும், அங்கு நீராடுவதும் ஸ்ரீவிஷ்ணுலோகத்தைத் தரும். தமஸா நதிக்கு பன்னிரண்டு கிளை நதிகளும், ரேவா நதிக்கு பத்து கிளை நதிகளும் உண்டு. பரமபவித்திரமான கோதாவரிக்கு இருபத்தோரு கிளை நதிகள் உள்ளதாகக் கூறப்படுகிறது. அது பிரும்மஹத்தி, கோஹத்தி (பசுவதை) போன்ற பாவங்களையும் போக்கி, ருத்ரலோகத்தைத் தருவதாகும். கிருஷ்ணவேணி நதியின் நீர் மிகவும் புண்ணியமானது, பவித்திரமானது. எவ்விதப் பாவத்தையும் போக்கும் தன்மையுள்ளது. அதற்கு பதினெட்டு கிளைகள் உள்ளதாகவும், விஷ்ணு உலகைத் தரக்கூடியது என்றும் கூறப்படுகிறது. பத்து கிளை நதிகளுள்ள துங்கபத்திரை நதி பிரும்மலோகத்தையே தரவல்லது. புண்ணிய நதியான பொன்முகலி ஆற்றிற்கு ஒன்பது கிளை நதிகள் உள்ளன. (புண்ணியம் கழிந்து) பிரும்மலோகத்திலிருந்து திரும்பி இப்பூவுலகிற்கு வரும் ஜீவன், இதன் கரைகளில்தான் பிறக்கிறார்கள். சரஸ்வதீ நதி, பம்பை, பொய்கை, கன்னியாகுமரி முனை, நன்மை நல்கும் வெண்ணாறு முதலியன அனைத்தும் புண்ணியத்தலங்கள். இதன் கரைகளில் வசிப்பதால் இந்திர உலகான சுவர்க்கம் கிடைக்கிறது. ஸஹ்ய மலையிலிருந்து தோன்றிப் பெருகும் பெருநதியான காவேரி பரமபுண்ணியமானது. அதற்கு இருபத்தேழு கிளை நதிகள் உள்ளன. விரும்பிய பொருளெல்லாம் தரக்கூடியது. அதன் கரையில் வாசம் செய்வது சுவர்க்கத்தையே தரவல்லது. பிரும்மா, விஷ்ணு — இவர்களது பதத்தையும் தரவல்லது. சிவத்தலங்கள் கொண்டுள்ள காவிரிக்கரை விரும்பிய பயன்களைத் தருவதுடன் சிவலோகத்தையும் தரவல்லது.

சூரியனும் வியாழ பகவானும் மேஷ ராசியில் வரும்போது நைமிசாரண்யம் மற்றும் பதரிகாசிரமத்தில் நீராடி, பூஜை மற்றும் தானம் செய்வது பிரும்மலோகத்தைத் தரவல்லது என அறியவும். கடக ராசியிலும், சிம்ம ராசியிலும் சூரியனது சங்கராந்தி ஏற்படும்போது சிந்து நதியில் செய்யும் ஸ்நானம் மற்றும் கேதாரத்திலுள்ள நதியில் நீராடுதலும், அந்நீரை அருந்துதலும் ஞானத்தைத் தரவல்லது. பிருஹஸ்பதியான குரு பகவான் சிம்மராசியில் இருக்க, சூரியன் சிம்மராசியில் வரும் புரட்டாசி மாதத்தில் கோதாவரி நதியில் ஸ்நானம் செய்பவன் சிவலோகத்தைப் பெறுவான் என்று முன்பொரு சமயம் பரமசிவனே கூறியுள்ளார். குரு பகவானும் சூரியனும் கன்னி ராசியிலிருக்கும்போது யமுனை நதியிலும், சோணபத்ரை நதியிலும் நீராடுவது தர்மராஜனான யமனது ஸம்யமினி பட்டணத்திலும், விநாயகரது உலகிலும் பொங்கும் இன்பங்களைத் தரும் என மகரிஷிகள் கூறுகிறார்கள்.

சூரியனும் குருவும் துலாராசியில் இருக்கும்போது காவிரி நதியில் நீராடுவது, பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணுவின் கூற்றுப்படி விரும்பிய பொருளெல்லாம் தரவல்லது. சூரியனும் குருவும் விருச்சிக ராசியில் இருக்க, கார்த்திகை மாதத்தில் நர்மதை நதியில் ஸ்நானம் செய்வது விஷ்ணுலோகத்தைத் தரும். சூரியனும் குருவும் தனுர்ராசியில் இருக்க, மார்கழி மாதத்தில் பொன்முகரீ நதியில் நீராடுவது சிவலோகத்தையே தரும் என்பது பிரும்மதேவரது வசனம். குருவும் சூரியனும் மகர ராசியில் இருக்க, தை மாதத்தில் கங்கையில் நீராடுவது சிவலோகத்தை அளிப்பதெனப் பிரும்மதேவர் கூறுகிறார். சிவலோகத்திற்குப்பின் பிரும்மா, விஷ்ணு ஆகியவர்களின் உலகில் இன்பங்களை அடைந்தபின் மனிதன் ஞானத்தைப் பெறுகிறான். மாசி மாதத்தில் சூரியன் கும்பராசியில் இருக்க, கங்கைக்கரையில் செய்யப்படும் சிராத்தம், பிண்டப்பிரதானம், தர்ப்பணம் ஆகியன தன் தந்தையின் குலம், தாய்வழிப் பாட்டனார் குலம் ஆகிய இருகுலத்து முன்னோர்களது பல தலைமுறைகளையும் கடைத்தேற வைப்பதாகக் கருதப்படுகிறது. சூரியனும் குருவும் மீனராசியில் இருக்க, பங்குனி மாதத்தில் கிருஷ்ணவேணி நதியில் நீராடுவதை ரிஷிகள் புகழ்ந்து பேசுகிறார்கள். அந்தந்த மாதங்களில் முன்கூறப்பட்டது போல் அந்தந்த நதிகளில் நீராடுவது இந்திரபதவியைத் தரவல்லது. (ஆகவே,) அறிஞர்கள் கங்கை, காவேரி நதிக்கரைகளில் வாஸம் செய்கிறார்கள். அதனால், அவ்வப்போது செய்யப்படும் பாவம் நிச்சயமாக அழிந்துபடுகிறது.

ருத்ரலோகத்தைத் தரும் தலங்கள் பல உள்ளன. தாமிரபரணி, வைகை — இரண்டு நதிகளும் பிரும்ம உலகைப் பெறுவதற்கான பயனைத் தருவன. இதன் இரு கரைகளிலும், இவற்றிற்கு இடைப்பட்ட இடங்களிலும் சுவர்க்கத்தை அளிக்கவல்ல பலப்பல புண்ணியத்தலங்கள் உள்ளன. அங்கு வசிப்பவர்களும் அதேபோல நற்பலன்களையே பெறுகின்றனர். சதாசாரம் (ஒழுக்கம்), நன்னடத்தை, நல்லெண்ணம் மற்றும் கருணையுள்ளம் படைத்தவர்கள் நதிதீரங்களிலேயே வசிக்க வேண்டும். இல்லையேல், அதன் பயனை அடையப் பெறார். புண்ணியத்தலங்களில் செய்த சிறிதளவு புண்ணியமும் பெரியதாகப் பெருகுவதுபோல, தான் செய்கிற சிறிய சிறிய பாவங்களும் பெருகிவிடும். புண்ணியத்தலங்களிலேயே தன் வாழ்நாளைக் கழிப்பதாக ஒருவன் உறுதிமேற்கொள்வானேயாகில், அந்த உறுதியினாலேயே அவனது முன்வினைகள் முழுவதும் அழிந்துபடுகிறது. ஏனெனில், புண்ணியம்தானே அனைத்துச் செல்வங்களையும் தரவல்லதாகக் கூறுகிறார்கள். அந்தணர்களே! புண்ணியத்தலங்களில் வசிப்பதால் பெறலாகும் புண்ணியம், மனம்—வாக்கு—உடலால் செய்த பாவங்கள் அனைத்தையும் நீக்கவல்லது. புண்ணியத்தலத்தில் மனதாலே செய்த சிறிய பாவமும் வஜ்ரம் போல் ஒட்டிக் கொண்டு, பல கற்பகாலம் நம்மை விடாது தொடர்ந்து வரும்.

புண்யக்ஷேத்ரே க்ரு॒தம் புண்யம்

3ஹுதா4 ரு॒த்3தி4ம்ரு॒ச்ச2தி ।

புண்யக்ஷேத்ரே க்ரு॒தம்

பாபம் மஹத3ண்வபி ஜாயதே ॥

தத்காலம் ஜீவநார்த2ம் சேத்

புண்யேந க்ஷயமேஷ்யதி ।

புண்யமைஶ்வர்யத3ம் ப்ராஹு:

காயிகம் வாசிகம் ததா2

மாநஸம் ச ததா2 பாபம்

தாத்3ரு॒ஶம் நாஶயேத்3 த்3விஜா: ।

மாநஸம் வஜ்ரலேபம் து

கல்பகல்பாநுக3ம் ததா2

— ஶிவபுரா. வித். ஸம். 12/36—38

அம்மாதிரியான பாவம் தியானத்தினால் மட்டுமே அழியுமேயல்லாது வேறு வழியில் இல்லை. வாசிகமான (வாக்காலான) பாவமானது ஜபம் செய்வதாலும், காயிகமான (உடலாலான) பாவமானது உடலை வருத்திச் செய்யும் கடுமையான தவத்தினாலும் அழியும். ஆகவே, நன்மை விரும்புபவன் தேவதாராதனை, அந்தணர்களுக்கு தானமளித்தல் ஆகியவை செய்து, பாவங்களிலிருந்து ஒதுங்கியிருந்து புண்ணியத்தலங்களில் வசிக்க வேண்டும்.

 

அத்தியாயம் : பதின்மூன்று

நல்லொழுக்கம், நன்னடத்தை, நீராடுதல், திருநீறு அணிதல், சந்தியாவந்தனம், பிரணவ ஜபம், காயத்ரீ ஜபம், தானம், நல்வழியில் பணம் திரட்டுதல், அக்னிஹோத்திரம் ஆகியவற்றின் பெருமையும், கடைப்பிடிக்க வேண்டிய முறையும்

முனிவர்கள் கேட்கிறார்கள்—— சூத முனிவரே! அறிஞர் பெருமக்கள் புண்ணிய உலகங்களை வெற்றி கொள்வது எந்த நல்லொழுக்கங்களைப் பின்பற்றுவதால்? என்பதை எங்களுக்கு உடனே கூற வேண்டுகிறோம். சுவர்க்கத்தைப் பெறுவிக்கும் தர்மநெறிகள், ஒழுக்கங்கள் எவை? என்பதையும், நரகத் துன்பங்களைத் தரும் மறநெறியான ஆசாரங்கள் எவை? என்பதையும் விளக்கமாகக் கூறுங்கள்.

சூத முனிவர் கூறுகிறார்—— நல்லொழுக்கங்களை விடாமல் கடைப்பிடித்தொழுகும் அந்தணனே உண்மையில் அந்தணன் என்று கூறிக் கொள்ளும் தகுதி படைத்தவன் ஆவான். வேதத்தை அத்யயனம் செய்து, அதில் கூறப்பட்டுள்ள ஆசார—அனுஷ்டானங்களை ஏற்று, அதனைத் தவறாது கடைப்பிடித்தொழுகும் அந்தணன் ‘விப்ரன்’ எனப்படுவான். நல்லொழுக்கம், வேதநெறிகள், சாஸ்திரங்கள் — இவற்றில் ஏதோவொன்றை மட்டும் கொண்டுள்ளவன் ‘த்விஜன்’ எனப்படுகிறான். ஆசார—அனுஷ்டானங்களை முற்றிலுமின்றிச் சிறிதளவே ஏற்று நடப்பவன், சிறிதளவே வேதமோதியவன், அரசாங்கப் பணியில் (அதாவது புரோகிதர், மந்திரி முதலியனவாக) இருப்பவன் — இவர்களை ‘க்ஷத்திரிய அந்தணன்’ என்பர். வேளாண்மையோ, வாணிபமோ செய்து கொண்டு, தன் ஆசார—அனுஷ்டானங்களில் சிறிதளவே ஏற்று நடக்கும் அந்தணன் ‘வைசிய அந்தணன்’ ஆவான். சொந்தமாகத் தானே வேளாண் தொழில் புரியும் அந்தணனை ‘நான்காம் வர்ணத்து வேளாள அந்தணன்’ என்றழைப்பர். பிறரது குற்றங்களையே காண்பவனும், பிறருக்குத் துரோகம் செய்பவனுமான அந்தணனை ‘சண்டாளப் பிராமணன்’ என்பர்.

இதேபோல க்ஷத்திரியர்களிலும் உலகைக் காத்து பரிபாலிப்பவனை ‘ராஜா’ (அரசன்) என்பர். மற்றவர்கள் ‘அரசற்ற க்ஷத்திரியர்கள்’ ஆவார்கள். வைசியர்களிலும் தானியம் முதலியனவற்றை வாங்கி விற்பவர்களையே ‘வைசியர்’ என்றழைப்பார்கள். மற்றவர்களை ‘வியாபாரிகள்’ என்பர். அந்தணர்கள், க்ஷத்திரியர்கள், வைசியர்கள் ஆகிய மூவருக்கும் இதம்புரிபவனே உண்மையில் ‘வேளாளன்’ ஆவான். கலப்பைப் பிடித்து உழுது பயிர் செய்பவனை ‘உழவன்’ என்றழைப்பர். பிறருக்குச் சேவை புரிதல், சிற்பம் செய்தல், உழுதல் ஆகியவற்றைத் தவிர, வேறு தொழில் செய்பவனை ‘கொள்ளைக்காரன்’ என்றழைப்பர். இந்நான்கு வர்ணத்தவரும் விடிவோரையில் எழுந்திருந்து கிழக்குமுகமாக நின்று கொண்டு முதலில் தெய்வத்தையும், பின் அறம், பொருள் ஆகியவற்றைப் பெறுவதற்காக மேற்கொள்ள வேண்டிய முயற்சி, வரவு—செலவு ஆகியவற்றைப் பற்றியும் சிந்திக்க வேண்டும்.

இரவின் கடைசி ஜாமத்திற்கு உஷக்காலம் (விடியற்காலம்) என்று பெயர். அந்த ஜாமத்தில் நடுப்பகுதி வேளையைச் ‘சந்தி’ என்பர். அந்தணன் அவ்வேளையில் எழுந்திருந்து வீட்டிற்கு வெளியே சென்று, மற்றவர்கள் காணாதவாறு தன்னுடலை மறைத்துக் கொண்டு வடக்கு நோக்கி அமர்ந்து காலைக்கடன்களை முடிக்க வேண்டும். வடக்கு நோக்கி அமர வாய்ப்பு இல்லையெனில் மற்ற திசைகளை நோக்கி அமரலாம். நீர்நிலைகள், தீ, அந்தணன் மற்றும் திருக்கோயில்களுக்கு எதிரிலோ, சூரியனை நோக்கியோ அமரக்கூடாது. நீர்நிலைகளிலிருந்து நீரைத் தனியே எடுத்துக் கொண்டு சுத்தம் செய்து கொள்ள வேண்டும். கோயில் திருக்குளங்கள், பித்ருக்களுக்கான நீர்நிலைகளில் இறங்காமல் வேறு நீர் கொண்டு சுத்தி செய்து கொள்ளலாம். ஏழு, ஐந்து அல்லது மூன்று முறையாவது மண்ணினால் சுத்தி செய்து கொள்ளவேண்டும். கத்தரிக்காய் அளவு மண்ணெடுத்து பால்குறியைச் சுத்தி செய்து கொள்ளவேண்டும். எருவாயைக் கழுவ ஓர் உள்ளங்கை அளவு மண் எடுத்துக் கொள்ளவேண்டும். எருவாயையும் பால்குறியையும் சுத்தம் செய்துகொண்டு வேறிடம் சென்று, கைகால்களைக் கழுவிக் கொண்டு எட்டு முறை வாய்கொப்பளிக்க வேண்டும்.

ஆல மரம், வேலா மரம் ஆகியவற்றின் குச்சியினால் நீர்நிலைக்கு வெளியில் பல் துலக்க வேண்டும். பல் துலக்க ஆள்காட்டி விரலை உபயோகிக்கக் கூடாது. இதுதான் பல் துலக்கும் முறை. பின்பு நீர் தேவதையான வருணனை வணங்கி அகமர்ஷணசூக்தத்தை ஜபித்துக் கொண்டே நீர்நிலையில் ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும். கழுத்தளவோ இடுப்பளவோ மூழ்கி நீராட முடியவில்லையெனில், முழந்தாள் அளவு நீரில் நின்றுகொண்டு நீரை எடுத்துத் தன் உடல் மேல் விட்டுக் கொண்டு மந்திரங்கள் ஜபித்தவண்ணம் நீராட வேண்டும். விஷயமறிந்தவர்கள் நீராடுவதன் ஒரு பகுதியாக தேவதைகளைக் குறித்துத் தர்ப்பணங்கள் செய்து பின் நீராடுவர்.

பின்பு நல்ல, தூய, வெளுத்த ஆடையைப் பஞ்சகச்சமாக அணிய வேண்டும். சந்தியாவந்தனம் முதலிய அனைத்து வைதிக கர்மங்களிலும் ‘உத்தரீயம்’ என்கிற மேலாடை தேவைப்படுவதால் அதை அவசியம் அணிய வேண்டும். நதி முதலிய நீர்நிலைகளில் நீராடியபின் நீராடிக் களைந்த ஆடைகளை அங்கேயே துவைக்கக் கூடாது. நனைந்த ஆடைகளைப் படிகள் வைத்த பெருங்கிணற்றிற்கோ, சிறுகிணற்றிற்கோ அல்லது வீட்டிற்கோ எடுத்துச் சென்று, கல்லின் மேலோ, மரக்கட்டை மேலோ அடித்துத் துவைத்து நன்கு அலசிப் பிழியவேண்டும். துணியைப் பிழியும்போது விழும் தண்ணீர், நம் குலத்திலோ, கோத்திரத்திலோ பிறந்து பிள்ளையில்லாமல் மரித்தவர்களான பித்ருதேவதைகளின் திருப்திக்காக ஆகிறது.

யே கே சாஸ்மத்குலே ஜாதா:

அபுத்ரா கோ3த்ரிணோ ம்ருதா: ।

தே க்3ருஹ்ணந்து மயா த3த்தம்

வஸ்த்ர நிஷ்பீட3நோத3கம் ॥

— கருட புராணம்

(தற்காலம் இதையறியாதவர்கள் தங்கள் கால்களிலேயே பிழிந்து கொள்கிறார்கள். இதனால்தான் கால்களில் தோல் தொடர்புள்ள நோய்களான ‘எக்ஸிமா’ முதலியன வருகின்றது.)

இதன்பின் பஸ்ம ஜாபாலி உபநிடதத்தில் கூறியுள்ள ‘அக்3நிரிதி’ என்கிற மந்திரங்களைக் கூறிக் கொண்டே விபூதியை (திருநீறை) எடுத்துக் குழைத்து, மூன்று பட்டைகளாக (திரிபுண்டிரமாக) நெற்றியில் இட்டுக் கொள்ள வேண்டும்.

(குறிப்பு:— ‘மா நஸ்தோகே தநயே மா ந ஆயுஷி மா நோ கோ3ஷு மா நோ அஶ்வேஷு ரீரிஷ: வீராந் மா நோ ருத்3ர பா4மிதோ வதீ4ர்ஹவிஷ்மந்த: ஸத3மித்த்வா ஹவாமஹே ॥’ என்கிற மந்திரத்தைக் கூறி, விபூதியைக் கையிலெடுத்துக் கொண்டு, ‘ஓம் அக்3நிரிதி ப4ஸ்ம, வாயுரிதி ப4ஸ்ம, ஜலமிதி ப4ஸ்ம, ஸ்த2லமிதி ப4ஸ்ம, வ்யோமேதி ப4ஸ்ம, தே3வா ப4ஸ்ம, ரிஷியோ ப4ஸ்ம, ஸர்வம் ஹ வா எததி33ம் ப4ஸ்ம ஏததி3 என்று கூறி விபூதியைப் புரோட்சித்து,

1. ஓம் ஸத்3யோஜாதம் ப்ரபத்3யாமி

ஸத்3யோஜாதாய வை நமோ நம: ।

4வே ப4வேநாதிப4வே ப4வஸ்வ

மாம் ப4வோத்34வாய நம: ॥

2. ஓம் வாமதே3வாய நமோ ஜ்யேஷ்டா2ய நம: ஶ்ரேஷ்டா2ய நமோ ருத்3ராய நம: காலாய நம: கலவிகரணாய நமோ ப3லவிகரணாய நமோ ப3லாய நமோ ப3லப்ரமத2நாய நம: ஸர்வபூ4தத3மநாய நமோ மநோந்மநாய நம:

3. ஓம் அகோ4ரேப்4யோ2 கோ4ரேப்4யோ கோ4ரகோ4ரதரேப்4ய: ஸர்வேப்4ய: ஸர்வஶர்வேப்4யோ நமஸ்தேஸ்து ருத்3ரரூபேப்4ய: ॥

4. ஓம் தத்புருஷாய வித்3மஹே மஹாதே3வாய தீ4மஹி தந்நோ ருத்3ர: ப்ரசோத3யாத் ।

5. ஓம் ஈஶாந: ஸர்வவித்3யாநாம் ஈஶ்வர: ஸர்வபூ4தாநாம் ப்3ரஹ்மாதி4பதிர்—ப்3ரஹ்மணோதி4பதிர்—ப்3ரஹ்மா ஶிவோ மேஸ்து ஸதா3ஶிவோம் ॥

என்கிற பஞ்சப்பிரும்ம மந்திரங்களைக் கூறிக் குழைத்துக் கொண்டு, ‘த்ர்யாயுஷம் ஜமத3க்3நே: கஶ்யபஸ்ய த்ர்யாயுஷம் யத்3தே3வேஷு த்ர்யாயுஷம் தந்நோஸ்து த்ர்யாயுஷம் ॥’ என்கிற மந்திரம் சொல்லிக் கொண்டு தலை—நெற்றி—மார்பு—கழுத்திலும், ‘த்ர்யம்ப3கம் யஜாமஹே ஸுக3ந்தி4ம் புஷ்டிவர்த4நம் உர்வாருகமிவ ப3ந்த4நாந்ம்ரு॒த்யோர்முக்ஷீய மாம்ரு॒தாத் ॥’ என்கிற மந்திரம் சொல்லிக் கொண்டு இருதோள்பட்டைகள், முழங்கைகள், மணிக்கட்டுகள், வயிறு ஆகிய இடங்களிலும் மூன்று பட்டைகளாக விபூதியை அணிய வேண்டும்.)

இம்முறையைக் கடைப்பிடிக்காவிடில் அல்லது திருநீறு எடுக்கும் முன்பே அது நீரில் விழுமாகில், அவ்வாறு செய்தவன் நரகத்தை அடைவான். ‘ஆபோஹிஷ்டா2 முதலிய ருக்குகளால் பாவம் நசிக்க, நீரைத் தலையில் புரோட்சித்துக் கொண்டு, ‘யஸ்ய க்ஷயாய ஜிந்வத2 என்கிற மந்திரத்தினால் காலின் மேல் நீரைத் தெளித்துக் கொள்க. இதுவே சந்தியாவந்தனத்தில் செய்யப்படும் புரோட்சணம் ஆகும். ‘ஆபோஹிஷ்டா2 என்னும் மந்திரத்தில் மூன்று ருக்குகள் உள்ளன. அவை ஒவ்வொன்றிலும் காயத்ரீ சந்தத்தின் மூன்று மூன்று சரணங்கள் உள்ளன. இதில் முதல் ருக்கின் மூன்று சரணங்களையும் சொல்லிக் கொண்டு கால்கள், தலை, மார்பில் நீரைத் தெளித்துக் கொள்க. இரண்டாவது ருக்கின் மூன்று சரணங்களைக் கூறி தலை, மார்பு, கால்களில் நீரைத் தெளித்துக் கொள்க. பின் மூன்றாவது ருக்கின் மூன்று சரணங்களைக் கூறி மார்பு, கால்கள், தலையில் நீரினால் புரோட்சித்துக் கொள்க. இதைப் பெரியோர்கள் ‘மந்திரஸ்நானம்’ என்பர். தூய்மையற்ற பொருளைத் தீண்டியபோதோ, உடல்நிலை சரியில்லாத போதோ, அரசனையோ—அரசையோ கண்டு பயம் வந்தபோதோ, பிரயாணம் போகும் போதோ, நீர் கிடைக்காத போதோ மந்திரஸ்நானம் செய்யலாம். காலையில் ‘ஸூர்யஶ்ச மா மந்யுஶ்ச’ என்ற சூரிய அனுவாகத்தினாலும், மாலையில் ‘அக்3நிஶ்ச மா மந்யுஶ்ச’ என்கிற அக்னி அனுவாகத்தினாலும் ஜலத்தை ஆசமனம் செய்து, பின் தன் தலையில் புரோட்சணம் செய்து கொள்க. மாத்தியான்னிக (நடுப்பகல்) வேளையில் ‘ஆப: புநந்து’ என்கிற மந்திரத்தால் ஒருமுறை ஆசமனம் செய்து, பின் தலையில் புரோட்சித்துக் கொள்ள வேண்டும்.

காலை சந்தியாவந்தனத்தின்போது காயத்ரீ மகாமந்திரம் ஜபித்த பின் சூரியனைக் குறித்து மேல்நோக்கி மூன்று முறை அர்க்யம் தரவேண்டும். மாத்தியான்னிக சமயத்தில் காயத்ரீ மந்திரம் கூறிச் சூரியனைக் குறித்து ஓர் அர்க்யம் தரவேண்டும். பின்பு சாயங்காலம் மேற்கு நோக்கியிருந்து காயத்ரீ மந்திரத்தினால் கீழ்நோக்கி ஒருமுறை அர்க்யம் தரவேண்டும். காலையிலும் மாத்தியான்னிகத்திலும் இருகைகளையும் குவித்துக் கொண்டு அஞ்சலியில் நீரை நிரப்பிக் கொண்டு விரல்களின் நுனி வழியாகச் சூரியனுக்கு அர்க்யம் தரவேண்டும். பின்பு விரல்களின் இடைவெளி வழியாகச் சூரியனைப் பார்த்துவிட்டு, தனக்குத்தானே வலம் வந்து (ஆத்மபிரதட்சிணம் செய்து) ஆசமனம் செய்யவும். மாலையில் சூரியன் அஸ்தமிப்பதற்கு இரண்டு மணி நேரம் முன்பு செய்யும் சந்தியாவந்தனம் பயனற்றதாகும். ஏனெனில், அது சாயங்கால சந்தியாவந்தன சமயமில்லை. உரிய நேரத்திலேயே சந்தியாவந்தனம் செய்யப்பட வேண்டும் என்பதே சாஸ்திர விதிமுறை.

(குறிப்பு:—

ப்ராத: ஸந்த்4யாம் ஸநக்ஷத்ராம்

மத்4யாஹ்நே மத்4ய பா4ஸ்கராம் ।

ஸ ஸூர்யாம் பஶ்சிமாம் ஸந்த்4யாம்

திஸ்ர: ஸந்த்4யா உபாஸதே ॥

— தேவீபாகவதம் ஸ்கந்தம் 11, அத். 16/2

காலை சந்தியாவந்தனம் சூரியன் உதிக்கும் முன் நட்சத்திரங்கள் உள்ளபோதே செய்யவேண்டும். மாத்தியான்னிகம் சூரியன் நடுஉச்சிவேளையில் இருக்கச் செய்யவேண்டும். மாலை சந்தியாவந்தனம் சூரியன் மலைவாயில் விழுவதற்கு முன் செய்யவேண்டும்.)

சந்தியாவந்தனம் செய்யாமலேயே அந்த நாள் கழியுமானால் ஒவ்வொரு வேளைக்காகவும் பிராயச்சித்தம் செய்து கொள்ள வேண்டும். ஒவ்வொரு சந்தியா காலத்திற்காகவும் தினமும் செய்யவேண்டியதற்கு அதிகமாக நூறு காயத்ரீ ஜபம் செய்ய வேண்டும். நித்திய கர்மானுஷ்டானங்கள் செய்யாது பத்து தினங்கள் கழியுமேயானால், அதற்குக் கழுவாயாக ஒரு லட்சம் காயத்ரீ ஜபம் செய்ய வேண்டும். ஒரு மாதம் நித்தியகர்மானுஷ்டானம் செய்யாதுவிடின் திரும்பவும் உபநயனம் செய்து கொள்ள வேண்டும்.

நமது காரியங்கள் நிறைவு பெறும் பொருட்டு பரமசிவன், பார்வதீ, முருகன், ஸ்ரீநாராயணர், பிரும்மதேவர், சந்திரன், யமதர்மராஜன் மற்றுமுள்ள தேவதைகளுக்கும் தூய்மையான நீரினால் தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும். செய்வதைப் பிரும்மார்ப்பணமாகச் செய்து முடித்து, பின் ஆசமனம் செய்யவேண்டும். நீர்நிலையின் தென்கரையில் புகழ்வாய்ந்த உயர்ந்த மடத்திலோ, சான்றோர்களது ஸமாதியிலோ, தேவாலயங்களிலோ, வீட்டிலோ அல்லது வேறு ஏதாவதொரு நிச்சயித்த இடத்திலோ நிலையான உறுதியான இருக்கை அமைத்து கொண்டு, அதில் சுகாசனத்தில் அமர்ந்து, மனதை ஒருநிலைப்படுத்தி, அனைத்து தெய்வங்களையும் வணங்கி, முதலில் பிரணவமான ஓங்காரத்தை ஜபித்து, அதன்பின் காயத்ரீ மகாமந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும். பிரணவத்தை ஜபிக்கும்போது அகாரம், உகாரம், மகாரம் என்னும் மூன்று எழுத்துக்களும், ஜீவனையும் பிரும்மத்தையும் ஒன்றுசேர்க்கிறது என்பதை நினைவில் கொண்டு ஜபிக்கவேண்டும். அதாவது ஜீவப்பிரும்ம ஐக்கியமே ஓங்கார ஜபம். மேலும், ஜப காலத்தில் “ஸ்வயம்பிரகாசமான சின்மயரூபரான மூவுலகங்களையும் படைக்கும் பிரும்மதேவர், காத்தருளும் ஸ்ரீநாராயணன், கரந்தருளும் பரமசிவன் — இவர்களையே உபாசிக்கிறோம். பிரும்ம சொரூபமாக விளங்கும் இந்த ஓங்காரமான பிரணவம், நம்முடைய செயற்புலன்கள் மற்றும் அறிவுப்புலன்களின் செயற்பாடுகளையும், மனதின் செயல்களையும், புத்தி—சக்தியையும், போக—மோட்சங்களையும் அளிக்கவல்ல தர்மம் மற்றும் ஞானத்தின் பக்கமே நம்மை ஈர்க்கட்டும்” என்கிற நினைவு இருக்கவேண்டும். பிரணவத்தின் இவ்வர்த்தத்தைப் புத்தியில் சிந்தித்தவாறு ஜபம் செய்பவன் நிச்சயம் பிரும்மத்தை அடைகிறான். (முடியவில்லை எனில்) பொருள் தெரியாமலும் பிரணவத்தைத் தினமும் ஜபிக்கலாம். இதனால் ‘அந்தணன்’ என்கிற சொல் பொருளுடையதாக ஆகிறது. ‘அந்தணன்’ என்கிற நிலை சித்திப்பதற்காக, தினமும் காலையில் அவன் ஆயிரம் முறை காயத்ரீ மகாமந்திரத்தை ஜபித்தல் வேண்டும். நடுப்பகலில் மாத்யான்னிக காலத்தில் நூறு முறையும், மாலை சந்தியாவந்தனத்தில் இருபத்தெட்டு முறையும் ஜபிக்கவேண்டும் என்பது நியதி. மற்ற வர்ணத்தவர்களான க்ஷத்திரியர்களும் வைசியர்களும் சந்தியாவந்தனத்தின்போது, மூன்று வேளையிலும் முடிந்தவரை காயத்ரீ ஜபம் செய்தால் போதுமானது.

இம்மனித உடலில் மூலாதாரம், சுவாதிஷ்டானம், மணிபூரகம், அனாஹதம், ஆக்ஞை, ஸஹஸ்ராரம் என ஆறு சக்கரங்கள் உள்ளன. இதில், மூலாதாரம் தொடங்கி ஸஹஸ்ராரம் வரையிலான இந்த ஆறு இடங்களிலும் முறையே வித்யேசுவரர், பிரும்மா, விஷ்ணு, ஈசுவரன், ஜீவாத்மா, பரமேசுவரர் என்பவர்கள் உள்ளனர். இவர்களனைவரும் ‘ஒரே பிரும்மம்தான்’ என்கிற ஒருமைப்பாட்டை நிச்சயித்துக் கொண்டு, ‘அந்தப் பிரும்ம தத்துவமும் நானேதான்’ என்கிற பாவனையில் ஒவ்வொரு சுவாசத்தின் போதும், ‘ஸோஹம்’ — ‘அது நான்தான்’ — என்று ஜபித்தல் வேண்டும். அந்த வித்யேசுவரர் முதலியவர்களைப் பிரும்மரந்திரம் முதலியவற்றிலும், இவ்வுடலின் வெளியிலும் உள்ளதாகத் தியானிக்க வேண்டும். பிரகிருதியின் விகாரமான ‘மஹத்’ தத்துவத்திலிருந்து ஐம்பெரும் பூதங்களின் தத்துவங்களினால் ஆக்கப்பட்டது இவ்வுடல். இவ்வாறான ஆயிரக்கணக்கான உடல்களின் ஜீவனையும் அஜபா காயத்ரியின் ஜபத்தினால் முறையே ஒன்றொன்றாக மெதுவாகக் கடத்தி வைத்து, பரமாத்மாவில் இணைக்க வேண்டும். இதுதான் இப்போது கூறிய ஜபத்தின் தத்துவம். நூறு அல்லது இருபத்தெட்டு முறை ஜபிப்பதால் அத்தனை உடல்கள்தான் தாண்டப்படுகிறது. இவ்வாறு செய்யப்படும் மந்திர ஜபமே முதலிலிருந்து செய்யப்படும் உண்மையான ஜபமுறை என்று தெளிக.

ஆயிரம் முறை ஜபிப்பது பிரும்மலோகத்தை அளிப்பது. நூறு முறை ஜபிப்பது இந்திரனது பதவியைத் தருவது. அந்தணர்களைத் தவிர, மற்றவர்கள் தங்களைக் காத்துக் கொள்வதற்காகச் செய்யப்படும் குறைந்த அளவான ஜபம், அவர்களுக்கு அந்தண குலத்தில் பிறவியைத் தருகிறது. தினமும் முன் கூறியபடி ஜபத்தைச் செய்து, சூரிய உபஸ்தானம் செய்யவேண்டும். பன்னிரண்டு லட்சம் காயத்ரியை ஜபித்தவன் பூர்ணமான அந்தணனாகிறான். குறைந்தது ஒரு லட்சம் முறையாவது காயத்ரியை ஜபிக்காத அந்தணனை, வைதிக கர்மங்களில் சேர்க்கக் கூடாது. எழுபது வயது வரை நியமத்தோடு காரியங்களைச் செய்யவேண்டும். அதன்பின் வீடுவாசல்களைத் துறந்து துறவறம் ஏற்கவேண்டும். பரிவிராஜகனான சந்நியாசி தினமும் காலையில் பன்னிரண்டாயிரம் பிரணவ ஜபம் செய்யவேண்டும். ஒருநாள் தவறினாலும் மறுநாள் அதற்குமாகச் சேர்த்து, இருமடங்காக (இருபத்து நான்காயிரம்) பிரணவ ஜபம் செய்தல் வேண்டும். தினமும் தவறாது செய்ய முயற்சி ஏற்கவேண்டும். தொடர்ந்து ஒருமாதம் செய்யத் தவறினால் ஒன்றரை லட்சம் ஜபம் செய்து, அதற்கான கழுவாயைச் செய்ய வேண்டும். இதற்கும் அதிகமான காலம் தவறுமேயானால் மறுபடியும் குருவிடமிருந்து துறவறம் பெறவேண்டும். இப்படிச் செய்வதால் தோஷம் நிவர்த்தியாகிறது. இல்லையேல் அவன் ரௌரவம் என்னும் நரகம் புகுவான். பயனில் விருப்புடைய இல்லறத்தானான அந்தணன் அறத்தையும் பொருளையும் பெற முயற்சி மேற்கொள்ள வேண்டும். முக்தி பெற விரும்பும் அந்தணன் ஞானத்தையே அப்யஸிக்க வேண்டும். அறத்தினால் பொருட்செல்வமும், பொருட்செல்வத்தால் இன்பமும் போகமும் எளிதாகிறது. போகத்தின் முடிவில் வைராக்கியம் கிட்டுகிறது. அறத்தின் வழியே பெற்ற செல்வத்தால் பெறலாகும் போகம், நிச்சயமாக என்றோ ஒரு நாள் வைராக்கியத்தைத் தரும். அறவழி விடுத்து மறவழியில் சம்பாதித்த செல்வத்தால் பெறும் போகம், மேலும் மேலும் அதிலேயே ஈடுபாடு கொள்ளச் செய்யும். மனிதன், அறத்தினால் செல்வம் பெறுகிறான்; தவத்தினால் திவ்வியமான நிலை கிட்டுகிறது. விருப்புகளைத் தியாகம் செய்பவனது மனம் தூய்மை பெறுகிறது. மனத்தூய்மையால் (அகக்கண் திறந்து) ஞானம் உதிக்கிறது என்பதில் ஐயமும் உண்டோ?

கிருதயுகமான சத்தியயுகத்தில் தவத்தையே உயர்ந்ததாகக் கூறுவர். ஆனால், கலியுகத்தில் பொருட்செல்வத்தால் செய்யப்படும் தான—தர்மமே உயர்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது. கிருதயுகத்தில் தியானத்தினால், திரேதாயுகத்தில் தவத்தினால், துவாபரயுகத்தில் வேள்வி செய்வதனால் ஞானம் ஏற்படுகிறது. ஆனால், கலியுகத்தில் பகவானது திருவுருவமான விக்கிரகத்தைப் பூஜிப்பதனாலேயே ஞானம் பெறலாகிறது. அதர்மம் (மறம்) துன்பமயமானது; அறமோ இன்பமயமானது. அதர்மத்தினால் மனிதன் துன்பம் பெறுகிறான். தர்மத்தினால் இன்பமும் மேன்மையும் பெறுகிறான். தீயொழுக்கம் துன்பமளிப்பது; நல்லொழுக்கம் இன்பம் பயப்பது. ஆகவே, போகமும் மோட்சமும் பெற தர்மத்தையே சம்பாதிக்க வேண்டும். குறைந்தது நான்கு பேர்களாவது அடங்கிய குடும்பத்தனான அந்தணனுக்கு, நூறு வருடம் வரை குடும்பத்தைப் போஷிப்பதற்கான பொருள்களைத் தானமளிப்பது பிரும்மலோகத்தைப் பெறச் செய்கிறது. ஓராயிரம் சாந்திராயண விரதம் அனுஷ்டிப்பது பிரும்மலோகத்தைத் தருவதாகக் கருதப்படுகிறது.

(குறிப்பு:—

‘சாந்திராயண விரதம்’ என்றால் என்ன? என்பதை மனுதர்ம சாஸ்திரம் (11/216) கூறுகிறது——

ஏகைகம் ஹ்ராஸயேத் பிண்டம்

க்ரு॒ஷ்ணே சுக்லே ச வர்த்த4யேத் ।

உபஸ்ப்ருஶந் த்ரிஷவணம் ஏதத்

சாந்த்ராயணம் ஸ்ம்ரு॒தம் ॥

காலை, நடுப்பகல், மாலை என மூன்று வேளைகளிலும் நீராடி, பௌர்ணமி தினம் 15 பிடி அன்னம் ஏற்று, பின் தேய்பிறை முதல் நாளிலிருந்து தொடங்கி ஒவ்வொரு பிடி அன்னத்தைக் குறைத்துக் கொண்டே வந்தால், சதுர்த்தசியன்று ஒரு பிடி அன்னம் ஏற்குமாறு வரும். அமாவாசையன்று உபவாசமிருந்து வளர்பிறை முதல் நாள் தொடங்கி ஒவ்வொரு பிடியாக அதிகரித்து, பௌர்ணமி தினத்தன்று 15 பிடி அன்னம் ஏற்பது. இவ்வாறு அனுஷ்டிப்பதற்கு ‘சாந்திராயண விரதம்’ என்று பெயர்.

இதையே வசிஷ்டரும் தன் ஸ்ம்ருதியில் கூறுகிறார்——

ஏகைகம் வர்த்த4யேத் பிண்டம்

சுக்லே க்ரு॒ஷ்ணே ச ஹ்ராஸயேத் ।

இந்து3க்ஷயே ச பு4ஞ்ஜீத ஏஷ

சாந்த்3ராயணோ விதி4: ॥

வளர்பிறையில் ஒவ்வொரு பிடி அன்னமாக அதிகரித்துக் கொண்டே போய், தேய்பிறையில் ஒவ்வொரு பிடியாகக் குறைத்துக் கொண்டே வந்து அமாவாசையன்று உபவாசமிருந்து பௌர்ணமியில் ஆகாரம் 15 பிடி உண்பது என்பது ‘சாந்த்ராயண விதி’ ஆகும்.)

க்ஷத்திரியனொருவன் ஆயிரம் குடும்பங்களுக்கு வாழ்க்கைக்கான வசதிகளோடு தங்கியிருக்க இடமும் தருவானேயானால், அவனது அப்புண்ணியச் செயல், அவனை இந்திரலோகத்திற்கு இட்டுச் செல்லும். பத்தாயிரம் குடும்பங்களுக்குத் தங்க இடம் தந்தால் அது பிரும்மலோகத்தைத் தரும். கொடையாளி எந்த தெய்வத்திற்கெதிரே தானம் தருகிறானோ, அதாவது தான் அளிக்கும் தானத்தின் வாயிலாக, எந்தவொரு தெய்வத்தைத் திருப்தி செய்ய நினைத்து தானம் செய்கிறானோ, அவனுக்கு அந்த தெய்வத்தின் உலகம் கிடைக்கிறது என்பது வேதமறிந்த உத்தமர்கள் அறிந்ததே. பணமில்லாத வறியவன் தவம் செய்தலே போதுமானது. ஏனெனில், தவமும் புண்ணிய நதிகளில் நீராடுதலும் குறைவற்ற சுகத்தைத் தருகிறது. அதனால் அவன் இன்பம் அனுபவிக்கிறான்.

இனி நியாயமான அறவழியில் செல்வம் சம்பாதிக்கும் வழியைக் கூறுகிறேன். அந்தணன் பொறுமையாக இருந்து தூய்மையான (அறவழியில் வரும்) தானத்தைப் பெறுதல், வேள்விகள் செய்வித்தல் ஆகியன வாயிலாகப் பணம் திரட்டலாம். இதற்காக அவன், தன் ஏழ்மையைக் காட்டிக் கொள்ளக் கூடாது. மேலும் மிகுந்த துன்பம் தரும் கர்மங்களையும் செய்யக் கூடாது. க்ஷத்திரியன் தன் தோள்வலிமையால் (அதாவது, போர் செய்து நாட்டை விரிவுபடுத்துவதால்) தனம் திரட்டலாம். வைசியன் உழுது பயிரிடுதலாலும் பசுக்களைக் காத்தலாலும் பணம் பெறலாம். அறவழியில் பெற்ற பணத்தால் தானம் செய்ய, செய்பவனுக்கு ஞானம் சித்தி பெறுகிறது. ஞானசித்தி பெறுவதால் அனைவருக்கும் குரு அருளும் மோட்சமான திருவருளும் சுலபமாகிறது. முக்தியினால் ‘நானே பிரும்மம்’ என்கிற சொரூப சித்தி கிடைக்கிறது. அதனால், உலகியலிலிருந்து விடுதலை பெற்ற முக்தனான ஜீவன் பரமானந்தத்தை அனுபவிக்கிறான்.

இல்லறத்தான் பணமோ, தானியமோ எது வேண்டுமானாலும் தானம் செய்யலாம். நீர்வேட்கை தணிய நீரும், பசிக்கொடுமை என்னும் நோய் தீர உணவும் அளிக்கலாம். வயல், தானியம், வெறுஞ்சோறு போன்றவைகளையும், கடித்துண்ணும் பட்சணங்கள், மென்று சாப்பிடும் அன்னம், நக்கிச் சாப்பிடும் லேகியம், உறிஞ்சிச் சாப்பிடும் பாயசம் போன்ற நால்வகை உணவுகளையும் தானமளிக்க வேண்டும். எவன் அளித்த உணவைச் சாப்பிட்டுவிட்டு, பகவத் கதைகளைக் கேட்டல் முதலிய நற்காரியங்களை எத்துணை நேரம் சாப்பிட்டவன் செய்வானோ, அத்துணை நேரத்தின் பாதி புண்ணியம் உணவளித்தவனைச் சார்ந்துவிடுகிறது என்பது சர்வ நிச்சயம். தானம் பெற்றவன், தான் தானம் பெற்ற பொருளைப் பிறருக்குப் பகிர்ந்தளிப்பது மற்றும் தவம் செய்வது ஆகியனவற்றால் தானம் பெற்றதால் வரும் பாவத்தை நீக்கிக் கொள்ளவேண்டும். இல்லையேல், அவன் ரௌரவம் என்னும் நரகத்தில் விழ நேரிடும். ஒவ்வொருவனும் தன் சொத்தை, தர்மத்திற்கு, சொத்தைப் பெருக்கிக் கொள்வதற்கு, தன் சொந்த உபயோகத்திற்கு என மூன்றாகப் பிரித்துக் கொள்ள வேண்டும். நித்தியம், நைமித்திகம், காம்யம் என்கிற மூன்று கர்மங்களையும் தர்மத்திற்கென்று ஒதுக்கி வைத்துள்ள சொத்திலிருந்து செய்ய வேண்டும். சொத்தைப் பெருக்குவதற்கென்று தனிப்படுத்தியுள்ள பாகத்திலிருந்து வியாபாரம் முதலியன செய்து, தன் கைப்பொருளை மேலும் பெருக்கிக் கொள்ள வேண்டும். தன் சொந்த உபயோகத்திற்கென வைத்துள்ள தனத்தின் மூலம், தனக்கு நன்மை விளைவிக்குமளவு (சாஸ்திரத்தில் கூறியபடி) தூய்மையான போகங்களை இன்பங்களை அனுபவிக்கலாம். வயலில் விளைந்த விளைச்சலிலிருந்து பெற்ற பணத்தில் பத்தில் ஒரு பங்கு தானம் செய்யவேண்டும். இதனால், நம் பாவங்கள் தூய்மை பெறுகின்றது. பாக்கியுள்ள ஒன்பது பங்கில் தர்மம், பொருளீட்டுதல், இன்பம் நுகர்தல் ஆகியன செய்யவேண்டும். இல்லையேல், ரௌரவ நரகம் பெறுவான். அவன் புத்தி தீயதாகும், வயல்கள் பாழடையும். சொத்தைப் பெருக்குவதற்கென்று ஒதுக்கியதில் வியாபாரம் முதலியன செய்து, அதனால் பெற்ற செல்வத்தில் ஆறில் ஒரு பங்கு தானம் செய்யவேண்டும். அறிவாளி கட்டாயம் அவ்வாறு செய்வான்.

அறிஞனாய் இருப்பவன் பிறரது குற்றங்களை விமர்சிக்க மாட்டான். அந்தணர்கள் ஏதோ தவறுதலாகக்கூடப் பிறரைப் பற்றிக் கேட்ட அல்லது கண்ட குற்றங்களை வெளியில் கூறக் கூடாது. பிறர் மனம் புண்படும்படியாகவோ, கோபம் வருமாறோ பேசக் கூடாது. செல்வம் பெற தினமும் காலை—மாலைகளில் அக்னிஹோத்ரம் செய்யவேண்டும். இருவேளைகளிலும் அக்னிஹோத்ரம் செய்ய இயலாதவன் ஒரு வேளையாவது சூரியன், அக்னி — இவர்களைக் குறித்து முறைப்படி ஆகுதி தந்து, அவர்களைத் திருப்தி செய்விக்க வேண்டும். அரிசி, யவம் என்னும் தானியம், நெய், பழம், கிழங்கு, வெந்த சோறு (ஹவிஸ்) ஆகியன கொண்டு முறைப்படி ஸ்தாலீபாகம் செய்து, சக்திக்குகந்தவாறு முறைப்படி சூரியன், அக்னி — இவர்களுக்கு அர்ப்பணம் செய்யவேண்டும். ஹவிஸ் கிடைக்கவில்லையெனில் பிரதான ஹோமத்தையாவது (நெல்லினால்) செய்யவேண்டும். எப்பொழுதும் காப்பாற்றப்பட்டு வரும் அக்னியை அறிஞர்கள் ‘நிலைத்தது’ என்றழைப்பர். இல்லையேல், மாலையில் சூரியனைக் குறித்து வணங்கி மந்திரத்தையாவது ஜபிக்க வேண்டும். ஆன்ம அறிவு பெறத் துடிப்பவனும், செல்வம் வேண்டுபவனும் இம்மாதிரி முறைப்படி உபாசனை செய்ய வேண்டும். எப்பொழுதும் பிரும்மயக்ஞமான வேதமோதுவது, தேவதாராதனம் செய்வது, தினமும் அக்னியை உபாசிப்பது, குருவிற்குப் பூசனை புரிவதில் ஈடுபாடு கொள்வது, அந்தணர்களை (தானமளிப்பதன் மூலம்) திருப்தி பெறச் செய்வது ஆகியனவற்றைச் செய்பவர்கள் சுவர்க்கலோகத்தைப் பெறுகிறார்கள்.

 

அத்தியாயம் : பதினான்கு

ஔபாஸனம் (அக்னி வேள்வி), தேவயக்ஞம், பிரும்மயக்ஞம் பற்றிய விளக்கம்; பரமசிவன் ஏழு நாட்களைப் படைத்து, அவற்றில் ஆற்றப்படும் தேவபூஜையினால் பெறலாகும் பயன்கள் பற்றிக் கூறல்

சௌனகர் முதலிய முனிவர்கள் வினவுதல்—— சூதரே! ‘ஔபாஸனம்’ எனப்படும் அக்னியக்ஞம், தேவயக்ஞம், பிரும்மயக்ஞம், குருவைப் பூஜிப்பது மற்றும் பிரும்மத்தை மகிழ்விப்பது பற்றித் தயவுசெய்து விளக்கமளிக்க வேண்டுகிறோம்.

சூதர் கூறுகிறார்—— மகரிஷிகளே! இல்லறத்தில் இருப்பவர் காலையிலும் மாலையிலும் அரிசி (மற்றும் நெய்) முதலியன கொண்டு அக்னியில் ஹோமம் செய்வதை ‘அக்னி யக்ஞம்’ (ஔபாஸனம்) என்பர். பிரும்மசரிய ஆசிரமத்தில் இருப்பவர்கள் காலையிலும் மாலையிலும் அரசங்குச்சி கொண்டு அக்னியில் செய்யும் ஹோமத்திற்கு ‘ஸமிதாதானம்’ என்று பெயர். அவர்கள் சமித்துகள் கொண்டுதான் அக்னியில் ஹோமம் செய்ய வேண்டும். அந்தணர்களே! பிரும்மசரிய ஆசிரமத்தில் இருக்கும் அந்தணர்களான பிரும்மசாரிகள், திருமணமாகி ஔபாஸனம் மேற்கொள்ளும்வரை சமித்துகளால் (அரசங்குச்சிகளால்) அக்னியில் ஹோமம் செய்தல், விரதம் இருத்தல், விசேஷமான பூஜைகள் செய்தல் முதலியன கட்டாயம் செய்ய வேண்டும். இவையே அவர்களுக்கான அக்னி காரியம். அந்தணர்களே! வெளிப்படையாகச் செய்யும் அக்னி வேள்வியை விடுத்து, தன் ஆன்மாவிலேயே அந்த ஸமிதாதான அக்னியை ஆரோபணம் செய்து (ஏற்றுக்) கொண்டுள்ள வானப்பிரஸ்த ஆசிரமிகள் மற்றும் துறவிகளுக்கு, உரிய சமயத்தில் உடலுக்கு நன்மை தரக்கூடிய அளவிற்குட்பட்ட தூய்மையான உணவை உண்பதே அவர்களுக்கான அக்னி யக்ஞம் ஆகும். (ஏனெனில், அவர்கள் உண்ணும் உணவை ‘ஓம்’ என்று கூறிக் கொண்டு துறவிகளும், பிராணய ஸ்வாஹா முதலிய ஆறு மந்திரங்களைக் கூறி வானப்பிரஸ்த ஆசிரமிகளும் உண்பதால், அவையே ஜடராக்னியில் செய்யப்படும் ஹோமமாகிறது.) மாலையில் அக்னியில் செய்யப்படும் ஆகுதி செல்வத்தைத் தருவதாகிறது. காலையில் சூரியனைக் குறித்துச் செய்யப்படும் ஆகுதி, நீண்ட ஆயுளைத் தருகிறது என்றறிந்து கொள்ள வேண்டும். பகலில் அக்னிதேவன் சூரியனில் புகுந்திருப்பதால் காலையில் சூரியனைக் குறித்துச் செய்யப்படும் ஆகுதி அக்னிக்கும் தந்ததாகிறது. இதுவே அக்னியைக் குறித்த வேள்வியாகும்.

இந்திரன் முதலிய தேவர்களைக் குறித்து அக்னியில் செய்யப்படும் ஆகுதிகள் ‘தேவயக்ஞம்’ எனப்படும். ஸ்தாலீபாகம் முதலிய யக்ஞங்கள் தேவயக்ஞமாகும். சூடாகர்மம் (குடுமி வைத்தல்) எனப்படும் சடங்கிற்காக லௌகிகமாக அக்னியைப் பிரதிஷ்டை செய்து, அதில் செய்யப்படும் ஹோமமும் தேவயக்ஞமே என அறிந்து கொள்க. இனி, பிரும்மயக்ஞம் பற்றிக் கூறக் கேளுங்கள். அந்தணர்கள், தேவர்களின் திருப்திக்காகத் தினமும் பிரும்மயக்ஞம் செய்ய வேண்டும். வேதத்தைத் தினமும் கற்பதும் ஓதுவதுமே பிரும்மயக்ஞமாகும். தினமும் காலையில் செய்யவேண்டிய நித்தியகர்மானுஷ்டானங்களை முடித்தபின், மாலை வரை பிரும்மயக்ஞம் எனப்படும் வேதத்தைக் கற்பதும் ஓதுவதும் செய்யலாம். இரவில் வேதமோதுவதற்கான விதி இல்லை. அதாவது, இரவில் வேதமோதுவது தவிர்க்கப்பட்டுள்ளது.

அக்னி இன்றியே தேவயக்ஞம் செய்வது எப்படி? என்பதைச் சிரத்தையுடனும் கவனமாகவும் கேளுங்கள். படைத்தலைத் தொடங்கும்போது அனைத்துமறிந்த கருணைக்கடலான பகவான் ஸ்ரீபரமசிவன், அனைத்துலகங்களுக்கும் உபகாரமாகக் கிழமைகளைப் படைத்தார். இவ்வுலகியல் நோயைத் தகர்த்தெறியும் சிறந்த மருத்துவர் பகவான் ஸ்ரீசிவனல்லவா! அவர் அனைத்தும் அறிந்தவர்; மருந்துக்கும் மருந்தாவார். அவ்விறைவன் நோயின்றி ஆரோக்கியத்தைத் தரும் (ஞாயிற்றுக்)கிழமையைப் படைத்தார். பின், அனைத்துச் செல்வங்களையும் தரும் தன் மாயாசக்தியின் கிழமையான திங்கட்கிழமையைப் படைத்தார். பிறவியிலிருந்தே தாழ்ந்த இழிவான நிலையைக் கொண்டுள்ள குழந்தையைக் காக்க, குமாரனான முருகனின் கிழமையான செவ்வாய்க்கிழமையைப் படைத்தார். அதன்பின் திறன் கொண்ட பரமசிவன், சோம்பேறித்தனத்தையும் பாவத்தையும் நீக்கி அனைத்துலகங்கட்கும் நன்மை பெற காக்கும் கடவுளான ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவின் நாளான புதன்கிழமையைப் படைத்தார். அதன்பின் முழுமுதற்கடவுளான பரமசிவன் செழுமையும் காத்தலும் பெற மூவுலகங்களையும் படைக்கும் ஆயுளைத் தரும் பரமேஷ்டியான பிரும்மதேவரது நாளான வியாழக்கிழமையைப் படைத்தார். அதனால் அனைத்துலகங்களும் நீண்ட ஆயுளைப் பெறுகிறது.

அதன்பின் சிவப்பரம்பொருள் மூவுலகங்களும் பல்கிப் பெருகி நிற்கப் புண்ணிய—பாவங்களைப் படைத்து, அதைச் செய்யும் மக்களுக்கு அதற்கான நற்பயன்—தீயபயன்களைத் தருவதற்காக இந்திரனது கிழமையான வெள்ளிக்கிழமையையும், யமனது கிழமையாகச் சனிக்கிழமையையும் படைத்தார். இவை முறையே போகத்தைத் தருவதும் மரணபயத்தை விலக்குவதுமாகும். இதன்பின் தனது சொரூபங்களே ஆன, பிராணிகளின் இன்ப—துன்பங்களைத் தெரிவிக்கும் சூரியன் முதலிய ஏழு கிரகங்களையும், அந்த ஏழு கிழமைகளுக்கும் தலைவர்களாக்கினார். இவர்களனைவரும் கிரகங்களும் நட்சத்திரங்களும் அடங்கிய ஒளிமண்டலத்திலேயே நிலையாக இருப்பவர்கள். சிவனது கிழமைக்கும் பகலுக்கும் தலைவன் சூரியன். சக்தியின் நாளுக்குச் சந்திரன். முருகன் தொடர்புடைய நாளுக்கு அதிபதி செவ்வாய். விஷ்ணுவின் நாளுக்குத் தலைவன் புதன். பிரும்மாவின் நாளுக்கு அதிபதி வியாழ பகவானான குரு. இந்திரன் நாளான வெள்ளிக்கிழமைக்குத் தலைவர் சுக்கிர பகவான். யமனது நாளான சனிக்கிழமைக்கு அதிபதி சனைச்சரர். அந்தந்த கிழமைகளில் அந்தந்த தேவதைகளைக் குறித்துச் செய்யும் பூஜை, அந்தந்த தெய்வங்களின் அருளைப் பெற்று தரும்.

சூரியன் ஆரோக்கியத்தையும், சந்திரன் செல்வத்தையும் தருபவர். செவ்வாய் நோயைத் தீர்ப்பவர். புதன் செழுமையைத் தருபவர். வியாழ பகவானான பிருஹஸ்பதி நீண்ட ஆயுளைத் தருபவர். சுக்கிர பகவான் போகங்களைத் தருகிறார். சனைச்சரர் யமபயத்தை நீக்குகிறார். இப்பொழுது கூறிய ஏழு நாட்களின் பயன்களை அந்தந்த தேவதைகளை மகிழ்விப்பதன் மூலம் பெறலாம். பிற தேவதைகளைப் பூஜிப்பதன் பயனையும் தருபவர் பகவான் ஸ்ரீசிவபெருமானே! தேவதைகளை மகிழ்விக்கச் செய்யும் பூஜை ஐந்துவிதங்களாகப் பகுக்கப்பட்டுள்ளன. அந்தந்த தேவதைகளின் மந்திரங்களை ஜபிப்பது முதல் முறை; ஹோமம் செய்வது இரண்டாவது முறை; தானமளிப்பது மூன்றாவது முறை; தவம் செய்வது நான்காவது முறை; வேதிகையில் கலசத்தை வைத்து, அக்கலசத்தில் அல்லது பிரதிமையில், தீயில் அல்லது அந்தணர்களது திருமேனியில், நாம் ஆராதிக்கும் தேவதையைத் தியானித்து ஆவாகனம் முதலிய பதினாறு வகை உபசாரங்களோடு அவற்றைப் பூஜித்து ஆராதிப்பது ஐந்தாவது வகை.

இவை முறையே ஒன்றைவிட மற்றொன்று உயர்ந்தது. முதலாவது இயலாமற்போனால் அடுத்ததனைக் கைக்கொள்ளலாம். கண்நோய், தலைநோய், தொழுநோய் நீங்க சூரிய பகவானைப் பூஜித்து அந்தணர்களுக்கு அன்னம் பாலிக்கலாம். ஒரு நாளோ, ஒரு மாதமோ, ஒரு வருடமோ அல்லது மூன்று ஆண்டுகளோ தொடர்ந்து இம்மாதிரியே பூஜித்து வரவேண்டும். இதனால் முன்வினையால் விளைந்த நோய் மற்றும் கிழட்டுத்தன்மை முதலிய ரோகங்களும் நசித்துவிடும். இஷ்ட தேவதையின் நாமத்தை ஜபிப்பது முதலிய சாதனைகள் அந்தந்தக் கிழமைகளுக்கு ஏற்றாற்போலப் பயனைத் தருவதாக ஆகும். ஞாயிற்றுக்கிழமையில் சூரியனைக் குறித்தோ அல்லது மற்ற தேவதைகளைக் குறித்தோ அல்லது அந்தணர்களைக் குறித்தோ உயர்ந்த வஸ்துக்களை அர்ப்பணிக்கலாம். இது உயர்ந்த பயனைத் தருவதோடல்லாமல் பாவங்களையும் நீக்கும். உயர்ந்த செல்வங்களைப் பெற திங்கட்கிழமையில் திருமகளைப் பூஜிக்க வேண்டும். மனைவியோடு இல்வாழ்க்கை வாழும் அந்தணருக்கு நெய்யில் தயாரிக்கப்பட்ட அன்னத்தைக் கொண்டு விருந்து படைக்க வேண்டும். நோய் நீங்குவதற்காகச் செவ்வாய்க்கிழமைகளில் காளியைப் பூஜிக்கவும். உளுத்தம்பருப்பு, கடலைப்பருப்பு, துவரம்பருப்பு முதலிய பருப்பு வகைகளோடு அந்தணர்களுக்கு அன்னமிட வேண்டும். புதன்கிழமையில் ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவிற்குத் தயிரன்னம் நிவேதனம் செய்து பூஜிக்க வேண்டும். அதனால் மகன், நண்பன், மனைவி ஆகியவர்கள் சிறப்புடன் வாழ்வார்கள். நீண்ட ஆயுளை விரும்புபவர்கள் வியாழக்கிழமையன்று வஸ்திரம், பூணூல் மற்றும் நெய் பாயசம் வைத்துப் படைத்து, மிருத்யுஞ்ஜயரான ஸ்ரீசிவபெருமானை வழிபட வேண்டும். நல்ல சிறந்த போகங்களைப் பெற விரும்பினால் வெள்ளிக்கிழமையன்று ஒன்றுபட்ட மனதோடு ஸ்ரீமகாலக்ஷ்மியைப் பூஜித்து அந்தணர்களுக்கு அறுசுவை உண்டி படைக்க வேண்டும். பெண்களை மகிழ்விக்க நல்ல புடவைகளை வாங்கித் தரவேண்டும். சனைச்சரர் அகாலத்தில் நிகழும் யமபயத்தைப் போக்குபவர். விஷயமறிந்தவன் அன்றைய தினம் ஸ்ரீருத்ரனைப் பூஜிப்பான். எள்ளினால் ஹோமம் செய்து, எள்ளைத் தானமளித்து, எள் அன்னத்தால் அந்தணர்களுக்கு அன்னம்பாலித்தால் தெய்வங்கள் மகிழ்வுறும். இவ்வாறு தெய்வங்களைப் பூஜிப்பவன் நோய்—நொடியின்றி வாழ்வான்.

தேவதைகளின் நித்திய பூஜை, விசேஷ காலங்களில் செய்யும் நைமித்திக பூஜை, திருவபிஷேகம், தானம், ஜபம், ஹோமம், அந்தணர்களுக்கு விருந்தோம்பல் ஆகியவைகளால் ஞாயிறு முதலிய கிழமைகள், விசேஷமான திதிகள், நட்சத்திரங்கள் சேரும் விசேஷ காலங்களில் செய்யும் பூஜையால் சர்வலோகநாயகரான பகவான் ஸ்ரீபரமசிவனே அந்தந்த தேவதையின் சொரூபத்தில் பூஜிக்கப்படுகிறார். அதனால் அனைத்து மக்களுக்கும் ஆரோக்கியம் முதலிய பலன்களைத் தருகிறார். இடம், காலம், நல்ல ஸத்பாத்திரம், நல்ல திரவியம், ஈடுபாடும் பக்தியும் செய்பவரின் தன்மை ஆகியவற்றிற்கேற்பவே பகவான் தன்னைப் பூஜிப்பவனுக்கு ஆரோக்கியம் முதலிய நற்பலன்களைத் தருகிறார். இல்லறத்தார்கள் தம் வீட்டில் நடக்கும் (திருமணம் முதலிய) சுபமான மங்களச்சடங்கின் தொடக்கத்திலும், ஈமக்கடன் முதலிய அமங்களமான கர்மங்களின் முடிவிலும், தன் பிறந்த நட்சத்திரத்திலும், வீட்டில் நோய்—நொடியின்றிச் செல்வம் செழிக்கவும் சூரியன் முதலிய நவக்கிரகங்களுக்குப் பூஜை செய்யவேண்டும். இதனால் தேவதைகளைக் குறித்துச் செய்யும் பூஜை, விரும்பும் அனைத்துப் பொருள்களையும் தருவது என்பது நிச்சயமாகிறது. அந்தணர்கள் வேத மந்திரங்களைக் கூறிப் பகவானைப் பூஜிக்க வேண்டும். (இங்கு அந்தணர்கள் என்று கூறுவது க்ஷத்திரியர்கள், வைசியர்கள் ஆகிய இருவருக்கும் பொருந்தும்.) வேளாளர்கள் முதலிய நான்காம் வர்ணத்தவர்கள் புராணங்களில் கூறப்பட்ட மந்திரங்களைக் கூறி, தாந்திரீக முறையில் பூஜை செய்ய வேண்டும். நற்பலன்களை விரும்புபவர்கள், வாரத்தின் ஏழு நாட்களிலும் தங்கள் சக்திக்கேற்ப தேவபூஜை செய்யவேண்டும். ஏழை உடலை வருத்தும் விரதம் முதலிய தவத்தின் மூலமாகவும், செல்வந்தன் செல்வத்தை தானம் செய்வது போன்றவை மூலமாகவும் தேவபூஜை செய்ய வேண்டும். அவன் இவ்வாறு சிரத்தையோடு அடிக்கடி பூஜை செய்வதால் பல பிறவிகளில் புண்ணிய உலகங்களில் பலவாறான இன்பங்களை அனுபவித்துப் பின் இம்மண்ணுலகில் திரும்பவும் பிறக்கிறான். செல்வந்தன் நல்ல இன்பபோகங்கள் சித்திப்பதற்குத் தொலை வழிகளில் மக்களுக்கு நிழல் தரும் மரங்களை நடவேண்டும். நீர்விடாய் நீக்க கிணறு, குளம், குட்டை முதலிய நீர்நிலைகளை அமைக்க வேண்டும். வேதங்களும் சாஸ்திரங்களும் அழியாமல் நிலைத்து நிற்க வேத பாடசாலைகள் அமைத்தல் போன்ற பலப்பல வகைகளிலும் தர்மத்தைச் சேகரித்து வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். செல்வந்தர்கள் இம்மாதிரியான தர்ம காரியங்களை எப்பொழுதும் செய்து கொண்டே இருக்க வேண்டும். காலத்திற்கேற்ப புண்ணிய கர்மங்களின் நற்பயனால், மனம் மாசற்றதாக ஆகித் தூய்மை அடையுமேயானால் ஞானத்தின் சித்தி பெறலாகும். அந்தணர்களே! இவ்வத்தியாயத்தைக் கேட்பவன், படிப்பவன் அல்லது கேட்கும்படி செய்பவன் ஆகிய மூவரும் தேவயக்ஞத்தைச் செய்த பயனைப் பெறுவர்.

 

அத்தியாயம் : பதினைந்து

இடம், காலம், பொருள் மற்றும் தானம் பற்றிய விளக்கம்

சௌனகாதி ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள்—— அனைத்துமறிந்த அறிஞர்களின் சிரோமணியே! சூதபுராணிகரே! இப்பொழுது நீங்கள் இடம், காலம், பொருள், தானம் முதலியன பற்றி எங்களுக்கு விளக்க வேண்டும்.

சூதர் (பதில்) கூறுகிறார்—— மகரிஷிகளே! தேவயக்ஞமான பூஜை முதலிய தூய்மையான கர்மங்கள் தூய்மையான நம் வீட்டைப் போலப் பயன் தருவதாக ஆகிறது. அதாவது, நம் வீட்டில் செய்யும் பூஜை முதலியன சாஸ்திரங்களில் கூறியுள்ள பயன்களைச் சமமாக, அதாவது முழுமையாகத் தரக்கூடியன. வீட்டைக் காட்டிலும் பசுமாடு கட்டும் கொட்டில் பத்து மடங்கு அதிக பயன் தருவதாகும். ஆறு முதலிய நீர்நிலைகளின் கரை அதைவிடப் பத்து மடங்கு உயர்வானது. பில்வ மரம், துளசிச்செடி, அரச மரம் — இவற்றின் தாழ்வரை நீர்நிலைகளைக் காட்டிலும் பத்து மடங்கு அதிகப் பலன் தருவதாகும். தேவாலயங்களோ இவற்றைவிடப் பத்து மடங்கு அதிக உயர்வானது. இதைவிடப் பத்து மடங்கு உயர்வானது புண்ணியத்தலங்கள். இதைவிடப் பத்து மடங்கு உயர்வானது நதிகளின் கரைகள். இதைவிடப் பத்து மடங்கு உயர்ந்தது புண்ணிய நதிக்கரைகள். இதைக் காட்டிலும் சப்த கங்கைகள் என்றழைக்கப்படும் நதிக்கரைகள் பத்து மடங்கு உயர்வானது. கங்கை, கோதாவரீ, காவேரி, தாமிரபரணி, சிந்து, சரயூ, நர்மதை ஆகிய நதிகளே ‘சப்த கங்கை’ என்றழைக்கப்படுவன. சப்த கங்கையைக் காட்டிலும் சமுத்திரக்கரை பத்து மடங்கு தூய்மையானது. மலைச்சிகரம், கடற்கரையைக் காட்டிலும் பத்து மடங்கு தூய்மையானது, புண்ணியமானது. இவையனைத்திலும் சிறப்புடைய இடம், மனம் ஒன்றுபட்டு லயித்திருக்குமிடமே ஆகும்!

இதுவரை இடத்தின் பெருமை கூறினேன். இனி காலத்தின் பெருமை—சிறுமைகளைக் கூறுகிறேன். சத்தியயுகமான கிருதயுகத்தில் செய்யும் வேள்வி, தானம் முதலியன பூரணமான (முழுமையான) பலனைத் தருவதாகும். திரேதாயுகத்தில் முக்கால் பங்கு பலனே கிடைக்கும் துவாபர யுகத்திலோ பாதி பலனே பெறுவதாகும். கலியுகத்திலோவெனில் கால் பங்கு பயன்தான் பெறலாகும் என்று அறிந்து கொள்ளுங்கள். கலியுகம் பாதி கழிந்தபின் கிடைக்கும் பலனோ அந்த கால் பங்கிலும் கால் பங்கு குறைந்துவிடுகிறது. அதாவது 3/16 பங்கு பயனே கிட்டுகிறது. தூய்மையான மனங்கொண்டவனுக்குச் சுத்தமான புண்ணியமான தினம் முழுமையான பயனைத் தருவதாக ஆகிறது.

அறிஞர்களே! சூரியன் ஒரு ராசியிலிருந்து அடுத்த ராசிக்குச் செல்லும் சங்கிராந்தி தினத்தில் செய்யும் நற்கர்மங்கள், முன் கூறிய சுபதினங்களைக் காட்டிலும் பத்து மடங்கு அதிக பலனைத் தருவதாகும். விஷுவ யோகத்தில் செய்யும் கர்மம், அதைக் காட்டிலும் மேலும் பத்து மடங்கு அதிக பலனைத் தரும். [‘விஷுவம்’ என்பது சூரியன் பூமத்தியரேகையின் மீது வரும் நாள். அன்றைய தினம் பகலும் இரவும் ஒரே அளவு இருக்கும். இந்நாள் வருஷத்தில் இருமுறையே வரும். ஒன்று சித்திரை மாதம் நவமி திதியிலும் (அநேகமாக மார்ச் மாதம் 21—ம் தேதியிலும்), மற்றொன்று ஆசுவின மாதமான புரட்டாசி மாதம் நவமி திதியிலும் (அநேகமாக செப்டம்பர் 22—ம் தேதியிலும்) வருகிறது.] தட்சிணாயன ஆரம்பமான சூரியன் கடக ராசியில் பிரவேசிக்கும் ஆடி மாதப் பிறப்பின்போது (தட்சிணாயன புண்ணிய காலத்தன்று) செய்யப்படும் புண்ணிய கர்மம், விஷுவ தினத்தில் செய்வதைவிடப் பத்து மடங்கு உயர்ந்தது. சூரியன் மகரராசியில் புகும் உத்தராயண புண்ணிய காலமான (தை மாதம் முதல் நாள்) மகர சங்கிராந்தியன்று செய்யும் புண்ணிய கர்மம், தட்சிணாயன புண்ணிய காலத்தைவிட பத்து மடங்கு உயர்ந்தது. அதைவிட பத்து மடங்கு புண்ணியமானது சந்திரகிரகணத்தின்போது செய்வது. சூரியகிரகணத்தின்போது செய்வது எல்லாவற்றைக் காட்டிலும் மிகமிக உயர்ந்தது. இச்சமயத்தில் செய்யும் புண்ணிய கர்மம் சந்திரகிரகணத்தின்போது செய்வதைவிட அதிகமான பூரணமான பலனைத் தருவது என்பது அறிஞர்கள் கருத்து. உலகமே வடிவாகக் கொண்ட சூரிய பகவான், ராகு என்னும் விஷத்துடன் சேரும்போது, அதாவது அதனால் பீடிக்கப்படும்போது, அதை ‘சூரியகிரகணம்’ என்கிறோம். அச்சமயம் நோய் பரவக் காரணமாகிறது. ஆகவே, அந்த விஷத்தன்மை நீங்க, அச்சமயம் நீராடி, தெரிந்த ஏதாவதொரு மந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும். தானம் கொடுப்பது மிகவும் நல்லது. கிரகணகாலம் விஷத்தன்மை குறைவதற்குக் காரணமாக அமைவதால் புண்ணியம் அளிப்பதாகக் கொள்ளப்படுகிறது. நாம் பிறந்த ஜன்ம நட்சத்திர நாளும், மேற்கொண்டுள்ள விரதத்தின் நிறைவு தினமும் சூரியகிரகண காலம் போலவே, புண்ணிய காலமாகக் கருதப்படுகிறது. ஆனால், மகாத்மாக்களான சான்றோர்களின் சேர்க்கை பெறும் காலம் (சத்சங்கத்தின் சமயம்) கோடிக்கணக்கான சூரியகிரகண புண்ணிய காலத்திற்குச் சமம் என்பது அறிஞர்களின் கருத்தும் நம்பிக்கையும்!

பாவங்களின் அழிவிற்குக் காரணமாவதால், தவம் செய்யும் யோகிகளும் ஞானத்தில் ஊறிய துறவிகளும் நம்மால் பூஜிக்கத்தக்கவர்கள். இருபத்து நான்கு லட்சம் காயத்ரீ மகாமந்திரத்தை ஜபித்த அந்தணனும் உத்தமமான பூஜைக்குரியவரே ஆகும். அவரே பூரண பலனையும் போகங்களையும் அளிக்கவல்லவர். எவனொருவன் நம்மைக் கீழ்நிலைக்குச் செல்லாது கைதூக்கி உயர்த்திக் காப்பவனோ, அதாவது நரகத்தில் வீழ்ந்து அழிவதிலிருந்து காப்பாற்றுவானோ, அவனை அவ்வுயர்ந்த குணத்தினால் சாஸ்திரங்கள் ‘பாத்ரம்’ என்றழைக்கின்றனர். தானம் அளிப்பவனைப் பாதகமான நரகத்திலிருந்து விழாமல் காப்பதால், அவன் ‘பாத்ரம்’ எனப்படுகிறான்.

பதநாத்த்ராயத இதி பாத்ரம்

ஶாஸ்த்ரே ப்ரயுஜ்யதே ।

தா3துஶ்ச பாதகாத் த்ராணாத்

பாத்ரமித்யபி4தீ4யதே ॥

— ஶிவபுரா. வித். ஸம். 15/15

காயத்ரீ மகாமந்திரம், தன்னை நித்தமும் ஜபிப்பவனைக் கீழே (நரகத்தில்) விழுவதிலிருந்து காப்பாற்றுவதால் ‘காயத்ரீ’ என்றழைக்கப்படுகிறாள். இவ்வுலகில் பணமற்ற ஏழை மற்றொருவனுக்குப் பணம் தர இயலாததுபோல், பணமுள்ளவன் பிறனுக்குப் பணம் தர இயல்வதுபோல், எவனொருவன் தூய்மையும் புண்ணியமும் படைத்தவனோ, அவனன்றோ பிறரைக் காக்கவோ, கையமர்த்தித் தூக்கிவிடவோ முடியும். எவன் காயத்ரியை ஜபித்துத் தூய்மையடைந்தவனோ அவனே உண்மையான, தூய்மையான அந்தணன் எனப்படுவான். ஆகவே தானம், ஜபம், வேள்வி மற்றும் பூஜை முதலிய கர்மங்களுக்கு அவனேதான் தூய்மையான, ஏற்ற ஸத்பாத்திரம் ஆவான். அம்மாதிரியான அந்தணனே தானம் பெறவும், கொடுப்பவனை ரட்சிக்கவும் தகுந்தவன்.

பெண்ணோ, ஆணோ பசித்திருப்பவரே அன்னதானம் பெற ஸத்பாத்திரம் ஆவர். எவனுக்கு எப்பொருள் மேல் ஆசை இருக்கிறதோ, அவனுக்கு அப்பொருளை அவன் கேட்காமலேயே ஒருவன் கொடுப்பானேயாகில் அக்கொடையாளிக்கு அத்தானத்தின் முழுப் பயனும் கிட்டுகிறது என்பது மகரிஷிகளின் எண்ணம். கேட்ட பின்போ, யாசித்த பின்போ தருவானாகில், அத் தானம் பாதி பயனையே தருவதாகக் கூறப்படுகிறது. தனது வேலையாளுக்குத் தரும் தானம் கால் பங்கு பலனைத்தான் தரும். பிறப்பிலேயே அந்தணனாகப் பிறந்து, ஏழ்மையிலேயே வாழ்க்கையைக் கழிப்பவனுக்குத் தரும் தானம், அக்கொடையாளியை இப்பூவலகில் பத்து வருட காலம் சீரும் சிறப்பும் மிக்கவனாக வாழச் செய்கிறது. அதே தானம், வேதம் நன்கு கற்றறிந்த அந்தணனுக்குத் தரப்பட்டால் தானமளித்தவன் விண்ணுலகில் தேவர்களின் வருடத்தில் பத்து வருட காலம் உயர்ந்த போகங்களை அனுபவித்துக் கொண்டிருப்பான். வயலில் சிந்திய (வயலின் சொந்தக்காரனால் எடுக்கப்படாமல் விடப்பட்ட) நெல் முதலிய தானியங்களைப் பொறுக்கி எடுத்துக் கொண்டு ஜீவிப்பது ‘ஶிலம்’ எனப்படும். கடைகளில் கீழே விழுந்து பிறரால் எடுக்கப்படாமல் விடப்பட்ட தானியங்களைச் சேகரித்தல் ‘உஞ்சம்’ எனப்படும்.

(குறிப்பு:— ‘உஞ்ச2: கணஶ: ஆதா3நம் கணிஶாத்3யர்ஜநம் ஶிலம் ।’ என்பது யாதவ நிகண்டு.)

இம்மாதிரி ‘உஞ்சவிருத்தி’யிலும் ‘ஶிலவிருத்தி’யிலும் பெறப்படும் மற்றும் குருதட்சிணையாகப் பெறப்படும் அன்னமும் தனமும் தூய்மையான திரவியங்களாகும். இவ்வாறான பொருளைத் தானமளிப்பது கொடுப்பவனுக்கு முழு பலனையும் அளிப்பது என்று கூறப்படுகிறது. க்ஷத்திரியர்களுக்கு வீரத்தினால் பெறப்பட்ட, வைசியர்களுக்கு அறமுறையில் செய்த வியாபாரத்தினால் பெறப்பட்ட, வேளாளர்களுக்குத் தொண்டுபுரிவதன் வாயிலாகப் பெறப்பட்ட தனமே, உத்தமமான திரவியமாகக் கூறப்படுகிறது. தர்மத்திலே விருப்பம் கொண்ட பெண்களுக்குத் தந்தையோ, கணவனோ தரும் பொருளே, தனமே அவளுக்குகந்த உயர்ந்த திரவியம் ஆகும்.

பசு முதலிய பன்னிரண்டு வஸ்துக்களையும் முறையே சித்திரை முதலிய பன்னிரண்டு மாதங்களில் தானம் செய்யவேண்டும். பசு, பூமி, எள், தங்கம், நெய், வஸ்திரம், நெல் போன்ற தானியங்கள், வெல்லம், வெள்ளி, உப்பு, பூசணிக்காய், கன்னிகை என்பனவே அப்பன்னிரண்டு வஸ்துக்கள். கோதானம் செய்வதால் மனோ—வாக்—காயங்களால் செய்யப்பட்ட பாவங்கள் நீங்குகின்றது. உடலால் செய்யப்பட்ட புண்ணியச் செயல்கள் முழுத்திறனைப் பெறுகிறது. அந்தணர்களே! பூதானம் செய்வது இகபர உலகங்களில் நமக்கும் ஓர் இடம் நிச்சயிக்கப்படுகிறது. எள்ளைத் தானம் செய்வது நமக்குத் திறனைத் தருவதோடன்றி மரணபயத்தைப் போக்குகிறது. தங்கத்தைத் தானமளிப்பது ஜடராக்னியை வளர்த்துப் பசியை உண்டாக்குகிறது. மேலும் வீரியத்தைப் பெருக்குகிறது. நெய் தானம் புஷ்டியை (செழிப்பை)த் தரும். வஸ்திர தானம் நீண்ட ஆயுளைத் தருகிறது என்றறியவும். (‘வாஸோ த3தா3தி தேந ஆயு: ப்ரதிரதே’ என்பது வேதம்.) தானியங்களைத் தானமாக அளிப்பது அன்னம் (உணவு), தனம் — இவற்றின் செழிப்பைத் தரும். வெல்லத்தைத் தானம் அளிப்பது இன்சுவை உண்டியைத் தரும். வெள்ளி தானம் வீரியத்தைப் பெருக்கும். உப்பு தானம் அறுசுவை உண்டியைத் தரும். எல்லா தானங்களும் எல்லாச் செழிப்பையும் அளிப்பனவே. பூசணிக்காயைத் தானமளிப்பது புஷ்டியை (உடல்நலத்தை)த் தருவதாக அறிஞர்கள் கூறுகிறார்கள். கன்னிகாதானம் செய்வது வாழ்நாள் முழுவதும் இன்பத்தைத் தருவதாகுமெனக் கூறுகிறார்கள். அந்தணர்களே! அந்த கன்னிகாதானம் இகபர உலகங்களில் முழுமையான போகங்களைத் தருவதாகும்.

எந்தெந்தப் பொருட்கள் செவிக்கின்பம் போல் மற்ற புலன்களுக்கும் இன்பமளிக்குமோ, அவற்றையே எப்பொழுதும் தானமளிக்க வேண்டும். செவிப்புலன் முதலிய பத்து புலன்களுக்கும் இன்பம் பயக்கும் சப்தம் முதலிய பத்து விஷயங்களையும் தானம் செய்வானேயாகில், அந்த தானம் அனைத்து போகங்களையும் அளிப்பதாகிறது. மேலும், திக்குகள் முதலிய புலன்களுக்குரிய தேவதைகளையும் மகிழ்ச்சி கொள்ளச் செய்கிறது. (புலன்களுக்குரிய தேவதைகள்:— செவிக்கு திசைகள், கண்களுக்கு சூரியன், மூக்கிற்கு அசுவனீ தேவர்கள், நாக்கிற்கு வருணன், தொடுவுணர்ச்சிக்கான தோலிற்கு வாயு, வாக்கிற்கு அக்னி, பால்குறிக்கு பிரஜாபதி, எருவாயிற்கு மித்ரன், கைகளுக்கு இந்திரன், கால்களுக்கு ஸ்ரீவிஷ்ணு.) வேத சாஸ்திரங்களை ஒரு குருவின் மூலம் நன்கு கற்று குருவின் உபதேசத்தினாலோ அல்லது தானாகவே பெற்ற ஞானத்தினாலோ ‘கர்மத்திற்கான பயன் நிச்சயம் கிடைக்கத்தான் போகிறது’ என்கிற உறுதியான எண்ணம் ஏற்படுமானால், அதையே மிகமிக உயர்ந்த ‘ஆஸ்தீகம்’ என்கின்றனர். சுற்றத்தார் அல்லது அரசனிடம் கொண்ட பயத்தினால் (அதாவது பிறர் திணிப்பதால்) ஏற்படும் ஆஸ்திகபுத்தி அல்லது சிரத்தை மிகவும் மட்டமான தாழ்ந்த தரத்ததான ஆஸ்திகமாகும். முற்றிலும் ஏழ்மையானதால் கைப்பொருள் ஒன்றுமின்றியுள்ள வறியவன் சொற்பணியோ, உடலுழைப்போ செய்யலாம். மந்திரம், தோத்திரங்கள், ஜபம் முதலியன சொல்லாலே செய்யப்படும் சிறந்த பணிகளாகும். தீர்த்தயாத்திரை செய்வது, விரதமிருப்பது முதலியன உடலுழைப்பால் செய்யப்படும் வேள்வியாகும். இது அறிஞர்களின் கருத்து.

ஏதாவதோர் உபாயத்தினால் — அது சிறியதோ பெரியதோ — ‘தேவதைக்கு இது அர்ப்பணம்’ என்கிற எண்ணத்தில் எது கொடுக்கப்படுகிறதோ அல்லது செய்யப்படுகிறதோ, அத் தானம் அல்லது அச்செயல் அனைத்து போகங்களையும் தரவல்லது. தவமும் தானமும் எல்லோராலும் எப்பொழுதும் செய்யத்தக்கனவே. வீடு தானம் (கிரக தானம்) செய்வதாயிருப்பின், அது நன்கு தூய்மையானதாகவும், நல்ல வசதியுள்ளதாகவும், அழகாகவும் இருக்க வேண்டும். சான்றோர்கள் தெய்வங்களது மகிழ்ச்சிக்காக எதை அர்ப்பணிக்கின்றனரோ, அது எப்படியாகிலும் அனைத்து நலன்களையும் வியக்குமளவில் தந்தருளும். அதனால், அவ்வறிஞன் உயர்ந்த பிறவியும் இகபர உலகங்களில் நல்ல சுகபோகங்களும் பெறுகிறான். அத் தானத்தையே பகவதர்ப்பணமாகச் செய்தால், அது மோட்சமாகிற உயர்ந்த பயனைத் தருகிறது. இவ்வத்தியாயத்தைப் படிப்பதாலும் கேட்பதாலும் அறவழியில் நற்புத்தியும் நல்லெண்ணங்களும் ஞானமும் சித்திக்கின்றன.

 

அத்தியாயம் : பதினாறு

மண்ணால் வனையப்பட்ட தெய்வத் திருமேனிகளின் பூஜை முறை; நைவேத்தியம் பற்றிய விளக்கம்; பதினாறு வகையான உபசாரங்களின் பயன்; விசேஷமான மாதம், நாள், திதி, நட்சத்திரம் ஆகியவைகளில் செய்யும் பூஜையின் தனித்தன்மையும் பயனும்; லிங்கத்திருமேனியின் விஞ்ஞான விளக்கம்

ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள்—— பெரியோரே! எதனால் விரும்பும் அனைத்து நலன்களும் பெறலாகுமோ, அந்த மண்ணால் வனையப்பட்ட இறைவனின் திருமேனிக்கான பூஜை முறைகளைக் கூறுங்கள்.

சூதர் கூறுகிறார்—— மகரிஷிகளே! நீங்கள் மிகவும் உயர்ந்த விஷயத்தைப் பற்றிக் கேட்டீர்கள். மண்ணால் வனையப்பட்ட தெய்வத் திருமேனியைப் பூஜிப்பது அனைத்து விருப்பங்களையும் தரவல்லது. துன்பங்களனைத்தையும் ஒரு கணத்தில் நீக்கக் கூடியது. நான் கூற, நீங்கள் கவனமாகக் கேளுங்கள். மண் முதலியவைகளால் ஆக்கப்பட்ட தெய்வத் திருமேனிகளைப் பூஜிப்பது, இவ்வுலகில் அனைத்து நலன்களையும் தரவல்லது. ஆண்கள், பெண்கள் இருபாலாருக்கும் இதில் உரிமையுண்டு. நதிகள், குளங்கள், கிணறுகள் ஆகியவற்றில் மூழ்கி, அடியிலிருந்து மண்ணை எடுத்து வரவேண்டும். பின் நல்ல வாசனைப்பொடிகளோடு சேர்த்து மென்மையாகப் பிசைந்து மண்டபத்தில் ஒன்றுகூட்ட வேண்டும். பின் கைகளால் பிரதிமை போல் செய்து பாலால் சுத்தம் செய்ய வேண்டும். அம் மண் திருமேனியின் அங்கங்களை ஒழுங்காகப் பிடித்து, நல்ல உருவாகச் செய்து, அதற்கான ஆயுதங்களையும் நிர்மாணிக்க வேண்டும். பத்மாசனத்தில் அத்திருமேனியை அமர்த்திச் சிரத்தையோடு பூஜிக்க வேண்டும். அந்தணர்கள் கணேசர், சூரியன், விஷ்ணு, அம்பிகை, சிவன் ஆகியவர்களின் திருமேனிகள் அல்லது சிவலிங்கத்தை எப்பொழுதும் பூஜிக்க வேண்டும். (இதுவே பஞ்சாயதன பூஜை ஆகும்.) பதினாறு வகையான செல்வங்களையும் பெற, பதினாறு வகையான பூஜைகளைச் செய்தல் வேண்டும். மந்திரங்களைக் கூறிக் கொண்டே அபிஷேகமோ அல்லது புஷ்பத்தை நீரில் தோய்த்துப் புரோக்ஷணமோ (தெளித்தலோ) செய்யலாம். மார்கழி மாதம் கடைசியில், (அதாவது, தை மாத ஆரம்பத்தில்) அறுவடை செய்த சம்பா அரிசியினால் நைவேத்தியம் தயார் செய்ய வேண்டும். நைவேத்தியம் ஓர் உழக்காவது இருக்க வேண்டும். வீட்டில் உள்ள மண்லிங்க பூஜைக்கு ஓர் உழக்கு நைவேத்தியமும், வெளியில் ஒரு மனிதனால் ஸ்தாபிக்கப்பட்ட லிங்கத்திற்கு ஒரு சேர் (ஓர் அளவை) அளவு நைவேத்தியமும் படைக்கப்பட வேண்டும். தேவர்களால் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட சிவலிங்கத்திற்கு மூன்று சேர் அளவுள்ள அன்னம் நிவேதனம் செய்யவேண்டும். தானாகத் தோன்றிய சுயம்பு லிங்கத்திற்கு ஐந்து சேர் அன்னம் படைக்க வேண்டும். அப்பொழுதுதான் பூரண பலன் கிடைக்கும். இவ்வாறு ஆயிரம் முறை பூஜிக்கும் அந்தணன் சத்தியலோகத்தைப் பெறுகிறான்.

பன்னிரண்டு அங்குல அகலம், இருபத்தைந்து அங்குல உயரம், பதினைந்து அங்குல நீளம் உள்ள செம்பு அல்லது மரத்தாலான பாத்திரத்திற்கு ‘சிவம்’ (படி) என்று பெயர். அதில் எட்டில் ஒரு பங்கு ‘ப்ரஸ்தம்’ (நாழி) என்று பெயர். அது நான்கு உழக்கிற்குச் சமமாகும். மனிதர்களால் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட சிவலிங்கத்திற்குப் பத்து நாழி அளவும், ரிஷிகளால் ஸ்தாபிக்கப்பட்ட சிவலிங்கத்திற்கு நூறு நாழி அளவும், தானாகத் தோன்றிய சுயம்பு லிங்கத்திற்கு ஆயிரம் நாழி அளவும் நைவேத்தியம் செய்யப்பட வேண்டும். நீர், தைலம், வாசனை திரவியங்களையும் அதற்குண்டான அளவு சேர்க்க வேண்டும். இதுவே சிவலிங்கத்திற்கான ‘மகாபூஜை’ எனப்படும்.

தெய்வங்களுக்கு அபிஷேகம் செய்வதால் ஆன்மா தூய்மை பெறுகிறது. சந்தன அபிஷேகத்தால் புண்ணியம் கிடைக்கிறது. நைவேத்தியம் செய்வதால் ஆயுள் பெருகுகிறது. மனநிறைவு உண்டாகிறது. நறுமணத் தூபம் காட்டுவதால் செல்வம் பெருகுகிறது. தீபம் காட்டுவதால் ஞானம் பிறக்கிறது. தாம்பூலம் சமர்ப்பிப்பது போகங்களைத் தருகிறது. ஆகவே, நீராட்டுதல் (ஸ்நானம்) முதலிய ஆறு உபசாரங்களையும் கட்டாயம் செய்தாக வேண்டும். வணங்குதலும், ஜபம் செய்தலும் விருப்பங்கள் அனைத்தையும் தருவன. ஆகவே, போகமும் முக்தியும் விரும்புபவர்கள் பூஜையின் முடிவில் ஜபம் செய்து முடித்து, நமஸ்காரம் செய்ய வேண்டும். பிறவியெடுத்தவர்கள் முதலில் மானசீக பூஜை செய்து, பின் அந்தந்த உபசாரங்களோடு பூஜிக்க வேண்டும். தேவதைகளைப் பூஜிப்பது அந்தந்த தேவதைகளின் உலகத்தை அடைவிக்கிறது. அவ்வுலகத்திற்கு இடைப்பட்ட உலகத்திலும் விரும்பிய போகங்கள் கிடைக்கலாகும்.

அந்தணர்களே! இனி தேவபூஜையினால் பெறலாகும் விசேஷமான பயன்களைக் கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேளுங்கள். தடங்கல்களை நீக்கும் மகாகணபதியின் பூஜையினால் இவ்வுலகில் வேண்டிய பொருளெல்லாம் பெறலாம். வெள்ளிக்கிழமை, ஆவணி மாதம், புரட்டாசி மாதம் ஆகியவற்றில் வரும் வளர்பிறை சதுர்த்தியன்றும், தை மாதம் சதய நட்சத்திரத்தன்றும் ஸ்ரீகணபதியை முறைப்படி பூஜிக்க வேண்டும். நூறு அல்லது ஆயிரம் தினங்களில், நூறு அல்லது ஆயிரம் முறை பூஜிக்க வேண்டும். தேவதை, அக்னி — இவைகளில் (சிரத்தை) நம்பிக்கை கொண்டு செய்யப்படும் நித்திய பூஜை மக்கட்செல்வத்தையும் விரும்பிய பொருள்களையும் தருகிறது. அது பாவங்களனைத்தையும் பலவாறாகச் செய்த தீச்செயல்களையும் அழித்துவிடுகிறது. வெவ்வேறு கிழமைகளில் செய்யப்பட்ட சிவபூஜை ஆன்மசுத்தியைத் தருகிறது. திதி, நட்சத்திரம், யோகம் — இவைகளோடு நாளும் கிழமையும் நன்கு அமைந்துவிட்டால், அது விரும்பிய பயன்களை உடனே அளிக்கும். அதில் நிறைவோ, குறைவோ இல்லாததால், அதை பூரணமான பிரும்ம சொரூபமாகவே கொள்ள வேண்டும். சூரியன் உதயத்திலிருந்து தொடங்கி, மறுநாள் சூரிய உதயம் வரையிலுள்ளது ஒரு நாள். அதுவே அந்தணர் முதலிய நான்கு வர்ணத்தவருக்கும் வகுத்துள்ள கடமைகளை ஆற்றுவதற்கான ஆதாரமாகும். திதியின் முன் பாகத்தில் செய்யப்படும் பூஜை, மனிதர்களுக்கான இன்பங்களை முழுமையாக அளிப்பது.

நடுப்பகலுக்குப்பின் திதி ஆரம்பிக்குமேயானால் இரவோடு சேர்ந்துள்ள அந்தத் திதியின் முன்பாகம், பித்ருக்களுக்குச் செய்யப்படும் சிராத்தம் முதலிய கர்மங்களுக்கு உத்தமம் என்று கூறப்படுகிறது. அந்தத் திதியின் பிற்பகுதி பகலோடு சேர்ந்துள்ளதால், அது தேவபூஜைக்கு உகந்தது என்று நம்பப்படுகிறது. அந்தத் திதி நடுப்பகல் வரை இருக்குமேயானால் உதிக்கும் நேரத்தில் உள்ள அந்தத் திதியே தேவபூஜைக்குகந்ததாக எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். இவ்வாறு நல்ல திதி—நட்சத்திரங்களே தேவ காரியங்களுக்கு உகந்ததாகக் கொள்ள வேண்டும். நல்ல நாள் முதலியன பற்றி நன்கு தீர்மானித்த பின்பே பூஜை, ஜபம் முதலியன தொடங்க வேண்டும். வேதங்களில் ‘பூஜை’ என்னும் சொல்லிற்கு இவ்வாறு விளக்கம் தரப்படுகிறது—— ‘பூர்ஜாயதே அநேந இதி பூஜா’. ‘பூ:’ என்றால் போகம் மற்றும் பயனின் சித்தி கைக்கூடுதல் என்பதாகும். இவை எந்தவொரு கர்மத்தினால் நமக்குக் கிடைக்கிறதோ, அந்தக் கர்மமே ‘பூஜை’ என்பதாகிறது. மனதிற்குப் பிடித்த பொருள் மற்றும் ஞானம் — இவற்றைத்தானே அனைவரும் விரும்புவது. பயனில் விருப்பமுள்ளவர்களுக்கு விரும்பிய போகங்கள் கிடைப்பதும் பயனில் விருப்பமற்றவர்களுக்குப் பரமனைப் பற்றிய ஞானமுமே எதிர்பார்ப்பதாக ஆகிறது. இவை இரண்டுமன்றோ ‘பூஜை’ என்ற சொல்லிற்கான பொருள். இவையிரண்டும் ஒன்று சேர்வதாலன்றோ ‘பூஜை’ என்ற சொல் பொருளுடையதாக ஆகிறது. வேதங்களிலும் உலக நடைமுறைகளிலும் ‘பூஜை’ என்ற சொல்லின் பொருள், இவ்வாறுதான் புகழப்படுகிறது. நித்திய மற்றும் நைமித்திக கர்மங்கள் என்றோதான் பயனளிக்கும். ஆனால், காம்யகர்மங்கள் முறைப்படி தவறாது செய்யப் பட்டால், அது உடனேயே பயனைத் தரும். ஒரு பட்சமோ (15 நாட்களோ), ஒரு மாதமோ, ஒரு வருடமோ, தொடர்ந்து தினம் தவறாது பூஜை செய்தவரின் அந்தந்த கர்மங்களுக்கான பயன் உடனே கிடைக்கிறது. அதேபோல பாவமும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைகிறது.

ஒவ்வொரு மாதமும் தேய்பிறையில் வரும் சதுர்த்தி திதியன்று செய்யப்படும் ஸ்ரீமகாகணபதியின் பூஜையால், அந்த பட்சத்தில் (15 நாட்களில்) செய்த பாவங்கள் நீங்கி, உயர்ந்ததான போகங்கள் கிடைக்கிறது. சித்திரை மாதத்தின் சதுர்த்தியன்று செய்த பூஜை, ஒரு மாதம் முழுவதும் பூஜை செய்ததன் பலனைத் தருகிறது. சூரியன் சிம்மராசியிலிருக்கும் ஆவணி மாதம் மற்றும் புரட்டாசி மாதத்தில் வரும் சதுர்த்தியில் செய்த ஸ்ரீகணேச பூஜை ஒரு வருடத்திற்கான விரும்பிய போகப் பலன்களைத் தருகிறது. ஆவணி மாதம் ஞாயிற்றுக்கிழமை ஹஸ்த நட்சத்திரம் சேர்ந்த சப்தமி திதி, மாசி மாத வளர்பிறை சப்தமி திதி ஆகிய நாட்களில் சூரிய பகவானைப் பூஜிக்க வேண்டும். ஆனி, புரட்டாசி மாதங்களில் புதன்கிழமை மற்றும் திருவோண நட்சத்திரத்துடன் கூடிய துவாதசி திதி, அல்லது (வேறு நட்சத்திரத்துடன் கூடிய) துவாதசி திதி மட்டுமானாலும் அன்றைய தினம் செய்யப்படும் ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவின் பூஜை விரும்பிய செல்வங்களைத் தரும். ஆவணி மாதம் செய்யப்படும் ஸ்ரீவிஷ்ணு பூஜை மனம் விரும்பும் பலனையும் நோயின்மையையும் அளிக்கிறது. பதினாறு வகையான உபசாரங்களையும் அந்தந்த வஸ்துக்களைக் கொண்டு பூஜை செய்து, பசு முதலிய பன்னிரண்டு வஸ்துக்களையும் தானம் செய்வதால் கிடைக்கும் பயனை, துவாதசி திதியில் மட்டுமே ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவை ஆராதிப்பதால் பெறலாகும். துவாதசி திதியன்று கேசவ, நாராயண முதலிய பன்னிரண்டு நாமங்களால் பன்னிரண்டு அந்தணர்களை நியமித்து, பதினாறு வகையான உபசாரங்களால் அவர்களைப் பூஜித்தால், ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவின் திருவருளைப் பெறலாம். இவ்வாறு, அந்தந்த தேவதைகளை அவர்களது பன்னிரண்டு திருநாமங்களால் பன்னிரண்டு அந்தணர்களைப் பூஜிப்பதால், அந்தந்த தேவதைகளின் திருவருளைப் பெறலாம்.

செல்வம் விரும்புபவன் ஆடி மாதம் திங்கட்கிழமை, நவமி திதி, மிருகசீர்ஷ நட்சத்திரம் கூடிய தினத்திலும், புரட்டாசி, ஐப்பசி மாதம் வளர்பிறை நவமி திதியிலும் அனைத்து போகங்களையும் தரக்கூடிய ஸ்ரீஅம்பிகையைப் பூஜிக்க வேண்டும். புரட்டாசி மாத வளர்பிறை நவமி திதி விரும்பியதை விரும்பியவாறு அளிப்பதாகும். புரட்டாசி மாதம் தேய்பிறை சதுர்த்தசி திதி ஞாயிற்றுக்கிழமையில் வருமேயானால், அந்நாள் ஒரு பொன்னான நாளாகும். அன்றைய தினம் திருவாதிரை நட்சத்திரமோ அல்லது அந்த நட்சத்திரத்தில் சூரியன் இருக்கும்போதோ (அந்நாளை ‘மகா ஆர்த்ரா’ என்பர்) செய்யப்படும் சிவபூஜை மிகவும் உயர்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது. மாசி மாதம் தேய்பிறை சதுர்த்தசியன்று செய்யப்படும் சிவபூஜை, விருப்பங்கள் அனைத்தையும் அளிப்பது; நீண்ட ஆயுளைத் தருவது; மரணபயத்தை நீக்குவது; அனைத்து சித்திகளையும் தருவது. ஆனி மாதம் சதுர்த்தசி திதியும் மகா ஆர்த்ரா (சூரியனோடுகூடிய திருவாதிரை) நட்சத்திரமும் சேர்ந்து அல்லது மார்கழி மாதம் எந்தவொரு திதியிலும் திருவாதிரை நட்சத்திரம் வருமேயானால், அந்த நாளில் மண் முதலிய வஸ்துக்களால் ஆக்கப்பட்ட சிவமூர்த்தத்தைப் பதினாறு வகை உபசாரங்களோடு பூஜித்து, அவரது திருவடிகளைத் தரிசிப்பதே சிவவேள்வி என்றறியவும். அது இகபர உலகங்களில் போகத்தையும் மோட்சத்தையும் அளிப்பதாகும். கார்த்திகை மாதத்தில் அந்தந்த தினத்தில் அந்தந்த தேவதையைப் பூஜிப்பது விசேஷமாகும். கார்த்திகை மாதம் வந்ததும் விஷயமறிந்தவன் தானம், தவம், ஹோமம், ஜபம் முதலிய நியமங்களோடு அனைத்து தேவதைகளையும் பதினாறு உபசாரங்களைக் கொண்டு பூஜிக்க வேண்டும். அவ்வாறு செய்யும் பூஜையில் அத் தேவதையின் பிம்பம் அல்லது பிரதிமை, அந்தணர்களின் மந்திரம் ஆகியன இருப்பது அவசியம். அந்தணர்களுக்கு அன்னம்பாலிப்பதாலேயே அந்த கர்மம் நிறைவு பெறுகிறது. பூஜை புரிபவன் பயனில் பற்றின்றி மனவமைதியோடு பூஜிக்கவேண்டும்.

கார்த்திகை மாதம் செய்யும் தேவதாராதனம் அனைத்து நலன்களையும் தருவது; நோய் தீர்ப்பது; பூதப்பிரேத பிசாசு முதலிய கிரகக்கோளாறுகளை அழிப்பது. கார்த்திகை மாத ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் சூரிய பகவானுக்குப் பூஜை செய்து தைல தானம், பருத்தி ஆடை தானம் செய்வதால் (குஷ்டம்) தொழுநோய் முதலியன அழிந்துபடும். கடுக்காய், கறுப்பு மிளகு, நல்ல வஸ்திரம், பால் பாயசம் முதலியன தானம் செய்வதாலும், வேதத்தை ரட்சிப்பதாலும் என்புருக்கி நோயான க்ஷயரோகம் நிவர்த்தியாகிறது. தீபம், கடுகு — இவற்றைத் தானம் செய்வதால் அபஸ்மார வியாதி (காக்காய் வலிப்பு) குணமாகிறது. கார்த்திகை நட்சத்திரமும் திங்கட்கிழமையும் சேர்ந்த தினத்தில் செய்யும் சிவபூஜை எந்த ஏழ்மையையும் அழித்து, அனைத்து செல்வங்களையும் தரும். ஒரு வீட்டிற்கு வேண்டிய அனைத்து பொருட்களுடன் கிரக தானமோ, பூமி தானமோ செய்தாலும் முன்கூறிய நற்பயன்களைப் பெறலாம். செவ்வாய்க்கிழமையும் கிருத்திகா நட்சத்திரமும் சேரும் நாளில் முருகப்பெருமானைப் பூஜித்து தீப தானமோ, பூஜை மணி தானமோ செய்தால் நல்ல வாக் சித்தி (சொல் திறமை) பெறலாகும். அவன் சொல்லும் ஒவ்வொரு சொல்லும் அப்படியே உண்மையாக நடக்கும். புதன்கிழமையில் கிருத்திகா நட்சத்திரம் வரும்போது, ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவைப் பூஜித்து தயிரன்னம் தானம் செய்வது நன்மக்கட்பேற்றை அளிக்கிறது. கிருத்திகை நட்சத்திரமும் வியாழக்கிழமையும் சேர்ந்த நாளில் தனம் கொண்டு பிரும்மதேவரைப் பூஜித்து, தேன், பொன், நெய் தானம் செய்தால் போகமும் செல்வமும் பெருகும். கிருத்திகை நட்சத்திரமும் வெள்ளிக்கிழமையும் சேர்ந்த தினத்தில் யானைமுகத்தனான விநாயகரைப் பூஜித்து நறுமணச் சந்தனம், நல்ல புஷ்பங்கள், அன்னம் (உணவு) தானம் செய்வதால் இன்பம் நுகர்வதற்கான பொருட்கள் பெருகுகின்றன. அன்றைய தினம் தங்கம், வெள்ளி முதலியன தானம் செய்வதால் மலடியும் நற்புத்திரப்பேறு பெறுவாள்.

கிருத்திகை நட்சத்திரமும் சனிக்கிழமையும் சேர்ந்து வரும் நாளில் இந்திரன் முதலிய எண்டிசை பாலர்கள், ஐராவதம் முதலிய எண்டிசை யானைகள், காளியன்—வாசுகி முதலிய எண்டிசை நாகங்கள், சேதுபாலகர்கள், முக்கண்ணரான ஸ்ரீபரமசிவன், பாவம் போக்கும் பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணு, ஞானமளிக்கும் நான்முகன், தன்வந்தரி பகவான் மற்றும் அசுவனி குமாரர்கள் ஆகிய இவர்களைப் பூஜிப்பதால் நோய், எதிர்பாராத கொடுமையான இறப்பு (ACCIDENT), அகாலத்தில் வரும் மரணம் முதலியன கழியும்; உடனேயே நோய்—நொடிகளும் அகலும். உப்பு, இரும்பு, தைலம், உளுந்து, சுக்கு, மிளகு, திப்பிலி என்னும் திரிகடுகம், பழம், சந்தனம், நீர் மற்றும் நெய் முதலிய திரவப்பொருள்கள், தங்கம் முதலிய கடின வஸ்துக்கள் ஆகியனவற்றில் முடிந்தவற்றைத் தானம் செய்வதால் விண்ணுலக இன்பம் கிடைக்கிறது. இதில் உப்பு முதலியன குறைந்தது ஒரு சேர் (நிறை) அளவாவது இருக்கவேண்டும். தங்கம் முதலியன குறைந்தது ஒரு பலம் (நிறை) அளவு இருக்கவேண்டும்.

மார்கழி மாதம் விடிவோரையில் சிவபெருமான் முதலிய அனைத்து தேவதைகளையும் பூஜிப்பது, அனைத்து சித்திகளையும் சிறிதுசிறிதாகத் தருவதாகிறது. இவ்வாறான பூஜையில் மார்கழியில் அறுவடையாகிய புது அரிசியில் ஆக்கிய ஹவிஸ் (அன்னம்) நிவேதனம் செய்வது மிகவும் உத்தமமாகும். தை மாதம் சித்திரான்னம் நிவேதனம் செய்வது உயர்ந்தது. மார்கழி மாதத்தில் அன்னம்பாலிப்பதே விரும்பியதனைத்தையும் தரவல்லது; பாவங்களைத் தொலைப்பது. அவ்வாறு தானம் செய்பவன் இஷ்ட சித்தி, நோயின்மை, அறம் மற்றும் வேதங்கள் பற்றிய அறிவு, நித்திய கர்மானுஷ்டானங்களை விடாது செய்வதன் பலன், இகபர உலகங்களில் உயர்ந்த போகங்கள், முடிவில் சாசுவதமான மோட்சம், வேதாந்த ஞானம் முதலியன பெறுகிறான். போகங்களில் இச்சையுள்ளவன் மார்கழி மாதத்தில் குறைந்தது மூன்று நாளாவது விடிவோரையில் தேவபூஜை செய்யவேண்டும். மற்ற மாதங்களில் அவ்வாறான நியமமில்லை. விடிவோரை முதல் நடுப்பகல் வரை பூஜைக்குகந்த காலம். மார்கழி மாதம் முழுவதும் புலனடக்கம் கொண்டு, உணவின்றி, விடிவோரை முதல் நடுப்பகல் வரை அந்தணர்கள், வேதத்தாயான காயத்ரீ மகாமந்திரத்தை ஜபிக்கவேண்டும். பின்பு, இரவில் தூங்கச் செல்லும் வரை திருவைந்தெழுத்து (பஞ்சாட்சரம்) முதலிய மந்திரங்களை ஜபிக்கலாம். இவ்வாறு அனுஷ்டிக்கும் அந்தணன் நல்ல ஞானத்தைப் பெற்று மரணமடைந்தபின் முக்தியைப் பெறுகிறான். அந்தணரல்லாத மற்ற ஆண்—பெண் இருபாலரும் மூன்று வேளைகளிலும் நீராடி திருவைந்தெழுத்தை எப்பொழுதும் ஓதுவதால் தூய்மையான ஞானத்தைப் பெறுகிறார்கள். நமக்கு விருப்பமான மந்திரத்தை எப்பொழுதும் ஜபிப்பதால் பெரிய பெரிய மகாபாவங்களும் நாசத்தை அடைகிறது.

நிறையதான அன்னம், தேன், நெய், உளுந்துவடை, தயிர், பால், இளநீர், ஐந்து வாசனை திரவியங்கள் கலந்த சந்தனம், தாம்பூலம் — இவைகளைப் படைப்பது ‘மகாநைவேத்தியம்’ எனப்படும். மார்கழி மாதம் இவ்வாறு படைப்பதாலும் சிவனடியார்களுக்கு இவற்றைத் தானம் செய்வதாலும் இவ்வுலகில் அரசபதவி பெற்று, பின்பு சுவர்க்கம் பெறுகிறான். இவ்வாறு ஆயிரம் முறை தானமளிப்பவன் சத்தியலோகத்தையும், இவ்வாறு மூவாயிரம் முறை செய்பவன் திரும்பி வருதலில்லாத முக்தியையும் பெறுகிறான். தன் பிறந்த நாளில் செய்வது மிகவும் உயர்ந்தது. அது நம் பிறவியையே இறைவனுக்கு அர்ப்பணித்ததாகிறது. சிவலிங்கம் யோனிலிங்கரூபமாக இருப்பதால், அது நமது பிறவியைக் குறிக்கிறது. ஆகவே, இனி பிறவாதிருக்க ஸ்ரீபரமசிவனுக்கு ஜன்ம தினத்தில் பூஜை செய்தல் வேண்டும்.

இவ்வுலகமே பிந்துநாத சொரூபமே. பிந்து என்பது சக்தி தத்துவம். நாதம் சிவதத்துவம். ஆகவே, இவ்வுலகு சிவசக்தியின் இணைந்த உருவம். நாதம் பிந்துக்கு ஆதாரம். பிந்து இவ்வுலகிற்கு ஆதாரம். (ஆகவே,) பிந்துவும் நாதமும் (சக்தியும் சிவமும்) இவ்வுலகிற்கு ஆதாரமாக அமைந்துள்ளது. அனைத்திற்கும் ஆதாரமாக இருப்பதால் பிந்துவும் நாதமும் ஒருங்கிணைந்த அனைத்தும் சிவ சொரூபமே ஆகும். ஆதாரத்தில்தானே ஆதேயமானது லயத்தை அடையும். இதை ‘சகலீகரணம்’ என்பர். இந்த சகலீகரணத்தின் இருப்பில்தான் படைப்புத் தொழில் தொடங்கும்போது இவ்வுலகம் தோன்றுகிறது. சிவலிங்கத் திருமேனி பிந்துவும் நாதமும் இணைந்த சொரூபம். ஆகவேதான் அதை உலகத்திற்குக் காரணமாகக் கூறுகிறார்கள். பிந்து — தேவி, நாதம் — சிவம். சிவமும் சிவையும் இணைந்த சொரூபமே சிவலிங்கத் திருமேனி. ஆகவே, பிறவித்துன்பத்திலிருந்து விடுதலை பெற சிவலிங்க பூஜை செய்ய வேண்டும். பிந்து ரூபமான உமை (பார்வதீ) தாய். நாத ரூபமான சிவன் தந்தை. தாய்—தந்தையரது பூஜையே பரமானந்தத்தை அளிப்பதாகும். ஆகவே, பரமானந்தத்தைப் பெற சிவலிங்கத்தை விசேஷமாகப் பூஜிக்க வேண்டும். சிவையும் சிவனும் இவ்வுலகிற்குத் தாய்—தந்தையராக இருப்பதால், இவர்களுக்குச் சேவை செய்பவனான மகனிடம் தாய்—தந்தையரின் கிருபை நாளுக்கு நாள் பெருகத்தானே பெருகும்!

மாதா தே3வீ பி3ந்து3ரூபா

நாத3ரூப: ஶிவ: பிதா ॥

பூஜிதாப்4யாம் பித்ரு॒ப்4யாம்

து பரமாநந்த3 ஏவ ஹி ।

பரமாநந்த3லாபா4ர்த2ம்

ஶிவலிங்க3ம் ப்ரபூஜயேத் ॥

ஸா தே3வீ ஜக3தாம் மாதா

ஸ ஶிவோ ஜக3த: பிதா ।

பித்ரோ: ஶுஶ்ரூஷகே நித்யம்

க்ரு॒பாதி4க்யம் ஹி வர்த4தே ॥

— ஶிவபுரா. வித். ஸம். 16/91—93

ஆதலால், தன்னைப் பூஜிப்பவன் மேல் கருணைகொண்டு தனது ஆந்தரிகமான (ஆன்மலாபமான) பெருஞ்செல்வத்தையே அவனுக்கு அளிக்கிறார். ஆகவே அந்தணர்களே! ‘ஆன்மலாபம்’ என்னும் ஆனந்தத்தைப் பெற ‘சிவலிங்கத் திருமேனியே எமக்குத் தாயும் தந்தையும்’ என்கிற எண்ணத்தோடு பூஜிக்க வேண்டும். ‘பர்க்கர்’ எனப்படும் ஸ்ரீசிவபெருமானே ‘புருஷன்’; பர்கையான ஸ்ரீசக்தி (பார்வதீதேவி) ‘பிரகிருதி’ எனக் கூறப்படுகிறாள். வெளியில் தோன்றாது (அதாவது கண்ணிற்குத் தெரியாது), உள்ளேயே ஆதாரமாக உள்ள கர்பத்தை (கருவை) புருஷன் என்றும், கண்ணுக்குப் புலப்படுமாறு வெளியில் தோன்றும், ஆனால் உள்ளேயே அடங்கிக் கிடக்கும் ஆதாரமான கர்பத்தைப் பிரகிருதி (மாயையான பெண்) என்றும் அழைப்பர். புருஷனே முதல் கர்பம் (கரு). அவன் பிரகிருதி என்னும் கர்பத்தோடு சேரும்போது கர்பவான் (கருவை உடையவன்) ஆகிறான். ஏனெனில், அவன்தானே பிரகிருதியைப் பெற்றெடுக்கும் தந்தை. புருஷனிடமிருந்து பிரகிருதியில் சேருவதே முதல் கர்பம் ஆகும். வெளிப்படையாகத் தெரியாமல் விளங்கும் பிரகிருதியிலிருந்து ‘மஹத்’ முதலிய தத்துவங்களின் வரிசையில் வெளிப்படையாகத் தோன்றும் ‘ஜகத்’ (உலகம்) தோன்றுவதே பிரகிருதியின் இரண்டாவது ஜன்மம் (பிறப்பு) ஆகும். ஜீவன் புருஷனிடமிருந்தே அடிக்கடி பிறப்பு—இறப்பைப் பெறுகிறான். மாயை மூலமாக வேறு உருவத்தில் தோன்றும்படி செய்வதே அதன் ஜன்மம் (பிறப்பு) எனப்படுகிறது. ஜீவனுடைய சரீரம் (உடல்) பிறவியிலிருந்தே சிறிதுசிறிதாகக் குறைய ஆரம்பிக்கிறது. அதாவது பிறத்தல், இருத்தல், வளர்தல், மாறுதல், தேய்தல், மாய்தல் ஆகிய ஆறுவித பாவ விகாரங்கள் ஐம்பெரும் பூதங்களாலாகிய இவ்வுடலுக்கு உண்டு. ஆகவே, இதற்கு ‘ஜீவன்’ என்று பெயர் சூட்டப்பட்டுள்ளது. பிறவியெடுத்துப் பலவிதத் தளைகளால் கட்டப்பட்டுள்ளதால் அதன் பெயர் ‘ஜீவன்’. பிறவித்தளைகளால் கட்டுண்ணப்படுவதே ‘ஜீவன்’ என்னும் சொல்லுக்குப் பொருள். ஆகவே, பிறப்பு—இறப்பு என்னும் தளைகளிலிருந்து விடுதலை பெற பிறவிக்கு ஆதாரமாக விளங்கும் தாய்—தந்தையர் திருவுருவில் காணும் சிவலிங்கத்தைப் பூஜிக்க வேண்டும்.

கோமயம், கோசாணம், பசும்பால், பசுந்தயிர், பசு நெய் ஆகிய ஐந்தும் கலந்த கூட்டிற்கு ‘பஞ்சகவ்யம்’ என்று பெயர், ஞாயிற்றுக்கிழமை இந்தப் பஞ்சகவ்யத்தினால் சிவனைப் பூஜிக்க, அது பிறவித்தளையைப் போக்குகிறது. பால், தயிர், தேன், கரும்புச்சாறு ஆகியவைகளினாலும் தனித்தனியே அபிஷேகம் செய்யலாம். பசும்பால் சேர்த்துச் சமைத்த பாலன்னத்தை ‘ஓம்’ என்னும் பிரணவமந்திரம் கூறி புரோக்ஷித்து, இறைவனுக்குப் படைக்க வேண்டும். ஓங்காரமான பிரணவமே ‘த்வனி’ (ஒலி) லிங்கம் ஆகும். சுயம்புலிங்கம் நாத வடிவாக உள்ளதால், அது ‘நாத’ லிங்கம். யந்திர வடிவாக இருப்பது ‘பிந்து’ லிங்கம் ஆகும். அசையாமல் உறுதியாக நிலையாகப் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட லிங்கம் ‘ம’கார ரூபமாக உள்ளதால், அது ‘மகார’ லிங்கம். ஆங்காங்கே செல்லும் போது பூஜைக்காகக் கைகளிலேந்தி எடுத்துச் செல்லப்படும் லிங்கம் உகாரரூபமான ‘உகார’ லிங்கம் ஆகும். சிவபூஜை தீக்ஷை தந்தருளி ஆட்கொள்ளும் குருவே, அவரது திருமேனி. ‘அ’காரத்தின் அடையாளமாக விளங்குவதால், அவரே ‘அகார’ லிங்கம் ஆவார். ஆக இவ்வாறு அகார, உகார, மகார, பிந்து, நாதம், த்வனி வடிவாக விளங்கும் இந்த சிவலிங்கங்களைப் பூஜிக்கும் சாதகன் ஜீவன்முக்தனாகிறான். ஒருவன் ருத்ராட்சம் அணிவதால் ¼ பாகமும், விபூதி அணிவதால் ½ பாகமும், திருவைந்தெழுத்தை ஓதுவதால் ¾ பாகமும், சிவபூஜையால் முழுமையும் அடைகிறான். சிவலிங்கத்தையும் சிவனடியார்களையும் பூஜிப்பதால் முக்தி பெறுகிறான். ஆகவே, அந்தணர்களே இவ்வத்தியாயத்தைப் படிப்பதாலும் கேட்பதாலும் சிவபக்தி உறுதியாகிறது (நிலைப்படுகிறது).

 

அத்தியாயம் : பதினேழு

ஆறுவித லிங்கமாக விளங்கும் பிரணவத்தின் சொரூபம், பஞ்சாட்சரத்தின் பெருமை, ஜபிக்கும் முறை, காரியப் பிரும்மத்தின் உலகிலிருந்து காரணரூபியான ருத்ர உலகம் வரையில் உள்ளதன் விளக்கம், காலங்களைக் கடந்த ஐந்து ஆவரணங்கள் (மறைப்புகள்) கொண்ட சிவலோகத்தின் பெருமை, சிவனடியார்களைப் பேணுதலின் பெருமை

ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள்—— முனிவரே! ஆறு லிங்கங்கள் மற்றும் பிரணவத்தின் பெருமை, சிவனடியார்களைப் பூஜிப்பதன் முறை ஆகியவற்றை விரிவாக எங்களுக்குக் கூறவேண்டுகிறோம்.

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— மகரிஷிகளே! நீங்கள் அனைவரும் தவச்சீலர்கள். அழகான உயர்ந்த கேள்வியை என் முன் வைத்துள்ளீர்கள். ஆனால், இதன் சரியான விடை இறைவன் சிவபெருமானைத் தவிர மற்றவர்களுக்குத் தெரியாது. இருப்பினும், அவரது இன்னருளால் இதன் விளக்கத்தைக் கூறுகிறேன். நம் அனைவரையும் காத்தருளும் பெரும் பொறுப்பை அச்சிவபெருமானே எடுத்துக் கொள்ளட்டும். பிரகிருதியான மாயையிலிருந்து தோன்றிய சம்சாரமாகிற இப்பெருங்கடலின் பெயரே ‘ப்ர’ ஆகும். ‘நவம்’ என்பது இக்கடலைத் தாண்டுவிக்கும் பெரும் ஓடம். ஆகவே, ‘ப்ரணவம்’ என்பது சம்சாரக் கடலைக் கடக்க வைக்கும் பெரும் ஓடம் என்று பொருள்படுகிறது. ஆகவே, ஓம்காரத்தைப் பிரணவம் என்று குறிப்பிடுகிறார்கள். மேலும் ஓம்காரம் தன்னை ஜபிப்பவர்களிடம் கூறுகிறது—— ‘ப்ர’ — பிரபஞ்சம்; ‘ந’ — இல்லை; (எவர்க்கு) ‘வ:’ — உங்களுக்கு. அதாவது, ‘இனி உங்களுக்கு சம்சார பயமில்லை’ என்பதைக் கூறுவதால் அறிஞர்கள் ஓங்காரத்தைப் பிரணவம் என்கிறார்கள். அல்லது ‘ப்ர’ — ‘ப்ரகர்ஷேண’ — உயர்வாக; ‘ந’ — ‘நயேத்’ — அழைத்துச் செல்வது; (யாரை) ‘வ:’ — உங்களை அதாவது ஜபிப்பவர்களான உங்களை மோட்சத்திற்கு அழைத்துச் செல்வது. ஆகவே, ஓங்காரம் பிரணவம் என்றாகிறது. மேலும், தன்னை எப்பொழுதும் ஜபிக்கும் யோகிகள் மற்றும் தன்னையே உபாசித்துப் பூஜிக்கும் உபாசகர்களது கர்மவினைகள் அனைத்தையும் நாசம் செய்து, (இறையருளை நல்கும்) புதிதான அறிவைத் தருவதாலும் ஓங்காரம் பிரணவமாகிறது. (‘ப்ர’ — கர்மவினைகளை அழிக்கும் வாயிலாக, ‘நவ’ — நல்லறிவைத் தருவது.) மாயையின் பிடியில் சிக்காத — மாயையற்ற — பரமேசுவரனே ‘நவம்’ புதிதானவர்.

(ஒப்புநோக்குக:—

1. ‘முன்னைப் பழம்பொருட்கும்

முன்னைப் பழம் பொருளே

பின்னைப் புதுமைக்கும்

பேர்த்தும் அப் பெற்றியனே’

— திருவாசகம், திருவெம்பாவை 9

2. ‘நிறை சேரப் படைத்து அவற்றின் உயிர்க்கு உயிராய், அங்கங்கே நின்றான்’ (திருமுறை 1—132—4) — ‘படைத்து’ என்பதால் அதற்குமுன் இருப்பவன், ‘உயிர்க்கு உயிராய்’ என்பதால் படைத்ததற்குப் பிறகும் புதிதாக உள்ளமை என்கிறார் திருஞானசம்பந்தர்.)

அந்த இறைவன் தன்னேரில்லாத தனித்ததொரு திருமேனியோடு ‘நவ’ மாயக் கலப்பில்லாத சுத்த சொரூபராக விளங்குவதால் ‘பிரணவம்’ என்றாகிறான். பிரணவம், சாதகனை ‘நவ’ புதிதான சிவ சொரூபத்தைப் பெற்றவனாகச் செய்வதாலும், அறிஞர்கள் ‘பிரணவம்’ என்றழைக்கின்றனர். அல்லது மிகவுயர்ந்த நிலையில் புதியதாகத் தெய்விக அருள் தந்திடும் பரமான்ம ஞானத்தை அருளி, அதை வெளிப்படுத்துவதாலும் பிரணவம் என்றழைக்கப்படுகிறது.

ஸ்தூலப் பிரணவம், சூட்சுமப் பிரணவம் என பிரணவம் இருவகைப்படும். ஒன்று, எழுத்துருவான ‘ஓம்’ என்னும் சூட்சுமப் பிரணவம். இரண்டு, திருவைந்தெழுத்தான ‘நம: ஶிவாய’ என்னும் ஸ்தூலப் பிரணவம். அதாவது, ஐந்தெழுத்துக்களும் வெளிப்படையாகத் தெரியாது மறைந்து ஓரெழுத்தாகத் தோன்றுவது சூட்சுமப் பிரணவம். திருவைந்தெழுத்துக்களும் வெளிப்படையாகத் தோன்றுவது ஸ்தூலப் பிரணவம் ஆகும். ஜீவன் முக்தர்களாகும் பெரியோர்களுக்கு ‘சூட்சுமப் பிரணவமான ஓங்காரத்தையே ஜபிக்க வேண்டும்’ என்பது நியதி. அதுதான் அவரது அனைத்து சாதனைகளுக்கும் ‘சாரம்’ ஆகும். பெறவேண்டியதைப் பெற்றவராதலால் ஜீவன்முக்தர்களுக்கு எந்தவொரு சாதனையும் தேவையில்லையானாலும், அவர்கள் பிறர் கண்களுக்கு ஜடமான இவ்வுடலோடு காட்சி தருவதால், இவ்வுடல் உள்ளவரை பிரணவ ஜபத்தின் சகஜமான சாதனையைச் செய்தே தீரவேண்டும். அவர்கள் தங்கள் உடல் அழியும் வரை சூட்சும பிரணவமான ஓங்காரத்தையும் அதன் பொருளான பரமாத்மாவையும் மனதில் திரும்பத் திரும்பத் தியானித்தவண்ணமே இருப்பார்கள். அவர்கள் இவ்வுடலை நீத்தபின் ‘பூர்ணப் பிரும்மமான சிவப்பரம்பொருளை அடைகிறார்கள்’ என்பது சர்வ நிச்சயமாகும்.

பொருள் உணராமல் மந்திரத்தை மட்டும் ஜபிப்பவனுக்கும் நிச்சயமாகச் சிவயோகம் சித்திக்கும். முப்பத்தாறு கோடி மந்திர ஜபம் செய்தவனுக்குச் சிவயோகம் கிடைப்பது நிச்சயமே. சூட்சுமப் பிரணவம் குறில், நெடில் என இரு வேறுபாடுகளுடையது. அகரம், உகரம், மகரம், பிந்து, நாதம், ஒலி, கானம், கலை ஆகிய எட்டும் இணைந்த பிரணவம் (நெடில்) ‘தீர்க்கப் பிரணவம்’ ஆகும். அது யோகிகளின் இதயகமலத்திலேயே விளங்குவது. மகரம் வரையிலான ‘ஓம்’ (பிரணவம்) அ,உ,ம என்னும் மூன்று தத்துவங்கள் ஒன்று சேர்ந்தது. இதை (குறில்) ‘ஹ்ரஸ்வப் பிரணவம்’ என்பர். இதில் அகரம் — சிவன், உகரம் — சக்தி, மகரம் இவ்விரண்டையும் இணைப்பது. ஆக (குறில்) ஹ்ரஸ்வப் பிரணவம், இம்மூன்றும் (அகர, உகர, மகர) தத்துவங்கள் கொண்ட ஒரே ரூபம் என்றறிந்து ஜபிக்க வேண்டும். தன் பாவங்கள் முற்றிலுமாக அழிய வேண்டுமென விரும்புபவன், இந்த குறில் பிரணவத்தைக் கட்டாயம் ஜபிக்க வேண்டும்.

நிலம், நீர், நெருப்பு, காற்று, வெளி என்னும் ஐம்பெரும் பூதங்கள்; சுவை, ஒளி, ஊறு, ஓசை, நாற்றம் (சப்த, ஸ்பரிச, ரூப, ரஸ, கந்தம்) என்னும் ஐந்து விஷயங்கள் ஆகியன பத்தும் ஒன்றுகூடி, மனிதனை அவாவில் தள்ளுகின்றன. இவ்வாசைகளை மனதில் கொண்டு கர்மங்களைச் செய்பவன், உலகியல் வழி நிற்பவன் (பிரவிருத்தி மார்க்கத்தில் இருப்பவன்) எனப்படுகிறான். பயனில் பற்றின்றி சாஸ்திரங்களில் கூறப்பட்டுள்ள கர்மங்களை அனுஷ்டிப்பவனை நிவிருத்தி மார்க்கத்தில் இருப்பவன் (உலகியலைப் புறக்கணித்துக் கடமைக்காகக் கர்மம் செய்பவன்) என்கின்றனர். உலகியல் விருப்பங்களைப் பெற விரும்பும் பிரவிருத்தி வழி நிற்பவன் ‘குறில்’ (ஹ்ரஸ்வ) பிரணவத்தையும், புறவழியில் நிற்பவன் (பற்றற்றவன்) ‘நெடில்’ (தீர்க்க) பிரணவத்தையும் ஜபிக்க வேண்டும். வியாஹ்ருதிகளையும் மற்ற மந்திரங்களையும் ஜபிக்கும் முன், ஒலி வடிவான அல்லது கலையுடன் கூடிய பிரணவத்தை ஜபிக்கலாம். வேதங்களை ஓதப் புகுமுன்பும் காலை—மாலை சந்தியாவந்தனத்தின் போதும் ஓங்காரமான பிரணவத்தை ஓதவேண்டும்.

பிரணவத்தை ஒன்பது கோடி முறை ஜபித்தவன் சுத்தனாகிறான். அதன்பின் ஒன்பது கோடி பிரணவ ஜபம் செய்தவன் நில தத்துவத்தை வெல்கிறான். இன்னும் ஒன்பது கோடி ஜபித்தவன் நீர் தத்துவத்தை வெல்கிறான். மேலும், ஒன்பது கோடி ஜபித்தால் நெருப்பு தத்துவத்தை வெல்லலாம். அதன் பின்னும் ஒன்பது கோடி ஜபிக்க வாயு தத்துவத்தை வெல்லலாம். இதற்கு மேலும் ஒன்பது கோடி ஜபிக்க ஆகாய தத்துவத்தைக் கையில் அடக்கலாம். இவ்வாறு ஒன்பது கோடி ஒன்பது கோடி என்று ஏறு வரிசையில் ஜபிக்கவே, அவன் முறையே கந்தம், ரஸம், ரூபம், ஸ்பரிசம், சப்தம் ஆகியனவற்றை வெற்றி கொண்டு அதன் பின்பும் ஒன்பது கோடி ஜபிக்க, அகங்காரத்தையும் வெற்றி கொள்கிறான். இவ்வாறு நூற்றெட்டு கோடி பிரணவத்தை ஜபித்து உயர்ந்த ஞானத்தைப் பெற்றவன், தூய்மையான யோகத்தின் பயனைப் பெறுகிறான். தூய்மையான யோகம் பெற்றவன் ஜீவன்முக்தனாகிறான். அனவரதமும் பிரணவத்தையே ஜபித்து, பிரணவ ரூபனான ஸ்ரீபரமசிவனையே தியானித்து ஸமாதி நிலையிலிருக்கும் மகாயோகி சாட்சாத் ஸ்ரீசிவனே ஆவான். முதலில் தன்னுடலில் பிரணவத்திற்கான ரிஷி, சந்தஸ், தேவதை முதலியவற்றை நியாஸம் செய்து (தொட்டுக்) கொண்டு, பின்தான் ஜபிக்கத் தொடங்க வேண்டும். அகரம் முதலான மாத்ருகா அட்சரங்களோடு பிரணவத்தைச் சேர்த்து ஜபித்துத் தன்னுடலில் நியாஸம் செய்வதால் (தொட்டுக் கொள்வதால்), மனிதன் ரிஷியின் நிலைக்கு உயர்கிறான். மந்திரங்களுக்கான பத்துவித ஸம்ஸ்காரங்கள், அகரம் முதலிய மாத்ருகா அட்சரங்களினால் செய்துகொள்ளும் நியாஸங்கள், §டத்வசோதனம் முதலியனவும் செய்து கொள்வதால் நியாஸம் செய்து கொள்வதன் முழுப்பயனையும் பெறுகிறான். பற்றுள்ளவன், பற்று மற்றும் பற்றறுத்தல் ஆகிய இரண்டும் கலந்த நிலையில் உள்ளவன் ஆகிய இருவருக்கும் ஸ்தூலப் பிரணவ ஜபமே விரும்பியதைத் தரவல்லதாகும்.

மந்திரங்களின் பத்துவித ஸம்ஸ்காரங்களாவன :—

ஜனனம் (மந்திரம் பிறந்தது), தீபனம், போதனம், தாடனம், அபிஷேசனம், விமலீகரணம், ஜீவனம், தர்ப்பணம், கோபனம், ஆப்யாயனம் என்பனவாகும். அதன் முறை:—

1. முதலில் பூர்ஜ இலையில் கோரோசனம், குங்குமம், சந்தனம் ஆகியனவற்றின் கலவையால் நம்மை நோக்கியிருக்குமாறு ஒரு முக்கோணம் வரைக. பின் மூன்று கோணங்களிலும் ஒரே அளவுள்ள ஆறு ஆறு கோடுகள் வரைக. இவ்வாறு செய்ய நாற்பத்தொன்பது முக்கோணங்கள் தோன்றும். அவற்றில் வடகிழக்கு மூலையிலிருந்து தொடங்கி மாத்ருகா அட்சரங்களை எழுதி, அதில் தேவதையை ஆவாகனம் செய்து, பூஜை முடித்து மந்திரத்தின் ஒவ்வொரு அட்சரத்தையும் (எழுத்தையும்) உச்சரித்துக் கொண்டே மற்றொரு காகிதத்தில் எழுதுக. இதனால் ‘ஜனனம்’ என்னும் முதல் சடங்கு செய்ததாகிறது.

2. மந்திரத்திற்கு முன்னும் பின்னும் ‘ஹம்ஸ:’ என்னும் மந்திரத்தை உச்சரிப்பதற்குப் பெயர் ஸம்புடீகரணம் என்பது. இவ்வாறு ஓராயிரம் முறை ஜபித்தால், அப்பொழுது அந்த மந்திரம் ‘தீபனம்’ என்னும் சடங்கு பெற்றதாக ஆகிறது. (உ—ம்) ‘ஓம் ஹம்ஸ: ராமாய நம: ஹம்ஸ: ஓம்’.

3. ‘ஹ்ரூம்’ என்னும் பீஜத்தை முன்னும் பின்னுமாகக் கூறி, ஐயாயிரம் முறை ஜபிக்க, அந்த மந்திரம் ‘போதனம்’ என்னும் சடங்கைக் கொண்டதாக ஆகும். (உ—ம்) ‘ஓம் ஹ்ரூம் ராமாய நம: ஹ்ரூம் ஓம்’.

4. ‘பட்’ என்னும் சொல்லை ஸம்பூடீகரணம் செய்து ஓராயிரம் முறை ஜபிக்கவே, அம்மந்திரம் ‘தாடனம்’ என்கிற சடங்கைப் பெறுகிறது. (உ—ம்) ‘ஓம் பட் ராமாய நம: பட் ஓம்’.

5. மந்திரத்தைப் பூர்ஜமர இலையில் எழுதி ‘ரோம் ஹம்ஸ: ஓம்’ என்னும் மந்திரத்தினால் நீரை அபிமந்திரித்து (தொட்டுக் கொண்டு ஜபித்து), அந்நீரைக் கொண்டு மந்திரம் எழுதிய பூர்ஜமர இலைக்கு அரசமர இலையினால் அபிஷேகம் செய்ய, ஐந்தாவது சடங்கான ‘அபிஷேகம்’ நிறைவேறுகிறது.

6. மந்திரத்திற்கு முன்னும் பின்னும் ‘ஓம் த்ரோம் வஷட்’ என்னும் எழுத்துக்களைக் கூறி, ஓராயிரம் முறை ஜபம் செய்ய ‘விமலீகரணம்’ என்னும் சடங்கு முடிகிறது. (உ—ம்) ‘ஓம் த்ரோம் வஷட் ராமாய நம: வஷட் த்ரோம் ஓம்’.

7. ‘ஸ்வதா’, ‘வஷட்’ என்னும் இருசொற்களை முன்னும் பின்னும் கூறி, ஓராயிரம் முறை ஜபிக்க, மந்திரம் ‘ஜீவனம்’ என்னும் ஸம்ஸ்காரத்தைப் பெறுகிறது. (உ—ம்) ‘ஸ்வதா வஷட் ராமாய நம: வஷட் ஸ்வதா’.

8. பால், நீர், நெய் மூலம் மூலமந்திரத்தைக் கூறி, நூறு தரம் தர்ப்பணம் செய்வது, ‘தர்ப்பணம்’ என்னும் சடங்கு.

9. ‘ஓம் ஹ்ரீம்’ என்னும் பீஜ மந்திரத்தை முன்னும் பின்னும் கூறி, ஓராயிரம் முறை ஜபிக்க, மந்திரம் ‘கோபனம்’ என்னும் ஒன்பதாவது சடங்கைப் பெறுகிறது. (உ—ம்) ‘ஓம் ஹ்ரீம் ராமாய நம: ஹ்ரீம் ஓம்’.

10. முன்கூறியபடி ‘ஓம் ஹ்ரௌம்’ என்பதால் ஸம்புடீகரணம் செய்து ஆயிரம் முறை ஜபிக்க, அம்மந்திரம் ‘ஆப்யாயனம்’ என்னும் சடங்கைப் பெறுகிறது. இது பத்தாவது சடங்கு. (உ—ம்) ‘ஓம் ஹ்ரௌம் ராமாய நம: ஹ்ரௌம் ஓம்’.

இவ்வாறு பத்து சடங்குகளையும் முறைப்படி செய்யப் பெற்ற மந்திரமே விரைவில் பயனளிப்பதாகும்.

§ ‘ஷடத்வா’ சோதனை முறை ‘ஹௌத்ரீ’ தீட்சையில் வருவது. அதில் முதலில் குண்டத்தில் அல்லது வேதிகையில் அக்னியைப் பிரதிஷ்டை செய்யவேண்டும். அவ்வக்னியில் ‘ஷடத்வா’ சோதனை செய்து, ஹோமத்தை முடித்தால்தான் தீட்சை பூர்ணமாகிறது. விரிவஞ்சி விடுக்கிறோம்.

கிரியை, தவம், ஜபம் என்னும் யோகத்தின் அடிப்படையில் சிவயோகியானவன் கிரியாயோகி, தவயோகி, ஜபயோகி என மூவகைப்படுவான். செல்வம் முதலிய வைபவங்களைக் கொண்டு பூஜைப் பொருட்களைச் சேகரித்து, கை முதலிய உடலுறுப்புக்களால் நமஸ்காரம் முதலிய கிரியைகளைச் செய்து, இஷ்டதெய்வத்தைத் தொழுபவன் ‘கிரியாயோகி’ எனப்படுவான். மிதமான உணவு உட்கொண்டு வெளிப்புலன்களை அடக்கிப் பிறருக்குத் துரோகம் நினைத்தல் முதலிய தீய எண்ணங்களை விலக்கி, மனதைத் தன் திறத்தில் கொண்டு ஒருமனதோடு பூஜை புரிபவன் ‘தவயோகி’ ஆவான். முன்கூறிய அத்துணை நற்குணங்களையும் பெற்று, மனத்தூய்மை கொண்டு காமனைகளை வெறுத்தொதுக்கி, சித்தத்தில் அமைதி நிலவ ஜபம் செய்யும் சான்றோனே ‘ஜபயோகி’ ஆவான். சிவனடியார்களைப் பதினாறு வகையான உபசாரங்களுடன் பூஜிப்பவன் தூய்மை பெற்று ஸாலோக்யம், ஸாமீப்யம், ஸாரூப்யம் என்னும் வரிசையில் மேன்மேலும் உயர்ந்து, முடிவில் ஸாயுஜ்யமான முக்தியைப் பெறுகிறான்.

அந்தணர்களே! இனி ஜபயோகத்தைப் பற்றிக் கூறுகிறேன். கவனமாகக் கேளுங்கள். தவம் செய்பவனுக்கு முதலில் ஜபம் உபதேசிக்கப்படுகிறது. ஏனெனில், அவன் ஜபம் செய்து, தன்னைத்தானே தூய்மை பெற்றவனாகப் பாவமற்றவனாக ஆக்கிக் கொள்கிறான். சான்றோர்களே! முதலில் ‘நம:’ என்கிற சொல்லும், பின்பு ‘ஶிவ’ என்னும் சொல்லோடு நான்காம் வேற்றுமை உறுபு சேர, ஐந்து தத்துவங்களோடு கூடிய ‘நம: ஶிவாய’ என்னும் ‘ஶிவ பஞ்சாக்ஷர’ மந்திரம் கிடைக்கிறது. இதுவே ஸ்தூல ரூபமான (வெளிப்படையாகத் தோன்றும்) பிரணவம் ஆகும். இதை ஓதுவதாலேயே மனிதன் முழுமையான சித்திகளைப் பெறுகிறான். திருவைந்தெழுத்தை ‘ஓம்’ என்னும் பிரணவத்தோடு ‘ஓம் நம: ஶிவாய’ என்றுதான் ஜபிக்க வேண்டும். குருவின் மூலம் உபதேசம் பெற்று சௌகரியமாக எங்கு வாழ முடியுமோ, அவ்விடத்தில் வாஸம் அமைத்துக் கொண்டு வளர்பிறை முதல் நாள் (பிரதமை திதி) முதல் தேய்பிறை பதினான்காம் நாள் (சதுர்த்தசி) வரை தொடர்ந்து ஜபித்து வரவேண்டும். எல்லாக் காலங்களையும்விட மாக (மாசி) மாதமும், பாத்ரபத (புரட்டாசி) மாதமும் மிகவுயர்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது. ஜபம் செய்பவன் தினமும் அளவான மிதமான சாத்விக உணவு உண்டு, புலன்களை அடக்கி, மௌனம் மேற்கொண்டு தாய்—தந்தையர் மற்றும் தெய்வத்தைப் பூஜிக்கவேண்டும். இந்த நியமங்களை ஏற்று ஜபிப்பவன், ஓராயிரம் முறை ஜபிப்பதனாலேயே தூய்மையடைகிறான். இல்லையேல் அவன் கடனாளியாகிறான். திருவைந்தெழுத்தை ஜபிக்கும்போது பின்வருமாறு பரமனைத் தியானம் செய்து கொண்டு ஐந்து லட்சம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்.

சிவத் தியானம்:— பரம மங்களங்களையும் தந்தருளும் சிவப்பரம்பொருள் இருகால்களையும் மடக்கிக் கொண்டு, யோகவழியில் உள்ள பத்மாசனத்தில் அமர்ந்து விளங்குகிறார். தலையில் கங்கையும் நிலவும்; இடது துடையில் உமையம்மை அமர்ந்துள்ளாள்; சுற்றிலும் சிவகணங்கள்; மேல் இருகரங்களில் ஒரு கரத்தில் உடுக்கையும், மற்றொரு கரத்தில் மானும்; வர—அபய முத்திரைகள் தாங்கிய கீழ்க் கரங்கள். அனைவருக்கும் அருள்புரியும் சிவபெருமானை இவ்வாறு இதயகமலத்திலோ, சூரியன் மத்தியிலோ முதலில் தியானித்துப் பூஜை செய்து, பின்பு கிழக்கு நோக்கி அமர்ந்து கொண்டு திருவைந்தெழுத்தை ஜபிக்கவேண்டும். ஜபிக்கும் நாட்களில் தீச்செயல்களை விடுத்து நற்செயல்களையே செய்யவேண்டும். ஜபம் பூர்த்தியடையும் தினமான தேய்பிறை சதுர்த்தசியன்று விடிவோரையில் துயிலுணர்ந்து, நித்திய கர்மங்களை முடித்துக் கொண்டு தூய்மையான அமைதியான இடத்தில் அமர்ந்து, மனவமைதியோடும் ஒழுக்கத்தோடும் பன்னீராயிரம் முறை திருவைந்தெழுத்தை ஓத வேண்டும். பின் மனைவியோடுகூடிய சிவனடியார்களான ஐந்து அந்தணர்களையும், பரமசிவ சொரூபமாக எண்ணத்தக்க ஒரு சிறந்த ஆசார்யரையும் வரிக்க வேண்டும். அந்த மனைவியோடுகூடிய உயர்ந்த ஐந்து அந்தணர்களும் பகவானது ஈசானம், தத்புருஷம், அகோரம், வாமதேவம், ஸத்யோஜாதம் என்னும் ஐந்து முகங்களை ஒப்பர். இதன்பின் பூஜைப் பொருட்களைச் சேகரித்துக் கொண்டு சிவபூஜையை முறைப்படிச் செய்து, பின்பு வேள்வியைத் தொடங்க வேண்டும்.

அவரவர்கள் தங்களுடைய கிருஹ்ய சூத்திரத்தின்படி அக்னி முகாந்தம் செய்ய வேண்டும். அதாவது வேள்வி குண்டத்தின் நாற்புறமும் ஐந்து ஐந்து தர்ப்பங்களைக் கிழக்கு நுனி வடக்கு நுனியாக இருக்குமாறு போட்டு, அக்னி குண்ட வேதிகையில் மூன்று மூன்று கோடுகள் இழுத்து உல்லேகனம் செய்து, மணலைக் குண்டத்தின் உட்புறத்தில் இட்டு, பின் அதன்மேல் உமியிட்டு, விறகுச்சிராயைப் பரப்பிப் பின் அக்னியை அதில் வைத்து, அதை ஜ்வலிக்கச் செய்ய வேண்டும். அதன்பின் தணலினால் நெய்யைச் சுத்தம் செய்து, அக்னிக்கும் சோமனுக்கும் இரு ஆகுதிகள் தந்து, பின்பு தொடங்க வேண்டிய ஹோமத்தைத் தொடங்க வேண்டும். கபிலைப் பசுவின் நெய்யினால் பதினொரு முறை அல்லது நூற்றொரு முறை அல்லது ஆயிரத்தொரு முறை தானாகவே ஹோமம் செய்யவேண்டும். அல்லது அறிஞரான சிவனடியாரான அந்தணர் மூலம் 108 முறை ஆகுதி செய்விக்கலாம். ஹோமம் முடிந்ததும் குருதட்சிணையாக இரண்டு பசுக்களைத் தானம் செய்யவேண்டும். முன்பு வரித்த ஐந்து அந்தணர்களையும் பகவானது ஈசானன் முதலிய ஐந்து சொரூபங்களாகவும், ஆசார்யரைச் சதாசிவனாகவும் நினைத்து, அவர்களது திருவடிகளை நன்னீர் கொண்டு அலம்பி, அந்நீரைத் தலையில் தெளித்துக் கொள்ளவேண்டும். இதனால், அந்த சாதகன் எண்ணிறந்த புண்ணிய நதிகளில் நீராடிய பயனைப் பெறுகிறான். அவ்வந்தணர்களுக்குப் பத்து வகையான உணவு பரிமாற வேண்டும்.

ஆசார்யரது மனைவியைப் பார்வதீதேவியாகப் பாவித்துப் பூஜிக்க வேண்டும். அந்தணர்களைப் பூஜிக்கும்போது ஈசானம், தத்புருஷம், அகோரம், வாமதேவம், ஸத்யோஜாதம் என்கிற முறையில் பூஜை செய்து, வடை, அப்பம் முதலியவற்றுடன் சிறந்த விருந்தளித்து, தனது செல்வச்செழுமைக்குத் தக்கவாறு ருத்ராட்சமாலை, வஸ்திரம் முதலியன தந்து உபசரிக்க வேண்டும். அதன்பின் இந்திரன் முதலிய அஷ்டதிக்பாலகர்களுக்கும் அன்னத்தால் பலி அளித்துவிட்டு வந்துள்ள அந்தணர்களுக்கு விருந்தளிக்க வேண்டும். பின்பு தேவதேவனான பகவான் ஸ்ரீபரமசிவனை இறைஞ்சி வேண்டி வணங்கிவிட்டு ஜபத்தைப் பூர்த்தி செய்ய வேண்டும். இவ்வாறு புரச்சரணம் (பலமுறை மந்திரத்தை ஓதுதல்) செய்து, அந்த மந்திரத்தைச் சித்தி செய்து கொள்ள வேண்டும். பின் ஐந்து லட்சம் ஜபம் செய்ய அனைத்துப் பாவங்களும் நசிக்கின்றன. மேலும், ஐந்து லட்சம் திருவைந்தெழுத்தை ஓதுவதால், அதல உலகிலிருந்து சத்தியலோகம் வரையிலான பதினான்கு உலகங்களிலும் முறைப்படி அதிகாரம் பெறுகிறான்.

அனுஷ்டானம் முழுமை அடையும் முன் இடையிலேயே சாதகன் இறந்துபடுவானேயானால், விண்ணுலகில் சகல போகங்களையும் அனுபவித்துப் பின் மறுபடியும் இப்பூவுலகில் பிறந்து திருவைந்தெழுத்தை ஓதத் தொடங்குவான். அனைத்துலக போகங்களையும் பெற்றபின் மந்திரத்தை சித்தி செய்தவன், மேலும் ஐந்து லட்சம் திருவைந்தெழுத்தை ஓதுவானேயாகில், அவன் பிரும்மாவின் ஸாமீப்யத்தை (அவர் அருகில் இருக்கும் பேற்றை)ப் பெறுகிறான். மேலும், ஐந்து லட்சம் ஜபிக்க, அவரது திருமேனி போன்ற திருமேனியை (ஸாரூப்யத்தைப் பெறுகிறான். நூறு லட்சம் ஜபிக்க, அவன் பிரும்மதேவருக்குச் சமமாகிறான். இவ்வாறு இரண்யகர்ப்பனான காரியப் பிரும்மனது ஸாயுஜ்யத்தைப் பெற்று, அந்தப் பிரும்மதேவரது பிரளய காலம் வரை அவ்வுலகில் விரும்பிய போகங்களையெல்லாம் பெறுகிறான். பின்பு அடுத்த கற்பகாலம் தொடங்கும்போது பிரும்மதேவரது புதல்வனாகப் பிறக்கிறான். அப்போது அவன் மறுபடியும் தவம் செய்து சிறந்த ஒளியுடன் விளங்கி முறைப்படி முக்தனாகிறான்.

பூமி முதலியன காரிய சொரூபமான ஐம்பெரும் பூதங்கள் வாயிலாக பாதாளம் தொடங்கிச் சத்திய உலகம் வரையிலான பிரும்மதேவரது உலகங்கள் பதினான்கும் வரிசையாக நிர்மாணிக்கப்பட்டுள்ளன. ‘சத்தியலோகம்’ முதல் ‘க்ஷமை’ என்னும் உலகம் வரையிலான பதினான்கு புவனங்களும் பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணுவின் உலகங்களாகும். ‘க்ஷமை’ உலகிற்கு மேல் ‘சுசி’ என்னும் உலகம் வரை இருபத்தெட்டு புவனங்கள் உள்ளன. ‘சுசி’ என்னும் உலகில் விளங்கும் கயிலையில்தான் அனைத்து ஜீவராசிகளின் இதயத்திலும் விளங்கும் ஸ்ரீருத்ரன் விளங்குகிறார். சுசி உலகிற்குமேல் அகிம்சை உலகம் வரை ஐம்பத்தாறு புவனங்கள் உள்ளன. அகிம்சை உலகில் நிலை கொண்டுள்ள ‘ஞான கைலாசம்’ என்னும் சிறந்த நகரத்தில் காரியரூபரான மகேசுவரன் அனைத்தையும் மறைத்துக் கொண்டு விளங்குகிறார். இந்த அகிம்சா உலகின் முடிவில் ‘காலச்சக்கரம்’ உள்ளது. இதற்கப்புறம் ‘காலாதீத சக்கரம்’ உள்ளது. இதுவரை சிவபிரானது விராட் சொரூபம் வர்ணிக்கப்பட்டது. இதுவரையிலான அனைத்துலகங்களும் மறையக் கூடியன. அதாவது பரத்தில் ஒடுங்கும் தன்மையன. இதற்குமேல் அனைத்தும் ஞானம் அனுபவிக்குமிடம். இதற்குக் கீழுள்ளவை அனைத்தும் போகங்கள் அனுபவிக்கும் இடங்கள். இவற்றிற்குக் கீழ் கர்மமாயையும், இதற்கு மேல் ஞானமாயையும் விளங்குகிறது.

இனி, கர்மமாயை எது? ஞானமாயை எது? என்பதைக் கூறுகிறேன். ‘மா’ என்னும் ஓரெழுத்து திருமகளைக் குறிக்கும். கர்மபோக யாதனையைத் தருபவள் மாயை (கர்மமாயை) என்பதாகிறாள். இதேபோல ஞானபோக யாதனையை தருபவள் ஞானமாயை ஆகிறாள். முன்கூறிய எல்லைக்குக் கீழே அழியக்கூடிய போகங்களும், மேலே அழியாத நிலைத்த நித்திய போகங்களும் உள்ளன. கீழுள்ள உலகங்கள் திரோதானமான (மறைதலான) லயம் உள்ளன. மேலே உள்ளன லயமற்றன. அதற்குக் கீழ்தான் கர்மத்தளைகள் வாயிலான கட்டுகள் (பந்தங்கள்) கட்டுகின்றன. மேலே தளைகள் (கட்டுகள்) என்பதே இல்லை. இதற்குக் கீழ்தான் ஜீவர்கள் பற்றுடைய செயல்களைச் செய்து, பற்பல உலகங்களில் பற்பல பிறவிகளில் பிறந்து சுழல்கிறார்கள். அதற்கு மேலுள்ள உலகங்களில் பற்றற்ற கர்மங்களையே போகங்கள் என்று அழைக்கின்றனர். பிந்து ஸ்தானத்தைப் பூஜித்து உபாசிப்பவன், இதற்குக் கீழுள்ள உலகங்களிலேயே பிறந்து பிறந்து அலைகிறான். ஆனால், பற்றற்ற நிலையில் சிவலிங்க பூஜை செய்பவனே, அதற்கு மேல் செல்கிறான். சிவப்பரம்பொருள் ஒருவரையே பூஜிப்பவன் அதற்கு மேலும் உள்ள உலகங்களுக்குச் செல்கிறான். இதற்குக் கீழுள்ளவர்கள் ஜீவகோடிகள். மேலுள்ளவர்கள் ஈசுவர கோடியைச் சேர்ந்தவர்கள். கீழே சம்சாரிகளான ஜீவர்களும், மேலே முக்தர்களும் உள்ளனர். கீழே கர்மலோகமும், மேலே ஞானலோகமும். மேலே மதத்தையும் (கொழுப்பையும்), அகங்காரத்தையும் அழித்தொழிக்கும் வினயபாவம் (வணக்கமான தன்மை) உள்ளது. பிறவியோடு கூடிய மறைப்பு (திரோதானம்) அங்கில்லை. அதை அழித்தொழிக்காத எவனுக்கும் அங்கு நுழைய இடமில்லை. இவ்வாறு திரோதானமான மறைப்பை ஒழிப்பதால், அங்கு ஞானப்பொருளே சுடர்விட்டு ஒளிர்கிறது. ஆதிபௌதிக பூஜை செய்பவன், அதற்குக் கீழுள்ள உலகங்களிலேயே சுற்றித் திரிவான். ஆனால், ஆத்யாத்மிக உபாசனை செய்பவன், அதற்கும் மேலுள்ள உலகத்தையே அடைவான்.

சத்தியம், அகிம்சை முதலிய அறநெறிகளுடன் சிவப்பரம்பொருளை ஒரே ஈடுபாட்டுடன் பூஜிப்பவன் காலச்சக்கரத்தையும் கடந்து செல்கிறான். காலச்சக்கரத்தின் தலைவரான காலச்சக்கரேசுவரரின் எல்லை வரை விளங்கும் விராட் சொரூபரான மகேசுவர உலகிற்கு மேல் பிரும்மசரியமே வடிவெடுத்ததோ என்பது போன்ற ‘விருஷபம்’ (எருது) என்ற தர்மம் உள்ளது. தர்மத்திற்கு சத்தியம், சௌசம் (ஒழுக்கம்), அகிம்சை, தயை என்று நான்கு பாதங்கள். அது சிவலோகத்தின் வாயிற்படியிலேயே நிற்பது. அந்த எருதிற்கு க்ஷமை (பொறுமை) கொம்புகள், சமம் (அமைதி) காதுகள், வேதநாத ஒலியே அதனை அழகு செய்வது, ஆஸ்திகமே (தெய்வம் உண்டு என்று ஏற்பதே) அதன் இரு கண்கள், விசுவாசமே (நம்பிக்கையே) அதன் உயரிய மனது. கிரியை (கர்மம்) என்கிற தர்மத்திருமேனியான விருஷபம் காரணத்தின் மேல் அதிஷ்டித்திருக்கிறது (அண்டியிருக்கிறது). கிரியை என்னும் திருமேனியோடு விளங்கும் தர்மமான எருதின் மேல் முக்காலங்களையும் கடந்த பரமசிவன் ஆரோகணித்துள்ளார். பிரும்மா, விஷ்ணு, மகேசர் ஆகியோர்களின் அவரவர்கள் ஆயுளே ‘தினம்’ எனப்படும். தர்ம உருவான விருஷபம் இருக்குமிடத்திற்கு மேல் தினமோ (பகலோ), இரவோ கிடையாது; பிறப்பிறப்பு இல்லை. அங்கிருந்து காரண சொரூபரான பிரும்மனது காரண சத்தியலோகம் வரை உள்ள பதினான்கு உலகங்களும் பஞ்சபூதங்களுடைய தொடர்பிற்கு அப்பாற்பட்டனவே. காலத்திற்குட்படாத சூட்சுமமான கந்த தத்துவமே அதன் சொரூபமாகும். அதற்கு மேல் காரணரூபமான விஷ்ணுவின் பதினான்கு உலகங்களும் உள்ளன. அதற்கும் மேலே காரணரூபனான ருத்ரனது இருபத்தெட்டு உலகங்கள் உள்ளன. அதற்கும் மேலே காரணேசரான (காரணங்களுக்கெல்லாம் தலைவரான) சிவனது ஐம்பத்தாறு உலகங்கள் உள்ளன. அதையும் தாண்டி சிவனுக்குகந்தப் பிரும்மசரிய உலகம் உள்ளது.

அங்குதான் ஐந்து ஆவரணங்களுடைய ஞானமே வடிவான கயிலை உள்ளது. அங்குதான் ஐந்து மண்டலங்கள், ஐந்து பிரும்ம கலைகள் மற்றும் ஆதிசக்தியோடு கூடிய ஆதிலிங்கம் விளங்குகிறது. இதைத்தான் பரம்பொருளான சிவனது திருச்சிவாலயம் என்பர். இங்குதான் பராசக்தியோடு கூடிய சிவப்பரம்பொருள் விளங்குகிறார். இங்கிருந்து கொண்டே அவர் படைத்தல், காத்தல், அழித்தல், மறைத்தல், அருளல் என்னும் ஐந்தொழில்களையும் புரிகிறார். அவரது திருமேனியோ ஸத் சித் ஆனந்த சொரூபமே; அனவரதமும் தியானத்திலேயே அமிழ்ந்திருப்பவர்; அனைவருக்கும் அருள்பவர்; தனக்குத்தானே மகிழ்ந்திருப்பவர்; ஸமாதி நிலையிலேயே விளங்குபவர். கர்மயோகம், தியானயோகம் ஆகிய அனுஷ்டானங்களை முறைப்படிச் செய்து படிப்படியாக அச்சாதனையில் முன்னேற்றம் பெறுபவனே அவரைத் தரிசிக்க இயலும். நித்திய—நைமித்திக கர்மங்கள் வாயிலாக தேவதைகளைப் பஜிப்பதன் மூலமே சிவனைப் பூஜிப்பதற்கான எண்ணம் (மனம்) வரும். சரியை, கிரியை, யோகம் முதலிய சிவசம்பந்தமான கர்மங்கள் வாயிலாக சிவஞானம் பெறலாகும். சிவதத்துவத்தை முற்றிலுமாக உணர்ந்தவன் அல்லது சிவனது திருவருள் நோக்குப் பெற்றவன் எவனோ, அவனே முக்தனாவான். ஆன்ம சொரூபத்தில் நிலைத்து நிற்பதே முக்தியாகும். ஆன்மாவிலேயே லயித்து ஆனந்தத்தை அனுபவிக்கும் ஆன்ம அனுபூதியே முக்தியின் சொரூபம்.

கர்மயோகம், தவயோகம், ஜபயோகம், ஞானயோகம், தியானயோகம் என்கிற அறநெறிகளை நன்குணர்ந்து, அதன் வழியில் ஒழுகி நிற்பவன் சிவனை (சாட்சாத்கரித்து) நேரிடையாகக் கண்டு ஸ்வாத்மாராம சொரூபமான (தனக்குத்தானே ஆனந்த நிலையில் மூழ்கிக்கிடத்தலான) மோட்சத்தை (முக்தியை)ப் பெறுகிறான். சூரியன் தனது கிரணங்களால் மாசைத் துடைத்து (உலகைத்) தூய்மைப்படுத்துவது போலவே கருணைக்கடலான பகவான் ஸ்ரீபரமசிவன் தனது பக்தர்களின் அஞ்ஞானவிருளைப் போக்குகிறார். அஞ்ஞான இருள் அகலவே, மெய்ஞ்ஞானமான சிவஞானம் தானாகவே வெளிப்படுகிறது. சிவஞானம் கைபெறவே தூயதான தனது உண்மை சொரூபமான ஆனந்த வடிவான ஆன்ம சொரூபம் தானாகவே தோன்றலாகும். அந்த சொரூபம் நன்கு சித்தி பெறுமானால், மனிதன் பிறந்ததன் பலனை எய்துகிறான். இங்கு நான் கூறியன அனைத்தும் முன்பு குரு பரம்பரை வாயிலாக நான் பெற்றதாகும். இதையே பின்பு நான் ஸ்ரீநந்திகேசுவரர் மூலம் கேட்டுக் கொண்டேன். நந்தியெம்பெருமான் வீற்றிருக்கும் இடத்திற்கு மேல் உள்ள இடத்தை சிவபெருமானேயன்றி மற்றவர்களால் அறிய முடியாது. அது அனுபூதி நிலையாகும். சிவலோகத்தின் பெருமையைப் பற்றிய அறிவு சிவனது கருணையாலன்றிப் பெற ஒண்ணாதது என்பது சான்றோர்களின் கருத்து.

சாதகன் ஐந்து லட்சம் முறை திருவைந்தெழுத்தை ஓதியபின், பகவானுக்கு மகாபிஷேகத்தைச் செய்து உயர்ந்த நிவேதனங்களைப் படைத்து சிவனடியார்களையும் உபசரிக்க வேண்டும். அடியவர்கள் சேவையே மகேசன் கண்டு உவப்பது. சிவனும் சிவனடியார்களும் ஒன்றேதான். அவர்களுள் வேறுபாடில்லை. அடியவர்கள் இறைவனது சூட்சும வடிவான ஒலி வடிவான திருவைந்தெழுத்தை ஓதி ஓதியே, அவர்களும் சிவனாகவே ஆகிவிட்டனர். சிவனடியார்களின் திருமேனியே சிவத்திருமேனியாகும். ஆகவே, அவர்களது சேவையில் ஒன்றுபட்டிருக்க வேண்டும். சிவனடியவர்கள் உலகியலையும் வைதிக நெறியையும் நன்கறிவர். எவ்வளவுக்கெவ்வளவு திருவைந்தெழுத்தை ஓதுகிறோமோ அவ்வளவுக்கவ்வளவு அவன் சிவன் பக்கலை அடைகிறான். சிவனடியார்களது மனைவியர் சாட்சாத் ஸ்ரீபார்வதீபிராட்டியின் திருவுருவமே. அவர்கள் பார்வதீபிராட்டியின் திருச்சன்னதியைப் பெறுமளவு திருவைந்தெழுத்தை ஓதியவர்கள். சாதகன், சிவ சொரூபமாக இருந்தே பிராட்டியின் பூஜையைச் செய்யவேண்டும். அம்பாள் மற்றும் பகவானது உலோக விக்கிரகம் அல்லது லிங்கத் திருமேனி ஆகியனவற்றையோ, சித்திரத்தையோ அல்லது மண்ணால் வனையப்பட்ட திருமேனியையோ, அதில் இறைவனது பிராணப்பிரதிஷ்டை முதலிய உபசாரங்களோடு சூதுவாதின்றித் தூய எண்ணத்துடன் பூஜிக்கவேண்டும். சிவலிங்கத்தை சிவனாகவும், தன்னைச் சக்தியாகவும் அல்லது சிவலிங்கத்தைத் தேவியாகவும், தன்னைச் சிவ சொரூபமாகவும் அல்லது சிவலிங்கத்தை நாதரூபமாக(ஒலி வடிவாக)வும், சக்தியைப் பிந்து வடிவாகவும், ஒன்றிற்கு மற்றொன்று ஆதாரம் என்னும் எண்ணத்தில் சிவனும் சக்தியும் இணைந்த சக்திலிங்கம் சிவலிங்கம் என்னும் பாவனையில் சக்தியையும் சிவனையும் பூஜிப்பவன் சிவனது மூலரூபமான நிஷ்கலப் பிரும்மத்தைப் பூஜிப்பதால் அவனே சிவ சொரூபனாகிறான். பதினாறு வகையான உபசாரங்களுடன் பூஜிப்பவன் விரும்பிய பொருளைப் பெறுகிறான். சிவலிங்கத்தைப் பூஜிக்கும் சிவனடியார்களைப் பூஜிப்பவனைக் கண்டு பரசிவம் மகிழ்ச்சி கொள்கிறார்.

ஐந்து, பத்து அல்லது நூறு சிவனடியார்களை அவர்களது மனைவிமார்களோடு மரியாதையோடு அழைத்து வந்து, தனம், உடல், மந்திரம் — இவற்றில் வஞ்சனையின்றி (குறைவின்றி மகிழ்ச்சியோடு), அவர்களையே சிவன்—சக்தி ரூபமாகப் பாவித்துத் தூய மனதுடன் பூஜிக்க வேண்டும். இவ்வாறு பூஜிப்பவன் திரும்ப இம்மண்ணுலகில் பிறவான். சிவனடியாரின் தொப்புளுக்குக் கீழ்பாகம் பிரும்மபாகம், கழுத்துவரை விஷ்ணுபாகம், முகம் சிவலிங்கம் எனக் கூறப்படுகிறது. கிரியையைக் காட்டிலும் தவம் பத்து மடங்கு உயர்ந்தது. தவத்தைவிட ஜபம் நூறு மடங்கு பெரியது. ஜபம் ஆயிரம் செய்தலைவிட ‘சிவஞானி’ உயர்ந்தவன். லட்சம் சிவஞானியைவிட ‘தியானயோகி’ உயர்ந்தவன். கோடி தியானயோகியைவிட ஸமாதிநிலையில் உள்ளவன் உயர்ந்தவன். ஒன்றைவிட ஒன்று உயர்வதுபோல் பூஜையிலும் ஒன்றைவிட ஒன்று சிறந்தது. அதன் பயனும் உயர்வும் சான்றோர்களாலும் அறிய இயலாதது. ஆகவே சிவனடியார்களின் பெருமையை யாரே அறிவர்! சிவன், சக்தி, சிவனடியார்கள் — இவர்களை பக்தியுடன் பூஜிப்பவன் சாட்சாத் பரமசிவனே. அவன் சிவத்தையே அடைந்துவிடுகிறானே! இவ்வத்தியாயத்தைப் பொருளுணர்ந்து படிப்பவன் சிவனோடு மகிழ்ந்து நிற்பன். இதைப் பிறருக்குக் கூறுபவன் சிவனருளைப் பெறுகிறான்.

 

அத்தியாயம் : பதினெட்டு

தளை—விடுதலை பற்றிய விளக்கம்; சிவலிங்க பூஜையின் சிறப்பு; திருநீற்றின் சிறப்பும் உண்மையும்; சிவம், குரு சொற்களின் விளக்கம்

சௌனகாதி மகரிஷிகள் கேட்கிறார்கள்—— அனைத்துமறிந்த சூத முனிவரே! தளை (பந்தம்), விடுதலை (மோட்சம்) — இவற்றின் சொரூபம் பற்றிய விளக்கத்தைக் கூற வேண்டுகிறோம்.

சூதர் கூறுகிறார்—— முனிவர்களே! தளை, விடுதலை — இவையிரண்டின் நிலை பற்றியும், முக்திக்கான உபாயம் பற்றியும் கூறுகிறேன். முழு கவனத்துடன் கேளுங்கள். பிரகிருதி, அஹங்காரம் முதலிய எட்டுவிதத் தளைகளால் கட்டப்பட்ட ஜீவனைத் ‘தளைப்பட்டவன்’ (பத்தன்) என்பர். இவ்வெட்டு தளைகளையும் தகர்த்தெறிந்தவன் விடுதலை பெற்றவன் (முக்தன்) எனப்படுவான். பிரகிருதி முதலியவற்றைத் தன்வயத்தில் கொள்வதே மோட்சம். தளை என்பது வந்து போவது; மோட்சம் இயற்கையானது — நிலையானது. தளைப்பட்டவன் தளைகளிலிருந்து விடுதலைபெறின், அவனை ‘முக்தன்’ என்பர். பிரகிருதி, அறிவு (மஹத் தத்துவம்) முக்குண விளைவான அஹங்காரம் மற்றும் ஐந்து தன்மாத்திரைகள் — இவற்றையே ஞானிகள் பிரகிருதி முதலிய எட்டு தளைகள் என்பர். பிரகிருதி முதலிய எட்டு தத்துவங்களே ஒன்றுசேர்ந்து உடலாகிறது. உடலால் கர்மமும், பின் கர்மத்தால் மீண்டும் உடலும் தோன்றுகின்றன. இவ்வாறு பிறப்பும் அதன் கர்மமும் திரும்பத் திரும்பத் தோன்றுகின்றன. உடல் ஸ்தூலம், சூட்சுமம், காரணம் என மூவகைப்படும். ஸ்தூல (பரு) உடல் விழித்த நிலையில் இயங்குவது, சூட்சும (நுண்ணிய) உடல் விழித்த நிலையிலும், கனவு நிலையிலும் இயங்குவது; புலன்களுக்கான இன்பங்களை நுகர வைப்பது, உணர வைப்பது. காரண உடல் ஸுஷுப்தி நிலையான தூக்க நிலையில் ஆன்ம ஆனந்தத்தை அனுபவிக்க வைப்பது என்று கூறப்படுகிறது.

ஜீவராசிகள், தங்களுடைய முன்வினைக்கேற்பவே இன்ப—துன்பங்களைப் பெறுகின்றன. நல்வினைக்கேற்ப இன்பங்களையும், தீவினைக்கேற்ப துன்பங்களையும் பெறுகின்றன. ஆகவே, கர்மத்தளைகளுக்குக் கட்டுப்பட்ட ஜீவராசிகள், தங்கள் ஸ்தூல—சூட்சும—காரண உடல்களால் ஆற்றப்பட்ட நல்வினை—தீவினைகளுக்கேற்பச் சுற்றிவிடப்பட்ட சக்கரம் போல் திரும்பத் திரும்பச் சுற்றி அலைகின்றன. சக்கரம் போல் சுழலும் இந்நிலை நீங்க, (காலச்) சக்கரத்தை ஆக்கியருளிய அவ்விறைவனைப் பூஜித்துத் துதித்து வணங்க வேண்டும். பிரகிருதி முதலிய எண்வகை தளைகளின் ஒட்டுமொத்த கூட்டமைப்பே ‘மகாசக்கரம்’ ஆகும். இப்பிரகிருதி அனைத்துக்கும் எட்டாதவர் பரமனான சிவபெருமானே. ஆகவே, பிரகிருதி முதலிய பெருஞ்சுழற்சிக்கு அவரே கர்த்தா. மலைவேம்பு மரத்தின் ஆணிவேர் நீரை உறிஞ்சிப் பின் வெளிவிடுவதுபோல, பரமசிவன் பிரகிருதி முதலிய தளைகளைத் தன்வயப்படுத்தி, அவற்றை ஆட்டிப் படைக்கிறார். அனைத்தையும் தன்வயத்தில் கொண்டுள்ளதால், அவர் ‘சிவன்’ என அழைக்கப்படுகிறார். பரிபூரணரும், அனைத்துமறிந்தவரும், பற்றற்றவரும் அவரே. அனைத்துமறிதல் (சர்வக்ஞதா), திருப்தி (நிறைவு), தொன்மையான அறிவு (அனாதியோகம்), தன்வயத்தனாதல் (ஸ்வதந்த்ரதா), என்றும் குறைவற்ற திறன் (நித்ய அலுப்த சக்தி) மற்றும் எண்ணற்ற சக்தி தத்துவங்களைத் தன்னுள் கொண்டு விளங்குதல் — இவ்வாறு சிவப்பரம்பொருளின் ஆறுவகையான உள்ளுணர்வு செல்வங்களைப் பற்றி வேதங்கள் மட்டுமே அறியும். ஆகவே, பகவான் சிவனது இன்னருளாலேயே பிரகிருதி முதலிய எண்வகை தத்துவங்களும் நம்வசப்படுதலாகும். சிவனது இன்னருளைப் பெற அவரைத்தானே பூஜிக்க வேண்டும்.

பரிபூரணரும், பற்றற்றவருமான சிவனாரது பூஜை எவ்வாறு இயலும்? என்போமேயானால், அவரது உகப்பிற்காக அவரைக் குறித்து, அவருக்காகவே எனப் பற்றற்ற நிலையில் செய்யப்படும் நற்செயல்களனைத்தும், அவரது திருவருளை நமக்கு அளித்திடும். சிவலிங்கம், சிவ வடிவான விக்கிரகம் அல்லது சிவனடியார்கள் ஆகியனவற்றை, சிவன் என்று ஒருமனதுடன் பாவித்து உடல், மனம், சொல், செல்வம் ஆகியனவற்றால் அப்பரம்பொருளது உகப்பிற்காகவே செய்திடல் வேண்டும். அவ்வாறு செய்திடின் பிரகிருதிக்கு எட்டாத சிவப்பரம்பொருள் பூஜை செய்பவனுக்கு உயர்ந்ததான திருவருளைப் பொழிகிறார் என்பது சர்வ நிச்சயமாகும். அவரது திருவருளால் கர்மம் முதலிய அனைத்து தளைகளும் படிப்படியாக நம் வசமாகும். கர்மம் தொடங்கி பிரகிருதி வரையிலான அனைத்தும் நம் வசமாகுமேயானால் அப்பொழுது அந்தச் சாதகன் ‘முக்தன்’ (விடுதலை பெற்றவன்) ஆகிறான். தன்னடைவிலே (தான் என்கிற நிலை) மகிழ்ச்சியோடு (ஸ்வாத்மாராமனாக) விளங்குகிறான். சிவனருளால் கர்மத்தின் விளைவாகப் பெற்ற இவ்வுடல் நம் வசமாகுமேயானால் அப்பொழுது சிவலோகத்தில் (கயிலையில்) வாழும் பேறு கிடைக்கிறது. இதுவே ஸாலோக்ய முக்தியாகும். ஐந்து தன்மாத்திரைகளும் நம் வயத்ததனால் அப்பொழுது தேவியோடு திருவருள் வழங்கும் சிவனாரது அருகிலேயே இருக்கும் ஸாமீப்ய முக்தி பெறலாகும். புத்தி நம் வசமாகுமானால் சிவ ஸாரூப்யம் பெறலாம். அதாவது அவரைப் போன்ற செயற்திறன், மான், மழு முதலிய ஆயுதங்களுடன் அவர் அருகில் இருக்கும் பேறு பெறலாம். இது ஸாரூப்ய முக்தி — அவரைப் போன்ற திருமேனியுடன் விளங்குதலாகும். புத்தி பிரகிருதியின் செயல். அது நம் வயத்ததாகும்போது பெறலாவது ஸார்ஷ்டிமுக்தி ஆகும். அதாவது சிவனைப் போன்ற செயற்திறன் முதலியன பெற்று நிற்கும் முக்தியின் எல்லை. இது முக்தியின் நான்காவது விளைநிலமாகும்.

மேலும் இறையருள் பெறுவோமானால், பிரகிருதியான மாயையும் நம்வசமாகும். அப்பொழுதுதான் பகவானது திருவுளச் செல்வங்களனைத்தும் நம் முயற்சியின்றியே நமக்குக் கிட்டும். சிவச்செல்வங்களான அனைத்துமறிதல், நிறைவு முதலியன கைவரப் பெற்ற முக்தன் தன்னிலேயே தன்னைக் கண்டு மகிழ்வான். வேதசாஸ்திரங்களைக் கற்றறிந்த அறிஞர்கள், இதைத்தான் ‘ஸாயுஜ்யமுக்தி’ (இறைவனோடு இரண்டறக் கலத்தல்) என்னும் முக்தி என்பர். இவ்வாறு சிவலிங்க பூஜை செய்வதால் முக்தி படிப்படியாகத் தானே கிடைத்தலாகும். ஆகவே, சிவ அருளைப் பெற சிவனைப் பற்றிய பூஜைகள், கதைகளைக் கேட்டல் முதலியனவற்றால் அவரைப் போற்ற வேண்டும். சிவனைப் பற்றிய செயல்கள், தவம், திருவைந்தெழுத்து ஓதல், சிவசிந்தனை, சிவனைப் பற்றிய ஆய்வு அறிவு, சிவத்தியானம் ஆகியனவற்றை ஒன்றன்பின் ஒன்றாக மேன்மேலும் அப்யசிக்க வேண்டும் — கைக்கொண்டு ஒழுக வேண்டும். தினமும் விடிவோரை முதல் இரவு படுக்கப் போகும் வரை, பிறந்தது முதல் இறக்கும் வரை உள்ள அனைத்து நேரங்களிலும் சிவசிந்தனையிலேயே ஆழங்காற்பட்டிருக்க வேண்டும். பலவாறான நறுமணப் பூக்கள் கொண்டு ஸத்யோஜாதம் முதலிய மந்திரங்களால் சிவனைப் பூஜிப்பவன், சிவனையே பெறுகிறான்.

சௌனகாதி ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள்—— நல்ல விரதங்களையே அனுஷ்டிக்கும் சூத முனிவரே! சிவலிங்கத் திருமேனியில் சிவனைப் பூஜிப்பதற்கான வழிமுறைகளைச் சற்றே விளக்க வேண்டுகிறோம்.

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— அந்தணர்களே! லிங்கங்கள் பற்றி வரிசையாகக் கூறுகிறேன், கேளுங்கள். அனைத்து விருப்பங்களையும் நல்கும் ‘ஓம்’ என்னும் பிரணவமே முதல் லிங்கமாகும். அதுவே சூட்சுமப் பிரணவ சொரூபமாகும் — அது நிஷ்கலமானது. பஞ்சாட்சர மந்திரமே ஸ்தூல லிங்கம் — அது சகலமானது. இவ்விரண்டையும் பூஜிப்பதே தவம் எனப்படும். இவையிரண்டுமே முக்தியைத் தரவல்லன. பௌருஷ லிங்கம் (மனிதர்களால் ஆக்கப்பட்ட லிங்கம்), பிரகிருதி லிங்கம் (இயற்கையாகச் சுயம்புவாகத் தோன்றியது) என சிவலிங்கங்கள் பலவகை உண்டு. அவற்றைப் பற்றி சிவபெருமான்தான் விளங்கக் கூற முடியும். அது பற்றிக் கூற வேறெவரும் சக்தி பெற்றவரிலர். மண்ணின் விகாரமாகத் தோன்றிய (மண்ணால் வனையப்பட்ட) லிங்கங்களைப் பற்றித் தெரிந்தவரை கூறுவேன். அவற்றில் முதன்மையானது சுயம்பு லிங்கம், இரண்டாவது பிந்துலிங்கம், மூன்றாவது ஒருவரால் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட லிங்கம், நான்காவது பிரதிஷ்டை செய்யப்படாமல் எடுத்துச் செல்ல வசதியாக உள்ள சரலிங்கம், ஐந்தாவது குருலிங்கம்.

தேவர்கள்—ரிஷிகளது தவத்திற்கு மகிழ்ந்து அவர்களது தவச்சாலைகளுக்கு அருகிலேயே பூமிக்கடியில் விதை உருவாக விளங்கும் சிவபெருமான், விதை பூமியைப் பிளந்து கொண்டு முளை உருவாக வெளித் தோன்றுவதுபோல் நாதலிங்கரூபமாக (ஒலி வடிவாக) வெளித் தோன்றுகிறார். இது தானாகத் தோன்றியதால் ‘சுயம்புலிங்கம்’ என்று ஞானிகளால் அழைக்கப்படுகிறார். சுயம்புலிங்கத்தைப் பூஜிப்பவனுக்கு ஞானம் தானாகவே வளர்கிறது (பெருகுகிறது). தங்கம்—வெள்ளி தகடுகளிலோ, நிலத்திலோ அல்லது வேதிகை அமைத்து அதன் மேலோ, கையினால் வரையப்பட்ட லிங்கமே சுத்தமான பிரணவரூப யந்திர லிங்கமாகும். இதற்கு பிரதிஷ்டை, ஆவாகனம் முதலிய உபசாரங்களைச் செய்ய வேண்டும். பிந்துநாதமய லிங்கம் அசையும்—அசையாதனவுமான அனைத்துமாகும். இவற்றில் பாவனையினாலேயே (எண்ணத்தினாலேயே) சிவதரிசனம் பெறமுடியும். (ஏனெனில், இவையனைத்தும் அருவ—உருவத்திருமேனி கொண்ட இறைவனது திருமேனிகளே ஆகும்.) அவரவர் நினைக்கும்வண்ணம் இறைவன் திருமேனி தாங்கி வந்து அருள்கிறார். (‘உள்ளுவார் உள்ளும்வண்ணம் வந்துலவும் திருநீற்றெம்பெருமான்’ என்பது அப்பர் திருவாக்கு.) கையினால் வரையப்பட்ட யந்திரம் அல்லது அருவுருவத் திருமேனியான தாவரங்கள் (சந்தனக்கட்டை) முதலியனவற்றில் சிவபெருமானை ஆவாகனம் செய்து, பதினாறு வகை உபசாரங்களுடன் பூஜை புரியவே, அனைத்துச் செல்வங்களும் தேடி வரும். இவ்வாறு பூஜை செய்து பழகுவதால், இறைவன் எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து விளங்கும் பரிபூரண ஆனந்த சொரூபன் என்னும் ஞானம் உண்டாகிறது.

தேவர்களும் ரிஷி முனிவர்களும் தங்களது ஆன்மலாபத்திற்காக வேத மந்திரங்களைக் கூறித் தூய்மையான இடத்தில், தூய மனதுடன் ஸ்தாபிக்கப்பட்ட லிங்கத்தை ‘பௌருஷ லிங்கம்’ என்றும், ‘பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட லிங்கம்’ என்றும் கூறுவர். இந்த லிங்கத்தைப் பூஜிப்பதால் உலகியல் தொடர்புடைய செல்வங்கள் கிடைக்கும். சான்றோர்களாலும் அந்தணர்களாலும் செல்வந்தர்களாலும் மன்னர்களாலும் சிற்பியைக் கொண்டு செய்யப்பட்ட லிங்கத்திற்கு மந்திரம் மூலம் பிரதிஷ்டை செய்யப்படுமானால், அதற்கும் பிரதிஷ்டை லிங்கமென்றும், பிராகிருத (இயற்கையாகத் தோன்றாத) லிங்கமென்றும் பெயராகும். ஆகவே, அதன் பூஜை உலகியல் போகங்களையே தரவல்லது. என்றும் அழியாது அனைத்துத் திறனோடும் உள்ளதை ‘பௌருஷம்’ (ஆண்மை, ஆளுமை) என்றும், நிலையற்றதும் திறனற்றதுமானதைப் ‘பிராகிருதம்’ என்றும் கூறுவர்.

பால்குறி (லிங்கம்), தொப்புள், நாக்கு, மூக்கின் நுனி மற்றும் சிகை என்னும் முறையில் இடுப்பு, இதயம், தலை என்கிற மூன்று இடங்களிலும் சிவலிங்கத்தின் பாவனை (எண்ணம்) செய்யப்படுமேயானால், அந்த பாவனா லிங்கத்திற்கு ‘ஆத்யாத்ம லிங்கம்’ அதாவது ‘சரலிங்கம்’ (நிலைபெயரும் லிங்கம்) என்று பெயர். மலையை ‘பௌருஷ லிங்கம்’ என்றும், உலகைப் ‘பிராகிருத லிங்கம்’ என்றும் அழைப்பர். மரம் முதலியன பௌருஷ லிங்கம்; செடி—கொடிகள், புதர்கள் முதலியன பிராகிருத லிங்கம். யவம் என்னும் தானியம் பிராகிருத லிங்கம்; நெல், கோதுமை பௌருஷ லிங்கம். அணிமா, மகிமா முதலிய எண்வகை சித்திகளையும் ‘பௌருஷ ஐசுவரியம்’ என்பர். அழகிய மாதர், செல்வம் ஆகிய விஷய சுகங்களைப் ‘பிராகிருத (உலகியலான) செல்வம்’ என்பர் சான்றோர்.

சரலிங்கத்தில் முதலில் ரசலிங்கத்தைப் பற்றிக் கூறுகிறேன். ரசலிங்கம் அந்தணர்கள் விரும்பும் அனைத்துப் பொருட்களையும் தருவது. நன்மை பயத்திடும் பாணலிங்கம் க்ஷத்திரியர்களுக்குப் பேரரசைத் தரவல்லது. தங்கத்தாலான சுவர்ணலிங்கம் வைசியர்களைப் பெருந்தனவந்தர்களாக ஆக்கவல்லது. கல்லினால் வடிக்கப்பட்ட சிவலிங்கம் வேளாளர்களுக்குத் தூய்மையைத் தரவல்லது. படிக லிங்கமும் பாண லிங்கமும் அனைவருக்கும் உகந்தது; விரும்பியதைத் தரவல்லது. நம்முடையதாக இல்லாதிருப்பினும் பிறரது படிக—பாண லிங்கங்களையும் பூஜிக்கலாம், தவறில்லை. சுமங்கலி பெண்களுக்கு மண்ணால் வனையப்பட்ட லிங்கமே உயர்ந்ததும் உகந்ததும் ஆகும். உலகியலைவிட்டுச் செல்ல மனமில்லாத — உலகியலில் உழன்று திரியும் கைம்பெண்களுக்குப் படிக லிங்க பூஜையே ஏற்றது. பற்றற்ற விதவைகளுக்கு ரசலிங்க பூஜையே ஏற்றது. நியமங்களை விடாது அனுஷ்டிக்கும் மகரிஷிகளே! குழந்தைப்பருவம், இளமைப்பருவம், கிழப்பருவம் ஆகிய எப்பருவத்தவள் ஆனாலும் பெண்களுக்குத் தூய்மையான படிக லிங்க பூஜையே சகல செல்வங்களையும் அளிப்பதாகும். வீடுவாசல் என்றிருக்கும் பெண்டிர்க்குப் பீடபூஜையே இவ்வுலக இன்பங்களை விரும்பியபடி தரவல்லது.

பயனில் விருப்பங்கொண்டு பூஜை செய்யும் உலகியல் வழியில் (பிரவிருத்தி மார்க்கத்தில்) நிற்பவன் நல்லதொரு குருவின் உதவியுடன்தான் பூஜை செய்யவேண்டும். பகவானுக்கு அபிஷேகம் செய்து, பின் அரிசியினால் சமைக்கப்பட்ட அன்னத்தையே நிவேதனம் செய்யவேண்டும். பூஜை முடிந்ததும் பகவானைப் பூஜை பெட்டியில் வைத்து மூடி வீட்டில் தூய்மையான ஓரிடத்தில் வைக்க வேண்டும். உலகியலை விட்டு விலகி, நிவிருத்தி வழியில் நிற்பவன் கைகளிலேந்தியபடியே சிவலிங்கத்தைப் பூஜித்து அன்றைய தினம் பிச்சை ஏற்பதன் வாயிலாகக் கிடைத்த அன்னத்தையே பகவானுக்கு அர்ப்பணிக்கலாம். அவர்களுக்கு சூட்சும லிங்கமே பூஜைக்குகந்தது. அவர்கள் விபூதியினாலேயே பகவானுக்கு அர்ச்சனை செய்து, விபூதியையே நிவேதனம் செய்யலாம். பூஜை முடிந்தபின் அந்தச் சிவலிங்கத்தை எப்பொழுதும் தன் தலையிலேயே தாங்க வேண்டும். (அதாவது கீழேயோ, வேறிடத்திலோ வைக்கக் கூடாது.)

லௌகிக அக்னியில் உண்டானது, வேதத்தீயில் (வேள்வித்தீயில்) உண்டானது, சிவத்தீயில் உண்டானது என திருநீறு மூன்று வகைப்படும். லௌகிகாக்னியில் கிடைத்த விபூதியைத் திரவியங்களைச் சுத்தி செய்வதற்கு உபயோகிக்கலாம். மண், மரம், உலோகம் ஆகியவற்றாலான பாத்திரங்கள், தானியங்கள், எள் முதலிய திரவியங்கள், துணிமணிகள், பர்யுஷிதமான (3¼ நாழிகை அல்லது 1½ மணி காலம் கழிந்த) பொருள்கள் ஆகியனவற்றை லௌகிக அக்னியில் கிடைத்த விபூதியால் சுத்தம் செய்யலாம். நாய் முதலிய பிராணிகளால் தீண்டப்பட்ட பாத்திரங்களையும் இதனால் தூய்மையாக்கலாம். நீரில் குழைத்தோ அல்லது உதிரியாகவோ சமயத்திற்கேற்ப விபூதியை உபயோகிக்கலாம். வேதாக்னியில் (வேள்வித்தீயில்) கிடைத்த சாம்பலான விபூதியை, அந்த வைதிக வேள்வி முடிந்ததும் (ரட்சையாக) அணிந்து கொள்ளலாம். மந்திரமும் செயலும் இணைந்த வேள்வியில், மந்திரமும் செயலுமே அத்தீயில் விபூதியாக (பஸ்மமாக) ஆகிறது. அந்த பஸ்மத்தைத் தரிப்பதால் (இட்டுக் கொள்வதால்), அந்த வேள்வி என்னும் கர்மம் நம் ஆன்மாவிலே ஒன்றுபட்டதாக ஆகிறது.

அகோரம் என்னும் சிவமந்திரத்தைச் சொல்லிக் கொண்டேதான் பில்வக்கட்டையை எரிக்க வேண்டும். பின்பு, அந்த அகோர மந்திரத்தைக் கூறி அபிமந்த்ரணம் (தொட்டுக் கொள்ளுதல்) செய்யப்பட்ட அக்னியே ‘சிவாக்னி’ எனப்படும். இவ்வாறான அக்னியில் வெந்து கருகிய பில்வக்கட்டையின் சாம்பலே சிவாக்னியில் உண்டான திருநீறு. கபிலை என்னும் காராம்பசுவின் அல்லது நல்ல பசுவின் சாணத்தில் தயாரான வறட்டி, அரசமரம், ஆலமரம், பலாசமரம், நெல்லிமரம், இலந்தை மரம் முதலிய மரங்களின் கட்டைகளை சிவாக்னியினால் எரிக்கலாம். இதனால் கிடைத்த பஸ்மமே சிவத்தீயில் பெற்ற தூய்மையான திருநீறு அல்லது தருப்பையில் பற்ற வைத்த தீயில் திருவைந்தெழுத்தை ஓதி, முன்கூறிய மரக்கட்டைகளை எரிக்கலாம். பின்பு, அந்தச் சாம்பலை நல்ல துணியில் வஸ்திரகாயம் செய்து, நுண்ணியதாக விழுந்த அந்த பஸ்மத்தை நல்லதொரு பாத்திரத்தில் நிரப்பி வைக்கவேண்டும். அதை அணிவதால் காந்தியும் ஒளியும் பெருகுகின்றன. அத் திருநீரைப் பூசிக் கொள்பவனை அனைவரும் புகழ்ந்து கொண்டாடுவார்கள்.

அகோ4ரேப்4யோ2 கோ4ரேப்4யோ

கோ4ரகோ4ரதரேப்4ய: ।

ஸர்வேப்4யோ ஸர்வ ஶர்வேப்4யோ

நமஸ்தே அஸ்து ருத்3ரரூபேப்4ய: ॥

‘பஸ்மம்’ என்ற சொல்லிற்கு இறைவன் கொண்ட பொருளானது செல்வம், ஐசுவரியம் என்பதுதான். அரசன், தன் அரசின் சாரமாக வரியைப் பெறுகிறான். மனிதன் தானியங்களைச் சமைத்து, அதன் சாரத்தைப் பெறுகிறான். கண்ணுக்குத் தெரியாமல் வயிற்றில் எரியும் ஜடராக்னி பலவிதமான ஆகாரங்களை ஏற்று எரித்து, அதன் மூலம் உணவின் சாரத்தை எடுத்து, உடலை வளர்க்கிறது. அதேபோலத்தான் உலகைப் படைத்த சிவபெருமானும் தன்னால் தாங்கப்பட்ட இப்பிரபஞ்சத்தை எரித்து, அதன் சாரமான பஸ்மாவைத் தன் திருமேனியில் தரிக்கிறார் — பூசிக் கொள்கிறார். சாம்பல், விபூதியைப் பூசிக் கொள்வதன் வாயிலாக, உலகின் சாரத்தையே அவர் எடுத்துக் கொள்கிறார். தன் திருமேனியிலேயே தனது இரத்தின ரூபமான (உயர்ந்ததான பஸ்மத்தை) விபூதியைப் பின்வருமாறு தரித்துக் கொள்கிறார். அதாவது, ஆகாயத்தின் சாரம் பகவானது கற்றைச்சடை; வாயுவின் சாரம் திருமுகம்; தீயின் சாரம் இதயம்; நீரின் சாரம் இடுப்பு; நிலத்தின் சாரம் முழந்தாள்கள். பிரும்மா, விஷ்ணு, ருத்ரன் — இவர்களின் சாரம் நெற்றியில் விளங்கும் முப்பட்டைகள் (திரிபுண்டரம்). இவற்றையெல்லாம் உலகின் நன்மைக்காகவே இறைவன் ஏற்றுள்ளார். இச்சிவனேயன்றோ பிரபஞ்சத்தின் அனைத்து சாரங்களையும் தன்வயத்தில் கொண்டவர். ஆகவே, இவரைத் தன்வசம் கொள்ள திறன் பெற்றவர்கள் எவருமிலர். அனைத்து விலங்குகளையும் இம்சை செய்வதால் ‘சிம்மம்’ என்று பெயர் பெறுகிறது சிங்கம். அதை இம்சிக்கும் விலங்கு வேறொன்று இல்லாமையாலும், அதைச் சிங்கம் என்கின்றனர் அல்லவா?

‘ஶ’ என்பது நித்திய சுகமான ஆனந்தத்தையும், ‘இ’ என்பது புருஷனையும், ‘வ’ என்பது அமுதச்சொரூபியான பராசக்தியையும் குறிக்கிறது. இம்மூன்றின் ஒன்றுசேர்ந்த ரூபமே (ஶ—இ—வ) ‘ஶிவ’ என்பதாகும். ஆகவே, சிவனே நமது ஆன்மநாயகன் என்று நினைத்து அவரைப் பூஜிக்கவேண்டும். அதற்கு முதல்படியாக நம் உடலில் விபூதியைத் தரிக்க வேண்டும். நெற்றியில் மூன்று பட்டைகளாக இட்டுக் கொள்ள வேண்டும். பூஜை சமயத்தில் நீரில் குழைத்தும், திரவியங்களைத் தூய்மைப்படுத்த உலர்ந்த (உதிரியான) விபூதியையும் பயன்படுத்த வேண்டும். முக்குணங்களுக்கெட்டாத இறைவன் மாறுபாடு அடையும் ‘ராஜஸம்’ முதலிய குணங்களைத் தடுத்து அகற்றுவதால், அனைத்திற்கும் குருவாக (ஆசானாக) விளங்குகிறார். குரு தன்னையே நம்பி அடைக்கலம் புகுந்துள்ள சீடர்களுக்கு முதலில் முக்குணங்களையும் விலக்கித் தள்ளி, பின் சிவதத்துவத்தை உபதேசிப்பதால் அவரை ‘குரு’ என்றழைக்கின்றனர். குருவைப் பூஜிப்பது பரசிவத்தைப் பூஜிப்பதே ஆகும். குரு உபயோகித்துக் களைந்த அனைத்துப் பொருட்களும் நம் ஆன்மாவைத் தூய்மை செய்வனவேயாகும். குருவின் கட்டளையோ, அனுமதியோ இல்லாமல், நாம் உபயோகித்து கொள்ளும் அனைத்துப் பொருட்களும் திருடன் திருடிய பொருட்களை உபயோகப்படுத்துவது போலவே ஆகும். நம் குருவைவிட மேலும் ஞானியான ஒருவர் கிடைப்பாரேயானால் அவரை முயற்சி செய்து குருவாக்கிக் கொள்ள வேண்டும். அஞ்ஞானமாகிற தளையிலிருந்து விடுதலை பெறுவதன்றோ பிறவி பெற்றதன் முக்கிய பயன். ஆகவே, விசேஷமான ஞானம் பெற்றவரன்றோ, இந்த ஜீவான்மாவைத் தளையிலிருந்து விடுதலை பெறச் செய்ய இயலும்.

பிறப்பு—இறப்பு என்கிற இரட்டையைத் தந்ததே சிவப்பரம்பொருளின் மாயைதானே! இப்பிறப்பிறப்புகளை அம்மாயைக்கென அர்ப்பணித்தவன், மறுபடியும் உடலாகிய தளையில் விழமாட்டான். உடலுள்ள வரை கர்மங்களுக்கே ஆட்பட்டவனை ‘பத்தஜீவன்’ (தளைப்பட்டவன்) என்பர். ஸ்தூலம், சூட்சுமம், காரணம் என்னும் மூவுடல்களையும் தன்வயப்படுத்தினால் ஜீவன் முக்தி பெறுவான் என்பது ஞானிகளின் கூற்று. அனைத்திற்கும் காரணரான சிவன்தான் மாயை என்னும் சுழற்சியைச் செய்தவர். மாயை தந்த அந்த இரட்டைகளைக் களைபவரும் அவரேதான். ஆதலால், அவரால் உண்டாக்கப்பட்ட இரட்டைகளை அவரிடமே ஒப்படைத்திடல் வேண்டும். சிவபூஜையில் ஈடுபாடுடையவன் மௌனம் ஏற்கவேண்டும். வாய்மை முதலிய குணங்களைக் கைக்கொள்ளுதல் வேண்டும். செயல், ஜபம், தவம், அறிவு (ஞானம்), தியானம் — இவற்றை ஒன்றொன்றாக அனுஷ்டானத்தில் (வாழ்க்கை நடைமுறையில்) கொண்டு வரவேண்டும். கிரியை முதலிய யோகத்தினால் செல்வம், தெய்வத் திருமேனி, அறிவின் பெருக்கம், அஞ்ஞான இருள் அகலல் மற்றும் பகவான் சிவனின் அருகில் இருக்கும் பேறு முதலியன முறையே கிடைக்கப் பெறும். பற்றற்றுச் செயலாற்றுவதால் அஞ்ஞான இருள் அகல்கிறது. அதனால் சிவனடியவன் அதற்குரிய பயனைப் பெறுகிறான்.

சிவனடியவன் இடம், காலம், பொருள், உடல்நலம் — இவற்றிற்கேற்ப கிரியை, சரியை, யோகம் முதலியவற்றை ஏற்கலாம். அறநெறியில் பெற்ற வருவாயில் வாழ்க்கை நடத்தும் அறிவாளி சிவனது கயிலையில் வசிக்கப் பெறுகிறான். ஜீவஹிம்சை முதலியன அற்ற, மிகவும் சிரமமில்லாத வாழ்க்கை, திருவைந்தெழுத்து கூறிப் புரோட்சிக்கப்பட்ட (தெளிக்கப்பட்ட) உணவு மற்றும் நீர் ஆகியவையே சுகம் அதாவது இன்பமளிப்பது. ஏழை ஒருவன் பிச்சையெடுத்துக் கொண்டு வரும் உணவு, ஞானத்தை அளிப்பது என்பது சான்றோர் சொல். சிவனடியாருக்குப் பிச்சை அன்னம் கிடைக்கப் பெறுமானால், அது அவனது சிவசிந்தனையை (பக்தியை) வளர்க்கும். சிவயோகிகள் பிச்சை அன்னத்தை (சம்புசத்ரத்தை) ‘சிவ வேள்வி’ என்கின்றனர். இந்நிலவுலகில் ஏதாவதோர் இடத்தில் ஏதாவதொரு வழியில் தூய்மையான உணவு பெற்று, தான் செய்யும் சாதனையின் உட்கிடக்கையை வெளியே எவரிடமும் கூறாது மௌனத்துடன் இருக்க வேண்டும். சிவனடியார்கள் மத்தியில் மட்டுமே சிவனது பெருமைகளை வெளியிட வேண்டும். திருவைந்தெழுத்தின் பெருமையை அச்சிவனேயன்றி மற்றார் யாரே அறிவர்?

முனிவர்களே! முன்பு வியாசரது திருவாக்கினின்றும் கூறக் கேட்டபடி, இதுவரை சிவலிங்கத்தைப் பற்றியும் சாதனை பற்றியும் சுருக்கமாக உங்களுக்குக் கூறினேன். அனைவருக்கும் சகல நன்மைகளையும் பயக்கும் சிவபக்தி நமக்கு உறுதியாக வேண்டும். இவ்வத்தியாயத்தைப் படிப்பவரும் கேட்பவரும் சிவனது திருவருளால் சிவஞானம் பெறுவர்.

 

அத்தியாயம் : பத்தொன்பதும் இருபதும்

பார்த்திவ (மண்ணாலான) லிங்கத்தை அமைக்கும் முறையும், வேதவிதிப்படியான பூஜை முறையும்

மண்ணால் வனையப்பட்ட பார்த்திவ லிங்கத்தின் பெருமைகளையெல்லாம் விளங்கக் கூறியபின், சூதபுராணிகர் மேலும் கூறலானார்—— மகரிஷிகளே! வேதமோதிய கர்மங்களில் ஈடுபாடும் பக்தியும் கொண்ட மக்களுக்காக வேதம் வகுத்த வழிப்படி, பார்த்திவ லிங்கத்தின் பூஜை முறையை இனி விளக்கிக் கூறுகிறேன். இப்பூஜை முறை இவ்வுலக போகங்களையும் பரவுலக முக்தியையும் அளிக்கவல்லது. தினமும் தவறாது கடைப்பிடித்தொழுக வேண்டிய கடமைகளைப் பற்றிக் கூறுவது ‘ஆன்ஹிக சூத்திர’ங்கள். அதில் கூறியவாறு முறைப்படி நீராடி காலை சந்தியாவந்தனத்தை முடித்துப் பின் பிரும்மயக்ஞம் செய்யவேண்டும். தேவதைகள், ரிஷிகள், பித்ருக்கள் ஆகியோர்களுக்குத் தர்ப்பணம் செய்யவேண்டும். நம்மால் முடிந்தவரை நித்தியகர்மானுஷ்டானங்களை முழுமையாக முடித்து, சிவபெருமானை மனதில் தியானித்தவாறே விபூதியை நெற்றியில் இட்டுக் கொண்டு ருத்ராட்ச மாலையை அணியவேண்டும். பின்பு, நம் விருப்பங்கள் நிறைவேற முழுமையான பக்தியோடு உயர்ந்ததான மண்ணால் ஆக்கப்பட்ட பார்த்திவ லிங்கத்திற்கு வைதீக முறைப்படி நன்கு பூஜை செய்ய வேண்டும். ஆறு—குளங்களது கரை, மலை, வனம், சிவாலயம் அல்லது தூய்மையான ஓரிடம் ஆகிய இடங்களிலேயே பார்த்திவ லிங்க பூஜை புரியவேண்டும். தூய்மையான இடத்திலிருந்து சோம்பலின்றி முழு ஈடுபாடோடு நல்ல மண்ணை எடுத்து வந்து பொறுமையாகக் கவனமாக சிவலிங்கத் திருமேனியைச் செய்ய வேண்டும். அந்தணர்கள் வெண்ணிற மண்ணைக் கொண்டும், க்ஷத்திரியர்கள் சிவந்த மண்ணைக் கொண்டும், வைசியர்கள் மஞ்சள் (பழுப்பு) நிற மண்ணினாலும், வேளாளர்கள் கறுப்பு நிற மண்ணினாலும் சிவலிங்கத்தைச் செய்யலாம். அல்லது கிடைத்த எந்த நிற மண்ணினாலும் சிவலிங்கத்தைச் செய்து கொள்ளலாம்.

சிவலிங்கம் செய்வதற்காகச் சிரமப்பட்டு எடுத்து வந்த மண்ணை ஒரு தூய்மையான இடத்தில் வைத்து, அதை கல், குப்பை இல்லாமல் சுத்தப்படுத்தி நீர்விட்டுக் குழைத்துப் பின்பு வேத ஆகமங்களில் கூறியபடி பொறுமையாகவும் கவனமாகவும் பார்த்திவ லிங்கத்தை அழகான முறையில் பிடிக்க வேண்டும். பின், இகபர சுகங்களைப் பெறுவதற்காக பக்தியோடு பூஜை புரிய வேண்டும். இனி, பார்த்திவ லிங்கத்தின் பூஜை முறையை முறைப்படி கூறுகிறேன், கேளுங்கள்——

முதலில் ‘ஓம் நம: ஶிவாய’ என்னும் திருவைந்தெழுத்தை ஓதி, பூஜைக்கான சாமான்களை நீர் தெளித்துப் புரோட்சிக்க வேண்டும். பின்பு, ‘பூ4ரஸி பூ4மிரஸ்யதி3திரஸி விஶ்வதா4யா விஶ்வஸ்ய பு4வநஸ்ய த4ர்த்ரீ । ப்ரு॒தி2வீம் யச்ச2 ப்ரு॒தி2வீம் த்3ரு॒கும்ஹ ப்ரு॒தி2வீம் மா ஹிகும்ஸீ: ।’ என்கிற மந்திரத்தைக் கூறி, பூஜிக்கும் இடத்தைத் துடைக்க வேண்டும்.

பின், ‘ஆபோ அஸ்மாந் மாதர: ஶுந்த4யந்து க்4ரு॒தேந நோ க்4ரு॒தப்வ: புநந்து । விஶ்வம் ஹிரிப்ரம் ப்ரவஹந்தி தே3வீருதி3தா3ப்4ய: ஶுசிரா பூத ஏமி ।’ என்கிற மந்திரத்தைக் கூறிக் கலச தீர்த்தத்தைச் சுத்தி செய்து கொள்ள வேண்டும்.

‘நமஸ்தே ருத்3ர மந்யவ உதோ த இஷவே நம: । நமஸ்தே அஸ்து த4ந்வநே பா3ஹுப்4யாமுத தே நம: ।’ என்கிற மந்திரத்தினால் நான்கு திசைகளிலும் படிகத்தினால் எல்லைச்சுவர் கட்டியதாகப் பாவித்துக் கொள்ள வேண்டும். (இது நான்கு எல்லைகளிலும் ரட்சை செய்வதாகப் பொருள்.)

‘நம: ஶம்ப4வே ச மயோப4வே ச நம: ஶங்கராய ச மயஸ்கராய ச நம: ஶிவாய ச ஶிவதராய ச ।’ என்னும் மந்திரத்தைக் கூறி, பகவானை எழுந்தருளச் செய்யும் இடத்தைச் சுத்தி செய்க.

‘நம ஊர்வ்யாய ச சூர்ம்யாய ச நம: பர்ண்யாய ச பர்ணஶத்3யாய ச நமோப கு3ரமாணாய சாபி4க்4நதேச ।’ என்கிற மந்திரத்தைச் சொல்லி, பஞ்சாம்ருதத்தால் புரோட்சிக்கவும்.

அதன்பின், ‘நமோஸ்து நீலக்3ரீவாய ஸஹஸ்ராக்ஷாய மீடூ4ஷே । அதோ2 யே அஸ்ய ஸத்வாநோஹம் தேப்4யோகரம் நம: ।’ என்கிற மந்திரத்தைச் சொல்லிக் கொண்டே, சிவலிங்கத்தைப் பீடத்தில் எடுத்து வைக்க வேண்டும்.

‘ஏதத்தே ருத்3ராவஸம் தேந பரோ மூஜவதோதீஹி । அவததத4ந்வா பிநாகாவஸ: க்ரு॒த்திவாஸா அஹிகும்ஸந்ந: ஶிவோதீஹி ।’ என்கிற மந்திரத்தினால் பகவானுக்கு இரத்தின சிங்காசனம் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

‘மா நோ மஹாந்தமுத மா நோ அர்ப4கம் மா ந உக்ஷந்தமுத மா ந உக்ஷிதம் । மா நோ வதீ4: பிதரம் மோத மாதரம் மா ந: ப்ரியாஸ்தந்வோ ருத்3ர ரீரிஷ: ।’ என்கிற மந்திரத்தினால் ஆவாகனம் செய்க.

‘யா தே ருத்3ர ஶிவா தநூரகோ4ராபாபகாஶிநீ । யா நஸ்தந்வா ஶந்தமயா கி3ரிஶந்தாபி4 சாகஶீஹி ।’ என்னும் ரிக் மந்திரத்தால் பகவானை அபிஷேக சோமசூத்திர வேதிகையில் வைக்கவும்.

‘யாமிஷும் கி3ரிஶந்த ஹஸ்தே விப4ர்ஷ்யஸ்தவே । ஶிவாம் கி3ரித்ர தாம் குரு மா ஹிகும்ஸீ: புருஷம் ஜக3த் ।’ என்கிற மந்திரத்தினால் பகவானது அங்கங்களைத் தொட்டு நியாஸம் செய்க.

‘அத்4யவோசத3தி4வக்தா ப்ரத2மோ தை3வ்யோ பி4ஷக் । அஹீகுஶ்ச ஸர்வாஞ்—ஜம்ப4யந்த்ஸர்வாஶ்ச யாதுதா4ந்யோ4ராசீ: பரா ஸுவ ।’ என்கிற மந்திரம் கூறி அன்போடு அமர வேண்ட வேண்டும்.

‘அஸௌ யஸ்தாம்ரோ அருண உத ப3ப்4ரு: ஸுமங்க3ல: । யே சைநகும்ருத்3ரா அபி4தோ தி3க்ஷு ஶ்ரிதா: ஸஹஸ்ரஶோவைஷாகும்ஹேட3 ஈமஹே ।’ என்கிற ரிக்கைக் கூறி, சிவலிங்கத்தின் மேல் தன் இஷ்ட தேவதையான சிவபிரானது நியாஸம் செய்க.

‘அஸௌ யோவஸர்பதி நீலக்3ரீவோ விலோஹித: । உதைநம் கோ3பா அத்3ரு॒ஶ்ரந்நத்3ரு॒ஶ்ரந்நுத3ஹார்ய: ஸ த்ரு॒ஷ்டோ ம்ரு॒ட3யாதி ந: ।’ என்கிற மந்திரத்தால் பகவானது அருகில் செல்வதாகப் பாவனை செய்க.

அதன்பின், ‘நமோஸ்து நீலக்3ரீவாய ஸஹஸ்ராக்ஷாய மீடு4ஷே । அதோ2 யே அஸ்ய ஸத்வாநோஹம் தேப்4யோகரம் நம: ।’ என்கிற மந்திரத்தால் பாத்யம் தருக.

‘தத்புருஷாய வித்3மஹே மஹாதே3வாய தீ4மஹி தந்நோ ருத்3ர: ப்ரசோத3யாத் ।’ என்கிற ‘ஸ்ரீருத்ர காயத்ரி’யைக் கூறி, அர்க்யம் தருக.

‘த்ர்யம்ப3கம் யஜாமஹே ஸுக3ந்தி4ம் புஷ்டிவர்த4நம் । உர்வாருகமிவ ப3ந்த4நாந்—ம்ரு॒த்யோர்—முக்ஷீய மாம்ரு॒தாத் । த்ர்யம்ப3கம் யஜாமஹே ஸுக3ந்தி4ம் பதிவேத3நம் । உர்வாருகமிவ ப3ந்த4நாதி3தோ முக்ஷீய மாமுத: ।’ என்கிற மந்திரத்தைக் கூறி, இறைவனுக்கு ஆசமனீயம் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

‘பய: ப்ரு॒தி2வ்யாம் பய ஓஷதீ4ஷு । பயோ தி3வ்யந்தரிக்ஷே பயோ தா4: । பயஸ்வதீ: ப்ரதி3ஶ: ஸந்து மஹ்யம் ।’ என்னும் ரிக் மந்திரத்தைக் கூறிக் கொணடு பாலினால் அபிஷேகம் செய்யவேண்டும்.

‘த3தி4க்ராவ்ணோ அகாரிஷம் ஜிஷ்ணோரஶ்வஸ்ய வாஜிந: । ஸுரபி4 நோ முகா2 கரத் ப்ரணஆயூகும்ஷி தாரிஷத் ।’ என்கிற மந்திரத்தினால் தயிர் அபிஷேகம் செய்யவேண்டும்.

‘க்4ரு॒தம் க்4ரு॒தபாவாந: பிப3த வஸாம் வஸாபாவாந: பிப3தாந்தரிக்ஷஸ்ய ஹவிரஸி ஸ்வாஹா । தி3ஶ: ப்ரதி3ஶ ஆதி3ஶோ விதி3ஶ உத்3தி3ஶோ தி3க்3ப்4ய: ஸ்வாஹா ।’ என்கிற மந்திரத்தால் நெய் அபிஷேகம் செய்யவேண்டும்.

‘மது4 வாதா ரு॒தாயதே மது4 க்ஷரந்தி ஸிந்த4வ: । மாத்4வீர்ந: ஸந்த்வோஷதீ4: ।

மது4 நக்தமுதோஷஸோ மது4மத் பார்தி2வகும்ரஜ: । மது4 த்3யௌரஸ்து ந: பிதா ।

மது4மாந்நோ வநஸ்பதிர் மது4மாகும் அஸ்து ஸூர்ய: । மாத்4வீர் கா3வோ ப4வந்து ந: ।

என்கிற மூன்று ரிக்குகளைக் கூறித் தேன் அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்.

‘அபாகும் ஸமுத்3வயஸகும் ஸூர்யே ஸந்தகும் ஸமாஹிதம் । அபாயகும் ரஸஸ்ய யோ ரஸஸ்தம் வோ க்3ரு॒ஹ்ணாப்4யுத்தமம் உபயாம க்3ரு॒ஹீதோஸீந்த்3ராய த்வாம் ஜுஷ்டம் க்3ரு॒ஹ்ணாம் யேஷ தே யோநிரிந்த்3ராய த்வா ஜுஷ்டதமம் ।’ என்கிற ரிக்கினால் நாட்டுச் சர்க்கரை (வெல்லப் பொடி) அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும். இந்த பால் முதலிய ஐந்து பொருட்களே ‘பஞ்சாமிர்தம்’ எனப்படும். அல்லது பாத்யம் அளிப்பதற்காக முன்பு கூறப்பட்ட ‘நமோஸ்து நீலக்3ரீவாய’ முதலிய மந்திரங்களினாலும் பஞ்சாமிர்த ஸ்நானம் செய்யலாம்.

‘மா நஸ்தோகே தநயே மா ந ஆயுஷி மா நோ கோ3ஷு மா நோ அஶ்வேஷு ரீரிஷ: । வீராந் மா நோ ருத்3ர பா4மிநோ வதீ4ர் ஹவிஷ்மந்த: ஸத3மித் த்வா ஹவாமஹே ।’ என்கிற மந்திரத்தை அன்போடு கூறியவண்ணம் இடுப்பில் அணியும் வஸ்திரத்தை உடுத்தவும்.

‘நமோ த்4ரு॒ஷ்ணவே ச ப்ரம்ரு॒ஶாய ச நமோ நிஷங்கி3ணே சேஷுதி4மதே ச நமஸ்தீக்ஷ்ணேஷவே சாயுதி4நே ச நம: ஸ்வாயுதா4ய ச ஸுத4ந்வநே ச ।’ என்கிற மந்திரத்தால் உத்தரீயம் (மேலாடை) சமர்ப்பிக்கவும்.

‘யா தே ஹேதீர்மீடு4ஷ்டம ஹஸ்தே ப3பூ4வ தே த4நு: । தயாஸ்மாந்—விஶ்வத—ஸ்த்வமயக்ஷ்மயா பரிப்3பு4ஜ । பரி தே த4ந்வநோ ஹேதிரஸ்மாந்வ்ரு॒ணக்து விஶ்வத: । அதோ2 ய இஷுதி4ஸ்தவாரே அஸ்மந் நிதே4ஹி தம் । அவதத்ய த4நுஸ்த்வகும் ஸஹஸ்ராக்ஷ ஶதேஷுதே4 । நிஶீர்ய்ய ஶல்யாநாம் முகா2 ஶிவோ ந ஸுமநா ப4வ । நமஸ்தே அஸ்த்வாயுதா4யா—நாததாய த்4ரு॒ஷ்ணவே । உபா4ப்4யாமுத தே நமோ பா3ஹுப்4யாம் தவ த4ந்வநே ।’ என்கிற நான்கு ரிக்குகளையும் கூறி, பகவானுக்கு வஸ்திரமும் யக்ஞோபவீதமும் (பூணூலும்) அர்ப்பணிக்கவும்.

‘நம: ஶ்வப்4ய: ஶ்வபதிப்4யஶ்ச வோ நமோ நமோ ப4வாய ச ருத்3ராய ச நம: ஶர்வாய ச பஶுபதயே ச நமோ நீலக்3ரீவாய ச ஶிதிகண்டா2ய ச ।’ என்கிற ரிக்கைக் கூறி, பகவானுக்குச் சந்தனமும் குங்குமமும் சமர்ப்பிக்கவும்.

‘நமஸ்தக்ஷப்4யோ ரத2காரேப்4யஶ்ச வோ நமோ நம: குலாலேப்4ய: கர்மாரேப்4யஶ்ச வோ நமோ நமோ நிஷாதே3ப்4ய: புஞ்ஜிஷ்டே2ப்4யஶ்ச வோ நமோ நம: ஶ்வநிப்4யோ ம்ரு॒க3யுப்4யஶ்ச வோ நம: ।’ என்கிற மந்திரத்தினால் அட்சதை சமர்ப்பிக்கவும்.

‘நம: பார்யாய சாவார்யாய ச நம: ப்ரதரணாய சோத்தரணாய ச நமஸ்தீர்த்2யாய ச கூல்யாய ச நம: ஶஷ்ப்யாய ச பே2ந்யாய ச ।’ என்னும் ரிக்கைக் கூறிப் பூமாலை அணிவிக்கவும்.

‘நம: பர்ணாய ச பர்ணஶதா3ய ச நம உத்3கு3ரமாணாய சாபி4க்4நதே ச நம ஆகி23தே ச ப்ரகி23தே ச நம இஷுக்ரு॒த்3ப்4யோ த4நுஷ்க்ரு॒த்3ப்4யஶ்ச வோ நமோ நமோ வ: கிரிகேப்4யோ தே3வாநா ஹ்ரு॒த3யேப்4யோ நமோ விசிந்வத்கேப்4யோ நமோ நம ஆநிர்ஹதேப்4ய: ।’ என்று கூறி, பில்வ பத்திரத்தைச் சமர்ப்பிக்கவும்.

‘நம: கபர்தி3நே ச வ்யுப்தகேஶாய ச நம: ஸஹஸ்ராக்ஷாய ச ஶதத4ந்வநே ச நமோ கி3ரிஶயாய ச ஶிபிவிஷ்டாய ச நமோ மீடு4ஷ்டமாய சேஷுமதே ச ।’ என்ற மந்திரத்தினால் தூபம் காட்டவும்.

‘நம ஆஶவே சாஜிராய ச நம: ஶீக்4ர்யாய ச ஶீம்யாய ச நம ஊர்ம்யாய சாவஸ்வந்யாய ச நமோ நாதே3யாய ச த்3வீப்யாய ச ।’ என்னும் ரிக்கைக் கூறி, சாஸ்திர முறைப்படி தீபம் காட்டவும்.

அதன்பின் கைகளைத் துடைத்துக் கொண்டு ‘நமோ ஜ்யேஷ்டா2ய ச கநிஷ்டா2ய ச நம: பூர்வஜாய சாபரஜாய ச நமோ மத்4யமாய சாபக3ல்பா4ய ச நமோ ஜக4ந்யாய ச பு3த்4ந்யாய ச ।’ என்கிற மந்திரத்தைக் கூறி உயர்ந்த நைவேத்யங்களை அர்ப்பணிக்கவும். அதன்பின் ‘த்ர்யம்ப3கம் யஜாமஹே’ என்கிற மந்திரம் சொல்லி, பகவானுக்கு ஆசமனம் அளிக்கவும்.

‘இமா ருத்3ராய தவஸே கபர்தி3நே க்ஷயத்3வீராய ப்ரப4ராமஹே மதீ: । யதா2 ஶமஸத்3 த்3விபதே3 சதுஷ்பதே3 விஶ்வம் புஷ்டம் க்3ராமே அஸ்மிந்நநாதுரம் ।’ என்கிற மந்திரம் சொல்லி பழங்களை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

‘நமோ வ்ரஜ்யாய ச கோ3ஷ்ட்யாய ச நமஸ்தல்ப்யாய ச கே3ஹ்யாய ச நமோ ஹ்ரு॒த3ய்யாய ச நிவேஷ்யாய ச நம: காட்யாய ச கஹ்வரேஷ்டா2ய ச ।’ என்னும் மந்திரத்தினால் ஆத்ம சமர்ப்பணம் செய்க. ‘மா நோ மஹாந்தம்’ மற்றும் ‘மா நஸ்தோகே’ என்கிற இரு மந்திரங்களைக் கூறி, அட்சதையால் பதினோரு ருத்ரர்களையும் பூஜிக்கவும்.

1. ஓம் ஸ்ரீதீ4தே3வீ ஸஹித மகாதே3வ ருத்3ராய நம:

2. ஓம் ஸ்ரீவ்ருத்திதே3வீ ஸஹித சிவ ருத்3ராய நம:

3. ஓம் ஸ்ரீஉஶநாதே3வீ ஸஹித மஹா ருத்3ராய நம:

4. ஓம் ஸ்ரீஉமாதே3வீ ஸஹித ஶங்கர ருத்3ராய நம:

5. ஓம் ஸ்ரீநியுத்தே3வீ ஸஹித நீலலோஹித ருத்3ராய நம:

6. ஓம் ஸ்ரீஸர்ப்பிதே3வீ ஸஹித ஈசாந ருத்3ராய நம:

7. ஓம் ஸ்ரீஇலாதே3வீ ஸஹித விஜய ருத்3ராய நம:

8. ஓம் ஸ்ரீஅம்பிகாதே3வீ ஸஹித பீம ருத்3ராய நம:

9. ஓம் ஸ்ரீஇராவதீதே3வீ ஸஹித தே3வதே3வ ருத்3ராய நம:

10. ஓம் ஸ்ரீசுதா4தே3வீ ஸஹித ப4வோத்34வ ருத்3ராய நம:

11. ஓம் ஸ்ரீதீக்ஷாதே3வீ ஸஹித ஆதித்யாத்மக ருத்3ராய நம:

‘ஹிரண்யக3ர்ப4: ஸமவர்ததாக்3ரே பூ4தஸ்ய ஜாத: பதிரேக ஆஸீத் । ஸ தா3தா4ர ப்ரு॒தி2வீம் த்3யாமுதேமாம் கஸ்மை தே3வாய ஹவிஷா விதே4ம ।’ என்கிற ரிக்கைக் கூறி, பகவானுக்கு சுவர்ணபுஷ்பம் சமர்ப்பிக்கவும்.

‘தே3வஸ்ய த்வா ஸவிது: ப்ரஸவேஶ்வி நோர்பா3ஹுப்4யாம் பூஷ்ணோ ஹஸ்தாப்4யாம் அஶ்விநோர் பை4ஷஜ்யேந தேஜஸே ப்3ரஹ்மவர்சஸாயாபி4 ஷிஞ்சாமி । ஸரஸ்வத்யை பை4ஷஜ்யேந வீர்யாயாஆத்3யாயாபி4 ஷிஞ்சாமீ । இந்த்3ரஸ்யேந்த்3ரியேண ப3லாய ஶ்ரியை யஶஸேபி4ஷிஞ்சாமி ।’ என்கிற மந்திரத்தினால் பகவானைப் புரோட்சிக்கவும்.

தீபம் காட்டுவதற்காக முன்பு கூறப்பட்ட ‘நம ஆஶவே சாஜிராய ச’ என்கிற மந்திரம் கூறி, கற்பூர ஹாரத்தி செய்யவும். அதன்பின் ‘இமா ருத்3ராய’ என்னும் மூன்று ரிக்குகளைக் கூறி, பகவானுக்கு புஷ்பாஞ்ஜலி செய்க. முன்பு ஆவாஹனத்தில் சொல்லிய ‘மா நோ மஹாந்தம்’ என்ற மந்திரத்தைச் சொல்லிக் கொண்டே பகவானை மூன்றுமுறை வலம் வரவும். முன்பு வஸ்திரம் உடுத்தக் கூறப்பட்ட ‘மா நஸ்தோகே’ என்கிற மந்திரம் கூறி, நெடுஞ்சாண்கிடையாக (சாஷ்டாங்கமாக) விழுந்து வணங்க வேண்டும்.

‘ஏஷ தே ருத்3ர பா43: ஸஹ ஸ்வஸ்ராம்பி3கயா தம் ஜுஷஸ்வ ஸ்வாஹா । ஏஷ தே ருத்3ர பா43 ஆகு2ஸ்தே பஶு: ॥’ என்கிற மந்திரத்தால் ‘சிவமுத்திரை’ காட்டவும்.

‘யதோ யத: ஸமீஹஸே ததோ நோ அப4யம் குரு । ஶம் ந: குரு ப்ரஜாப்4யோ4யம் ந: பஶுப்4ய: ॥’ என்கிற மந்திரத்தால் ‘அபயமுத்திரை’ காட்ட வேண்டும். ‘த்ர்யம்ப3கம்’ என்கிற மந்திரத்தால் ‘ஞானமுத்திரை’ காட்டவேண்டும்.

‘நம: ஸேநாப்4ய: ஸேநாநிப்4யஶ்ச வோ நமோ நமோ ரதி2ப்4யோ அரதே2ப்4யஶ்ச வோ நமோ நம: । க்ஷத்ரு॒ப்4ய: ஸங்க்3ரஹீத்ரு॒ப்4யஶ்ச வோ நமோ நமோ மஹத்3ப்4யோ அர்ப4கேப்4ஶ்ச வோ நம: ॥’ என்கிற மந்திரத்தால் ‘மகாமுத்திரை’ காண்பிக்கவும்.

‘நமோ கோ3ப்4ய: ஸ்ரீமதீப்4ய: ஸௌரபே4யீப்4ய ஏவ ச । நமோ ப்ரஹ்மஸுதாப்4யஶ்ச பவித்ராப்4யோ நமோ நம: ॥’ (கோமதீவித்யா) என்கிற மந்திரத்தால் ‘தேனுமுத்திரை’ காட்ட வேண்டும். இவ்வாறு ஐந்து முத்திரைகளையும் காட்டிய பிறகு, சிவசம்பந்தமான திருவைந்தெழுத்தை ஓதவும். வேத அத்யயனம் செய்திருப்பின், ‘நமஸ்தே ருத்3ரமந்யவ உதோத இஷவே நம:’ என்னும் ஸ்ரீருத்ரத்தை ஜபிக்கவும். அதன்பின் பஞ்சாங்கத்தைப் பிரித்து பூஜை செய்யும் தினத்திலுள்ள திதி வார நட்சத்திர யோக கரணங்களைப் படிக்கவும்.

பின்பு ‘தே3வா கா3துவிதோ3 கா3தும் வித்வா கா3துமித । மநஸஸ்பத இமம் தே3வ யக்ஞகும்ஸ்வாஹா வாதே தா4: ॥’ என்கிற மந்திரத்தால் பகவானை விஸர்ஜனம் செய்க. இது வேதநெறிப்படியான சிவபூஜையின் விளக்கமாகும்.

மகரிஷிகளே! இனி பார்த்திவ லிங்கத்தைப் பூஜிக்கும் வேதமுறையைச் சுருக்கமாகக் கூறுகிறேன்—— ‘ஓம் ஸத்3யோஜாதம் ப்ரபத்3யாமி ஸத்3யோஜாதாய வை நமோ நம: । ப4வே ப4வேநாதிப4வே ப4வஸ்வ மாம் ப4வோத்34வாய நம: ॥’ என்கிற மந்திரம் கூறி, பார்த்திவ லிங்கம் செய்வதற்கான மண்ணைக் கொண்டு வரவேண்டும்.

‘ஓம் வாமதே3வாய நமோ ஜ்யேஷ்டா2ய நம: ஶ்ரேஷ்டா2ய நமோ ருத்3ராய நம: காலாய நம: கலவிகரணாய நமோ ப3லவிகரணாய நமோ ப3லாய நமோ ப3லப்ரமத2நாய நம: ஸர்வபூ4தத3மநாய நமோ மநோந்மதா2ய நம: ।’ என்கிற மந்திரம் கூறி, நீரைவிட்டு மண்ணைக் குழைக்க வேண்டும்.

‘ஓம் அகோ4ரேப்4யோ2 கோ4ரேப்4யோ கோ4ரகோ4ரதரேப்4ய: ஸர்வேப்4ய: ஸர்வஶர்வேப்4யோ நமஸ்தேஸ்து ருத்3ரரூபேப்4ய: ॥’ என்கிற மந்திரம் கூறி, லிங்கத்தைப் பிடித்து வைக்க வேண்டும்.

‘ஓம் தத்புருஷாய வித்3மஹே மஹாதே3வாய தீ4மஹி தந்நோ ருத்3ர: ப்ரசோத3யாத் ।’ மந்திரத்தால் அந்த மண் லிங்கத்தில் பகவானை முறைப்படி ஆவாகனம் செய்ய வேண்டும்.

‘ஓம் ஈஶாந: ஸர்வவித்3யாநாம் ஈஶ்வர: ஸர்வபூ4தாநாம் ப்3ரஹ்மாதி4பதிர்—ப்3ரஹ்மணோதி4பதிர்—ப்3ரஹ்மா ஶிவோ மேஸ்து ஸதா3ஶிவோம் ॥’ என்கிற மந்திரத்தால் பகவானைப் பீடத்தில் வைக்கவும்.

அதன்பின் மீதமுள்ள உபசாரங்களை விஷயமறிந்தவன் முடிந்தவரை சுருக்கமாகச் செய்து முடிக்கலாம். திருவைந்தெழுத்து அல்லது குருவினால் உபதேசிக்கப் பெற்ற சிவசம்பந்தமுள்ள வேறு மந்திரங்களைக் கூறிக் கொண்டும் பதினாறு வகை உபசாரங்களைச் செய்து முடிக்கலாம். அல்லது

4வாய ப4வநாஶாய மஹாதே3வாய தீ4மஹி ।

உக்3ராய உக்3ரநாஶாய ஶர்வாய ஶஶிமௌலிநே ॥

— ஶிவபுரா. வித். ஸம். 20/43

என்னும் மந்திர சுலோகத்தைக் கொண்டும் பகவானது பூஜையை முடிக்கலாம். பக்திக்கு ஆட்பட்டே பகவான் விருப்பமான பலன்களைத் தருகிறார். ஆதலால், மனதில் பிரமையை (மயக்கத்தை) விடுத்து ஊன்றிய பக்தியோடு சிவனைப் பூஜிக்க வேண்டும்.

அந்தணர்களே! முன்பு கூறப்பட்ட வேதநெறிப்படியான பூஜை முறைகளை முழுமையாக ஆதரவோடு ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும். இப்பொழுது இன்னொரு பூஜை முறையைக் கூறுகிறேன். இது உயர்ந்ததும், அனைவருக்கும் மிக எளியதும் ஆகும். முனிவர்களே! பார்த்திவ லிங்கத்தின் பூஜை பரமசிவனது திருநாமங்களைக் கொண்டே கூறப்பட்டுள்ளது. அது விருப்பங்களனைத்தையும் தருவது. ஹரன், மகேசுவரன், சம்பு, சூலபாணி, பிநாகத்ருக், சிவ:, பசுபதி, மகாதேவர் — இவை எட்டும் சிவநாமாக்கள். ‘ஓம் ஹராய நம:’ என்று சொல்லி மண்ணைக் கொண்டு வந்து, ‘ஓம் மஹேஶ்வராய நம:’ என்று சொல்லி லிங்கத்தைப் பிடிக்கவும். ‘ஓம் ஶம்ப4வே நம:’ என்று சொல்லி லிங்கத்தைப் பீடத்தில் அமர்த்தவும். ‘ஓம் ஶூலபாணயே நம:’ என்று சொல்லி ஆவாகனம் செய்யவும். ‘ஓம் பிநாகத்4ரு॒ஶே நம:’ என்று கூறி அபிஷேகம் செய்யவும். ‘ஓம் ஶிவாய நம:’ என்று கூறி பூஜிக்கவும். ‘ஓம் பஶுபதயே நம:’ என்று கூறி, நாம் செய்த குற்றங்களுக்கெல்லாம் ‘க்ஷமா பிரார்த்தனை’ (மன்னிப்புக்கோருவது) செய்யவும். முடிவில் ‘ஓம் மஹாதே3வாய நம:’ என்று கூறி, பகவானை விஸர்ஜனம் செய்யவும். ஒவ்வொரு திருநாமம் முன்பும் ‘ஓம்’ என்னும் பிரணவத்தையும், திருநாமம் முடிவில் நான்காம் வேற்றுமை உருபு ஆன ‘ஆய’ (கு) என்பதையும், ‘நம:’ என்பதையும் சேர்த்து மகிழ்ச்சியோடும் பக்தியோடும் பூஜைக்கான அனைத்து கர்மங்களையும் முடிக்க வேண்டும்.

ஹரோ மஹேஶ்வர: ஶம்பு4:

ஶூலபாணி: பிநாகத்4ரு॒க் ।

ஶிவ: பஶுபதிஶ்சைவ

மஹாதே3வ இதி க்ரமாத் ॥

ம்ரு॒தா3ஹரணஸங்க4ட்ட

ப்ரதிஷ்டா2ஹ்வாநமேவ ச ।

ஸ்நபநம் பூஜநம் சைவ

க்ஷமஸ்வேதி விஸர்ஜநம் ॥

ஓம்காராதி3சதுர்த்2யந்தை2ர்

நமோந்தைர் நாமபி4: க்ரமாத்

கர்தவ்யாஶ்ச க்ரியா: ஸர்வா:

4க்த்யா பரமயா முதா3

— ஶிவபுரா. வித். ஸம். 20/47—49

ஆறெழுத்து மந்திரத்தினால் அங்கநியாஸமும் கரநியாஸமும் முறைப்படிச் செய்து முடித்து, பின்பு இனிவருமாறு தியானம் செய்ய வேண்டும். கயிலையங்கிரியின் நடுவில் ஓர் உயர்ந்த இரத்தின சிங்காதனம். அதன் நடுவில் பார்வதீபிராட்டியை இடது பாகத்தில் அமர்த்தி ஆலிங்கனம் செய்து கொண்டு இறைவன் வீற்றிருக்கிறார். ஸநகர், ஸநந்தனர் முதலியோர் பூஜை செய்கின்றனர். அடியார்களின் துன்பங்களாகிற காட்டுத்தீயை அணைத்தருளும் எல்லையற்ற திறன் படைத்த கார்மேகமன்றோ அவ்விறைவன்! உலகிற்கெல்லாம் சிறந்த ஆபரணமாக விளங்கும் அவ்விறைவனைத் தியானிக்க வேண்டும். பகவானைத் தினமும் இவ்வாறுதான் தியானம் செய்யவேண்டும். ‘வெள்ளிமலை’யோ என மலைக்கும் வெளுத்தத் திருமேனி; தலையிலோ இளம்பிறைச் சந்திரன்; இரத்தினாபரணங்கள் அவரது திருமேனி அழகை மேலும் அழகுபடுத்துகின்றன. அவரது மேற்திருக்கரங்களில் பரசு மற்றும் மான்; கீழ்க்கரங்களில் வரத—அபய முத்திரை. நாற்புறங்களிலும் தேவர்கள் சூழ்ந்து நின்று துதிக்க அரையில் புலித்தோலாடை மிளிர, பத்மாசனத்தில் அமைதியாக அமர்ந்து விளங்கும் அவ்விறைவன், இப்பிரபஞ்சத்தின் ஆதியும் காரணமும் ஆவார். அனைத்து ஜீவராசிகளின் பயத்தையும் போக்குபவரன்றோ அவர்! ஸத்யோஜாதம், வாமதேவம், அகோரம், தத்புருஷம், ஈசானம் என ஐந்து திருமுகங்கள். ஒவ்வொரு திருமுகத்திலும் மூன்றுமூன்று திருக்கண்கள்.

கரந்யாஸம் :—

ஓம் ஓம் அங்கு3ஷ்டா2ப்4யாம் நம:

ஓம் நம் தர்ஜநீப்4யாம் நம:

ஓம் மம் மத்4யமாப்4யாம் நம:

ஓம் ஶிம் அநாமிகாப்4யாம் நம:

ஓம் வாம் கநிஷ்டி2காப்4யாம் நம:

ஓம் யம் கரதலகரப்ரு॒ஷ்டா2ப்4யாம் நம:

அங்கந்யாஸம் :—

ஓம் ஓம் ஹ்ரு॒த3யாய நம:

ஓம் நம் ஶிரஸே ஸ்வாஹா

ஓம் மம் ஶிகா2யை வஷட்

ஓம் ஶிம் கவசாய ஹும்

ஓம் வாம் நேத்ரத்ரயாய வௌஷட்

ஓம் யம் அஸ்த்ராய ப2ட்

தியானம் :—

கைலாஸபீடா2ஸந மத்4யஸம்ஸ்த2ம்

4க்தை: ஸநந்தா3தி3பி4 ரர்ச்யமாநம் ।

4க்தார்தீதா3வாநலமப்ரமேயம்

த்4யாயேது3மாலிங்கி3தவிஶ்வபூ4ஷணம் ॥

த்4யாயேந்நித்யம் மஹேஶம்

ரஜதகி3ரிநிப4ம் சாருசந்த்3ராவதம்ஸம்

ரத்நாகல்போஜ்ஜ்வலாங்க3ம்

பரஶும்ரு॒க3வராபீ4திஹஸ்தம் ப்ரஸந்நம் ।

பத்3மாஸீநம் ஸமந்தாத் ஸ்துதமமரக3ணைர்

வ்யாக்4ரக்ரு॒த்திம் வஸாநம்

விஶ்வாத்3யம் விஶ்வபீ3ஜம் நிகி2லப4யஹரம்

பஞ்சவக்த்ரம் த்ரிநேத்ரம் ॥

— ஶிவபுரா. வித். ஸம். 20/51—52

இவ்வாறு தியானம் செய்து பார்த்திவ லிங்கத்திற்கு முறைப்படி பூஜை செய்து, பின்பு குருவின் வாயிலாக உபதேசம் பெற்ற திருவைந்தெழுத்தை முறைப்படி ஜபம் செய்தல் வேண்டும். நன்மனதுடன் சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து வணங்கி, பலவாறான துதிகளால் பகவானைத் துதிக்க வேண்டும். ‘ஶதரூத்ரியம்’ எனப்படும் ஸ்ரீருத்ரத்தைப் பாராயணம் செய்ய வேண்டும். அதன்பின் கைகளில் அட்சதையும் புஷ்பமும் எடுத்துக் கொண்டு நிறைந்த பக்தயோடு கீழே கூறப்படும் சுலோகங்களைச் சொல்லிக் காதலாகிக் கசிந்துருகி இறைவனைப் பிரார்த்திக்க வேண்டும்.

தாவகஸ் த்வத்3கு3ணப்ராணஸ்

த்வச்சிதோஹம் ஸதா3 ம்ரு॒ட3

க்ரு॒பாநிதே4 இதி க்ஞாத்வா

பூ4தநாத2 ப்4ரஸீத3 மே ॥

அக்ஞாநாத்3யதி3 வா க்ஞாநாஜ்—

ஜபபூஜாதி3கம் மயா ।

க்ரு॒தம் தத3ஸ்து ஸப2லம்

க்ரு॒பயா தவ ஶங்கர ॥

அஹம் பாபீ மஹாநத்3

பாவநஶ்ச ப4வாந்மஹாந் ।

இதி விக்ஞாய கெ3ளரீஶ

யதி3ச்ச2ஸி ததா2 குரு ॥

வேதை3: புராணை: ஸித்3தா4ந்தைர்

ரு॒ஷிபி4ர்விவிதை4ரபி ।

ந க்ஞாதோஸி மஹாதே3

குதோஹம் த்வாம் ஸதா3ஶிவ ॥

யதா2 ததா2 த்வதீ3யோஸ்மி

ஸர்வபா4வைர் மஹேஶ்வர ।

ரக்ஷணீயஸ் த்வயாஹம்

வை ப்ரஸீத3 பரமேஶ்வர ॥

— ஶிவபுரா. வித். ஸம். 20/56—60

அனைத்துயிர்கட்கும் ஆனந்தத்தை அள்ளித் தரும் கருணைக்கடலே! பல்லுயிர்களான பூதகணங்களுக்குத் தலைவரே! மங்களங்களை அளிக்கும் சிவப்பொருளே! நான் தங்களுடையவனன்றோ. தங்கள் திருக்கல்யாண குணங்களில்தானே என் உயிர் நிற்கிறது. அதாவது தங்கள் குணங்கள்தான் என்னுயிர். எனக்கு அனைத்துமானது தாங்களே. எனது மனம் என்றென்றும் தங்களது சிந்தனையிலேயே நிலைத்து நிற்கட்டும். என் சிந்தனையெல்லாம் சிவமயமே என்பதை நினைத்தாவது என் மேல் கருணை கொள்ளக்கூடாதா? கிருபை செய்யுங்கள், ஐயா. நான் அறிந்தோ அறியாமலோ ஏதாவது சிவபூஜை, திருவைந்தெழுத்து ஓதுதல் முதலியன செய்திருப்பின், அது தங்களது கருணையால் பயனுடையதாக ஆகட்டுமே. ஏனெனில் தாங்கள் அனைவருக்கும் நன்மையே செய்வதால் ‘சங்கரன்’ எனப் பெயர் பூண்டிருக்கிறீர்கள். உமையம்மையின் கொழுநரே! இன்று நானோ பாவங்களின் எல்லை நிலத்தில் நிற்கும் பெரும்பாவி. தாங்களோ பாவங்களைத் தீர்த்தருளும் பாவனன், பாவிகளையும் கரையேற்றுபவர். இது தங்களுக்குத் தெரிந்ததுதான். ஆகவே, எது சரியெனத் தோன்றுகிறதோ (எது தங்கள் விருப்பமோ), அதன்படி செய்யலாமே. சதாசிவனே! வேதங்கள், புராணங்கள், பற்பல சித்தாந்த சாஸ்திரங்கள், பல்வேறு ரிஷிகள் ஆகிய எவரும் இதுவரை தங்களைப் பூரணமாக உணர்ந்தாரில்லை. அப்படியிருக்க, நானறிவது எங்ஙனம்? மகேசா! எப்படியிருப்பினும் எவ்வகையிலும் நான் தங்களைச் சேர்ந்தவனன்றோ! தங்களைவிட எனக்குப் புகலிடம் யார்? தங்களையே அண்டிய அடிமை என்பதால் தாங்கள்தான் எனது காப்பாளன். தாங்கள்தான் என்னைக் காத்தருள வேண்டும். பரமேசா! சற்றே தயை செய்யக்கூடாதா? என்று வேண்டி இறைஞ்சி கையில் எடுத்துக் கொண்டுள்ள அட்சதையையும் புஷ்பத்தையும் இறைவனது திருவடியில் சமர்ப்பித்து, இறையன்பு மிக, பக்தியோடு முறைப்படி கீழே விழுந்து வணங்க வேண்டும்.

பின்பு சாஸ்திர முறை தவறாது பகவானைப் பிரதட்சிணம் செய்யவேண்டும். மறுபடியும் இறைவனைப் பற்றிய துதிப்பாடல்களைப் பாடி, அவரைத் துதிக்க வேண்டும். பின் நாதழுதழுக்கத் தூய்மையான மனதுடன் வணக்கத்தோடு விழுந்து வணங்க வேண்டும். அதன்பின் இறைவனை வேண்டி விஸர்ஜனம் செய்யவேண்டும். (இறைவனைத் திரும்ப அவருடைய இடத்திற்கே செல்லுமாறு வேண்டுதல். அதாவது, அவரது இடம் நம் இதயகமலம்தானே!) முனிவர்களே! இதுவரை பார்த்திவ லிங்கத்தின் பூஜை முறைகளைக் கூறினேன். இது இகபர உலக நலன்களான போக மோட்சங்களைத் தரவல்லது; சிவபக்தியை வளர்ப்பது. இவ்வத்தியாயத்தை நன்மனதோடு படிப்பவனும் கேட்பவனும் பாவங்கள் நீங்கித் தூய்மை பெற்று, விரும்பியது விரும்பியவாறு பெறுவான். இது நீண்ட ஆயுளையும் நோயின்மையையும் புகழையும் அளிக்கவல்லது; சுவர்க்கத்தைத் தருவது. இச்சரிதம் மக்கட்செல்வம் முதலிய அனைத்து செல்வங்களையும் அளிப்பது.

 

அத்தியாயம் : இருபத்தொன்றும் இருபத்து இரண்டும்

பார்த்திவ லிங்க பூஜையின் சிறப்பு; சிவனுக்கு அர்ப்பணிக்கப்படும் நிவேதனத்தைப் பற்றிய விளக்கம்; பில்வத்தின் பெருமை

(சௌனகர் முதலிய மகரிஷிகள் சூதபுராணிகரிடம், ‘சூதரே! எவ்விதமான விருப்பங்கள் நிறைவேற எவ்வளவு எண்ணிக்கையான பார்த்திவ லிங்கத்தைப் பூஜிக்க வேண்டும்?’ என வினவவே, அதற்கான பதிலைக் கூறிய சூதர் மேலும் கூறலானார்.)

சூதர் கூறுகிறார்—— மகரிஷிகளே! பார்த்திவ லிங்கத்தின் பூஜை கோடிக்கணக்கான வேள்விகளின் பயனைத் தரவல்லது. ‘இக்கலியுகத்தில் மக்களுக்குச் சிவலிங்க பூஜையைக் காட்டிலும் உயர்ந்தது வேறெந்த சாதனையுமில்லை’ என்பது அனைத்து சாஸ்திரங்களின் முடிவான கொள்கை. சிவலிங்க பூஜை போக—மோட்சங்களைத் தரவல்லது. உயர்ந்தது, நடுத்தரமானது, கீழானது என சிவலிங்கம் மூவகைப்படும் என்று கூறப்படுகிறது. நான்கு அங்குல உயரமும் வேதிகையும் கொண்டு பார்ப்பதற்கு அழகாகவும் உள்ள சிவலிங்கமே உயர்ந்தது என்பது சாஸ்திர நெறிமுறைகளை அறிந்த மகரிஷிகளின் கருத்து. இரண்டங்குல அளவுள்ள சிவலிங்கம் மத்தியமமானது (நடுத்தரமானது) என்றும், ஓர் அங்குலமுள்ள லிங்கம் கீழ்த்தரமானது என்றும் கூறுகின்றனர். இவ்வாறான மூன்று லிங்கங்களும் ஒன்றைவிட மற்றொன்று உயர்ந்ததாகும். அந்தணர்கள், க்ஷத்திரியர்கள், வைசியர்கள், வேளாளர்கள் மற்றுமுள்ள அநேக வர்ணத்தவர்கள் யாராக இருப்பினும், அவரவர்கள் தங்கள் தங்கள் வரையறைக்குட்பட்டு வேதநெறியான வைதிக முறைப்படியோ அல்லது தாந்த்ரீக நெறிப்படியோ மிகுந்த ஈடுபாடுடன் சிவலிங்கத்திற்குப் பூஜை செய்தல் வேண்டும். அந்தணப் பெரியோர்களே! மகரிஷிகளே! இவ்வாறு சொல்லிக் கொண்டே போவதில் என்ன லாபம்? சிவலிங்கத்தைப் பூஜிப்பதில் பெண்களுக்கும் மற்றுமுள்ள எல்லோருக்குமே தகுதி உண்டு.

ப்3ராஹ்மண: க்ஷத்ரியோ வைஶ்ய:

ஶூத்3ரோ வா ப்ரதிலோமஜ: ।

பூஜயேத் ஸததம் லிங்கம்

தத்தந்மந்த்ரேண ஸாத3ரம் ॥

கிம் ப3ஹூக்தேந முநய:

ஸ்த்ரீணாமபி ததா2ந்யத: ।

அதி4காரோஸ்தி ஸர்வேஷாம்

ஶிவலிங்கா3ர்சநே த்3விஜா: ॥

— ஶிவபுரா. வித். ஸம். 21/39—40

அந்தணர்கள் வேதநெறிப்படியான வைதிக மந்திரங்களைக் கூறி, சிவலிங்க பூஜை செய்வதே உயர்வானது. மற்ற வர்ணத்தவர்களுக்கு, வைதிகநெறிப்படி பூஜை செய்வது ஒத்துக்கொள்ளப்படவில்லை. (அவர்களுக்குத் தாந்த்ரீக முறையில் புராணங்களில் கூறப்பட்டபடி பூஜை செய்யவே அனுமதி வழங்கப்பட்டுள்ளது. பூஜை முறையில்தான் வேறுபாடே தவிர, பெறும் பயனில் வேறுபாடில்லை.) ‘வேதமறிந்த அந்தணாளர்கள் வைதிக முறைப்படிதான் பூஜை செய்யவேண்டும்’ என்பது சிவபெருமானின் கூற்று. ததீசி, கௌதமர் முதலியவர்களின் சாபத்தினால் (தக்ஷனது வேள்வியில் சிவநிந்தை புரிந்த அந்தணர்களைச் சபித்தது) சித்தம் மழுங்கிய அந்தணர்களுக்கு வைதிக கர்மங்களில் ஈடுபாடு ஏற்படாது. வேதங்களிலும் ஸ்ம்ருதிகளிலும் கூறப்பட்ட நற்கர்மங்களைக் கேலி செய்து, வேதசாஸ்திரங்களில் கூறப்படாமல் தன்னிச்சையாக வேறு முறையில் கர்மங்களைச் செய்பவனுக்கு, அவனது விருப்பம் என்றென்றும் நிறைவேறாது. அது தவறான எதிரிடை பலன்களையே தரும்.

யோ வைதி3கமநாத்4ரு॒த்ய

கர்ம ஸ்மார்தமதா2பி வா ।

அந்யத் ஸமாசரேந் மர்த்யோ

ந ஸங்கல்பப2லம் லபே4த் ॥

— ஶிவபுரா. வித். ஸம். 21/44

இவ்வாறு முறைப்படி பகவான் ஸ்ரீசிவபெருமானின் பூஜையை நைவேத்தியம் சமர்ப்பிக்கும்வரை செய்துவிட்டு, மூவுலகங்களிலும் பரவி நிற்கும் சிவனது எண்வகை மூர்த்திகளையும் பூஜிக்க வேண்டும். நிலம், நீர், தீ, காற்று, ஆகாயம், சூரியன், சந்திரன், வேள்வி புரியும் யஜமானன் — இவைகளே ஸ்ரீசிவபெருமானின் எண்வகை மூர்த்திகளாகும். இவ்வெண்வகை மூர்த்திகளையும் பூஜித்தபின் சர்வர், பவன், ருத்ரன், உக்ரன், பீமன், ஈசுவரன், மகாதேவன், பசுபதி என்னும் எண்வகை மூர்த்திகளையும் அர்ச்சிக்க வேண்டும். அதன்பின் சந்தனம், அட்சதை, பில்வ இலை ஆகியவற்றைக் கையிலெடுத்துக் கொண்டு ஈசானம் முதலிய பத்து திசைகளிலும் பரமசிவனது பரிவார தேவதைகளான ஈசானன், நந்திகேசர், சண்டன், மகாகாலர், பிருங்கி, விருஷபர், ஸ்கந்தர், கபர்தீசுவரர், சோமன், சுக்ரன் என்பவர்களையும் பக்தியோடு பூஜிக்க வேண்டும்.

பகவான் சிவபெருமானுக்கு எதிரில் வீரபத்திரரையும், பின்புறத்தில் கீர்த்திமுகன் என்பவரையும் முறைப்படி பூஜித்துப் பின் பதினோரு ருத்ரர்களையும் பூஜிக்க வேண்டும். அதன்பின் திருவைந்தெழுத்தை ஜபிக்க வேண்டும். ‘சதருத்ரியம்’ என்னும் ஸ்ரீருத்ரத்தை ஸ்வரம் பிசகாமல் ஓதியபின் சிவனைப் பற்றிய பல்வேறு துதிகளையும் ஓதித் துதிக்க வேண்டும். பின் அன்றைய தினத்தின் திதி, கிழமை, நட்சத்திரம், யோகம், கரணம் முதலியவற்றை பகவான் எதிரில் படிக்க வேண்டும். அதன்பின் சிவலிங்கத்தை மும்முறை வலம் வந்து வீழ்ந்து வணங்கி, பகவானை நம் இதயத்தில் புகுந்து விளங்குமாறு வேண்டி, யதாஸ்தானம் (தன்னிருப்பிடத்திற்குச் செல்ல வேண்டுதல்) செய்ய வேண்டும். இவ்வாறு சிவபூஜையைப் பற்றிய முழு விளக்கத்தையும் முறைப்படி உங்களுக்குக் கூறினேன். பொதுவாக, இரவு நேரம் செய்யும் பூஜையை வடக்கு நோக்கி அமர்ந்துதான் செய்தல் வேண்டும். மாலை வேளையில் செய்யும் சிவபூஜையையும் வடக்கு நோக்கியமர்ந்து தூய மனதுடனேயே செய்தல் வேண்டும்.

சிவலிங்கத்தைப் பிரதிஷ்டை செய்தவிடத்தில் கிழக்கு நோக்கி நிற்பதோ, உட்காருவதோ கூடாது. ஏனெனில், அத்திசை பகவானுக்கு எதிரே உள்ளது. நாம் அப்பக்கமாகத் திரும்ப, நம் பின்புறம் பகவானுக்கெதிராக ஆகும். அவ்வாறு நிற்பதோ, உட்காருவதோ தவறு. பகவானுக்கு வடக்கு திசையிலும் உட்காரக் கூடாது. ஏனெனில், அது பகவானுக்கு இடதுபுறமாக அமைகிறது. அங்குதானே பகவானது சக்தி சொரூபமான உமையம்மை வீற்றிருக்கிறார். பூஜை செய்பவன் சிவலிங்கத்திலிருந்து மேற்கு திசையிலும் உட்காரக் கூடாது. ஏனெனில், அத்திசை நாம் பூஜிக்கும் சிவலிங்கத்தின் பின்புறமாகிறது. (பின்புறத்திலிருந்து பூஜை செய்வது தவறல்லவா?) ஆகவே, மீதமுள்ள தென்திசையேதான் கொள்ளத்தக்கதாகிறது. ஏனெனில், சிவலிங்கத்திற்குத் தென்திசையில் அமரும்போது, நாம் வடக்கு நோக்கி இருக்கிறோம். அதுதான் பூஜை செய்ய உகந்த திசையாக அமைகிறது. அதாவது சிவலிங்கத்தைக் கிழக்கு நோக்கியிருக்குமாறு அமரச் செய்து, நாம் வடக்கு நோக்கி உட்கார்ந்து பூஜை புரியவேண்டும். பூஜை பற்றிய முழு விவரங்களையும் அறிந்தவன் திருநீற்றை முப்புரியாக (திரிபுண்டிரமாக) நெற்றி முதலிய இடங்களில் இட்டுக் கொண்டு, ருத்ராட்ச மாலை அணிந்து கொண்டு பில்வ பத்திரங்களை (இலைகளை)க் கொண்டே ஸ்ரீசிவபூஜை புரியவேண்டும். இவையின்றி பூஜை செய்தல் அவ்வளவு சிறந்ததல்ல. முனிவர்களே! சிவபூஜை செய்யத் தொடங்கும் முன்பு திருநீறு கிடைக்கவில்லையெனில், மண்ணினால் முப்புரியாக நெற்றியில் அணிந்து கொண்டு பின்பு பூஜையைத் தொடங்க வேண்டும். (அத்தியாயம் 21)

* * *

ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள்—— சூத முனிவரே! ‘பகவான் ஸ்ரீசிவனுக்குப் படைத்த நைவேத்தியப் பிரசாதத்தை, நாம் உபயோகித்துக் கொள்ளக் கூடாது’ என்று முன்பு நாங்கள் கேட்டிருக்கிறோம். இதைப் பற்றியதில் சாஸ்திரங்கள் கொண்ட முடிவு என்னவென்பதைத் தயை செய்து விளக்க வேண்டுகிறோம். கூடவே பில்வதளங்களின் பெருமையையும் கூற வேண்டுகிறோம்.

சூத முனிவர் பதில் கூறுகிறார்—— முனிவர்களே! நீங்கள் அனைவரும் பரமசிவனது சீரிய விரதத்தைக் கைக்கொண்டு ஒழுகுபவர்கள். எனவே, நீங்கள் பெரும் புண்ணியம் செய்தவர்கள். மனமகிழ்ச்சியோடு அனைத்தையும் கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேளுங்கள். சிவபக்தனாகவும், உள்ளும் புறமும் தூய்மையுள்ளவனாகவும், மேற்கொண்ட விரதத்தைத் திடநிச்சயத்தோடும் உறுதியோடும் கடைப்பிடித்தொழுகுபவனாகவும் உள்ளவன் கட்டாயமாகச் சிவநைவேத்தியத்தை ஏற்க வேண்டும். சிவநிவேதனப் பொருளை ஏற்கலாமா? என்னும் ஐயத்தை முதலில் மனதிலிருந்து வெளித் தள்ளவேண்டும். சிவநைவேத்தியப் பொருளைத் தரிசித்தபோதே பாவங்களனைத்தும் பறந்தோடுமே! சிவப்பிரசாதத்தை உட்கொள்ளும்போது கோடி கோடி புண்ணியங்கள் நம்மை வந்து சேர்கின்றன. ஆயிரக்கணக்கான யாக யக்ஞங்களோ, கோடிக்கணக்கான வேள்விகளோ ஆனாலும் சரி. ஆனால், சிவநிர்மால்யமான பிரசாதத்தை உட்கொண்டவன் சிவஸாயுஜ்யத்தைப் பெறுவது திண்ணம். சிவப்பிரசாதத்தை ஏற்கும் வீடு, தான் தூய்மை பெறுவதுடன் பிறவற்றையும் தூய்மை செய்வதாக ஆகும்.

சிவநைவேத்தியம் கிடைக்குமானால் தலைவணங்கி மகிழ்ச்சியோடு அதையேற்று, சிவனை நினைத்தவாறே உட்கொள்ள வேண்டும். கிடைத்த சிவநிவேதனத்தைப் பின் பெற்றுக் கொள்ளலாம் என்றோ, பெற்றுக் கொள்வதில் தாமதமோ செய்பவன் பாவத்தில் பங்கு கொள்பவனாகிறான். சிவதீக்ஷை பெற்ற சிவனடியவனுக்குச் சிவப்பிரசாதம் கட்டாயம் ஏற்கத்தக்கது. அவனுக்கு அனைத்துச் சிவலிங்கங்களின் நைவேத்தியப் பிரசாதமும் ‘மகாப்பிரசாதம்’ ஆகும்; மங்களங்களை அருள்வதாகும். ஆகவே, அவன் அதைக் கட்டாயம் அருந்த வேண்டும். மற்ற தேவதைகளின் தீக்ஷை பெற்றவன் ஆனால் சிவபக்தி கொண்டவன், அவன் சிவநைவேத்தியத்தை ஏற்பதில் உள்ள நிர்ணயம் என்ன என்பதைக் கூறுகிறேன். அன்போடு கவனமாகக் கேளுங்கள். அந்தணர்களே! சாளக்கிராமங்கள் உற்பத்தியாகும் இடத்தில் உற்பத்தியாகும் லிங்கம், பாதரசத்தால் செய்யப்பட்ட லிங்கம், கருங்கல், வெள்ளி, தங்கம் ஆகியவற்றால் வனையப்பட்ட லிங்கம், குங்குமப் பூவினால் ஆக்கப்பட்ட லிங்கம், படிகக் கற்களால் செய்யப்பட்ட படிக லிங்கம், தேவதைகள் சித்தர்களால் தாபிக்கப்பட்ட லிங்கங்கள், இரத்தினக் கற்களால் ஆக்கப்பட்ட லிங்கங்கள் மற்றுமுள்ள அனைத்து ஜோதிர்லிங்கங்களிலும் நிறைந்து விளங்கும் சிவப்பரம்பொருளது நிவேதனப் பொருளை உண்பது, சாந்திராயண விரதத்தைப் போல் புண்ணியம் தருவதாகும். பிரும்மஹத்தி செய்த பாவியானாலும் தூயமனதோடு சிவப்பிரசாதத்தைத் தலைவணங்கி ஏற்று உண்பானேயானால், அவனது அனைத்துப் பாவங்களும் அந்நொடியிலேயே அழிந்துபடும்.

சண்டிகேசருடைய ஆளுகைக்குட்பட்ட சிவநிர்மால்யத்தைப் பொதுவாக மனிதர்கள் சாப்பிடக் கூடாது. சண்டிகேசுவரருடைய அதிகாரத்திற்குட்படாத சிவநிர்மால்யத்தை அனைவரும் பக்தியுடன் ஏற்கலாம். நர்மதேசுவரரான பாணலிங்கம், தங்கம், வெள்ளி முதலியவற்றாலாகிய சிவலிங்கம், சித்தர்களால் தாபிக்கப்பட்ட லிங்கம் அல்லது எந்த லிங்கத்தைத் துதித்து சித்தி பெற்றார்களோ அந்த லிங்கம், தானாகத் தோன்றிய சுயம்புலிங்கம், பகவானது திருமேனி கொண்டு விளங்கும் மூர்த்தங்கள் ஆகியனவற்றில் சண்டிகேசுவரருக்கு ஆளுமை கிடையாது. சிவலிங்கத்திற்கு முறைப்படி திருமஞ்சனம் செய்து, அந்த அபிஷேக தீர்த்தத்தை ஆசமனம் செய்வதுபோல் உத்தரணியில் எடுத்து மும்முறை பருகுபவன், மனம், வாக்கு, காயம் (உடல்) ஆகியனவற்றால் செய்த மூவகைப் பாவங்களிலிருந்தும் உடனே விடுதலை பெறுகிறான். சிவனுக்குப் படைத்த நிவேதனம், வில்வதளம், புஷ்பம், பழம் மற்றும் அபிஷேகம் செய்த தீர்த்தம் ஆகியன ஏற்றுக் கொள்ளத்தகாதனவானாலும், சாளக்கிராமத்தோடு சேர்த்து வைக்கப்பட்டு சாளக்கிராமத்தின் தொடர்பு பெற்றிருக்குமானால், அவையும் தூய்மையாக்கப்பட்டு ஏற்றுக் கொள்ளத்தக்கனவாகின்றன. முனிவர்களே! சிவலிங்கத்தின் மீது சமர்ப்பிக்கப்பட்ட பொருள்கள் ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்கனவல்ல. ஆனால், சிவலிங்கத்தின்மீது சமர்ப்பிக்கப்படாமல், தனித்து வைத்து அவருக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட பொருட்களனைத்தும் மிகவும் தூய்மையானது. முனிவர்களே! நிவேதித்த பொருட்களின் தன்மை பற்றி சாஸ்திரங்கள் செய்துள்ள தீர்மானம் இதுவே.

இனி வில்வத்தின் பெருமையைப் பற்றிக் கூறுவதைக் கவனமாகவும் ஆதரவோடும் கேளுங்கள். வில்வ மரம் சிவபெருமானது திருவுருவமே; தேவர்களும் இதைத் துதித்து வணங்குவர். இதன் பெருமையை எப்படித்தான் தெரிந்து கொள்வது? மூவுலகங்களிலும் உள்ள அனைத்துப் புண்ணிய நதிகளும் வில்வ மரத்தின் அடியிலே வசிக்கின்றன. வில்வ மரத்தடியில் விளங்கும் அழிவற்ற இறைவன் சிவபெருமானது லிங்கத்தைப் பூஜிப்பவன், நிச்சயம் சிவபதத்தைப் பெறுகிறான். வில்வ மரத்தின் வேர்க்கடியில் உள்ள தீர்த்தத்தைத் தலையில் தெளித்துக் கொள்பவன், அனைத்துப் புண்ணிய நதிகளிலும் நீராடிய பெரும் புண்ணியத்தைப் பெறுகிறான். இப்புவியில் அவனே புண்ணியவானாவான். வில்வ மரத்தடியைச் சுற்றி உள்ள பாத்தியில் நீர் நிரம்ப நிற்பதைக் காண சிவபெருமான் பெரிதும் மகிழ்கிறார். வில்வ மரத்தடிப் பகுதியிலும் சந்தனம், புஷ்பம் ஆகியன கொண்டு பூஜிப்பவன் சிவ உலகைப் பெறுகிறான். இவ்வுலகில் சிறந்த சுகங்களையும் சந்ததி விருத்தியையும் பெறுகிறான். வில்வ மரத்தடியில் விளக்குகளை ஏற்றி வைப்பவன், இறைவனைப் பற்றிய உண்மை அறிவைப் பெற்று பகவானோடு இரண்டறக் கலக்கிறான். வில்வ மரக்கிளைகளை ஒடிக்காமல் வளைத்துப் பிடித்து புதுக்கொழுந்துகளான தளங்களை எடுத்துப் பூஜிப்பவன் பாவங்களனைத்தினின்றும் விடுதலை பெறுகிறான். வில்வ மரத்தடியில் ஒரு சிவனடியார்க்கு அன்போடு அன்னமிட்டால் அது ஒன்றுக்குக் கோடியாக புண்ணியத்தைத் தருகிறது. வில்வ மரத்தடியில் ஒரு சிவனடியாருக்கு நெய் பெய்த பாலன்னம் அளிப்பவன் என்றுமே வறுமையில் வருந்தான்.

அந்தணர்களே! இதுவரை சிவலிங்க பூசனை பற்றிய விளக்கத்தை முழுமையாக விவரித்துக் கூறினேன். இப்பூசனையும் பிரவிருத்தி மார்க்கம் (உலகியல் இன்பங்களைப் பெறுதல் பொருட்டு ஆற்றப்படும் பூஜை), நிவிருத்தி மார்க்கம் (‘இறையருளே போதும்’ என்ற திட உறுதியோடு ஆற்றப்படும் பூஜை) என இருவகைத்தன. பிரவிருத்தி மார்க்க பூசனையான பீடபூஜை, இவ்வுலகில் விரும்பிய பொருள்களனைத்தையும் பெறுவிக்கும். இவ்வாறு பூஜிப்பவன் நல்லதொரு குருவை அண்டி அவர் மூலமே அனைத்துப் பூசனைகளையும் செய்யவேண்டும். திருமஞ்சனம் முடித்துக் கஞ்சி வடிக்காத அரிசி சோறான ஹவிஸ்ஸையே நிவேதனம் செய்யவேண்டும். பூஜை முடித்ததும் சிவலிங்கத்தை அதற்கான சம்புடத்தில் (பித்தளை அல்லது வெள்ளியினால் செய்த சிறிய பெட்டியில்) வைத்து மூடி வீட்டில் தனியாக பூஜை அறையில் வைக்க வேண்டும். நிவிருத்தி மார்க்கத்தில் உள்ளவன் சிவலிங்கத்தைக் கையில் வைத்துக் கொண்டே பூஜிக்கலாம். தான் பிச்சையாகப் பெற்ற அன்னத்தையே நிவேதனம் செய்யலாம். அவர்களுக்குச் சூட்சும லிங்க பூஜையே சிறந்ததாகக் கூறப்பட்டுள்ளது. அவர்கள் விபூதியான திருநீற்றினாலேயே அர்ச்சனை செய்து, அதையே நிவேதனமும் செய்யலாம். பூஜை புரிந்தபின் அந்த லிங்கத்தை எப்பொழுதும் தன் தலையிலேயே வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். (அத்தியாயம் 22)

 

அத்தியாயம் : இருபத்து மூன்றும் இருபத்து நான்கும்

சிவநாம மகிமை; விபூதி (திருநீறு) பெருமை; முப்புரியாக இடும் விபூதிக்கான தேவதை; இட்டுக் கொள்ளும் இடங்கள் மற்றும் ருத்ராட்ச மகிமை

ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள்—— வியாச முனிவரின் சீடரே! பெரியோரே! சூதபுராணிகரே! தங்களுக்கு வணக்கம். உயர்ந்ததான திருநீற்றின் பெருமையை முதலில் கூறவேண்டுகிறோம். பின்பு திருநீறு, ருத்ராட்சம், பகவானது உயர்ந்த திருநாமம் ஆகிய மூன்றின் பெருமைகளையும் கனிவோடு கூறி எங்களை மகிழ்விக்க வேண்டுகிறோம்.

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— மகரிஷிகளே! நீங்கள் மிகவும் உயர்ந்ததைத்தான் கேட்டிருக்கிறீர்கள். இது அனைத்துலகங்களுக்கும் நன்மையே தரும் நலம் மிக்க வினா. நீங்களன்றோ பாக்கியசாலிகள், தூய்மையானவர்கள். நற்குலமணிகள், சிவனை உபாசிக்கும் சிவநெறிச் செல்வர்களே உண்மையில் புண்ணியசாலிகள்; பேறு படைத்தவர்கள்; உடல்பெற்ற பயன் பெற்றவர்கள். அவரன்றோ பிறந்த குலத்தை உயர்த்தி நிறுத்துபவர். ‘சிவா’, ‘சதாசிவா’ என்கிற சிவநாமங்களை உச்சரித்துக் கொண்டிருப்பவர்களைப் பாவங்கள் தொடவே தொடாது. எரிந்து கொண்டிருக்கும் கருங்காலி மரத்தை எவரேனும் தீண்ட முற்படுவார்களா? இல்லையன்றோ! ‘ஸ்ரீஶிவாய நமஸ்துப்4யம்’ — ‘ஸ்ரீசிவபெருமானே! உமக்கு வணக்கம்’ என்று கூறும் வாய், அனைத்து பாவங்களையும் நொடியில் அழித்தொழிக்கும் புண்ணிய நதியாகும். அவ்வாறு கூறுவோனது திருமுகத்தைத் தரிசிப்பவனுக்குப் புண்ணியத்தல யாத்திரை செய்த பயன் கிட்டுகிறது என்பது நிச்சயம். அந்தணர்களே! சிவனது திருநாமம் (திருவைந்தெழுத்து), திருநீறு, ருத்ராட்சம் — இம்மூன்றும் கங்கை, யமுனை, சரஸ்வதீ என்னும் மூன்று நதிகளும் ஒன்று கூடும் திரிவேணி சங்கமம் (முக்கூடல்) போன்று மிகமிகப் புண்ணியமானது. சிவநாமாவான திருவைந்தெழுத்தே கங்கை, திருநீறு யமுனை, ருத்ராட்சமே சரஸ்வதீ நதி. இம்மூன்றும் ஒன்றுகூடிய முக்கூடல் (திரிவேணி) பாவங்களனைத்தையும் களைவதன்றோ! அந்தணப் பெரியோர்களே! ஸத்—அஸத் என்கிற நிலைகளுக்கெட்டாது தனித்து ஆனந்தமயமாக நிற்கும் ஸ்ரீசிவபெருமானேயன்றி வேறு யார் இதன் பெருமையை முழுமையாக அறிய வல்லார்? இப்பிரும்மாண்டத்தில் உள்ளவற்றை முழுமையாக அறிந்தவர் சிவபெருமான் ஒருவரே!

அந்தணர்களே! எனது பக்தி, மனஈடுபாடு ஆகியவற்றின் நிலையறிந்து திருவைந்தெழுத்தான சிவனது திருநாமத்தைப் பற்றிச் சற்று விளக்கிக் கூறுவேனாக. காதலாகிக் கசிந்து நெஞ்சு நெக்குருகக் கேட்பீர்களாக. சிவநாமத்தின் பெருமை என்ன தெரியுமா? அனைத்துப் பாவங்களையும் களைந்தெறியும் சிறந்த உயர்ந்த சாதனம். ‘பெரும் பாவங்கள்’ என்னும் பெருமலையை நொடியில் எளிதில் பொசுக்கி அழித்தொழிக்கும் பெருங்காட்டுத்தீ ‘ஶிவ’ என்னும் இரண்டெழுத்து. இது முற்றிலும் உண்மை. சௌனகரே! பாவங்களுக்கெல்லாம் காரணமான பலப்பலவான எந்தத் துன்பங்களுண்டோ, அவையனைத்தும் ‘ஶிவ’ என்னும் இரண்டெழுத்தினாலேயே அழிந்துபடும். வேறு எந்தவொரு சாதனங்களாலும் முழுமையாக அழிந்துபடாது. இப்பூவுலகில் எப்பொழுதும் சிவனது திருப்பெயரை உச்சரித்துக் கொண்டே இருப்பவனே வேதங்களை அறிந்தவன், புனிதன், புகழ்ந்து போற்றி வணங்கத்தக்கவன். அவனே அனைத்துமறிந்த பண்டிதன். முனிவர்களே! சிவநாம ஜபத்தில் பூரண நம்பிக்கை உள்ளவனால் செய்யப்பட்ட அனைத்து தர்மங்களும் அந்நொடியிலேயே பயனை அளித்துவிடும். ரிஷிகளே! பகவான் சிவனது திருநாமத்தால் அழிக்கப்படும் அளவிற்கு அத்துணை பாவங்களை இப்புவியில் எவரும் செய்ய இயலாது.

4வந்தி விவிதா44ர்மாஸ்—

தேஷாம் ஸத்3ய: ப2லோந்முகா2: ।

யேஷாம் ப4வதி விஶ்வாஸ:

ஶிவநாமஜபே முநே ॥

பாதகாநி விநஶ்யந்தி

யாவந்தி ஶிவநாமத: ।

பு4வி தாவந்தி பாபாநி

க்ரியந்தே ந நரைர்முநே ॥

— ஶிவபுரா. வித். ஸம். 23/26—27

சிவநாதமமாகிற படகில் ஏறி, சம்சாரம் என்னும் பெருங்கடலைக் கடக்க நினைப்பவனுக்குப் பிறப்பு—இறப்பு என்றுள்ள சம்சாரத்திற்கு (உலகியலுக்கு) அடிப்படைக் காரணமான அனைத்து பாவங்களும் நசித்துப் போகின்றன என்பது சர்வ நிச்சயமாகும். முனிவர்களே! சிவநாமம் என்பது ஒரு கூர்மையான கோடரி. அது சம்சாரக்கடலுக்கு மூலகாரணமான பாவங்களாகிற பெரிய பெரிய மரங்களை வெட்டித் தள்ளுவது. பாவங்களாகிற காட்டுத்தீயில் சிக்கித் தவிப்பவனுக்குச் சிறந்த மருந்து சிவநாமமாகிற அமுதமே. அதை அருந்த பாவங்கள் நசிக்கும். அந்த சிவநாமமாகிற அமுதமே சிறந்த சாந்தியை அளிக்க வல்லது. சிவநாமமாகிற அமுத மழையில் நனைந்தவன் சம்சாரமாகிற காட்டுத்தீயால் சூழ்ந்திருப்பினும் ஒருபோதும் மனவருத்தம் அடையான். சிவநாமத்தில் பக்தி கொண்ட சிவனடியார்களான சான்றோர்களுக்கு உடனே முக்தி கிடைப்பது என்பது நிச்சயம். சிவநாமமன்றோ அனைத்துப் பாவங்களையும் உடனே அழிப்பது. பலப்பலப் பிறவிகளில் கடுந்தவம் இயற்றியவர்களுக்கேயன்றோ சிவனது திருப்பெயரில் பக்தி தோன்றும்.

ஶிவநாமதரீம் ப்ராப்ய

ஸம்ஸாராப்3தி4ம் தரந்தி யே ।

ஸம்ஸாரமூலபாபாநி தாநி

நஶ்யந்த்யஸம்ஶயம் ॥

ஸம்ஸாரமூலபூ4தாநாம்

பாதகாநாம் மஹாமுநே ।

ஶிவநாமகுடா2ரேண

விநாஶோ ஜாயதே த்4ருவம் ॥

ஶிவநாமாம்ரு॒தம் பேயம்

பாபதா3வாநலார்தி3தை: ।

பாபதா3வாக்3நிதப்தாநாம்

ஶாந்திஸ்தேந விநா ந ஹி ॥

ஶிவேதி நாமபீயூஷவர்ஷா—

தா4ராபரிப்லுதா: ।

ஸம்ஸாரத3வமத்4யேபி

ந ஶோசந்தி கதா3சந ॥

ஶிவநாம்நி மஹத்34க்திர்ஜாதா

யேஷாம் மஹாத்மநாம் ।

தத்3விதா4நாம் து ஸஹஸா

முக்திர்ப4வதி ஸர்வதா2

— ஶிவபுரா. வித். ஸம். 23/29—33

முனிவர்களே! பலப்பலப் பிறவிகளில் செய்த தவத்தின் பயனாலேயே ஒருவனுக்குச் சிவநாமத்தில் பக்தி தோன்றும். அத்திருநாமம் பாவங்கள் அனைத்தையும் அழிப்பது.

சிவபெருமானது திருநாமத்தில் ஆற்றொழுக்கு போன்று அசைக்க முடியாத திடமான பக்தி கொண்டவனுக்கு, ‘முக்திப் பேறு’ மிகச்சுலபம் என்பது என் கருத்து. பல்வகையான பாவங்களைச் செய்தவனாயினும் சிவநாமாவை ஜபிப்பதில் ஈடுபாடு மிக்கவனாயின், அவன் பாவங்களனைத்தினின்றும் விடுதலை பெறுகிறான் என்பது ஐயமகன்ற உண்மையாகும். காட்டில் உள்ள மரம் காட்டுத்தீயில் வெந்து சாம்பலாவது போலச் சிவநாமமாகிற காட்டுத்தீயில் அந்நொடி வரை செய்த அனைத்துப் பாவங்களும் எரிந்து சாம்பலாகிவிடுகிறது. சௌனகரே! உடலெங்கும் திருநீறு பூசி அனவரதமும் சிவநாமத்தை ஓதி வருபவன் கடக்க இயலாத சம்சாரக் கடலையும் தாண்டிவிடுகிறான். திருநீறு பூசியதால் அவனது உடல் தூய்மை பெறுகிறது. வேதங்கள் அனைத்தையும் முறையே நன்கு கற்று ஆராய்ந்தறிந்த முன்னோர்களான மகரிஷிகள் சம்சாரக் கடலைக் கடக்க சிவநாமத்தை ஜபிப்பதையே உயர்ந்த சாதனமாக (உபாயமாக) நிச்சயித்துள்ளனர். முனிவர்களே! பன்னிப் பலப்பல பேசுவதால் யாது பயன்? அனைத்துப் பாவங்களையும் நொடியில் நீக்கியருளும் சிவநாமத்தின் பெருமையை ஒரே ஒரு சுலோகத்திலே கூறட்டுமா? பகவான் சிவனது ஒரே ஒரு நாமத்திற்குப் பாவங்களைக் களைவதில் உள்ள திறன் எவ்வளவோ, அத்துணைப் பாவங்களைச் செய்ய முடிந்தவன் எவனுமே இல்லை. எவ்வளவு காலங்களானாலும்கூடச் செய்யத் திறன் இல்லை.

பாபாநாம் ஹரணே ஶம்போ4ர்—

நாம்நி: ஶக்திர்ஹி யாவதீ ।

ஶக்நோதி பாதகம் தாவத்

கர்தும் நாபி நர: க்வசித் ॥

— ஶிவபுரா. வித். ஸம். 23/42

முனிவர்களே! முன்பொரு காலத்திலிருந்த பெரும்பாவியான இந்திரத்யும்னன் என்னும் அரசன் சிவநாமத்தை உச்சரித்ததாலேயே பாவம் நீங்கி நற்கதி பெற்றான். அதேபோலத்தான் பெரும்பாவியான அந்தணப் பெண்மணி ஒருத்தியும் சிவநாமம் ஓதியே நற்கதி அடைந்தாள். அந்தணப் பெருமக்களே! இதுவரை பகவானது திருநாமப் பெருமைகளைக் கூறினேன். தூய்மையான பொருள்களை மேலும் தூய்மை பெறச் செய்யும் திருநீற்றின் பெருமைகளை இனிக் கூறுவேனாக, கவனமாகக் கேளுங்கள். (அத்தியாயம் 23)

* * *

மகரிஷிகளே! திருநீறு அனைத்து மங்களங்களையும் நல்குவது, உயர்ந்தது. அது இருவகைத்தது. அந்த இருவகைகளையும் கூறுகிறேன், கவனத்துடன் கேளுங்கள். ஒன்று ‘மகாபஸ்மம்’, மற்றொன்று ‘ஸ்வல்பபஸ்மம்’. மகாபஸ்மம் பல வகைத்தது. அது சிரௌதம், ஸ்மார்த்தம், லௌகிகம் என மூன்று வகைத்தது. ‘ஸ்வல்பபஸ்மம்’ என்பதும் பல திறத்தது எனக் கூறுகின்றனர். சிரௌதம், ஸ்மார்த்தம் என்னும் இரண்டு திருநீறும் அந்தணர்களுக்கானவை. மூன்றாவதான லௌகிகம் என்னும் திருநீறு மற்ற எல்லா மக்களுக்கும் ஆகும். ‘அந்தணர்கள் வேதமந்திரங்கள் கூறியே திருநீற்றை இட்டுக் கொள்ளவேண்டும்’ என்று மகரிஷிகள் கூறுகின்றனர். மற்றவர்கள் மந்திரமின்றித் திருநீறை இட்டுக் கொள்ளலாம்.

(குறிப்பு:— தமிழ்மறையான தேவாரத்தில் திருஞானசம்பந்த மூர்த்திகள் அருளிய ‘மந்திரமாவது நீறு’ என்னும் பதிகத்தைக் கூறித் திருநீறு அணிந்து கொள்ளலாம்.)

தூய்மையான பசுஞ்சாணம் கொண்டு செய்யப்பட்ட வறட்டியை எரித்து அதிலிருந்து பெறப்பட்ட விபூதி ‘ஆக்நேயம்’ எனப்படும். முனிவர்களே! ஆக்னேயம் எனப்படும் இத்திருநீறும் முப்புரியாக அணிய ஏற்ற பொருள் எனக் கூறப்படுகிறது. சான்றோர்கள் அக்னிஹோத்திரம் செய்த பஸ்மாவையே ஏற்பர். மற்ற வேள்விகளில் கிடைத்த பஸ்மமும் முப்புரியாக அணிய ஏற்றதாக ஆகும். ஜாபால உபநிஷத்தில் குறிப்பிட்டுள்ள ‘அக்நி:’ என்னும் ஏழு மந்திரங்களைக் கூறித் திருநீற்றை நீரில் குழைத்து உடலில் அணிய வேண்டும். ஜாபால மகரிஷி, ‘அனைத்து வர்ணத்தாரும் ஆசிரமத்தாரும் மந்திரத்துடனோ, மந்திரமின்றியோ மிகுந்த மரியாதையோடு கட்டாயம் திருநீறு அணியவேண்டும்’ என்கிறார். ‘முக்தி பெறுவதில் ஆவலுடையவன் உடலெங்கும் திருநீறு பூசிக் கொள்வதையோ அல்லது நீரில் குழைத்து உடலில் ஆங்காங்கே முப்புரியாக அணிவதையோ சோம்பலால் தவறியும் மறக்கக் கூடாது’ என்பது சுருதிகளின் கட்டளை. சிவபெருமானும் ஸ்ரீமந்நாராயணனும்கூட திருநீற்றை முப்புரியாக அணிந்துள்ளனர். உமையாம்பிகையும் திருமகளும் மற்ற தேவிகளும் கலைமகளான சரஸ்வதியும் திருநீற்றின் பெருமையைக் கூறியுள்ளனர். அந்தணர்கள், க்ஷத்திரியர்கள், வைசியர்கள், வேளாளர்கள், வர்ணக்கலப்பில் பிறந்தவர்கள், இழிந்த சாதியினர் என அனைவரும் திருநீற்றை உடலில் பூசியோ, முப்புரியாகவோ அணிகின்றனர்.

அக்3நிரிதி ப4ஸ்ம, வாயுரிதி ப4ஸ்ம, ஜலமிதி ப4ஸ்ம, ஸ்த2லமிதி ப4ஸ்ம, வ்யோமேதி ப4ஸ்ம, தே3வாப4ஸ்ம, ரிஷயோ ப4ஸ்ம / ஸர்வ ஹவா ஏததித3ம் ப4ஸ்ம ॥

இதன்பின் திருநீறு அணிவதன் பெருமையையும், முப்புரியாக அணிவதன் பெருமையையும், அணிவதன் முறையையும் கூறிய சூத முனிவர் மேலும் கூறலானார்—— மகரிஷிகளே! இதுவரை முப்புரியாகத் திருநீறு அணிவதன் பெருமையைக் கூறினேன். இது மிகவும் மறைத்துப் போற்றத்தக்கது. ஆகவே நீங்களும் இதை மறைத்துக் காக்க வேண்டும். முனிவர்களே! நெற்றி முதலிய குறிப்பிட்ட இடங்களில் விபூதியை முப்புரியாக இடுவதை அறிஞர்கள் ‘திரிபுண்ட்ரம்’ (முப்புரி) என்கிறார்கள். புருவ மத்தியிலிருந்து புருவ முடிவு வரை திருநீற்றைப் பெரிதாக இட்டுக் கொள்ள வேண்டும். மோதிரவிரல், பாம்பு விரல் என்னும் பெருவிரல் இரண்டினாலும் இரு கோடுகளாக இட்டுக் கொண்டு, பின் கட்டைவிரலால் அவ்விரு கோடுகளுக்கும் நடுவில் எதிர்ப்புறமிருந்து இட்டுக் கொள்ளப்படும் கோடும் சேர்ந்து ‘திரிபுண்டரம்’ (முப்புரி) எனப்படுகிறது. அல்லது சுண்டுவிரலையும் கட்டைவிரலையும் விடுத்து மீதியுள்ள மூன்று விரல்களாலும் திருநீற்றையெடுத்து, பக்தியோடு முப்புரியாக இட்டுக் கொள்ளலாம். முப்புரியாகத் திருநீறு இட்டுக் கொள்வது மிகவுயர்ந்தது. இகபர இன்பங்களை அளிக்கவல்லது. முப்புரியாக இடும் திருநீற்றின் ஒவ்வொரு புரியிலும் ஒன்பது ஒன்பது தேவதைகள் உள்ளனர். உடலின் அனைத்துப் பகுதிகளிலும் விளங்கும் அவர்களைப் பற்றிக் கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேளுங்கள்.

திருநீற்றின் முதல் ரேகையில் ஓங்காரமான பிரணவத்தின் முதல் எழுத்தான அகாரம், முத்தீக்களில் ஒன்றான கார்ஹபத்யம் என்னும் தீ, பூமி, தர்மதேவதை, ரஜோ குணம், ருக்வேதம், கிரியாசக்தி, ப்ராதஸ்ஸவனம், மகாதேவர் என்னும் ஒன்பது தேவதைகளும் உள்ளனர். சிவதீக்ஷை பெற்றவர்கள் இதை நன்கு தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். இரண்டாவது ரேகையில் பிரணவத்தின் இரண்டாவது எழுத்தான உகாரம், தட்சிணாக்னி, ஆகாயம், சத்துவ குணம், யஜுர்வேதம், மாத்யந்தின ஸவனம், இச்சா சக்தி, அந்தராத்மா, மகேசுவரர் என்னும் ஒன்பது தேவதைகள் உள்ளனர். பிரணவத்தின் மூன்றாவது எழுத்தான மகாரம், ஆகவனீயம் என்னும் அக்னி, பரமாத்மா, தமோ குணம், த்யுலோகம், ஞானசக்தி, ஸாமவேதம், சாயம்ஸவனம் அதாவது த்ருதீயஸவனம் (யாகத்தின் ஒரு பகுதி), சிவன் என்னும் ஒன்பது தேவதைகளும் மூன்றாவது ரேகையில் விளங்கும் தேவதைகள். இவ்வாறு இந்த முப்புரிகளிலும் உள்ள தேவதைகளை நீராடித் தூய்மையாக உள்ளவன் பக்தியுடன் உள்நினைந்தவாறே திருநீற்றை முப்புரியாக இட்டுக் கொள்வானேயாகில், அவன் இவ்வுலக போகங்களையும் அவ்வுலக மோட்சத்தையும் பெறுகிறான்.

இதுவரை அந்தந்த அங்கங்களிலுள்ள தேவதைகளின் இடங்களைக் கூறினேன். இனி அதற்குள்ளதான இடங்களைக் கூறுவேன், பக்தியோடு கேளுங்கள். திரிபுண்டரத்தின் நியாஸத்தை முப்பத்திரண்டு, பதினாறு, எட்டு அல்லது ஐந்து இடங்களிலாவது செய்து கொள்ளவேண்டும். தலை, நெற்றி, இரு காது மடல்கள், இரு கண்கள், இரு மூக்குகள், வாய், கழுத்து, இரு கைகள், இரு முழங்கைகள், இரு கை மணிக்கட்டுகள், இதயம், இரு விலாப்புறம், தொப்புள், இரு அண்ட கோசங்கள், இருதுடைகள், இரு முழந்தாள்கள், இரு கணுக்கால்கள், இரு கெண்டைக்கால்கள், இரு பாதங்கள் — இவையே முப்பத்திரண்டு இடங்கள். இவ்விடங்களில் தீ, நீர், நிலம், காற்று, பத்து திசைகள், பத்து திக்பாலகர்கள், எட்டு வசுக்கள் வாசம் செய்கிறார்கள். தரன், துருவன், சோமன், ஆபஸ், அனிலன், அனலன், பிரத்யூஷன், பிரபாஸன் என்பவர்களே எட்டு வசுக்கள். இவர்கள் பெயரைச் சொல்லி, இவர்களுக்கான இடங்களில் பெரியோர்கள் திரிபுண்டரமாகத் திருநீறு அணிவார்கள்.

அல்லது ஒரே நோக்குடன் வேறு எண்ணமின்றி பதினாறு இடங்களில் திரிபுண்டரம் அணியலாம். தலை, நெற்றி, கழுத்து, இரண்டு தோள்பட்டைகள், இரண்டு மேற்கைகள், இரண்டு முழங்கைகள், இரண்டு மணிக்கட்டுகள், இதயம் (மார்பு), தொப்புள், இரண்டு விலா புறங்கள், முதுகுப்புறம் ஆகிய இடங்களில் திருநீறு இடும்போது அசுவினி குமாரர்கள் இருவர், சிவன், சக்தி, ருத்ரன், ஈசானன், நாரதர் மற்றும் வாமை ஆகிய எழுவரையும், ஜேஷ்டை, ரௌத்ரி, காளி, கலவிகரணி, பலவிகரணி, பலப்பிரமதனி, சர்வபூததமனி, மனோன்மணி முதலிய ஒன்பது சக்திகளையும் நினைந்து வணங்கி இட்டுக் கொள்ள வேண்டும். நாசத்யர், தஸ்ரர் இருவரும் இரண்டு அசுவினி குமாரர்கள் ஆவர். தலை, கேசம், இருகாது மடல்கள், நெற்றி, இருதோள்பட்டைகள், மார்பு, தொப்புள், இருதுடைகள், இருமுழந்தாள்கள், இருபாதங்கள், முதுகு என்னும் இந்த பதினாறு இடங்களிலும் முப்புரியாகத் திருநீறு அணிய வேண்டும். தலையில் சிவன், கேசத்தில் சந்திரன், இருகாது மடல்களில் ருத்ரனும் பிரும்மதேவனும், நெற்றியில் கணபதி, இருபுஜங்களில் விஷ்ணுவும் லக்ஷ்மியும், மார்பில் (இதயம்) சம்பு, தொப்புளில் பிரஜாபதி, இருதுடைகளிலும் நாகமும் நாககன்னிகைகளும், இருமுழந்தாள்களில் ரிஷி கன்னிகைகள், இருபாதங்களிலும் சமுத்திரங்கள், பரந்த முதுகில் அனைத்து நதி தீர்த்தங்களும் என தேவதைகளாக வசிக்கின்றனர். இதுவரை பதினாறு இடங்களில் திருநீறு அணிவது பற்றிக் கூறினேன்.

இனி எட்டு இடங்களில் அணிவது பற்றிக் கூறுவேனாக. குஹ்யம், நெற்றி, உயர்ந்ததான இரு காது மடல்கள், இரு தோள்பட்டைகள், மார்பு (இதயம்), தொப்புள் — இவ்வெட்டு இடங்களில் பிரும்மதேவனும் ஸப்தரிஷிகளும் தேவதைகளாக விளங்குகின்றனர். திருநீறின் பெருமையறிந்த சான்றோர்களே இந்த எட்டு இடங்களையும் கூறியுள்ளனர். மேலும், இவர்கள் நெற்றி, இரு புஜங்கள், மார்பு, தொப்புள் என்னும் ஐந்திடங்களையும் திருநீறணிய ஏற்ற இடங்களாகக் கூறியுள்ளனர். இடம், நேரம் — இவற்றிற்கேற்றவாறு திருநீற்றை உடல் முழுவதும் பூசியோ, நீரில் குழைத்தோ அணியலாம். உடல் முழுவதும் பூசி அணிய இயலாதவர் முப்புரியாக அணியலாம். நெற்றியில் இட்டுக்கொள்ளும்போது முக்கண்ணரும், முக்குணங்களுக்கு ஆதாரமானவரும், மும்மூர்த்திகளையும் தோற்றுவித்தவருமான ஸ்ரீசிவப்பரம்பொருளை மனதிலே தியானித்து, ‘நம: ஶிவாய’ என்னும் திருவைந்தெழுத்தை ஓதியே அணிய வேண்டும். ஈசனே உனக்கு வணக்கம் (ஈசாப்4யாம் நம:) என்று கூறி, இரு விலா புறங்களில் அணிய வேண்டும். ‘பீஜாப்யாம் நம:’ என்று கூறி இருமணிக்கட்டுகளிலும், ‘பித்ருப்யாம் நம:’ என்று கூறி அடி வயிறுப்பகுதியிலும், ‘உமேசாப்யாம் நம:’ என்று கூறி, மார்பின் மேற்புறமும், ‘பீமாய நம:’ என்று கூறி, முதுகு—கழுத்தின் பின்புறமும் முப்புரியாகத் திருநீறணிய வேண்டும். (அத்தியாயம் 24)

 

அத்தியாயம் : இருபத்து ஐந்து

ருத்ராட்சம் அணிவதன் பெருமையும், அதன் வகைகளும்

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— சௌனக மகரிஷியே! நீங்கள் சிவனது ஸாரூப்யத்தையே பெற்றவர். பேரறிஞர், நல்லெண்ணம் கொண்டவர். ருத்ராட்சத்தின் பெருமைகளைச் சற்று சுருக்கமாகக் கூறுகிறேன், கேளுங்கள். ருத்ராட்சம் சிவனுக்கு மிகவும் உகந்தது. மிகமிகத் தூய்மையானது. அதைக் காண்பதும் தொடுவதும் அதை வைத்துக் கொண்டு ஜபிப்பதும் பாவங்கள் அனைத்தையும் தொலைக்கும். முன்பொரு சமயம் அனைத்துலகங்கட்கும் உதவ எண்ணிய சிவப்பரம்பொருள், உமையம்மைக்கு ருத்ராட்சத்தின் பெருமைகளைக் கூறியுள்ளார்.

சிவபெருமான் கூறுகிறார்—— மங்களங்களை அருளும் மகேசுவரியே! அடியார்களுக்கு இதம் செய்ய விரும்பி உன்மேல் கொண்ட அன்பினால் ருத்ராட்சத்தின் பெருமைகளைக் கூறுவேனாக. மகேசுவரியே! முன்பொரு சமயம் நான் மனதை அடக்கி ஆயிரக்கணக்கான தேவ வருடங்கள் கடுந்தவத்தில் மூழ்கியிருந்தேன். ஒரு நாள் எனது மனம் கலங்கித் தவம் கலைந்தது. அனைத்துலகங்கட்கும் நன்மையே செய்யும் பரம்பொருளான நான் உடனே எனது இருகண்களையும் திருவிளையாட்டாகத் திறந்தேன். அவ்வாறு திறந்த அழகிய கண்களிலிருந்து சில கண்ணீர்த்துளிகள் கீழே சிந்தின. அக்கண்ணீர்த்துளிகளிலிருந்து இரு ருத்ராட்ச மரங்கள் தோன்றின. அடியார்களுக்கு அருள்வதற்கென்றே அக்கண்ணீர்த்துளிகள் தாவரநிலை பெற்றனவோ, என்னவோ? அதில் தோன்றிய ருத்ராட்சங்களை விஷ்ணு பக்தர்களுக்கும், மற்ற நால்வர்ணத்தவர்களுக்கும் பிரித்துத் தந்தேன். எனக்குகந்த ருத்ராட்சத்தை இந்நிலவுலகில் கௌட தேசத்தில் பயிரிடச் செய்தேன். வடமதுரை, அயோத்தி, இலங்கை, மலையபர்வதம், ஸஹ்யகிரி (விந்தியமலை), காசி மற்றும் பலப்பல தேசங்களிலும் அதன் வேர் தோன்றியது. சுருதிகளில் புகழப்பட்ட இந்த உயர்ந்த ருத்ராட்சம் சகிக்க முடியாத பெரும் பாவங்களையும் அழித்தொழிப்பது.

எனது கட்டளையினாலேயே இவ்வுலகில் அந்தணர்கள், க்ஷத்திரியர்கள், வைசியர்கள், வேளாளர்கள் என்கிற நான்கு வர்ணங்கள் தோன்றின. சுபங்களைத் தரும் ருத்ராட்சங்களும் இவ்வாறே நால்வகைத்ததாகும். அந்தணர் முதலிய பிரிவுபோல், ருத்ராட்சமும் வெண்மை, செம்மை, மஞ்சள், கருமை என நால்வகைத்தன. அந்தந்த வர்ணத்தவர் அந்தந்த ருத்ராட்சத்தையே அணிய வேண்டும். இவ்வுலக போகமும் பின்பு முக்தியும் பெற விரும்பும் நால்வர்ணத்தவரும் அதிலும் சிவனடியார்களாக உள்ளவர்கள் இறைவன்—இறைவியின் திருவருளைப் பெறக் கட்டாயமாக, ருத்ராட்சக் காய்களை அணிய வேண்டும். நெல்லிக்காய் அளவுள்ள ருத்ராட்சமே மிகச்சிறந்தது. இலந்தைப் பழ அளவுள்ளது நடுத்தரமானது. கடலை அளவுள்ளது மிகமிகக் குறைந்தது, கீழ்த்தரமானது. பக்தர்களின் நலன் கருதியே இப்பிரிவுகளைக் கூறினேன்.

மகேசுவரியே! இலந்தை பழ அளவுள்ள ருத்ராட்சம், இவ்வுலகில் இன்பத்தையும் சௌபாக்கியத்தையும் மேலும் மேலும் வளரச் செய்து, விரும்பியதை விரும்பியவண்ணம் தரும். அது சிறிதுதானே என நினையாதே. நெல்லிக்காய் அளவுள்ள ருத்ராட்சம் அனைத்துத் தீவினைகளையும் களைவது; அரிஷ்டங்களைத் தொலைப்பது. குந்துமணியளவுள்ள ருத்ராட்சம் விரும்பியதெல்லாம் நல்கும்; காரியங்களைப் பயனுடையதாகச் செய்யும்; அளவில் சிறியதாகச் சிறியதாக அதிகப் பயனைத் தரும். பெரிய ருத்ராட்சத்தைவிடச் சிறிய ருத்ராட்சம் பத்து மடங்கு அதிக நலனைத் தருவதென்று அறிஞர்கள் கூறுகிறார்கள். பாவங்கள் தொலைய வேண்டுமெனில் ருத்ராட்சம் அணிவது அவசியம். விரும்பியதெல்லாம் பெறத் தருவது ருத்ராட்சம். எனவே, அதை அணிவதும் கட்டாயமாகும்.

பரமேசுவரியே! மங்களமான ருத்ராட்ச மாலை அளிக்கும் நற்பயன் போல இவ்வுலகில் பயன் தருவது வேறெந்த மாலையுமில்லை என்பது கண்கூடு. அம்பிகையே! ஒரே அளவுள்ள உறுதியான பிசுபிசுப்புள்ள பருத்த மேற்பகுதி சற்று கூர்மையுள்ளதாக உள்ள அழகான ருத்ராட்சம் விரும்பியதையெல்லாம் அருள்வது. போகத்தையும் முடிவில் முக்தியையும் தருவதாகும். பூச்சியரித்தது, சற்று பின்னமானது, பாதியாக உடைந்தது, மேற்புறம் முள் போன்ற சொரசொரப்பின்றி வழுவழுப்பாக உள்ளது, அடிபட்டது, முழுமையாக உருண்டையாக இல்லாதது — இவ்வாறுள்ள ஆறுவகையான ருத்ராட்சங்களையும் ஏற்கக் கூடாது. மாலையாகக் கோர்ப்பதற்கேற்ப இயற்கையாகவே துளையுள்ள ருத்ராட்சம் மிக உயர்ந்தது. மனிதனால் துளை செய்யப்பட்ட ருத்ராட்ச மணி நடுத்தரத்தது. ருத்ராட்ச மணியை அணிதல் பெரும் பாதகங்களையும் நசிக்கச் செய்யும். ஆயிரத்து நூறு ருத்ராட்சம் அணிந்தவன் பெறும் பெரும் பயனைப் பற்றி நூறு வருடங்கள் கூறினாலும் முடிவுறாது! சில பக்திமான்கள் ஐந்நூற்றைம்பது ருத்ராட்சங்களைக் கோத்து கிரீடம் போல் செய்து தலையில் அணிவதுண்டு. முன்னூற்று அறுபது ருத்ராட்சங்களை ஒரு மாலையாகக் கட்டி, அதுபோல் மூன்று மாலைகளைப் பூணூலாக அணிவது சிறந்தது.

இதன்பின், எந்தெந்த உறுப்புகளில் எத்தனை எத்தனை ருத்ராட்சங்கள் அணிய வேண்டும் என்பதை விளக்கிய சூதர் மேலும் கூறலானார்—— மகரிஷிகளே! ‘ஈசாந: ஸர்வவித்யாநாம்’ என்கிற மந்திரத்தைக் கூறித் தலையிலும், ‘தத்புருஷாய வித்3மஹே’ என்கிற மந்திரத்தைக் கூறி இருகாதுகளிலும், ‘அகோரேப்யோ’ என்கிற மந்திரம் கூறி கழுத்திலும் மார்பிலும், ‘அகோர பீஜ மந்திரம்’ கூறி இரு கைகளிலும் ருத்ராட்சம் அணிய வேண்டும். பதினைந்து ருத்ராட்சங்கள் கொண்ட மாலையை ‘வாமதே3வாய நமோ’ என்கிற மந்திரம் கூறி வயிற்றில் அணிய வேண்டும். அல்லது பஞ்சப் பிரும்ம மந்திரங்களைப் பிரணவமான ஓங்காரத்தோடு சேர்த்து ஐந்து முறை கூறி, மூன்று, ஐந்து அல்லது ஏழு ருத்ராட்ச மாலைகளை அணியலாம். அல்லது ‘நம: ஶிவாய’ என்னும் திருவைந்தெழுத்தை ஓதியே ருத்ராட்சங்களை அணியலாம். ருத்ராட்சம் அணிபவன் கள், ஊன் (மாமிசம்), பூண்டு, வெங்காயம், பெருங்காயம், முருங்கைக்காய் ஆகியவற்றைத் தன் உணவில் சேர்க்கக் கூடாது.

மலைமகளே! வெளுத்த ருத்ராட்சத்தை அந்தணர்கள் மட்டுமே அணியலாம்; நல்ல சிவந்த ருத்ராட்சம் க்ஷத்திரியர்களுக்கு நலம் பயப்பது; வெளுத்த மஞ்சள் நிற ருத்ராட்சம் வைசியர்களுக்குகந்தது; வேளாளர்கள், கறுத்த ருத்ராட்சத்தை அணிய வேண்டும் — இது வேதம் வகுத்த வழி. பிரும்மசாரி, இல்வாழ்வான், வானப்பிரஸ்தன், துறவி — நால்வருமே ருத்ராட்சம் அணிய வேண்டும். இதை அணிய பெரும் புண்ணியம் செய்திருக்க வேண்டும். உமையே! முதலில் நெல்லிக்காய் அளவுள்ள ருத்ராட்சத்தையும், அதன்பின் இதைவிடச் சற்று சிறிதான ருத்ராட்சத்தையும் அணியவும். அரித்தது, சொரசொரப்பற்றது, பூச்சி கடித்தது, துளையற்றது — இந்த ருத்ராட்சங்களை நலன் விரும்புபவன் அணியக் கூடாது. ருத்ராட்சம் எனது சிவலிங்க வடிவானது. ருத்ராட்சம் நெல்லிக்காய் அளவிலிருந்து சிறிதுசிறிதாகிக் கடலை அளவுள்ளதாகத் திகழ்கிறது. சிறிய ருத்ராட்சமே மிகச்சிறந்தது. அனைத்து ஆசிரமத்தவர்கள், அனைத்து வர்ணத்தவர்கள், பெண்கள், வேளாளர்கள் என அனைவரும் எப்பொழுதும் ருத்ராட்சம் அணிய வேண்டுமென்பது சிவனது கட்டளை.

ஸர்வாஶ்ரமாணாம் வர்ணாநாம்

ஸ்த்ரீஶூத்3ராணாம் ஶிவாக்ஞயா ।

தா4ர்யா ஸதை3வ ருத்3ராக்ஷா:

யதீநாம் ப்ரணவேந ஹி ॥

— ஶிவபுரா. வித். ஸம். 25/47

துறவிகள் பிரணவ மந்திரத்தைக் கூறி ருத்ராட்சம் அணியவேண்டும். நெற்றியில் திருநீறணிந்து உடலில் ருத்ராட்சம் அணிந்து நாவில் ‘த்ரயம்பக’ மந்திரத்தையோ, திருவைந்தெழுத்தையோ ஓதி வருபவனைக் காணில், சிவபெருமானையே கண்ட பலன் கிட்டும்.

பார்வதீ! ருத்ராட்சம் பலவகைத்தது என்றேனல்லவா? அதன் வேறுபாடுகளைக் கூறுவேன். அது போக—மோட்சங்களைத் தரவல்லது. ஆகவே பக்தியோடு கேட்பாயாக. ஒருமுகமுடைய ருத்ராட்சம் சாட்சாத் சிவனது சொரூபமே! அது போக மோட்சம் அருளவல்லது. ருத்ராட்சம் பூஜிக்கப்படும் இடத்தைவிட்டுத் திருமகள் வேறிடம் செல்லாள். அங்கு தீவினை தொடராது. அவ்விடத்தில் வசிப்பவர்களது விருப்பங்கள் நிறைவுறும். இரு முகமுள்ள ருத்ராட்சம் ‘தேவதேவன்’ என்றழைக்கப்படும். அனைத்து நலன்களையும் தரும் அது, பசுவைக் கொன்ற பாவியையும் தூய்மையாக்கும். மூன்று முகமுள்ள ருத்ராட்சம் எடுத்த காரியத்தை நிறைவேற்றித் தரும். நல்ல கல்வியைத் தரும். நான்கு முகமுள்ள ருத்ராட்சம் பிரும்மதேவரது சொரூபமானது. அதைத் தரிசித்தாலும் அணிந்தாலும் அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்னும் நால்வகை பேறுகளையும் தரும். ஐந்துமுக ருத்ராட்சம் காலாக்னி ருத்ர ரூபமானது. அது எதையும் செய்யும் திறன் படைத்தது, முக்தி தருவது, விருப்பங்களைப் பூர்த்தி செய்வது, பாவங்கள் அனைத்தையும் பொசுக்குவது. ஆறுமுக ருத்ராட்சம் ஆறுமுகன் திருமேனியானது. அதை வலது கையில் அணிய பிரும்மஹத்தி முதலிய பாவங்களைத் தொலைத்துவிடும்.

மகேசுவரியே! ஏழு முகமுள்ள ருத்ராட்சம், அனங்கனான மன்மதன் சொரூபமானது. அதை அணியும் வறுமையாளனும் செல்வந்தனாவான். எண்முக ருத்ராட்சம் எட்டு மூர்த்தி திருவுருவான பைரவர் சொரூபமானது. அதை அணிபவன் நீண்ட ஆயுளைப் பெறுகிறான். இறந்தபின் முத்தலைச் சூலமேந்திச் சிவனாகவே ஆகிறான். ஒன்பதுமுக ருத்ராட்சம், எட்டு பைரவரோடு கூடிய கபில முனிவரின் திருமேனியானது. மேலும் சைலபுத்திரீ முதலிய ஒன்பது துர்கைகளின் சொரூபமானதும் அவள் வாசம் செய்யும் இடமானதும் ஆகும். பக்தியோடு இடது கையில் அதை அணிய ஐயமின்றி எனக்குச் சமமான செல்வந்தனாவான். மகேசீ! பத்து முகம் கொண்ட ருத்ராட்சம் ஸ்ரீமந்நாராயணனது அம்சமாகும். அதை அணிய விருப்பங்கள் அனைத்தையும் பெறுவான். பதினோரு முகமுள்ள ருத்ராட்சம் ஸ்ரீருத்ரனது சொரூபமே. அதை அணிய எங்கும் எதிலும் வெற்றியே. பன்னிரண்டு முகமுள்ள ருத்ராட்சத்தைத் தலையில் அணிய மித்ரன், ரவி முதலிய பன்னிரண்டு ஆதித்யர்களும் அவன் தலையில் வாசம் செய்வர். பதின்மூன்று முகமுள்ள ருத்ராட்சம் விசுவே தேவர்களது சொரூபம். அதை அணிபவன் அனைத்து விருப்பங்களும் நிறைவேறி சௌபாக்கியத்தையும் பரம மங்களத்தையும் பெறுகிறான். பதினான்குமுக ருத்ராட்சம், ஸ்ரீபரமசிவனது சொரூபமாகும். இதை பக்தியோடு தலையில் அணிய பாவங்கள் தீயினில் தூசாகும்.

மலைமகளே! இவ்வாறு பல முகங்கள் கொண்ட ருத்ராட்சத்தில் பதினான்கு வகைகளைக் கூறினேன். இனி, இந்த ருத்ராட்சங்களை அணிவதற்கான மந்திரங்களைக் கூறுவேன், ஆசையோடு கேள்.

(குறிப்பு:— ஒருமுக ருத்ராட்சத்திலிருந்து பதிநான்கு முகமுள்ள ருத்ராட்சம் வரை அணிவதற்கான மந்திரங்கள் எண்வாரியாகக் காண்க.)

1. ஓம் ஹ்ரீம் நம:, 2. ஓம் நம:, 3. ஓம் க்லீம் நம:, 4. ஓம் ஹ்ரீம் நம:, 5. ஓம் ஹ்ரீம் நம:, 6. ஓம் ஹ்ரீம் ஹும் நம:, 7. ஓம் ஹும் நம:, 8. ஓம் ஹும் நம:, 9. ஓம் ஹ்ரீம் ஹும் நம:, 10. ஓம் ஹ்ரீம் நம:, 11. ஓம் ஹ்ரீம் ஹும் நம:, 12. ஓம் க்ரௌம் க்ஷௌம் ரௌம் நம:, 13. ஓம் ஹ்ரீம் நம:, 14. ஓம் நம:.

இம்மந்திரங்களை ஓதியே ஒவ்வொரு ருத்ராட்சத்தையும் அணியவேண்டும். ‘தூக்கத்தையும் சோம்பலையும் விடுத்து, விருப்பங்கள் நிறைவுற வேண்டும்’ என்னும் குறிக்கோளுடன் ஈடுபாடும் பக்தியும் கொண்டு இந்த ருத்ராட்சங்களை அணிய வேண்டும். ருத்ராட்சம் அணிந்தவனைக் காணில் பூதப்பிரேதம், பிசாசு, இன்னல் தரும் சாகினி, டாகினி முதலிய துர்தேவதைகள் பயந்து ஓடும். ஏவல், பில்லி, சூனியம் முதலிய அபிசாரங்கள் இவனை அணுகா. பார்வதீ! ருத்ராட்சம் அணிந்தவனைக் கண்டு சிவனான நான், ஸ்ரீமந்நாராயணன், துர்காதேவி, கணேசர், சூரியன், மற்றுமுள்ள தேவதைகள் அனைவரும் மனம் மகிழ்கின்றனர். இவ்வாறு ருத்ராட்சத்தின் பெருமைகளை நன்கறிந்து தர்மம் செழித்தோங்க பக்தியோடு முறைப்படி மந்திரங்களைக் கூறி ருத்ராட்சம் அணிய வேண்டும்.

முனிவர்களே! சிவபெருமான் பார்வதீதேவிக்குக் கூறியவற்றை உங்கள் கேள்விகட்கு விடையாகக் கூறினேன். இதுவரை வித்யேஶ்வர ஸம்ஹிதையைக் கூறினேன். இது அனைத்து சித்திகளையும் தரவல்லது. சிவப்பரம்பொருளது கட்டளையால் முக்தியையும் தருவது.

வித்யேசுவர ஸம்ஹிதை முற்றிற்று.

॥ ஸ்ரீசிவமயம் ॥

ருத்ர ஸம்ஹிதை — முதலாவது (ஸ்ருஷ்டி) கண்டம்

அத்தியாயம் : ஒன்றும் இரண்டும்

நாரதர் மயக்கமும், காமனை வெல்லுதலும்

விஶ்வோத்34வஸ்தி2திலயாதி3ஷு ஹேதுமேகம்

கெ3ளரீபதிம் விதி3த தத்த்வ மநந்தகீர்திம் ।

மாயாஶ்ரயம் விக3தமாய மசிந்த்யரூபம்

போ34ஸ்வரூபமமலம் ஹி ஶிவம் நமாமி ॥

— ஶிவபுராணம், ருத்ர ஸம்ஹிதை, ஸ்ருஷ்டி கண்டம் 1/1

உலகின் தோற்றம், இருப்பு, ஒடுக்கம் ஆகிய முத்தொழிலுக்கும் ஒரே காரணமாக இருப்பவர்; மலைமகளாகிய உமையம்மையின் கணவர்; அனைத்து தத்துவங்களையும் அறிந்தவர்; எல்லையற்ற புகழுக்கு இலக்கானவர்; மாயையைத் தனக்குக் கைப்பாவையாகக் கொண்டவர், ஆனால் மாயையில் சிக்காமல் தனித்திருப்பவர்; எண்ணுதற்கரிய சொரூபம் உடையவர்; ஞானமே வடிவானவர்; தூய்மைக்கும் தூய்மையானவர் — இவ்வாறான சிவபெருமானை வணங்குகிறேன். (இங்கு இறைவனது எண்வகை குணங்களையும் வர்ணிக்கிறார்.)

வந்தே3 ஶிவம் தம் ப்ரக்ரு॒தேரநாதி3ம்

ப்ரஶாந்தமேகம் புருஷோத்தமம் ஹி ।

ஸ்வமாயயா க்ரு॒த்ஸ்நமித3ம் ஹி ஸ்ரு॒ஷ்ட்வா

நபோ4வத3ந்தர் ப3ஹிராஸ்தி2தோ ய: ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸ்ரு. 1/2

பிரகிருதியான மாயைக்கு முன்பிருந்தே தொன்றுதொட்டு இருப்பவர்; அமைதியான நிலையில் விளங்குபவர்; என்றும் ஒன்றாகவே விளங்குபவர் (எதிலும் கலப்பற்றவர்); புருஷ சிரேஷ்டர்; தனது மாயையாலேயே இப்பிரும்மாண்டத்தைப் படைத்து ஆகாயம் போல் அதன் உள்ளும் புறமும் ஒரே சீராகப் பரவி நிற்பவர் — இவ்வாறான சிவபெருமானை வணங்குகிறேன்.

வந்தே3ந்தரஸ்த2ம் நிஜகூ34ரூபம்

ஶிவம் ஸ்வத: ஸ்ரஷ்டுமித3ம் விசஷ்டே ।

ஜக3ந்தி நித்யம் பரிதோ ப்4ரமந்தி

யத்ஸந்நிதெ4ள சும்ப3க லோஹவத்தம் ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸ்ரு. 1/3

இரும்பு, காந்தத்தால் ஈர்க்கப்பட்டு அதை ஒட்டியே சுழன்றாடி வருவதுபோலத்தான், இவ்வுலகும் அந்தச் சிவபெருமானை ஒட்டியே சுற்றிச் சுற்றிச் சுழன்று வருகின்றது. இவ்வுலகையும் அவர்தான் தன்னிலிருந்தே படைக்க நினைத்துப் படைத்தார். அனைத்து உயிர்களின் உள்ளத்தும் அந்தர்யாமியாக விளங்குபவரும் அவரே. அவரது திருமேனியோ மிக மிகக் கூடமானது, ரகசியமானது. அவ்வாறான சிவபெருமானைப் பக்தியோடும் வணக்கத்தோடும் வணங்குகிறேன்.

வியாச முனிவர் கூறுகிறார்—— உலகத்தந்தையான சிவபெருமானையும், தாயான பார்வதீபிராட்டியையும், அவர்கள் குமாரனான மகாகணபதியையும் வணங்கி இப்புராணத்தைக் கூற முற்படுகிறேன். முன்பொரு சமயம் நைமிசாரண்யத்தில் வசிக்கும் சௌனகர் முதலிய மகரிஷிகள் மிகுந்த பக்தியோடு சூதபுராணிகரை வினவினர்.

ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள்—— சான்றோரான சூதரே! ‘வித்யேசுவர ஸம்ஹிதை’ சாத்தியம், சாதனம் என்கிற இருபிரிவுகள் கொண்ட ரமணீயமான உயர்ந்த கதையாகும். இதுவரை அக்கதையைத் தாங்கள் கூற நாங்கள் கேட்டோம். சிவபெருமான் அடியார்களிடம் கொண்ட கருணையைக் காட்டுவதாக அமைந்தது அது. தங்கள் திருவாயமுதமாக வெளிப்போந்த அக்கதைகளைக் கேட்டு, எங்கள் மனம் இன்னும் முழுநிறைவை அடையவில்லை. ஆகவே, மேலும் மேலும் கேட்க விரும்புகிறோம். சிவபெருமானது உத்தமமான சொரூபத்தை இப்பொழுது கேட்க விரும்புகிறோம். பார்வதீ—பரமேசுவரர்களது சரிதாமிர்தத்தையும் கூறவேண்டுகிறோம். நிர்குணரான மகேசுவரன் உலகில் ஸகுண ரூபராகத் திருமேனி மேற்கொள்வதேன்? அதை எவ்வாறு ஏற்கிறார்? எவ்வளவோ விசாரம் (ஆராய்ச்சி) செய்தாலும், சிவதத்துவத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லையே? உலகத்தோற்றத்திற்கு முன் சிவபெருமான் எந்த சொரூபத்தோடு இருந்தார்? படைப்பின் நடுவில் பகவான் எவ்விதமான லீலைகளைச் செய்துகொண்டு உலாவினார்? படைப்பின் முடிவில் அவர் எவ்வாறு விளங்குகிறார்? அகில உலகங்களுக்கும் நன்மையே புரியும் ஸ்ரீசங்கரர் எவ்வாறு எதனால் மகிழ்ச்சி கொள்கிறார்? அப்படி மகிழ்வுறும் இறைவன், தன்னடியார்களுக்கும் மற்றோருக்கும் எவ்வாறான உயர்ந்த நற்பயன்களை அளிக்கிறார்? இவையனைத்தையும் எங்களுக்கு விளக்கமாகக் கூறவேண்டும். பரமசிவன் வெகுவிரைவில் மனமகிழ்ச்சி கொள்பவர் (ஆசுதோஷீ) என நாங்கள் கேட்டிருக்கிறோம். கருணைக்கடலான அவர், அடியார்கள் படும் துயர்களைக் காணச் சகியாதவரன்றோ? நான்முகன், ஸ்ரீநாராயணன், மகேசுவரன் என்னும் மும்மூர்த்திகளும், சிவனது திருமேனியிலிருந்து தோன்றியவர்கள் அல்லவா? அவர்கள் தோன்றியவிதமும், மற்ற சரித்திரங்களையும், உமையம்மையின் தோற்றம் மற்றும் திருமணம் பற்றிய கதைகளையும் கூறவேண்டும். அவர்களது இல்லறம் முதலிய திருவிளையாடல்கள் பற்றியும், மேலும் உள்ளதையும் கூற வேண்டுகிறோம். நீங்கள் குற்றம் காணா குணக்குன்றல்லவா?

சூதர் கூறுகிறார்—— முனிவர்களே! நீங்கள் உயர்ந்த விஷயம் பற்றிக் கேட்டிருக்கிறீர்கள். அதுவும் பரமசிவனைப் பற்றியல்லவா கேட்கிறீர்கள்! ஆகவே, நீங்கள் பெரும் பாக்கியசாலிகள்; புகழ்ச்சிக்குப் பாத்திரமாகிறீர்கள். சிவபெருமானது திருக்கல்யாண குணங்களை சாத்விகம், ராஜஸம், தாமஸம் என்னும் முக்குணங்களின் பாற்பட்ட மனிதர்களையும் ஆனந்தக்கடலில் மூழ்கடிக்கச் செய்யும்; ஆண்களோ, பெண்களோ — யாரையும் புனிதப்படுத்தும். கங்கை அகம்—புறம் உள்ள மாசுகளைக் களைவதுபோல் சிவக்கதைகளைக் கேட்பவன், சொல்பவன் மற்றும் ஆசையோடு கேட்கத் துடிக்கும் மக்கள் ஆகிய அனைவரையும் தூய்மையாக்கும். அந்தணர்களே! சிவனது திருக்கதைகளைக் கேட்டு ‘போதும்’ என்று எவன்தான் கூறுவான்? ஒருவேளை பசுக்கொலை புரியும் தீவினையாளன் கூறினாலும் கூறுவானாக இருக்கலாம். உலகியல் பற்றைத் துறந்த சான்றோர்களும் சிவபெருமானது திருக்கல்யாண குணங்களை அவாவுடன் கேட்டு மகிழ்கின்றனர். ஏனெனில், அவரது திருக்குணங்கள் உலகியல் பற்று என்னும் பெருநோய்க்குச் சிறந்த மருந்து; மனதிற்கும் செவிக்கும் இனிய விருந்து; விரும்பியதெல்லாம் தரும் கற்பகத்தரு.

ஶம்போ4ர்கு3ணாநுவாதா3த் கோ

விரஜ்யேத புமாந் த்3விஜா: ।

விநா பஶுக்4நம் த்ரிவித4ஜநா—

நந்த3கராத் ஸதா3

கீ3யமாநோ வித்ரு॒ஷ்ணைஶ்ச

4வரோகெ3ளஷதோ4பி ஹி ।

மந:ஶ்ரோத்ராதி3ராமஶ்ச யத:

ஸர்வார்த23: ஸ வை ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸ்ரு. 1/23—24

சான்றோர்களே! நீங்கள் விடுத்த வினாக்களுக்கேற்ப ஏதோ என் புத்திக்கெட்டியவரை சிவனது திருவிளையாடல்கள் பற்றிக் கூறுகிறேன். நீங்களனைவரும் கவனமாகக் கேளுங்கள். நீங்கள் இப்பொழுது கேட்பது போலத்தான் முன்பொரு சமயம் சிவ சொரூபரான ஸ்ரீமந்நாராயணரது ஏவலால் நாரத மகரிஷி, தன் தந்தையான பிரும்மதேவரிடம் கேட்டார். தன் தனயன் நாரதர் கேட்கவே, மனம் மகிழ்ந்த சிவபக்தரான பிரும்மதேவர், மகனான நாரதரைக் கொண்டாடி மகிழ்வித்து சிவபெருமானது திருப்புகழைக் கூறலானார். (அத்தியாயம் 1)

* * *

முன்பொரு சமயம் பிரும்மதேவரது திருமகனான முனிசிரேஷ்டர் ஸ்ரீநாரதர், மனதை ஒருநிலைப்படுத்தித் தவம் செய்யலானார். இமயமலையின் தாழ்வரையில் ஓர் அழகான குகை. அதனருகே தேவநதியான கங்கை வேகமாகப் பாய்ந்தோடுகிறது. அங்கு அழகே நிரம்பிய திவ்வியமான ஓர் ஆசிரமம். தெய்வீகத் திருநோக்குடைய நாரதர் அவ்வாசிரமத்திற்குச் சென்று உறுதியான நிலையில் பத்மாசனத்தில் அமர்ந்து, பிராணாயாமம் மூலம் மூச்சை அடக்கி, மனத்தூய்மையோடு ‘அஹம் ப்ருஹ்மாஸ்மி’ (நான் பிரும்மமே!) என்கிற எண்ணம் வெளியாகுமாறு ஸமாதி நிலையில் தவமியற்றலானார். இவ்வாறு நாரதர் தவமியற்றுவது கண்ட இந்திரன், ‘இந்த நாரதர் எனது இந்திரப் பதவியைப் பறிக்க எண்ணுகிறார் போலும்’ என்றெண்ணிக் கலங்கி வருந்தி, அவரது தவத்தைக் கலைக்க, காமதேவனை மனதில் நினைத்தான். காமன் வரவே நாரதரது தவத்திற்கு ஊறு விளைவிக்கக் கட்டளையிட்டான். காமனும் தன் நண்பனான வசந்தனை அழைத்துக் கொண்டு அங்கு சென்று செருக்கோடு தவத்தைக் கலைக்கத் தன் திறமையனைத்தையும் வெளிப்படுத்தினான். வசந்தனும் செருக்கிப் பலப்பல கலைகளைச் செய்தான். ஆனால் நாரதரின் மனம் துளியும் சலிக்கவில்லை. சிவபெருமானது திருவருளால் காமன்—வசந்தனது முயற்சிகள் யாவும் வீணாயின. அவர்களது செருக்கும் நலிந்தது.

சௌனகாதி மகரிஷிகளே! இதன் காரணம் தெரிகிறதா? சிவனருளாலே காமனது காமனை நாரதரிடம் பலிக்கவில்லை. முன்பொரு சமயம் இங்குதான் சிவபெருமான் தவம் செய்தது. முனிவர்களது தவத்தைக் கெடுக்கும் காமனை எரித்ததும் இங்குதான். தன் கணவன் காமன் இறந்தது கண்டு அரற்றிய ரதிதேவி, காமனை உயிர்ப்பிக்கத் தேவர்களை வேண்ட, அவர்களும் அகில உலகிற்கும் நலமே விழையும் சிவப்பரம்பொருளை வேண்டினர். இறைவனும், “தேவர்களே! சிறிது காலம் கழித்து மன்மதன் பிழைத்தெழுவான். இங்கு நின்று கொண்டு நாற்புறமும் எவ்வளவு தூரம்வரை ஒருவன் பார்க்க முடியுமோ, அவ்வளவு தூரம் வரை காமதேவனது கணைகளின் திறமை செல்லாது என்பது நிச்சயம். ஆகவே, இங்கு அவனது திறன் வீணேயாகும்.” இறைவன் கூறியபடி இங்கு நாரதரது தவத்திற்கு மன்மதனால் இடையூறு செய்ய இயலவில்லையல்லவா? காமனும் வசந்தனும் வந்த வழியே சுவர்க்கம் சென்று, இந்திரனிடம் முனிவரின் பெருமையையும் தானடைந்த தோல்வியையும் கூறிவிட்டு, அவனிடம் அனுமதி பெற்றுத் தன்னிருப்பிடம் சென்றனர். இந்திரன் வியந்தவாறே நாரதரைப் புகழ்ந்தான். ஆனால், சிவனது மாயையில் சிக்கி மயங்கியதால், நாரதருக்குத் தனது முன் நிகழ்ந்த நிகழ்ச்சிகளை நினைவிற்குக் கொண்டுவர இயலவில்லை. உண்மையில் இவ்வுலகில் சிவபெருமானது மாயையை அறிவதென்பது எவ்வுயிர்க்கும் இயலாததொன்றே. அவரது திருவடித்தாமரைகளில் தங்களை முழுமையாக அர்ப்பணித்துக் கொண்ட அடியார்களைத் தவிர, மற்ற உலகினர் அனைவரும் அவரது மாயையில் சிக்கித் தவிப்பவரே ஆகும்.

து3ர்க்ஞேயா ஶாம்ப4வீ மாயா

ஸர்வேஷாம் ப்ராணிநாமிஹ ।

4க்தம் விநார்பிதாத்மாநம்

தயா ஸம்மோஹ்யதே ஜக3த் ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸ்ரு. 2/25

நாரதரும் சிவபெருமானது திருவருட்கருணையினாலேயே வெகுநாட்கள் தவத்தில் லயித்திருந்தார். தான் செய்த தவம் முழுமை பெற்றுவிட்டதென்று நினைத்த அவர், தன் தவத்தை முடித்துக் கொண்டார். சிவமாயையில் மயங்கித் தன்நிலை மறந்த நாரதர், ‘மன்மதனையே உண்மையில் வெற்றி கொண்டோமே’ என்றெண்ணி சற்றே செருக்கடைந்தார். ‘மன்மதனை வென்றது பகவானது மகிமையால்’ என்பதை அவர் மறந்தார். இவ்வாறு மாயையில் மயங்கி மதியிழந்த நாரதர், தான் காமனை வெற்றி கொண்டதைக் கூற கைலாயம் சென்றார். அச்சமயம் அவர் சற்றே செருக்கியிருந்தார். கயிலை சென்று பரமசிவனை வணங்கி, ‘தானே உயர்ந்தவன். தானேதான் மன்மதனை வெற்றிகொண்டவன்’ என்று எண்ணிச் செருக்கி, நடந்தது அனைத்தையும் பரமனிடம் எடுத்துக் கூறினார்.

அவர் கூறியதனைத்தையும் திருச்செவிசாற்றியருளிய சிவப்பரம்பொருள், தனது மாயையில் மயங்கியதாலேயே மதனனை வெற்றி கொண்டதன் உண்மைக் காரணத்தை அறியாது, தனது அறிவையும் இழந்து நிற்கும் நாரதரைக் கண்டு (பின்வருமாறு) கூறலானார்.

ஸ்ரீருத்ரரான சிவபெருமான் கூறுகிறார்—— “அப்பா நாரதா! நீயோ சிறந்த அறிவாளி. நீ மிக்க புண்ணியசாலி. நான் சொல்வதைக் கவனமாகக் கேள். இனிமேல் எங்கும் எப்பொழுதும் இப்பொழுது என்னிடம் கூறிய மாதிரி கூறிவிடாதே. அதிலும் முக்கியமாக ஸ்ரீநாராயணன் எதிரில் இந்நிகழ்ச்சியைப் பற்றிக் கூறிவிடாதே. வேறு யாரிடமும்கூடக் கூறிவிடாதே. நீ பெற்ற சித்தியைப் பற்றி எவரிடமும் கூறாதே. அது ரகசியமானது. நீ எனக்கு மிகவும் அன்பான அடியவன். ஆகவேதான் இதைக் கட்டாயப்படுத்திச் சொல்கிறேன். நான் கட்டளையிட்டுச் சொல்வதன் காரணம் நீ விஷ்ணுபக்தன்; இருந்தும் எனது அடியவன்.” நாரதரிடம் இவ்வாறு பலப்படியாகக் கூறியதோடு, நடந்த நிகழ்ச்சியை மிகவும் ரகசியமாக வைத்துக் கொள்ளுமாறு அறிவுறுத்தினார். சிவமாயையில் சிக்கி மயங்கிய நாரதர், சிவனது அறிவுரைகளை ‘தனக்கு நன்மை பயப்பனவே’ என்று கொள்ளவில்லை.

இப்பொழுது நாரதர் பிரும்மலோகம் சென்று பிரும்மதேவரை வணங்கி, “தந்தையே! நான் எனது தவவலிமையால் காமனை வெற்றி கொண்டுவிட்டேன்” எனக் கூறினார். இதைச் செவியில் கொண்ட பிரும்மதேவர், சிவனது திருவடிக்கமலங்களைச் சிந்தித்து வணங்கி, இதன் உண்மையான காரணத்தை அறிந்து, தன் மகனிடம், “இனி இதைப் பற்றி எங்கும் கூறாதே” என்று தடுத்தார். சிவனது மாயையில் மயங்கியதால் மனதில் செருக்கு முளைவிட, தன் இயல்பான அறிவை இழந்த நாரதர், தனது முழு விருத்தாந்தத்தையும் பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணுவிடம் கூற ஸ்ரீவைகுண்டம் சென்றார். நாரத முனிவரைக் கண்ட பகவான் எழுந்தோடி வந்து மார்புறத் தழுவினார். முனிவர் வந்துள்ள காரணத்தை இறைவன் முன்பே அறிந்தவராதலால், நாரதரைத் தனது ஆசனத்தில் அமரச் செய்து, சிவபெருமானது திருவடிகளை மனதில் தியானித்தவாறு கேட்கலானார்.

ஸ்ரீவிஷ்ணு கேட்கிறார்—— “அப்பனே! நீ இப்பொழுது எங்கிருந்து வருகிறாய்? இங்கு வந்த காரணமென்னவோ? முனிவரே! நீங்கள் புண்ணியவான். தங்களது வருகையால் நான் தூய்மை பெற்றேன்.” பகவான் கூறியதைக் கேட்டு மதத்தால் மயங்கிச் செருக்குற்றிருந்த நாரதர் தனது முழு விருத்தாந்தத்தையும் சற்றே செருக்கிய நிலையில் பகவானிடம் கூறினார். நாரதரது செருக்கான சொற்களைக் கேட்ட பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணு, மனத்திரையிலேயே அவரது காம ஜயத்தைப் பற்றிய உண்மையான காரணத்தை முழுமையாக அறிந்து மேலும் கூறலானார்—— “முனிசிரேஷ்டரே! தாங்கள் கொடுத்து வைத்தவர். தவத்தின் பொக்கிஷம். தங்கள் இதயமோ பரந்தது. பக்தி, ஞானம், வைராக்கியம் அற்றவர்களது மனதில் அனைத்து துன்பங்களுக்கும் தோற்றுவிடமான காமம், மோகம் முதலிய மனோவிகாரங்கள் வெகுவிரைவில் குடிபுகும். நீங்களோ நைஷ்டிகப் பிரும்மசாரி. ஞானமும் வைராக்கியமும் எப்பொழுதும் உங்களுடனே இருப்பவை. அப்படியிருக்கத் தங்களிடம் காமத்தின் விகாரம் எவ்வாறு தோன்றும்? நீங்களோ பிறவி தொடங்கி, எந்தவொரு வேற்றுமை எண்ணமும் இல்லாது தூய மனதுடன் இருப்பவர்.”

இவ்வாறு பகவான் ஸ்ரீஹரி கூறிய அனைத்தையும் செவியுற்ற முனிசிரேஷ்டரான நாரதர், உரக்கச் சிரித்தவண்ணம் மனதாலேயே பகவானுக்கு அஞ்சலி செலுத்திப் பின்வருமாறு கூறலானார்—— “இறைவா! தங்களது கருணை என் பக்கல் இருக்குமானால், காமதேவன் தன் ஆளுமையை எப்படித்தான் என்மீது செலுத்த முடியும்?” இவ்வாறு கூறி, பகவானது திருவடிகளைத் தலையார வணங்கி, மனம் போல் எங்கும் உலா வரும் நாரதர் அங்கிருந்து வெளிச் சென்றார். (அத்தியாயம் 2)

 

அத்தியாயம் : மூன்று

மாயையில் தோன்றிய நகரத்தில் சீலநிதியின் பெண்ணைக் கண்டு மயங்கிய நாரதர், பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணுவிடம் அவரைப் போன்ற திருமேனி பெற வேண்டுதல்; பகவான் தன்னைப் போன்ற திருமேனியுடன் வானரம் போன்ற திருமுகம் அளித்தல்; கன்னிகை பகவானை வரித்தல்; சினமுற்ற நாரதர் சிவகணங்களைச் சபித்தல்

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— மகரிஷிகளே! நாரத முனிவர் ஸ்ரீவைகுண்டத்திலிருந்து தன் விருப்பம் போல் வெளிச் சென்றதும், மாயையையே தனது ஓர் அம்சமாகக் கொண்ட ஸ்ரீமந்நாராயணர், பகவான் சிவபெருமானது இச்சைப்படி தன் மாயையை வெளிப்படுத்தலானார். நாரத முனிவர் செல்லும் வழியில் நூறு யோஜனை பரப்பளவுள்ள ஒரு பெரிய நகரத்தைத் தோற்றுவித்தார். அந்த மாயா நகரம் மிகவும் அழகாக இருந்தது. ஸ்ரீமந்நாராயணர் அந்நகரத்தைத் தன் ஸ்ரீவைகுண்டத்தைவிட அழகாக நிர்மாணித்தார். அந்நகரிலுள்ள பலப்படியான பொருட்கள் நகரின் அழகை மேலும் உயர்த்தியது. ஆண்களும் பெண்களும் மனம் போனபடி உல்லாசமாக இருக்க, பல இடங்கள் அங்கு இருந்தன. அங்கு நால்வர்ணத்தவரும் வசித்தனர். அந்நகரத்தைச் செல்வந்தனான ‘சீலநிதி’ என்னும் அரசன் ஆண்டு வந்தான். அவன் தன் பெண்ணின் சுயம்வரத்திற்காகப் பெருத்ததொரு விழாவிற்கு ஏற்பாடு செய்திருந்தான். அவனது திருமகளைச் சுயம்வரத்தில் வரிப்பதற்காகப் பல தேசத்து அரச குமாரர்களும், தங்களை நன்கு அலங்கரித்துக் கொண்டு அழகு மிளிர, அங்கு வந்து கூடினர். அந்நகரமெங்கும் பார்க்கும் இடமெல்லாம் அரசகுமாரர்களது கூட்டமே.

இவ்வழகிய நகரத்தைக் கண்டு மயங்கிய நாரதர், மன்னன் சீலநிதியின் கோட்டைவாயிலை அடைந்தார். முனிசிரேஷ்டரான நாரதரைக் கண்ட மன்னன் அவரை வரவேற்று உயர்ந்ததோர் இரத்தின ஆசனத்தில் அமர்த்தி முறைப்படி பூசித்து உபசரித்தான். தன் மகள் ‘ஸ்ரீமதி’யை அழைத்து வந்து, நாரத மகரிஷியின் திருவடித்தாமரைகளில் வணங்கச் செய்தான். அவளைக் கண்டு வியந்த நாரதர், “மன்னவா! தேவர் திருமகள் போல் அழகுற விளங்கும் இக்கன்னிகை யார்?” எனக் கேட்க, அவ்வரசனும் இருகை கூப்பி, “முனிவரே! இவள் என் பெண் ஸ்ரீமதி. மணப்பருவம் எய்திய இவள் தனக்கென அழகிய மணாளனைத் தேர்ந்தெடுக்க, சுயம்வர மண்டபத்திற்குச் செல்லப் போகிறாள். அனைத்து இலக்கணங்களும் முறையாக அமைந்துள்ள இவளது பாக்கியத்தைப் பற்றித் தாங்கள்தான் கூறவேண்டும்.”

அரசன் இவ்வாறு கேட்கவே, காமத்தின் வயப்பட்டுக் கலங்கிய நாரத முனிவர், அவளை அடைய மனங்கொண்டு அரசனிடம், “அரசே! தங்களது மகள் அனைத்துச் சுப இலக்கணங்களும் அமையப் பெற்ற சிறந்த சௌபாக்கியவதி. தங்களது உயர்ந்த பாக்கியத்தின் திருப்பயன் இவள். திருமகள் போல் அனைத்து நற்குணங்களுக்கும் ஒரு கொள்ளிடம். இவளுக்கு வரப்போகும் கணவன் சிவபெருமானைப் போல் சகலச் செல்வங்களும் நிறைந்தவனாக, ஆளுமைக்கரசனாக, எவராலும் வெல்லப்படாத வீரனாக, மன்மதனை வெற்றிகொண்டவனாக, அனைத்து தேவர்களும் கொண்டாடும்படியானவனாக இருப்பான்.”

தன் மனம் போனவாறு எங்கும் தடையின்றிச் செல்லும் நாரதர் இவ்வாறு கூறிவிட்டு, மன்னனிடம் விடைபெற்று அங்கிருந்து சென்றார். காமவயப்பட்டிருந்த அவர், சிவபெருமானது மாயையால் மேலும் மோகவயப்பட்டார். நாரத முனிவர் ‘இவ்வரசிளங்குமரியை நான் பெறுவதெப்படி? சுயம்வரத்திற்கு வந்துள்ள அனைத்து அரசகுமாரர்களையும் விடுத்து அவள் என்னை மட்டும் வரிக்க வேண்டுமே? அது எப்படி சாத்தியமாகும்? பெண்கள் அனைவரும் அழகையன்றோ விரும்புவர். எனது அழகைக் கண்டு நிச்சயம் அவள் மகிழ்ச்சியோடு என்னையேதான் வரிப்பாள்’ என்று மனதிற்குள் எண்ணலானார்.

காம மயக்கத்தில் கலங்கி நிற்கும் நாரத முனிவர், ஸ்ரீமந்நாராயணனது திருமேனி போல் திருமேனி பெற எண்ணி, உடனே ஸ்ரீவைகுண்டத்தைச் சென்றடைந்தார். அங்கு பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணுவை வணங்கி, “இறைவா! நான் தங்களிடம் தனித்து எனது விவரங்களைக் கூறவேண்டும்” என்று வேண்ட, திருமகள்கேள்வனான பகவானும் “மிகவும் நல்லது” என்று கூறி, அவரைத் தனித்து அழைத்துச் சென்று, “முனிவரே! இப்பொழுது கூறுங்கள்” என்று சொல்ல, நாரத முனிவரும் கூறலானார்—— “இறைவா! தங்களது பக்தனான சீலநிதி மன்னன் என்றும் எப்பொழுதும் அறவழியே தன் வழியாகக் கொண்டவன். அவனது பெண் செந்தாமரைக் கண்ணழகியும் திருமேனி அழகியும் ஆவாள். அவள் பெயர் ஸ்ரீமதி. மூவுலகிலும் அழகில் விஞ்சியவளாதலால், அவளை ‘விசுவமோகினி’ என்றும் அழைப்பர். அக்கன்னிகையை யான் மணக்க விரும்புகிறேன். மன்னன் சீலநிதி, தன் மகளின் விருப்பப்படி சுயம்வரத்திற்கு ஏற்பாடு செய்துள்ளான். அதற்கு நாற்றிசைகளிலிருந்தும் ஆயிரக்கணக்கான அரசகுமாரர்கள் அங்கு வந்து குழுமியுள்ளனர். என் நாதனே! நான் தங்கள் அன்பான அடிமையல்லவா? ஆகவே, தாங்கள் தங்களைப் போன்ற அழகிய சொரூபத்தை எனக்கு அளியுங்கள். அப்பொழுது அந்த அரசிளங்குமரி ஸ்ரீமதி கட்டாயம் என்னையே மணாளனாக வரிப்பாள்.”

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— மகரிஷிகளே! நாரத முனிவர் கூறியதைக் கேட்ட கருணாமூர்த்தியான பகவான் மதுசூதனன், சற்றே நகைத்துச் சிவப்பரம்பொருளின் பெருமையை நினைத்தவாறே பதில் உரைத்தார்.

பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணு கூறுகிறார்—— “முனிவரே! இப்பொழுது நீங்கள் உங்களிடத்திற்குச் செல்லுங்கள். நீங்கள் எனக்கு மிகவும் பிரியமானவர். ஆகவே, நல்லதொரு மருத்துவர் மிகவும் துன்புறும் நோயாளிக்குச் செய்யும் உதவி போல, உங்களுக்கும் நல்ல இதமானதைச் செய்கிறேன்.”

இவ்வாறு கூறிய பகவான் ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு, நாரதருக்கு வானர முகத்தையும் மற்ற அங்கங்களில் தன்னைப் போன்ற அழகையும் அளித்துவிட்டுச் சட்டென்று மறைந்தருளினார். பகவான் கூறியதை நினைத்து, தான் அழகிய திருமேனி பெற்றுவிட்டதாக எண்ணிய நாரதரும் மிக மகிழ்ந்தார். பகவானின் திருவிளையாடலை அறிய இயலாத நாரதரும், தன்னைப் பெரும்பேறு பெற்றவனாக எண்ணினார். அதன்பின் சிறந்த முனிவரான நாரதர், மன்னன் சீலநிதி தனது மகளின் சுயம்வரத்திற்காக ஏற்பாடு செய்திருந்த, அரசகுமாரர்களால் நிரம்பியிருந்த சுயம்வர மண்டபத்தை வந்தடைந்தார். அரசகுமாரர்கள் நிறைந்திருந்த அந்த மண்டபமோ, ‘இது இன்னுமோர் இந்திர சபையோ!’ என்னுமாறு அழகுற விளங்கியது. அந்த அரச அவையில் வந்தமர்ந்த நாரதர் மனமகிழ்வோடு, ‘நான், பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனைப் போன்ற திருமேனி பெற்று வந்துள்ளேன். ஆகவே, அவள் என்னைத் தவிர, வேறு எவரையும் வரிக்க மாட்டாள்’ என்றெண்ணலானார். ஆனால், தனது முகம் எத்தனை கோரமாகவுள்ளது என்பதை அவர் அறியார். அந்த அவையிலுள்ள அனைவரும் நாரத முனிவரை முன்பிருந்த முகத்தோடுதான் பார்த்தார்கள். சுயம்வரத்திற்கு வந்திருந்த அரசகுமாரர்கள் எவரும், இவரது திருமுகம் வேறுபட்டுள்ளதன் உண்மையை அறியார். அங்கு நாரதரை ரட்சிக்க, ருத்ர பகவானது இரண்டு சேவகர்கள் அந்தண வடிவம் தாங்கி மறைந்து அமர்ந்திருந்தனர். அவர்கள் இருவர் மட்டுமே நாரதரின் திருமேனி மாறி உள்ளதை அறிந்தவர். முனிவரின் அறியாமையை அறிந்த அந்த சிவபார்ஷதர்கள் இருவரும் அவரருகில் அமர்ந்து, அவரைப் பரிகசித்துத் தங்களுக்குள் பேசிக் கொண்டனர். காமவயப்பட்டுத் தன் அறிவிழந்திருந்த முனிவர், அவர்களது கேலிப்பேச்சின் உட்கருத்தை அறியவில்லை. காமமயக்கத்தில் இருந்த நாரதர் ஸ்ரீமதியை அடையும் விருப்பத்தில் அவளது வரவை எதிர்நோக்கியிருந்தார்.

இதற்கிடையில் அவ்வழகியான ராஜகுமாரி பெண்கள் சூழ, அந்தப்புரத்திலிருந்து கையிலே அழகிய பொன்மலர் மாலை ஏந்தி அரசவைக்கு வந்தாள். அனைத்து லட்சணங்களும் பொருந்திய அழகிய அவ்வரசகுமாரி சுயம்வர மண்டபத்தின் நடுவில் வந்து நின்றது, ‘ஏதோ திருமகள்தான் வந்து நிற்கிறாளோ?’ என்பதுபோல் இருந்தது. உயர்ந்த விரத நியமங்களை முறைப்படிக் கடைப்பிடித்தொழுகும் அவ்வரசகுமாரி, கையில் பொன்மலர் மாலையேந்தித் தன் மனதிற்கேற்ற மணாளனைத் தேடியவண்ணம் அச்சபையைச் சுற்றி வந்தாள். பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணுவைப் போன்ற திருமேனியும், குரங்கு முகமும் கொண்டு அமர்ந்திருக்கும் நாரத முனிவரைக் கண்ட அவள், கோபமுற்று முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டு அங்கிருந்து வேறிடத்திற்குச் சென்றாள். சுயம்வர மண்டபம் முழுவதும் சுற்றி வந்து தேடியும், தன் விருப்பத்திற்கேற்ற மணவாளன் கிடைக்கததால் சற்றே பயந்து யாருடைய திருக்கழுத்திலும் மணமாலையைப் போடாமல் சபையின் நடுவே மௌனமாக நின்றாள். இதற்குள் ஸ்ரீமந்நாராயணன் மற்ற அரசகுமாரர்களைப் போல் வேடம் தாங்கி, மற்றவர் எவர் கண்களுக்கும் தோன்றாமல், இவள் மட்டும் காணும்படி அங்கு வந்தார். பகவானைக் கண்டதும் அவ்வரசிளங்குமரி மகிழ்ச்சி பொங்க மணமாலையை அவர் கழுத்திலிட்டாள். அரசகுமாரன் வேடம் தாங்கி வந்த பகவான், அவ்வரசகுமாரியையும் அழைத்துக் கொண்டு உடனே அங்கிருந்து மறைந்து தன்னிருப்பிடம் சென்று சேர்ந்தார். அரசிளங்குமரி கிட்டாததால் அரச குமாரர்கள் வெறுப்படைந்தனர். நாரதரோ, காமன் அம்பிற்கு இலக்காகி வருந்தினார். அப்பொழுது அந்தணர் வேடம் தாங்கி அங்கு வந்திருந்த உயர்ந்த ஞானம் பெற்றிருந்த சிவபார்ஷதர்கள் இருவரும் மன்மத வேதனையில் தவிக்கும் நாரதரைக் கண்டு (பின்வருமாறு) கூறலானார்கள்—— “நாரதரே! தாங்கள் சிறந்த மாமுனிவர். வீணிலே காமத்திற்காட்பட்டுத் தன் அழகால் மன்னர் மகளைப் பெறலாம் என மயங்கினீர்கள். உங்கள் முகத்தின் அழகைப் பாருங்கள், வானரமாகவன்றோ உள்ளது.”

சூதர் கூறுகிறார்—— மகரிஷிகளே! ருத்ர கணங்கள் கூறியதைக் கேட்டு நாரதர் மிகவும் வியந்தார். சிவமாயையில் சிக்குண்டு தவிக்கும் நாரதர், தம் முகத்தைக் கண்ணாடியில் பார்க்க, அது வானர முகமாக இருப்பது கண்டு வெகுண்டு சிவகணங்கள் இருவரையும், “அடே! நீங்கள் இருவரும் அந்தணனான என்னைப் பரிகாசம் செய்ததால், அந்தணரின் புத்திரர்களாகப் பிறந்து, அரக்கர்களாக இருக்கக் கடவது (அதாவது, குணமும் உருவமும் அரக்கர்களாக இருக்கக் கடவது) என்று சபித்தார். முனிவர் காமமயக்கத்தில் இருப்பதால் தங்களைச் சபித்ததைக் கூட ஞானிகளான அவர்கள் பொருட்படுத்தவில்லை. அனைத்தும் பரசிவத்தின் இச்சையே (செயலே) என்று கொண்ட அச்சிவகணங்கள், எதிலும் பற்றற்றவர்களாக உதாசீனர்களாக, பரமசிவனை நினைந்து துதித்துக் கொண்டே தங்களிருப்பிடம் சென்றனர்.

 

அத்தியாயம் : நான்கு

நாரதர் ஸ்ரீவைகுண்டம் சென்று பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணுவைச் சபித்தல்; மாயை விலகவே பரிதவித்து, பகவானிடம் தான் தூய்மையடைய வழிவேண்டல்; பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணு சிவமகிமையை அறிய, பிரும்மதேவரிடம் சென்று ‘சிவனைத் துதி’ என்று கூறல்

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— மகரிஷிகளே! மாயையில் மயங்கிய நாரதர் சிவகணங்கள் இருவருக்கும் சாபமளித்துவிட்டு நீர்நிலையில் தன் முகம் வானரமாக இருப்பது கண்டு பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணுவின் கபடத்தை நினைத்து மிகவும் கோபம் கொண்டு அவரது உலகமான ஸ்ரீவைகுண்டம் சென்றார். வேள்வி குண்டத்தில் நிறைய சமித்துக்களை இட, அத் தீயானது கொழுந்துவிட்டெரிவது போல் கோபக்கனலில் கொழுந்துவிட்டெரியும் நாரதர் தன் உண்மையறிவை இழந்து கொடுஞ்சொற்களால் ஸ்ரீமந்நாராயணனை இகழலானார்.

நாரதர் கூறுகிறார்—— “ஹரியே! நீ துஷ்டன்; கவடு நிறைந்தவன்; அனைத்துலகங்களையும் மயக்கத்தில் ஆழ்த்தும் மாயன். பிறர் வாழ்ந்தால் அது உனக்குப் பிடிக்காதே. நீ ஒரு மாயாவி. உன் மனம் கருத்தது. முன்பொரு சமயம் மோகினி உருவம் தாங்கி, அசுரர்களுக்குக் கபடமாக ‘வாருணீ’ என்னும் கள்ளை அளித்தாய். அவர்களுக்கு அமுதத்தைத் தரவில்லை. (ஆனால், தேவர்களுக்கு அளித்தாய்.) உனக்கு உகந்தது கவடுதானே. சிவபெருமான் கருணை கொண்டு அன்று விஷத்தைக் குடிக்கவில்லையெனில் உனது மாயையெல்லாம் அன்றே முடிந்திருக்கும். கபடத்திலேயே மனம் கொண்ட உனக்கு நல்லெண்ணம் ஏது? இருந்தும் சிவபெருமான் உன்னைச் சுதந்திரனாகச் செய்தார். உனது கபடத்தைக் கண்டு இன்று சிவபெருமானும் பச்சாதாபப்படுவார். தனது சொல் வடிவான வேதத்தின் உண்மையை ‘அதுவே உயர்ந்த பிரமாணம்’ என்பதை நிலைத்து நிற்கச் செய்யும் அந்தணர்களை அனைத்து வர்ணத்தவர்களிலும் ஏற்புடையதாகச் செய்தார். ஹே ஹரியே! இதை நன்கறிந்த நான் இனி இவ்வாறான தவறை நீ எங்கும் செய்யாதிருக்க வேண்டி உனக்குப் பாடம் கற்பிக்கப் போகிறேன். இந்நாள் வரை நீ சக்திசாலியான, தேஜஸ்வியான எந்த ஒருவனுடனும் தொடர்பு கொண்டதில்லை. ஆகவேதான் நீ பயமற்றிருக்கிறாய். விஷ்ணுவே! இப்பொழுது நீ செய்த செயலுக்கான பயனைப் பெறப் போகிறாய்.”

இவ்வாறு பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணுவிடம் கூறிய நாரதர், தனது பிரும்மதேஜஸை வெளிக்காட்டியவாறு மாயையில் மயங்கி, கோபத்தால் கனல் எனக் கொதித்துச் சாபம் தந்தவண்ணம் கூறலுற்றார்—— “ஹே விஷ்ணுவே! ஒரு பெண்ணிற்காக என்னை வருந்தச் செய்தாய். எல்லோரையும் இவ்வாறே மயக்கத்தில் தள்ளுகிறாய். இந்தக் கபடத்தன்மையால் எந்தத் திருமேனியோடு என்னை வஞ்சித்தாயோ, அதே திருமேனியோடு பூவுலகில் பிறந்து மனைவியைப் பிரிந்து துன்பப்படக் கடவாய். வானரத்தின் முகத்தைப் போல் என்னைச் செய்ததால், அம்முகங்கொண்ட வானரங்களே அவ்வேளையில் உனக்கு உதவி செய்யட்டும். பிறருக்கு மனைவியைப் பிரிந்த துன்பத்தைத் தந்ததால், நீயும் மனைவியைப் பிரிந்து துன்பப்படுவாய். அஞ்ஞானத்தில் மயங்கிய மனிதனைப் போலவே உன் நிலையும் ஆகட்டும்.”

அஞ்ஞானத்தால் மதியிழந்து மயங்கிய நாரதர், பகவான் ஸ்ரீஹரிக்கு இவ்வாறு சாபம் தரவே, பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணுவும் சிவபெருமானது கிரியா சக்தியான மாயையைப் புகழ்ந்து பாராட்டி, நாரதர் அளித்த சாபத்தை ஏற்றார். இப்பொழுது அலகிலா விளையாட்டுடைய தலைவரான சிவபெருமான், உலகினையே மயக்கத்தில் ஆழ்த்தும் எந்தவொரு மாயை உண்டோ, எதனால் பரமஞானியான நாரதரும் மயக்கத்தில் ஆழ்ந்தாரோ, அந்த தன் மாயையை ஒடுக்கிக் கொண்டார். அவ்வாறு தன் மாயையை ஒடுக்கிக் கொண்டதும், நாரதர் முன்போலவே தூய அறிவுடையவரானார். அவர் மயக்கமும் தெளிந்தது; நடந்ததை நினைத்து மிகவும் வியந்தார். கழிவிரக்கம் கொண்டு தன்னையே நிந்தித்தவண்ணம் ஞானிகளையும் மயக்கும் பரசிவத்தின் மாயையை மிகவும் புகழ்ந்தார். மாயையின் காரணத்தால்தான் தான் மயக்கத்தில் ஆழ்ந்தது. இதுவரை நடந்த நிகழ்ச்சிகளனைத்தும் மாயையில் நடந்த வீண்மயக்கமே (பிரமையே) என்பதை உணர்ந்து விஷ்ணு பக்தர்களிலேயே சிறந்த நாரதர், பகவான் ஸ்ரீஹரியின் சரணத்தில் வீழ்ந்து வணங்கினார். பகவானும் அவரைத் தூக்கி நிறுத்தினார். தன் தீய எண்ணங்கள் முற்றிலும் அழிந்த நாரதர், “இறைவா! மாயையில் மயங்கி எனதறிவு குன்றியது, தடுமாறியது. அதனால் தங்களையே வசைமாரி பொழிந்தேன், சாபமும் தந்தேன். இறைவா! அச்சாபத்தைத் தாங்கள்தான் பொய்யாக்க வேண்டும். நான் செய்த பெரிய பாவத்திற்கு நிச்சயம் நரகம்தான் கதி. இறைவனே! நான் தங்கள் அடியவனல்லவா? என் பாவக்குவியல்கள் முழுவதும் தீயினில் தூசாக வேண்டும். நான் நரகத்தில் விழக்கூடாது. அதற்கு என்ன வழி? எம்மாதிரியான கழுவாய் (பிராயச்சித்தம்) செய்யட்டும். தாங்கள்தான் கூறவேண்டும்” என்று வேண்டி பக்தியோடு பகவானது திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கினார். அவரது இயல்பே தூய மனம்தானே! மேலும் முனிசிரேஷ்டர் வேறு.

பச்சாத்தாபத்தோடு வணங்கிய நாரதரை வாரியெடுத்த பகவான், இனிமையான கனிமொழியில் கூறலானார். பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணு கூறுகிறார்—— “அன்பனே! வருந்தாதே. ‘நீ என் சிறந்த பக்தன்’ என்பதில் என்ன ஐயம்? இப்பொழுது நான் உனக்கு இதத்தைக் கூறுகிறேன். நீ நரகம் செல்ல வேண்டாம். சிவபெருமான் உனக்கு நன்மையே செய்வார். நீ மதத்திற்காட்பட்டு மயங்கி சிவபெருமான் கூறியதை அவமதித்தாய். அந்த அபராதத்தின் பயனே இது. செய்த செயலுக்குப் பலன் தருவது அவரே. ஆதலால் உனக்கு இம்மாதிரியான பலனைத் தந்தார். ‘பகவான் சிவனது இச்சையாலேயே அனைத்துச் செயல்களும் நடைபெறுகின்றன’ என்பதை நீ உன் மனதில் உறுதியாகக் கொள். அனைத்திற்கும் தலைவரான பகவான் சிவனன்றோ அனைவரின் செருக்கையும் அழிப்பவர். அவர்தானே பரப்பிரும்மம் — பரம்பொருள். ஸத் சித் ஆனந்த வடிவான அவரிடமிருந்துதான் ஞானம் உண்டாகிறது. அவர் குணமற்றவர் (நிர்குணர்); விகாரமற்றவர் (மாறுபாடற்றவர்). சத்துவம், ராஜஸம், தாமஸம் என்னும் முக்குணங்களுக்கும் எட்டாதவர். தன் மாயையை ஏற்றே பிரும்மா, விஷ்ணு, மகேசன் என்னும் மூவுருவங்களாக விளங்குகிறார். நிர்குணரும் ஸகுணரும் அவரே. நிர்குணராக விளங்கும்போது அவரது திருநாமம் சிவன். அவர்தான் பரமாத்மா, மகேசுவரன், பரப்பிரும்மம், அழிவற்றவர் (அவிநாசீ), எல்லையற்றவர் (அநந்தர்), மகாதேவன் என்கிற நாமங்களால் அழைக்கப்படுகிறார். அவரது சேவையாகப் பிரும்மதேவர் உலகைப் படைக்கிறார். நான் மூவுலகங்களையும் காக்கிறேன். ருத்ரனாக இருந்து அவர்தானே அனைத்தையும் அழிக்கிறார். மாயையிலிருந்து தனித்த நிர்குணரான சிவனே மங்கள சொரூபராக அனைத்திற்கும் சாட்சியாக விளங்குகிறார். அவர் மாயைக்கு எட்டாதவர்; நிர்குணர். சுதந்திரனாக இருப்பதால் தன் விருப்பப்படியே அனைத்தையும் இயக்குகிறார். அவரது திருவிளையாடல்களே உயர்ந்தன. அவர் அடியார்க்கெளியவர்.

நாரதரே! நான் இப்பொழுது உனக்கு ஓர் உபாயம் சொல்கிறேன். அது எளிமையானது; நன்மையளிப்பது; பாவங்களைத் தொலைப்பது; போக—மோட்சங்களைத் தருவது. உன் சந்தேகங்களை அறவே துறந்து, சிவபெருமானது திருப்புகழைப் பாடு. சிவனுடைய நூறு நாமங்கள் கொண்ட துதியை, வேறு எண்ணமின்றி ஒருமனதுடன் துதி. அவரையே நிரந்தரமாகப் பஜனை செய்; உபாசித்து வா. அவருடைய புகழைக் கேள்; அதையே பாடு. அவரையே தினமும் பூஜித்து வா. மனோ—வாக்கு—காயங்களால் சிவபெருமானைத் துதிப்பவனே அறிவாளி. அவனே ஞானி. அவனே ஜீவன்முக்தன். ‘ஶிவ’ என்னும் இரண்டெழுத்துக் காட்டுத்தீயால் பெரும்பாவங்களாகிற எண்ணற்ற மலைகள் அனாயாசமாக எரிந்து சாம்பலாகின்றன என்பது ஐயமின்றி முற்றிலும் உண்மையாகும். ‘ஶிவ’ என்னும் தோணியைப் பற்றியவன் சம்சாரமென்னும் பெருங்கடலை விரைவில் கடந்துவிடுகிறான். பிறவிக்குக் காரணமான அனைத்துப் பாவங்களும் நிச்சயம் அழிந்துவிடுகின்றன. முனிவரே! சம்சாரத்திற்குக் காரணமான பாவங்கள் என்னும் பெரிய மரத்தை வெட்டித் தள்ளுவது ‘சிவநாமம்’ என்னும் கோடரியே.

ஶிவேதி நாம தா3வாக்3நேர்

மஹாபாதகபர்வதா: ।

4ஸ்மீப4வந்த்யநாயாஸாத்

ஸத்யம் ஸத்யம் ந ஸம்ஶய: ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸ்ரு. 4/45

ஶிவநாமதரீம் ப்ராப்ய

ஸம்ஸாராப்3தி4ம் தரந்தி தே ।

ஸம்ஸாரமூலபாபாநி தேஷாம்

நஶ்யந்த்யஸம்ஶயம் ॥

ஸம்ஸாரமூலபூ4தாநாம்

பாதகாநாம் மஹாமுநே ।

ஶிவநாமகுடா2ரேண விநாஶோ

ஜாயதே த்4ருவம் ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸ்ரு. 4/51—52

பாவங்களாகிற காட்டுத்தீயினால் துன்பமடைந்தவர்கள் சிவநாமமாகிற அமுதத்தை அள்ளிப் பருகவேண்டும். பாவமாகிற காட்டுத்தீயினால் வெந்து சாம்பலாகும் உயிர்களுக்கு சிவனென்னும் அமுதமன்னியில் (அமுதமின்றி) அமைதி கிட்டாது. வேதங்களை முற்றிலும் ஆய்வு கொண்ட முன்னோர்கள், ‘பிறப்பு—இறப்பு என்னும் இந்தச் சம்சாரச் சுழற்சியான தளையை ஒழிப்பதற்கான உயர்ந்த சாதனம் சிவபெருமானை அர்ச்சித்து வந்தித்து வணங்கிப் போற்றுவதேயாகும்’ என்று உறுதிபடக் கூறியிருக்கிறார்கள். ஆகவே, இன்று முதல் முயற்சியும் ஈடுபாடும் கொண்டு உமையொருபாகனான சிவபெருமானை முறைப்படி பக்தியோடு பூசித்து வா. அவரது கதைகளைக் கேள்; பிறருக்குச் சொல்; சிவனடியார்களை முழு மனதோடு உபசரித்து வா. முனிவரே! சிவபெருமானது திருவடித்தாமரைகளை இதயத்தில் நினைந்தவண்ணம் முதலில் சிவத்தலங்களில் உள்ள புண்ணியதீர்த்தங்களைச் சுற்றி வந்து நீராடு. இவ்வாறு சிவத்தலங்களைத் தரிசித்து வணங்கி முடிவில் ‘ஆனந்தவனம்’ என்னும் திருக்காசிக்குச் செல். அவ்விடமே சிவபெருமானுக்கு மிகவும் உகந்த இடம். அங்கு ஸ்ரீவிசுவநாதரைத் தரிசித்து பக்தியோடு பூசித்து வணங்கு. அவரைத் துதித்து வந்தித்து, நீ ‘நிர்விகற்ப நிலை’யை (வேறுபாடு காணாத நிலையை) அடைவாய். அதன்பின் உன் விருப்பம் நிறைவேற என் கட்டளையை ஏற்று பக்தியோடு பிரும்மலோகம் செல். அங்கு உன் தந்தையான பிரும்மதேவரைத் துதித்து வணங்கிச் சிவபெருமானது பெருமைகளைக் கூறுமாறு ஆசையோடு கேள். சிவனடியார்களில் சிறந்தவரான பிரும்மதேவர் மகிழ்ச்சியோடு சிவனது பெருமைகளையும் சதநாமத்துதியையும் உனக்குக் கூறுவார். முனிவரே! இன்று முதல் நீ சிவபூஜையில் மனங்கொண்ட சிவபக்தனாக ஆகுக. அதனால் மோட்சம் பெறத் தகுதி பெறுவீர். சிவபெருமான் உனக்கு மங்களங்களை அருளட்டும்.” இவ்வாறு பகவான் ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு கனிவோடு நாரத முனிவருக்கு உபதேசம் செய்துவிட்டு, சிவபெருமானை நினைத்து வணங்கித் துதித்தவண்ணம் அங்கிருந்து மறைந்தருளினார்.

 

அத்தியாயம் : ஐந்து

நாரதர் சிவத்தலங்களுக்குச் செல்லுதல்; சிவகணங்களுக்குச் சாபம் நீங்க வழி கூறுதல்; பிரும்மதேவரிடம் சிவதத்துவம் பற்றி வினவுதல்

சூதர் கூறுகிறார்—— மகரிஷிகளே! பகவான் ஸ்ரீஹரி மறைந்தருளிய பின்பு நாரத மகரிஷி சிவத்தலங்களைப் பக்தியோடு தரிசனம் செய்தவாறே உலகைச் சுற்றி வந்தார். இவ்வாறு பூப்பிரதட்சிணம் செய்தவாறே இகபர நலன்களை அளிக்கும் பலப்பல சிவலிங்கங்களை அன்போடு காதலாகிக் கசிந்துருகித் தரிசித்தார். தெய்விகத் தரிசனம் கொண்ட நாரதர் மனத்தூய்மையோடு தீர்த்தயாத்திரை செய்து வருவதை அறிந்த சிவகணங்கள் இருவரும் அவர் தந்த சாபத்திலிருந்து விடுதலை பெற விரும்பி, அவரிடம் சென்று திருவடிகளைப் பக்தியோடு வணங்கி வேண்டினர்.

சிவகணங்கள் வேண்டுகின்றனர்—— “பிரும்மதேவரின் திருமகனாரே! நாங்கள் இருவரும் தங்களுக்கு அபராதம் செய்த சிவகணங்கள். மன்னன் மகள் ஸ்ரீமதியின் சுயம்வரத்தில் உங்கள் மனம் மாயையில் மயங்கிச் சிவபெருமானது அருளாணைப்படி எங்களைச் சபித்தீர்கள். அப்பொழுது சமயம் சரியில்லாததால் எங்களைக் காத்துக் கொள்ள மௌனம்தான் சிறந்த உபாயம் எனவெண்ணி வாளாவிருந்தோம். நாங்கள் எங்கள் தீவினைக்கான பயனைத்தான் பெற்றோம். ஆகவே, இதில் எவரது குற்றமுமில்லை. இப்பொழுது தாங்கள் மனம் மகிழ்ந்து எங்களுக்கு அருள்புரிய வேண்டும்.”

நாரதர் கூறுகிறார்—— “நீங்கள் இருவரும் சிவபெருமானின் கணங்கள்; சான்றோர்களால் கொண்டாடப்படுபவர்கள். இப்பொழுது மயக்கமின்றி உள்ள நான், உண்மையான நலனைக் கூறுகிறேன். உண்மையில் முதலில் என் மனம் கலங்கியிருந்தது, மயக்கத்திற்காட்பட்டிருந்தது. ஆகவேதான் உங்களைச் சபித்தேன். நான் கூறியபடித்தான் நடக்கும். ஆனால், சாபத்திலிருந்து விடுதலை பெறுவதற்கான வழியைக் கூறுகிறேன். என்னை மன்னித்துவிடுங்கள். விச்ரவஸ் என்னும் முனிவருக்குக் குழந்தைகளாகப் பிறந்து, பத்து திசைகளிலும் இராவணன், கும்பகர்ணன் என்று புகழ் பரவி வாழும் ராட்சஸ அரசப்பதவி பெறுவீர்கள். பெருவலி பெற்றவர்களாக, பெருஞ்செல்வந்தர்களாக, பேராண்மை பெற்றவர்களாக, மூவுலகங்களுக்கும் அரசர்களாகப் புலனடக்கம் கொண்டு பரமசிவ பக்தர்களாக விளங்குவீர்கள். சிவபெருமானுடைய மற்றொரு சொரூபரான ஸ்ரீமந்நாராயணனது திருக்கரங்களால் இறப்பைப் பெற்றுத் திரும்ப உங்கள் பதம் வந்தடைவீர்கள்.”

சூதர் கூறுகிறார்—— மகரிஷிகளே! நாரத மகரிஷி கூறியதைக் கேட்ட அச்சிவகணத்தவர் இருவரும் மகிழ்ச்சியோடு தங்கள் இருப்பிடம் திரும்பினர். ஸ்ரீநாரதரும் மனமகிழ்ச்சியோடு சிவபெருமானை நினைந்தவாறு சிவத்தலங்களைத் தரிசித்துக் கொண்டே இப்பூமண்டலத்தைச் சுற்றி வந்தார். முடிவில் சிவனது சொரூபமான காசியம்பதியை அடைந்தார். அது அனைத்திற்கும் மேலாகச் சிறந்து விளங்குவது; சிவனது அருளை அள்ளித் தருவது. சிவனுக்கு உகந்த இடம் அதுவே. அந்நகரத்தைச் சேவித்த நாரதர் பிறவிப்பயனைப் பெற்றார். ஸ்ரீகாசி விசுவநாதரைத் தரிசித்த அவர் ஆனந்தம் மேலிட, காதலாகிக் கசிந்துருகி இறைவனைப் பூசித்தார். நாரதர் பிறவிப்பயனைப் பெற்ற மகிழ்ச்சியோடு பன்முறை வணங்கிச் சிவத்தின் பெருமையை நினைந்து, அதை வர்ணித்துக் கொண்டே பிரும்மதேவரது உலகை அடைந்தார். சிவனை நினைந்து நினைந்து, அவரது மனமும் அறிவும் தூய்மை பெற்றது. பிரும்மலோகம் சென்ற நாரதர் சிவதத்துவத்தைப் பற்றிய ஞானத்தை முழுமையாகப் பெற விரும்பி, பிரும்மதேவரைப் பக்தியோடு பலவாறாகத் துதித்து வணங்கி, சிவதத்துவத்தைப் பற்றிக் கேட்கலானார். அச்சமயம் நாரதரது இதயம் சிவப்பரம்பொருளது பக்தியில் நெகிழ்ந்திருந்தது.

நாரதர் கேட்கிறார்—— “பிரும்மதேவரே! பிரும்மத்தின் சொரூபத்தை நன்கறிந்தவரான தாங்கள், பிதாமகர், ஜகத் பிரபு என்றழைக்கப்படுபவர். தங்கள் திருவருளால் ஸ்ரீமந்நாராயணரது உயர்ந்ததான பெருமையைப் பற்றி முழுமையாகத் தெரிந்து கொண்டேன். பக்தி மார்க்கம், ஞான மார்க்கம், ஆற்றற்கரிய தவ மார்க்கம், தான மார்க்கம் மற்றும் உயர்ந்த தலங்களைப் பற்றிய சிறந்த மார்க்கம் ஆகியன பற்றிக் கேட்டுத் தெளிந்தேன். ஆனால், இன்றுவரை சிவதத்துவத்தைப் பற்றி அறிந்திலனே. சிவபூஜையின் வழிமுறைகளும் தெரியாது. ஆகவே, எம்பெருமானே! தாங்கள், நான் முன்பு கேட்டவைகளைப் பற்றியும் மற்றும் சிவப்புகழ் பாடும் சரிதங்கள், அவரது சொரூபத்தின் உண்மை விளக்கம், அவர் தோன்றியது, உமையம்மை தோன்றியது, அவர்களது திருமணம், இல்லற நிலை, மற்றுமுள்ள திருவிளையாடல்கள் ஆகியன பற்றியும் கூறவேண்டும். சிவன், உமை ஆகிய இருவரின் தோற்றமும் திருமணமும் பற்றிச் சற்று விளக்கமாகவே கூறவேண்டும். முருகனின் திருவவதாரம் பற்றியும் கூறவேண்டும். இறைவா! இவற்றைப் பற்றிய விளக்கங்களை முன்னமேயே பலரிடமிருந்து கேட்டிருந்தும் மனம் நிறைவு கொள்ளவில்லை. ஆகவே, தங்களைச் சரணமடைந்துள்ளேன், கருணை புரியுங்கள்.” இவ்வாறு தன் மகனான நாரத முனிவர் வேண்டவே, அகில உலகங்களும் ‘பிதாமகர்’ என்று போற்றும் பிரும்மதேவர் கூறலானார்.

 

அத்தியாயம் : ஆறு

மகாப்பிரளய காலத்தில் ‘ஸத்’ என்னும் பிரும்மமே இருந்தது என்பதன் விளக்கம்; நிர்குண—நிராகாரமான பிரும்மத்திலிருந்து சதாசிவனது தோற்றம்; அவரிடமிருந்து அவரது சக்திரூபமான அம்பிகையின் தோற்றம்; அவர்களிடமிருந்து உயர்ந்த க்ஷேத்திரமான ‘ஆனந்தவனம்’ என்கிற காசியின் தோற்றம்; சிவனது இடது பக்கத்திலிருந்து பரமபுருஷரான ஸ்ரீமந்நாராயணர் தோன்றுதல்; அவரிடமிருந்து (உலகியல்) பிராகிருத தத்துவங்கள் முறையாகத் தோன்றுதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— அந்தணரே! தேவரிஷிகளில் சிறந்தவரே! உங்கள் மனம் எப்பொழுதும் அகில உலகங்களுக்கும் நலன் செய்வதிலேயே குறியாக உள்ளது. நீ இப்பொழுது உலக நலனுக்கெனவே உயர்ந்ததொரு கேள்வியைக் கேட்டிருக்கிறீர். இதனால் அகில உலக மக்களது பெரும் பாவங்களும் எரிந்து சாம்பலாகும். தோற்றமும் முடிவும் புரியாத அந்தச் சிவதத்துவத்தைக் கூறுகிறேன். சிவதத்துவம் மிகவுயர்ந்ததும் வியப்புக்குரியதுமாகும். மகாப்பிரளயம் ஏற்பட்டபோது அனைத்து சராசரங்களுமடங்கிய இவ்வுலகம் அழிந்து போயிற்று. எங்கும் ஒரே இருட்டு. சூரியனோ, சந்திரனோ புலப்படவில்லை. பிற கிரகங்களும் நட்சத்திரங்களும் எங்கெனத் தெரியவில்லை. இரவு—பகலில்லை. நிலம், நீர், காற்று, தீ என்பனவைகளும் திறனிழந்தன. முக்கிய தத்துவமான இனம் புரியாத பிரகிருதியின் தொடர்பற்ற வெறும் ஆகாயம் மட்டும் மீதியாக இருந்தது. வேறெந்த பூதங்களும் காணக் கிடைக்கவில்லை. அதிர்ஷ்டம் (காணக் கிடைக்காதன) பற்றிய இருப்பும் தெரியவில்லை. சப்தம் (ஒலி), ஸ்பரிசம் (தொடுவுணர்ச்சி) இரண்டும் ஒன்றாக மறைந்துவிட்டன; ரூபம், ரசம், கந்தம் ஆகியனவும் மறைந்தன; திக்குகள் புலனாகவில்லை. இவ்வாறு எங்குமே ஊசி கொண்டும் பிளக்கவியலாத கும்மிருட்டு. இவ்வாறிருக்கையில் ‘ஓம் தத் ஸத் ப்ரஹ்ம’ என்கிற சுருதியில் உள்ள ‘ஸத்’ என்பது மட்டுமே மீதியாக இருந்தது. ‘அது’, ‘இது’, ‘இம்மாதிரி’, ‘எது’ என்று குறித்துக் காட்டும் தன்மையுடைய தோன்றி மறையும் உலகுமில்லை. அப்பொழுது ‘ஸத்’ என்பது மட்டுமே இருந்தது. அதைத்தானே யோகிகள் தங்கள் இதயாகாசத்தில் எப்பொழுதுமே பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

அந்த ‘ஸத்’ என்பது மனதிற்கெட்டாதது; சொல்லும் அதன் பக்கம் செல்லாது; பெயரற்றது; உருவமோ, நிறமோ அற்றது; அது பருத்ததோ, மெலிந்ததோ அல்ல; குட்டையோ, நெட்டையோ அல்ல; பாரமோ, இலேசோ அல்ல; குறைவோ, நிறைவோ அற்றது. சுருதிகளும் ‘உள்ளது’ என்று மட்டும்தான் கூறுகிறது. அது இருப்பதுதான் அதன் இருப்புக்கு நிரூபணம். அதைப் பற்றி இதற்கு மேல் விவரிக்கச் சுருதிகளுக்கும் திறனில்லை. அது உண்மையானது; ஞானமே வடிவானது; எல்லையற்றது; ஆனந்தமயமானது; எங்கும் ஒளிமயமானது; அளவிற்கடங்காதது; தனக்கெனத் தனி ஆதாரமற்றது; மாறுபாடற்றது; உருவமற்றது; குணமற்றது; யோகிகளால் மட்டும் அறியத்தக்கது; எங்கும் நீக்கமற நிறைந்தது; அனைத்திற்கும் காரணமானது; விகற்பமற்றது; தொடக்கமும் முடிவுமற்றது; மாயைக்கு ஆட்படாதது; துன்பமற்றது; ஒப்பற்றது; முன்னைப் பழமைக்கும் முன்னைப் பழமையானது; எல்லையற்றது; குவிதலும் மலர்தலும் அற்றது. எந்தப் பரப்பிரும்மத்தைப் பற்றி அறிவொளி கொண்டோ, அறிவொளியற்றோ முன்கூறியவாறு மனமெட்டியவாறு ஊகிக்க முடிந்ததோ, அந்தப் பரப்பிரும்மம் சில காலம் கழித்துப் படைப்புத் தொடங்கும் முன், தானே இரண்டாக ஆகவேண்டுமென விரும்பியது. அதாவது தான் பலவாறாக ஆகவேண்டுமென எண்ணியது. (‘ஸோகாமயத பஹுஸ்யாம் ப்ரஜாயே யேதி’ என்பது சுருதி.)

உருவமற்ற அப்பரம்பொருள் தன் திருவிளையாடலான சக்தி கொண்டு ஒரு திருவுருவைக் கற்பித்துக் கொண்டது; இத்திருவுருவோ அனைத்து நற்குணங்களும் கொண்டது; அனைத்து அறிவும் ஒருங்கே கொண்டது; மங்களமான சொரூபமானது; எங்கும் நீக்கமற நிறைந்தது; அனைத்துருவும் ஒருங்கே கொண்டது; எங்கும் ஒரே நோக்குடையது; எதையும் காணும் திறன் கொண்டது; எதையும் செய்யும் திறனுடையது; அனைத்துலகும் வணங்கும் தகைமையுடையது; அனைத்திற்கும் முதன்மையானது; அனைத்தும் அருள்வது; ஒழுக்கத்திற்கும் கலாச்சாரத்திற்கும் இதயமானது. இவ்வாறு தூய்மையான பகவானது சொரூபத்தைக் கற்பனை செய்து, அனாதியான, ஒப்பற்ற, எல்லையற்ற, அனைத்தையும் ஒளிரச் செய்கிற, எங்கும் நிறைந்த சின்மயனான, அழிவற்ற பரம்பொருளான பரப்பிரும்மம் மறைந்தது. ஓர் உருவமற்ற பரப்பிரும்மமான அப்பரம்பொருளின் சின்மயமான திருவுருவமே பகவான் சதாசிவன் ஆகும்.

பழங்காலச் சான்றோர்களான அறிஞர்கள் அவரையே ஈசுவரன் என்கின்றனர். தனித்து எங்கும் உலாவித் திருவிளையாடல் புரியும் அந்த சதாசிவன் தன் திருமேனியிலிருந்தே தானாகவே தன் சொரூபமாயுள்ள சக்தி தத்துவத்தைத் தோற்றுவித்தார். சிவமும் சக்தியும் என்றென்றும் பிரியாதது. அந்தப் பராசக்தியையே பிரதானம், பிரகிருதி, குணவதீ, மாயை, புத்தி தத்துவத்தைத் தரும் தாய், விகாரமற்றவள் என்றும், அம்பிகை என்றும் அழைக்கின்றனர். இவளையே பிரகிருதி, சர்வேசுவரீ, முத்தேவர்களையும் ஈன்றவள், நித்யை, மூலகாரணி என்றும் அழைப்பதுண்டு. சதாசிவ தத்துவத்திலிருந்து தோன்றிய அச்சக்திதேவிக்கு எட்டுத் திருக்கைகள். அவளது திருமுகமே தனித்ததொரு அழகு. அவளொருத்தியின் திருமுக மண்டலம் ஆயிரம் நிலவுகளின் ஒளி கொண்டது; திருமேனி முழுவதும் பலப்பல திருவாபரணங்கள். இதனால் அவளது ஒளி மேலும் பன்மடங்காகிறது; பல்வேறு நடைகளைக் கொண்டவள்; பலப்பல அஸ்திர—சஸ்திரங்கள் ஏந்தியவள்; அன்றலர்ந்த செந்தாமரைக் கண்கள் உடையவள்; ஒளி வெள்ளமாக இருக்கும் அம்பிகை அனைத்துக்கும் தோற்றுவாய்; என்றும் செயலாற்றி வருபவள்; ஒருவளாயிருப்பினும் மாயையான அவள் (சிவத்தின்) சேர்க்கையால் பலவாறாக ஆகிறாள்.

சதாசிவனான இறைவனைப் பரமபுருஷன், ஈசுவரன், சிவன், சம்பு, மகேசுவரன் என்றெல்லாம் அழைக்கின்றனர். தலையில் ஆகாய கங்கை; நெற்றியில் மூன்றாம் பிறை நிலா; மூன்று மூன்று கண்களுடைய ஐந்து திருமுகங்கள்; தெளிந்த மனம்; பத்துத் திருக்கைகள்; முத்தலைச் சூலம் கையில்; பாலன்ன வெளுத்த திருமேனி; உடல் முழுவதும் திருநீறு; காலரூபரான அந்தப் பிரும்மமே ஒருமுறை சக்தியோடு இணைந்து ‘சிவலோகம்’ என்னும் க்ஷேத்திரத்தை நிர்மாணித்து, அவ்வுயர்ந்த க்ஷேத்திரம்தான் ‘காசீ’. அது முக்தி தலம். அனைத்திலும் உயர்ந்ததாக பூமியின் தொடுதலின்றித் தனித்து நிற்பது. காதலன் காதலியாக, சிவசக்தியாக, ஆனந்தமே வடிவாக, அத்தலத்தில் இறைவன் நித்தியவாஸம் செய்கிறார். காசி பரமானந்தமே வடிவானது. பிரளய காலத்திலும்கூட சிவனும் சக்தியும் ஒருங்கே இங்கே இணைபிரியாது கூடியிருந்து அருள்கின்றனர். இறைவனது சாந்நித்தியம் இங்கிருந்து அகல்வதே இல்லை. ஆகவே அறிஞர்கள் இதை ‘அவிமுக்தக்ஷேத்திரம்’ (பிரிதலற்ற திருத்தலம்) என்கின்றனர். ஆனந்தத்தை அள்ளித் தருவது இந்நகரம். ஆகவேதான் மழுவேந்திய முதல்வன் முதலில் இதற்கு ‘ஆனந்தவனம்’ என்று பெயர் சூட்டினார். அதன்பின்தான் ‘அவிமுக்தத்தலம்’ என்று பெயர் ஓங்கியது.

தேவரிஷியே! ஒரு சமயம் இந்த ஆனந்தவனமான காசித்தலத்தில், அம்மையும் அப்பனுமாகத் திருவிளையாடல்கள் புரிந்து கொண்டிருந்தபோது, ‘இன்னொரு மனிதனைப் படைத்தாலென்ன? இப்படைப்புத் தொழிலான பெருத்த பாரத்தை அவன் தலையில் சுமத்தி, நாம் இருவரும் இக்காசியம்பதியிலேயே இருந்துகொண்டு முக்தி நெறிக்கானதைச் செய்வோமே. அவன் நமதருளால் அனைத்தையும் படைத்துக் காத்துக் கரந்தருளட்டுமே’ என்றொரு எண்ணம் தோன்றியது. “மனமோ ஒரு பெருங்கடல் போன்றது. அதில் சிந்தை (எண்ணங்கள்) என்னும் பெரு அலைகள் தோன்றி—மறைந்து என அதை அலைக்கழிக்கின்றன. இதில் சத்துவகுணம் என்னும் இரத்தினங்கள், தமோகுணம் என்னும் பெருத்த முதலைகள், ரஜோகுணம் என்னும் பவழங்கள் நிறைந்துள்ளன. அகன்று பரந்துள்ள எண்ணமாகிற இப்பெருங்கடலைச் சிறிதாக்கி, நாமிருவரும் நம்மால் தோற்றுவிக்கப்படுகின்ற அம்மனிதனுடைய பொறுப்பில் அனைத்தையும் ஒப்படைத்துச் சுகமாக இருப்போமே இவ்வானந்தவனமான காசியம்பதியில். அலைந்து திரியும் நம்முடைய மனமோ இங்கு வந்து ஒருநிலைப்பட்டுள்ளது. வெளி உலகமோ சிந்தையில் மூழ்கித் தவிப்பது போலுள்ளது” — இவ்வாறு தன் சக்தியான உமையம்மையோடு சேர்ந்து நிச்சயித்த சிவபெருமான், தன் இடது பாகத்தின் பத்தாவது அங்கமான திருவடியை அமுதத்தால் தேய்த்தார். அங்கிருந்து மூவுலகிலும் ஒப்பற்ற அழகிய ஒருவன் தோன்றினான். அவன் அமைதியானவன்; சத்துவ குணம் நிறைந்தவன்; மிடுக்காக உள்ளவன். முனிவரே! பொறுமையென்னும் குணம் நிறைந்த அவனோடு ஒப்பிட மூவுலகில் தேடியும் ஒருவனும் கிடைக்கவில்லை. அவனது ஒளியோ இந்திரநீலமணி போன்று நீலமானது. ஒவ்வொரு அங்கமும் அழகுற இருந்தது. கண்களோ அன்றலர்ந்த செந்தாமரையை ஒத்தன. திருமேனியில் பொன்னென ஒளிரும் இரண்டு பொன்னாடைகள் அழகு கூட்டின. தோள்களோ தோல்வியே காணாதவை போல் இருந்தன. இவ்வாறு அழகுற மிளிரும் அம்மனிதன், சிவப்பரம்பொருளை வணங்கிக் கூறலுற்றான்—— “இறைவா! எனக்கொரு பெயரும் செயலும் தாருங்கள்.” இதைக் கேட்ட சிவபெருமான் புன்னகை புரிந்தவண்ணம் மேகவொலியோ! என்னுமாறு கம்பீரமாகக் கூறத் தொடங்கினார்.

சிவபெருமான் கூறுகிறார்—— “குழந்தாய்! எங்கும் நீ பரவி நிற்பதால் நீ ‘விஷ்ணு’ என்று புகழ் பெறுவாய். இது தவிர, உனக்கு இன்னும் பலப்பலத் திருப்பெயர்கள் உண்டு. அவையனைத்தும் அடியார்களுக்கு நலன் அளிப்பனவாகும். நீ உறுதியாக இருந்து உயர்ந்த தவத்தைச் செய். ஏனெனில், தவம்தான் அனைத்து காரியங்களையும் பயனுடையதாக்குவது.”

இவ்வாறு கூறிய சிவபெருமான் மூச்சுக்காற்றின் வழியே அவருக்கு வேதங்களை அளித்தார். தன் சிறப்பியல்புகளிலிருந்து (பெருமைகளிலிருந்து) என்றுமே நழுவுதலற்ற ஸ்ரீவிஷ்ணு பகவான் (ஸ்ரீஅச்சுதன்) சிவனை வணங்கிப் பெருந்தவத்தை மேற்கொண்டார். சிவபெருமானும் உமையம்மை மற்றும் சிவகணங்களோடு அங்கேயே மறைந்தருளினார். பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணுவும் நீண்ட காலம் வரை பன்னிராயிரம் வருடங்கள் பெருந்தவத்தைச் செய்யலானார். இவ்வாறு கடுந்தவம் புரியும் ஸ்ரீவிஷ்ணுவின் திருமேனியிலிருந்து சிவனது மாயையால் பலவாறான நீர்ப்பெருக்குண்டாகி ஆகாயம் முழுவதும் பரவியது. பிரும்ம சொரூபமான அந்நீரைத் தொட்டாலே பாவங்கள் அனைத்தும் பறந்தோடும். அப்பொழுது தவத்தினால் களைத்த ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு அந்நீரிலேயே சயனித்தார். அவர் வெகுகாலம் மகிழ்ச்சியோடு அதிலேயே இருந்தார். ‘நாரம்’ எனில் நீர். அதிலேயே படுத்திருந்ததால் அவர் சுருதிகளோடு தொடர்புள்ள ‘நாராயணன்’ என்னும் திருப்பெயர் அடைந்தார். அச்சமயம் பரமபுருஷரான ஸ்ரீமந்நாராயணரைத் தவிர வேறெந்த ஒன்றும் இல்லை. அந்த ஸ்ரீமந்நாராயணரிடமிருந்து அப்போதைக்கப்போது அனைத்து தத்துவங்களும் தோன்றின.

முனிவரே! அந்த தத்துவங்கள் தோன்றியதைப் பற்றிக் கூறுகிறேன், கேளுங்கள். பிரகிருதியிலிருந்து ‘மஹத்’ தத்துவம் தோன்றியது. அதிலிருந்து சத்துவம், ராஜஸம், தாமஸம் என்னும் முக்குணங்கள் தோன்றின. இதிலிருந்து குணத்திற்கேற்ப சாத்விக அஹங்காரம், ராஜஸ அஹங்காரம், தாமஸ அஹங்காரம் என்பன மூன்றும் தோன்றின. இவ்வஹங்காரங்களிலிருந்து சப்தம், ஸ்பரிசம், ரூபம், ரஸம், கந்தம் என்னும் ஐந்து தன்மாத்திரைகள் தோன்றின. இவற்றிலிருந்து நிலம், நீர், ஆகாயம், ஒளி, காற்று என்னும் ஐம்பெரும் பூதங்கள் தோன்றின. அதே சமயத்தில் ஞானேந்திரியங்களான அறிவுப்புலன்கள் (அகப்புலன்கள்) ஐந்தும், கர்மேந்திரியங்களான செயற்புலன்கள் (புறப்புலன்கள்) ஐந்தும் தோன்றின. முனிவரே! இதுவரை தத்துவங்களைப் பற்றிக் கூறினேன். இதில் புருஷ தத்துவம் தவிர மற்றவை பிரகிருதியிலிருந்து தோன்றினவையே. ஆகவே இவையனைத்தும் ஐடமே. தத்துவங்கள் மொத்தம் இருபத்து நான்கு. இவ்விருபத்து நான்கு தத்துவங்களையும் ஒன்றாகக் கூட்டித் தன்வயத்தில் வைத்துக் கொண்டு பரமபுருஷரான ஸ்ரீமந்நாராயணர், சிவப்பரம்பொருளின் இச்சைக்கேற்பப் பிரும்மரூபமான அப்பெருங்கடலில் அறிதுயில் (யோகநித்திரை) கொண்டார்.

 

அத்தியாயம் : ஏழு

பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணுவின் உந்திக்கமலத்தில் பிரும்மன் தோன்றுதல்; தவம் செய்து ஸ்ரீஹரியைக் காணல்; அவர்கள் இருவரின் வாதம்; சிவபெருமான் இருவருக்குமிடையில் அக்னித்தம்பமாகத் தோன்றுதல்; அடிமுடி காணாது தவித்த இருவரும் அவரைத் தொழுதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— தேவரிஷியே! ஸ்ரீமந்நாராயணர் அவ்வாறு பெருங்கடலில் அறிதுயில் கொண்டபோது அவருடைய தொப்புளிலிருந்து சிவபெருமானின் இச்சைப்படி ஒரு பெரிய தாமரைப்பூ தோன்றியது. அதற்கு ஏராளமான தாமரை நாளங்கள் இருந்தன; கர்ணிகார புஷ்பம் போல் வெளிரிய சிவப்பு நிறம்; அகல—நீளங்கள் எண்ணற்ற யோஜனை அளவு; கோடி சூரியர்கள் உதித்தாற்போன்ற ஒளி படைத்தது; ஒப்பற்ற அழகும் உயர்ந்த தத்துவங்களும் கொண்டது; அற்புதத்திற்கும் அற்புதமானது; பார்க்கத் தெவிட்டாத அழகுடையது; ஒப்புயர்வற்றது. இதற்கிடையில் நலன்களே விழையும் பரமசிவன் முன்போலவே முயற்சியோடு தனது வலது பக்கத்திலிருந்து என்னைத் தோற்றுவித்தார். முனிவரே! மகேசுவரரான அவ்விறைவன் அவரது மாயையில் மயங்கி, ஸ்ரீமந்நாராயணரது நாபி கமலத்திலிருந்து என்னைத் தோன்றச் செய்தார். இவ்வாறு பகவானது திருநாபிக்கமலத்திலிருந்து அவரது திருமகன் என்னுமாறு ஹிரண்யகர்ப்பனான நான் தோன்றினேன்; நான்கு முகங்கள் தோன்றியது; உடல் சிவந்தது; நெற்றியில் முப்புரியாகத் திருநீறு. சிவபெருமானது மாயையில் மயங்கியதால் எனது ஞானசக்தியான அறிவு மிகவும் மெலிவுற்றது; வலி இழந்தது. அந்தத் திருத்தாமரையே ‘என்னைப் பெற்ற தந்தை’ என நினைத்தேன். எனக்கு வேறொன்றும் தெரியாது. ‘நான் யார்? எங்கிருந்து வந்தேன்? எனது செயல் என்ன? நான் யாருடைய பிள்ளையாகத் தோன்றினேன்? என்னைப் படைத்தது யார்?’ — இவ்வாறு பலவாறான ஐயங்களைக் கொண்ட என் மனதில் ஓரெண்ணம் உதித்தது. ‘நான் ஏன் மோகத்தில் வீழ்ந்தேன்? இந்தத் தாமரையின் நாளம் இப்பெருநீரின் உள்ளேதானே உள்ளது. ஆகவே அதன் உற்பத்தி இடத்தைக் கண்டால் என்னைப் படைத்தவனும் அங்குதானே இருப்பான். எனவே என்னைத் தோற்றுவித்தவனைக் கண்டுபிடிப்பது எளிதுதான்.’

இவ்வாறு எண்ணிய நான் அத்தாமரை நாளத்தின் உள்வழியே இறங்கினேன். அவ்வாறு இறங்கி, அதன் ஒவ்வொரு நாளமாகத் தேடினேன். நூற்றுக்கணக்கான வருடங்கள் தேடினேன். ஆனால் என்னால் அத்தாமரைக்கொடியின் உற்பத்தி தானத்தைக் காண முடியவில்லை. பின்பு மிகுந்த சந்தேகமுற்று மறுபடியும் அக்கொடியின் வழியே ஏறி அத்தாமரையை அடைய முயற்சித்தும் முடியவில்லை. இப்பொழுது நான் மேலும் மயக்கமுற்றேன்; மோகமுற்றேன். அப்பொழுது சிவபெருமானது திருவுள்ளப்படி ஆகாயத்தில் ‘தவம் செய்’ என்ற மங்களமான ஓர் ஒலி கேட்டது. அது எனது மோகத்தை அழித்தது. அவ்வொலி கேட்ட நான் என்னைத் தோற்றுவித்த என் தகப்பனைத் தரிசிக்க விரும்பி முழு முயற்சியுடன் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் கடுந்தவம் செய்தேன். அப்பொழுது எனக்கருள் புரியவேண்டி, நான்கு திருக்கைகளுடன் செந்தாமரைக்கண்ணரான ஸ்ரீமந்நாராயணர் என்னெதிரில் தோன்றினார்; நான்கு திருக்கரங்களிலும் சங்கு, சக்கரம், கதை, தாமரை மலர் ஏந்தியிருந்தார்; திருமேனியோ நீலத்திருமேனி; அரையில் பீதாம்பரம்; தலையிலே திருமகுடம்; உடல் முழுவதும் திருவாபரணங்கள்; திருமுகமோ அன்றலர்ந்த அழகிய செந்தாமரை. கோடி மன்மதர்கள் போன்ற எழில் மிக்க அவரைக் கண்ட என் மனம் மயங்கியது, வியந்தது. நீருண்ட மேகம் போன்ற கருநீலநிறமும் பொன்னிறமும் கலந்த திருமேனியும், நான்கு திருக்கரங்களும் கொண்டு காட்சியளித்த அனைத்து ஜீவராசிகளினுள்ளும் விளங்கும் ஸத்—அஸத் சொரூபரான ஸ்ரீமந்நாராயணரை என்னெதிரில் கண்ட நான் பெருமகிழ்ச்சி கொண்டேன்.

சிவபெருமானின் திருவிளையாடலால் எங்களுக்குள் வாதப்போர் நிகழ்ந்தது — நம் இருவருள் யார் உயர்ந்தவர்? என்பது பற்றி. அப்பொழுது எங்கள் இருவருக்கிடையில் ஒரு பெரிய ‘அக்னித்தம்பம்’ (ஜோதிலிங்கம்) தோன்றியது. நான் அன்னமாகவும், நாராயணர் வராகமாகவும் உருவெடுத்து, அக்னித்தம்பத்தின் திருமுடியை நானும், திருவடியை நாராயணரும் தேட முற்பட்டோம். ஆதி அந்தமில்லா அவ்வருட்பெருஞ்ஜோதியின் ஆதியையும் அந்தத்தையும் ஆயிரம் வருடங்கள் தேடியும் காணவியலாமல் களைத்துத் திரும்பினோம். சிவமாயையில் மதிமயங்கிய நாங்களிருவரும் அந்த ஜோதிர்லிங்கத்தின் நாற்புறமும் வீழ்ந்து வணங்கினோம். பின்புதான் இந்த ஜோதித்தம்பம் எது? என்பது பற்றி யோசிக்கலானோம். அதற்கென்று ஒரு பெயரோ, செயலோ இல்லை. ஆகவே, அது எதுவென்று நிச்சயித்துக் கூற முடியவில்லை. ஆணா, பெண்ணா, அலியா என்றொரு நிச்சயிக்க இயலாத தத்துவம், இங்கு இம்மூன்றையும் கடந்ததொரு லிங்கமாகக் காண்கிறதே! தியானயோகத்திலும் இது ‘இதுதான்’ என்று நிச்சயிக்க முடியவில்லையே! ஆகவே, நாங்கள் இருவரும் மனதை ஒருநிலைப்படுத்திக் கொண்டு, அந்த அக்னித்தம்பத்தை வணங்கி, “இறைவனே! தங்கள் சொரூபத்தை நாங்கள் இருவரும் அறியவில்லை. தாங்கள் யாராக வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம். நாங்கள் தங்களை வணங்குகிறோம். மகேசனே! தாங்கள் கருணைகூர்ந்து உடனே தங்கள் உண்மை சொரூபத்தைக் காட்டியருள வேண்டும்” என வேண்டியவாறு முனிவரே! அகங்காரம் கொண்ட நாங்கள் இருவரும் நூறு ஆண்டுகள் அவரை வணங்கியவண்ணம் இருந்தோம்.

 

அத்தியாயம் : எட்டு

பிரும்மதேவரும் ஸ்ரீமந்நாராயணரும் சிவபெருமானின் ஒலி வடிவான திருமேனியைக் காணல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவர்களில் சிறந்தவரான நாரதரே! செருக்குத் தொலைந்த நாங்கள் இருவரும் ஜோதி லிங்க வடிவாகத் தோன்றிய அந்தப் பரம்பொருளை நேரிலே காண விரும்பி வணங்கி நின்றோம். சிவபெருமானோ ஏழைப்பங்காளன். செருக்குற்றவர்களின் செருக்கைத் தொலைப்பவர். அனைவருக்கும் பிரபுவானவர்; அழிவற்றவர். இவ்வாறான இறைவன் எங்கள் மேல் கருணை கொண்டு ‘ஓம் ஓம்’ என்கிற ஒலியைத் தன்னிடமிருந்து தோற்றுவித்தார். வேதமோதுகையில் கையாளப்படும் உதாத்தம், அனுதாத்தம், ப்லுதம் என்னும் ஒலி, உச்சரித்தலில் மூன்று மாத்திரை அளவுள்ள ஒலியாக ப்லுதமாகவும், நன்கு தெளிவாகக் கேட்கும் படியாகவும் இருந்தது. பெருத்த ஒலியாகக் கேட்கப்பட்ட அந்த நாதத்தை, ‘அது என்னவாக இருக்கும்?’ என்று சிந்தித்த நாராயணர் மனமகிழ்ச்சி கொண்டார். அவருக்குப் பகை என்பதேது? தேவர்கள் அனைவராலும் கொண்டாடப்படுபவரல்லவா! அவர், அந்த ஜோதி லிங்கத்தின் வலதுபுறம் அனைத்திற்கும் முதலெழுத்தான பழையதான ‘அ’காரத்தையும், இடதுபுறம் ‘உ’காரத்தையும், நடுவில் ‘ம’காரத்தையும், முடிவில் ‘ஓம்’ என்னும் நாதத்தையும் நேரில் கண்டு அனுபவித்தார். வலதுபுறத்தில் தோன்றிய முதலெழுத்தான ‘அ’காரம், சூரிய மண்டலம் போல் ஒளிர்ந்தது. இடதுபுறம் பார்க்கவே, அங்கு ‘உ’காரம் கொழுந்துவிட்டெரியும் அக்னிபோல் பிரகாசித்தது. அதேபோல நடுவில் காணப்பட்ட ‘ம’காரம், சந்திரமண்டலம் போல நிலவொளியுடன் ஒளிர்ந்தது. மேலே பார்த்தபோது தூய்மையான படிகமணியைப்போல் ஒளிரும் பரப்பிரும்மத்தைக் கண்டார். அது துரியாதீதமானது; கர்ம மலம், மாயா மலம், ஆணவ மலம் என்னும் மும்மலங்களற்றது; நிஷ்கலமானது; தொல்லையற்றது; இரண்டற்றது; ஒப்பற்றது; சூன்யமானது; அகம், புறம் என்னும் வேறுபாடற்றது; பேதமும் உடையது; உலகின் உள்ளும் புறமும் பரவியது; முதலும் முடிவும் நடுவுமற்றது; ஆனந்தத்தின் முதல் தோற்றுவாய்; அனைத்திற்கும் முக்கிய ஆதாரமானது; சத்தியமானது; ஆனந்தமானது; அமுதமயமானது — இவ்வாறான பரப்பிரும்மத்தைக் கண்டார்.

அப்பொழுது ஸ்ரீஹரி, ‘இந்த அக்னித்தம்பம் எங்கிருந்து இங்கு தோன்றியது? நாம் இதைப் பரீட்சை செய்து பார்ப்போம். நான் இத்தீத்தம்பத்திற்குக் கீழே சென்று பார்ப்பேன்’ என்று நினைத்து வேதம் மற்றும் அதன் ஒலி ஆகிய இரண்டுமாகக் கலந்த பரம்பொருளான சிவத்தை நினைக்கலானார். அப்பொழுது ரிஷி கூட்டங்களுக்கெல்லாம் தலைமையாக இருப்பவர் போன்றதொரு ரிஷி அங்கே தோன்றினார். அவர் வாயிலாக, அங்கு தீத்தம்பமாக, ஜோதிர்லிங்கமாகத் தோன்றியது சாட்சாத் பரப்பிரும்மமான ஸ்ரீமகாதேவனே என்றறிந்தார். மனதிற்கெட்டாத ஸ்ரீருத்ரரே அவர்.

மனமும் சொல்லும் எங்கு தேடியும் காணக் கிடைக்காது திரும்ப வரும் அந்த ஸ்ரீருத்ரரே பரப்பிரும்ம பரமாத்மாவான சிவப்பரம்பொருள். அவரைக் குறிப்பிடுவதான வாசகமே ஓரெழுத்தான ‘ஓம்’ என்னும் பிரணவம். பிரணவம் வாசகம்; சிவன் அதன் வாச்சியம் (வாசகத்தின் பொருள்). அனைத்திற்கும் பரம காரணன், ருதம், சத்தியம், ஆனந்தம், அமுதரூபன் என்னும் பரத்திற்கும் பரனாக, பரப்பிரும்மமாக விளங்கும் சிவனே ஏகாட்சரமான பிரணவத்தின் வாச்சியன். அதாவது பிரணவத்தால் சுட்டிக்காட்டப்படுபவன். பிரணவத்தின் முதலெழுத்தான ‘அ’காரத்திலிருந்து உலகினுக்கு உற்பத்தித்தானமான (விதை வடிவான) பகவான் பிரும்மதேவனை அறியலாம். இரண்டாவதெழுத்தான ‘உ’காரத்திலிருந்து அனைத்திற்கும் உயர்ந்த காரணமான பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனையும், மூன்றாவது எழுத்தான ‘ம’காரத்திலிருந்து திருநீலகண்டரான சிவனையும் அறியலாம். அகாரம் படைப்பது; உகாரம் மயக்கத்தை அளிப்பது; மகாரம் எப்பொழுதும் அருள்வது. ‘ம’காரத்தால் குறிக்கப்படும் எங்கும் பரவி நிற்கும் சிவபெருமான் பீஜமான விதையை உடையவன்; ‘அ’காரத்தால் குறிக்கப்படும் பிரும்மனான நான், பீஜம் (விதை); ‘உ’காரமாகக் குறிக்கப்படும் ஸ்ரீஹரி அனைத்திற்கும் தோற்றுவாய்; பிரதானத்திற்கும் புருஷனுக்கும் தலைவரான மகேசுவரனோ, பீஜத்திற்கு (தோற்றுவிக்கும் விதைக்கு)த் தலைவன். அவரே விதையும் தோற்றுவாயும் ஆவார். அவரையே ‘நாதம்’ என்கிறோம். அனைத்தும் அவருள் அடக்கம். விதையான பீஜத்தை உடைய சிவனே தன் விருப்பப்படி பீஜமான விதையைப் பல ரூபங்களில் பிரித்து வைக்கிறார். விதைக்கு முதலாளியான பீஜியான பகவான் மகேசனது லிங்காகாரத்திலிருந்து அகாரமான பீஜம் (விதை) தோன்றியது. அது உகாரம் என்னும் யோனியான தோற்றுவாயில் வைக்கப்பட்டு நாற்புறமும் வெகுவாக வளர்ந்து பரவியது. அவ்விதை பொன்னிறமாக இருந்தது என்றுதான் கூறவேண்டும். அதைத் தவிர வேறெந்த ஓர் அடையாளமும் கூறமுடியாது.

தெய்வீகமான அவ்விதை (அண்டம்) வெகுகாலம் நீரிலேயே இருந்தது. ஆயிரம் வருடங்கள் கழித்து, அவ்வண்டம் இரண்டாகப் பிளந்தது. நீரிலே இருந்த அந்த அண்டமே பிறப்பற்ற பிரும்மதேவரின் உற்பத்தி இடம். சாட்சாத் பகவான் சிவனது உந்துதலால்தான் அது இரண்டாகப் பிளந்தது. இந்நிலையில் அதன் மேல்பாகம் அழகான பொன்னிறமுள்ள கபாலமாக (மூடியாக) த்யுலோகமாக ஆயிற்று. கீழ்பாகமான கபாலம் (மூடி) ஐந்திலக்கணங்கள் கொண்ட பூமியானது. இந்த அண்டத்திலிருந்து நான்முகனான பிரும்மதேவர் தோன்றினார். அவர் ‘க’ என்ற எழுத்தால் குறிக்கப்படுகிறார். அனைத்துலகங்களையும் படைப்பவர் அவரே. இவ்விதமாகப் பரமசிவனே அகார—உகார—மகாரமான மூன்று உருவங்களிலும் வர்ணிக்கப்படுகிறார். இவ்வெண்ணத்தில்தான் ஜோதி லிங்க வடிவாகத் தோன்றிய பரமசிவன் ‘ஓம், ஓம்’ என்று கூறினார். யஜுர் வேதத்திலுள்ள உயர்ந்த மந்திரமும் இதைத்தான் கூறுகிறது. யஜுர் வேதத்திலுள்ள இம்மந்திரத்தைச் செவியுற்ற ருக் மந்திரங்களும், ஸாம மந்திரங்களும் ‘ஸ்ரீமந்நாராயணனே! ஸ்ரீபிரும்மதேவனே! இதுதான் முற்றிலும் சரியான உண்மை’ என்று வெகுமானத்துடன் கூறின.

இவ்வாறு சிவபெருமானது உண்மைநிலையினை அறிந்த ஸ்ரீமந்நாராயணன் சக்தியில் தோன்றிய மந்திரங்களால் நலம் விழைவதிலேயே ஊன்றிய மகாதேவனான பரமசிவனைத் துதித்தார். இச்சமயத்தில் அனைத்துலகங்களையும் காத்தருளும் ஸ்ரீமந்நாராயணன் அழகும் அற்புதமும் கொண்ட மற்றொரு திருமேனியையும் கண்டார். முனிவரே! அத்திருமேனியோ ஐந்து திருமுகங்களும் பத்து திருக்கரங்களும் கொண்டு கற்பூரம் போல் தூய வெண்மையாக இருந்தது. நாற்புறமும் ஒளி வீசப் பற்பல திருவாபரணங்கள் அணிந்து விளங்கியது. பராக்கிரமமே திருவுருவெடுத்ததா? அல்லது உதாரமான பெருங்குணம்தானா? உத்தமனுக்குள்ள இலக்கணங்களனைத்தும் நிரம்பி விளங்கும் சிவப்பரம்பொருளின் அவ்வுயர்ந்த திருமேனியைக் கண்டு நானும் ஸ்ரீமந்நாராயணரும் பெறவேண்டிய பெரும் பயனைப் பெற்றவரானோம்.

இப்பொழுது பரமேசனான மகேசன் ஒலி மயமான திருமேனியோடு புன்சிரிப்பு மிளிர எங்கள் எதிரில் தோன்றினார். ‘அ’காரம் அவரது தலை; ‘ஆ’காரம் நெற்றி; ‘இ’காரம் வலக்கண்; ‘ஈ’காரம் இடது கண்; ‘உ’காரம் வலது காது; ‘ஊ’காரம் இடது காது; ‘ரு॒’காரம் வலது கன்னம்; ‘ரூ॒’காரம் இடது கன்னம்; ‘ல்ரு॒’வும், ‘ல்ரூ॒’வும் மூக்கின் இரு துவாரங்கள். ‘ஏ’காரம் எங்கும் நிறைந்து விளங்கும் அவ்விறைவனின் மேலுதடு; ‘ஐ’காரம் கீழுதடு; ‘ஓ’காரமும், ‘ஔ’காரமும் மேற்பல் வரிசையும், கீழ்ப்பல் வரிசையும் ஆகும். ‘அம்’, ‘அஹ’ என்ற இரண்டும் நாக்கும் உள்நாக்குமாகும். ‘க’ முதல் ‘ங’ வரையிலான (க, க2, க3, க4, ங என்னும்) ஐந்தெழுத்துக்களும் அவரது வலது ஐந்து திருக்கரங்கள். ‘ச’ முதலிய (ச, ச2, ஜ, ஜ॒, ஞ என்னும்) ஐந்தெழுத்துக்கள் அவரது இடது ஐங்கரங்கள். ‘ட’ வர்க்கமும், ‘த’ வர்க்கமும் அவரது திருக்கால்கள். ‘ப’காரம் திருவயிறு; ‘ப2’காரம் வலதுபுறம்; ‘ப3’காரம் இடதுபுறம், ‘ப4’காரம் கழுத்து; ‘ம’காரமே இதயம்; ‘ய’ முதல் ‘ஸ’ (ய, ர, ல, வ, ஶ, ஷ, ஸ) வரையிலான ஏழு எழுத்துக்களும் ஒலி வடிவான அவ்வெம்பெருமானின் ஏழு தாதுக்கள்; ‘ஹ’காரம் தொப்புள்; ‘க்ஷ’காரம் ஆண்குறி. நிர்குணராகவும் ஸகுணராகவும் விளங்கும் பரமனின் ஒலி வடிவை உமையம்மையோடு சேர்த்துக் கண்ட நானும் ஸ்ரீஹரியும் பாக்கியவான்களானோம். நாதப்பிரும்ம மயமான திருமேனி கொண்ட பரமசிவனைக் கண்டு நானும் ஸ்ரீஹரியும் அவரை வணங்கி, மறுபடியும் மேல்நோக்கிப் பார்த்தோம். அப்பொழுது ஐந்து கலைகள் நிரம்பி ஓங்காரத்திலிருந்து தோன்றிய மந்திரத்தைக் கண்டோம். அதன்பின் இறைவனது ‘ஓம் தத்துவமஸி’ (நீ அதுவாக இருக்கிறாய்) என்கிற உயர்ந்த மகாவாக்கிய மந்திரம் புலனாயிற்று. அது படிகம் போன்று தூயது. அதன்பின் அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்னும் நாற்பெரும் பேறுகளையும் தரவல்ல அறிவு வடிவேயான ‘காயத்ரி’ என்று அழைக்கப்படும் மகாமந்திரம் தென்பட்டது. அது இருபத்து நான்கு அட்சரங்களை (எழுத்துக்களை)க் கொண்டது. அதன்பின் ‘த்ர்யம்ப3கம் யஜாமஹே ஸுக3ந்தி4ம் புஷ்டிவர்த4நம் । உர்வாருகமிவ ப3ந்த4நாந்—ம்ரு॒த்யோர்—முக்ஷீய—மாம்ரு॒தாத் ।’ என்கிற மிருத்யுஞ்ஜய மந்திரம், ‘ஓம் நம: ஶிவாய’ என்னும் திருவைந்தெழுத்து, ‘ஓம் நமோ பகவதே ...........’ என்கிற ஸ்ரீதட்சிணாமூர்த்தியின் சிந்தாமணி மந்திரம் தோன்றின. இம்மாதிரி ஐந்து மந்திரங்களைப் பெற்று பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன் அவற்றை ஜபிக்கத் தொடங்கினார்.

ருக்—யஜுர்—ஸாம வேதங்களையே தன் சொரூபமாகக் கொண்ட, ஈசான (வடகிழக்கு) மூலைக்கு அதிபதியாக விளங்கும், முன்னைப்பழம் பொருட்கும் முன்னைப் பழம் பொருளாய் நிற்கும், இளகிய இதயமுடைய, இதயத்தில் கொண்டு இன்புறத்தக்கவரான, எளிதில் எதற்கும் புலனாகாத, அழகிய இடது திருவடியைச் சற்றே உயர்த்திய, நாகங்களையே திருவாபரணங்களாகக் கொண்ட, நாற்றிசைகளிலும் பரவிய திருவடிகளையும் திருக்கண்களையும் கொண்ட, வேதங்களுக்குத் தலைவரான, படைத்துக் காத்துக் கரந்தருளும் நலமே விழையும் வரங்களை இனிதே வாரி வழங்கும் வரதரான, தேவர்களுக்குத் தேவரான சிவப்பரம்பொருளை நானும், என்னுடன்கூட ஸ்ரீமந்நராயணனும் ஒன்றுகூடி மனமகிழ்ச்சியோடு துதித்தோம்.

 

அத்தியாயம் : ஒன்பது

உமாமகேசுவரராகக் காட்சியளித்தல்; தன் சொரூபத்தின் விளக்கம்; ‘மும்மூர்த்திகளும் ஒருவரே’ என்பதன் விளக்கம்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரத மகரிஷியே! ஸ்ரீமந்நாராயணன் துதித்ததைக் கேட்டு மனம் மகிழ்ந்த கருணைக்கடலான மகேசுவரன் உமையம்மையோடு அங்கு உடனே காட்சியளித்தார். அப்பொழுது ஐந்து திருமுகங்களும் முகத்திற்கு மும்மூன்று திருக்கண்களும் கொண்டு தலையில் இளம்பிறையணிந்த, விரிந்த சடைமுடியுடன் திருமேனி முழுவதும் திருநீறு பூசி வெளுத்த நிலையில் பத்து திருக்கரங்களுடன், உடல் முழுவதும் திருவாபரணங்கள் அணிந்து, திருநெற்றியில் திருநீறு முப்புரியாக இலங்க, கருணை பொழியும் அகன்ற திருக்கண்களுடன் அழகே வடிவெடுத்து வந்ததோ! என்னுமாறு உமாதேவியாரோடு அங்கு நேரில் காட்சியளித்த பரசிவத்தைக் கண்ணாரக் கண்ட நானும் ஸ்ரீமந்நாராயணரும் அன்பொழுகும் துதிகளால் துதிக்கலானோம். அப்பொழுது மனம் மகிழ்ந்த கருணைக்கடலான சிவபெருமான் ஸ்ரீமந்நாராயணருக்கு மூச்சுக்காற்று ரூபமாக நால்வேதங்களையும் உபதேசித்து, பின் மிகவும் ரகசியமான சிவதத்துவஞானத்தை அளித்தார். கருணைக்கு எளிவந்த (எளிதிற்கிடைக்கும்) அவ்விறைவன் எனக்கும் அந்தச் சிவப்பரம்பொருளின் அறிவை அளித்தார். வேதங்களைப் பெற்று பெறற்கரிய பெரும்பேறு பெற்ற ஸ்ரீமந்நாராயணன் என்னோடுகூட இருகை கூப்பி இறைவனை வணங்கி சிவபூஜை, சிவத்தியானம் பற்றிய விதிமுறைகளையும் மற்றுமுள்ள அறிவுரைகளையும் கூறுமாறு வேண்டினார்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— இதைச் செவியுற்று மனம் மகிழ்ந்த கருணைக்கடலான சிவபெருமான் அன்புடன் கூறத் தொடங்கினார்.

சிவபெருமான் கூறுகிறார்—— “தேவச்சிரேஷ்டர்களே! தங்கள் இருவரது பக்தி கண்டு மிகவும் மகிழ்ச்சியுற்றேன். மகாதேவனான என்னைப் பார்த்த பின் பயம் எதற்கு? அதை உதறித் தள்ளுங்கள். இப்பொழுது என்னை எந்த சொரூபத்தில் பார்த்தீர்களோ, அதே சொரூபத்தைச் சிந்தித்து வந்தித்து பூசை புரியுங்கள். நீங்களோ பலம் மிக்கவர்கள்; என் சொரூபமான பிரகிருதியிலிருந்து தோன்றியவர்கள்; எனது வலது—இடது புறங்களிலிருந்து தோன்றியவர்கள். உலகங்களெல்லாம் ‘பிதாமகர்’ என்றழைக்கும் இந்தப் பிரும்மதேவர் எனது வலதுபுறத்திலிருந்து தோன்றியவர். பரமனான இந்த ஸ்ரீமந்நாராயணன் என்னுடைய இடதுபுறத்திலிருந்து தோன்றியவர். நான் உங்களிடம் மிகவும் மகிழ்ச்சி கொண்டுள்ளேன். நீங்கள் விரும்பிய வரத்தைத் தருவேனாக. எனதருளால் உங்களுக்கு உறுதியான சிறந்த பக்தி உண்டாகட்டும். பிரும்மதேவரே! எனது கட்டளைக்கிணங்க நீங்கள் உலகைப் படைப்பீராக! விஷ்ணுவே! நீங்கள் இவ்வுலகைக் காத்து வருவீராக!”

எங்களிடம் இவ்வாறு கூறிய சிவபெருமான் பின்னர் சிவபூசை முறைகளை விளக்கினார். இங்ஙனம் பூசிப்பதால் பூசை புரிபவன் பலவாறான உயர்ந்த பலன்களைப் பெறுகிறான். இவ்விதம் சிவபெருமான் கூறியதைக் கேட்ட ஸ்ரீஹரி, என்னோடு சேர்ந்து மகேசனை இருகை கூப்பி வணங்கிக் கூறலானார்.

பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணு கூறுகிறார்—— “இறைவா! எங்கள் மீது தங்கள் இதயத்தில் அன்பு பெருகியிருப்பது நிச்சயமானால், ‘எங்களுக்கு வரமருளுவது அவசியம்தான்’ என்று நீங்கள் நினைத்தால், தங்களிடம் எங்களுக்கு அசைக்கவியலாத உறுதியான பக்தி இருக்க வரமருளுங்கள்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவர்களே! ஸ்ரீமந்நாராயணனது வேண்டுதலைக் கேட்ட பரமசிவன் தலைவணங்கி இருகை கூப்பி நிற்கும் அவரிடம் மேலும் கூறலானார்.

மகேசன் கூறுகிறார்—— “படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் என்னும் முச்செயல்களையும் செய்பவன் நான். நானே நிர்குணனும், ஸகுணனும், ஸத்—சித்—ஆனந்த சொரூபனான பரப்பிரும்மமான பரம்பொருளும் விகாரமற்றவனும் நானே. விஷ்ணுவே! படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் என்கிற முத்தொழில்கள் மற்றும் முக்குணங்களின் வேறுபாட்டினால் நானே பிரும்மதேவன், விஷ்ணு, ருத்ரன் என்னும் பெயர் கொண்டு மும்மூர்த்திகாளக விளங்குகிறேன். ஹரியே! உண்மையில் நான் நிஷ்கல சொரூபன், வேறுபாடற்றவன். விஷ்ணுவே! நான் அவதரிக்க வேண்டி, நீயும் பிரும்மாவும் செய்த பிரார்த்தனையைக் கட்டாயம் நிறைவேற்றுகிறேன். பக்தர்களிடம் நான் என்றுமே அன்புடையவனன்றோ! பிரும்மதேவரே! இம்மாதிரியேயான எனது உயர்ந்த சொரூபம், உனது திருமேனியிலிருந்து ருத்ரன் என்னும் திருப்பெயருடன் தோன்றும். அவ்வாறு தோன்றும் அந்த ருத்ரனது திறன் என்னிலும் குறைந்ததாகாது. நானேதான் அந்த ருத்ரனும். பூசையின் விதிமுறைகளிலும் எனக்கும் அந்த ருத்ரனுக்கும் எவ்வித வேறுபாடுமில்லை. நீர் முதலியவற்றுடன் ஜோதிக்குத் தொடர்பு ஏற்பட்டாலும் அது மாறுதலடையாதது போல், நிர்குண சொரூபனான பரமனான எனக்கு வேறு எதனுடைய தொடர்பு நிகழ்ந்தாலும் அதனால் தளை ஏற்படாது. அது எனது சிவ சொரூபம். ருத்ரன் தோன்றினாலும் ருத்ரனும் சிவனான என்னை ஒத்தவனே. முனிவரே! எங்கள் இருவரிலும் வேறுபாடு நினைக்கக் கூடாது. உண்மையில் ஒரே திருமேனியே இவ்வுலகில் செயல்படுவதற்காக இரண்டு திருமேனியாகப் பிரிந்துள்ளது. ஆகவே, சிவன், ருத்ரன் என்று பிரித்துக் காணக் கூடாது. உண்மையில் காண்பனவெல்லாம் சிவ சொரூபமே என்பது எனது எண்ணம்.

நான், நீ, பிரும்மா, இனித் தோன்றப் போகும் ருத்ரன் ஆக அனைவரும் ஒரே சொரூபம்தான். இதில் வேற்றுமை இல்லை. வேறுபாடு நினைத்தால் நிச்சயம் தளைதான். இருப்பினும் எனது இந்தச் சிவ சொரூபம்தான் பழமையானது. இதுவே எப்பொழுதும் எல்லா சொரூபங்களுக்கும் மூலகாரணம். இதுவே சத்தியம், ஞானம், அனந்தம், பிரும்மம் ஆகும்.

மூலீபூ4தம் ஸதோ3க்தம்

ச ஸத்யக்ஞாநமநந்தகம் ।

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸ்ரு. 9/40

இதை நன்கறிந்து கொண்டு எனது உண்மை சொரூபத்தை மனதில் தியானித்துக் கண்டு கொண்டிருக்க வேண்டும். பிரும்மதேவரே! இப்பொழுது உங்களுக்கொரு ரகசியமான செய்தியைக் கூறுகிறேன். நீங்களிருவரும் பிரகிருதியிலிருந்து தோன்றியவர்கள். ருத்ரன் அவ்வாறல்ல. நானே பிரும்மதேவரது புருவ நடுவிலிருந்து தோன்றப் போகிறேன். குணங்களிலிருந்து தோன்றியவன் என்றும் கூறுகிறார்கள். அதாவது, சிவன் ‘தாமஸ குணப் பிரகிருதி’ என்று. உண்மையில் அந்த சொரூபத்தில் அஹங்காரமே வர்ணிக்கப்படுகிறது. அந்த அஹங்காரத்தைத் தாமஸம் என்று மட்டும் கொள்ளாமல் வைகாரிகம் (சாத்விகம்) என்றும் அறிந்து கொள்ள வேண்டும். (ஏனெனில், சத்துவ குணத்தவர்களான தேவர்கள் வைகாரிகமான அஹங்காரத்தின் படைப்பே.) தாமஸம், சாத்விகம் முதலிய வேறுபாடுகள் பெயரளவில்தானே அன்றி உண்மையில் இல்லை. உண்மையில் ஹரனான சிவனை ‘தாமஸன்’ என்று கூற முடியாது. ஆகவே, பிரும்மதேவரே! நீங்கள் படைப்பவராகவும், ஸ்ரீஹரி பரிபாலிப்பவராகவும், என் அம்சத்தில் தோன்றக் கூடிய ருத்ரன் அழிப்பவராகவும் ஆகட்டும். உமை என்னும் திருப்பெயரில் விளங்கும் பரமேசுவரியான பிரகிருதியின் சக்திபூதையான வாக்தேவி (சரஸ்வதி) பிரும்மதேவருக்கு மனைவியாகட்டும். பிரகிருதி தேவியிலிருந்து பிரியும் இரண்டாவது சக்தி லட்சுமி (திருமகள்) என்ற பெயருடன் ஸ்ரீமந்நாராயணனின் மனைவியாவாள். பின் காளீ என்னும் பெயரில் மூன்றாவதாகத் தோன்றும் சக்தி என் அம்சமான ருத்ரனை அடையட்டும். அவர்கள் செயல் நிறைவுற ஜோதிமயமாகத் தோன்றுவார்கள். பரம மங்களத்தை நல்கும் பராசக்திகளைப் பற்றி இதுவரை கூறினேன். அவர்களது செயல்கள் முறையே படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் ஆகும். தேவசிரேஷ்டரே! இவர்களனைவரும் என் காதலியான பிரகிருதிதேவியின் அம்சங்களே.

ஹரியே! தாங்கள் திருமகளைத் துணை கொண்டு அனைத்தையும் காத்து வருவீராக! பிரும்மதேவரே! பிரகிருதியின் அம்சமான சரஸ்வதியோடு எனது கட்டளைப்படி மனதினால் படைப்பைத் தொடங்குவீராக! நான் எனது அன்புருவான உமையின் அம்சமான காளியைத் துணையாகக் கொண்டு ருத்ரரூபனாகப் பிரளயமான உயர்ந்த காரியத்தைச் செய்கிறேன். நான்கு வர்ணத்தைச் சேர்ந்த மக்களைக் கொண்ட உலகத்தை அந்தந்த ஆசிரமங்களின் பற்பலவான செயல்களின் மூலம் படைத்தல், காத்தல் முதலியவற்றைச் செய்து நீவிர் இன்பமடைக. ஹரியே! ஞானம், விஞ்ஞானம் (இறையறிவு, உலகியல் அறிவு) கொண்ட அனைத்துலகிற்கும் நன்மையே விரும்புபவர் தாங்கள். ஆகவே எனது ஆணையையேற்று உலகினருக்கு முக்தியருளுபவராக தாங்கள் இருக்க வேண்டும். என்னைத் தரிசித்துப் பெறும் பயன் உங்களைத் தரிசிப்பதனாலும் கிட்டும். உங்களைத் தரிசித்தால் என்னைத் தரிசித்ததான பலனும் கிட்டும். இதுவே உண்மை. இதில் ஐயமேதுமில்லை. எனது இதயத்தில் ஸ்ரீமந்நாராயணனும், அவரது இதயத்தில் நானும் இருக்கிறோம். எங்களில் வேறுபாடு காணாதவனே எனக்கு மிகவும் உகந்தவன், உயர்ந்தவன். அவனே என் மனம் அறிந்தவன்.

மமைவ ஹ்ரு॒த3யே விஷ்ணுர்—

விஷ்ணோஶ்ச ஹ்ரு॒த3யே ஹ்யஹம் ॥

உப4யோரந்தரம் யோ வை

ந ஜாநாதி மதோ மம ।

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸ்ரு. 9/55—56

ஸ்ரீஹரி எனது இடதுபுறத் திருமேனியிலிருந்து தோன்றியவர். பிரும்மதேவர் வலதுபுறத் திருமேனியில் தோன்றியவர். மகாப்பிரளயத்தைச் செய்யக்கூடிய ருத்ரன் எனது இதயத்தில் தோன்றியவன். நானே ராஜஸம், சாத்விகம், தாமஸம் என்னும் முக்குணங்கள் வாயிலாக படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் என்னும் முத்தொழில்களைச் செய்யும் பிரும்மா, விஷ்ணு, ருத்ரன் என்னும் மும்மூர்த்திகளாகத் தோன்றுகிறவன். சிவப்பரம்பொருளோ இக்குணங்களிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்டவர். அவர் பிரகிருதி புருஷர்களைக் காட்டிலும் உயர்ந்தவர், ஒப்பற்றவர், நித்யர், எல்லை கடந்தவர் (அநந்தர்), பரிபூரணர், நிரஞ்ஜனர், பரப்பிரும்ம பரமாத்மா. மூவுலகங்களையும் காத்தருளும் ஸ்ரீமந்நாராயணன் உள்ளே தமோகுணமும் வெளியில் சத்துவகுணமும் கொண்டவர். மூவுலகங்களையும் அழித்தொழிக்கும் ருத்ரதேவன் உள்ளே சத்துவகுணமும் வெளியில் தமோகுணமும் கொண்டவர். மூவுலகங்களையும் படைக்கும் பிரும்மதேவர், உள்ளும் புறமும் ரஜோகுணமே கொண்டவர். இவ்வாறு பிரும்மா, விஷ்ணு, ருத்ரன் என்னும் மும்மூர்த்திகளிடமும் குணத்தின் தாக்கமுண்டு. ஆனால் சிவபெருமானோ இக்குணங்களையெல்லாம் கடந்தவர். விஷ்ணுவே! நீர் எமது கட்டளையை ஏற்றுப் படைக்கும் கடவுளான பிரும்மதேவரை மகிழ்ச்சியோடு காத்து வாருங்கள். இதனால் மூவுலகங்களும் தங்களைக் கொண்டாடும்.

 

அத்தியாயம் : பத்து

உயிர்களைக் காக்கும் பொறுப்பையும், போக—மோட்சங்களை அருளும் தகைமையையும் ஸ்ரீமந்நாராயணருக்கு அளித்துவிட்டுச் சிவபெருமான் மறைதல்

பரமேசுவரன் கூறுகிறார்—— உயர்ந்த விரதங்களைக் கைக்கொண்ட ஸ்ரீஹரியே! ஸ்ரீவிஷ்ணுவே! என்னுடைய மற்றொரு கட்டளையையும் கேளுங்கள். அதை ஏற்று நடத்துவதால் நீங்கள் அனைத்து உலகங்களிலும் கொண்டாடப்படுவீர்கள். அனைவரும் தங்களைப் பூஜிப்பார்கள். பிரும்மாவினால் படைக்கப்பட்ட உலகங்களில் உள்ள மக்களில் எவனாவது துன்பமடைவானேயாகில் அவனது துன்பத்தை உடனே நீக்க வேண்டி நீங்கள் கவனத்துடன் இருக்க வேண்டும். கடினமான காரியங்களைச் சாதிப்பதில் நானும் உங்களுக்கு உதவியாக இருப்பேன். உங்களால் வெற்றி கொள்ள முடியாதவாறு இருக்கும் பெரும் பகைவர்களையும் நானே கொன்றொழிப்பேன். ஸ்ரீஹரியே! நீங்கள் இவ்வுலகில் பலப்பல அவதாரங்களைச் செய்து, உங்களுடைய புகழைப் பரப்புங்கள். அனைவரையும் கடைத்தேறச் செய்யுங்கள். நீங்கள் ஸ்ரீருத்ரனை நினையுங்கள். அவர் உங்களையே நினைத்திருப்பார். உங்களிருவரில் வேறுபாடே இல்லை.

ருத்3ரத்4யேயோ ப4வாம்ஶ்சைவ

4வத்3த்4யேயோ ஹரஸ்ததா2

யுவயோரந்தரம் நைவ

தவ ருத்3ரஸ்ய கிஞ்சந ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸ்ரு. 10/6

எவன் ஸ்ரீருத்ரனது பக்தனாக இருந்து தங்களை நிந்திக்கிறானோ, அவனது புண்ணியங்கள் அனைத்தும் அந்நொடியிலேயே சாம்பலாகிவிடும். புருஷோத்தமனே! ஸ்ரீவிஷ்ணுவே! உங்களிடம் பகை பாராட்டுவதால் அவன் நரகத்தில் வீழ்வது திண்ணம்.

ருத்3ரப4க்தோ நரோ யஸ்து

தவ நிந்தா3ம் கரிஷ்யதி ।

தஸ்ய புண்யம் ச நிகி2லம்

த்3ருதம் ப4ஸ்ம ப4விஷ்யதி ॥

நரகே பதநம் தஸ்ய

த்வத்3த்3வேஷாத்புருஷோத்தம ।

மதா3க்ஞயா ப4வேத்3விஷ்ணோ

ஸத்யம் ஸத்யம் ந ஸம்ஶய: ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸ்ரு. 10/8—9

தாங்கள் இவ்வுலகில் முக்கியமாக மனிதர்களுக்குப் போகத்தையும் மோட்சத்தையும் அருளுங்கள். பக்தர்களால் எப்பொழுதும் உள்ளத்தில் கொண்டு பூஜிக்கப்படுபவராகவும், அனைத்து ஜீவராசிகளையும் அடக்கி ஆள்பவராகவும் அருள்புரிபவராகவும் இருங்கள்.

இவ்வாறு கூறிய சிவபெருமான் பிரும்மதேவனான எனது கரத்தைப் பிடித்து ஸ்ரீவிஷ்ணுவின் கரத்தில் ஒப்புவித்து அவரிடம் ‘சங்கடமான சமயங்களில் நீங்கள் இவருக்கு உதவி செய்ய வேண்டும். அனைத்திற்கும் தலைவராக இருந்து போகத்தையும் மோட்சத்தையும் அளிக்க வேண்டும். அனைவரின் விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றித் தரவேண்டும். அதனால் உயர்ந்து விளங்குவீர்களாக. உங்களைச் சரணம் பற்றியவன் நிச்சயம் என்னையும் சரணம் பற்றியவனே. நம்முள் வேறுபாடு காண்பவன் நரகத்தில் விழுவது திண்ணம்.’

த்வாம் ய: ஸமாஶ்ரிதோ நூநம்

மாமேவ ஸ: ஸமாஶ்ரித: ।

அந்தரம் யஶ்ச ஜாநாதி

நிரயே பததி த்4ருவம் ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸ்ரு. 10/14

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— தேவரிஷியே! சிவபெருமான் கூறியதைக் கேட்ட, அனைத்தையும் தன்வயத்தில் கொண்டவரான ஸ்ரீமந்நாராயணன் என்னோடு சேர்ந்து ஸ்ரீவிசுவநாதரை வணங்கித் தழுதழுத்த குரலில் கூறலானார்.

ஸ்ரீவிஷ்ணு கூறுகிறார்—— கருணைக்கடலே! உலக நாயகரே! நான் சொல்வதைக் கேளுங்கள். நான் தங்கள் கட்டளைப்படியே அனைத்தையும் செய்வேன். என்னிடம் பக்தி கொண்டு தங்களை நிந்திப்பவனுக்குத் தாங்கள் நிச்சயம் நரகத்தில் வாசத்தைத் தரவேண்டும். இறைவனே! தங்கள் அடியவனே எனக்கு மிகவும் பிரியமானவன். இதன் உண்மையைத் தெரிந்து கொண்டவனுக்கு முக்தி ஒன்றும் கிட்டாப் பொருளில்லை.

மம ப4க்தஶ்ச ய: ஸ்வாமிந்—

தவ நிந்தா3ம் கரிஷ்யதி ।

தஸ்ய வை நிரயே வாஸம்

ப்ரயச்ச2 நியதம் த்4ருவம் ॥

த்வத்34க்தோ யோ ப4வேத்ஸ்வாமிந்—

மம ப்ரியதரோ ஹி ஸ: ।

ஏவம் வை யோ விஜாநாதி

தஸ்ய முக்திர்ந து3ர்லபா4

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸ்ரு. 10/30—31

பகவான் ஸ்ரீஹரி கூறியதைக் கேட்டுத் துன்பம் களைபவரான சிவபெருமான், அவர் கூறியதை அப்படியே ஆமோதித்துப் பின் பலவாறான தர்மங்களைப் பற்றி உபதேசித்தார். எங்களுக்கு அருள்புரிவான் வேண்டி எங்களுக்குப் பலப்பல வரங்களையும் அளித்தார். பின் பக்தர்க்கெளியவரான சிவபெருமான் கண்களாலேயே எங்களுக்கருள் புரிந்துவிட்டு நாங்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கவே மறைந்தருளினார். அது முதற்கொண்டு சிவலிங்க பூஜை தொடங்கியது. சிவலிங்கத்தில் பிரதிஷ்டையாகியுள்ள சிவபெருமான் இகபர சுகங்களைத் தருபவரல்லவா? சிவலிங்கத்தின் அடிப்பீடம் அம்பிகையின் சொரூபம், மேலுள்ள லிங்கம் சிவபெருமான். அனைத்துலகங்களும் அதில் லயமாவதால் அதை ‘லிங்கம்’ என்று அழைக்கின்றனர். முனிவரே! சிவலிங்கத்தைப் பற்றிய இவ்வத்தியாயத்தைச் சிவலிங்கத்தின் முன் படிப்பவன் ஆறு மாதங்களில் சிவரூபியாகிறான் என்பதில் சந்தேகமே வேண்டாம். சிவலிங்கத்திற்குமுன் ஒருவன் செய்யும் செயலின் புண்ணியப்பயனைப் பற்றிய விளக்கம் தரும் திறன் என்பக்கலில்லை.

 

அத்தியாயம் : பதினொன்று

சிவபூஜை முறையும் பயனும்

சௌனகர் முதலிய ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள்—— வியாச முனிவரின் சிறந்த சீடரே! பெரியோரே! தங்களுக்கு (எங்கள்) வணக்கம். பரமபாவனமான சிவபெருமானது அருமையான திருக்கதைகளைத் தாங்கள் இதுவரை கூறினீர்கள். கருணை வடிவே! பிரும்மதேவரும் நாரதரும் பேசிக் கொண்டதைத் தொடர்ந்து சிவனது பூஜை முறைகளை விளக்க வேண்டுகிறோம். அதனாலன்றோ சிவபெருமான் மகிழ்ச்சி கொள்கிறார். அந்தணர்கள், க்ஷத்திரியர்கள், வைசியர்கள், வேளாளர்கள் என எல்லோரும் சிவனைப் பூஜிக்கின்றனரே. அதை எப்படிச் செய்யவேண்டும்? நீங்கள் வியாசருடைய திருவாய்மொழியாகக் கேட்டவாறே எங்களுக்குக் கூறவேண்டும்.

அனைத்து நலன்களையும் அருள்வதும், வேதங்களால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டதுமான சிவபூஜை பற்றிய முனிவர்களின் வேண்டுகோளைக் கேட்ட சூதபுராணிகர் அவர்களது கேள்விக்கேற்றவாறே அனைத்து விஷயங்களையும் மகிழ்ச்சியோடு கூறலானார்.

சூதர் கூறுகிறார்—— முனிவர்களே! நீங்கள் கேட்ட அவ்வுயர்ந்த விஷயம் மிகவும் ரகசியமானது. என் புத்திக்கெட்டியவாறு நான் கேட்டதை அப்படியே உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். இன்று நீங்கள் கேட்டதுபோலத்தான் முன்பொரு சமயம் வியாச முனிவர் ஸனத்குமாரரிடம் கேட்டார். அதை உபமன்யு முனிவரும் கேட்டார். சிவபூஜை பற்றி வியாச முனிவர் தாம் கேட்டதை உலக நன்மை கருதி எனக்குக் கற்றுத் தந்தார். இதைப் பற்றித்தான் ஸ்ரீகிருஷ்ண பகவானும் உபமன்யு முனிவரிடம் கேட்டுத் தெரிந்தார். இது பற்றிப் பிரும்மதேவர் நாரதருக்குக் கூறியவாறே நான் இப்பொழுது உங்களுக்குச் சொல்வேன்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! சிவலிங்க பூஜையின் விதிமுறை பற்றி முதலில் சுருக்கமாகக் கூறுகிறேன். முன்பொரு சமயம் நான் உனக்குக் கூறியதுபோலவே, சிவபெருமானது அழகு மற்றும் தூய்மை நிறைந்த தொன்றுதொட்டுவரும் லிங்காகாரமான சொரூபத்தை உயர்ந்த பக்தியோடு பூஜிக்க வேண்டும். அதனால் விரும்பியதெல்லாம் பெறலாம். ஏழ்மை, நோய், துன்பம், பகைவர்களால் நேரும் தொல்லைகள் — இந்நான்குவிதமான துன்பங்களும் (பாவங்களும்) சிவபூஜை செய்யத் தொடங்கும் முன்பு வரைதான் இருக்கும். சிவபூஜை தொடங்கியதும் அனைத்துத் துன்பங்களும் விலகி அனைத்து நலன்களும் தேடி வரும். பின்பு உரிய காலத்தில் சிவ உபாசகனுக்கு முக்தியும் கிட்டும். மானிட உடல் பெற்றவர் ஒவ்வொருவரும், அதிலும் நன்மக்கள்—நல்லின்பம் வேண்டுவோர் அனைத்துச் செயல்களையும் விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றித் தரும் சிவபூஜையைக் கட்டாயம் செய்தே தீரவேண்டும். அந்தணர்கள், க்ஷத்திரியர்கள், வைசியர்கள், வேளாளர்கள் ஆகிய அனைவரும் விருப்பங்களனைத்தும் முழுமையாக நிறைவேற சிவபூஜையை முறைப்படிச் செய்ய வேண்டும். விடிவோரையில் பிரும்ம முகூர்த்தத்தில் குருவையும், சிவனையும், கங்கை முதலிய புண்ணிய தீர்த்தங்களையும், ஸ்ரீமந்நாராயணனான ஸ்ரீஹரியையும் நினைத்துக் கொண்டே தியானம் செய்தவாறு கண்விழிக்க வேண்டும். மேலும், சிவனான என்னையும் தேவர்களையும் முனிவர்களையும் நினைத்துத் துதித்து, சிவபெருமானான எனது திருநாமமான திருவைந்தெழுத்தை ஓதியவாறே படுக்கையை விட்டு எழ வேண்டும். பின் வீட்டின் தென்புறம் தனித்ததொரு இடத்திற்குச் சென்று மலஜலம் கழிக்கவேண்டும். பின்பு, சுத்தம் செய்து கொள்ளும் முறையை நான் கேட்டுத் தெரிந்தவாறு இப்பொழுது உனக்குக் கூறுகிறேன். ஒருமைப்பட்ட மனதுடன் கேட்டுக் கொள்.

அந்தணன் தன் குதத்தை (ஆசனவாயை)ச் சுத்தி செய்து கொள்ள சுத்தமான மண்ணெடுத்து ஐந்து முறை நன்கு கழுவிக் கொள்ள வேண்டும். க்ஷத்திரியர்கள் நான்கு முறையும், வைசியர்கள் மூன்று முறையும், வேளாளர்கள் இரண்டு முறையும் மண்ணெடுத்து ஆசனவாயைக் கழுவிக் கொள்ள வேண்டும். பின், ஆண்குறியிலும் மண் தடவிச் சுத்தி செய்துகொள்ள வேண்டும். பின் இடது கையில் பத்து முறையும், இரு கைகளிலும் ஏழு முறையும் மண் பூசித் தேய்த்து அலம்பிக் கொள்ள வேண்டும். அதேபோல் இருகால்களிலும் மும்முறை மண் கொண்டு தேய்த்து அலம்பிக் கொள்ள வேண்டும். பின்பு மறுபடியும் இருகைகளையும் சுத்தி செய்துகொள்ள வேண்டும். பெண்களும் நான்காம் வர்ணத்தவர் போல் இருமுறை மண் கொண்டு அலம்பிக் கொள்ள வேண்டும். மறுபடியும் முன்போல் மண்ணெடுத்து கைகால்களைச் சுத்தி செய்துகொள்ள வேண்டும். அதன்பின் தங்கள் வர்ணங்களுக்கேற்ப பல்துலக்கிக் கொள்ள வேண்டும். அந்தணன் பன்னிரண்டு அங்குல நீளமுள்ள பற்குச்சியினால் பல்துலக்கிக் கொள்ள வேண்டும். க்ஷத்திரியர்கள் பதினோரு அங்குலம், வைசியர்கள் பத்து அங்குலம், வேளாளர்கள் ஒன்பது அங்குலம் நீளமுள்ள பற்குச்சியினால் பல்துலக்கிக் கொள்ள வேண்டும். மனுநீதிநெறிப்படி காலத்திற்கேற்பப் பற்குச்சியை ஏற்கலாம்.

அன்பனே! ஷஷ்டி, பிரதமை, அமாவாசை, நவமி, விரத தினங்கள், சூரியன் மறையும் மாலை வேளை, ஞாயிற்றுக்கிழமை, சிராத்த தினம் ஆகிய தினங்களில் பற்குச்சி கொண்டு பல்துலக்குவது கூடாது. பல்துலக்கிய பின்பு நீர்நிலை சென்று முறைப்படி நீராட வேண்டும். விசேஷமான தினங்களில் (அகமர்ஷணம், பவமானம் போன்ற) மந்திரங்களைச் சொல்லிக் கொண்டேதான் நீராடவேண்டும். நீராடிய பிறகு நல்ல வெளுத்த உலர்ந்த ஆடையை அணிந்து ஆசமனம் செய்ய வேண்டும். அழகிய அமைதியான தனித்ததொரு இடத்தில் அமர்ந்து முறைப்படி காலை சந்தியாவந்தனத்தைச் செய்ய வேண்டும். சந்தியாவந்தனம் செய்தபின் பூஜை செய்யத் தொடங்க வேண்டும்.

ஒருநிலைப்பட்ட மனதோடு பூஜைக்கான பொருட்களைத் திரட்டிக் கொண்டு பூஜை அறைக்குச் சென்று அழகான ஓர் இருக்கையில் அமர வேண்டும். முதலில் பூஜைக்கான நியாஸங்களை (அந்தந்த அங்கங்களை அதற்கான மந்திரங்களைக் கூறித் தொட்டுக் கொள்ளுதல்) முறைப்படிச் செய்து, சிவபூஜையைச் செய்ய வேண்டும். சிவபூஜை தொடங்கும்முன் மகாகணபதி, துவாரபாலகர்கள் மற்றும் திக்பாலகர்களுக்கும் முறைப்படி பூஜை செய்து, அதன்பின் பூஜிக்கப்படும் இறைவனுக்குத் தனித்ததொரு ஆசனம் அமைக்க வேண்டும். அல்லது, எட்டு தளங்கள் கொண்ட கமலத்தை வரைந்து, அதில் பகவானை எழுந்தருளப் பண்ணவேண்டும். பூஜை பொருட்களை அருகிலேயே வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். மும்முறை ஆசமனம் செய்து, கைகளை நீர்தொட்டுத் துடைத்துக் கொண்டு, மூன்றுமுறை பிராணாயாமம் செய்ய வேண்டும். பிராணாயாமத்தின் மத்தியில் அதாவது காற்றை உள்ளே அடக்கி வைத்துக் கொண்டிருக்கும் ‘கும்பகம்’ போது முக்கண்ணரான சிவபெருமானை இவ்வாறு தியானிக்க வேண்டும். ‘ஐந்து திருமுகங்கள், பத்து திருக்கரங்கள், ஒளிரும் படிக நிறம், திருமேனி முழுவதும் திருவாபரணங்கள், புலித்தோல் ஆடை’ என்று தியானிக்கும்போது, தனக்கும் இதே போன்ற திருமேனி (ஸாரூப்யம்) வேண்டுமென வேண்ட வேண்டும். இவ்வாறு தியானிப்பதால் நாம் செய்த பாவங்கள் அனைத்தும் தீயினில் தூசாகும். சிவஸாரூப்யம் நமக்கு கிடைத்த எண்ணத்திலிருந்து கொண்டே பூஜை புரிய வேண்டும். பூத சுத்தி, சரீர சுத்திக்கான மந்திரங்களைச் செய்துவிட்டுப்பின் மூலமந்திரத்திற்கான நியாஸங்களைச் செய்ய வேண்டும். அல்லது ஓம் என்னும் பிரணவத்தாலும் அங்கநியாஸ—கரநியாஸங்களைச் செய்து கொள்ளலாம்.

முதலில் ‘ஓம் அத்யஸ்ரீ பகவத: பரமேஸ்வரஸ்ய .....’ என்று சங்கல்பம் செய்து கொண்டு பின் பூஜையைத் தொடங்குக. இறைவனுக்கு பாத்யம், அர்க்யம், ஆசமனீயம் அளிப்பதற்காகத் தனியே பாத்திரத்தைத் தயாராக வைத்திருக்க வேண்டும். உண்மை தெரிந்தவர்கள் ஒவ்வொன்றுக்கும் தனித்தனி கலசங்களை வைப்பார்கள். அவற்றில் தருப்பையினால் ஆன கூர்ச்சங்களை வைத்து, மந்திரம் கூறிக் கலசநீரைச் சுத்தி செய்து, பின் அந்த தருப்பைக் கூர்ச்சத்தினால் அந்நீரை எடுத்துப் பூஜைப்பொருட்கள் அனைத்தையும் புரோட்சித்துச் சுத்தமாக்க வேண்டும். பின் அந்தக் கலசங்களில் குளிர்ந்த நீரை நிரப்பி, அதில் வெட்டிவேர், சந்தனம் முதலியவற்றைப் பாத்யத்திற்கான பாத்திரத்திலும், ஜாதிமல்லிகைப்பூ, மிளகு, பச்சைக்கற்பூரம், ஆலமரத்து வேர், தாமரை மொட்டு முதலியனவற்றைப் பொடி செய்து ஆசமனீய பாத்திரத்திலும், ஏலப்பொடி, சந்தனம் முதலியவற்றை மற்ற பாத்திரங்களிலும் போட வேண்டும். பரமசிவனது இருபுறங்களிலும் நந்தியெம்பெருமானைப் பூஜிக்கவேண்டும். சந்தனம், தூபம் மற்றும் ஏகஹாரதி தீபம், அலங்கார தீபம், விருஷப தீபம், காயத்ரீ தீபம், நட்சத்திர தீபம், கும்ப தீபம் எனப் பல்வேறு தீபங்களை ஏற்றிப் பூஜை செய்யவேண்டும்.

முதலில் லிங்கசுத்தி செய்து மந்திரங்களுக்கு முன் ‘ஓம்’ என்னும் பிரணவத்தையும், முடிவில் ‘நம:’ என்பதையும் சேர்த்து மந்திரங்களைச் சொல்லிக் கொண்டே பகவானுக்கு உசிதமான ஆசனத்தை அளிக்க வேண்டும். பிரணவ மந்திரத்தைச் சொல்லிக் கொண்டே ஸ்வஸ்திகாசனமான பத்மாசனத்தைத் தியானிக்க வேண்டும். அந்த பத்மாசனத்தில் கிழக்கிலுள்ள தளமே அழிவற்றச் செல்வமான ‘அணிமா’; தெற்கு தளம் ‘லகிமா’; மேற்கு தளம் ‘மஹிமா’; வடக்கு தளம் ‘பிராப்தி’. அக்னி மூலை தளம் (தென்கிழக்கு) ‘பிராகாம்மியம்’; தென்மேற்கு (நிருருதி மூலை) தளம் ‘ஈசித்துவம்’; வடமேற்கு (வாயு மூலை) தளம் ‘வசித்துவம்’; வடகிழக்கு மூலை (ஈசான்ய மூலை) தளம் ‘ஸர்வக்ஞத்துவம்’; நடுவிலுள்ள கர்ணிகையே சோமன். சோமனுக்குக் கீழே சூரியன்; அதன் கீழே அக்னி; அக்னிக்கும் கீழே தர்மம் முதலியன. இவ்வாறு கற்பனை செய்துகொண்டு பின்பு நாற்றிசைகளிலும் அவ்யக்தம், மஹத் தத்துவம், அஹங்காரம் மற்றும் அதனது விகாரங்கள் (வேறுபாடுகள்) ஆகியனவற்றை நினைத்துக் கொள்க. சோமனின் முடிவில் சத்துவம், ராஜஸம், தாமஸம் என்னும் முக்குணங்களை நினைக்கவும். இதன்பின்,

ஓம் ஸத்3யோஜாதம் ப்ரபத்3யாமி

ஸத்3யோஜாதாய வை நமோ நம: ।

4வே ப4வேநாதிப4வே ப4வஸ்வ

மாம் ப4வோத்34வாய நம: ॥

என்னும் மந்திரத்தால் பகவானை ஆவாஹனம் செய்யவேண்டும்.

பின்பு, ‘வாமதே3வாய நமோ ஜ்யேஷ்டா2ய நம: ஶ்ரேஷ்டா2ய நமோ ருத்3ராய நம: காலாய நம: கலவிகரணாய நமோ ப3லவிகரணாய நமோ ப3லாய நமோ ப3லப்ரமத2நாய நம: ஸர்வபூ4தத3மநாய நமோ மநோந்மநாய நம: ।’ என்கிற மந்திரம் கூறி பகவானுக்கு ஆசனமளித்து அதில் அவரை எழுந்தருளப் பண்ண வேண்டும்.

‘தத்புருஷாய வித்3மஹே மஹாதே3வாய தீ4மஹி தந்நோ ருத்3ர: ப்ரசோத3யாத் ।’ என்னும் ருத்ரகாயத்ரியால் பகவான் சாந்நித்யம் (நேரில் எழுந்தருளல்) அடைந்ததாகக் கருதி,

‘அகோ4ரேப்4யோ2 கோ4ரேப்4யோ கோ4ரகோ4ரதரேப்4ய: ஸர்வேப்4ய: ஸர்வஶர்வேப்4யோ நமஸ்தேஸ்து ருத்3ரரூபேப்4ய: ॥’ என்கிற மந்திரத்தினால் பகவானை அங்கேயே இருக்குமாறு தடுத்து நிறுத்தி,

‘ஈஶாந: ஸர்வவித்3யாநாம் ஈஶ்வர: ஸர்வபூ4தாநாம் ப்3ரஹ்மாதி4பதிர்—ப்3ரஹ்மணோதி4பதிர்—ப்3ரஹ்மா ஶிவோ மேஸ்து ஸதா3ஶிவோம் ॥’ என்கிற மந்திரம் கூறிப் பூஜிக்கத் தொடங்குக.

பாத்யம், ஆசமனீயம் அளித்து, அர்க்யமும் அளிக்க வேண்டும். பின்பு வாசனை சந்தன ஜலத்தால் முறைப்படி அபிஷேகம் செய்யவேண்டும். அதன்பின் (‘ஆவினுக்கருங்கலம் அரன் ஐந்தாடுதல்’ என அப்பர் பெருமான் அருளியபடி) பஞ்சகவ்யத்தை (பசுஞ்சாணம், கோமயம் (பசு மூத்திரம்), பசுநெய், பசும்பால், பசுந்தயிர் ஆகிய ஐந்தையும்) அதற்குரிய மந்திரங்களைக் கூறி ஒன்றுகூட்டி, பிரணவத்தால் அதை அபிமந்திரித்துப் பின் அதைக் கொண்டு இறைவனுக்கு அபிஷேகம் செய்க. அதன்பின் பால், தயிர், தேன், கரும்புச்சாறு, நெய் ஆகியவற்றால் தனித்தனியே அபிஷேகம் செய்து, பின் பிரணவமான ஓங்காரத்தை ஓதிக் கொண்டே மற்ற தூய்மையான (வெண்ணெய், பழ ரசங்கள், சர்க்கரை, பஞ்சாமிர்தம் போன்ற) பொருட்களால் அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும். வேண்டுவார் வேண்டுவன அருளும் ஏழை பங்காளனல்லவா சிவபெருமான்! நல்ல வெள்ளை துணியால் வடிகட்டப்பட்ட தூய்மையான நீரை மந்திரம் சொல்லித் தூயதான பாத்திரத்தில் நிரப்பிக் கொள்ள வேண்டும். பகவானுக்குச் சந்தனம் சமர்ப்பிக்கும் வரை இந்தப் பாத்திரத்தை நகர்த்தி வைக்கக் கூடாது. பின்பு (பகவானை உயர்ந்த துணியால் துடைத்துவிட்டு) மகிழ்ச்சியோடு அட்சதை கொண்டு பூஜிக்க வேண்டும். பகவான் மேல் சந்தனமிட்டு, தர்ப்பையினாலான கூர்ச்சத்தை வைத்து, நாயுருவி, திருநூற்பத்தி, கற்பூரவல்லி, மல்லிகை, சண்பகம், ரோஜா, வெள்ளை அரளி, பாடலீபுஷ்பம், தாமரை, அல்லி முதலிய பலவகையான புஷ்பங்களைச் சாற்ற வேண்டும்.

பகவானது திருமுடியில் தாராபாத்திரத்திலிருந்து சொட்டுச்சொட்டாகத் தண்ணீர் விழுந்து கொண்டிருக்குமாறு பகாவானுக்குமேல் ஒரு தாராபாத்திரத்தைத் தொங்கவிட்டு, அதில் எப்பொழுதும் நீர் நிரம்பியிருக்குமாறு செய்யவேண்டும். தாராபாத்திரம், சங்கபாத்திரம், கவயசிருங்கம் (பசுமாட்டின் கொம்பு) போன்ற பலவாறான பாத்திரங்களினாலும் அபிஷேகம் செய்யலாம். அனைத்து நன்மைகளையும் அளிப்பது மந்திரம். ஆகவே மந்திரம் சொல்லித்தான் திருமஞ்சனம் செய்ய வேண்டும்.

நாரதா! அனைத்து விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றிக் கொள்ள சிவபூஜை பற்றிய மந்திரங்களைச் சுருக்கமாகக் கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேட்டுக் கொள். பவமான மந்திரங்கள், ‘வாங்மே’ என்கிற மந்திரங்கள், ஸ்ரீருத்ரம் (நமகம் சமகம்), நீலருத்ர மந்திரம், அழகான புருஷ சூக்தம், ஸ்ரீசூக்தம், அதர்வசீர்ஷம், ஆநோபத்ரா முதலிய சாந்தி மந்திரங்கள், ஸௌர மந்திரம், அருணப்ரஶ்னம், தேவவிரதசாமா, ‘அபித்வா’ முதலிய ரதந்தர சாமா, மிருத்யுஞ்ஜய சூக்தம், மிருத்யுஞ்ஜய மந்திரம், திருவைந்தெழுத்தான பஞ்சாட்சரம் ஆகிய மந்திரங்கள் சொல்லிப் பூசிக்கலாம். ஆயிரம் அல்லது நூறு துளைகள் கொண்ட தம்பாளத்தால் அபிஷேகம் செய்க. வேதமந்திரங்களையோ, பகவானின் திருநாமங்களையோ சொல்லிக் கொண்டுதான் பூஜை புரிய வேண்டும். இவ்வாறு அபிஷேகம் செய்தபின், சந்தனமிட்டுப் புஷ்பங்களைச் சாற்ற வேண்டும். பிரணவம் ஓதியவண்ணம் பகவானுக்குத் தாம்பூலம் அளிக்க வேண்டும். சிவபூஜையை சிவலிங்கத்தின் மேற்புறமே பிரணவம் ஓதிக்கொண்டு செய்யவேண்டும்.

அவர் தூய படிகம் போன்றவர். நிஷ்கல சொரூபர்; அழிவற்றவர்; அனைத்துலகிற்கும் நிமித்த உபாதான, சககாரி காரணங்கள் இவரே; அனைத்துலகாகவும் இருப்பவர்; பிரும்மா, ருத்ரன், இந்திரன், விஷ்ணு முதலிய தேவதேவர்களுக்கும் காணக் கிடைக்காதவர்; வேதமறிந்த அறிஞர்கள் வேதாந்தமான உபநிடதங்களில் மனதிற்கும் சொல்லிற்கும் எட்டாதவர் இவர் என்று கூறப்பட்டுள்ளதாகக் கூறுகிறார்கள். முதலும் முடிவும் நடுவும் அற்றவர்; நோய்களுக்கு மருந்தானவர்; சிவதத்துவமெனப் போற்றப்படுபவர்; சிவலிங்க சொரூபமாக விளங்குபவர். பிரணவ மந்திரம் கூறிப் பூஜை புரிந்து, தூபம், தீபம், நைவேத்தியம், தாம்பூலம் சமர்ப்பித்து, கற்பூர தீபாராதனை காட்டி, முறைப்படி பூஜை செய்து, பலவிதமான தோத்திரங்களையும் மந்திரங்களையும் சொல்லித் துதித்து வணங்க வேண்டும். அதன்பின் அர்க்யம் அளித்துத் திருவடிகளில் புஷ்பம் சமர்ப்பித்து, எட்டு அங்கங்களும் நிலத்தில் தோய வீழ்ந்து வணங்க வேண்டும். இருகைகளிலும் புஷ்பமேந்தி நின்றுகொண்டே,

அக்ஞாநாத்3யதி3 வா க்ஞாநாஜ்—

ஜபபூஜாதி3கம் மயா ।

க்ரு॒தம் தத3ஸ்து ஸப2லம்

க்ரு॒பயா தவ ஶங்கர ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸ்ரு. 11/74

“(சங்கரா! அனைத்து நலன்களையும் அமைதியையும் அளிக்கும்) சிவபெருமானே! நான் இதுவரை செய்முறை அறிந்தோ, அறியாமலோ செய்த ஜபம், பூஜை முதலிய நற்செயல்கள் தங்கள் திருவருளால் பயனுடையதாக ஆகட்டும்” என்று வேண்டி கைகளில் உள்ள புஷ்பத்தை இறைவன் திருவடிகளில் சமர்ப்பிக்க வேண்டும். அதன்பின்,

‘ஓம் ஸ்வஸ்தி ந இந்த்3ரோ வ்ரு॒த்34ஶ்ரவா: ஸ்வஸ்தி ந: பூஷா விஶ்வவேதா3: ஸ்வஸ்தி நஸ்தார்க்ஷ்யோ அரிஷ்டநேமி: ஸ்வஸ்தி நோ ப்3ரு॒ஹஸ்பதிர்த3தா4து ॥’ என்று ஸ்வஸ்திவாசன மந்திரம் கூறி வேண்ட வேண்டும். பின்,

காலே வர்ஷது பர்ஜந்ய:

ப்ரு॒தி2வீ ஶஸ்யஶாலிநீ ।

தே3ஶோயம் க்ஷோப4ரஹிதோ

ப்3ராஹ்மணா: ஸந்து நிர்ப4யா: ॥

ஸர்வே ச ஸுகி2ந: ஸந்து

ஸர்வே ஸந்து நிராமயா: ।

ஸர்வே ப4த்3ராணி பஶ்யந்து

மா கஶ்சித்3 து3:க2பா4க்34வேத் ॥

(அனைவரும் இன்புற்றிருக்க வேண்டும். அனைவரும் நோய்—நொடியின்றி இருக்க வேண்டும். அனைவரும் நல்லதையே காணட்டும். எவரும் துன்பமடையாதிருக்க வேண்டும்) என்று அனைவருக்கும் நல்லாசிகளை வழங்குமாறு இறைவனை வேண்ட வேண்டும்.

அதன்பின், ‘ஓம் ஆபோ ஹி ஷ்டாமயோபு4வ: தாந ஊர்ஜே த3தா4தந’ முதலிய மூன்று மந்திரங்களைக் கூறி இறைவன் மேல் நீரைத் தெளிக்க வேண்டும்.

அதன்பின் இறைவனைச் சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து நமஸ்கரித்து நாம் செய்த பூஜையில் குற்றங்குறைகளிருந்தால் அவற்றை மன்னிக்குமாறு இறைவனிடம் வேண்ட வேண்டும்.

அபராத4ஸஹஸ்ராணி

க்ரியந்தேஹர்நிஶம் மயா ।

தாநி ஸர்வாணி மே தே3

க்ஷமஸ்வ பரமேஶ்வரா ॥

முதலிய சுலோகங்களைக் கூறி வேண்டிக் கொண்டபின்,

யாந்து தே3வக3ணா: ஸர்வே

பூஜாமாதா3ய மாமகீம் ।

அபி4ஷ்டப2லதா3நாய

புநராக3மநாய ச ॥

என்ற சுலோகத்தைக் கூறி இறைவனை அவருடைய இடத்திற்கு ஏகுமாறு வேண்டுக. ஏனெனில், மறுபடியும் நாம் பூஜை செய்யும்போது அவர் திரும்ப வரவேண்டுமல்லவா? இதன்பின் கீழ்வரும் மந்திரத்தைக் கூறித் திரும்பவும் வணங்க வேண்டும்.

ஓம் அத்3யா தே3வா உதி3தா ஸூர்யஸ்ய

நிர(ம்)ஹஸ பிப்ரு॒தா நிரவத்3யாத் ।

தந்நோ மித்ரோ வருணோ மாமஹந்தாம்

அதி3தி: ஸிந்து4: ப்ரு॒தி2வீ உத த்3யௌ: ॥

— யஜு. 33/42

முடிவாக ஒரே மனதோடு இறைவனையே எண்ணியவண்ணம் கீழ்வருமாறு பிரார்த்தித்துக் கொள்ளவேண்டும்.

ஶிவே ப4க்தி: ஶிவே ப4க்தி:

ஶிவே ப4க்திர்ப4வே ப4வே ।

அந்யதா2 ஶரணம் நாஸ்தி

த்வமேவ ஶரணம் மம ॥

தஸ்மாத் காருண்ய பா4வேந

ரக்ஷரக்ஷ மகேஶ்வர ॥

“நான் எப்பிறவி பெற்றாலும் அவ்வனைத்துப் பிறவிகளிலும் சிவனிடம் பக்தி இருக்கவேண்டும். சிவனிடம் பக்தி வளர வேண்டும்; சிவனிடமே பக்தி நிலைத்து நிற்க வேண்டும்; எனக்கு வேறொரு புகலிடம் இல்லை. நீ மட்டுமே எனக்குப் புகலிடம். ஆகவே, மகேசுவரா! கருணை கொண்டு என்னைக் காத்தருள வேண்டுமய்யா! காத்தருள வேண்டும்.”

இவ்வாறு நா தழுதழுக்க வேண்டியிறைஞ்சி அனைத்து நலன்களையும் வாரி வழங்கும் தேவதேவனான பரசிவத்தைப் பூஜிக்க வேண்டும். அதன்பின் பரிவாரங்களோடு கூடிய இறைவனை வழிபட்டு வணங்கி மனநிறைவோடு நமது அன்றாட வேலைகளைக் கவனிக்க வேண்டும். இவ்வாறு தினமும் பக்தியோடு பூஜிப்பவனுக்கு அவனது அனைத்துக் காரியங்களின் ஒவ்வொரு நிலையிலும் நலமே கிடைக்கும், வெற்றி கிட்டும்; சிறந்த பேச்சாளனாகத் திகழ்வான்; விருப்பங்கள் அனைத்தும் நிச்சயமாக நிறைவேறும். நோய்—நொடிகள், துன்பங்கள், சோகங்கள், பிறரால் நமக்கு நேரும் மனத்தாங்கல்கள், செய்வினைகள், வஞ்சனையான தீய எண்ணங்கள், நஞ்சு முதலிய உருவத்தில் நமக்கு ஏற்படும் தீங்கு முதலிய அனைத்து துன்பங்களையும் சிவபெருமான் நீக்கியருள்வார். நலன்களை வாரி வழங்கும் தனிப்பெருங்கருணை கொண்டவரன்றோ அவர். சிவபெருமானைப் பூஜிப்பதால் அனைத்து நலன்களும் கிட்டுவதோடு வளர்பிறை நிலவைப் போன்று நற்குணங்கள் அனைத்தும் மேன்மேலும் வளரும். நாரத முனிவரே! சிவபூஜையின் வழிமுறைகள் அனைத்தையும் இதுவரை கூறினேன். இனி மேலும் கேட்கத் துடிப்பவர்களுக்காக நீங்கள் எதைப் பற்றிக் கேட்க விரும்புகிறீர்கள்?

 

அத்தியாயம் : பன்னிரண்டு

சிவப்பரம்பொருளின் பெருமையும், அவரைப் பூஜிப்பதன் அவசியமும்

நாரதர் கேட்கிறார்—— பிரும்மதேவரே! தாங்கள் எனது திருத்தந்தை; உலகங்கள் அனைத்தையும் படைத்தவர். சிவசிந்தனையோடு கூடிய தாங்கள் உண்மையில் கொடுத்து வைத்தவர். இதுவரை கூறிய சிவபூஜையைப் பற்றி மேலும் விரிவாகக் கூறவேண்டுகிறேன்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— குழந்தாய்! முன்பொரு சமயம் எண்டிசைகளிலும் உள்ள ரிஷிகளையும் தேவதைகளையும் அழைத்துக் கொண்டு பாற்கடலில் பள்ளிகொண்டருளும் ஸ்ரீமந்நாராயணனைக் காணச் சென்றேன். அனைவருக்கும் நலம் விழைபவரன்றோ அவர். தேவர்களனைவரும் வேண்டவே ஸ்ரீமந்நாராயணன் சிவபூஜையின் பெருமைகளை எடுத்துக் கூறி, மேலும் பின்வருமாறு கூறினார். ஒரு முகூர்த்த காலமோ அல்லது ஒரு நிமிட காலமோ சிவபூஜை செய்யவில்லையெனில் அதுவே பெருத்த இழப்பு. அதுதான் நரகத்திற்கான பெரியதொரு வழி. அதுதான் குருட்டுத்தன்மை. அதுவே அறிவற்ற தன்மை. எவனொருவன் சிவபக்தியிலேயே அமிழ்ந்திருப்பவனோ மனதார அவரைத் துதித்து வணங்குபவனோ, அவன் என்றென்றும் துன்பத்திற்கு ஆளாக மாட்டான்.

4வப4க்திபரா யே ச

4வப்ரணதசேதஸ: ।

4வஸம்ஸ்மரணா யே ச

ந தே து3:க2ஸ்ய பா4ஜநா: ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸ்ரு. 12/21

எத்தனையோ முற்பிறவிகளில் பரமசிவனை மனதாரப் பூஜித்தவனுக்கே மனதிற்குகந்த அழகிய வீடு, ஆபரணங்களனைத்தும் அணிந்து அழகுற விளங்கும் மனைவி, விருப்பம் போல் நிறைந்த செல்வம், மக்கட்செல்வம், நோயின்மை, அழகிய திருமேனி, நிறைந்த புகழ், தேவர்கள் நுகரும் விண்ணுலக இன்பம், முடிவில் முக்தி செல்வம் ஆகியன கிடைக்கும். இவையனைத்திற்கும் மேல் சிவப்பரம்பொருளிடம் அசையாத பக்தி கிட்டும். சிவபக்திபூண்டு சிவலிங்கத்தைப் பூஜிப்பவனுக்கு அனைத்தும் நன்மையாகவே ஆகும். பாவச்சுழலில் சிக்க மாட்டான்.

இவ்வாறு ஸ்ரீஹரி உபதேசித்தவுடன் தேவர்கள் அனைவரும் அவரை வணங்கி மனிதர்கள் தங்கள் விருப்பங்களை முழுவதுமாகப் பெறும் பொருட்டு சிவலிங்கத்திருமேனி ஒன்றைத் தரவேண்டினர். முனிவரே! இவ்வாறு தேவர்கள் வேண்டவே அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் நலமே விழையும் ஸ்ரீமந்நாராயணன் விசுவகர்மாவை அழைத்து—— “விசுவகர்மாவே! என் சொல்படி அனைத்து தேவர்களுக்கும் அழகிய சிவலிங்கங்களைப் படைத்துத் தருவாயாக” எனக் கட்டளையிட்டார். விசுவகர்மாவும் பகவானது கட்டளையை ஏற்று அந்தந்த தேவர்கட்கு அவரவர் தகுதிக்கேற்றவாறு சிவலிங்கத் திருமேனியை அமைத்துத் தந்தார்.

நாரத முனிவரே! எந்தெந்த தேவர்கள் எந்தெந்த சிவலிங்கத்தைப் பெற்றனர்? என்பதைக் கூறுகிறேன், கேட்பாயாக. பதுமராகமணியிலான சிவலிங்கத்தை இந்திரனும், குபேரன் பொன்னாலான சிவலிங்கத்தையும் பெற்றுப் பூஜித்தனர். யமதர்மராஜன் பொன்னிறங்கொண்ட கனகபுஷ்பராகத்தாலான சிவலிங்கத்தையும், வருணன் நீலமணி சிவலிங்கத்தையும் பெற்று பூஜித்தனர். ஸ்ரீமந்நாராயணன் இந்திரநீலமணிமய லிங்கத்தையும், பிரும்மதேவர் பொன்மயமான லிங்கத்தையும் பூஜிக்கின்றனர். முனிவரே! விசுவே தேவர்கள் வெள்ளியாலான சிவலிங்கத்தையும், வசுக்கள் பித்தளை லிங்கத்தையும், அசுவினி தேவர்கள் மண்ணாலான பார்த்திவ லிங்கத்தையும் பூஜிக்கின்றனர். திருமகள் படிகக்கல்லாலான சிவலிங்கத்தையும், ஆதித்தியர்கள் செம்பாலான சிவலிங்கத்தையும், அரசனான சந்திரன் நல்முத்தாலான சிவலிங்கத்தையும், அக்னிதேவர் வைரத்தாலான சிவலிங்கத்தையும் உபாசிக்கிறார்கள்.

அந்தணர்களும் அவர்களது மனைவிகளும் புற்று மண்ணாலான சிவலிங்கத்தைப் பூஜிக்கின்றனர். அசுர தச்சனான மயன் சந்தனத்தாலான சிவலிங்கத்தையும், நாக கணங்கள் பவழத்தாலான சிவலிங்கத்தையும் பூஜிக்கின்றனர். பார்வதீபிராட்டி வெண்ணெயினாலான சிவலிங்கத்தையும், யோகிகள் விபூதியினாலான லிங்கத்தையும், யட்சர்கள் தயிரினாலான சிவலிங்கத்தையும், சாயாதேவி மாவினாலான சிவலிங்கத்தையும், பிரும்மாணிதேவி இரத்தினமயமான லிங்கத்தையும் பூஜிக்கிறார்கள். பாணாசுரன் பாதரசத்தாலான ரசலிங்கத்தையும், பார்த்திவ (மண்) லிங்கத்தையும் பூஜிக்கிறான். பிறரும் இவ்வாறுதான் பூஜிக்கின்றனர். இவ்வாறு விசுவகர்மா செய்தளித்த பலவகையான சிவலிங்கங்களையே தேவர்களும் ரிஷிகளும் பூஜிக்கின்றனர். இவ்வாறு ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு தேவர்களின் நலனைக் கருதி, அவர்களுக்கு சிவலிங்கங்களை அளித்து, அவர்களிடமும் பிரும்மாவான என்னிடமும் பினாகபாணியான மகாதேவரது பூஜை முறைகளைப் பற்றி விளக்கினார். அவர் விளக்கிக் கூறிய பூஜை முறைகளைப் பற்றிக் கேட்ட நான் (பிரும்மா) மற்ற தேவர்களையும் அழைத்துக் கொண்டு மனமகிழ்ச்சியோடு என்னிருப்பிடம் சென்றேன். நாரதா! அங்கு சென்ற நான் தேவர்கள், ரிஷிகள் முதலிய அனைவருக்கும் சிவபூஜையின் உயர்ந்த வழிமுறைகளைக் கூறினேன். விரும்பியதனைத்தையும் அளிப்பதல்லவா சிவபூஜை!

அப்பொழுது பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— தேவர்களே! ரிஷிகளே! இகபர உலகங்களின் நலன்களனைத்தையும் அளிக்கும் சிவபூஜையின் நியமங்களைக் கூறுகிறேன், அன்போடு கேளுங்கள். முனிவர்களே! தேவர்களே! எண்ணிறந்த பிறவிகளில் இம்மானுடப்பிறவி பெறுதல் அரிதினும் அரிது. அதிலும் உயர்ந்த குலத்தில் பிறவி பெறுவது மேலும் அரிது. உயர்ந்த குடிப்பிறப்பிலும், ஆசார—அனுஷ்டானங்களோடு கூடிய அந்தணன் வீட்டில் பிறவி பெறுதல் நெடுங்காலம் செய்த புண்ணியப்பயனாலேயே ஆகும். அவ்வாறு பிறவி பெற்றாலும், சிவபெருமானை மகிழச் செய்யும் தமது வர்ணாசிரமத்திற்கேற்றவாறு வேதங்களில் கூறப்பட்டுள்ள உயர்ந்த கர்மங்களைக் கடைப்பிடித்தல் சிறந்தது. எந்தவொரு வர்ணத்தாருக்கு எந்தவொரு கர்மம் நியமிக்கப்பட்டுள்ளதோ அதை அவன் கைவிடக் கூடாது. நம்முடைய செல்வச் செழிப்பிற்கேற்றவாறு தானம் செய்தல் வேண்டும். கர்ம வழி நிற்கும் ஆயிரமாயிரம் வேள்விகளிலும் தவவேள்வி சிறந்தது. ஆயிரம் தவ வேள்வியைவிட ஜப வேள்வி பன்மடங்கு உயர்ந்தது. (ஆனால்,) தியான வேள்வியினும் சிறந்ததொன்றில்லை. தியானமே ஞானத்திற்கான சாதனம். ஏனெனில், தியானத்தின் வாயிலாகவே யோகிகள் தங்கள் இஷ்டதேவதையான சிவனைக் காண்கிறார்கள்.

த்4யாநயக்ஞாத்பரம் நாஸ்தி

த்4யாநம் க்ஞாநஸ்ய ஸாத4நம் ।

யத: ஸமரஸம் ஸ்வேஷ்டம்

யோகீ3 த்4யாநேந பஶ்யதி ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸ்ரு. 12/46

தியான வேள்வியிலேயே நிலைத்து நிற்கும் உபாசகனுக்கு சிவபெருமான் எப்பொழுதும் அருகிலேயே இருக்கிறார். சிவப்பரம்பொருளைப் பற்றி அறிந்தவனுக்குத் தூய்மை பெற வேறொரு கழுவாய் (பிராயச்சித்தம்) கிடையாது.

மனிதன், ஞானம் பெறும் வரை — நம்பிக்கை பெறும் வரை — சிவபூஜையாகிற கர்ம யோகத்தைச் செய்தல் வேண்டும். ஒரே பரம்பொருள் உலகத்தாருக்குப் பலப்பல திருவுருவங்களில் தோன்றுகிறார். ஒரே சூரியன் ஓரிடத்திலேயே இருந்து கொண்டு நீர்நிலைகளிலும் மற்ற பொருட்களிலும் பலப்பலவாகத் தோன்றவில்லையா? தேவர்களே! ‘இவ்வுலகில் காணப்படும் மற்றும் கேட்கப்படும் ஸத்—அஸத் வஸ்துக்களனைத்தும் பரப்பிரும்மமான சிவனது சொரூபமே’ என்று அறிந்து கொள்ளுங்கள். உண்மையறிவு பெறும் வரை பிரதிமை (விக்கிரகம்) பூஜை அவசியமாகும். உண்மையறியாமலேயே விக்கிரக ஆராதனையை நிந்திப்பவன் கீழ்நிலை எய்துதல் சர்வ நிச்சயமாகும். ஆகவே அந்தணர்களே! உண்மையைத் தெரிந்து கொள்ளுங்கள். தனது வர்ணாசிரமங்களுக்கு எந்தெந்த கர்மங்கள் நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளனவோ அவற்றை முழு முயற்சியோடு நிச்சயம் ஏற்று நடத்தவேண்டும். எங்கெங்கெல்லாம் எவ்விதமான பக்தி தோன்றுகிறதோ, அப்பொழுதெல்லாம் ஆங்காங்கே உள்ள அந்தந்த தேவதைகளுக்குப் பூஜை முதலியன அவசியமாகச் செய்யவேண்டும். ஏனெனில், பூஜை புரிதல், தானமளித்தல் முதலியன இன்றி நம் பாவங்கள் அழியா.

யத்ர யத்ர யதா24க்தி:

கர்தவ்யம் பூஜநாதி3கம் ।

விநா பூஜநதா3நாதி3

பாதகம் ந ச தூ3ரத: ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸ்ரு. 12/69

அழுக்குத்துணியில் சாயம் நன்கு ஒட்டாது. ஆனால், அதைத் துவைத்துச் சுத்தம் செய்தபின் அதில் சாயம் நன்கு ஒட்டுவதுபோல், தேவதைகளுக்கு முறைப்படி பூஜை செய்வதால் காரண சரீரம், லிங்க சரீரம், சூட்சும சரீரம் — இவை மூன்றும் முழுமையாகத் தூய்மை அடைகிறது. அதனால், அப்பொழுது மனதில் ஞானமான சாயம் நன்கு ஒட்டுகிறது. (நிர்குண—நிராகார சொரூபரான பகவானது முழு விளக்கமும் பெறுதல் ‘ஞானம்’. அந்த நிர்குண—நிராகார எம்பெருமான் ஸகுணராகவும், திருமேனி கொண்டும் செய்யும் திருவிளையாடல்களைப் பற்றிய உண்மையறிதலே ‘விஞ்ஞானம்’.) பின்பு விஞ்ஞானம் தோன்றுகிறது. விஞ்ஞானம் தோன்றவே (காணப்படும்) வேறுபாடுகளான எண்ணங்கள் மறைகின்றன. வேறுபாடு காணும் நிலை முழுமையாக அழியுமானால் இன்பம்—துன்பம், ஒளி—இருட்டு, நான்—நீ என்னும் இரட்டைகளான துன்பங்கள் விலகுகின்றன. இரட்டைகளான துன்பங்கள் விலகியவன் சிவனாகவே ஆகிறான்!

இல்லற வாழ்க்கையில் உள்ள வரை கணபதி, சூரியன், ஸ்ரீமந்நாராயணன், தேவி பார்வதீ, ஸ்ரீசிவபெருமான் ஆகிய ஐந்து தேவதைகளையும் பூஜிக்க வேண்டும். அதிலும் உயர்ந்தவரான ஸ்ரீசிவபெருமானுக்கு உத்தம பூஜை செய்தல் வேண்டும். அல்லது, அனைத்திற்கும் ஒரே மூலவேராக இருக்கும் சிவபெருமானைப் பூஜிக்க வேண்டும். அடிவேரில் நீர் இறைக்க, மரக்கிளைகள் தளிர்த்து வளர்கின்றன அல்லவா. அதுபோல சிவபூஜையால் கிளைகள் போன்ற மற்ற தேவதைகள் அனைவரும் மனம் மகிழ்கின்றனர். ஆகவே விருப்பங்களனைத்தும் நிறைவேற வேண்டுமென்ற விருப்பமுடையவன் தன் விருப்பங்கள் முழுமையும் நினைத்தவாறே ஈடேற அனைத்து ஜீவராசிகளின் நலன்களிலும் ஊக்கங்கொண்டு சிவபெருமானைப் பூஜிக்க வேண்டும். அவரன்றோ அனைத்துலகங்கட்கும் நல்லன செய்பவர்.

 

அத்தியாயம் : பதின்மூன்று

சிவபூஜையின் உயர்ந்த வழிமுறை

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— தேவர்களே! முனிவர்களே! அனைத்து காமனைகளையும் பூர்த்தி செய்து, பேரின்பம் நல்கும் ஒப்புயர்வற்ற சிறந்த சிவபூஜையின் வழிமுறைகளைக் கூறுவேன், கவனமாகக் கேளுங்கள். சிவபூஜை புரியும் உபாசகன், பிரும்மமுகூர்த்தமான விடிவோரையில் துயிலுணர்ந்து உமாமகேசனான இறைவனை நினைக்க வேண்டும். பின்பு, இரு கைகளையும் கூப்பித் தலைவணங்கி, “தேவதேவனே! எழுந்திருங்கள். திருப்பள்ளி உணர்ந்தருளுங்கள். என் இதயத்தில் வீற்றிருக்கும் இறைவா! எழுந்திருங்கள். உமையம்மையின் கேள்வனே! துயிலுணர்ந்து இப்பிரும்மாண்டத்திலுள்ள அனைத்திற்கும் அனைத்து நலன்களையும் வழங்கியருளுங்கள். நான் அறத்தின் முறைகளை நன்கறிவேன். ஆனால், அதையேற்று நடத்தும் ஈடுபாடில்லையே! அதர்மத்தையும் (மறநெறிகளையும்) அறிவேன். ஆனால், அதிலிருந்து வெளிவரவேண்டுமென்ற மனம் வரவில்லையே! மகாதேவா! தாங்கள் என் இதயத்தில் வீற்றிருந்து என்னை எவ்வாறு நடத்துகிறீர்களோ, அவ்வாறுதான் நடக்கிறேன்” என்று பக்தியோடு வேண்டி எழவேண்டும்.

ஜாநாமி த4ர்மம் ந ச மே ப்ரவ்ருத்தி:

ஜாநாம்யத4ர்மம் ந ச மே நிவ்ருத்தி: ।

த்வயா மகாதே3வ ஹ்ருதி3ஸ்தி2தேந

யதா2 நியுக்தோஸ்மி ததா2 கரோமி ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸ்ரு. 13/4

அதன்பின் குருநாதரின் திருவடிக்கமலங்களைத் தியானித்துக் கொண்டே, கிராமத்திற்கு வெளியே தென்புறமாக மலஜலம் கழிக்க வேண்டும். மலஜலம் கழித்தபின் மண்ணும் நீரும் கொண்டு சுத்தி செய்து கொண்டு, கைகால்களையும் நன்கு அலம்பிக் கொண்டு பல்துலக்க வேண்டும். பதினாறு முறை வாயை நன்கு கொப்பளிக்க வேண்டும். இவையனைத்தும் சூரியோதயத்திற்கு முன்பே செய்யவேண்டும். ஷஷ்டி, பிரதமை, அமாவாசை, நவமி முதலிய திதிகளிலும், ஞாயிற்றுக்கிழமையன்றும் சிவனடியார்கள் பல்துலக்குவதை விட்டு, வாயின் கெட்ட நாற்றம் போகுமளவு வாய் கொப்பளிக்க வேண்டும்.

நேரத்திற்கேற்ப நதிகளில் நீராடலாம். வீட்டிலேயும் முறைப்படி நீராடலாம். இடத்திற்கும் நேரத்திற்கும் ஏற்பவே நீராட வேண்டும். (அதாவது, இரவு நேரங்களில் நதி போன்ற நீர்நிலைகளில் நீராடக் கூடாது. ஞாயிற்றுக்கிழமை, சிராத்தம், சங்கராந்தி, கிரகண காலம், பெருதானம் செய்யும் திருநாள், தீர்த்தயாத்திரை, உபவாசமிருக்கும் விரத நாள் மற்றும் தீட்டு காலங்கள் முதலிய நாட்களில் வெந்நீரில் நீராடக் கூடாது. சிவனடியார்கள் நதிகளில் பிரவாகத்தை நோக்கியே நீராடவேண்டும். நீராடும் முன் எண்ணெய் தேய்த்து நீராட விரும்புபவன் அதற்குகந்த நாளைப் பார்த்து, விலக்க வேண்டிய நாளை விடுத்து, எண்ணெய் தேய்த்துக் கொண்டு நீராட வேண்டும். தினந்தோறும் எண்ணெய் தேய்த்து நீராடும் பழக்கமுள்ளவனுக்கு எந்தவொரு நாளும் தள்ளத்தக்கதல்ல. தினமும் அத்தர் முதலிய வாசனைப் பொருட்களைத் தடவிக் கொள்பவனும் தைல ஸ்நானம் செய்வதைத் தவிர்க்கக் கூடாது. கிரகண காலங்களைத் தவிர மற்ற நாட்களில் கடுகு எண்ணெய்த் தேய்த்து நீராடுவதில் தவறில்லை. இவ்வாறு இடம் காலத்திற்கேற்ப முறைப்படி நீராடலாம். நீராடுகையில் கிழக்கு அல்லது வடக்கு நோக்கி நீராட வேண்டும். பழைய ஆடையோடு நீராடாது, புதுத்துணி அணிந்து இறைவனை நினைத்தே நீராட வேண்டும். பிறர் அணிந்த ஆடை, பிறருடைய ஆடை, முந்தின நாள் இரவில் அணிந்த ஆடை முதலியன பழைய (உச்சிஷ்டம்) ஆடைகளாகும். அதே துவைத்த ஆடைகளானால் அதையணிந்து நீராடலாம். நீராடியவுடன் தேவர்கள், ரிஷிகள், பித்ருக்கள் முதலியோரின் திருப்திக்காக ‘ஸ்நாநாங்க தர்ப்பணம்’ செய்யவேண்டும். அதன்பின் துவைத்த உயர்ந்த ஆடையணிந்து ஆசமனம் செய்யவேண்டும்.

பின்பு பசுஞ்சாணங்கொண்டு மெழுகிச் சுத்தம் செய்யப்பட்ட இடம் சென்று அழகான பெரியதொரு மரத்தாலான (மணையில்) ஆசனத்தில் மாந்தோல், கம்பளி முதலியவற்றில் ஏதாவதொன்றை இட்டு அதில் அமர்ந்து திருநீற்றைக் குழைத்து முப்புரியாக நெற்றியில் இட்டுக் கொள்ள வேண்டும். இவ்வாறான ஆசனம் விரும்பிய பயனை முற்றிலுமாக அளிக்கவல்லது. திருநீறிடுவதால் நாம் செய்யும் ஜபம், தவம், தானம் முதலியன பயனுடையதாக ஆகின்றன. திருநீறு கிடைக்காத இடங்களில் நீரினாலேயே முப்புரியிட்டுக் கொள்ளலாம். இவ்வாறு திருநீறிட்டு ருத்திராட்சமணிந்து, நித்திய கர்மானுஷ்டானங்களை முறையாகச் செய்து, பின் சிவபூஜை செய்யவேண்டும். முதலில் மந்திரம் ஓதி மும்முறை ஆசமனம் செய்தல் வேண்டும். பூஜைக்கு முன் நிவேதனத்திற்கான அன்னமும் நீரும் தயார் செய்து கொள்ளவேண்டும். மற்றும் பூஜைக்கு வேண்டிய மற்ற சாதனை பொருட்களையும் முடிந்தவாறு சேகரித்து வைத்துக் கொள்க. இவ்வாறு அனைத்துச் சாதனங்களையும் தயார் செய்து கொண்டு ஒரே மனதுடன் உறுதியாக அமர வேண்டும்.

பின்பு ஒரு பாத்திரத்தில் நீர், சந்தனம், அட்சதை இட்டு, அதை நம் வலதுபுறம் வைத்துக் கொள்ளவேண்டும். இதுவே உபசாரத்திற்கான அர்க்கிய பாத்திரமாகும். அதன்பின் குருவை நினைத்து வணங்கி, அவரது அருளாணையைப் பெற்று, முறைப்படி சங்கல்பம் (உறுதி) செய்து கொண்டு நம் விருப்பங்களைத் தனிப்படுத்தாது உயர்ந்த பக்தியோடு பரிவார தேவதைகளோடு கூடிய சிவபெருமானைப் பூஜிக்க வேண்டும். முதலில் விநாயகருக்கான முத்திரையைக் காட்டி சித்தி—புத்திகளோடு கூடிய கணபதியை முறைபடியான உபசாரங்களுடன் பூஜிக்க வேண்டும். லட்சம் மற்றும் லாபத்துடன் கூடிய கணபதியைப் பூஜித்து அவருடைய போற்றி நாமங்களுக்கு முன் ‘ஓம்’ என்னும் பிரணவத்தையும், முடிவில் ‘நம:’ என்பதையும் சேர்த்து நான்காம் வேற்றுமையில் வணங்க வேண்டும். (‘ஓம் கணபதயே நம:’ அல்லது ‘ஓம் லக்ஷலாபயுதாய ஸித்திபுத்தி ஸஹிதாய ஸ்ரீகணபதயே நம:’ என்று வணங்குக.) இவ்வாறு தம்பியான முருகனோடு கூடிய கணபதியைப் பூஜித்தபின், துவாரபாலகரான மகோதரனைப் பூஜிக்கவும். பின்பு உமாதேவியைப் பூஜித்து, சந்தனம், குங்குமம், தூபம், தீபம் முதலிய உபசாரங்களோடு பலவகையான நைவேத்தியங்களையும் படைத்து சிவபெருமானைப் பூஜித்து வணங்கி அவரது சந்நிதியில் நிற்க வேண்டும். மண், பொன், வெள்ளி, பாதரசம் அல்லது உலோகத்தாலான சிவலிங்கத்தை வைத்து பக்தியோடு பூஜிக்கலாம். அவரைப் பூஜிப்பதாலேயே மற்ற எல்லா தேவதைகளும் பூஜிக்கப்பட்டவர்களாக ஆவார்கள்.

வீட்டிலுள்ளவர்கள் (இல்வாழ்வார்) மண்ணினாலே செய்யப்பட்ட சிவலிங்கத்தை முறைப்படி நியமத்தோடு பிராணப்பிரதிஷ்டை, பூதசுத்தி முதலியன செய்து பூஜிக்கவும். சிவாலயமெனில் திக்பாலகர்களையும் சேர்த்துப் பூஜிக்க வேண்டும். வீட்டிலோ மூலமந்திரமான திருவைந்தெழுத்தை ஓதியே பூஜிக்க வேண்டும். வீட்டில் என்றால் துவாரபாலகர்களைப் பூஜிக்க வேண்டுமென்கிற நியமமில்லை. பகவானுக்கு அருகிலேயே நாமும் வடக்கு நோக்கி அமர்ந்து ஆசமனம் செய்து பிராணாயாமம் செய்க. பிராணாயாம சமயத்தில் திருவைந்தெழுத்தான மூலமந்திரத்தை பத்து முறை ஓதவேண்டும். (சுமுகம், சுவ்ருதம், சதுரஸ்ரம், முத்கரம் மற்றும் யோனி முதலிய) ஐந்து முத்திரைகளைக் காட்டியே பூஜை தொடங்க வேண்டும். முத்திரைகள் காட்டுவது பூஜையின் முக்கியப் பகுதிகளில் ஒன்றாகும். ஆகவே முத்திரைகள் காட்டியே பூஜை முறைகளைப் பின்பற்ற வேண்டும். பின் விளக்கேற்றி வைத்து குருவந்தனம் செய்க. பத்மாசனம், பத்ராசனம், உத்தானாசனம், பர்யங்காசனம் ஆகியனவற்றில் ஏதாவதொரு ஆசனத்தில் சுகமாக அமர்ந்து அர்க்கிய பாத்திர நீரால் சிவலிங்கத்தைப் புரோட்சிக்க வேண்டும். பூஜைக்குரிய பொருட்களைத் தன்னருகில் நகர்த்தி வைத்துக் கொண்டு (புஷ்பத்தை இருகைகளிலும் ஏந்திக் கொண்டு) பின்வரும் மந்திர சுலோகங்களைக் கூறி, பரமசிவனை அச்சிவலிங்கத்தில் (வந்திருக்குமாறு வேண்டி) ஆவாஹனம் செய்க.

ஆவாஹன மந்திரங்கள்

கைலாஸஶிக2ரஸ்த2ம் ச

பார்வதீபதிமுத்தமம் ॥

யதோ2க்தரூபிணம் ஶம்பு4ம்

நிர்கு3ணம் கு3ணரூபிணம் ।

பஞ்சவக்த்ரம் த3ஶபு4ஜம்

த்ரிநேத்ரம் வ்ரு॒ஷப4த்4வஜம் ॥

கர்பூரகெ3ளரம் தி3வ்யாங்க3ம்

சந்த்3ரமௌளிம் கபர்தி3நம் ।

வ்யாக்4ரசர்மோத்தரீயம் ச

3ஜசர்மாம்ப3ரம் ஶுப4ம் ॥

வாஸுக்யாதி3பரீதாங்க3ம்

பிநாகாத்3யாயுதா4ந்விதம் ।

ஸித்34யோஷ்டௌ ச யஸ்யாக்3ரே

ந்ரு॒த்யந்தீஹ நிரந்தரம் ॥

ஜயஜயேதி ஶப்3தை3ஶ்ச

ஸேவிதம் ப4க்தபுஞ்ஜகை: ।

தேஜஸா து3ஸ்ஸஹேநைவ

து3ர்லக்ஷ்யம் தே3வஸேவிதம் ॥

ஶரண்யம் ஸர்வஸத்த்வாநாம்

ப்ரஸந்நமுக2பங்கஜம் ।

வேதை3: ஶாஸ்த்ரைர் யதா2கீ3தம்

விஷ்ணுப்3ரஹ்மநுதம் ஸதா3

4க்தவத்ஸலமாநந்த3ம்

ஶிவமாவாஹயாம்யஹம் ।

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸ்ரு. 13/47—53

கயிலையில் மேரு சிகரத்தில் இருப்பவரும், பார்வதீபிராட்டியின் மணவாளரும், தேவதேவரும், சாஸ்திரங்களில் வருணனை செய்யப்பட்டது போன்ற திருமேனி கொண்டவரும், நிர்குண சொரூபரானாலும் ஸகுணரூபராக விளங்குபவரும், ஐந்து திருமுகங்களும் பத்து திருக்கரங்களும், ஒவ்வொரு திருமுகத்திலும் மும்மூன்று திருக்கண்களும் கொண்டவரும், ரிஷபக்கொடி உடையவரும், பச்சைக்கற்பூரம் போன்று வெளுத்த தெய்வீகத் திருமேனி கொண்டவரும், சந்திரனைத் தலையில் தாங்கியவரும், கற்றைச் சடைகள் கொண்டவரும், யானைத்தோலை உடுத்திப் புலித்தோலை உத்தரீயமாகத் தரித்தவரும், மங்களங்களை அருள்பவரும், வாசுகி முதலிய நாகங்களை அணிந்தவரும், பினாகம் (வில்) முதலிய ஆயுதங்களைக் கைகளில் ஏந்தியவரும், அணிமாதி எட்டு சித்திகளும் எப்பொழுதும் நர்த்தனம் செய்து கொண்டிருக்கின்ற சந்நிதியை உடையவரும், அடியார்கள் திருக்கூட்டங்களால் ‘இறைவா! போற்றி! போற்றி!’ என கோஷமிட்டுத் துதிக்கப்படுபவரும், ஒளியின் மிகுதியால் ஊனக்கண்கள் கொண்டு காண இயலாதவரும், தேவர்களனைவராலும் இறைஞ்சி தொழப்படுகின்றவரும், அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் ஒரே புகலிடமானவரும், கருணையால் மகிழ்ந்து மலர்ந்திருக்கும் தாமரை போன்ற திருமுகம் உடையவரும், வேதங்களாலும் சாஸ்திரங்களாலும் உள்ளபடியே வர்ணிக்கப்படுகின்றவரும், ஸ்ரீமந்நாராயணன், பிரும்மதேவன் ஆகியவர்களால் நித்தமும் சேவிக்கப்படுபவரும், அடியார்க்கு எளிவந்தவரும், ஆனந்தமே வடிவானவருமான சிவப்பரம்பொருளை ஆவாஹனம் செய்கிறேன்.

இவ்வாறு சிவபெருமானைத் தியானித்து ஆவாஹனம் செய்து, அவர் அமர்ந்திருக்க உயர்ந்ததோர் ஆசனத்தை அளிக்கவேண்டும். நான்காம் வேற்றுமையிலேயே ‘பகவானுக்காக’ என்றே அனைத்தையும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும். (‘ஸாம்ப3ஸதா3ஶிவாய நம: ஆஸநம் ஸமர்பயாமி’ என்று) ஆசனம் தந்தவுடன் சிவபெருமானுக்கு பாத்யம், அர்க்கியம், ஆசமனீயம் சமர்ப்பித்து, பின் பஞ்சாமிர்தத்தால் அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும். வேதமந்திரங்களோ திருநாமங்களோ கூறி, பக்தியோடு முடிந்தவரையில் பால், தயிர், இளநீர் ஆகியவைகளாலோ, நம் மனதிற்குகந்த பொருள்களினாலோ அபிஷேகம் செய்து, முடிவாக வருண மந்திரங்கள் கூறிச் சுத்த நீரினால் அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும். பின் பகவானது திருமேனி முழுக்க சந்தனம் முதலிய நறுமணப் பொருள்களைத் தடவ வேண்டும். மறுபடியும் (வேதமந்திரங்கள், ஷடங்க மந்திரங்கள், சிவனது பதினோரு திருநாமங்கள் ஆகியனவற்றைக் கூறியவாறே) ஆயிரம் துளைகள் கொண்ட தட்டத்தின் வாயிலாக ஸஹஸ்ரதாராபிஷேகத்தைச் செய்தபின், நல்ல உலர்ந்த தூய வஸ்திரத்தால் பகவானைத் துடைக்க வேண்டும்.

பின் ஆசமனம் சமர்ப்பித்து வஸ்திரம் உடுத்த வேண்டும். அதற்குண்டான வேதமந்திரங்களைக் கூறி, வெள்ளை எள், யவம், கோதுமை, கடலை, உளுந்து ஆகியனவற்றைச் சமர்ப்பிக்கவும். அதன்பின் ஐந்து திருமுகங்கள் கொண்ட சிவபெருமானுக்குப் புஷ்பங்களைச் சமர்ப்பிக்க வேண்டும். ஒவ்வொரு திருமுகத்திற்கும் உள்ள தியான சுலோகங்களைக் கூறி, முடிந்தவரை தாமரை, திருநூற்பச்சை, சங்குப்பூ, தருப்பையின் புஷ்பம், ஊமந்தம்பூ, மந்தார புஷ்பம், தும்பைப்பூ, துளசி இலை, வில்வ பத்திரம் முதலியவற்றைக் கொண்டு பரமபக்தியோடு பூஜிக்க வேண்டும். சங்கரனான இறைவன் பக்தவத்ஸலனல்லவா! மீதி புஷ்பங்கள் கிடைக்கவில்லையென்றால் வில்வ பத்திரத்தினாலேயே பூஜிக்கலாம். வில்வ இலையைச் சமர்ப்பிப்பதனாலேயே சிவபூஜை பூர்த்தியடைகிறது; பயனுடையதாக ஆகிறது. குங்குலியம், அகரு முதலியவற்றால் தூபமளித்து, நெய் தீபம் கொண்டு தீபம் காட்டவும். அதன்பின்,

ரூபம் தே3ஹி யஶோ தே3ஹி

போ43ம் தே3ஹி ச ஶங்கர ।

பு4க்திமுக்திப2லம் தே3ஹி

க்3ரு॒ஹீத்வார்க்4யம் நமோஸ்து தே ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸ்ரு. 13/68

“இறைவா! இப்பொழுது நான் அளிக்கும் இந்த அர்க்கியத்தையேற்று எனக்கு அழகிய திருமேனி, நல்ல புகழ், இவ்வுலக இன்பங்கள் என அனைத்தையும் அளிக்க வேண்டும். நல்ல போகங்களையும் பின் மோட்சத்தையும் அளிக்க வேண்டும்” என்று வேண்டி அர்க்யமளித்து, பின் நல்ல வஸ்திரத்தால் இறைவனது வாயைத் துடைக்க வேண்டும். இனி பகவானுக்குப் பலவகையான நைவேத்தியங்களைக் கண்டருளப் பண்ண வேண்டும். பின்பு அன்போடு ஆசமனம் அளித்துத் தாம்பூலம் தரவும். அதன்பின் பஞ்ச ஆரத்தி தீபமேற்றிக் காட்டுக. அப்படிக் காட்டும்போது திருவடியில் நான்கு முறையும், அரையில் தொப்புளுக்கெதிரில் இரு முறையும், திருமுகத்துக்கு எதிரில் ஒரு முறையும், திருமேனி முழுவதும் மேலும் கீழுமாக ஏழு முறையும் காட்டவேண்டும். அதன்பின் எருதுக்கொடியோனான சிவபெருமானைப் பலப்பலத் துதிகளால் காதலாகிக் கசிந்துருகித் துதிக்க வேண்டும். பின்பு மும்முறை வலம் வந்து நெடுஞ்சாண்கிடையாக வீழ்ந்து வணங்கிப் பின்வரும் மந்திரம் கூறி இருகைகளிலும் புஷ்பமெடுத்துத் திருவடிவாரத்தில் இடவேண்டும்.

அக்ஞாநாத்3யதி3 வா க்ஞாநாத்3

யத்3யத்பூஜாதி3கம் மயா ।

க்ரு॒தம் தத3ஸ்து ஸப2லம்

க்ரு॒பயா தவ ஶங்கர ॥

தாவகஸ்த்வத்33தப்ராணஸ்

த்வச்சித்தோஹம் ஸதா3 ம்ரு॒ட3

இதி விக்ஞாய கெ3ளரீஶ

பூ4தநாத2 ப்ரஸீத3 மே ॥

பூ4மௌ ஸ்க2லிதபாதா3நாம்

பூ4மிரேவாவலம்ப3நம் ।

த்வயி ஜாதாபராதா4நம்

த்வமேவ ஶரணம் ப்ரபோ4

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸ்ரு. 13/77—79

“ஸ்ரீசங்கரா! அறிந்தோ அறியாமலோ இதுவரை நான் செய்த பூஜை தங்களருளால் பயனுடையதாக ஆகட்டும். மிருடரே! நான் உம்மைச் சேர்ந்தவன். எனதுயிரும் தங்களிடமே லயித்துள்ளது. எனது எண்ணங்களிலெல்லாம் தாங்களே நிரம்பியுள்ளீர்கள் என்பதை நினைத்து என் மேல் கருணை கொள்ளுங்கள். உமை கேள்வனே! அனைத்து பூதராசிகளுக்கும் தலைவனல்லவா தாங்கள்! தரையில் இடறிவிழுந்தால் பூமியன்றோ அதற்குக் கைத்தாங்கலாகிறது. அதேபோலத் தங்களிடம் தவறிழைத்தவர்க்கும் தாங்கள்தானே புகலிடம் — வேறு போக்கிடம் இல்லையே.”

இவ்வாறு பலவாறாகப் பிரார்த்தித்து முறைப்படி புஷ்பங்களை இறைவன் திருவடிவாரத்தில் இட வேண்டும். பின்பு மறுபடியும் தொழுதெழுந்திருந்து பின்வரும் மந்திரம் கூறி இறைவனைத் தன் நிலயத்திற்குச் சென்றருள் புரியுமாறு வேண்ட வேண்டும்.

ஸ்வஸ்தா2நம் க3ச்ச2 தே3வேஶ

பரிவாரயுத: ப்ரபோ4

பூஜாகாலே புநர்நாத2

த்வயாऽऽ3ந்தவ்யமாத3ராத் ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸ்ரு. 13/81

“தேவதேவனே! பிரபுவே! தாங்கள் இனி தங்கள் பரிவாரங்களோடு தங்களது இடத்திற்குச் செல்லலாம். இறைவா! நான் திரும்பப் பூஜை செய்யத் துவங்கும்போது மறுபடியும் தாங்கள் கருணைகொண்டு இங்கு எழுந்தருள வேண்டும்.”

இவ்வாறு அடியார்க்கெளியரான ஸ்ரீசங்கரனைப் பலவாறாகப் பிரார்த்தித்து, அவரை அவருடைய இடத்திற்கு எழுந்தருள வேண்டிவிட்டு அபிஷேக ஜலத்தைத் தன் இதயத்திலும் தலையிலும் புரோட்சித்துக் கொள்ளவேண்டும்.

ரிஷிகளே! போக—மோட்சங்களை வாரி வழங்கும் சிவபூஜை பற்றிய விதிமுறைகளை இதுவரை கூறினேன். இனி மேலும் என்ன கேட்க விரும்புகிறீர்கள்?

 

அத்தியாயம் : பதினான்கு

பலவகைப் பூக்கள், நைவேத்தியங்கள், பல நதி தீர்த்தாபிஷேகம் ஆகியனவற்றால் செய்யப்படும் சிவபூஜையின் பெருமை

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! செல்வம் வேண்டுபவன் தாமரை, வில்வம், திருநூற்பச்சை, சங்குப்பூ கொண்டு சிவபூஜை செய்ய வேண்டும். பிரும்மத்தை அறிந்தவரே! இப்பூக்களால் ஒரு லட்சம் முறை சிவார்ச்சனை செய்யப்பட்டால் பாவங்கள் அனைத்தும் தொலைந்து செல்வம் பெருகுகிறது என்பதில் ஐயமேதுமில்லை. இருபது தாமரைகளால் அர்ச்சிப்பது ஒரு ‘பிரஸ்தம்’ எனப்படுகிறது. ஆயிரம் வில்வதளங்களால் அர்ச்சிப்பதும் ஒரு பிரஸ்தமாகும். ஆயிரம் திருநூற்பச்சை தளத்தால் அர்ச்சிப்பது ‘அரைப்பிரஸ்தம்’ எனப்படும். (பதினாறு பலங்கள் சேர்ந்தது ஒரு பிரஸ்தம். பத்து நாணயங்கள் எடையே ஒரு பலம் ஆகும்.) இவ்வளவிலேயே இலை, புஷ்பம் முதலியனவற்றை நிறுத்த வேண்டும். முன்குறித்த எண்ணிக்கைப்படி புஷ்பங்களால் சிவபூஜை செய்யப்படின் அவன் விரும்பியதெல்லாம் பெறுகிறான். பலனில் பற்றின்றி முன்குறித்தபடி பூஜை செய்பவன் சிவனாகவே ஆகிறான்.

ஐந்து லட்சம் முறை திரயம்பக மந்திரத்தை ஜபம் செய்பவனுக்கு பகவான் நேரிலேயே காட்சி தருவார். ஒரு லட்சம் ஜபித்தால் உடல் தூய்மை அடைகிறது. இரண்டு லட்சம் ஜபித்தால் முற்பிறவியின் நிகழ்ச்சிகள் தெரியும். மூன்று லட்சம் ஜபித்தால் விரும்பியனவெல்லாம் கிட்டும். நான்கு லட்சம் ஜபித்தால் சிவபெருமான் கனவில் காட்சியளிப்பார். ஐந்து லட்ச ஜபம் பூர்த்தியானால் சிவபெருமான் நேரிலேயே காட்சியளிப்பார். பத்து லட்சம் முறை ஜபம் பூர்த்தியானால் அனைத்து பலன்களின் சித்தி கிடைக்கிறது. முக்தி விரும்புபவன் தருப்பைப் புல்லினால் ஒரு லட்சம் முறை பூஜிக்க வேண்டும். முனிவரே! எங்கும் எதிலும் லட்சம் முறை என்னும் எண்ணிக்கையை நினைவில் கொள்ள வேண்டும். நீண்ட ஆயுள் வேண்டுபவன் அருகம்புல்லினால் ஒரு லட்சம் முறை பூஜிக்க வேண்டும். புத்திரப்பேறு வேண்டுபவன் ஒரு லட்சம் ஊமத்தம் பூவினால் பூஜிக்க வேண்டும். சிவப்பு நிறத் தண்டுள்ள ஊமத்தம் பூ பூஜைக்கு மிகவும் உகந்தது. அகஸ்திய புஷ்பத்தால் ஒரு லட்சம் முறை பூஜிப்பவன் நிலைத்த புகழைப் பெறுகிறான்.

துளசிதளத்தால் சிவனைப் பூஜிப்பவன் போக—மோட்சங்களை எளிதில் பெறுகிறான். வெள்ளெருக்கு, சிவப்பு எருக்கு, நாயுருவி, வெண்டாமரை ஆகிய புஷ்பங்களால் ஒரு லட்சம் முறை பூஜிப்பதாலும் இகபர நலன்களைப் பெறலாம். ஒரு லட்சம் ஜபா (ரோஜா) புஷ்பத்தினால் அர்ச்சிக்க பகைவர்கள் அழிவர். அரளிப்பூவினால் ஒரு லட்சம் முறை பூஜிக்க நோய்களை விரட்டும் திறன் பெறலாகும். ‘பந்தூகம்’ என்னும் தித்திப்புஷ்பத்தால் பூஜிக்க ஆபரணங்கள் சேரும். ஜாதி புஷ்பத்தால் பூஜிக்க வாகன லாபம் கிட்டும். ஆனிப்பூவால் அர்ச்சிக்க ஸ்ரீமந்நாராயணனின் அன்பிற்குப் பாத்திரமாவான். வன்னி இலையால் அர்ச்சிக்க முக்தி பெறலாம். மல்லிகைப்பூவால் அர்ச்சிக்க பகவான் நற்குணமுள்ள அழகான மனைவியை அருள்வார். முல்லைப்பூவால் பூஜிக்க வீட்டில் அன்னத்திற்குக் குறைவிருக்காது. (உணவுப் பண்டங்கள் நிறைந்திருக்கும்.) அரளிப்பூவால் பூஜிக்க உடைக்குப் பஞ்சமிராது. நொச்சிப்பூவால் பூஜிக்க மனத்தூய்மை கிட்டும். வில்வதளத்தால் ஒரு லட்சம் முறை பூஜிக்க விரும்பியதெல்லாம் கிடைக்கும். பவழமல்லியால் அர்ச்சிக்க இன்பமும் செல்வமும் பெருகும். அந்தந்த ருது பருவ காலத்தில் கிடைக்கும் புஷ்பத்தால் அர்ச்சிக்க அது முக்தியைப் பெற்றுத் தரும் என்பதில் ஐயமேதுமில்லை. வெண்கடுகுப்பூவால் அர்ச்சிக்க அது பகைவனை யமனுலகுக்கு அனுப்பும். இப்புஷ்பங்களால் ஒவ்வொரு லட்சம் முறை சிவனைப் பூஜிக்க பகவான் அளவிற்கடங்காத நற்பலன்களை அருள்வார். சண்பகப்பூ மற்றும் தாழம்பூ தவிர மற்ற அனைத்துப் புஷ்பங்களையும் சிவனுக்கு அர்ப்பிக்கலாம்.

அந்தணோத்தமரே! மகாதேவனான சிவனை அட்சதையால் அர்ச்சிக்கச் செல்வம் பெருகும். அந்த அட்சதை நுனி முறியாததாக இருக்க வேண்டும். கனிந்த பக்தியோடு சமர்ப்பிக்க வேண்டும். ஸ்ரீருத்ர மந்திரம் ஓதி பூஜை செய்து அழகிய வஸ்திரத்தை மேலே சாத்தி அதன் மேல் அட்சதையைச் சமர்ப்பிப்பது மிகவும் உயர்ந்தது. பகவானுக்கு நறுமணச் சந்தனம், புஷ்பம் சாத்தித் தூப தீபம் காட்டி நல்லதொரு தேங்காயை உடைத்து நிவேதனம் செய்தால் பூஜையின் முழுப்பயனையும் பெறலாம். பின்பு பகவத் சன்னிதியிலேயே பன்னிரண்டு அந்தணர்களுக்கு அன்னம் பாலிக்க வேண்டும். இவ்வாறு செய்வது, முறைப்படி லட்சம் முறை பூஜை செய்ததை ஒக்கும். நூறு முறை மந்திரத்தை ஓத வேண்டுமென்று கூறும் இடங்களிலெல்லாம் 108 முறை ஜபிக்க வேண்டும் என்று கொள்க. வெள்ளை எள் கொண்டு ஒரு லட்சம் முறை சிவனைக் குறித்து ஹோமம் செய்வதும், எள் கொண்டு லட்சார்ச்சனை செய்வதும் பெரும் பாதகங்களை நீக்குவதாகும். யவத்தினால் சிவபூஜை செய்வது விண்ணுலக இன்பங்களைப் பன்மடங்காகத் தரும் என்பது ரிஷிகளது கூற்று. கோதுமையில் செய்த பட்சணங்களை நிவேதனம் செய்வது மிக மிக உயர்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது. கோதுமை பண்டங்களை அர்ப்பித்து ஒரு லட்சம் முறை பூஜை செய்வது சந்தானவிருத்தியைத் தரும்; குலம் தழைக்கும். பயறு நிவேதனத்தால் பகவான் நலன்களை அளிக்கிறார். தர்மமே வடிவான பரமாத்மா சிவனை நாவல் பழம் நிவேதனம் செய்து குங்குமப்பூவினால் பூஜிக்க அறம், பொருள், இன்பம் வளரும். அப்பூஜை அனைத்து நலன்களையும் தரவல்லது. துவரை இலையினால் அலங்கரித்துச் சிவனைப் பூஜிப்பது அனைத்து சுகங்களையும் பலன்களையும் நல்கும்.

முனிசிரேஷ்டரே! இனி பூக்களின் லட்சம் என்னும் எண்ணிக்கையின் நிறுத்தலளவையைக் கூறுவேனாக, மகிழ்வோடு கேளுங்கள். அளவையின் நுண்ணிய நுண்மையை விளக்கும் ஸ்ரீவியாச முனிவர் ஒரு பிரஸ்த அளவுள்ள சங்குப்பூக்களை ஒரு லட்சம் என்கிறார். பதினோரு பிரஸ்த அளவுள்ள ஜாதி புஷ்பம் ஒரு லட்சம் புஷ்பமாகக் கணக்கிடப்படும். ஒரு லட்சம் முல்லைப்பூவின் அளவும் அதுவே ஆகும். ஒரு லட்சம் வெண்கடுகுப்பூவின் அளவு 5½ பிரஸ்தமாகும். சிவநேச செல்வர்கள் எப்பொழுதுமே பற்றின்றி முக்தி பெறுவதன் பொருட்டே சிவபூஜை செய்ய வேண்டும்.

பக்தியோடு முறைப்படி சிவபூஜை செய்த பிறகுதான் பகவானுக்கு ஜலதாராபிஷேகம் செய்தல் வேண்டும். ஜுரம் அதிகரித்து அதனால் ஒருவன் நினைவிழந்து உளருவானேயாகில், அந்த ஜுரத்தைத் தணிக்க பகவானுக்குத் தொடர்ந்து நீரினால் அபிஷேகம் (ஜலதாராபிஷேகம்) செய்தல் நலன் பயப்பதாகக் கருதப்படுகிறது. சதருத்ரமான ஸ்ரீருத்ரத்தைப் பதினோரு முறை பாராயணம் மற்றுமுள்ள ஸ்ரீருத்ர மந்திரங்கள், புருஷசூக்தம், ஆறு ருக்குகள் கொண்ட ருத்ரசூக்தம், மகாமிருத்யுஞ்ஜய மகாமந்திரம், சிவ காயத்ரீ மகாமந்திரம், சிவாஷ்டோத்திரம், சிவ ஸஹஸ்ரநாமம் முதலிய திருநாமாக்கள் அல்லது சிவாகமத்தில் கூறியுள்ள சுலோகரூபமான மந்திரங்கள் ஆகியன கூறி நீரினால் தொடர்ச்சியாக அபிஷேகம் செய்யலாம். சுகம் பெறவும் குலம் தழைக்கவும் இம்மாதிரி ஜலதாராபிஷேகம் உயர்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது. நெற்றியில் திருநீறு இட்டுக் கொண்டு காதலாகிக் கசிந்துருகி உயர்ந்த திரவியங்களால் சிவபூஜை செய்யவேண்டும். சிவபெருமானது ஆயிரம் போற்றித் திருநாமங்களைக் கூறிக் கொண்டே இடையீடின்றித் தொடர்ந்து பசும்நெய்யினால் திருவபிஷேகம் செய்ய குலம் தழைக்கும் என்பதில் ஐயமேதுமில்லை. இதேபோல் பத்தாயிரம் திருநாமாக்களால் அபிஷேகம் செய்ய ‘பிரமேகம்’ என்னும் வெட்டை நோய் அகல்கிறது; விரும்பிய பயனும் கிட்டுகிறது.

ஆண்மை இழந்தவன் முறைப்படி நெய்யினால் இறைவனுக்குத் திருவபிஷேகம், பூஜை முதலியன செய்து, அந்தணர்களுக்கு அன்னம் பாலிக்க வேண்டும். இதற்கான பிராஜாபத்ய விரதத்தை முனிவர்கள் கூறியுள்ளார்கள். புத்தி மந்தம் (ஞாபக மறதி) வந்த நிலையில் சர்க்கரை கலந்த பாலினால் திருவபிஷேகம் செய்ய தேவகுருவான வியாழ பகவானைப் போன்ற உயர்ந்த புத்தி பெறலாகும். பத்தாயிரம் மந்திரங்களும் ஐபித்து முடியும் வரை முன்கூறப்பட்டதுபோல் சர்க்கரை கலந்த பாலால் தொடர்ந்து அபிஷேகம் செய்தல் வேண்டும். ஒரு காரணமுமின்றி உடலிலோ—மனதிலோ வெறுப்பு, அன்பின்மை, துன்பம் மிகுதல், வீட்டில் எப்பொழுதும் சண்டை—சச்சரவு, அமைதியின்மை ஆகிய நேரும்போது சர்க்கரை கலந்த பசும்பாலால் தொடர்ந்து திருவபிஷேகம் செய்ய அனைத்து துன்பங்களும் பறந்தோடும். நல்ல நறுமணத் தைலம் கொண்டு பூஜிக்க சுகம் பெருகும். தேனினால் அபிஷேகம் செய்ய ‘ராஜயக்ஷ்மா’ என்னும் என்புருக்கி நோய் நீங்கும். கருப்பஞ்சாறினால் அபிஷேகம் செய்ய ஆனந்தம் பெருகும். கங்கை நீர் கொண்டு அபிஷேகம் செய்ய இகபர சுகமான போக மோட்சம் கிட்டும். மேற்கூறிய அனைத்து அபிஷேகங்களையும் மகாமிருத்யுஞ்ஜய மந்திரம் கூறிக் கொண்டே செய்ய வேண்டும். அதுவும் பத்தாயிரம் முறை ஜபித்துக் கொண்டே செய்யவேண்டும். பின்பு பதினோரு அந்தணர்களுக்கு போஜனம் செய்விக்க வேண்டும்.

 

அத்தியாயம் : பதினைந்து

படைப்பின் விளக்கம்

இனி நாரதர் கேட்க பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! முன்கூறியவாறு எங்களுக்குக் கட்டளையிட்டு, சிவபெருமான் மறைந்தருளவே, நான் அவரது கட்டளையை அப்படியே ஏற்று நடக்க வேண்டித் தியானத்தில் அமர்ந்து, இனி செய்ய வேண்டியதைப் பற்றிச் சிந்திக்கலானேன். அப்பொழுது சிவபெருமானை வணங்கி, ஸ்ரீமந்நாராயணரிடமிருந்து படைப்புத் தொழிலுக்கான ஞானத்தைப் பெற்று, மகிழ்ச்சி பொங்க படைக்கத் திட்டமிட்டேன். அன்பனே! அப்பொழுது ஸ்ரீஹரியும் அங்கு வந்து சிவபெருமானை வணங்கி, எனக்கு அவசியமான உபதேசத்தை அருளிவிட்டு உடனே மறைந்தருளினார். அவர் பிரும்மாண்டத்திலிருந்து தனியே வெளிச் சென்று சிவனது அருள் பெற்றுத் தனது நித்யவாஸத்தலமான ஸ்ரீவைகுண்டத்தை அடைந்தார். நானும் படைக்க எண்ணங்கொண்டு சிவபெருமானையும் ஸ்ரீஹரியையும் மனதில் நினைத்து முதலிலே படைக்கப்பட்ட ஜலத்திலிருந்து இரு கைகளிலும் கூப்பியெடுத்து மேல் நோக்கி வீசினேன். அதிலிருந்து ஓர் அண்டம் தோன்றியது. அதுவே இருபத்து நான்கு தத்துவங்களின் தொகுப்பு எனப்படுகிறது. அந்தணச்சிரேஷ்டரே! அந்தப் பெருத்த அண்டமோ ஜடமானது. அதில் சைதன்யமான உயிர் இல்லாதது கண்டு ஐயமுண்டாகவே, நான் கடுமையான தவம் மேற்கொண்டேன். பன்னிரண்டு வருட காலம் ஸ்ரீமந்நாராயணனைக் குறித்தே சிந்தித்திருந்தேன். அன்பனே! தவம் நிறைவுற்றதும் பகவான் ஸ்ரீஹரி நேரில் தோன்றி அன்போடு என்னைத் தொட்டுக் கொண்டு மகிழ்ச்சியோடு கூறலானார்.

ஸ்ரீவிஷ்ணு கூறுகிறார்—— பிரும்மதேவரே! (நின் தவம் கண்டு) மிக்க மகிழ்ச்சி கொண்டேன். வேண்டிய வரம் கேட்டுக் கொள். உனக்குத் தரக்கூடாதது எதுவுமே இல்லை. சிவப்பிரசாதத்தால் அனைத்துமளிக்க வல்லவனாக இருக்கிறேன்.

பிரும்மதேவர் கேட்கிறார்—— இறைவனே! சிவபெருமான் என்னைத் தங்களிடம் ஒப்படைத்துள்ளதால், தாங்கள் என்மேல் கிருபை கொண்டுள்ளீர்கள். அதுதானே தங்கள் இயல்பு. எங்கும் நீக்கமற நிற்கும் பரமனே! தங்களை வணங்குகிறேன். நான் இப்பொழுது தங்களிடம் வேண்டுவதைத் தாங்கள் கட்டாயம் அருளவேண்டும். இறைவா! இருபத்துநான்கு தத்துவங்களால் ஆக்கப்பட்ட விராட் ரூபமான இந்த அண்டம், உயிரற்ற நிலையில் ஜடமாகக் காண்கிறது. ஸ்ரீஹரியே! சிவனருளால் தாங்கள் இன்று என்னெதிரில் தோன்றியிருக்கிறீர்கள். ஆகவே, சிவபெருமானது படைக்கும் சக்தி அல்லது விபூதியால் பெறப்பட்ட இவ்வண்டத்தில் சைதன்யமான உயிர்ப்பை உண்டாக்க வேண்டுகிறேன். இவ்வாறு நான் வேண்டிக் கொள்ளவே, சிவபெருமானது கட்டளையை நிறைவேற்றுவதில் ஊக்கங்கொண்டுள்ள பகவான் ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு எண்ணிறந்த திருவுருவங்களோடு அவ்வண்டத்தில் நுழைந்தார். அச்சமயத்தில் அந்தப் பரமனுக்கு ஆயிரக்கணக்கான தலைகள், ஆயிரமாயிரம் திருக்கண்கள், ஆயிரமாயிரம் திருவடிகள் இருந்தன. அவர் அந்த பூமியைச் சுற்றி வளைத்து நின்று, அந்த அண்டத்தில் எங்கும் பரவி நின்றார். நான் துதித்து வேண்டியதும் பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணு அவ்வண்டத்தில் நுழைந்தாரல்லவா, அப்பொழுது இருபத்து நான்கு தத்துவங்களின் தொகுதியான அவ்வண்டம் உயிர் பெற்றது. பாதாளம் முதல் சத்தியலோகம் வரை பரவி நின்ற அவ்வண்டத்தில் எங்கும் ஸ்ரீஹரியே தோன்றினார்.

இவ்வாறு விராட் ரூபமான அவ்வண்டத்தில் எங்கும் பரவி நின்றதால், அவர் ‘வைராஜ புருஷன்’ என்றழைக்கப்படுகிறார். ஐந்து திருமுகங்களைக் கொண்ட மகாதேவர், தான் மட்டும் தங்கியிருக்க அழகிய ‘கைலாசம்’ என்னும் நகரை நிர்மாணித்துக் கொண்டார். அனைத்து உலகங்களுக்கும் மேலே விளங்குகிறது திருக்கைலாயம். தேவரிஷியே! பிரும்மாண்டமனைத்தும் அழிந்துபோன பிறகும்கூட ஸ்ரீவைகுண்டத்திற்கும் திருக்கயிலைக்கும் அழிவே இல்லை. முனிவரே! நான் சத்தியலோகத்தை வாஸத்தலமாகக் கொண்டுள்ளேன். அன்பனே! பரமசிவனது கட்டளையாலேயே படைக்க வேண்டுமென்ற விருப்பம் என்னுள் தோன்றியது. குழந்தாய்! நான் படைக்க விரும்பி யோசித்தபோது, என்னையறியாமலேயே முதலில் பாவமே நிரம்பிய தமோகுண ரூபமான படைப்புதான் தோன்றியது. அதை ‘அவித்யா பஞ்சகம்’ (அறியாமையின் ஐந்து) என்பர்.

அதன்பின் மனம் தெளிந்து நிற்க, சிவபெருமானது கட்டளைப்படி பற்றற்ற நிலையில் மறுபடியும் படைக்க நினைத்தேன். அப்பொழுது என்னிடமிருந்து ‘தாவரம்’ என்றழைக்கப்படும் மரம், செடி—கொடிகள் தோன்றின. அதை முக்கிய சர்க்கம் அதாவது முதல் படைப்பு என்பர். பெறற்கரிய முக்கியப்பேறான முக்திக்கு இது சாதகமாக (உதவியாக) ஆகாதென நினைத்த நான், மறுபடியும் படைக்க நினைத்தேன். அப்பொழுது இரண்டாவது படைப்பு தோன்றியது. அதுவும் துன்பமே நிறைந்த விலங்குகள் ‘திர்யக்ஸ்ரோதா’ (குறுக்கே வளரக்கூடியப் பிராணிகள்) என்பதாம். (பறவைகள், ஆடு—மாடு முதலிய விலங்குகள் காற்றைப் போலக் குறுக்காக அசைவதால் அவற்றை விலங்குகள் என்கிறோம்.) அவையும் முக்திப்பேற்றுக்கு உதவாது என்றெண்ணிய நான் மூன்றாவதாகப் படைக்க எண்ணினேன். அப்பொழுது என்னிடமிருந்து மூன்றாவது படைப்பான சாத்விகப் படைப்பு தோன்றியது. இதை ‘ஊர்த்வஸ்ரோதா’ (நெடுக்க வளர்பவை) என்பர். இது ‘தேவர்கள் படைப்பு’ என்று புகழப்பட்டது. இது சத்தியத்தைக் கொண்ட இன்ப வழி. இப்படைப்பும் ‘முக்தியின்பத்தில் பற்றையும் தகுதியையும் தராது’ என்று நினைத்த நான், மறுபடியும் வேறொரு படைப்பிற்காக ஆன்மநாயகரான சிவபெருமானை நினைக்கலானேன். அப்பொழுது இறைவனருளால் ராஜஸமான படைப்புத் தோன்றியது. இதை ‘அர்வாக்ஸ்ரோதா’ (பழம் படைப்பு) என்பர்.

இதில் தோன்றிய மானிட வர்க்கம் முக்திப்பேறு பெறுதற்கான முழுத் தகுதியும் பெற்றவன். அதன்பின் இறைவன் கட்டளையால் பூதங்கள் முதலியன தோன்றின. இவ்வாறு ஐந்துவிதமான படைப்பு பற்றிக் கூறினேன். இவை ஐந்தும் வைகிருத (மாறும் தன்மை கொண்ட) படைப்பு. இது தவிர, இன்னும் மூன்று பிராகிருத படைப்புகள் பற்றியும் கூறினேன். அவை என்னெதிரில் பிரகிருதியிலிருந்து தோன்றியவை. இவற்றில் முதலாவது ‘மஹத்’தின் படைப்பு; இரண்டாவது சூட்சுமமான பூதங்கள், அதாவது ஐந்து தன்மாத்திரைகளின் படைப்பு; மூன்றாவது வைகாரிக படைப்பு — இவை மூன்றும் பிராகிருத படைப்பு. பிராகிருத படைப்பு, வைகிருத படைப்பு — இவ்விரண்டு படைப்புகளும் சேர்ந்து மொத்தம் எட்டு படைப்புகளாகிறது. இவை தவிர ஒன்பதாவது கொளமாரப் படைப்பு. இதில் பிராகிருதம், வைகிருதம் இரண்டுமே உண்டு. இவற்றின் உட்பிரிவுகளின் பயன் மிகமிகக் குறைவென்பதால், அவற்றை நான் வர்ணிக்கவில்லை.

இனி, அந்தணர்களின் படைப்பு பற்றிக் கூறுகிறேன். இதை கௌமார ஸர்க்கம் என்பர். இதில்தான் ஸநகர், ஸநந்தனர், ஸநத்குமாரர், ஸநத்சுஜாதர் முதலியவர்களின் பெருமை வாய்ந்த படைப்பு தோன்றியது. இந்த ஸநகர் முதலிய நால்வரும் எனது மனதில் தோன்றியவர்கள். அவர்கள் எனக்குச் சமமானவர்கள். அவர்கள் வைராக்கியத்தின் உச்சியில் இருப்பவர்கள்; உயர்ந்த கொள்கைகளைக் கொண்டவர்கள். அவர்கள் மனம், என்றும் எப்பொழுதும் சிவசிந்தனையிலேயே நிலைத்தவை. அவர்கள் உலகியலான சம்சாரத்தை வெறுத்த ஞானிகள். நான் கட்டளையிட்டும் அவர்கள் படைத்தலில் மனங்கொண்டாரில்லை. ஸநகர் முதலிய குமாரர்கள் படைத்தலை ஏற்க முடியாதென்று கூறியபோது நான் பெருஞ்சினம் கொண்டேன். அதனால் மோகமடைந்தேன். அப்பொழுது ஸ்ரீமந்நாராயணனை மனதார நினைத்தேன். உடனே அங்கு வந்து தோன்றிய பகவான் என்னைத் தேற்றி, ‘சிவனருள் பெறத் தவம் செய்’ என்றார். முனிவரே! ஸ்ரீஹரி இவ்வாறு உபதேசித்ததும் உயர்ந்ததான கடுந்தவம் மேற்கொண்டேன். படைக்க எண்ணித் தவமேற்ற எனது இரு புருவங்கள் மற்றும் மூக்கின் நடுப்பகுதியிலிருந்து — ‘அவிமுக்தம்’ என்றழைக்கப்படும் பகுதியிலிருந்து — பரமசிவனின் மும்மூர்த்திகளிலிருந்து வேறான அர்த்தநாரீசுவரர் தோன்றினார். அவரே முழு முதற்கடவுள்; அனைத்திற்கும் தலைவர்; கருணைக்கடல்; மாதொருபாகன் (சிவன்) ஆவார்.

பிறப்பிலி; ஒளியே வடிவெடுத்தவர்; அனைத்துமறிந்தவர்; அனைத்தையும் படைத்தவர்; ‘நீலலோகிதன்’ என்ற திருப்பெயர் பூண்டவர்; உமையொரு பாகன். நலமே விழையும் அவ்விறைவனை எதிரில் கண்டதும் பக்தி மேலிட தலைவணங்கித் துதித்து மனம் மகிழ்ந்த நான், தேவதேவரான மகாதேவரிடம் வேண்டலானேன்—— “இறைவா! பலவாறான ஜீவர்களின் படைப்பைத் தாங்கள்தான் செய்யவேண்டும்.” இதைக் கேட்ட தேவதேவரான மகாதேவர் ஸ்ரீருத்ரன், தன்னை ஒத்த அநேக சிவகணங்களைத் தோற்றுவித்தார். இது கண்ட நான், “தேவனே! பிறப்பு—இறப்பு என்கிற பயத்தோடு கூடிய ஜீவர்களைத் தாங்கள் படைக்க வேண்டுகிறேன்” என விண்ணப்பிக்க, கருணைக்கடலான மகாதேவர் சற்றே புன்னகைத்துக் கூறலுற்றார்.

ஸ்ரீமகாதேவர் கூறுகிறார்—— “பிரும்மதேவரே! பிறப்பு—இறப்பு என்கிற பயங்கொண்ட மங்களமற்ற ஜீவர்களை, நான் படைக்க மாட்டேன். ஏனெனில், அவர்கள் கர்மத்திற்கு அடிமைப்பட்டுத் துன்பக்கடலில் மூழ்கித் தவிப்பர். நானோ துன்பக்கடலில் மூழ்கித் தவிக்கும் ஜீவர்களைக் கரையேற்றி விடுபவன். குரு என்கிற சொரூபத்தில் சிறந்த (ஆன்மிக) அறிவைத் தந்து, அவர்கள் அனைவரையும் சம்சாரக் கடலினின்றும் கரை சேர்ப்பவன். படைக்கும் கடவுளே! துன்பத்தில் மூழ்கித் தவிக்கும் ஜீவர்களை நீங்களே படைப்பீர்களாக. என் கட்டளையால் தாங்கள் இதில் ஊக்கங்கொண்டதால், மாயை தங்களைத் தளைக்காது.” இவ்வாறு என்னிடம் கூறிவிட்டு பகவான் திருநீலகண்ட மகாதேவர், நான் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே தன் பார்ஷதர்களுடன் அங்கிருந்து மறைந்தருளினார்.

 

அத்தியாயம் : பதினாறு

ஸ்வாயம்புவ மனு மற்றும் சதரூபை, ரிஷிகள் மற்றும் தக்ஷனது பெண்கள் ஆகியோர்களின் மக்கட்செல்வங்கள்; சதீதேவி—சிவபிரானது பெருமையை வர்ணித்தல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! அதன்பின் ஒலி தன்மாத்திரை முதலிய சூட்சும பூதங்களை ஒன்றுசேர்த்து, அதாவது ஒலி, தொடுதல், ரூபம், சுவை, மணம் (சப்தம், ஸ்பரிசம், ரூபம், ரஸம், கந்தம்) ஆகிய ஐந்தையும் ஒன்றோடொன்று கலந்து, அதிலிருந்து ஸ்தூலமான ஆகாயம், காற்று, தீ, நீர், நிலம் ஆகியவற்றைப் படைத்தேன். மலைகள், கடல்கள், மரம்—செடிகொடிகள் முதலியவற்றையும் தோற்றுவித்தேன். காலம் தொடங்கி யுகம் வரையிலான கால அளவுகளைப் படைத்தேன். தோன்றி மறையும் பொருட்கள் மற்றும் பலப்பல பொருட்களையும் படைத்தேன். ஆனால், இதனால் என் மனம் மகிழவில்லை. மறுபடியும் சிவனைத் தியானித்து சாதனையில் ஊக்கமுள்ள மனிதர்களைப் படைத்தேன். எனது இருகண்களினின்றும் மரீசியையும், இதயத்திலிருந்து பிருகுவையும், தலையிலிருந்து அங்கிரஸ்ஸையும், வியான வாயுவிலிருந்து முனிசிரேஷ்டரான புலஹரையும், உதான வாயுவிலிருந்து புலஸ்தியரையும், சமான வாயுவிலிருந்து வசிஷ்டரையும், அபான வாயுவிலிருந்து கிரதுவையும், இரு காதுகளிலிருந்து அத்ரியையும், பிராண வாயுவிலிருந்து தக்ஷனையும், மடியிலிருந்து உன்னையும், எனது நிழலிலிருந்து கர்த்தம முனிவரையும், சங்கல்பமான எண்ணத்திலிருந்து அனைத்தையும் நிறைவேற்றித் தரும் சாதனமான தர்மத்தையும் தோற்றுவித்தேன்.

முனிவரே! நீர் மிகவும் உயர்ந்தவர். இவ்வாறு உயர்ந்த சாதனங்களைப் படைத்து, நான் சிவனது இன்னருளால் செய்யவேண்டியதைச் செய்தவனாக எண்ணினேன். குழந்தாய்! எனது எண்ணத்திலிருந்து தோன்றிய தர்மம், எனது கட்டளைப்படி மனித உருத்தாங்கி சாதனையாளர்களின் தூண்டுதலால் சாதனை செய்வதில் ஈடுபட்டது. அதன்பின் நான், எனது பலவாறான அங்கங்களிலிருந்து தேவர்கள், அசுரர்கள் முதலிய எண்ணற்ற புத்திரர்களைத் தோற்றுவித்து, அவர்களுக்குப் பலவாறான உடல்களை அளித்தேன். முனிவரே! அதன்பின் ஜீவராசிகளின் கருத்தில் உலாவும் பகவான் சிவனது தூண்டுதலால், எனது உடலை இருகூறுகளாக்கி, இரு திருமேனி கொண்டவனாக ஆனேன்.

நாரதா! ஓருடல் பெண்ணாகவும், மற்றது ஆணாகவும் ஆயிற்று. அந்த ஆண்மகன் அந்தப் பெண்ணின் திருவயிற்றில் அனைத்தையும் நிறைவேற்றித் தரும் உயர்ந்த ஓர் இரட்டைக் குழந்தைகளைப் பெற்றுத் தந்தார். அதில் ஆண் குழந்தை ஸ்வாயம்புவ மனு என்றும், பெண் குழந்தை சதரூபை என்றும் பெயரடைந்தனர். ஸ்வாயம்புவ மனு உயர்ந்த நிலையிலுள்ள சாதகன். சதரூபை சிறந்த தபஸ்வினியாகவும் யோகினியாகவும் இருந்தாள். குழந்தாய்! மனு, அழகிய சதரூபையை பாணிக்கிரகண முறைப்படித் திருமணம் செய்து கொண்டு இல்லற வழியில் படைப்பைத் தொடங்கினார். அவர் சதரூபையிடம் பிரியவிரதன், உத்தானபாதன் என்கிற இரு ஆண்மக்களையும், ஆகூதி, தேவஹூதி, பிரஸூதி என்கிற மூன்று பெண்மக்களையும் பெற்றார். மனு, ஆகூதியை ‘ருசி’ என்கிற பிரஜாபதிக்கும், தேவஹூதியை ‘கர்தமர்’ என்கிற பிரஜாபதிக்கும், பிரஸூதியை ‘தக்ஷ’ப் பிரஜாபதிக்கும் திருமணம் செய்து கொடுத்தார். அவர்களது மக்கட்பரம்பரையே அனைத்துலகிலும் பரவியது.

ருசிக்கு ஆகூதியிடம் யக்ஞன் என்கிற ஆண்பிள்ளையும் தக்ஷிணை என்கிற பெண்பிள்ளையும் இரட்டையர்களாகத் தோன்றினர். யக்ஞருக்கு தக்ஷிணையிடம் பன்னிரண்டு புத்திரர்கள் பிறந்தார்கள். முனிவரே! கர்தமருக்கும் தேவஹூதிக்கும் பல பெண் குழந்தைகள் பிறந்தார்கள். தக்ஷனுக்கும் பிரஸூதிக்கும் இருபத்து நான்கு பெண் குழந்தைகள் பிறந்தனர். அவர்களில் சிரத்தை முதலிய பதின்மூன்று பெண்களை தர்மருக்கு மணம் முடித்தார் தக்ஷன். முனிவரே! சிரத்தை, லக்ஷ்மி, திருதி, துஷ்டி, புஷ்டி, மேதா, கிரியா, புத்தி, லஜ்ஜை, வசு, சாந்தி, சித்தி, கீர்த்தி என்னும் பதின்மூவரும் தர்மரின் மனைவிகள். இவர்களுக்கு இளையவர்களான பதினோரு பெண்கள்—— கியாதி, சதீ, சம்பூதி, ஸ்ம்ருதி, ப்ரீதி, க்ஷமா, ஸந்நதி, அனசூயை, ஊர்ஜா, ஸ்வாஹா, ஸ்வதா ஆகியவர்களே. பிருகு, சிவன், மரீசி, அங்கிரஸ், புலஸ்தியர், புலஹர், சிறந்த முனிவரான கிரது, அத்ரி, வசிஷ்டர், அக்னி, பித்ருக்கள் ஆகியோர் முறையே கியாதி முதலிய பெண்களை மணந்தனர். பிருகு முதலிய முனிவர்கள் அனைவரும் சிறந்த சாதனையாளர்கள். இவர்களது மக்கட்செல்வங்களாலேயே அசையும்—அசையாதனவான ஜீவராசிகள் அனைத்தும் கொண்ட மூவுலகங்களும் நிரம்பியிருக்கின்றன.

உமையொருபாகனான சிவப்பரம்பொருளின் கட்டளையினால் பலப்பல ஜீவராசிகள், தங்கள் தங்கள் முன்வினைக்கேற்ப எண்ணற்ற அந்தணர்களாகப் பிறந்துள்ளனர். கற்பத்தின் வேறுபாட்டினால் தக்ஷனுக்கு அறுபது பெண் குழந்தைகள் எனவும் கூறப்பட்டுள்ளது. அவர்களில் பத்து பெண்களை தர்மதேவதைக்குத் திருமணம் செய்து கொடுத்தான். இருபத்தேழு பெண்களைச் சந்திரனுக்குத் திருமணம் முடித்தான். பதின்மூன்று பெண்களைக் கசியபருக்குத் திருமணம் செய்து தந்தான். நாரதா! அழகனான தார்க்ஷ்யனுக்கு (அரிஷ்டநேமிக்கு) நான்கு பெண்களையும், பிருகு, அங்கிரஸ், கிருசாச்வன் என்கிற மூவருக்கும் தலா இரண்டு பெண்கள் வீதமும் திருமணம் செய்தளித்தான். அவர்களுக்கு எண்ணிலடங்கா சராசரப் பிராணிகள் பிறந்தனர். முனிவரே! தக்ஷன், மகானான கசியபருக்குத் தன் பதின்மூன்று பெண்களை முறைப்படி திருமணம் செய்து கொடுத்தானல்லவா! அவர்களது பெண்டு—பிள்ளைகளால் மூவுலகங்களும் நிரம்பின. தாவர ஜங்கமப் படைப்புக்கள் அனைத்தும் அவரது குழந்தைகளே. தேவர்கள், ரிஷிகள், தைத்தியர்கள், மரஞ்செடிகொடிகள், பறவைகள், மலைகள், புல்பூண்டுகள் முதலிய அனைத்தும் கசியபரது மனைவிகளிடம் தோன்றியனவே. இதேபோல தக்ஷனது பெண்களின் படைப்புகளாலும் சராசரமான இவ்வுலகம் பரவியுள்ளது. பாதாளம் தொடங்கி சத்திய உலகம் வரை அனைத்துலகங்களும் அவரது சந்தானங்களாலேயே எங்கும் இடையீடின்றி நிரம்பியுள்ளது.

இவ்வாறு சிவபெருமானது கட்டளைப்படியே பிரும்மதேவர் படைப்புத்தொழிலைச் செம்மையாகச் செய்தார். எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து விளங்கும் சிவபெருமான் யாருடைய தவத்திற்கிரங்கி நேரில் காட்சியளித்தாரோ, யாரை முத்தலைச்சூலத்தின் நுனியில் வைத்துக் காத்தருளினாரோ, அந்த சதீதேவி உலகிற்கு நன்மை செய்ய விரும்பி தக்ஷனிடம் தோன்றினாள். அடியார்களைக் கரையேற்ற வேண்டி பலப்பலத் திருவிளையாடல்களைப் புரிந்தாள். இவ்வாறு சிவையான பரமேசுவரி சதியாகப் பிறந்து சிவனை மணந்தாள். ஆனால், தன் மணாளனைத் தக்ஷன் அவமதித்தது பொறாது, தன் தந்தையின் வேள்வியில் தன்னுடலை நீத்தாள். ஆனால், திரும்பவும் திருமேனி ஏற்காது தன்னிருப்பிடம் சென்றாள். பின் தேவர்கள் வேண்டுகோளுக்கிணங்கி அந்தப் பராசக்தியே பார்வதியாகத் திருவவதாரம் செய்து கடுந்தவம் புரிந்து திரும்பவும் சிவபெருமானையே மணாளனாகப் பெற்றாள். முனிவரே! இவ்வுலகில் அவ்வம்மையாருக்கும் பலப்பலத் திருநாமங்கள் விளங்குகின்றன. அவற்றில் சில இதோ:— காளி, சண்டிகை, பத்ரை, சாமுண்டி, விஜயா, ஜெயா, ஜெயந்தி, பத்ரகாளி, துர்க்கா, பகவதி, காமாக்யா, காமதா, அம்பா, மிருடானி, ஸர்வமங்களா இன்னும் பலப்பல. இத்திருநாமங்கள் போக—மோட்சங்களைத் தருவன. இத்திருநாமங்கள் அனைத்தும் அவ்வம்மையாரது திருக்குணங்களையும் செயல்களையும் குறித்துத் தோன்றியன. சிறந்த முனிவரே! நாரதரே! இதுவரை படைப்புப் பற்றிய வரிசைகளைக் கூறினேன். பிரும்மாண்டங்கள் முழுமையும் சிவனது திருக்கட்டளைப்படி என்னால் படைக்கப்பட்டது. சிவபெருமானே பரமாத்மா, பரப்பிரும்மம் என்றெல்லாம் அழைக்கப்படுபவர். அவர் சிவலோகமான அழகிய கயிலையில் சிவையான அம்பிகையோடு மனம்போல் திருவிளையாடல் புரிந்து வருகிறார். அவர் சுதந்திரர்; பரம்பொருள். நிர்குணரும் ஸகுணரும் அவரே. பிரும்மாண்டங்கள் அனைத்தும் அழிந்தாலும் சிவலோகம் அழிவதில்லை!

 

அத்தியாயம் : பதினேழு முதல் பத்தொன்பது வரை

பகவான் சிவனது அருளால் யக்ஞதத்தரின் மகன் குபேரப் பதவியையும், அவருடைய நட்பையும் பெறுதல்

சூதர் கூறுகிறார்—— முனிவர்களே! பிரும்மதேவர் இவ்வாறு கூறியதைக் கேட்ட நாரதர் வினயத்துடன் வணங்கிக் கேட்கலானார்—— “பகவானே! அடியார்க்கடியவரான சிவபெருமான் எப்பொழுது திருக்கயிலை சென்றார்? மகாத்மாவான குபேரனுடன் அவருக்கு நட்பு எப்பொழுது ஏற்பட்டது? மங்களத் திருமேனியரான மகாதேவர் அங்கு என்ன செய்தார்? இவையனைத்தையும் தாங்கள்தான் எனக்குக் கூறவேண்டும். இதைக் கேட்க என் மனம் மிகவும் ஆசை கொண்டுள்ளது.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! இளம்பிறையணிந்த பகவான் பரமசிவனது திருவிளையாடல்களைக் கூறுகிறேன், கேள். அவர் கயிலை சென்றது, குபேரனுடன் நட்பு கொண்டது ஆகியவற்றைக் கூறுகிறேன். ‘காம்பில்யம்’ என்கிற ஒரு நகரத்தில் சோமயாகம் செய்த குலத்தில் பிறந்த ஆசார—அனுஷ்டானங்கள் தவறாத ‘யக்ஞதத்தன்’ என்கிற ஓர் அந்தணர் இருந்தார். அவருடைய ஒரே மகன் ‘குணநிதி’. அவன் தீயொழுக்கமுடன் சூதாடியாகவும் இருந்தான். (ஆகவே,) அவனது தந்தை அவனைக் கைக்கழுவிவிட்டுவிட்டான். அவன் வீட்டைவிட்டு வெளியேறிப் பசியோடு பலநாட்கள் அங்குமிங்கும் சுற்றித் திரிந்தான். ஒரு நாள் பகவானுக்குப் படைக்கும் நைவேத்தியத்தைத் திருட விரும்பி, சிவன் கோவிலுக்குச் சென்றான். அங்கு (இருட்டாக இருந்ததால்) அவன் தன் மேலாடையை எரித்து வெளிச்சத்தை உண்டுபண்ணினான். இதுவே சிவபெருமானுக்குத் தீபதானம் செய்ததாக ஆயிற்று. திருட்டில் அகப்பட்டுக் கொண்ட அவனுக்கு மரணதண்டனைக் கிடைத்தது. தனது தீயசெயல்கள் காரணமாக அவன் யமதூதர்களால் கட்டப்பட்டபொழுது சிவகணங்கள் அங்கு தோன்றி, அவனைக் கட்டிலிருந்து விடுவித்தனர். சிவகணங்களது நல்லிணக்கத்தால் அவன் மனம் தூயதானது. ஆகவே அவர்களோடு அவனும் சிவலோகம் சென்றான். அங்கு தெய்வீகமான அனைத்து போகங்களையும் பெற்று அனுபவித்தான். உமையொருபாகனைச் சேவித்ததால் மறுபிறவியில், கலிங்கதேச மன்னனான அரிந்தமனுக்கு மகனாகப் பிறந்தான். அப்பொழுது அவனது பெயர் ‘தமன்’. அவன் எப்பொழுதும் சிவபூஜையிலேயே மூழ்கியிருந்தான். சிறுவனாயிருந்தபோதும் மற்ற பிள்ளைகளோடு சிவபூஜையிலும் பஜனையிலுமே ஈடுபட்டிருந்தான். படிப்படியாக யௌவனப் பருவமடைந்த அவன், தந்தையின் மரணத்திற்குப்பின் அரசுக்கட்டிலில் அமர்ந்தான்.

மன்னனான தமன் வெகுமகிழ்ச்சியோடு எங்கும் சிவதர்மத்தைப் பற்றிப் பிரசாரம் செய்யத் தொடங்கினான். மன்னனான தமனை வெற்றிகொள்வது என்பது எவராலும் இயலவில்லை. அந்தணரே! அனைத்துச் சிவாலயங்களிலும் தீபமேற்றுவது தவிர, அவன் வேறெந்தவொரு தர்மத்தையும் அறியான். அவன் தனது ராஜ்யத்திலுள்ள அனைத்துக் கிராம அதிகாரிகளையும் அழைத்து, ‘சிவன் கோவில்களில் அனைவரும் தீபமேற்றி வழிபட வேண்டும். கிராம அதிகாரியின் கீழ் எத்தனை சிவன் கோவில்கள் உள்ளனவோ, அத்தனை சிவன் கோவில்களிலும் எப்பொழுதுமே விளக்கெரிந்து கொண்டிருக்க வேண்டும்’ என்று கட்டளையிட்டான். தன் வாழ்நாள் முழுவதும் விளக்கேற்றி வழிபடும் இந்த தர்மத்தைச் செய்து கொண்டே இருந்ததால், அவன் தர்மமான செல்வத்தை மலைபோல் குவித்தான். பின் அவன் காலத்தின் வசமானான். (மரணம் எய்தினான்.) முற்பிறவியில் சிவாலயங்களில் ஏராளமான விளக்குகளை ஏற்றி வழிபட்டதன் பயனாக, அடுத்த பிறவியில் இரத்தினங்களினாலான தீபங்களின் ஒளியில் மின்னும் அளகாபுரிக்குத் தலைவனானான். இவ்வாறு சிவபெருமானுக்குச் செய்யும் சிறிய தொண்டும்கூட சமயத்திற்கேற்பப் பெருத்த பயனைத் தந்திடும் என்பதை நன்கறிந்து உயர்ந்த நலனை விரும்புவோர்கள் சிவபூஜையைக் கட்டாயம் செய்திடல் வேண்டும்.

நல்லதொரு தீட்சிதருக்கு மகனாகப் பிறந்தும், மறநெறியிலேயே (தீயவழியிலேயே) சென்றிருந்தவன், தெய்வச் செயலால் திருட நினைந்து சிவாலயத்தில் நுழையவே, தன்னலனுக்காகத் தன் மேலாடையை விளக்காக எரிக்க, அதனொளியால் சிவலிங்கத்தைச் சூழ்ந்திருந்த இருள் விலக, அந்த நற்செயலின் பயனாக, மறுபிறவியில் கலிங்க மன்னனாக ஆகித் தர்மத்திலேயே மனங்கொண்டவனானான். சிவாலயங்களில் தீபங்களேற்றிப் பிரகாசிக்கச் செய்ததன் பயனே எண்டிசை பாலகர்களில் ஒருவனாகும் பெரும்பேறு பெற்றான். முனிவரே! சற்று சிந்தியுங்கள். அவன் செய்த சிறுசெயல் எங்கே? பிறந்திறக்கும் தன்மையுடைய மனிதனான அவன், இன்று அனுபவிக்கும் திக்பாலகன் பதவி எங்கே? அன்பனே! சிவபெருமான் அவன்மேல் கொண்ட கருணையை அன்றோ இது பறைசாற்றுகின்றது! அவனுக்குச் சிவபெருமானோடு நெருங்கிய நட்பு எவ்வாறு உண்டாயிற்று? என்பதைக் கூறுவேனாக, கவனமாகக் கேள்.

நாரதா! முன்பு பாத்ம கல்பத்தில் நடந்தது பற்றிக் கூறுகிறேன். பிரும்மதேவனான எனது மனதில் தோன்றிய புலஸ்திய பிரும்மாவிற்கு ‘விச்ரவஸ்’ பிறந்தான். விச்ரவஸ்ஸின் புதல்வன் ‘வைசிரவணன்’ (குபேரன்). அவன் முன்பொரு சமயம் கடுந்தவமியற்றிச் சிவபெருமானை ஆராதித்தான். அதன் பயனாக விசுவகர்மாவினால் ஆக்கப்பட்ட இவ்வளகாபுரியை இன்று அனுபவிக்கிறான். இந்த பாத்ம கல்பம் முடிந்து மேகவாகன கல்பம் தொடங்கியபோது, சிவாலயங்களில் விளக்கேற்றி இருள்போக்கி ஒளி தந்தவனான யக்ஞதத்தனின் மகனான குணநிதி, குபேரனாக இருந்து எவராலும் ஆற்ற முடியாத கடுந்தவத்தை ஆற்றலானான். விளக்கொளி தந்ததன் வாயிலாகக் கிடைத்த சிவபக்தியின் பெருமையை நன்கறிந்த அவன், ‘சித்’ என்னும் ஞான ஒளி தரும் காசியம்பதியை அடைந்து, அங்கு தன் மனமென்னும் இரத்தினமணியாலான விளக்குகளால் தீபமேற்றிப் பதினோரு ருத்ரர்களையும் உணர்வடையச் செய்து, ஈடிணையற்ற பக்தியும் காதலும் கொண்டு தன்மயமாகி, எவ்விதச் சலனமுமின்றிச் சிவத்தியானத்தில் அமர்ந்தான்.

சிவப்பரம்பொருள் எங்கு ஒருங்கிணைந்து நிற்கிறாரோ, தவமென்னும் தீயினால் வளர்ந்தோங்கி விளங்குவதும், காமம், குரோதம் முதலிய பெருந்தடைகளான விட்டிற்பூச்சிகளின் மோதலற்றதும், பிராண வாயுவை அசையாது நிலைத்து நிற்கச் செய்வதால் வெற்றிடமான இடத்தில் சலனமற்று ஒளிர்வதும், தூய்மையான கண்களால் காணத்தக்கத் தூய திருமேனி கொண்டதும், நல்லெண்ணம் என்னும் நறுமணப்பூக்களால் அர்ச்சிக்கப் பெறுவதுமான சிவலிங்கத்தைப் பிரதிஷ்டை செய்து, உடலில் எலும்பும் தோலும் மட்டும் மீதி இருக்கும் வரை கடுந்தவம் மேற்கொண்டான். இவ்வாறு பதினாயிரம் ஆண்டுகள் அவன் தவம் செய்தான். அப்பொழுது பகவான் விசுவநாதர் விசாலாட்சியான பார்வதீபிராட்டியோடு குபேரன் முன்தோன்றி, அளகாபுரியின் தலைவனான அவனைக் கருணைக் கண்களால் நோக்கினார். சிவலிங்கத்திலேயே மனதை ஒருநிலைப்படுத்தி வெட்டுண்ட மரம்போல் கிடக்கும் அவனை நோக்கிச் சிவபெருமான், ‘அளகாபுரி மன்னனே! நான் வரம் தரக் காத்திருக்கிறேன், விரும்பியதைக் கேள்’ என்று திருவாய் மலர்ந்தருளினார்.

தவச்செல்வனான குபேரன் இதைக் கேட்டதும் கண்திறந்து காண, எதிரே உமையொருபாகனான திருநீலகண்டர் நிற்பதைக் கண்டான். அவரது திருமேனி ஒளி, ஆயிரமாயிரம் உதயசூரியர்கள் தோன்றினாற்போல் இருந்தது. சிரசில் இளம்பிறை சந்திரன் தன் நிலவை வீசி நின்றான். அவரது காந்தி ஒளியில் இவனது கண்கள் கூசின. அவனது தவ ஒளி மங்கியது. அவன் தன் கண்களை மூடியவண்ணம் மனதிற்கெட்டாத பரம்பொருளான சிவப்பரம்பொருளிடம் விண்ணப்பிக்கலானான்—— “ஒப்பற்ற தலைவரே! தங்களது திருவடித்தாமரைகளைக் காணுமாறு என் கண்களுக்கு ஒளி தாருங்கள். இறைவா! தங்களை நேரிலே காணவேண்டும். இதுவே எனக்கு விருப்பமான உயர்ந்த வரம். ஈசனே! மற்ற வரங்களால் எனக்கு யாது பயன்? பிறையணி சடையனே! தங்களுக்கு என் வணக்கங்கள்.”

குபேரன் இவ்வாறு வேண்டவே தேவதேவனான உமாபதி, தனது திருக்கரத்தால் அவனைத் தொட்டுத் தன்னைக் காணும் திவ்விய பார்வையை அளித்தார். திவ்விய பார்வையைப் பெற்ற யக்ஞதத்தனின் புதல்வனான குணநிதி குபேரன் இரு கண்களையும் நன்கு விரித்து முதலில் உமையம்பிகையையே கண்டான். பகவான் அருகில் உமையம்மை வீற்றிருப்பது கண்ட அவன், ‘இறைவன் பக்கல் அமர்ந்திருக்கிறாளே, இந்த அம்மை. இவள் யார்? இவள் செய்த தவம்தான் என்ன? என்னைவிட எத்தனை மடங்கு அதிகமான தவமிருந்தால் இறைவனருகில் அமரும் பேறு கிடைத்திருக்கும். இவ்வம்மையின் அழகென்ன? அன்பு வெள்ளமென்ன? சௌபாக்கியம் என்ன? எல்லையற்ற செல்வச்செழிப்புத்தான் என்ன? எல்லாம் அற்புதமாகவன்றோ உள்ளன’ என்று மனதிலே சிந்தித்தான்.

இவ்வாறு திரும்பத் திரும்பத் தீய எண்ணத்துடன் பார்க்கவே, வாமமான (தவறான) பார்வையால், அவனது இடதுகண் வெடித்துச் சிதறியது. அப்பொழுது பார்வதீதேவி பகவானிடம், “பிரபுவே! தவம் செய்தும் தீய எண்ணம் விலகாத இத்தவசி திரும்பத் திரும்ப என்னைப் பார்த்து ஏதோ சொல்கிறானே, அது என்ன? தாங்கள் என் தவவலிமையை அவனுக்குக் காட்டுங்கள்” என்று வேண்டினாள்.

இறைவி கூறியதைக் கேட்ட இறைவன் சற்றே புன்முறுவலுடன், “உமையே! இவன் உன் குழந்தைதானே. இவன் தீய எண்ணத்துடன் உன்னைப் பார்க்கவில்லை. ஆனால், உன் தவத்தை நினைத்து மகிழ்ந்து, அதைப் புகழ்கிறான்” என்றார். உமையம்மையிடம் இவ்வாறு கூறிய இறைவன், அந்த அந்தண குமாரனிடம், “குழந்தாய்! நான் உன் தவத்திற்கு மகிழ்ந்து உனக்கு வரம் தருகிறேன். நீ நவநிதிகளுக்கும் தலைவனாக குஹ்யகர்களுக்கு அரசனாக ஆவாயாக! நல்விரதங்களைக் கொண்டவனே! யட்சர்கள், கின்னரர்கள், மற்றுமுள்ள மன்னர்களுக்கெல்லாம் மன்னனாக விளங்கி, புண்ணியம் செய்த மக்களைக் காப்பவனாகவும், அனைவருக்கும் செல்வத்தை அருள்பவனாகவும் ஆகுக. என்னோடு உனக்கு என்றென்றும் நட்பிருக்கட்டும். நான் எப்பொழுதும் உன்னருகிலேயே இருப்பேனாக. நண்பனே! உன்னிடம் அன்பு பெருகுவதற்காக நான் உன் அளகாபுரியின் அருகிலேயே வசிப்பேன். இதோ இந்த உமையம்மையின் திருவடிகளில் வணங்கு. ஏனெனில், இவள் உன் தாய். பக்தனே! யக்ஞதத்தன் திருமகனே! மனத்தெளிவோடும் மகிழ்ச்சியோடும் உமையம்மையின் திருவடிகளில் வணங்கு” என்றருளினார்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! இவ்வாறு வரமளித்த இறைவன் பார்வதீபிராட்டியிடம், “தேவி! இவனிடம் கருணை கொள். தவத்திலகமே! இவன் உன் குழந்தையல்லவா?” என்று கூறினார். பகவான் சிவபெருமான் இவ்வாறு கூறவே, உலகநாயகியான பார்வதீபிராட்டி மனம் மகிழ்ந்து யக்ஞதத்தரின் மகனிடம், “குழந்தாய்! சிவபெருமானிடம் உனக்கு எப்பொழுதும் தூய்மையான பக்தி இருக்கட்டும். உனது இடது கண் வெடித்ததல்லவா? ஆகவே, பழுப்பு நிறங்கொண்ட ஒற்றைக்கண்ணுடன் இருப்பாயாக. மகாதேவர் வரமளித்தபடியே அனைத்தும் உனக்குச் சுலபமாக ஆகட்டும். குழந்தாய்! எனது திருமேனியழகு கண்டு பொறாமை கொண்டதால், நீ குபேரன் (குறையுடைய சரீரம் கொண்டவன்) என்ற பெயரால் புகழடைவாய்” என்று வரமளித்து இறைவனும் இறைவியும் ‘விசுவேசுவரம்’ என்னும் தன் திருக்கோயிலுக்கு எழுந்தருளினார்கள். இவ்வாறுதான் குபேரன் சிவபெருமானது நட்பைப் பெற்றான். இவனது பட்டணமான அளகாபுரிக்கு அருகிலிருக்கும் கயிலையே சிவபெருமானது ஆலயமாயிற்று.

 

அத்தியாயம் : இருபது

சிவபெருமான் கயிலை அடைதலும், ஸ்ருஷ்டி கண்டத்தின் நிறைவும்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— “நாரத முனிவரே! குபேரனது தவத்திற்குக் கட்டுப்பட்டுச் சிவபெருமான் எவ்வாறு கயிலையம்பதிக்கு வந்தருளினார் என்பது பற்றிக் கூறுகிறேன், கேள். அவர் வரவே மிகவுயர்ந்ததல்லவா? குபேரனுக்கு ‘செல்வத்தின் தலைவனாக நீ விளங்குக’ என்று வரமளித்துவிட்டு ஸ்ரீவிசுவநாதர் எப்பொழுது தன்னிருப்பிடம் சென்றாரோ, அப்பொழுது அவர் தன் மனதிற்குள் இவ்வாறு நினைக்கலானார்—— ‘பிரும்மதேவரது நெற்றியில் தோன்றிப் பிரளய காலத்தில் அனைத்தையும் தன்னுள் அடக்கிக் கொள்ளும் ஸ்ரீருத்ரன் எனது பரிபூரண சொரூபரே! ஆகவே அவருடைய திருமேனி போன்ற திருமேனி தாங்கி குஹ்யகர்கள் வாழும் கயிலையங்கிரிக்குச் செல்வேன். அப்படியே அங்கு குபேரனது நண்பனாகி அதே கயிலையில் திருவிளையாடல் புரிந்து கொண்டு பெருந்தவம் இயற்றுவேன்.’

சிவபெருமானது இவ்விச்சையை நினைத்துக் கொண்டே ஸ்ரீருத்ரதேவன் கயிலை செல்லவெண்ணித் தன் உடுக்கையை அடித்தார். அவ்வொலி மூவுலகங்களிலும் உள்ள ஜீவராசிகளுக்குச் சிறந்த உற்சாகத்தைத் தந்தது. விசித்திரமான அப்பேரொலி அனைவரையும் தன்பக்கல் ‘வா’ என்றழைப்பது போன்றிருந்தது. அவ்வொலியைக் கேட்டுப் பிரும்மாவான நான், ஸ்ரீஹரி முதலிய அனைத்து தேவதைகளும், ரிஷிகளும், உருவமேற்ற ஆகமங்களும், வேதங்களும் மற்றும் சித்தர்களும் அங்கு வந்து கூடினோம். தேவர்களும் அசுரர்களும் மிகுந்த உற்சாகத்தோடு அங்கு வந்து சேர்ந்தனர். சிவபெருமானது அனைத்து அடியார்களும், உலகமே வணங்கும் பெரியோர்களான கணபாலகர்களும் எங்கெங்கிருந்தோ வந்து அங்கு கூடினர்.”

இவ்வாறு கூறிய பிரும்மதேவர் அங்கு வந்து குழுமியுள்ள கணபாலகர்களின் பெயர் முதலிய அனைத்து விவரங்களையும் விளக்கமாகக் கூறியபின் மேலும் கூறலானார். “அங்கு எண்ணற்ற கணபாலகர்கள் வந்திருந்தனர். அவர்கள் மிகுந்த பலம் வாய்ந்தவர்கள். அவர்கள் அனைவரும் ஆயிரம் தோளுடையவர்கள்; தலையிலே சடை தாங்கியவர்கள். அனைவரது தலைகளிலும் இளம்பிறை அணி செய்தது; கழுத்தில் நீலநிறமுடையவர்கள்; முக்கண்ணர்கள்; கழுத்தில் ஹாரங்கள்; காதுகளில் குண்டலங்கள்; தோள்வளைகள், கிரீடம் ஆகியவற்றை அணிந்திருந்தனர். அவர்கள், நான், ஸ்ரீஹரி, இந்திரன் ஆகியோர்களைப் போலவே தேஜோவான்களாகக் காணப்பட்டனர். அணிமா முதலிய பெருஞ்சித்திகளும் அவர்களைச் சுற்றி நின்றிருந்தன. கோடி சூரியர்கள் ஒரே சமயம் தோன்றினாற்போலப் பிரகாசித்துக் கொண்டிருந்தனர். அப்பொழுது சிவபெருமான் விசுவகர்மாவை அழைத்து அம்மலையில் அழகிய வாசத்தலங்களை அமைக்கச் சொன்னார். ‘அடியார்கள் புடைசூழ, தானும் மற்றவர்களும் வசிக்க ஏற்றாற்போல வாஸத்தலங்கள் அமையவேண்டும்’ என்றார்.

முனிவரே! விசுவகர்மாவும் சிவனது கட்டளைப்படியே அம்மலையில் விரைவிலேயே பல மாதிரியான வாஸத்தலங்களை அமைத்தான். அதன்பின் பகவான் ஸ்ரீஹரியின் வேண்டுகோளுக்கிணங்கிக் குபேரனுக்கு அருள்புரிந்துவிட்டுச் சிவபெருமான் மகிழ்ச்சியோடு கயிலையம்பதிக்கு எழுந்தருளினார். அங்கு அடியார்க்கெளியரான பரமசிவன் நன்முகூர்த்தத்தில் தன்னிருப்பிடத்திற்கு எழுந்தருளி தன்னருட்கண்களால் நோக்கி, அவர்களை நாதன் உடையவர்களாக ஆக்கினார். இதனால் மகிழ்ச்சியில் திளைத்த ஸ்ரீமந்நாராயணர் முதலிய அனைத்து தேவர்களும் முனிவர்களும் சித்தர்களும் மனநிறைவோடு சிவபெருமானை நன்னீராட்டினர். கைகளில் பல்வேறான பரிசுப் பொருட்களை ஏந்தியவண்ணம் அவர்கள் அனைவரும் வரிசையாக அவரைப் பூஜித்து வணங்கிக் கோலாகலமாக ஆரத்தி எடுத்தனர். முனிவரே! அப்பொழுது நன்மங்கல வாழ்த்தாக விண்ணிலிருந்து பூமாரி சொரிந்தது. ‘ஜய ஜய’ (போற்றி போற்றி) என்னும் வாழ்த்தொலியும், வணக்கம்! வணக்கம்! என்னும் மங்கள ஒலியும் எண்டிசைகளிலும் எதிரொலித்தது. எங்கும் ஒரே கோலாகலம். அது அனைவரின் இன்பத்தையும் பன்மடங்காகப் பெருக்கியது. அப்பொழுது சிங்காதனத்தில் அமர்ந்திருந்த சிவபெருமான், ஸ்ரீவிஷ்ணு முதலிய தேவர்கள் உரிய முறையில் செய்த பணிவிடைகளை ஏற்று மேன்மேலும் ஒளிர்பவராக இருந்தார். தேவர் முதலிய அனைவரும் உலக நலன்விழையும் சிவபெருமானைப் பொருள் பொதிந்த துதிகளால் தனித்தனியே துதித்துப் போற்றினர். தேவதேவரான பகவான் அவர்களது துதிகளைக் கேட்டு மகிழ்ந்து, அவர்கள் விரும்பிய வரங்களையும் பொருட்களையும் மகிழ்ச்சியோடு அளித்தார்.

முனிவரே! இவ்வாறு விரும்பிய பொருட்களைப் பெற்ற நானும் ஸ்ரீமந்நாராயணரும் மற்ற தேவர்கள், முனிவர்கள் ஆகிய அனைவரும் சிவனிடம் விடைபெற்று மகிழ்ச்சியோடு தங்கள் தங்கள் வாஸத்தலங்களை அடைந்தோம். குபேரனும் சிவனது அருள் பெற்றுத் தன்னிடம் சென்றான். பின் சர்வ சுதந்திரனும், நலமே அருள்பவருமான பரமசிவன் யோகமேற்று ஒருநிலைப்பட்ட தியான யோகத்தில் கயிலையில் அமர்ந்தார். சில காலம் பத்தினியான இறைவியின்றிக் காலம் கழித்த சிவபெருமான் பின்பு தக்ஷனின் மகளான சதீதேவியை மனைவியாக அடைந்தார். தேவரிஷியே! தக்ஷனின் பெண்ணான சதீதேவியை மணந்த இறைவன், உலக நியதிப்படி இன்பங்களை நுகர்ந்து திருவிளையாடல் புரியலானார். முனிவரே! இதுவரை ஸ்ரீருத்ரனின் திருவவதாரம், அவர் கயிலை அடைந்தது, குபேரனை நண்பனாக ஏற்றது, கயிலையில் அவர் ஆற்றிய திருவிளையாடல்கள் ஆகியன பற்றிக் கூறினேன். இவை இறையன்பை, ஆன்மிக ஞானத்தை வளர்ப்பவை. இகபர உலகங்களில் விரும்பியதைத் தரவல்லவை. எவனொருவன் ஒன்றுபட்ட மனதோடு இக்கதையைக் கேட்பானோ, படிப்பானோ, அவன் இவ்வுலகில் அனைத்து இன்பங்களையும் பெற்று அவ்வுலகில் மோட்ச லாபத்தைப் பெறுவான்.

ருத்ர ஸம்ஹிதையில் முதலாவதான ஸ்ருஷ்டி கண்டம் முற்றிற்று.

॥ ஸ்ரீசிவமயம் ॥

ருத்ர ஸம்ஹிதை — இரண்டாவது (ஸதீ) கண்டம்

அத்தியாயம் : ஒன்றும் இரண்டும்

சதாசிவனிடமிருந்து மும்மூர்த்திகள் தோன்றுதல்; பிரும்மதேவர் படைப்பிற்குப்பின் ஒரு பெண்ணையும் ஓர் ஆணையும் தோற்றுவித்தல்

நாரதர் கேட்கிறார்—— “பெரியோரே! பிரபுவே! பிரும்மதேவரே! தங்களுடைய திருமுகத்தாமரை வாயிலாக மங்களங்களை அளிக்கவல்ல பரமசிவனது திருக்கதைகளைக் கேட்டு, என் மனம் நிறைவு கொள்ளவில்லை. ஆகவே, பரமசிவனாரது மங்கள சரிதங்களை மேலும் கூறவேண்டும். அனைத்துலகங்களையும் படைத்தருளும் பிரும்மதேவரே! சதீதேவியின் புகழ் பாடும் சிவனது திவ்விய சரித்திரத்தைக் கேட்க விரும்புகிறேன். மங்களையான சதீதேவி தக்ஷன் மனைவியின் திருவுதரத்தில் எவ்வாறு தோன்றினாள்? மகாதேவனை மணம் செய்து கொள்ளும் எண்ணத்தை எவ்வாறு பெற்றான்? முன்பொரு சமயம் தக்ஷனிடம் கொண்ட கோபத்தால் சதீ தன்னுடலை நீத்தாளாமே! அதெப்படி? சைதன்யமான விண்வெளி சென்றவள், மறுபடியும் இமவான் மகளாகப் பிறந்தது எங்ஙனம்? பார்வதீபிராட்டி எவ்வாறு கடுந்தவம் புரிந்தாள்? அவளது திருமணம் எப்படி நடந்தது? காமனை எரித்த சிவபெருமானின் திருமேனியில் பாதித் திருமேனியை அவள் எவ்வாறு பெற்றாள்? பெருமனத்தவரே! இவையனைத்தையும் எனக்கு விரிவாகக் கூறவேண்டும். தங்களுக்கு நிகராக ஐயங்களைப் போக்குபவர் இதுவரை யாருமில்லை. இனியும் இருக்கமாட்டார்கள்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— “முனிவரே! சதீதேவி, சிவபெருமான் — இவர்களது புகழ் மிகவும் பாவனமானது (தூய்மையானது), தெய்வீகமானது, மறைத்துப் போற்றிக் காக்க வேண்டியனவற்றிலெல்லாம் தலையாயது. அதை இப்பொழுது என்னிடம் கேட்டுத் தெளிவீராக. முன்பு சிவபெருமான் நிர்குணராகவும் (முக்குணமற்றவராகவும்), நிர்விகல்பராகவும் (வேறுபாடு அற்றவராகவும்), நிராகாரராகவும் (உருவமற்றவராகவும்), சக்தியற்றவராகவும், சின்மயமாகவும், ஸத்—அஸத் என்கிற இரண்டையும் கடந்தவராகவும் இருந்தார். பின்பு அவ்விறைவனே ஸகுணராகவும், சக்தி தத்துவம் பெற்றவராகவும், ஒப்பற்ற திருமேனி கொண்டவராகவும் ஆனார். அந்தணச் செம்மலே! உமையொருபாகனான அவர் திவ்வியத் திருமேனி கொண்டபோது, அவரது மனதில் எந்தவொரு வேறுபாடுமில்லை. அவர் தனது பரத்துக்கும் பரமான சொரூபத்திலேயே நிலைபெற்றிருந்தார்.

முனிவரே! அவரது இடதுபக்கத் திருமேனியிலிருந்து பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணுவும், வலதுபுறத் திருமேனியிலிருந்து பிரும்மாவான நானும், நடுப்பகுதியான இதயத்திலிருந்து ருத்ரனும் தோன்றினோம். நான் படைக்கும் கடவுளானேன். பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணு அனைத்தையும் காக்கலானார். ருத்ரன் சம்ஹரித்தலை ஏற்றார். இவ்வாறு சிவபெருமான், தானே மும்மூர்த்திகளாக விளங்கினார். அவரை ஆராதனை செய்தே பிரும்மாவான நான், தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள் முதலிய அனைத்து ஜீவராசிகளையும் படைத்தேன். சிறந்த தேவர்களான தக்ஷன் முதலிய பிரஜாபதிகளைப் படைத்து மகிழ்ந்தேன். என்னை நானே உயர்ந்தவன் என்றும் எண்ணினேன். முனிவரே! மரீசி, அத்ரி, புலஹர், புலஸ்தியர், அங்கிரஸ், கிரது, வசிஷ்டர், நாரதர் (நீ), தக்ஷன், பிருகு முதலிய திறன்மிக்க மானஸ புத்திரர்களைத் தோற்றுவித்தபோது, எனது இதயத்திலிருந்து ‘சந்த்யை’ என்று பெயர் படைத்த, மனங்கவரும் அழகு படைத்த ஒரு பெண் தோன்றினாள். பகலில் மெலிந்து காணப்படும் அவள், மாலையில் திருமேனி அழகில் மலர்ந்து நிற்பாள். திருமேனி ஏற்ற மாலை சந்தியோ எப்பொழுதும் ஏதாவதொரு மந்திரத்தை ஜபித்துக் கொண்டே இருப்பாள். அழகிய புருவங்கொண்ட அப்பெண் அழகின் எல்லையில் நிற்பவள். முனிவர்களும் மயங்கும் அழகுடையவள்.

இதேபோல என் மனதிலிருந்து ஓர் அழகிய ஆண்மகனும் தோன்றினான். அவனுடைய இடைபெருத்தது. பற்களோ அழகிய முத்துப்பற்கள். அவனது திருமேனியில் மதம் மிகுந்த யானையின் வாசனை வீசியது, கண்களோ அன்றலர்ந்த தாமரைக்கண்கள். திருமேனியில் பூசிய குங்குமப்பூ வாசனை மூக்கைத் துளைத்தது. அந்த ஆணழகனைக் கண்ட தக்ஷன் முதலிய என் மகன்கள் மிகவும் ஆசையும் அன்பும் வியப்புமடைந்தனர். உலகைப் படைத்தருளும் பிரும்மாவான என்னைக் கண்டு அந்த ஆணழகன் வினயத்தோடு தலைசாய்த்து வணங்கி கூறலுற்றான்—— ‘பிரும்மதேவரே! நான் என்ன காரியம் செய்யட்டும்? எனக்குகந்த, தகுந்த செயலில் என்னை ஈடுபடுத்த வேண்டுகிறேன். ஏனெனில், இன்று தாங்கள்தானே எல்லோராலும் மிகவும் கொண்டாடத் தகுந்த பெரியோராக விளங்குகிறீர்கள். தங்களாலன்றோ இவ்வுலகம் அழகும் பெருமையும் அடைகிறது.’

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— ‘நலம் மிக்கவனே! நீ இதே திருமேனியோடு ஐந்து புஷ்பங்களாலான பாணங்களைக் கைகளிலேந்தி ஆடவர், பெண்டிர் ஆகிய அனைவரையும் மயங்கச் செய்து, தொன்றுதொட்டுவரும் படைப்பின் செயலைச் செய்வாயாக. சராசர ஜீவராசிகள் அடங்கிய இம்மூவுலகிலும் தேவர்களோ, மற்றவர்களோ எவர்களும், எந்த ஜீவராசியும் உன்னை அலட்சியப்படுத்தத் திறன் கொண்டாரில்லை. நீ அனைத்துப் பிராணிகளின் இதயத்திலும் மறைந்து நின்று எப்பொழுதும் அவர்கள் சிற்றின்பத்திற்குக் காரணமாகித் தொன்றுதொட்டு வரும் படைப்புத் தொழிலுக்கு உதவியாயிரு. படைப்புத் தொடர்ந்து வரவேண்டுமல்லவா? அனைத்து ஜீவராசிகளின் மனமும் பூக்களாலான உனது ஐந்து பாணங்களுக்கு எளிதாகவே சிறந்த இலக்காக ஆகும். நீ என்றும் எப்போதும் அவர்கள் மனதை மயக்கத்தில் ஆழ்ந்ததாகவே செய்வாயாக. படைப்புத் தொழிலுக்குத் தொடக்கமாக அமையும் நான், இப்பொழுது உனக்கு விதித்த கர்மமாகும். உனக்கு மிகவும் உரித்தான பெயரை எனது புத்திரர்கள் கூறுவர்.’

தேவரேறே! இவ்வாறு கூறிய நான் என் புத்திரர்களின் முகத்தை நோக்கியவாறு என் தாமரை இருக்கையில் ஒரு நிமிடம் மௌனமாக அமர்ந்தேன்.”

 

அத்தியாயம் : மூன்று முதல் ஐந்து வரை

காமனின் பெயர்களும் ரதியோடு திருமணமும், குமாரி சந்தியையின் சரிதமும், சந்திரபாக மலையில் வசிஷ்டர் தவ முறை கூறுதலும்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— “முனிவரே! அதன்பின் எனது எண்ணத்தை அறிந்த என் புத்திரர்களான மரீசி முதலிய முனிவர்கள், அந்த ஆணழகனுக்குரிய திருநாமத்தை இட்டனர். பிறருடைய முகத்தைக் கண்டமாத்திரத்திலேயே அவர்களது உண்மை விவரங்களை நன்கறிந்து கூறும் திறனுடைய தக்ஷன் முதலிய பிரஜாபதிகள், அவன் தங்குவதற்கான இடத்தையும், மனைவியையும் அளித்தனர். எனது மக்களான மரீசி முதலியவர்கள் அவனுக்குரிய திருநாமாவையும் நிச்சயம் செய்து, அச்சமயத்திற்கேற்பக் கூறலானார்கள்.

ரிஷிகள் கூறுகிறார்கள்—— ‘நீ பிறந்த பொழுதேயன்றோ எங்கள் மனதும் கலங்கத் தொடங்கின. ஆகவே, இனி ‘மன்மதன்’ (மனதைக் கலக்குபவன்) என்னும் பெயரில் புகழ் பெறுவாய். மனதில் தோன்றியவனே! மூவுலகங்களிலும் உன் விருப்பம் போல் திருமேனி தாங்கி உலா வருவாயாக. உன்னைப் போன்ற அழகன் வேறெவரும் இல்லை. விருப்பம்போல் திருமேனி ஏற்பதால் நீ ‘காமன்’ என்றும் அழைக்கப்பட்டுப் புகழடைவாய். உலகை மதோன்மத்தர்களாக ஆக்குவதால் உன் பெயர் ‘மதனன்’ என்றுமாகும். நீ மிகவும் தருப்பத்தோடு (கர்வத்தோடு) தோன்றியதால் ‘தர்பகன்’ என்றும் பெயர் பெறுவாய். அந்த தருப்பத்தால் (கொழுப்பால்) உலகில் ‘கந்தர்ப்பன்’ என்றும் புகழ் பெறுவாய். அனைத்துத் தேவர்களின் ஒட்டுமொத்த பலபராக்கிரமங்களும் உனக்குச் சமமாகா! ஆகவே, எங்கும் உனது ஆணையே செல்லும். நீ எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து நிற்பாய். முதல் பிரஜாபதியும் புருஷ சிரேஷ்டனுமான தக்ஷப்பிரஜாபதியே உன் விருப்பப்படி உனக்கேற்ற மனைவியைத் தானாகவே தருவான். அவள் உன்னிடம் மிகவும் அன்பு கொண்ட மனைவியாக இருப்பாள்.’

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! இவ்வாறு கூறிவிட்டு நான் மறைந்தேன். அதன்பின் தக்ஷன் நான் கூறியதை நினைவில் கொண்டு கந்தர்ப்பனான மன்மதனிடம் கூறத் தொடங்கினான்—— ‘காமதேவனே! என் திருமேனியிலிருந்து தோன்றிய இந்தப் பெண் சிறந்த அழகி. அனைத்து நற்குணங்களுக்கும் தாயகம். இவளை நீ உன் மனைவியாக்கிக் கொள். நற்குணங்களில் இவள் உனக்குச் சரியானவள். தெய்வீக ஒளியுடைய மன்மதனே! இவள் என்றும் உன்னோடு இருப்பாள்; உன் மனமறிந்து நடப்பாள்; அறவழி நின்று உனக்குத் தொண்டு புரிவாள்.’

இவ்வாறு கூறிய தக்ஷன் தன் வியர்வையில் தோன்றிய அக்கன்னிகைக்கு ‘ரதி’ என்று பெயரிட்டுத் தன்னெதிரில் அமர்த்திக் கொண்டு மந்திரமோதி மன்மதனுக்குக் கன்னிகாதானம் செய்தளித்தான். நாரதா! தக்ஷனின் பெண்ணான அந்த ரதிதேவி தன் அழகால் முனிவர்களது மனதையும் கவர்பவளாக இருந்தாள். அவளை மணந்து மன்மதனும் மிகவும் மகிழ்ச்சியுற்றான். தன் அழகிய மனைவியான ரதிதேவியைக் கண்டு அவளது நடை முதலிய அசைவுகளால் ஈர்க்கப்பட்டு மன்மதனும் மயங்கினான். அன்பனே! அச்சமயத்தில் அனைவருக்கும் ஆனந்தத்தைத் தரும் ஒரு பெருந்திருவிழா தொடங்கியது. இத்திருமணத்தால் தன் மகள் மகிழ்ந்திருப்பது கண்டு தக்ஷன் மனந்தெளிந்தான். மன்மதனும் இன்பமுற்றான். அவனது துக்கம் முழுமையும் பறந்தோடியது. தக்ஷன் மகள் ரதிதேவியும் மன்மதனை அடைந்து மிகவும் மகிழ்ச்சி கொண்டாள். மாலை வேளையில் மனதைக் கொள்ளை கொள்ளும் மின்னலாகும் மாலைகளைத் தரித்த கருமேகம் போல் ரதியோடு கூடிய காமதேவன் அழகுற விளங்கினான். காதல் சொட்டும் அன்பு வார்த்தைகள் பேசக்கூடியவனன்றோ காமதேவன். யோகிகள் தங்கள் இதயத்தில் யோக வித்தையைச் செவ்வனே கொள்வதுபோல் ரதியிடம் மிக்க காதல் கொண்ட ரதிபதியான காமதேவன் ரதியைத் தன் இதய சிங்காதனத்தில் அமர்த்தி மகிழ்ந்தான். முழு நிலவுபோல் ஒளிரும் முகம் கொண்ட திருமகள் திருமாலைப் பெற்று ஒளிர்வதுபோல் ரதிதேவியும் உயர்ந்த தன் மணாளனான காமதேவனைப் பெற்று மகிழ்ந்தாள்.”

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— பிரும்மதேவர் இவ்வாறு கூறக் கேட்ட நாரதர் மனதார மகிழ்ந்து சிவபெருமானை இதயத்தில் நினைந்தவாறு கூறலானார்—— “பெரியோரே! நீங்கள் ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவின் சீடர்; பெருமனங்கொண்டவர்; அனைவரையும் நல்வழியில் கொண்டு செல்பவர். தாங்கள் இளம்பிறை சூடிய சிவபெருமானின் அழகிய திருவிளையாடல்களைக் கூறினீர்கள். மன்மதன் ரதியைத் திருமணம் செய்து கொண்டு மகிழ்ச்சியுடன் தன் இருப்பிடம் சென்றான். தக்ஷனும் தன்னிருப்பிடம் சென்றார். தாங்களும் தங்களுடைய மானஸ புத்திரர்களும் தத்தம்மிடம் சென்றனர். பித்ரு தேவதைகளைத் தோற்றுவிக்கும் பிரும்மதேவரது மகளான சந்தியாதேவி எங்கு சென்றாள்? யாரை மணந்தாள்? என்ன செய்தாள்? சந்தியை பற்றிய எல்லா சரித்திரங்களையும் விரிவாகக் கூறவேண்டுகிறேன்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— “முனிவரே! சந்தியாவைப் பற்றிய மங்களகரமான சரித்திரத்தைக் கூறுகிறேன், கேள். அதைக் கேட்கும் பெண்மணிகள் எப்பொழுதும் சிறந்த கற்பரசிகளாக விளங்குவார்கள். முதலில் எனது மானஸிகப் புத்திரியாக இருந்த சந்தியா கடுந்தவம் செய்து உடலை நீத்து, சிறந்த முனிவரான மேதாதிதியின் புத்திகூர்மை கொண்ட மகளாகப் பிறந்து, ‘அருந்ததி’ என்ற பெயருடன் சிறந்து விளங்கினாள். உயர்ந்த விரதங்களை ஏற்ற அப்பெண்மணி பிரும்மதேவர், பரமசிவன், ஸ்ரீமந்நாராயணன் ஆகிய மும்மூர்த்திகளின் சொல்லைக் கேட்டு, சிறந்த விரதங்களை அனுஷ்டித்து வரும் மகாத்மாவான வசிஷ்டரைத் தன் கணவராகத் தேர்ந்தெடுத்தாள். அமைதியான சுபாவங்கொண்ட அருந்ததி அனைவரும் சிந்தித்து வந்தித்துக் கொண்டாடும் சிறந்த கற்பரசியாகப் புகழடைந்தாள்.”

நாரதர் கேட்கிறார்—— “எம்பெருமானே! சந்தியா எங்கு, எதற்காக, எவ்வாறான தவத்தைச் செய்தாள்? எவ்வாறு இவ்வுடலை நீத்து மேதாதிதியின் புதல்வியானாள்? பிரும்மா, விஷ்ணு, மகேசுவரன் ஆகிய மும்மூர்த்திகளின் சொற்படி உயர்ந்த விரதங்களை ஏற்றொழுகும் மகாத்மாவான வசிஷ்டரை எவ்வாறு தன் கணவராகப் பெற்றாள்? பிதாமகரே! இவையனைத்தையும் விரிவாகக் கேட்க விரும்புகிறேன். உற்சாகத்தை அளிக்கும் அருந்ததியின் சரித்திரத்தை உள்ளபடி விளக்க வேண்டுகிறேன்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! முன்பொரு சமயம் சந்தியாவின் மனதில் காமம் எழுந்தது. அப்பொழுது சாது சுபாவம் கொண்ட அவள், ‘வேதம் வகுத்த வழியில் நான் இவ்வுடலைத் தீயிற்கு இரையாக்கப் போகிறேன். இன்று முதல் இக்குவலயத்தில் எந்தவொரு ஜீவராசியும் உடலுடன் தோன்றியபோதே காமத்தை அடையக் கூடாது என்பதற்காகவே கடுந்தவமியற்றி உலக நெறிமுறையை நிலைநிறுத்துவேனாக. (அதாவது, ‘யௌவனப் பருவம் எய்துவதற்கு முன் எவருக்கும் காம உணர்ச்சி தோன்றக் கூடாது’ என்கிற வரையறையை நிர்ணயிப்பேனாக.) அதன்பின் இவ்வுயிரை நீப்பேன்’ என்று நிச்சயித்தாள்.

இவ்வாறு மனதில் எண்ணிய சந்தியை, சந்திரபாகா என்னும் நதியின் உற்பத்தி ஸ்தானமான சந்திரபாகா என்னும் சிறந்த மலையை அடைந்தாள். மனதில் கடுந்தவமியற்ற உறுதி கொண்ட சந்தியை சந்திரபாகா என்னும் உயர்ந்த மலையைச் சென்றடைந்தாள் என்பதை அறிந்த நான் எனதருகில் அமர்ந்திருந்த என் மகன் வசிஷ்டரிடம் கூறலானேன். அவர் வேதவேதாங்கங்களின் எல்லையைக் கண்டவர்; சிறந்த வித்துவான்; அனைத்துமறிந்தவர்; மனதை வெற்றி கொண்டவர்; சிறந்த ஞானயோகி. ‘குழந்தாய் வசிஷ்டா! மனம், புலன்களை வெற்றி கொண்ட சந்தியை தவம் செய்ய எண்ணி, சந்திரபாகா என்னும் பர்வதம் சென்றுள்ளாள். நீ அங்கு சென்று முறைப்படி அவளுக்குத் தீக்ஷை அளிப்பாயாக. அவள் தவத்தின் உண்மையறியாள். ஆகவே, உனது உபதேசத்தினால் அவளது குறிக்கோள் நிறைவேறுமாறு நீ முயற்சியோடு உரிய உபதேசத்தைச் செய்’ என்று கூறினேன்.

நாரதரே! நான் கருணையோடு வசிஷ்டருக்கு இவ்வாறு கட்டளையிடவே அவரும் ‘தங்கள் அருள்’ என்று கூறி, நல்ல தேஜாவானான ஒரு பிரும்மசாரி வேடம்பூண்டு சந்தியை இருக்குமிடம் சென்றார். சந்திரபாக மலையின் தாழ்வரையில் தெய்வத்தன்மை பொருந்தியதொரு தடாகம். அது மானஸஸரஸ் போன்று அனைத்து நலன்களும் கொண்டது. வசிஷ்டர் அத்தடாகத்தையும் அதன் கரையில் அமர்ந்துள்ள சந்தியாவையும் கண்டார். தாமரைகள் பூத்த அத்தடாகம், அதன் கரையில் அமர்ந்துள்ள சந்தியாவினால் மாலை வேளையில் முளைத்தெழும் சந்திரனையும் நட்சத்திரங்களையும் கொண்ட ஆகாயம் போல் அழகுற விளங்கியது. நல்லொழுக்கம் கொண்ட சந்தியா அங்கு அமர்ந்திருப்பது கண்ட வசிஷ்ட முனிவர் மிக்க குதூகலத்தோடு ‘பிருஹல்லோஹிதம்’ என்றழைக்கப்படும் அத்தடாகத்தை உற்றுநோக்கினார். அம்மலையின் தாழ்வரையிலிருந்து தெற்குக் கடலை நோக்கிப் பாயும் சந்திரபாகா நதியையும் கண்டார். இமயமலையில் உற்பத்தியாகிய கங்கை, கடலை நோக்கி ஓடுவதுபோலவே சந்திரபாக நதி, சந்திரபாக மலையின் மேற்குப்புறத்தைப் பிளந்து கொண்டு கடலை நோக்கி ஓடியது. அந்த சந்திரபாக மலையில் பிருஹல்லோஹிதம் என்னும் தடாகக் கரையில் அமர்ந்துள்ள சந்தியாவைக் கண்ட வசிஷ்டர் அன்போடு வினவலானார்.

வசிஷ்டர் கேட்கிறார்—— “அம்மணீ! மக்கள் நடமாட்டமில்லாத இம்மலைக்கு நீ ஏன் வந்திருக்கிறாய்? நீ யாருடைய பெண்? இங்கு என்ன செய்வதாக எண்ணியிருக்கிறாய்? இவற்றையெல்லாம் கேட்க விரும்பியுள்ளேன். ரகசியமில்லையேல் கூறுவாயாக.”

மகாத்மாவான வசிஷ்டர் இவ்வாறு கேட்கவே, சந்தியா அவரை நன்கு உற்றுநோக்கினாள். அவர் தன் ஒளியால் கொழுந்துவிட்டெரியும் தீயைப்போல விளங்கினார். பிரும்மசரிய ஆசிரமமே திருமேனி தாங்கி வந்ததோ! என்னுமாறு தோற்றமளித்தார். தலையிலோ சடைமுடி. அது அழகை மேலும் அழகாக்கியது. அத்தவச்செல்வரை மரியாதையோடு வணங்கிக் கூறலுற்றாள் சந்தியா.

சந்தியா கூறுகிறாள்—— “அந்தணரே! நான் பிரும்மதேவரது மகள். என் பெயர் சந்தியா. ஆள்நடமாட்டமில்லாத இம்மலைக்குத் தவம் செய்ய வந்தேன். எனக்கு உபதேசம் செய்வது சரிதான் என்று தோன்றினால் தவம் செய்யும் முறை பற்றிக் கூறுங்கள். நான் இதைத்தான் செய்ய விரும்புகிறேன். வேறு எதுவும் ரகசியமானதாக இல்லை. நான் தவத்தின் தன்மையை, அதைச் செய்யும் வழிமுறையை அறிந்து கொள்ளாமலேயே இத்தவவனத்திற்கு வந்துவிட்டேன். அதே சிந்தனையில் நான் மெலிந்துவிட்டேன். என் இதயமோ தவிக்கிறது.”

பிரும்மத்தை உள்ளபடி அறிந்த சான்றோர்களில் சிறந்தவரான வசிஷ்டர், சந்தியா கூறியதைக் கேட்டபின் வேறொன்றும் கேட்கவில்லை. அவர் அனைத்துமறிந்தவரன்றோ! அவளோ மனதாரத் தவம் செய்தலையே நினைத்து மிகவும் உயர்ந்த முயற்சியை மேற்கொண்டுள்ளாள். (ஆகவே) இப்பொழுது வசிஷ்டர் ஏழைபங்காளனான சிவபெருமானை மனதால் நினைத்துக் கூறலுற்றார்.

வசிஷ்டர் கூறுகிறார்—— “அழகிய திருமுகத்தவளே! எல்லாவற்றிலும் உயர்ந்தவரும், மிக்க தேஜோமயமானவரும், உயர்ந்த தவத்திற்குத் தவமானவரும், அனைவராலும் ஆராதிக்கப்படும் பரமாத்மாவானவருமான சிவபெருமானை உன் இதயத்தில் பதிய வைத்துக் கொள். அவர்தான் அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்னும் நாற்பெரும் பேற்றுக்கும் முதன்மை காரணர்; மூவுலகங்களையும் முதலில் படைத்தவர்; ஒத்தார் மிக்கார் இலாதவர்; புருஷோத்தமர் — உடலாகிய புரத்தில் (நகரத்தில்) விளங்குபவர். அச்சிவபெருமானையே சேவித்து வா. ‘ஓம் நம: ஶங்கராய ஓம்’ என்கிற மந்திரத்தை ஓதியே சிவபெருமானை ஆராதித்து வா. அதனால் நீ அனைத்தும் பெறுவாய் என்பதில் ஐயமில்லை. இம்மந்திரத்தை ஜபித்தவண்ணம் மௌனமாக இருந்து தவம் செய். இப்பொழுது நான் கூறும் விதிமுறைகளைக் கவனமாகக் கேள். மௌனமாக இருந்தே நீராடவேண்டும்; மௌனமாகவே சிவபூஜை செய்யவேண்டும். முதல் இரண்டு முறை ஆறு நாட்களுக்கு ஒரு முறை நீரை மட்டும் அருந்தவேண்டும். மூன்றாவது ஆறு நாளில் உபவாசமிருக்க வேண்டும். இவ்வாறு தவம் நிறைவு பெறும் வரை ஆறு நாட்களுக்கு ஒரு முறை நீர் அருந்துவது, பின் உபவாசமிருப்பது என்பது நியமம். அம்மா! இவ்வாறு செய்யப்படும் மோனநிலை தவம் பிரும்மசரியத்தின் பலனைத் தரவல்லது. மேலும் விருப்பங்களனைத்தையும் நிறைவு செய்தளிப்பதுமாகும். இதுதான் முற்றிலும் உண்மை. இதில் ஐயம் கொள்ளாதே. இவ்வாறான நல்நோக்கத்தோடு விருப்பம் போல் சிவபெருமானை நினை. அவர் மகிழ்ந்து நிச்சயம் நீ விரும்பிய பலனை அளிப்பார்.”

இவ்வாறு சந்தியாவிற்குத் தவம் செய்வதன் விதிமுறைகளைக் கூறிய வசிஷ்ட முனிவர் தன் சுய உருவத்தையேற்று அவளிடம் விடைபெற்று அங்கேயே மறைந்தருளினார்.

 

அத்தியாயம் : ஆறு

சந்தியை செய்த தவமும் சிவத்துதியும்; சிவன் வரமருளி மேதாதிதியின் வேள்விக்கு அவளை அனுப்புதலும்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நான் பெற்ற செல்வங்களுள் உயர்ந்தவனே! நாரதா! நீ அனைத்தும் அறிந்தவனாயிற்றே! தவத்தின் நெறிமுறைகளை உபதேசித்த வசிஷ்ட முனிவர் தன்னிருப்பிடம் சென்றபின் தவத்தின் நெறிமுறைகளை அறிந்து கொண்ட சந்தியா மனதில் மகிழ்ச்சி கொண்டாள். பின்பு மனமகிழ்ச்சியோடு அவள் தவசிக்குண்டான வேடம் தரித்து ‘பிருஹல்லோகித’ தடாகக் கரையில் தவம் செய்யத் தொடங்கினாள். தவத்திற்காக என வசிஷ்டர் கூறிய மந்திரத்தைக் கூறி உத்தமமான பக்தியோடு பகவான் ஸ்ரீசங்கரனை ஆராதிக்கலானாள். தன் எண்ணங்களையெல்லாம் சிவமாக்கினாள். மனம் ஒன்றுபட்டது. ஒன்றுபட்ட மனதில் சிவனை இருத்திக் கடுந்தவம் புரியலானாள். இத்தவம் நான்கு யுகங்கள் நடந்தது. அப்பொழுது சிவபெருமான் அவளுடைய தவத்திற்கு மகிழ்ந்து இரங்கி, உள்வெளி என்றின்றி விண்ணெங்கிலும் பரந்து விரிந்த தன் திருமேனியை வெளிப்படுத்தி, அவள் எந்தத் திருமேனியை நினைந்து தவமியற்றினாளோ, அதே திருமேனி தாங்கி அவள் கண்ணெதிரில் தோன்றினார். எந்தச் சிவப்பரம்பொருளை மனதில் சிந்தித்துத் தவமியற்றினாளோ, அந்த தெய்வமான சிவபெருமான் தன்னெதிரில் காட்சியளித்து நிற்பது கண்ட அவள், மகிழ்ச்சியில் பொங்கித் திளைத்தாள். இறைவனின் கமலத்திருமுகமோ மலர்ந்து காணப்பட்டது. திருமேனியிலிருந்து சாந்தி (அமைதி) ததும்பி வழிகிறது. இவ்வாறு கண்ட சந்தியா சிறிதே பயந்து எண்ணலானாள்—— ‘பகவான் சிவபெருமானிடம் நான் என்ன வேண்டுவேன்? எவ்வாறு அவரைத் துதித்துப் போற்றுவேன்?’

இவ்வாறு சிந்தித்த அவள் தன்னிரு கண்களையும் மூடிக் கொண்டாள். அவள் கண்மூடவே சிவபெருமான் அவளது இதயத்தில் புகுந்து அவளுக்குத் தெய்வீக அறிவை (ஞானத்தை) அளித்தார்; அருள்வாக்கையும் அருட்பார்வையையும் அளித்தார். தெய்வீக அறிவு, தெய்வீகப் பார்வை, அருள்வாக்கு — இம்மூன்றும் பெற்றதும், மிகக் கடுமையான தவத்தினாலேயே அறியப்படும் உலக நாயகரான சிவபெருமானை நேரிலே கண்ட அவள் துதிக்கலானாள்.

ஸந்த்4யோவாச

நிராகாரம் க்ஞாநக3ம்யம் பரம் யந் நைவ

ஸ்தூ2லம் நாபி ஸூக்ஷ்மம் ந சோச்சம் ।

அந்தஶ்சிந்த்யம் யோகி3பி4ஸ்தஸ்ய ரூபம்

தஸ்மை துப்4யம் லோககர்த்ரே நமோஸ்து ॥

— ஶிவபுராணம், ருத்ர ஸம்ஹிதை, ஸதீ கண்டம் 6/12

“இதுதான் அவரது திருமேனி என்று நிச்சயிக்கவியலாத திருமேனி கொண்டவரும் (அதாவது திருமேனி என்னும் உருவத்திற்கு அடங்காதவர்), மெய்யறிவான ஆன்மிக அறிவினால் மட்டுமே அறியப்படுபவரும், பருவுருவான ஸ்தூல உருவமோ, அணுவிற்கணுவான நுண்ணிய உருவமோ இல்லாதவரும், உயர்வு—தாழ்வெனும் இரட்டையற்றவரும், யோகிகள் தங்கள் இதயகமலத்தில் வைத்துத் தியானிக்கப்படும் சொரூபமானவரும் அகில உலகங்களையும் படைத்தருள்பவருமான அந்தச் சிவபெருமானுக்கு வணக்கம்.”

ஶர்வம் ஶாந்தம் நிர்மலம் நிர்விகாரம்

க்ஞாநக3ம்யம் ஸ்வப்ரகாஶேவிகாரம் ।

கா2த்4வப்ரக்2யம் த்4வாந்தமார்கா3த்பரஸ்தாத்3

ரூபம் யஸ்ய த்வாம் நமாமி ப்ரஸந்நம் ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 6/13

“பாவங்களைப் போக்குவதாலும், பிரளய காலத்தில் அனைத்தையும் அழிப்பதாலும் ‘ஶர்வ:’ என்று போற்றப்படுபவரும், அமைதியே வடிவானவரும், மாயை, கர்மம், ஆணவம் என்னும் மும்மலங்களற்றவரும், தோன்றுதல், வளர்தல், அழிதல் போன்ற மாறுபாடுகளற்றவரும், உலகியல் அறிவால் அறிய முடியாதவரும், தன்னொளியால் தானே பிரகாசித்துக் கொண்டு பிறவற்றையும் பிரகாசிக்கச் செய்பவரும், சிறியது—பெரியது, வேண்டுதல்—வேண்டாமை என்னும் வேறுபாடுகளற்றவரும், விண்வெளி போல் குணம், உருவம் முதலியன அற்றவரும், அஞ்ஞானமான காரிருளுக்கு எட்டாது தனித்திருக்கும் திருவுருவம் உடையவரும், என்றும் எப்பொழுதும் மலர்ந்த தெளிவுடையவருமான சிவப்பரம்பொருளுக்கு வணக்கம்.”

ஏகம் ஶுத்34ம் தீ3ப்யமாநம் விநாஜாம்

சிதா3நந்த3ம் ஸஹஜம் சாவிகாரி ।

நித்யாநந்த3ம் ஸத்யபூ4திப்ரஸந்நம்

யஸ்ய ஸ்ரீத3ம் ரூபமஸ்மை நமஸ்தே ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 6/14

“எவருடைய சொரூபம் இரண்டற்ற ஒன்றோ, தூயதினும் தூயதோ, மாயையின் கலப்பின்றி ஒளிர்வதோ, ஸத்—சித்—ஆனந்தமயமானதோ, இயல்பாகவே மாறுபாடற்றதோ, அழிவற்ற ஆனந்தமே வடிவானதோ, என்றும் நிலைத்து நிற்கும் சத்தியமானதோ, அனைத்துச் செல்வங்களையும் தன்னுள் கொண்டதோ, தெளிந்த நிலையதோ, ஐசுவரியத்தை வாரித் தருவதுமான திருமேனி கொண்டவரோ, அந்தச் சிவபெருமானுக்கு வணக்கம்.”

வித்3யாகாரோத்3பா4வநீயம் ப்ரபி4ந்நம்

ஸத்த்வச்ச2ந்த3ம் த்4யேயமாத்மஸ்வரூபம் ।

ஸாரம் பாரம் பாவநாநாம் பவித்ரம்

தஸ்மை ரூபம் யஸ்ய சைவம் நமஸ்தே ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 6/15

“எவருடைய சொரூபம் ஞானத்திலிருந்தே தோன்றியதாகக் கொள்ள முடியுமோ, காணும் தோற்றமான இப்பொய் உலகத்தினின்றும் தனித்ததோ. சத்துவ குணத்தையே முக்கியமாகக் கொண்டதோ, தியானிக்கத்தக்கதோ, அனைத்தின் ஆன்மாவாக விளங்குவதோ, அனைத்தின் சாரமானதோ, அனைவரையும் கரையேற்றுவதோ, தூயவையாவையிலும் சிறந்த தூயதோ, அவ்வாறான பரசிவத்திற்கு வணக்கம்.”

யத்த்வாகாரம் ஶுத்தரூபம் மநோக்ஞம்

ரத்நாகல்பம் ஸ்வச்ச2கர்பூரகெ3ளரம் ।

இஷ்டாபி4தீ ஶூலமுண்டே33தா4நம்

ஹஸ்தைர்நமோ யோக3யுக்தாய துப்4யம் ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 6/16

“எவருடைய திருமேனி தூயதோ, மனதைக் கவர்ந்திழுப்பதோ, இரத்தினங்களாலான திருவாபரணங்களால் அழகுற அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளதோ, பச்சைக்கற்பூரம் போன்று தூய வெண்மையானதோ, எந்தப் பரமசிவன் தன் நான்கு திருக்கரங்களிலும் வரமுத்திரை—அபயமுத்திரை—திரிசூலம்—கபாலம் தாங்கி நிற்கிறாரோ, அந்தத் திவ்வியமான, சின்மயரூபரான, ஸகுண சொரூபரான, திருவுருவந்தாங்கி நின்று யோக நிலையில் விளங்குபவரான அச்சிவபெருமானுக்கு வணக்கம்.”

33நம் பூ4ர்தி3ஶஶ்சைவ

ஸலிலம் ஜ்யோதிரேவ ச ।

புந: காலஶ்ச ரூபாணி யஸ்ய

துப்4யம் நமோஸ்து தே ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 6/17

“ஆகாயம், நிலம், நீர், எண்டிசைகள், ஒளி மற்றும் காலம் முதலியன எவருடைய ரூபங்களோ, அந்தப் பரமேசுவரனுக்கு வணக்கம்.”

(ஒப்புநோக்குக:—

வானாகி மண்ணாகி வளியாகி ஒளியாகி

ஊனாகி உயிராகி உண்மையுமாய் இன்மையுமாய்

— திருவாசகம், திருச்சதகம் 15

வெளி, கால், கனல், அப்பு, மேவும் மண்நின்ற

தளியாகிய தற்பரம் காண் அவன்தான்

— திருமந்திரம் 8/21/13)

ப்ரதா4நபுருஷௌ யஸ்ய காயத்வேந விநிர்க3தௌ ।

தஸ்மாத3வ்யக்தரூபாய ஶங்கராய நமோ நம: ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 6/18

“பிரதானமான பிரகிருதியும் புருஷனும் எவருடைய திருமேனியிலிருந்து தோன்றினார்களோ, அதாவது பிரதானமும் புருஷனும் எவருடைய திருமேனியோ, ஆகவே எவருடைய உண்மையான சொரூபம் தெளிவற்றதோ, அதாவது மனம், புத்தி ஆகியவற்றிற்கெட்டாததோ, அந்தப் பகவானான ஸ்ரீசங்கரருக்கு வணக்கங்கள்.”

யோ ப்3ரஹ்மா குருதே ஸ்ரு॒ஷ்டிம்

யோ விஷ்ணு: குருதே ஸ்தி2திம் ।

ஸம்ஹரிஷ்யதி யோ ருத்3ரஸ்தஸ்மை

துப்4யம் நமோ நம: ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 6/19

“எந்த ஸ்ரீசிவபெருமான் பிரும்மாவாக இருந்து உலகின் படைப்பையும், ஸ்ரீவிஷ்ணுவாக இருந்து உலகைக் காத்தலையும், முடிவில் ஸ்ரீருத்ரனாக இருந்து படைக்கப்பட்ட அத்தனையையும் அழித்தலையும் செய்கிறாரோ, அந்தச் சிவபெருமானான தங்களுக்குத் திரும்பத் திரும்ப வணக்கங்கள்.”

நமோ நம: காரணகாரணாய

தி3வ்யாம்ரு॒தக்ஞாநவிபூ4திதா3ய ।

ஸமஸ்தலோகாந்தரபூ4திதா3

ப்ரகாஶரூபாய பராத்பராய ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 6/20

“எவர் காரணப் பொருளுக்கெல்லாம் காரணப் பொருளோ, என்றென்றும் அழியாத அமுதமயமான தெய்விக அறிவையும் அணிமா முதலிய எண்வகை சித்திகளான செல்வத்தையும் அளிப்பவரோ, அனைத்துலகங்களின் செல்வங்களையும் வாரி வழங்குபவரோ, தன்னொளியாலே அனைத்தையும் ஒளிரச் செய்து, தான் அளவிற்கரிய ஒளிமயமாக விளங்குபவரோ, பிரகிருதியான மாயைக்கப்பாற்பட்டவரோ, அந்தப் பரமேசுவரனான ஸ்ரீசிவபெருமானுக்கு வணக்கங்கள் பலப்பல.”

யஸ்யாபரம் நோ ஜக3து3ச்யதே பதா3த்

க்ஷிதிர்தி3ஶ: ஸூர்ய இந்து3ர்மநோஜ: ।

3ஹிர்முகா2 நாபி4தஶ்சாந்தரிக்ஷம்

தஸ்மை துப்4யம் ஶம்ப4வே மே நமோஸ்து ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 6/21

இவ்வுலகம் எவரை விட்டுத் தனித்துள்ளதாகக் கூறப்படவில்லையோ, (அதாவது இவ்வுலகம் எவருள் அடங்கியதோ,) எவருடைய திருவடிகளிலிருந்து இவ்வுலகமும் மற்றும் எவருடைய மற்ற அங்கங்களிலிருந்து அனைத்து திசைகளும், சூரியன், சந்திரன், மன்மதன், மற்றுமுள்ள தேவர்கள் ஆகியோர் தோன்றினரோ, எவருடைய தொப்புளிலிருந்து ஆகாயம் தோன்றியதோ, மங்களங்களை அளித்தருளும் அந்தச் சிவபெருமானான தங்களுக்கு எனது வந்தனங்கள்.

த்வம் பர: பரமாத்மா ச த்வம்

வித்3யா விவிதா4 ஹர: ।

ஸத்3ப்3ரஹ்ம ச பரம்

ப்3ரஹ்ம விசாரணபராயண: ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 6/22

“இறைவா! தாங்கள்தான் அனைத்திலும் உயர்ந்த பரம்பொருள். கலைகளனைத்தும் தாங்களே. அழித்தலைச் செய்யும் ஹரனும் தாங்களே. ‘ஸத்’ எனப்படும் பிரும்மமும், ‘பரம்’ எனப்படும் பிரும்மமும் தாங்களே. உலகிற்கு அருளுதலான விசாரத்திலேயே ஊன்றியிருப்பவர் தாங்கள்.”

யஸ்ய நாதி3ர்ந மத்4யம் ச

நாந்தமஸ்தி ஜக3த்3யத: ।

கத2ம் ஸ்தோஷ்யாமி தம்

தே3வமவாங்மநஸகோ3சரம் ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 6/23

“எவருக்கு முதல், முடிவு, நடு என்பதில்லையோ, (அதாவது முதலும் முடிவும் அற்றவரோ,) எவரிடமிருந்து இந்த அகில உலகங்களும் தோன்றினவோ, வாக்கிற்கும் மனதிற்கும் எட்டாத அந்த மகாதேவரான சிவபெருமானை என்னவென்று சொல்லி எங்ஙனம் துதிப்பேன்?”

(ஒப்புநோக்குக:—

‘ஜந்மாத்யஸ்ய யத:’

— பிரும்மசூத்ரம் 1—1)

யஸ்ய ப்3ரஹ்மாத3யோ

தே3வா: முநயஶ்ச தபோத4நா: ।

ந விப்ரு॒ண்வந்தி ரூபாணி

வர்ணநீய: கத2ம் ஸ மே ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 6/24

“பிரும்மா முதலிய தேவர்களும், தவச்செல்வர்களான முனிவர்களும் எந்த சிவபெருமானுடைய திருமேனியை வர்ணிக்க இயலவில்லையோ, அந்தப் பரமசிவனை வர்ணிப்பதோ, துதிப்பதோ என்னால் மட்டும் எப்படி முடியும்?”

ஸ்த்ரியா மயா தே கிம் க்ஞேயா

நிர்கு3ணஸ்ய கு3ணா: ப்ரபோ4

நைவ ஜாநந்தி யத்3ரூபம்

ஸேந்த்3ரா அபி ஸுராஸுரா: ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 6/25

“எம்பெருமானே! நிர்குண சொரூபரான தங்களது திருக்கல்யாண குணங்களை அறிவொன்றில்லாத பெண்ணான நான் எவ்வாறு அறிய முடியும்? இந்திரன் முதலிய தேவர்களும் அசுரர்களும்கூட தங்களது திருமேனியை அறிந்திலரே.”

நமஸ்துப்4யம் மஹேஶாந

நமஸ்துப்4யம் தபோமய ।

ப்ரஸீத3 ஶம்போ4 தே3வேஶ

பூ4யோ பூ4யோ நமோஸ்து தே ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 6/26

“மகேசுவரனே! தங்களுக்கு நமஸ்காரம். தவத்தின் வடிவே! தங்களுக்கு நமஸ்காரம். தேவதேவனான சம்புவே! என் மேல் கருணை காட்டுங்கள். தங்களுக்குத் திரும்பத் திரும்ப என் வணக்கங்கள்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! சந்தியை செய்த துதியைக் கேட்டு மனம் மகிழ்ந்த ஸ்ரீசங்கரர் பேருவகை கொண்டார். அவர் அடியார்களிடம் பேரன்பு கொண்டவரன்றோ! சந்தியையோ மரவுரி தரித்து மான்தோல் போர்த்தியிருந்தாள். தலையிலே தூய சடைமுடி. பனியில் வாடிய தாமரை போலக் கூம்பியிருந்த அவளது திருமுகத்தைக் கண்டு கருணையினால் திருவுள்ளம் உருகிய சிவபெருமான் அவளிடம் கூறலானார்.

மகேசுவரன் கூறுகிறார்—— “சௌபாக்கியவதியே! உன்னுடைய உயர்ந்த தவத்தால் நான் மிகவும் மகிழ்ந்தேன். மங்களமான உள்ளங்கொண்டவளே! நீ செய்த இந்தத் துதியாலும் என் மனம் மிகவும் மகிழ்ந்தது. ஆகவே, உன் விருப்பப்படி ஏதாவதொரு வரத்தைக் கேள். எந்த வரம் உனக்குப் பேருதவி புரியுமோ, உன் மனதிலுள்ள அந்த வரத்தைக் கேள். அதை நான் கட்டாயம் நிறைவேற்றித் தருவேன். உனக்கு மங்களம் உண்டாகட்டும். உன்னுடைய விரத அனுஷ்டானங்களால் நான் மிக்க மகிழ்ச்சி கொண்டேன்.”

மகிழ்ந்த மனதோடு சிவபெருமான் கூறியதைக் கேட்டு பேருவகை கொண்ட சந்தியா, அவரைத் திரும்பத் திரும்ப வணங்கிப் பேசலானாள்—— “மகேசனே! என் மேல் கருணை கொண்டு மனமகிழ்ச்சியோடு தாங்கள் வரம் தருவதாக இருந்தால், நானும் வரம் பெறுதற்குரிய தகுதி உடையவளாக இருந்தால், பாவங்கள் களையப்பட்டு நான் தூயவளாக இருப்பதாய் இருந்தால், என் தவத்தால் தாங்கள் மகிழ்ந்திருப்பதாய் இருந்தால், தேவதேவனே! நான் கேட்கும் முதல் வரத்தை அருளவேண்டும். தேவதேவனே! இவ்வுலகிலும் வேறுலகிலும் எங்கும் தோன்றும் ஜீவராசிகள் பிறக்கும்பொழுது முதற்கொண்டு காமவெறியுடன் பிறக்கக் கூடாது. எங்கும் எதிலும் காமனையான பார்வை எனக்கு இருக்கக் கூடாது. எனக்குக் கணவராக வருபவர் எனக்கு மிகவும் உகந்த நல்லெண்ணங்கொண்ட நண்பராக இருக்கவேண்டும். என் கணவரைத் தவிர, வேறு எவர் என்னைக் காம இச்சையோடு காண்கிறார்களோ, அவர்கள் அதே நொடியில் ஆண்மை இழந்து அலியாக ஆகவேண்டும்.”

பாவமற்ற சந்தியை கூறியதைக் கேட்ட ஏழைப்பங்காளரான சிவபெருமான் கூறலானார்—— “சந்தியாதேவியே! நீ கேட்ட வரங்களையெல்லாம் நின் தவத்திற்கு மகிழ்ந்த நான் அளித்தேன். ஜீவராசிகளின் வாழ்க்கையில் முக்கியமாக நான்கு நிலைகளுண்டு. முதலாவது குழந்தைப் பருவம். இரண்டாவது குமாரப் பருவம். மூன்றாவது யௌவனப் பருவம் (இளமை). நான்காவது வயோதிகப் பருவம். மூன்றாவதான இளமைப் பருவத்தில் உடல் பெற்ற ஜீவராசிகள் காமத்திற்கு ஆட்படட்டும். சில சமயம், இரண்டாவதான குமாரப்பருவத்தின் முடிவிலும் ஜீவராசிகள் காமவயப்படலாம். உலகத்தில் காம இச்சையின் தோற்றத்தின் வரைமுறையை, உனது தவவலிமையால் நான் இவ்வாறு நிச்சயித்து அளிக்கிறேன். ஆகவே, உடற்கூறு பெற்ற எந்தவொரு ஜீவராசியும் பிறந்தவுடன் காம இச்சைக்கு ஆட்படார்.

மூவுலகிலும் எந்தவொரு பெண்ணும் அடைய முடியாத சிறந்த கற்பை நீ பெறுவாயாக. உன் கரத்தைப் பாணிக்கிரகண முறைப்படி பற்றும் உன் கணவனைத் தவிர, வேறெந்த ஓர் ஆண்மகனாகிலும் காம இச்சையோடு நின்னைப் பார்ப்பானேயானால், அவன் அப்பொழுதே ஆண்மை இழந்து பலமற்ற அலியாவான். உன் கணவன் பெருந்தவசியாக, அழகிய திருமேனி படைத்த சிறந்த மகரிஷியாக இருப்பான். அவன் உன்னோடு ஏழு கற்பங்கள் வரை நீடூழி வாழ்வான். நீ என்னிடம் கேட்ட வரங்கள் அனைத்தையும் நான் நிறைவு செய்து தந்துவிட்டேனல்லவா?

இப்பொழுது நான் மற்றொரு விஷயம் கூறப் போகிறேன். அது உன் முற்பிறவியோடு தொடர்புடையது. நீ, உனது உடலை அக்னிக்கு இரையாக்கப் போவதாக முன்பே சபதம் செய்திருக்கிறாய். அச்சபதத்தை நிறைவேற்றிக் கொள்ள நான் உனக்கு ஓர் உபாயம் கூறுகிறேன். நீ அதை ஐயமின்றிச் செய்யலாம். முனிசிரேஷ்டரான மேதாதிதி ஒரு யாகம் செய்து வருகிறார். அது பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் தொடர்ந்து நடக்கக் கூடியது. அதில் வேள்வித்தீ முழுமையாகக் கொழுந்துவிட்டெரியும். நீ தாமதமின்றி உடனே அங்கு சென்று அத்தீயில் உனதுடலை நீப்பாயாக. இம்மலையின் தாழ்வரையில் சந்திரபாகா நதிக்கரையிலுள்ள ஆசிரமத்தில் முனிசிரேஷ்டரான ‘மேதாதிதி’ பெருவேள்வியைச் செய்கிறார். நீ சுதந்திரமாக அங்கு செல். அவர் உன்னை அங்கு காண முடியாது. எனதருளால் அந்த முனிவரின் வேள்வித்தீயில் அந்த முனிவரின் புதல்வியாகவே தோன்றுவாய். நீ யாரைக் கணவராக விரும்புகிறாயோ, அவரையே இதயத்தில் கொண்டு அவரையே நினைத்தவண்ணம் உன் உடலை ஹோம அவிர்பாகமாக்கி, அந்த வேள்வித்தீயில் இடுவாயாக.

சந்தியாதேவியே! நீ இம்மலையில் நான்கு யுகங்கள் வரை கடுந்தவம் செய்து கொண்டிருந்தபோது, அந்த நான்கு யுகங்களில் முதலாவதான கிருத யுகம் கழிந்தவுடன், திரேதாயுகத்தின் முதல் பாகத்தில் தக்ஷப்பிரஜாபதிக்குப் பல பெண் குழந்தைகள் பிறந்தனர். அவன் நல்லொழுக்கம் கொண்ட தன் பெண்களை அவரவர்களுக்குத் தகுதியான வரன்களோடு திருமணம் முடித்தான். அவர்களில் இருபத்தேழு பெண்களைச் சந்திரனுக்கு மணம் செய்வித்தான். சந்திரனோ மற்ற மனைவிமார்களை விடுத்து, ரோஹிணியிடம் மட்டும் அதிக அன்பு கொண்டிருந்தான். அதனால் கோபமுற்ற தக்ஷன் சந்திரனைச் சபித்தபோது, அனைத்து தேவர்களும் உன்னிடம் வந்தார்கள். ஆனால் நீயோ பிரும்மதேவர் முதலிய தேவர்கள் அனைவரையும் கண்ணெடுத்தும் பார்க்கவில்லை. ஏனெனில், உன் மனம் முழுவதுமாக என்னிடம் ஈடுபட்டிருந்தது. நீ அவர்களை ஏறிட்டும் பார்க்காதிருந்தபோது, பிரும்மதேவர் விண்வெளியை நோக்கியவண்ணம், சந்திரன் திரும்பவும் தன் பழைய திருமேனியைப் பெறவேண்டுமென்ற எண்ணத்துடன், அவனைச் சாபத்திலிருந்து விடுவிக்க ஒரு நதியைப் படைத்தார். அதுதான் ‘சந்திரா’ அல்லது ‘சந்திரபாகா’ என்று புகழ் பெற்றது.

சந்திரபாகா நதி தோன்றிய சமயத்தில்தான் மேதாதிதி என்னும் முனிவர் இங்குவந்து சேர்ந்தார். தவத்தில் அவருக்கு இணையாக இதுவரை யாருமில்லை; இனியும் வரப்போவதில்லை. அந்த மகரிஷிதான் வெகுகாலம் தொடர்ந்து நடைபெறும் ‘ஜ்யோதிஷ்டோமம்’ என்னும் வேள்வியை முறைப்படி தொடங்கினார். அவ்வேள்வியில் அக்னிதேவர் தன் முழுத்திறனுடன் கொழுந்துவிட்டெரிந்து வருகிறார். அந்த வேள்வித்தீயில் நீ, உன் உடலை நீத்துத் தூய்மை அடைவாயாக. இவ்வாறு செய்வதால் உன்னுடைய சபதமும் நிறைவேறும்.” இவ்வாறு சந்தியைக்கு அவளுடைய நன்மையைக் கருதி உபதேசம் செய்துவிட்டு தேவதேவரான சிவபெருமான் மறைந்தருளினார்.

 

அத்தியாயம் : ஏழு முதல் பத்து வரை

சந்தியை அருந்ததியாகப் பிறந்து வசிஷ்டரை மணத்தல்; பிரும்மதேவர் சிவனாரின் திருமணம் பற்றிச் சிந்தித்தல்; ஸ்ரீவிஷ்ணு அம்பிகையை வழிபடக் கூறுதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! சிவபெருமான் வரமளித்துச் சென்றதும் சந்தியை, மேதாதிதி முனிவர் வேள்வி செய்யுமிடத்திற்கு விரைந்தாள். சிவனது அருளால் அங்கு அவளை யாரும் காணவில்லை. தனக்குத் தவம் செய்யும் முறையை விளக்கிய அந்த ஒளி படைத்த பிரும்மசாரியை மனதில் கொண்டாள். முனிவரே! முன்பொரு சமயம் பரமேஷ்டியான எனது கட்டளைப்படி வசிஷ்டர் ஒரு தேஜோவானான பிரும்மசாரியாக வேடம்பூண்டு சந்தியைக்குத் தவம் செய்யும் முறையை உபதேசிக்க, அந்தப் பிரும்மசாரியான வசிஷ்டரையே பதியாக மனதில் வரித்து, கொழுந்துவிட்டெரியும் அந்த வேள்வித்தீயினருகில் சென்றாள். சிவகிருபையால் அப்பொழுது அவளை யாரும் காணவில்லை. பிரும்மதேவரின் மானஸிக புத்திரியான சந்தியை மனமகிழ்ச்சியோடு அவ்வேள்வித்தீயில் புகுந்தாள். ஹோமத்திலிடும் அவியுணவாகிய புரோடாசம் போன்ற அவள் உடல் உடனே எரிந்து சாம்பலாகியது. கண்களுக்குத் தெரியாத அந்த புரோடாச வாசனை எங்கும் பரவியது. அக்னிதேவர் பகவான் சிவபெருமானது திருவாணைப்படி பொன் போன்ற அவளது திருமேனியை எரித்துத் தூயதாக்கிச் சூரிய மண்டலத்தில் கொண்டு சேர்த்தார். சூரிய பகவான், பித்ருக்கள் மற்றும் தேவர்களின் மகிழ்ச்சிக்காக அவளை இருபாகமாக்கித் தன் ரதத்தில் வைத்துக் கொண்டார்.

முனிவரே! அவளது உடலின் மேல் பாகம், இரவிற்கும் பகலிற்கும் நடுவான காலை சந்தியை ஆயிற்று. அதுவே ஆதிசந்தியை — முதல் சந்தியை. அவளுடலின் மற்ற பாகங்கள் பகலிற்கும் இரவிற்கும் நடுவான சாயம் சந்தியை ஆயிற்று. மாலை சந்தியை, எப்பொழுதும் பித்ருக்களுக்கு (தென்புலத்தாருக்கு) மகிழ்ச்சி தருவது. சூரியன் தோன்றுவதற்கு முன்னதான அருணோதயம் (கிழக்கின் கீழ்ப்புறம் நிலத்தைத் தொட்டவாறு தோன்றும் இளஞ்சிவப்பு நிறம்) காலை சந்தியை ஆயிற்று. அந்நேரம் தேவர்களுக்கு மகிழ்ச்சி தரும் நேரமாகும். செந்தாமரை போன்ற நிறத்துடன் சூரியன் அஸ்தமிக்கும்போது மாலை சந்தியை தோன்றுகிறது. அது பித்ருக்களுக்கு மகிழ்ச்சி தருவது.

கருணை கொண்டலான சிவபெருமான் சந்தியையின் மனம், பிராணன் ஆகிய அனைத்தையும் சேர்த்து ஒரு பெண்ணுருவாக்கினார். முனிவர் செய்யும் வேள்வி நிறைவை அடையும் தருணத்தில் அந்தச் சந்தியை வேள்வித்தீயில் மேதாதிதி முனிவரின் திருப்புதல்வியாகச் செம்பொற்குழம்பென ஒளிரும் திருமேனியோடு தோன்றினாள். அப்பொழுது அம்முனிவரும் பெருமகிழ்ச்சியோடு அவளைத் தன் மகளாக ஏற்றார். முனிவரே! வேள்விக்காக அவளைத் திருநீராட்டித் தன் மடியில் அமர்த்திக் கொண்டார். சீடர்கள் கூடி நிற்க, பெருந்தவசியான மேதாதிதி முனிவர் மகிழ்ச்சிக் கடலில் திளைத்தார். அவர் அவளுக்கு ‘அருந்ததி’ என்று திருநாமமிட்டார். எவ்வகையிலும் எக்காரணத்தைக் கொண்டும் தர்மத்திற்குத் தடை செய்யாள் என்னும் குணத்தையே காரணமாகக் கொண்டு மூவுலகிலும் அருந்ததி என்று புகழப்பட்டாள்.

தேவரிஷியே! வேள்வியை முறைப்படி முடித்த முனிவர் பெண்மகவைப் பெற்று பெருமகிழ்ச்சி கொண்டு சீடர்கள் சூழ, தன் ஆசிரமத்தில் அக்குழந்தையைச் சீராட்டிப் பாராட்டி வளர்க்கலானார். அருந்ததிதேவியும் சந்திரபாகா நதிக்கரையில் ‘தபசாரண்யம்’ என்னும் காட்டில் மேதாதிதி முனிவரின் ஆசிரமத்தில் படிப்படியாக வளரலானாள். அவள் திருமணப் பருவம் எய்தியதும் நானும் ஸ்ரீஹரியும் ஸ்ரீசிவபெருமானும் சேர்ந்து என் மகனான வசிஷ்டருக்கு அவளைத் திருமணம் செய்து வைத்தோம். பிரும்மா, விஷ்ணு, மகேசன் ஆகிய எங்கள் மூவரின் திருக்கரங்களிலிருந்து வெளிப்போந்த நீரிலிருந்து ‘சிப்ரா’ முதலிய ஏழு நதிகள் தோன்றின. அவையனைத்தும் மிகவும் புனிதமானவை. முனிவரே! மேதாதிதியின் புதல்வியான அருந்ததி கற்பரசிகளுக்கெல்லாம் கற்பரசி. நல்லொழுக்கத்தின் எடுத்துக்காட்டு. வசிஷ்டரை மணாளனாகப் பெற்ற அவள், மேலும் அழகுற விளங்கினாள். சக்தி முதலிய நன்மக்கள் அவளது புதல்வர்களே. முனிசிரேஷ்டரே! வசிஷ்டரைக் கணவனாகப் பெற்ற அவள் அழகே வடிவெடுத்தவளானாள். முனிவரே! சந்தியையின் பாவனமான சரிதத்தை இதுவரை கூறினேன். அது தூயதும் தெய்விகமானதுமாகும். விரும்பிய பயனை முழுமையாகத் தரவல்லது. பெண்களோ, நல்லொழுக்கமுடைய ஆணோ இக்கதையைக் கேட்டபின் விரும்பிய பயனையெல்லாம் பெறுவர். இதில் சிந்திக்க வேண்டியதொன்றுமில்லை. (அத்தியாயம் 7)

* * *

பிரஜாபதியான பிரும்மதேவரது கூற்றைக் கேட்ட நாரதர் மனமகிழ்ந்து மேலும் கேட்கலானார்.

நாரதர் கேட்கிறார்—— பிரும்மதேவரே! தாங்கள் இதுவரை அருந்ததி, அவளது முற்பிறவியான சந்தியை ஆகியவர்களின் வரலாற்றைக் கூறினீர்கள். அது உயர்ந்ததும் தெய்விகமானதும் சிவன்பால் பக்தியை வளர்ப்பதும் ஆகும். அறநெறி கண்டவரே! பிறர் பாவங்களைக் களைவதும் நலன்களை நயப்பதும் தூயதுமான சிவப்பரம்பொருளின் திவ்விய சரிதங்களைக் கூறுங்கள். காமதேவன் ரதியை மணந்து மகிழ்ச்சியோடு தன்னிருப்பிடம் சென்றான். தக்ஷன் மற்றும் முனிவர்களனைவரும் தங்கள் தங்களிருப்பிடம் சென்றார்கள். சந்தியையும் தவம் செய்ய சென்றுவிட்டாள். அதற்குப்பின் அங்கு என்னதான் நடந்தது? தயவு செய்து கூறுங்கள்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— அந்தணப் பெருந்தகையே நாரதா! நீ கொடுத்து வைத்தவன், சிவநேச செல்வன். ஆகவே, சிவபெருமானது திருவிளையாடல்களான மங்கள சரித்திரங்களைப் பக்தியோடு கேள். அன்பனே! முன்பொரு சமயம் நான் ஒரு முறை மோகத்தில் மயங்கி நிற்க சிவபெருமான் என்னைக் கேலி செய்தார். அதைக் கண்டு நான் மிக்க கோபம் கொண்டேன். உண்மையில் சிவமாயையே என்னை மயங்கச் செய்தது. ஆகவே, சிவனிடம் பொறாமை கொண்டேன். எப்படி என்பதைக் கூறுவேன், கேள். ஒரு சமயம் தக்ஷனது இருப்பிடம் சென்றேன். அங்கு ரதியோடு மன்மதனும் இருந்தான். அப்பொழுது நான் மனமகிழ்ச்சியோடு தக்ஷன் முதலிய புத்திரர்களை அழைத்துப் பேசலானேன். பேச்சுக்கிடையில் நான் சிவமாயையில் சிக்கியிருந்ததால், “குழந்தைகளே! சிவபெருமான் ஒளி படைத்த அழகிய ஒரு பெண்ணைக் கைப்பிடிக்க வேண்டும். அதற்கான முயற்சியைச் செய்யவேண்டும்” என்று கூறினேன். இதன்பின் சிவபெருமானை மோகிக்கச் செய்யவேண்டிய பொறுப்பை ரதியோடு மன்மதனிடம் ஒப்படைத்தேன்.

காமதேவனும் எனது கட்டளையை ஏற்று, “இறைவா! அழகிய பெண்தான் எனது ஆயுதம். ஆகவே, சிவபெருமானை மோகிக்கச் செய்ய, ஓர் அழகிய பெண்ணைப் படைத்தருளுங்கள்” என்று வேண்டினான். இதைக் கேட்டு நான் பெருமூச்செறிந்து சிந்திக்கலானேன். எனது மூச்சுக்காற்றிலிருந்து கொத்துக்கொத்தான மலர்களால் அழகுற விளங்கும் வசந்தகாலம் தோன்றியது. இந்த வசந்தமும் மலயமாருதமும் மன்மதனுக்கு உதவியாளர்களாயினர். இவர்களோடு சேர்ந்து காமதேவன், வாமதேவனான சிவபெருமானை மயங்கச் செய்யப் பலவாறு முயற்சித்தான். ஆனால், தோல்வியே மீதமாயிற்று. அவன் முயற்சி வீணாகித் திரும்பவே, அதைக் கேட்டு எனக்குப் பெருந்துக்கம் ஏற்பட்டது. அப்பொழுது என் பெருமூச்சு வெளிவரவே, அதிலிருந்து மார கணங்கள் தோன்றின. அவர்களையும் காமதேவனுக்குத் துணையாக இருக்கக் கட்டளையிட்டுத் திரும்பவும் சிவபெருமானிடம் அனுப்ப, பெருமுயற்சி செய்தும் அவர்களால் சிவபெருமானை மயக்கதிற்காட்படுத்த முடியவில்லை. ஆகவே, மன்மதன் அனைவருடனும் என்னிடம் வந்து வணங்கிவிட்டுத் தன்னிருப்பிடம் சென்றான்.

இவ்வாறு மன்மதன் முதலியோர் சென்றபின், ‘சிவபெருமானோ விகாரமற்றவர். மனதைத் தன்வயம் கொண்ட யோகி. அவர் எப்படித்தான் ஒரு பெண்ணைத் தன் மனைவியாக ஏற்றுக் கொள்வார்’ என்று நான் சிந்திக்கலானேன். இவ்வாறு சிந்தித்தவண்ணம் பக்தியோடு ஸ்ரீமந்நாராயணனைச் சிந்தித்தேன். சிவபெருமானது சொரூபமும் என்னைத் தோற்றுவித்தவரும் அவர்தானே. கருணை ததும்பும் சொற்களால் புனையப்பட்ட அழகிய துதிகளால் அவரைத் துதித்தேன். அத்துதிகளைச் செவியுற்ற பகவான் விரைவிலேயே என்னெதிரே தோன்றினார். நான்கு திருக்கரங்கள்; அவைகளில் சங்கு, சக்கரம், கதை, செந்தாமரை அழகுடன் மிளிர்ந்தன; தாமரையொத்த திருக்கண்கள்; நீலநிறத் திருமேனி; அரையில் பொன்னாடை; அடியார்க்கெளியவர்; அடியார்களே அவருக்குகந்தவர்கள்; அனைவருக்கும் புகலிடம். அந்த ஸ்ரீஹரியை அந்த அழகிய திருமேனியோடு கண்ட என் கண்களில் காதலாகிய கண்ணீர் வெள்ளமெனப் பெருகியது. நா தழுதழுக்கத் திரும்பத் திரும்ப அவரைத் துதிக்கலானேன். பக்தர்கள் துன்பம் களைபவரான பகவான் ஸ்ரீஹரி, என் துதிகளைக் கேட்டு மகிழ்ந்து சரணம் பற்றிய என்னிடம் கூறலுற்றார்— “பேரறிவாளனே! பிரும்மதேவனே! நீரோ உலகைப் படைப்பவர். நீர் புண்ணியசாலி. நீ இப்பொழுது எதற்காக என்னை நினைத்தாய்? எதற்காகத் துதித்தாய்? உனக்கு என்னதான் பெருந்துன்பம் நேர்ந்தது? அதை என்னிடம் சொல். நான் அத்துன்பங்களை எல்லாம் போக்குவேன். இதில் உனக்கு சந்தேகமே வேண்டாம். வேறெதையும் சிந்திக்காதே.”

இதைக் கேட்டுப் பிரும்மதேவர் நடந்தனவற்றையெல்லாம் கூறி மேலும், “கேசவனே! சிவபெருமான் எப்படியாவது ஒரு பெண்ணை மணப்பாரானால், என் துக்கமெல்லாம் தீரும். நானும் மகிழ்ச்சி கொள்வேன். இதற்காகத்தான் நான் தங்களை நாடினேன்” என்று கூறினார்.

நான் கூறியதைக் கேட்ட பகவான் மதுசூதனன் சற்றே புன்னகைத்தவண்ணம் படைக்கும் கடவுளான எனக்கு மகிழ்ச்சியளிக்குமாறு பேசவாரம்பித்தார்—— “பிரும்மதேவரே! நான் இப்போது சொல்லப் போவது உனது கலக்கத்தை (பிரமையை)த் துரத்தும். நான் கூறுவதுதானே வேதங்கள், சாஸ்திரங்கள் முதலியவற்றின் உண்மையான கொள்கை. சிவபெருமானே அனைத்தையும் படைத்துக் காத்து அழிப்பவர். அவரே பரத்திற்கும் பரன். அவரே பரப்பிரும்மம்; பரேசர்; குணங்களைக் கடந்தவர்; என்றும் அழிவறியாத நித்யர்; இதுதானென்று குறிப்பிட்டுக் காட்ட இயலாதவர்; விகாரமற்றவர்; ஒப்பார் மிக்கார் இல்லாதவர்; அண்டினவர்களை நழுவவிடாதவர்; தானும் நழுவாதவர்; எல்லைக்கப்பாற்பட்டவர்; அனைத்தையும் முடிப்பவர்; அனைத்திற்கும் ஒரே தலைவர்; எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து விளங்கும் பரம்பொருள்; அவர்தான் இந்த பரமேசுவரர்; படைப்பவர்; அருள்பவர்; அழிப்பவர்; முக்குணங்களும் வந்து கூடுமிடம்; எங்கும் பரவியவர்; பிரும்மா, விஷ்ணு, சிவன் என மும்மூர்த்திகளாக விளங்குபவர்; சத்துவ—ராஜஸ—தாமஸ குணங்களுக்குப்பாற்பட்டவர்; மாயையினால் வேறானவர்போல் காட்சியளிப்பவர்; பற்றற்றவர்; மாயையில் சிக்காதவர்; மாயையை அதன் செயலில் செலுத்துபவர்; சதுரர்; ஸகுணர்; சுதந்திரர்; ஆன்மானந்தமே சொரூபமானவர்; விகற்பமற்றவர்; தானே தன்னில் ஆனந்தம் கொள்பவர்; இரட்டைகளைத் தவிர்த்தவர்; அடியார்க்கெளியவர்; அழகிய திருமேனியோடு விளங்கும் யோக புருஷர்; என்றும் யோகநிஷ்டையிலேயே ஊன்றி இருப்பவர்; யோகமார்க்கத்தை விளக்குபவர்; செருக்கைத் துடைப்பவர்; அகில உலகங்கட்கும் ஒப்பற்ற தலைவர்; என்றும் அடியார்க்கெளியவர்.

நீ அச்சிவபெருமானையே தஞ்சமாகக் கொள். மனோவாக்காயங்களால் அச்சம்புவையே துதித்து வா. அதனால் மகிழ்ந்து அவர், உனக்கு நலன்களைச் செய்வார். பிரும்மனே! சிவபெருமான் திருமணம் செய்து கொள்ள வேண்டுமென்ற எண்ணம் உன் மனதில் இருக்குமேயானால் (சிவையான) மங்களங்களை அளிப்பவளான அம்பிகையை மகிழ்விக்கச் சிவனை நினைந்து கடுந்தவத்தைச் செய். உன் எண்ணத்தை (விருப்பத்தை) இதயத்தில் கொண்டு தேவியான அம்பிகையைத் தியானம் செய். அந்த தேவி மகிழ்ச்சி கொள்வாளேயானால் அனைத்துச் செயல்களையும் செவ்வனே நடத்தித் தருவாள். அந்த அம்பிகை ஸகுணத்தவளாக இம்மானிட உலகில் எவருக்காவது திருமகளாகப் பிறப்பாளேயாகில் — மானிடத் திருமேனி தாங்கி அவதரிப்பாளேயாகில் — அப்பொழுதுதான் சிவபெருமானின் மனைவியாக முடியும்.

பிரும்மதேவரே! சிவபெருமானுக்கு மனைவியாக்க வேண்டி ஒரு பெண்மகவைத் தோற்றுவிப்பதற்காகப் பக்தியோடு கடுந்தவம் இயற்றுவாய் என தக்ஷனுக்குத் தாங்கள் கட்டளையிடுங்கள். சிவனும், சிவையான அம்பிகையும் பக்தர்களுக்குக் கட்டுப்பட்டவர்கள் என்பதை அறிந்து கொள். அவர்கள் நிர்குணமான பரப்பிரும்மமாய் இருப்பினும், தங்கள் விருப்பம்போல் ஸகுணர்களாகவும் விளங்குவார்கள்.

பிரும்மனே! சிவபெருமானது இச்சையில் தோன்றிய நாம் இருவரும் அவரிடம் வேண்டியபொழுது அவர் கூறியருளியதை நினைவுபடுத்திக் கொள். தனது சக்தியால் அழகிய திருவிளையாடல்களைச் செய்யும் நிர்குண சொரூபரான சிவபெருமான், தன் விருப்பப்படி ஸகுணராகத் தோன்றி நம் இருவருக்கும் காட்சியளித்து, உன்னைப் படைக்கும் தொழிலைச் செய்யவும், என்னைப் படைத்ததைக் காக்கவும் கட்டளையிட்டார். உமையோடு கூடிய அழிவற்ற அவ்விறைவன் அனைத்தையும் படைத்தருளுபவரல்லவா?

அதன்பின் அலகிலா விளையாட்டுடைய கருணைக்கடலான சிவபெருமான் சற்றே புன்னகைத்துப் பார்வையை மேலே செலுத்தியவாறு அன்போடு கூறலானார்—— “விஷ்ணுவே! இந்தப் பிரும்மனது திருமேனியிலிருந்து எனது சிறந்ததோர் திருவுருவம் இவ்வுலகில் தோன்றும். அவர் ‘ருத்ரன்’ எனப் பெயர் பெறுவார். அந்த ருத்ரனது திருமேனியும் எனது போலவே இருக்கும். அவர் எனது பரிபூரண சொரூபம். நீங்கள் இருவரும் எப்பொழுதும் அவரைப் பூஜித்து வரவேண்டும். உங்கள் இருவரது விருப்பங்களையும் அவர் பூர்த்தி செய்பவராக ஆவார். அவரே இப்பிரபஞ்சத்தின் பிரளயத்தையும் (அழித்தலையும்) செய்பவராவார். அவரே குணங்களுக்கெல்லாம் கொள்கலன். ஒப்புயர்வற்றவர். உயர்ந்த யோகத்தைப் பரிபாலிப்பவர். மும்மூர்த்திகளும் எனது சொரூபர்களே ஆனாலும், இந்த ருத்ரன் எனது பூரண சொரூபர். குழந்தைகளே! உமாதேவிக்கும் மூன்று திருமேனிகளுண்டு. ஒன்று, திருமகள் ஸ்ரீமந்நாராயணனின் மனைவியாவாள். இரண்டாவது சொரூபம், பிரும்மனின் மனைவியான கலைமகள். மூன்றாவது சொரூபம், ‘சதீ’ என்ற பெயரில் புகழ் பெறுவாள். இந்த சதீதேவியே உமையம்மையின் பூரண ரூபமாவாள். அவள்தான் இனி தோன்றப் போகும் ருத்ரனின் மனைவியாவாள்.”

இவ்வாறு கூறிய பகவான் மகேசுவரன் எங்களுக்கருள் செய்துவிட்டு, அங்கிருந்து மறைந்தருளினார். நாங்களும் இன்பமாக எங்கள் செயலில் ஈடுபடலானோம். “பிரும்மனே! உரிய சமயத்தில் நாம் இருவரும் மனைவிகளைப் பெற்றவரானோம். பகவான் சங்கரரும் ஸ்ரீருத்ரன் என்ற பெயரில் அவதரித்தார். இப்பொழுது அவர் கயிலையங்கிரியில் வசிக்கிறார். மக்கட்தலைவரே! இனி சிவையான உமையும் ‘சதீ’ என்கிற பெயரில் அவதரிக்கப் போகிறாள். ஆகவே, நீ அவளது தோற்றத்திற்கான முயற்சியை மேற்கொள்வாயாக.” என் மேல் கருணை கொண்டு இவ்வாறு கூறிய ஸ்ரீமந்நாராயணரும் அங்கிருந்து மறைந்தருளினார். அவர் கூறியதைக் கேட்டு நானும் பெருமகிழ்ச்சி கொண்டேன். (அத்தியாயம் 8—10)

 

அத்தியாயம் : பதினொன்றும் பன்னிரண்டும்

தக்ஷன் தவமும், அம்பிகை வரம் தருதலும்

நாரதர் கேட்கிறார்—— தந்தையே! திடநம்பிக்கையோடு உயர்ந்த விரதங்களை நன்கு கடைப்பிடித்தொழுகும் தக்ஷப் பிரஜாபதி கடுந்தவம் இயற்றி, தேவியான அம்பாளிடம் என்ன வரத்தைக் கேட்டுப் பெற்றான்? அந்த எம்பெருமாட்டி தக்ஷனின் பெண்ணானது எப்படி?

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! நீ புண்ணியசாலி. இங்கு கூடியுள்ள முனிவர்களோடு சேர்ந்து நீயும் பக்தியோடு நான் சொல்லப் போவதைக் கேள். நல்லெண்ணங்கொண்ட தக்ஷப் பிரஜாபதி, என் கட்டளையைப் பெற்று, திருப்பாற்கடலின் வடகரையில் அமைந்துள்ள தேவியான ஸ்ரீஜகதம்பிகையை நேரில் தரிசிக்கவும், அவளையே தன் திருமகளாகப் பெறவும் விரும்பி, தன் இதயக்கோவிலில் அத்தேவியை இருத்திக் கொண்டு தவம் செய்யத் தொடங்கினான். மனதை ஒருநிலைப்படுத்தித் தன்வசத்தில் கொண்டு கடுமையான விரதங்களை உறுதியுடன் ஏற்று, தேவ வருடங்களில் மூவாயிரம் ஆண்டுகள் தவம் செய்தான். சில வேளைகளில் நீர் மட்டும் அருந்துவான். சில சமயங்களில் காற்றையே உணவாகக் கொண்டான். இன்னும் சிலபோது நீருமின்றி, காற்றுமின்றி முழுவதுமாக உபவாசம் இருந்தான். ஆகாரம் என்ற பெயரில் உலர்ந்த இலைகளையே மென்று தின்றான்.

முனிவர்களில் சிறந்த நாரதா! யமம், நியமம் முதலிய அஷ்டாங்க யோக முறைகளை முறைப்படி ஏற்று, ஜகதாம்பிகையைப் பூஜித்த தக்ஷனுக்குச் சிவையான அம்பிகை நேரில் காட்சியளித்தாள். அகில உலகமெங்கும் நீக்கமற நிறைந்து விளங்கும் அம்பிகையை நேரில் கண்ட தக்ஷன் தான் பிறவி எடுத்ததன் பயனைப் பெற்றுவிட்டதாகக் கருதினான். நேரில் தோன்றிய காளிகாதேவி சிங்கத்தின் மேல் ஆரோகணித்திருந்தாள். நீலம் படர்ந்த திருமேனி; அழகிய திருமுகம்; நான்கு திருக்கரங்கள். அவைகளில் முறையே வரத முத்திரை, அபய முத்திரை, நீலத்தாமரை, கத்தி ஆகியன விளங்கின. மனதை ஈர்க்கும் அழகிய திருமேனி; சிறிதே சிவந்த திருக்கண்கள்; விரிந்த கூந்தல் மேலும் அழகு. ஒப்புயர்வற்ற காந்தியுடன் விளங்கும் உலகநாயகியை வணங்கிய தக்ஷன் விசித்திரமான அழகிய சொற்களால் துதிக்கலானான்——

ஜக33ம்ப3 மஹாமாயே

ஜக3தீ3ஶே மஹேஶ்வரீ ।

க்ரு॒பாம் க்ருத்வா நமஸ்தேஸ்து

தர்ஶிதம் ஸ்வவபுர்மம ॥

ப்ரஸீத343வத்யாத்3யே

ப்ரஸீத3 ஶிவரூபிணி ।

ப்ரஸீத34க்தவரதே3

ஜக3ந்மாயே நமோஸ்து தே ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 12/13—14

“உலகத்தின் தாயே! பிரகிருதியான மாயைக்கும் மாயையே! உலகநாயகியே! மகேசுவரியே! தங்களை வணங்குகிறேன். தாங்கள் தங்கள் கருணையாலன்றோ எனக்குக் காட்சியளித்தீர்கள். முன்னைப்பழம் பொருட்கும் முன்னைப்பழம் பொருளே! மங்களமே வடிவெடுத்த தாயே! என்மேல் கருணை கொள்ளுங்கள். அடியார்கட்கு அருள்பவளே! தயவு செய்க. அகில உலகங்களின் சொரூபமாக விளங்குபவளே! தங்களுக்கு எனது வணக்கங்கள்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— மனவடக்கங்கொண்ட தக்ஷன் இவ்வாறு துதிக்கவே, மகேசியான அம்பிகை அவனது கருத்தை நன்கறிந்திருந்தபோதிலும், தக்ஷனிடம் இவ்வாறு கூறலானாள்—— “தக்ஷனே! உனது உயர்ந்த பக்தியைக் கண்டு நான் மகிழ்ந்தேன். நீ விரும்பிய வரத்தைக் கேள். உனக்குத் தரக்கூடாத வரமும் உண்டோ?”

லோகமாதாவான இறைவி கூறியதைக் கேட்ட தக்ஷன் மிக்க மகிழ்ச்சி கொண்டு அம்பிகையைத் திரும்பத் திரும்ப வணங்கி வேண்டலானான்.

தக்ஷன் வேண்டுகிறான்—— “ஜகதம்பிகையே! மகாமாயையே! தாங்கள் எனக்கு வரமருள்வதாக இருப்பின் நான் வேண்டுவதைக் கேட்டு மகிழ்ந்து, என் விருப்பத்தை நிறைவுறச் செய்யுங்கள். எனது வழிபடு கடவுளான சிவபெருமான் ‘ருத்ரன்’ என்னும் திருப்பெயர் தாங்கி, பிரும்மதேவருக்கு மகன் என்னும் பெயரில் திருவவதாரம் செய்துள்ளார். அந்த ருத்ரனோ சிவனது பூர்ணமான அவதாரமாகும். ஆனால், தங்களுக்கு இதுவரை எந்தவொரு திருவவதாரமும் நிகழவில்லை. அப்படியிருக்க, அவருக்குப் பத்தினியாக யார் ஆக முடியும்? ஆகவே மங்களமானவளே! தாங்கள் இப்பூமியில் திருவவதாரம் செய்து, தங்கள் திருமேனி அழகால் மகேசனை மயங்கச் செய்யவேண்டும். இறைவியே! தங்களைத் தவிர வேறு எந்தவொரு பெண்ணினாலும் பகவான் ஸ்ரீருத்ரனை எந்தவொரு வகையாலும் மோகமடையச் செய்ய இயலாது. ஆகவே, தாங்கள் என் திருமகளாகப் பிறந்து சிவபெருமானை மணக்க வேண்டும். இவ்வாறு அழகியதொரு திருவிளையாடலைச் செய்து, சிவபெருமானை மோகிக்கச் செய்பவளாக ஆகவேண்டும். எம்பெருமாட்டியே! இதுதான் எனக்கு வேண்டிய வரம். இது என்னவோ தன்னலம் மிக்கது என்றெண்ண வேண்டாம். இதில் என் நலத்தைவிட அகில உலகிற்குமான நலம் அடங்கியுள்ளது. பிரும்மா, விஷ்ணு, சிவன் என்னும் மும்மூர்த்திகளில், பிரும்மதேவரே இவ்வாறு எனக்குக் கட்டளையிட்டார்.”

தக்ஷப் பிரஜாபதி கூறியதைக் கேட்ட ஜகதம்பிகை சற்றே புன்னகைத்தவண்ணம் சிவபெருமானை மனதில் தியானித்தவண்ணம் பேசலானாள்.

அம்பிகை கூறுகிறாள்—— “அப்பனே! தக்ஷப்பிரஜாபதியே! நான் கூறுவதைக் கேள். நான் கூறுவது முற்றிலும் உண்மையே. உனது தவத்தைக் கண்டு மிகவும் மகிழ்ந்ததால் உன் விருப்பத்தை முற்றிலுமாக நிறைவேற்றி அருளவே வந்துள்ளேன். தக்ஷனே! நான் உலகங்கட்கெல்லாம் தலைவியாயினும் உனது பக்திக்காட்பட்டு உன் மனைவியின் திருவயிற்றில் உன் மகளாகத் திருவவதாரம் செய்கிறேன். நீ சந்தேகிக்க வேண்டாம். பாவமற்றவனே! நான் மிக்க கடுமையான தவம் செய்து பரமசிவனது மனைவியாகும் பேற்றைப் பெற முயற்சிப்பேனாக. தவம் செய்வதைத் தவிர, வேறு எந்த ஓர் உபாயத்தாலும் நம் விருப்பம் நிறைவுறாது. ஏனெனில், சிவபெருமான் விகாரமற்றவர். பிரும்மா, விஷ்ணு முதலியவர்களால் வணக்கத்தக்கவர். அவர் பரிபூரணர். என்றென்றும் நான் அவரது அடியவளும் காதலியுமாகும். அவர் பற்பல திருமேனிகள் கொண்டவராயினும், எனது ஒவ்வொரு பிறவியிலும் அவரே என் கணவராகும். சதாசிவனான எம்பெருமான், தான் அளித்த வரத்தினாலேயே பிரும்மதேவனின் புருவ நெறித்தலினின்றும் ருத்ரனாக அவதரித்தார். நானும் அவரது வரத்தினால் அவரது கட்டளைப்படி இங்கு வந்து திருவவதாரம் செய்வேன். அன்பனே! நீ உன் இருப்பிடம் செல்லலாம். இதில் எனக்கு உதவும் என் தோழி யார்? என்பதை நான் அறிவேன். நான் விரைவிலேயே உன் மகளாகப் பிறந்து மகாதேவனான சிவபெருமானது மனைவியாகுவேன்.

இவ்வாறு தக்ஷனிடம் கூறிய இறைவி, மனதாலே சிவபெருமானது கட்டளையைப் பெற்று, சிவனது திருவடிகளைச் சிந்தித்தவண்ணம் திரும்பவும் கூறலானாள்—— “பிரஜாபதியே! எனக்கொரு சபதமுள்ளது. அதை நீ எப்பொழுதும் மனதில் நிறுத்தி வைக்க வேண்டும். இதோ அதைக் கூறுகிறேன். அதையே நீ சத்தியமாகக் கொள்ள வேண்டும். பொய்யென்று நினையாதே. என் மேல் உன் மரியாதையும் மதிப்பும் குறையுமேயானால் உடனே என்னுடலை நீத்து, நான் என் நிஜ சொரூபத்தில் ஒன்றிவிடுவேன் அல்லது வேறொரு திருமேனியை அடைந்துவிடுவேன். பிரஜாபதியே! ஒவ்வொரு ஸர்க்கத்திலும் அல்லது கற்பத்திலும் நான், உன் திருமகளாக அவதரித்துச் சிவபெருமானை மணப்பேன் என்னும் வரத்தை உனக்களிக்கிறேன். இது முற்றிலும் உண்மை.”

பிரஜாபதிகளின் தலைவனான தக்ஷனிடம் இவ்வாறு கூறிய மகாதேவி அவனெதிரிலேயே மறைந்தருளினாள். துர்க்கையான தேவி மறைந்ததும், ‘தேவியான அம்பிகை எனது மகளாகத் திருவவதாரம் செய்ய போகிறாள்’ என்று நினைத்து மகிழ்ந்தவண்ணம் தக்ஷன், தன் ஆசிரமத்திற்குத் திரும்பினான்.

 

அத்தியாயம் : பதின்மூன்று

பிரும்மதேவரின் கட்டளையை ஏற்ற தக்ஷன் படைப்பைத் துவங்குதல்; தனது குமாரர்களான ஹர்யசுவனையும் சபலாசுவனையும் துறவு வழியில் செலுத்தியதற்காக நாரதரைச் சபித்தல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! தக்ஷப்பிரஜாபதி தனது ஆசிரமம் சென்றதும், எனது கட்டளைப்படி மனமகிழ்ச்சியோடு மனதினால் பலவாறான படைப்புகளைப் படைக்கத் தொடங்கினார். பிரஜைகளின் படைப்பு பெருகாமல் இருப்பதைக் கண்ட தக்ஷன் தந்தையான என்னிடம் கூறலானான்.

தக்ஷன் கூறுகிறான்—— தந்தையே! பிரும்மதேவரே! மக்களின் தலைவரே! எனது படைப்புகள் பெருகவில்லையே! நான் படைத்தவைகள் அனைத்தும் பெருகாமல் அப்படியே இருக்கின்றனவே! என்ன செய்வது? அந்தப் படைப்புகள் தானாகவே வளர்ந்து பெருகுவதற்கான ஓர் உபாயத்தைக் கூறுங்கள். அதன்படி நான் பிரஜைகளைப் படைக்கிறேன், சந்தேகம் வேண்டாம்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— அன்பனே! தக்ஷப் பிரஜாபதியே! நான் சொல்வதைக் கேட்டு அதன்படிச் செய். தேவதேவரான சிவபெருமான் உனக்கு மங்களங்களை அருள்வார். பஞ்சஜனன் (வீரணன்) என்பவனுடைய மகள் அழகியான அஸிக்னி. அவளை நீ மணந்து கொள். மனைவியான அவளுடன் கூடி, இல்லற இன்பத்தில் மகிழ்ந்து திரும்பவும் படைப்புத் தொழிலைப் பெருக்குவாயாக. அஸிக்னியைப் போன்ற அழகிய மனைவியின் திருவயிற்றிலிருந்து நீ பலப்பல மக்கட்பேற்றைப் பெறலாம்.

அதன்பின் இல்லற வாழ்க்கையிலிருந்து கொண்டு மக்களைப் படைக்க எண்ணிய தக்ஷன், என் கட்டளையை ஏற்று வீரணனுடைய பெண்ணான அஸிக்னியை மணந்து, அவளது திருவுதரத்தில் பத்தாயிரம் புத்திரர்களைப் படைத்தான். அவர்களே ‘ஹர்யசுவர்கள்’ என்று அழைக்கப்படுவர். அவர்களனைவரும் நற்புத்திரர்களாகத் தந்தையிடம் பக்தி கொண்டவர்களாக, வேதநெறி ஒழுகுபவர்களாக இருந்தனர். ஒரு சமயம் தக்ஷன் அவர்களிடம் மக்களைப் படைக்குமாறு கூறினான். தக்ஷனது புத்திரர்களான அவர்கள் பிரஜைகளைப் படைக்க எண்ணித் தவம் செய்ய மேற்கு நோக்கிச் சென்று, சிந்து நதி கடலைச் சேருமிடமான ‘நாராயணசரஸ்’ என்னும் புண்ணியத்தலத்தை அடைந்தனர். அங்கு அந்த சரஸின் தண்ணீரைத் தொட்டபோதே அவர்கள் மனம் தூய்மை பெற்று ஞானமும் தோன்றியது. மனதில் குடியிருந்த மும்மலங்களும் அழிந்தொழிந்தன. அவர்கள் பரமஹம்சர்களது அறவழியான துறவறத்தில் மனம் கொண்டனர். இருந்தும் தந்தையின் கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிந்த அவர்கள், மனதை உறுதியாக்கிக் கொண்டு பிரஜைகளின் விருத்திக்காக அங்கேயே தவத்தை மேற்கொண்டனர். அவர்களன்றோ சான்றோர்கள்!

நாரதா! ஹர்யசுவர்களான அவர்கள் அவ்வாறு மக்கட்படைப்பிற்காகத் தவம் மேற்கொண்டுள்ளதை அறிந்த நீ, திருமகள் கேள்வனான ஸ்ரீமந்நாராயணனது உட்கருத்தை எண்ணி, அவர்களிடம் சென்று அன்போடு கூறத் தலைப்பட்டாய். “தக்ஷனது திருக்குமாரர்களான ஹர்யசுவர்களே! இப்பூமியின் முடிவை எண்ணாமலேயே படைப்பைத் தொடங்க எவ்வாறு தீர்மானித்தீர்கள்?”

ஹர்யசுவர்கள் சோம்பலற்றவர்கள்; பிறவி முதற்கொண்டே மூதறிவு பெற்றவர்கள். நீ கூறியதைக் கேட்ட அவர்கள், உடனே அதைப் பற்றிச் சிந்திக்கத் தொடங்கினர். ‘உயர்ந்த சாஸ்திரங்களே வடிவான தந்தையின் துறவு நிலைக்கான கட்டளையை அறியவொண்ணாதவன் படைப்புத் தொழிலை எவ்வாறுதான் தொடங்க முடியும்?’ என்று சிந்தித்த உயர்ந்த அறிவும் ஒருநிலைப்பட்ட மனதும் கொண்ட அவர்கள், நாரதரை வலம் வந்து வணங்கி, எங்கு சென்றால் யாரும் திரும்பி வருவதில்லையோ, அந்த மார்க்கத்தில் செல்லலாயினர். நாரதா! நீ சிவபெருமானின் மனமே. நீ அனைத்துலகங்களிலும் தனித்தே வலம் வருகிறாய். நீ சிவபெருமானது கருத்துப்படியே அனைத்துச் செயல்களையும் செய்வதால், உன் மனதில் வேறான எண்ணமில்லை. வெகுகாலம் கழித்துத்தான் என் மகனான தக்ஷப்பிரஜாபதிக்கு நாரதனான உன் உபதேசப்படித்தான் அவனது குமாரர்கள் துறவுநிலைக்குச் சென்றார்கள் (அதாவது, தன்னைப் பிரிந்து தனித்துச் சென்றுவிட்டனர்) என்று தெரிய வந்தது. அதனால் வருந்திய அவன், “உயர்ந்த மக்களைப் பெற்ற தந்தையாய் இருப்பது துன்பத்திற்கேயான இடமாகும்” (ஏனெனில், உத்தம புத்திரர்களின் பிரிவு, தந்தைக்கு மிகுந்த வேதனையையே தரும்) என்று திரும்பத் திரும்பக் கூறிக் கொண்டான். சிவபெருமானின் மாயைக்கு ஆட்பட்டு மயக்கமுற்றதால் தக்ஷன், மக்களின் பிரிவைத் தாங்கவொண்ணா துன்பமுற்றான். அப்பொழுது நான் எனது அன்பு மகனான தக்ஷனுக்குக் கருணையோடு தேற்றறிவு கூறினேன். தெய்வத்தின் செயல், திறன் கொண்டது (விதியே வலிது) என்பது முதலான ஆறுதல் வார்த்தைகளைக் கூறி, அவன் மனதை அமைதியுறச் செய்தேன். இவ்வாறு நான் அமைதிப்படுத்திய பிறகு தக்ஷன் பஞ்சஜனனது மகளான அஸிக்னியிடம் மறுபடியும் ‘சபலாசுவர்’ என்றழைக்கப்படும் ஆயிரம் புத்திரர்களைத் தோற்றுவித்தான். தந்தையின் சொற்படி அவர்களும் பிரஜைகளைப் படைக்க வேண்டுமென்ற உறுதியுடன் தங்கள் தமையன்மார்களான ஹர்யசுவர்கள் சித்தி பெற்ற அதே இடத்திற்குச் சென்றனர்.

அங்கு நாராயணஸரஸின் தண்ணீரைத் தொட்டதும், அவர்களது பாவங்களெல்லாம் அழிந்து மனம் தூய்மை பெற்றது. உயர்ந்த விரதங்களை ஏற்று, அதன்படி ஒழுகும் சபலாசுவர்கள் பிரும்மத்தைக் குறிக்கும் ‘ஓம்’ என்னும் பிரணவத்தை ஜபித்தவண்ணம் கடுந்தவத்தைச் செய்யலாயினர். அவர்கள் பிரஜைகளைப் படைப்பதில் முனைந்துள்ளதை அறிந்த (நாரதரான) நீ, முன்போலவே ஈசுவரனது செயலை நினைத்து, அவர்களிடம் சென்று, அவர்களது தமையன்மார்களிடம் கூறியதைப் போலவே உலகம் நிலையற்றது என்பதைக் கூறினாய். முனிவரே! உனது எண்ணம் வீணாக ஆகாதது. ஆகவே, நீ அவர்களுக்கும் அவர்களது அண்ணன்கள் சென்ற வழியையே காட்டித் தந்தாய். ஆகவேதான் அவர்களும் தங்கள் தமையன்மார்கள் சென்ற வழியிலேயே சென்று உயர்ந்த நிலையை அடைந்தனர். அப்பொழுது தக்ஷப்பிரஜாபதிக்குப் பல அபசகுனங்கள் தோன்றின. இதனால் வியந்த தக்ஷன் மனவருத்தம் கொண்டான். முன்போல் உனது சூழ்ச்சியாலேயே தன் புத்திரர்கள் அழிந்தார்கள் என்பதைக் கேள்வியுற்ற தக்ஷன் வியந்ததோடு புத்திர சோகத்திலாழ்ந்து மிகுந்த துன்பத்திற்கு ஆளானான். இதனால் கோபமுற்ற தக்ஷன், ‘இந்த நாரதன் மிகவும் கொடியவன்’ என்றான். அச்சமயம் நீயும் எதிர்பாராதவிதமாக தக்ஷனுக்கு அருள்புரிய அங்கு வந்து சேர்ந்தாய். உன்னைக் கண்டதும் சோகத்தில் ஆழ்ந்திருந்த தக்ஷனது உதடுகள் கோபத்தில் துடித்தன. உன்னைக் கண்டு ‘சீ சீ’ என நிந்திக்கலானான்.

தக்ஷன் கூறுகிறான்—— “நீசனே! நீ என்ன காரியம் செய்தாய்? ஒன்றுமறியாத சாதுக்களை ஏமாற்றினாயே! சாதுக்களான எனது குழந்தைகளுக்குப் பிக்ஷுக்களின் துறவு வழியைக் காட்டிக் கொடுத்தாயே! இது என்ன அநியாயம். நீ கருணையற்ற துஷ்டன். ரிஷிகளின் கடன், தேவர்களின் கடன், பித்ருக்களின் கடன் என்கிற மூன்று கடன்களையும் என் குமாரர்கள் இன்னும் தீர்க்கவில்லையே! (பிரும்மசாரியாக இருந்து வேதங்களைக் கற்பதால் ரிஷிகளின் கடனையும், வேள்வி பூஜை முதலியவற்றால் தேவர்களின் கடனையும், புத்திரர்களைத் தோற்றுவிப்பதால் பித்ருக்களின் கடனையும் தீர்க்கலாம்.) இதனால், அவர்களது இவ்வுலக—அவ்வுலக நலன்களையெல்லாம் கெடுத்தாயே. இம்மூன்று கடன்களையும் தீர்க்காமல் மோட்சத்தில் விருப்பம் கொண்டு துறவு ஏற்று வீட்டிலிருந்து வெளியேறுபவன் கீழ்நிலையைத்தானே அடைவான். அவனுக்குப் பரலோகமான முக்தி ஏது? நீ வெட்கமற்ற கொடியவன். குழந்தைகள் மனதில் தவறான எண்ணத்தை உருவாக்கிய நீ, உன் புகழை நீயாகவே கெடுத்துக் கொண்டாயே. முட்டாளே! நீ விஷ்ணு பார்ஷதர்கள் மத்தியில் வீணாகத் திரிந்து வருகிறாய். அதமனே! நீ அடிக்கடி எனக்குத் தீமைகளையே செய்து வருகிறாய். ஆகவே, இன்று முதல் நீ எங்கும் நிலைத்து நிற்காமல் மூவுலகங்களிலும் சுற்றித் திரிந்து வருவாயாக. மூவுலகங்களிலும் உனக்கென்று ஒருநிலையான இடம் கிடைக்காது.”

நாரதா! சாதுக்கள் உன்னைக் கொண்டாடினாலும் அச்சமயம் தக்ஷன் சோகத்திற்காட்பட்டு, அம்மாதிரியான சாபத்தை உனக்குத் தந்தான். பகவானது விருப்பத்தை (தீர்மானத்தை) அவனால் அறிய முடியவில்லை. சிவபெருமானது மாயை அவனை அவ்வாறு மயங்கச் செய்தது. முனிவரே! நீயும் அவனது சாபத்தைப் பதிலொன்றும் கூறாமல் மௌனமாக ஏற்றுக் கொண்டாய். அதனால் மனதில் எந்தவொரு விகாரத்தையும் நீ அடையவில்லை. இதுவே பிரும்மத்தை அறிந்த நிலையாகும். தெய்வத்தன்மை பொருந்திய சான்றோர்கள் எந்தவொரு சாபத்தையும் அழித்தொழிக்கும் திறன் பெற்றிருந்தாலும் அச்சாபத்தை இறைவன் திருவுள்ளமென நினைத்து ஏற்றுக் கொள்கின்றனர்.

 

அத்தியாயம் : பதினான்கு

தக்ஷனது அறுபது கன்னிகைகளின் திருமணம்; தக்ஷன் மகளாக அம்பிகை அவதரித்தல்; அம்பிகை தன் திருவிளையாடல்களால் பெற்றோரை மகிழ்வித்தல்; தக்ஷன் செய்த துதி

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— தேவரிஷி நாரதா! தக்ஷனது செய்கையை அறிந்த நான், அங்கு வந்து அவனை அமைதியடையச் செய்ய அறிவுரைகள் கூறினேன். உனது மகிழ்ச்சியை ஊக்குவிக்க, நான் அவனிடம் உனது உயர்ந்த அன்பின் பெருமையை எடுத்துக் கூறினேன். நீ என் மகன்; முனிவர்களில் தலைசிறந்தவன்; அனைத்து தேவர்களுக்கும் அன்பன். ஆகவே, அன்போடு உன்னைச் சமாதானப்படுத்தி நான் என் ஆலயம் வந்து சேர்ந்தேன். நான் சமாதானம் செய்தபின் தக்ஷனும் தன் மனையாளான அஸிக்னியிடம் அழகிய அறுபது பெண் குழந்தைகளைப் பெற்றெடுத்து சோம்பலின்றி அவர்களை தர்மதேவன் முதலியவர்களுக்குத் திருமணம் செய்து கொடுத்தான். முனிவரே! அன்போடு நான் அச்சரிதத்தைக் கூறுகிறேன், கேள். முனிவரே! தக்ஷன், பத்து பெண்களைத் தர்மதேவனுக்கு முறைப்படி திருமணம் செய்து கொடுத்தான். பதின்மூன்று பெண்களைக் கசியப முனிவருக்கு அளித்தான். இருபத்தேழு பெண்களைச் சந்திரனுக்குத் திருமணம் முடித்தான். பல குழந்தைகளை உடைய அங்கிரஸ்ஸுக்கும் கிருசாசுவருக்கும் இரண்டிரண்டு பெண்களை விவாகம் செய்தளித்தான். மற்ற நான்கு புத்திரிகளையும் அரிஷ்டநேமி என்கிற தார்க்ஷ்யனுக்கு அளித்தான். இவர்களது வம்ச பரம்பரையே இம்மூவுலகங்களிலும் பரவியுள்ளன. விரிவஞ்சி அதை முழுவதுமாக விவரிக்கவில்லை. சிலர் சிவையான சதீதேவியே தக்ஷனது மூத்த மகள் என்கின்றனர். சிலர் நடுவள் என்றும், சிலர் கடைக்குட்டி என்றும் கூறுகின்றனர். கற்பங்கள் வேறுபாட்டால் இம்மூன்றுமே உண்மைதான்.

குழந்தைகளைப் பெற்றெடுத்த பின் தக்ஷன் தன் மனைவியோடு மிகுந்த அன்போடு மனதார இறைவியைத் தியானிக்கலானான். உள்ளம் நெக்குருக நா தழுதழுக்க அம்பிகையைத் துதிக்கலானான். வணக்கமாக இருகைகளையும் கூப்பியவண்ணம் தலைசாய்த்து பன்முறை வணங்கினான். இதனால் மகிழ்ந்த இறைவி முன்பு தான் அளித்த வரத்தின்படி வீரிணீயின் (அஸிக்னியின்) திருவயிற்றில் அவளது திருமகளாகத் தோன்ற மனங்கொண்டாள். இவ்வாறு நினைத்த அம்பிகை தக்ஷனின் இதயத்தில் புகுந்தாள். முனிவரே! இதனால் தக்ஷனின் ஒளி மேலும் பெருகியது. உயர்ந்த நன்முகூர்த்தத்தில் தக்ஷன், தன் மனையாளிடம் மகிழ்ச்சியோடு கூடினான். கருணை வெள்ளமான அம்பிகை தக்ஷனது மனைவியின் இதயத்தில் புகுந்தாள். இதனால் கருவுற்றிருந்த அவளது திருமேனி மேன்மேலும் அழகுற விளங்கிற்று. அவள் மகிழ்ச்சியின் எல்லையில் நின்றாள். அம்பிகை குடியேறியதால் வீரிணீ அனைத்து நலன்களையும் பெற்று விளங்கினாள். தக்ஷன் தன் குல வழக்கம், வேதநெறி மற்றும் மன உற்சாகம் ஆகியவற்றிற்கேற்ப மிகுந்த மகிழ்ச்சியோடு பும்சவனம் முதலிய உயர்ந்த வைதீகச் சடங்குகளை முறைப்படிச் செய்தான். அவற்றை அனுஷ்டிக்கையில் அது பெருவிழாவாகவே அமைந்தது. தக்ஷப்பிரஜாபதி அந்தணர்களுக்கெல்லாம் அவர்கள் விருப்பம் போல் செல்வத்தை அளித்தான்.

வீரிணீயின் திருவயிற்றில் தேவி உதித்திருக்கிறாள் என்பதை அறிந்த ஸ்ரீமந்நாராயணன் முதலிய அனைத்து தேவர்களும் மிகவும் மகிழ்ந்தனர். அவர்களனைவரும் அங்கு வந்து அகில உலகங்களுக்கும் நலம் அருளும் தேவியைத் துதித்து வணங்கினர். மனமகிழ்ச்சி கொண்ட தேவர்கள் பிரஜாபதியான தக்ஷனையும் அவன் மனைவியான வீரிணியையும் மிகவும் புகழ்ந்தவாறு தங்கள் தங்கள் இருப்பிடம் சென்றனர். நாரதா! ஒன்பது மாதங்கள் முடிந்ததும் உலகியல் வழக்கப்படியான சடங்குகளைச் செய்தனர். பத்து மாதங்கள் முடிந்ததும் சந்திரன் முதலிய கிரகங்கள், தாரா பலன், நட்சத்திரங்கள் ஆகியன அனைத்தும் அனுகூலமான நிலையில் இருக்க, உயர்ந்த நன்முகூர்த்தத்தில் அம்பிகை தன் தாயின் எதிரில் தோன்றினாள். பெருமகிழ்ச்சி கொண்ட தக்ஷன் அக்குழந்தையின் தெய்விக ஒளியைக் கண்டு, ‘அம்பிகையே தனக்குக் குழந்தையாகத் தோன்றியிருக்கிறாள்’ என்று நம்பிக்கைக் கொண்டான். அப்பொழுது விண்ணிலிருந்து மலர்மாரி பொழிந்தது; ஆகாயம் மழை பொழிந்தது. முனிவரே! சதீதேவி பிறந்தபொழுது எண்டிசைகளெங்கும் அமைதி நிலவியது. விண்ணில் விண்ணவர்கள் மங்கள வாத்தியங்களை முழக்கினர். வேள்விச்சாலையில் அணைந்திருந்த ஹோமத்தீ கொழுந்துவிட்டு எரியத் தொடங்கியது. எங்கும் மங்களமயமானது. தன் மனைவியான வீரிணியின் திருவயிற்றில் அம்பிகை திருவவதாரம் செய்துள்ளதைக் கண்ட தக்ஷன் இரு கைகூப்பி வணங்கி பக்தியோடு துதித்தான். இவ்வாறு தக்ஷன் துதித்ததைக் கண்ட தேவி சிவை தக்ஷனிடம் கூறலுற்றாள். ஆனால் இதை தக்ஷன் மனைவியான வீரிணீ கேட்க முடியவில்லை.

தேவி கூறுகிறாள்—— பிரஜாபதியே! முன்பு நீ என்னை மகவாக வேண்டி, என்னைத் துதித்தாயல்லவா? இப்பொழுது அந்த உன் வேண்டுதல் நிறைவுற்றது. நீ அந்த தவத்தின் பயனை இப்பொழுது பெற்றுவிட்டாய். இவ்வாறு கூறிய தேவி தன் மாயையின் சக்தியால் சிறுகுழந்தையாகி அழத் தொடங்கினாள். இதுவன்றோ குழந்தையின் தன்மை. குழந்தையின் அழுகுரலைக் கேட்ட பெண்களும் பணிப்பெண்களும் மகிழ்ச்சி பொங்க வேகமாக ஓடி வந்தனர். தெய்வீக ஒளியோடு விளங்கும் அஸிக்னியின் குழந்தையைக் கண்டு அவர்கள் வியந்து மகிழ்ந்தனர். நகரத்தவர்கள் ‘ஜய ஜய’, ‘போற்றி போற்றி’ என கோஷமிட்டனர். கீத வாத்தியங்கள் முழங்க கோலாகலமான ஓர் உற்சவமே நடந்தது. குழந்தையின் திருமுகத்தைக் கண்டு அனைவரும் மகிழ்ந்தனர். குலவழக்கப்படி தக்ஷன் வைதீகச் சடங்குகள் அனைத்தையும் முறைதவறாது செய்தான். அந்தணர்களுக்குத் தானமும் மற்றவர்களுக்குச் செல்வமும் வழங்கினான். எங்கும் ஆடலும் பாடலும்தான்; பலவாறான மங்களகீதங்களைப் பாடினர்; மங்கள வாத்தியங்களை இசைத்தனர். அப்பொழுது தக்ஷன் அனைத்து நற்குணங்களையும் ஒருசேரப் பெற்ற தன் மகளுக்கு மகிழ்ச்சியோடு ‘உமை’ என்று பெயர் சூட்டினான். அதன்பின் இவ்வுலக மக்களால் அவள் பலப்பல பெயரிட்டு அழைக்கப்பட்டாள். அத்திருநாமங்களனைத்தும் அனைத்து நலன்களையும் அருள்வன, துன்பங்களைக் களைவன. வீரிணியும் தக்ஷனும் தன் மகளைச் சீராட்டிப் பாலூட்டி வளர்த்தனர். அவளும் வளர்பிறை சந்திரனைப்போல நாளொரு போதும் பொழுதொரு வண்ணமுமாக வளரலானாள். அந்தணப் பெருந்தகையே! வளர்பிறை சந்திரனில் மனங்கவர் நிலவு நாளுக்கு நாள் பெருகுவது போலக் குழவிப்பருவம் முதற்கொண்டே உயர்ந்த நற்குணங்களனைத்தும் அவளிடம் பெருகலாயின. தக்ஷன் மகளான சதீதேவி தன் தோழிகளோடு இருக்கும்போதும் தனது முற்பிறவியின் இயற்கை குணத்தால் சிவபெருமானின் திருவுருவத்தை வரையலானாள். மங்களையான சதீ தன் குழந்தைப் பருவத்திற்கேற்ப அழகுறப் பாடும் போதும், மன்மதனைத் தகைத்த சிவபெருமானது திருநாமங்களான தாணு, ஹரன், ருத்ரன் முதலிய திருநாமங்களையிட்டே பாடலானாள்.

 

அத்தியாயம் : பதினைந்து

சதீதேவியின் தவம்; தேவர்கள் கயிலை சென்று சிவபெருமானைத் துதித்தல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதனே! ஒரு சமயம் நீயும் நானும் தந்தையின் அருகில் நின்றிருக்கும் சதீதேவியைக் காணச் சென்றோமல்லவா? அப்பொழுது அந்த தேவி மூவுலக அழகும் ஒன்று திரண்டு நின்றாற்போல் நின்றிருந்தாள். அவள் தந்தையான தக்ஷன் என்னை வணங்கிவிட்டு உன்னையும் உபசரித்தான். இதைக் கண்ட சதீதேவி உலக மரியாதையை நினைத்து உன்னையும் என்னையும் வணங்கினாள். அதன்பின் சதீதேவியையே பார்த்துக் கொண்டிருந்த நாம் தக்ஷன் அளித்த இருக்கையில் அமர்ந்தோம். அப்பொழுது நான் வினயத்தோடு நிற்கும் அக்குழந்தையிடம், “சதீதேவியே! எந்த பகவான் உன்னையே விரும்புகிறாரோ, உன் மனதில் எந்தவொருவரைப் பற்றிய காதலே நிரம்பி வழிகிறதோ, ஜகத்பதியான அந்த மகாதேவரையே நீ கணவராக அடைவாய். மங்களையே! எந்த சிவபெருமான் இதுவரை உன்னைத் தவிர, வேறொரு பெண்ணை மனைவியாகக் கைப்பிடிக்கவில்லையோ இப்பொழுதும் இனியும் மணந்து கொள்ளமாட்டாரோ அந்தச் சிவபெருமானே உனது கணவராகட்டும். அவர் உனக்கே ஏற்றவர், மற்றாருக்கில்லை” என்று கூறினேன்.

நாரதா! இவ்வாறு சதீதேவியிடம் கூறிய நான், தக்ஷனது திருமாளிகையில் வெகுநேரம் தங்கினேன். அதன்பின் தக்ஷனிடம் விடைகொண்ட நாம் இருவரும் நம்மிடத்திற்குச் சென்றோம். நான் கூறியதைக் கேட்ட தக்ஷன் மனம் மகிழ்ந்தான். அவனது மனக்கவலை முற்றுமாக அகன்றது. தன் மகள் ‘சாட்சாத் பரமேசுவரியே’ என்றெண்ணிய தக்ஷன், அவளைத் தன் மடியில் அமர்த்திக் கொண்டான். அடியார்க்கெளியவளான சதீதேவி, இவ்வாறு குழவிப் பருவத்திற்கான திருவிளையாடல்களைச் செய்தவண்ணம் அப்பருவத்தைக் கடந்தாள். அவ்வம்பிகை தன்னிச்சையாலன்றோ மனிதத் திருமேனி தாங்கி வந்துள்ளாள். குழவிப்பருவத்தைக் கடந்து இளமைப்பருவத்தை எட்டியுள்ள சதீதேவி அனைத்து அவயவங்களிலும் அழகும் சாந்தியும் பொழிந்து நிற்க, மனங்கவர் மேனியளாக இருந்தாள். இளமைப்பருவத்து அடையாளங்கள் தன் மகளிடம் பொழிந்து நிற்பதைப் பிரஜாபதியான தக்ஷன் கண்டு, மகாதேவரான பரமேசுவரனோடு தன் மகளது திருமணம் எவ்வாறு நடக்குமோ? என மனக்கவலை கொண்டான்.

சதீதேவியோ மகாதேவரையே பதியாக அடைய விரும்பி தினமும் தன் காதலை வளர்த்துக் கொண்டாள். தன் தந்தையின் மனக்கவலையைக் கண்ட சதீதேவி தன் தாயிடம் சென்றாள். பெருமனம் படைத்த சதீதேவியான பரமேசுவரி சிவை பரமசிவனை மகிழ்வித்து அவரையே கணவராக அடைய கடுந்தவமியற்ற நினைத்துத் தன் தாயான வீரிணியிடம் அனுமதி வேண்டினாள். தாயும் அனுமதியளித்தாள். உறுதியோடு விரதங்களைக் கடைப்பிடித்தொழுகும் சதீதேவி சிவனையே கணவராக அடையவேண்டி தன் திருமாளிகையிலேயே அவரைப் பூஜிக்கத் தொடங்கினாள்.

ஆசுவின மாதமான ஐப்பசி மாதத்தில் ‘நந்தா’ எனப்படும் பிரதமை, ஷஷ்டி மற்றும் ஏகாதசி திதிகளில் சதீதேவி சர்க்கரைப் பொங்கல், வெண்பொங்கல் முதலியன படைத்துச் சிவனைப் பக்தியோடு பூஜித்து வணங்கி, அதே நியமத்துடன் அம்மாதத்தைக் கழித்தாள். கார்த்திகை மாத சதுர்த்தசி திதியில் அப்பம், பாயசம் முதலியவற்றை நிவேதனம் செய்து, சிவபெருமானை நினைந்தவண்ணமாகவே இருந்தாள். மார்கழி மாதம் தேய்பிறை அஷ்டமி திதியில் எள், யவம், அரிசி ஆகியவற்றாலாகிய எள் சாதம், யவ பாயசம், அரிசிப் பொங்கல் ஆகியனவற்றைப் படைத்து ஒளிபடைத்த தீபமேற்றி, ஆரத்தி எடுத்து வழிபட்டு அம்மாதத்தைக் கழித்தாள். தை மாத வளர்பிறை சப்தமி திதியில் இரவு முழுவதும் கண்விழித்திருந்து, காலையில் பால், எள் கலந்த அன்னமான பொங்கலை நிவேதனம் செய்து பூஜித்தாள்.

மாசி மாத பௌர்ணமி திதியன்று இரவு முழுவதும் கண்விழித்திருந்து, காலையில் நதியில் நீராடி ஈர உடையுடன் அந்நதிக்கரையிலேயே அமர்ந்து சிவனைப் பூஜித்தாள். பங்குனி மாதத் தேய்பிறை சதுர்த்தசி திதியில் இரவு தூங்காது விழித்திருந்து அவ்விரவில் நான்கு யாமங்களிலும் சிவனை நர்த்தனம் முதலியனவற்றால் விசேஷமாக ஆராதித்தாள். சித்திரை மாத வளர்பிறை சதுர்த்தசியன்று இரவு பகல் என்று பாராமல் நாள் முழுவதும் சிவசிந்தனையிலேயே இருந்து பலாச புஷ்பம், தவனம் (மரிக்கொழுந்து) முதலான புஷ்பங்களால் சிவனை ஆராதித்தாள். வைகாசி மாத வளர்பிறை திருதியை திதியில் எள் அன்னம், யவை அன்னம் படைத்து பகவான் ஸ்ரீருத்ரனைப் பூஜித்தவண்ணம் அம்மாதத்தைக் கழித்தாள். ஆனி மாத பௌர்ணமி திதியில் நல்லாடைகள் உடுத்தி கண்டங்கத்தரி பூக்களால் சிவனை அர்ச்சித்து உண்ணாவிரதமிருந்து அம்மாதத்தைக் கழித்தாள். ஆடி மாதத்திய வளர்பிறை சதுர்த்தசியில் கருநீல உடையணிந்து கண்டங்கத்திரி புஷ்பத்தால் ஸ்ரீருத்ரனை ஆராதித்தாள். ஆவணி மாதத்திய வளர்பிறை அஷ்டமி மற்றும் சதுர்த்தசி திதிகளில் பூணூலணிந்து, தர்ப்பையாலான பவித்திரத்தை மோதிர விரலில் அணிந்து, நல்லாடை அணிவித்து சிவனைப் பூஜித்தாள். புரட்டாசி மாத தேய்பிறை திரயோதசி திதியில் பலவகையான பூக்களாலும் பழங்களாலும் சிவனை அர்ச்சித்து, சதுர்த்தசி திதியில் நீரை மட்டும் அருந்தி விரதமிருந்தாள்.

பல்வகையான பூக்கள், பழங்கள், அந்தந்த காலத்தில் பயிராகும் தானியங்கள் கொண்டு சமைக்கப்பட்ட அன்னம் ஆகியனவற்றால் சிவபெருமானைப் பூஜித்து, மிதமான உணவு உட்கொண்டு சிவஜபத்திலேயே ஈடுபட்டிருந்தாள். எல்லா மாதங்களிலும் நாள் முழுவதும் சிவாராதனையிலேயே லயித்திருந்தாள். தன் விருப்பப்படி தானே மானிடச்சட்டை தாங்கி வந்த சதீதேவி உயர்ந்த விரதங்களை உறுதியோடு கடைப்பிடித்து வந்தாள். இவ்வாறு நந்தா விரதத்தை முழுவதுமாக முடித்த சதீதேவி, வேறெந்த எண்ணமுமின்றி ஒருநிலைப்பட்ட மனதோடு காதலாகிக் கசிந்துருகிச் சிவனையே தியானித்திருந்தாள். அந்தத் தியானமோ எவ்விதச் சலனமுமின்றி ஒருநிலைப்பட்டதாக இருந்தது.

முனிவரே! இச்சமயத்தில் அனைத்து தேவர்களும் முனிவர்களும் ஸ்ரீமந்நாராயணனையும் என்னையும் முன்னிட்டுக் கொண்டு சதீதேவியின் தவத்தைக் காணச் சென்றனர். அப்பொழுது எண்வகை சித்திகளும் உருக்கொண்டு வந்ததோ! என்னுமாறு இருந்தாள், சதீதேவி. சிவத்தியானத்தில் ஆழ்ந்திருந்த சதீதேவி சித்திகளின் முழுப்பயனையும் பெற்றவள் போலிருந்தாள். தேவர்களனைவரும் மகிழ்ச்சியோடு இரு கைகூப்பி சதீதேவியை வணங்கினர்; முனிவர்கள் தலைவணங்கினர். ஸ்ரீமந்நாராயணன் முதலியவர்கள் மனம் மகிழ்ந்தனர். ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு முதலிய தேவர்களும் முனிவர்களும் மிக்க வியப்பெய்தி சதியின் தவத்தைப் போற்றிப் புகழ்ந்தனர். அவளை வணங்கிய அவர்கள் சிவனுக்குகந்த கயிலை மலையைச் சென்றடைந்தனர். சாவித்திரி தேவியான சரஸ்வதிதேவியுடன் நானும் (பிரும்மாவும்), திருமகளோடு ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவும் சிவபெருமானிடம் சென்று வணங்கி இருகை கூப்பி வணக்கமாகப் பலப்பல துதிகளால் துதித்து முடிவில் இவ்வாறு வேண்டலாயினர்.

தேவர்கள் வேண்டுகிறார்கள்—— இறைவா! சத்துவம், ராஜஸம், தாமஸம் என்னும் முக்குணங்களும் தங்களது திருச்சக்திகள். அவற்றின் அன்பு முதலியவற்றின் வேகம் தாங்கொண்ணாதது. மூன்று வேதங்களும் மூவுலகங்களும் தங்களது சொரூபமே. சரணம் பற்றியவர்களைக் காத்தருள்பவர் தாங்கள். தங்கள் சக்தியோ எல்லையற்றது. அவ்வாறான தங்களுக்கு வணக்கம். துர்க்கையின் மணாளரே! புலனடக்கமற்றவன் தங்களை எவ்விதத்திலும் அடைய முடியாது. ஏனெனில், அவனது புலன்கள் தீயவழிச் செல்பவை. அடியார்களை மீட்பதே தங்களது பெருங்கருணை. தன் பெரு ஒளியை மறைத்து நிற்பவரே! தங்களுக்கு வணக்கம். தங்களது மாயையின் சக்திதானே ‘நான்’ என்கிற முனைப்பு. அதனால் ஆன்மாவின் சொரூபம் மறைக்கப்பட்டுள்ளதால் அறிவற்றவனான ஜீவாத்மா ‘தான் யார்?’ என்கிற உண்மை சொரூபத்தை அறியாது தவிக்கிறான். தங்களது பெருமைகளின் எல்லையைக் காண்பது அரிதினும் அரிதே. லோகநாயகரான தங்களைச் சிரம்தாழ்த்தி வணங்குகிறோம்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! இவ்வாறு பக்தியோடு துதித்த ஸ்ரீமந்நாராயணன் முதலிய அனைத்து தேவர்களும் சிவபெருமானின் எதிரில் சிரம்தாழ்த்தி வணங்கி மௌனமாக நின்றார்கள்.

 

அத்தியாயம் : பதினாறு

ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவும் பிரும்மதேவரும் ஸ்ரீசிவபெருமானிடம் சதீதேவியை மணக்க வேண்டுதல்; அதைச் சிவபெருமான் ஏற்பது

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— ஸ்ரீமந்நாராயணன் முதலிய தேவர்களனைவரும் துதித்ததைத் திருச்செவி சாற்றிய ஸ்ரீசங்கரன் மகிழ்ச்சி பொங்கச் சிரிக்கலானார். பிரும்மதேவனான நானும் ஸ்ரீமந்நாராயணனும் தங்கள் மனைவிமார்களோடு வந்திருப்பது கண்ட சிவபெருமான் உரியபடி எங்களோடு உரையாடியபின் வந்த காரணத்தை வினவினார்.

ஸ்ரீருத்ரன் கேட்கிறார்—— ஸ்ரீமந்நாராயணா! ஸ்ரீபிரும்மதேவா! தேவர்களே! மகரிஷிகளே! எவ்வித அச்சமுமின்றி நீங்கள் அனைவரும் இங்கு வந்ததன் உண்மைக் காரணமென்ன? உங்களுக்கு நேர்ந்ததுதான் என்ன? ஏன் வந்திருக்கிறீர்கள்? விளக்கமாகக் கேட்க விரும்புகிறேன். ஏனெனில், நீங்கள் செய்த துதியால் நான் மிகவும் மகிழ்ந்திருக்கிறேன்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரத முனிவரே! சிவபெருமான் இவ்வாறு கேட்கவே, ஸ்ரீமந்நாராயணனின் கட்டளையை ஏற்ற நான் கூறலானேன்—— “தேவதேவனே! மகாதேவனே! கருணைக்கடலே! இறைவா! நாங்களனைவரும் இங்கு வந்துள்ள காரணத்தைக் கூறுவேன், கேளுங்கள். எருதுக்கொடியோனே! தங்களுக்காகவே நாங்கள் அனைவரும் இங்கு வந்துள்ளோம். ஏனெனில் நாம் மூவரும் ஒரே குறிக்கோளுடையவர்கள். படைப்புத் தொழிலான சுழற்சியை ஒழுங்குபட நடத்துவதற்கு நாம் மூவரும் ஒருவருக்கொருவர் துணை நிற்பவர்கள். ஒரே குறிக்கோளுடையவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் துணை நிற்க வேண்டும். இல்லையேல் இவ்வுலகம் ஒழுங்குபட நடவாது. அதன் இருப்பே தொலைந்துவிடும். மகேசனே! என்னால் கொல்லப்படப் போகிறவர்களாக சில அசுரர்கள் தோன்றப் போகிறார்கள். தங்களால் சிலரும், ஸ்ரீவிஷ்ணுவால் சிலரும் மடியப் போகிறவர்களாகச் சில பல அசுரர்கள் தோன்றப் போகிறார்கள்.

இறைவா! தங்களது சக்தியால் தோன்றப் போகும் தங்கள் திருக்குமாரனால் வதிக்கப் படுபவர்களாகச் சில அசுரர்கள் உதிக்கப் போகிறார்கள். இன்னும் சிலர் மாயையின் திருக்கரங்களால் மடியப் போகிறவர்கள். நலமே செய்யும் சங்கரனான தங்களது கருணையினாலேயே தேவர்களுக்கு என்றென்றும் நன்மை ஏற்படுகிறது. கொடுந்தொழிலர்களான அசுரர்களை வதித்து, உலகிற்குப் பலமின்மையை அளிப்பவர் தாங்களன்றோ! ஏன், இப்படியும் நடக்கலாமே. எந்தவோர் அசுரனும் தங்களால் வதைக்கப்படாமலும் இருக்கலாம். ஏனெனில், தாங்கள் என்றென்றும் யோகநிலையிலேயே இருக்கிறீர்கள்; விருப்பு—வெறுப்பற்றவர் வேறு. மேலும் கருணை பொழிவதிலேயே ஊன்றி நிற்கிறீர்கள். ஈசனே! ஒருவேளை அவர்களும் தங்களைப் பூஜித்துத் தங்கள் கருணையால் காத்தருளப்பட்டிருப்பின் அப்பொழுது படைப்புத் தொழிலும், காப்புத் தொழிலும் எவ்வாறு நடக்கும்? ஆகவே, எருதுக்கொடியோனே! தாங்கள் நித்தமும் படைப்பு முதலியவற்றிற்குகந்த செயல்களைச் செய்வதிலேயே தாங்கள் ஊக்கம் கொள்ள வேண்டும். படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் என்னும் முத்தொழில்களும் செய்யவேண்டியதில்லை என்றிருப்பின், மாயையின் தொடர்பால் நாம் மூவரும் ஏற்றுள்ள இத்திருமேனிகள் பயனுடையதாக ஆகா, ஏற்புடையதாகவும் ஆகா. நாம் மூவரும் உண்மையில் ஒன்றாயினும் செயல் வேறுபாட்டால் தனித்தனியே திருமேனி தாங்கி நிற்கிறோம். காரியத்தில் வேறுபாடில்லையெனில் நாம் எடுத்த திருமேனி வேறுபாடுகளும் பயனற்றதாகும்.

தேவதேவனே! ஒரே பரமனான மகேசுவரன் மூன்று திருமேனிகளுடன் விளங்குகிறார். இம்மூன்று திருமேனிகளின் வேறுபாட்டிற்கும் அவரது மாயையே காரணம். உண்மையில் அவர் சுதந்திரர். (மாயைக்கு ஆட்பட்டவரன்று.) திருவிளையாடல்கள் புரிவதற்காகவே படைப்பு முதலிய செயல்களைச் செய்கிறார். ஸ்ரீஹரியோ, அவரது இடது பாகத்திலிருந்து தோன்றியவர். பிரும்மதேவனான நானோ, அவரது வலதுபுறத்திலிருந்து தோன்றியவன். இந்த ருத்ரனோ, அச்சிவப்பரம்பொருளின் இதயத்திலிருந்து தோன்றியவர். ஆகவே தாங்கள்தான் சிவனது பரிபூரண சொரூபர். இம்மாதிரி நாம் மூவரும் வேறுபாடற்ற சொரூபர்களாக இருப்பினும், தனித்தனியான மூன்று திருமேனிகள் கொண்டு விளங்குகிறோம். முன்னைப்பழம் பொருட்கும் முன்னைப் பழம் பொருளே! நாம் மூவரும் அந்தச் சதாசிவன் மற்றும் அம்பிகையின் புதல்வர்கள். இவ்வுண்மையைத் தாங்கள் இதயபூர்வமாக உணர வேண்டும். இறைவனே! நானும் ஸ்ரீஹரியும் தங்கள் கட்டளைக்கிணங்க படைத்தலையும் காத்தலையும் செய்து வருகிறோம். செயலுக்கேற்ப நாங்களிருவரும் மனைவிகளோடு இருக்கிறோம். ஆகவே, தாங்களும் உலக நலனுக்காகவும், தேவர்களின் நலன் கருதியும், ஓர் அழகிய பெண்ணை மனைவியாகக் கைப்பிடிக்க வேண்டும்.

மகேசனே! மேலும் இன்னுமொன்று உள்ளது. அதைக் கேளுங்கள். முன்பு நடந்தது இப்பொழுது நினைவிற்கு வருகிறது. முன்பொரு சமயம் சிவப்பரம்பொருளாக நின்ற தாங்கள் எங்களிடம் கூறியதையேதான் இப்பொழுது கூறுகிறேன். நீங்கள் கூறியது என்னவெனில், ‘பிரும்மதேவரே! என்னுடைய இவ்வுயர்ந்த திருமேனியே உமது நெற்றியிலிருந்து உலகில் ‘ருத்ரன்’ என்ற பெயருடன் தோன்றப் போகிறது. பிரும்மதேவரான தாங்கள் படைக்கும் கடவுளாகவும், ஸ்ரீஹரி காக்கும் கடவுளாகவும் நான் ஸகுண ரூபனான ருத்ரனாக அழிக்கும் கடவுளாகவும் ஆவோமாக. ஒரு பெண்ணை மணந்து உலகிற்கு உயர்ந்த நலன்களைச் செய்வேனாக.’

ஆகவே, தாங்கள் முன்பு கூறியதையே நினைவிற்கொண்டு இப்பொழுது அப்பிரதிக்ஞையை நிறைவுறச் செய்யவேண்டும். எம்பெருமானே! பிரும்மாவான நான் படைக்க வேண்டும். ஸ்ரீஹரி காத்து ரட்சிக்க வேண்டும். தாங்கள் அழிப்பதற்காகவே தோன்ற வேண்டும் என்பதுதானே தங்கள் கட்டளை. அதன்படிதான் இப்பொழுது தாங்கள் அழிக்கும் கடவுளாகத் தோன்றியிருக்கிறீர்கள். தாங்களின்றி நாங்கள் இருவரும் எங்கள் காரியங்களைச் செய்ய திறனற்றவர்களே. ஆகவே, தாங்கள் உலகின் நலனையே விழையும் ஒரு பெண்ணை மணந்து கொள்ள வேண்டும். சம்போ மகாதேவா! ஸ்ரீமந்நாராயணன் திருமகளையும், பிரும்மாவான நான் சாவித்திரியான சரஸ்வதியையும் மனைவிகளாக ஏற்றுள்ளதுபோல் தாங்களும் இப்பொழுது அன்புள்ள ஒரு மனைவியை ஏற்கவேண்டும்.”

இவ்வாறு நான் கூறக் கேட்ட உலகநாயகரான மகாதேவர் முகமலர்ச்சியோடு ஸ்ரீமந்நாராயணனது எதிரில் என்னிடம் கூறலுற்றார்.

சிவபெருமான் கூறுகிறார்—— பிரும்மதேவனே! ஸ்ரீமந்நாராயணனே! நீங்களிருவரும் எனக்கு எப்பொழுதும் மிக்க அன்பர்கள். உங்களிருவரையும் கண்டு எனக்கு மகிழ்ச்சி மேலிடுகிறது. நீங்களிருவரும் அனைத்து தேவர்களிலும் உயர்ந்தவர்கள்; மூவுலகங்களுக்கும் தலைவர்கள். உலகின் நன்மைகளையே விழையும் உங்களது சொல் என்னைப் பொறுத்தமட்டில் மிக மிக உயர்ந்ததே. ஆனால், தேவசிரேஷ்டர்களே! எனக்குத் திருமணம் செய்துகொள்வது என்பது சரியாகத் தோன்றவில்லை. ஏனெனில் நானோ உலகத்தை வெறுத்துத் தவத்திலேயே ஈடுபட்டிருக்கிறேன். மேலும், என்னைச் சிறந்த யோகி என்றே கூறுகிறார்கள். நான் பிரவிருத்தி வழியான புறவழியை விடுத்து, நிவிருத்தி வழியான அக வழியில் நிற்பவன் (தனக்குள்ளேயே ஆன்மாவிலேயே ஆனந்தத்தைக் காண்பவன்); மாயையை உதறித் தள்ளி நிரஞ்ஜனனாகப் பற்றின்றி உள்ளவன்; திகம்பரனாக அவதூத நிலையில் நிற்பவன்; ஆன்மஞானம் பெற்றவன்; அனைத்திலும் ஆன்மாவைக் காண்பவன்; பற்றைத் துறந்தவன்; மனதிலே எந்தவொரு விகாரங்களும் காணாதவன்; உலகியலின்பங்களைக் கண்டு விலகி நிற்பவன்; தூய்மையற்ற அமங்கள வேடம் கொண்டவன். இவ்வாறிருப்பவனுக்கு இவ்வுலகில் பெண்களால் ஆகவேண்டியதுதான் என்ன உள்ளது? இருந்தால் கூறுங்கள்.

யோ நிவ்ரு॒த்திஸுமார்க3ஸ்த2:

ஸ்வாத்மாராமோ நிரஞ்ஜந: ।

அவதூ4ததநுர்க்ஞாநீ

ஸ்வத்3ரஷ்டா காமவர்ஜித: ॥

அவிகாரீ ஹ்யபோ4கீ3

ஸதா3 ஶுசிரமங்க3ல: ।

தஸ்ய ப்ரயோஜநம் லோகே

காமிந்யா கிம் வதா3து4நா ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 16/31—32

நானோ யோகநிலையில் நிலைத்திருப்பதிலேயே ஆனந்தம் காண்பவன். அறியாமையில் உழல்வோரோ யோகத்தை விடுத்துப் போகத்திற்கு அதிக மதிப்புத் தருபவர். உலகில் திருமணம் செய்து கொள்வது தளைக்குமேல் மற்றொரு தளையினால் தகைக்கப்படுவது போன்றதே. ஆகவே உண்மையாகக் கூறுகிறேன், என் மனதில் திருமணம் பற்றிய எவ்விதப் பற்றுதலும் இல்லை. ஆன்மாவே எனது உயர்ந்த செல்வமும் தன்னலமும். அதையே நன்கு சிந்தித்து ஆராய்ந்ததால், எனக்கு இந்த உலகியல் தன்னலத்தில் சிறிதும் ஈடுபாடு தோன்றவில்லை. இருந்தும் உலக நலன் கருதி நீங்கள் கூறுவதை ஏற்று அதைச் செய்கிறேன். உங்களது சொல்லையே உயர்ந்ததாக ஏற்று அல்லது நான் முன்பு வாக்களித்தபடி அதையே நிறைவேற்றுவதன் பொருட்டுத் திருமணம் செய்துகொள்கிறேன். ஏனெனில் நான் பக்தர்களுக்கு ஆட்பட்டவனாயிற்றே. ஆனால் நான் எம்மாதிரியான பெண்ணை மணப்பேன். எந்தவொரு நியமத்தை ஏற்று மணப்பேன் என்பதைப் பற்றிக் கூறுகிறேன், கேளுங்கள்.

ஹரியே! பிரும்மனே! நான் சொல்வது எப்பொழுதும் சரியாகத்தான் இருக்கும். எந்தப் பெண் எனது தேஜஸைப் பிரித்து ஏற்கத்தக்கவளோ, எவள் யோகினியோ, தன் விருப்பப்படி ரூபம் எடுத்துக் கொள்ளும் திறன் பெற்றவளோ, அவ்வாறான பெண்ணை நான் மணக்கக் கூறுங்கள். நான் யோகத்தில் லயித்திருக்கும்போது அவளும் யோகத்தில் இருக்க வேண்டும். காமத்திற்கு நான் ஆட்படுவேனேயாகில் அவளும் அவ்வாறே ஆகவேண்டும். வேதமறிந்த சான்றோர்கள் எந்த எம்பெருமானை அழிவற்றவர் என்று கூறுகிறார்களோ, ஒளி வடிவான தொன்மையானவரான அந்தச் சிவபெருமானையே நான் எப்பொழுதும் சிந்தித்தவண்ணம் இருக்கிறேன். அவ்வாறுதான் இருக்கவும் இருப்பேன். பிரும்மனே! அச்சிவப்பரம்பொருளை நினைக்காதிருக்கும் நேரத்தில்தான் நான் அவளோடு கூடி மகிழ இயலும். என் சிவசிந்தனைக்கு இடையூறு விளைவிப்பாளேயாகில், அவள் உயிரோடிருக்க முடியாது. அவள் தன் வாழ்க்கையையே கைகழுவிவிட வேண்டியதுதான். பிரும்மனே! நீ, ஸ்ரீவிஷ்ணு, நான் — ஆக நாம் மூவரும் பிரும்ம சொரூபரான சிவனின் அம்சபூதர்களே. ஆகவே பெரியோர்களே! நாம் அவரது சிந்தனையில்தான் இருக்கவேண்டும். தாமரையில் வீற்றிருப்பவரே! பிரும்மனே! அவரது சிந்தனைக்காக நான் திருமணத்தையே கை கழுவலாம். என்னால் அவரது நினைப்பை விடுத்துத் திருமணம் செய்துகொள்ள முடியாது. ஆகவே எனது செயலுக்கு உதவுபவளாக ஒரு பெண்ணைத் தயார் செய்க. இதிலும் எனக்கொரு நியமமுள்ளது. அதைக் கேள். என்னிடமோ என் சொல்லிடமோ, அவளுக்கு அவநம்பிக்கை ஏற்படுமேயானால் உடனே நான் அவளைத் துறந்துவிடுவேன்.”

இறைவன் கூறியதைக் கேட்டு நானும் ஸ்ரீமந்நாராயணரும் சற்றே புன்னகைத்தவண்ணம் மனதளவில் மகிழ்ந்தோம். பின் நான் வணக்கமாகக் கூறலானேன்—— “எம் இறைவனே! மகேசா! பிரபுவே! நீங்கள் எவ்விதமான பெண்ணைத் தேடுகிறீர்களோ, அவ்விதமான பெண்ணைப் பற்றி மகிழ்ச்சியோடு கூறுவேனாக. சாட்சாத் சதாசிவனின் தர்மபத்தினியான உமையம்மையே உலகின் காரியங்களை நிறைவு செய்யவேண்டிப் பலப்பல ரூபங்களில் தோன்றியுள்ளாள். இறைவா! சரஸ்வதீ, லக்ஷ்மி என்னும் திருமேனி தாங்கி, முன்பே இங்கு வந்துவிட்டாள். இதில் லக்ஷ்மிதேவி திருமாலின் காதலியானாள். சரஸ்வதீ என்னையடைந்தாள். இப்பொழுது நமக்காக மூன்றாவது திருமேனி தாங்கித் தோன்றியுள்ளாள். பிரபுவே! உலகின் நலனைக் கருதி அந்த தேவியான சிவை தக்ஷனின் மகளாக அவதரித்துள்ளாள். அவளது திருப்பெயரே ‘சதீதேவி’. அந்தச் சதீதேவிதான் தங்களது திருவிளையாடல்களுக்கு உறுதுணையான மனைவியாக இருப்பாள். தேவதேவனே! ஒளி படைத்த அந்தச் சதீதேவி தங்களையே மணக்க விரும்பி உறுதிபூண்டு கடினமான விரதங்களையேற்று கடுந்தவம் இயற்றி வருகிறாள். (ஆகவே) மகேசா! அவளுக்கு வரமருள தயவுசெய்து விரைவில் செல்லுங்கள். அவளது தவத்திற்கேற்ற வரத்தை மகிழ்ச்சியோடு அளித்து அவளையே மணந்து கொள்ளுங்கள். நலமே செய்யும் சங்கரனே! ஸ்ரீவிஷ்ணு பகவானுக்கும் எனக்கும் மற்றும் அனைத்து தேவர்களுக்கும் இதுவே விருப்பம். தாங்கள், தங்கள் கருணைபொழியும் கடாட்சத்தால் எங்களது விருப்பத்தைப் பூர்த்தி செய்தருள வேண்டும். நாங்கள் அந்தப் பெருவிழாவைக் கண்குளிரக் கண்டு மகிழ வேண்டும். இதனால் மூவுலகங்களுக்கும் அனைத்து நலன்களும் கிட்டும்; அனைவரின் கவலையும் ஒழியும். இதுவே நிச்சயம்.”

இவ்வாறு நான் கூறியதை ஸ்ரீமந்நாராயணனும் ஆமோதித்து, ஏழைப்பங்காளனும் திருவிளையாடல்களுக்கேற்பத் திருமேனி கொள்பவருமான சிவபெருமானிடம் இதையே விண்ணப்பித்தார். அப்பொழுது அடியார்க்கெளியவரான சிவபெருமான், “நீ கூறியபடியே நடக்கட்டும்” என்றருளினார். இறைவன் இவ்வாறு கூறியதைக் கேட்டு, நாங்கள் இருவரும் அவரிடம் விடைபெற்று எங்கள் மனைவிகளுடனும், தேவர்கள் மற்றும் முனிவர்களுடனும் மகிழ்ச்சியோடு எங்கள் இருப்பிடம் வந்து சேர்ந்தோம்.

 

அத்தியாயம் : பதினேழு

சதீதேவி சிவபெருமானிடம் வரம் பெறுதல்; சிவன் பிரும்மனைத் தக்ஷனிடம் அனுப்பித் திருமணத்திற்கான ஆயத்தம் செய்யக் கூறுதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! சதீதேவி ஆசுவின (ஐப்பசி) மாத வளர்பிறை அஷ்டமி திதியில் உபவாசமிருந்து பக்தியோடு சிவபெருமானை ஆராதித்து வணங்கினாள். இவ்வாறு ‘நந்தா’ விரதத்தைப் பூர்த்தி செய்து நவமி திதியன்று தியானத்தில் மூழ்கியிருந்த சதீதேவியின் முன் சிவபெருமான் காட்சியளித்தார். அவரது வெளுத்தத் திருமேனியின் ஒவ்வொரு உறுப்பும் அழகின் எல்லையாக இருந்தது. ஐந்து திருமுகங்கள்; ஒவ்வொன்றிலும் முக்கண்கள்; தலைமுடியில் இளம்பிறை அழகுற விளங்குகிறது; தெளிந்த மனம்; திருக்கழுத்தில் நீலிமை; நான்கு திருக்கரங்களிலும் முத்தலைச்சூலம், பிரும்மகபாலம், வரத முத்திரை, அபய முத்திரை ஆகியவை; திருமேனி முழுவதும் திருநீற்றுப்பூச்சு; தலையிலே கங்கை; திருமேனி அழகோ அழகுக்கழகு; லாவண்யத்தின் கொள்கலனே இவர்; கோடி சந்திரவொளியுடன் மனதிற்கு இதம் தரும் திருமுகம்; திருமேனியழகோ ஆயிரம் கோடி காமனையும் காமம் கொள்ள வைப்பது; வடிவமோ பெண்கள் விரும்பும் பெரும் பேறு. இவ்வாறு அழகும் இனிமையும் மிளிரும் திருமேனியோடு காட்சியளித்த சிவபெருமானை நேரில் காணப் பெற்ற சதீதேவி நாணம் மிக, தலைதாழ்த்தித் திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கினாள். இறைவனோ தவத்தின் நிறை பயனை அளிப்பவர். இறைவியோ அவரைப் பெறக் கடுந்தவம் இயற்றியவள். அவ்வாறான சதீதேவியை மனைவியாகப் பெற விரும்பியே இறைவன் வந்திருந்தும் இவ்வாறு கூறலானார்.

மகாதேவர் கூறுகிறார்—— “உயர்ந்த விரதத்தை ஏற்று, அதன் வழி நிற்கும் தக்ஷனது திருமகளே! உன் கடுந்தவ விரதத்தைக் கண்டு மகிழ்ந்தோம். ஆகவே ஏதாவது வரம் கேள். நீ விரும்பிய வரத்தையே தருவேன்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! இறைவனான சிவபெருமானுக்கு சதீதேவியின் உள்ளம் தெரியாதா என்ன? இருந்தும், அவளது திருவாய்மொழியைக் கேட்க விரும்பியே ‘ஏதாவது வரம் கேள்’ என்கிறார். ஆனால் சதீதேவி வெட்கத்திற்காட்பட்டமையால், அவள் தன் உள்ளத்தில் உள்ளதை விளக்கமாகக் கூற முடியவில்லை. அவளது விருப்பத்தை வெட்கம் மறைத்தது. உயிர்க்காவலனான சிவனது அன்பு வார்த்தைகளைக் கேட்ட சதீதேவி காதலன்பில் மூழ்கினாள். இதை அறிந்து மகிழ்ந்த இறைவன், “வரம் கேள், வரம் கேள்” என்று திரும்பத் திரும்பக் கூறலானார். சான்றோர்கட்குப் புகலிடமானவரும், அனைத்து உள்ளங்களிலும் வீற்றிருப்பவருமான சாம்பசதாசிவன் சதீதேவியின் பக்திக்கு அடிமையானார். சதீதேவி, தன் வெட்கத்தை அடக்கிக் கொண்டு இறைவனிடம் கூறலானாள்—— “வரமளிக்கும் வரதனே! எனது விருப்பப்படி எவராலும் அசைக்கவொண்ணாததான வரத்தை அருளுங்கள்.” சதீதேவி, தன் வார்த்தையை முடிப்பதற்குள்ளாகவே அடியார்க்கெளியனான சிவபெருமான் அவளிடம், “தேவீ! நீ என் மனைவி ஆவாயாக” என்று கூறியருளினார். தன் விருப்பத்தை வெளிப்படுத்தும் இறைவனது சொற்களைக் கேட்ட சதீதேவி மகிழ்ச்சிக் கடலில் மூழ்கி மௌனம் சாதித்தாள். ஏனெனில், அவள்தான் தன் விருப்பத்தைப் பெற்றுவிட்டாளே. தக்ஷனின் மகள் மகிழ்ச்சியில் இருகைகூப்பித் தலைவணங்கி பக்தவத்சலனான சிவபெருமானிடம் கூறலானாள்.

சதீதேவி வேண்டுகிறாள்—— “தேவதேவரே! மகாதேவரே! இறைவரே! உலகநாயகரே! தாங்கள் என் தந்தையிடம் கூறி முறைப்படி என் கையைப் பிடிப்பீராக.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! சதீதேவி கூறியதைச் செவிமடுத்த அடியவர்க்கு எளியவரான மகேசுவரன் அன்போடு அவளைப் பார்த்து, “அன்பே! நீ விரும்பியபடியே நடக்கும்” என்று கூறினார். தக்ஷன் மகளான சதீதேவி சிவபெருமானை வணங்கி விடைபெற்று மகிழ்ச்சியோடு, மோகத்திற்கு ஆட்பட்டிருக்கும் தன் தாயிடம் சென்றாள். சிவபெருமானும் தன் ஆசிரமம் சென்று சதீதேவியின் பிரிவாற்றாமையால் சற்றே வருந்தி அவளையே நினைந்தவண்ணம் இருந்தார். தேவரிஷியே! பின்பு மனதை ஒருநிலைக்குக் கொண்டு வந்து உலகியலுக்குத் திரும்பிய சிவபெருமான் என்னை நினைத்தார். இவ்வாறு முத்தலைச்சூலம் தாங்கிய சிவபெருமான் நினைக்கவே, அவரது சித் சக்தியால் தூண்டப்பட்ட நான் உடனே அவரெதிரில் போய் நின்றேன். இமயமலையின் முகட்டில் சிவபெருமான் சதீதேவியின் பிரிவால் வாடி வதங்கி நிற்கும் அதே இடத்திற்கு நான் சரஸ்வதீ தேவியோடு சென்றேன். தேவரிஷியே! சரஸ்வதிதேவியோடு நான் வந்திருப்பதைக் கண்டதும் சதீதேவியின் அன்புத்தளையில் சிக்குண்ட சிவபெருமான் ஆவலோடு கூறினார்.

சிவபெருமான் கூறுகிறார்—— “பிரும்மதேவரே! நான் எது முதல் என் திருமணம் பற்றியதில் ‘எனக்கு’ என்கிற தன்னலத்தை நினைத்தேனோ, அது முதல் இத்தன்னலமே எனது பெரிய சொத்து என்பதாகக் காண்கிறது. தக்ஷன் மகளான சதீ என்னை மிகுந்த பக்தியோடு பூஜித்தாள். அவள் மேற்கொண்ட நந்தா விரதத்தின் மகிமையால், அவள் விரும்பும் வரம் அருள்வதாக வாக்களித்துவிட்டேன். அவளோ ‘என்னையே மணாளனாகப் பெறவேண்டும்’ என வரம் கேட்டுப் பெற்றாள். இதைக் கேட்டு மகிழ்ந்த நானும், ‘நீயே எனது மனைவி ஆவாய்’ என்று வரம் அருளினேன். அவளும், ‘இறைவனே! என் தகப்பனாரிடம் கேட்டு முறைப்படி என்னை மணந்து கொள்ளுங்கள்’ என்று கூறிவிட்டாள். பிரும்மனே! அவளது பக்திக்கு மகிழ்ந்ததால் அவளது வேண்டுதலையும் ஏற்றேன். அவளும் தன் தாயிடம் சென்றாள். நானும் இங்கு வந்துவிட்டேன். ஆகையால் நீ, என் கட்டளையை ஏற்று இப்பொழுதே தக்ஷப் பிரஜாபதியிடம் சென்று விரைவில் அவன், தன் பெண்ணை எனக்கு கன்னிகாதானம் செய்து தருவதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்.”

இவ்வாறு அவர் இட்ட கட்டளையைக் கேட்டு மகிழ்ந்த நான் என் கடமையை முடித்துவிட்டதாக எண்ணி பக்தர்களுக்குகந்தவரான ஸ்ரீபரமசிவனிடம் கூறலானேன்—— “எம்பெருமானே! சம்போ! நீங்கள் இப்பொழுது கூறியதைப் பற்றி நாங்கள் முதலிலேயே நன்கு சிந்தித்து முடிவெடுத்துள்ளோம். எருதுக்கொடியோனே! இதில் தேவர்களனைவருக்கும் எனக்குமான தன்னலமுள்ளது. தக்ஷன் தானாகவே தன் மகளைத் தங்களுக்குத் திருமணம் செய்து தருவான். இப்பொழுது தாங்கள் கட்டளையிட்டதால் நானும் அவனிடம் தங்களது செய்தியைக் கூறுகிறேன்.” சர்வேசனான சிவபெருமானிடம் இவ்வாறு கூறிய நான் வெகுவிரைவில் செல்லும் ரதத்திலேறி தக்ஷனிடம் சென்றேன்.

நாரதர் கேட்கிறார்—— சொல்லாற்றலில் சிறந்த பிரும்மதேவரே! சதீதேவி தன் வீடு திரும்பியதும் தக்ஷன் அவளுக்காக என்ன செய்தான்?

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— தவம் செய்து அதன் பலனாய்ச் சிறந்ததொரு வரம் பெற்று வீடு திரும்பிய சதிதேவி, தன் பெற்றோர்களை வணங்கித் தான் தவம் செய்யச் சென்றது முதலான அனைத்து விவரங்களையும் தன் தோழிகள் மூலம் அவர்களுக்குத் தெரிவித்தாள். சிவபெருமான் சதீதேவியின் தவத்திற்கு மகிழ்ந்து அவளுக்கு வரமளித்ததையும் தோழிகள் கூறினர். இதைக் கேட்ட சதியின் பெற்றோர்கள் மகிழ்ச்சியில் திளைத்து, அதற்கு ஒரு விழாவும் எடுத்தனர். கொடையுள்ளம் படைத்த தக்ஷனும் பெருமனங்கொண்ட வீரிணீதேவியும் அந்தணர்களுக்கு அவர்கள் விரும்பியபடி செல்வங்களைத் தானமளித்தனர். ஏழ்மையில் வாடும் குருடர் முதலிய எல்லோருக்கும் செல்வங்களை அளித்தனர். பெருமகிழ்ச்சியைத் தந்த தன் மகளை வீரிணீதேவி ஆரத்தழுவி உச்சிமுகர்ந்து வாயாரப் புகழ்ந்தாள். காலம் சற்றே நகரவே அறநெறிகளை உள்ளவாறு அறிந்த தக்ஷன் தன் மகளைச் சிவபெருமானுக்கு எவ்வாறு மணம் செய்விப்பது? என்ற கவலையில் ஆழ்ந்தான். ‘(தவத்திற்கு மகிழ்ந்த) சிவனோ வந்தார்; ஆனால், உடனே சென்றுவிட்டாரே! இப்பொழுது என் மகளுக்காக, அவர் எப்படித் திரும்பவும் இங்கு வருவார்? சரி, யாரையாவது அவரிடம் விரைவில் அனுப்பிக் கேட்கலாமோவெனில், அதுவும் சரியாகத் தோன்றவில்லை. ஏனெனில், இவ்வாறு நான் கேட்பதால் ஒருவேளை அவர் என் மகளைத் திருமணம் செய்து கொள்ளவில்லையெனில் என் வேண்டுகோள் பயனற்றதாகிவிடுமே.’

இவ்வாறு கவலையில் ஆழ்ந்திருந்த தக்ஷனிடம் நான் சரஸ்வதீதேவியோடு சென்றேன். தந்தையான என்னைக் கண்டதும் மரியாதையோடு வணங்கி நின்றான். எனக்கு அமர்வதற்கு ஆசனமளித்த தக்ஷன் நான் வந்த காரணத்தைக் கேட்கவே, அவனிடம் எல்லா விவரங்களையும் முழுவதுமாகக் கூறி, “தக்ஷப் பிரஜாபதியே! சங்கரரான பகவான் உன் மகளை மணந்து கொள்ள விரும்பியே என்னை உன்னிடம் அனுப்பினார். இதில் சிறந்த செயல் எது? என்பதை நிச்சயம் செய். உள்ளம் நிறைந்த பக்தியோடும் சாத்விகமான விரதத்தோடும் சதீதேவி சிவனை ஆராதித்தது போலவே சிவபெருமானும் அவளை நினைந்து அமைதியின்றி இருக்கிறார். ஆகவே தக்ஷனே! சிவபெருமானது திருவுள்ளப்படியே தோன்றிய உன் மகளைக் காலம் தாழ்த்தாது, அவரது சேவையில் ஒப்படைத்துவிடு. அப்பொழுதுதான் நீ பெறவேண்டிய பயனைப் பெற்றவனாவாய். நான் நாரதனுடன் சென்று அவரை இங்கு அழைத்து வருகிறேன். நீ அவருக்காகவே திருவவதாரம் செய்துள்ள உன் மகளை அவருக்குத் திருமணம் செய்து கொடு.”

நாரதா! நான் கூறியதைக் கேட்ட என் மகன் தக்ஷன் மிக்க மகிழ்ச்சி கொண்டு “தந்தையே! தாங்கள் சொன்னது போலவே நடக்கட்டும்” என்று கூறினான். முனிவரே! மனம் மகிழ்ந்த நான் உலகநலனையே சிந்தித்திருக்கும் சிவபெருமானிடம் சென்றேன். அவரும் ஆவலோடு என் வரவை எதிர்நோக்கியிருந்தார். நான் திரும்பிச் சென்றபின் தக்ஷன் தன் மனைவி மற்றும் மகளுடன் அமுதக்கடலில் மூழ்கி அமுதம் பருகியது போல் பெரிதும் மகிழ்ச்சி கொண்டான்!

 

அத்தியாயம் : பதினெட்டு

தக்ஷனின் மாளிகைக்குப் பிரும்மதேவர், தேவர்கள், முனிவர்கள் சூழச் சிவபெருமான் செல்லுதல்; தக்ஷனின் வரவேற்பு; சதீதேவி சிவபெருமானை மணத்தல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! அதன்பின் நான், சிவபெருமானை அழைத்துவர பெருமகிழ்ச்சியோடு கயிலைமலை சென்றேன். அங்கு அவரை வணங்கிக் கூறலானேன்— “விருஷபக்கொடியோனே! சதீதேவியைப் பற்றி, என் மகன் தக்ஷன் கூறியதைத் தாங்கள் திருச்செவிசாற்ற வேண்டும். பயனளிக்குமா? என்று எதைப் பற்றித் தாங்கள் சிந்தித்தீர்களோ அது நற்பயனை அளித்துவிட்டது என்று நினைத்துக் கொள்ளுங்கள். தக்ஷன் கூறியது என்ன தெரியுமா? ‘நான் எனது மகளைச் சிவபெருமானுடைய திருக்கரங்களில்தான் தானமாக அளிக்கப் போகிறேன். ஏனெனில், அவருக்காகத்தானே அவள் பிறந்திருக்கிறாள். சதீதேவியை சிவபெருமான் மணக்க வேண்டுமென்பதே எனது விருப்பம். தாங்களும் அதையே கூறினீர்கள். ஆகவே, எனக்குள் அந்த ஆசை இன்னும் மிகுந்தது. என் மகளும் அதை நினைத்தே சிவபெருமானைப் பூஜித்தாள். சிவபெருமானும் இப்பொழுது இதைப் பற்றித்தானே பேசியுள்ளார். ஆகவே, என் மகளைச் சிவனுக்குத்தான் திருமணம் செய்து வைக்க வேண்டும். பிரும்மதேவரே! சிவபெருமான் நல்லதொரு முகூர்த்தத்தில் லக்னத்தில் இங்கு வரட்டும். அப்பொழுது என் மகளை அவருக்கு பிச்சையாகத் தருவேன்.’ விருஷபக்கொடியோனே! இதுதான் தக்ஷன் என்னிடம் கூறியது. ஆகவே, தாங்கள் நல்லதொரு முகூர்த்தத்தில் தக்ஷன் இருப்பிடம் சென்று, சதீதேவியைக் கைப்பிடித்து அழைத்து வாருங்கள்.”

முனிவரே! நான் கூறியதைக் கேட்டு அடியார்க்கெளியவரான ஸ்ரீசிவன் உலகியலை நினைத்துச் சற்றே முறுவலித்துக் கூறலானார்—— “உலகைப் படைக்கும் பிரும்மதேவரே! நான் உங்களுடனும் நாரதனுடனும் சேர்ந்தே தக்ஷன் திருமாளிகை செல்லப் போகிறேன். ஆகவே நாரதரை நினையுங்கள். மரீசி முதலிய உங்கள் மானஸ புத்திரர்களையும் நினைத்து அழையுங்கள். அவர்கள் எல்லோருடனும்தான் தக்ஷனிடம் செல்லவேண்டும். அவ்வேளையில் எனது பார்ஷதர்களும் என்னோடு இருப்பார்கள்.”

நாரதரே! உலகியலையொட்டி நடக்க விரும்பிய சிவபெருமான் இவ்வாறு கட்டளையிடவே நான் உன்னையும், மரீசி முதலிய என் மானஸ புத்திரர்களையும் நினைத்தேன். நினைத்தமாத்திரத்தில் நீயும், மரீசி முதலிய என் மானஸ புத்திரர்களும் மகிழ்ச்சியோடும் வணக்கத்தோடும் வந்து சேர்ந்தீர்கள். சிவபெருமான் நினைக்கவே சிவபக்தர்களில் தலைமையாக நிற்கும் ஸ்ரீமந்நாராயணன் திருமகளையும் தன் பரிவாரங்களையும் அழைத்துக் கொண்டு கரூடாரூடராக வந்து சேர்ந்தார். அதன்பின் சித்திரை மாதம் வளர்பிறை திரயோதசி திதி, ஞாயிற்றுக்கிழமை பூர நட்சத்திரம் கூடிய சுபதினத்தில் என்னுடனும், விஷ்ணு முதலிய ஸமஸ்த தேவர்களுடனும் சிவபெருமான் திருமணத்திற்கான யாத்திரையைத் தொடங்கினார். முனிவர்களும் தேவர்களும் சூழ நிற்கும் சிவபெருமானது அழகு அளவிடற்கரிதே! மகிழ்ச்சியில் மூழ்கிய தேவர்கள், முனிவர்கள், பிரமத கணங்கள் ஆகிய அனைவரும் வழிநெடுக ஒரு பெருவிழாவையே எடுத்தனர். சிவபெருமான் நினைத்தபோதே ருஷபம், அவர் அணிந்துள்ள புலித்தோல், பாம்புகள், செஞ்சடை, சந்திரகலையான இளம்பிறை ஆகியன அனைத்தும் அவர் விருப்பப்படி அந்தந்த அங்கங்களில் அமையவேண்டிய இரத்தினாபரணங்களாக மாறின. மேலும் வேகமாகச் செல்லும் திறல்மிக்க ‘வலீவர்தனன்’ என்னும் நந்தியெம்பெருமானின் மேல் ஆரோகணித்துள்ள சிவபெருமான், ஸ்ரீமந்நாராயணன் முதலிய தேவர்களனைவருடனும் பெரும் மகிழ்ச்சியோடு ஒரு நொடியில் தக்ஷன் இருப்பிடம் வந்தணைந்தார்.

உடனே, மகிழ்ச்சியில் பொங்கித் திளைத்த தக்ஷனின் உடல் புல்லரிக்கத் தன் சுற்றம்சூழப் பணிவோடு சிவபெருமானை வரவேற்க எதிர்கொண்டு சென்றான். தன் வீடுதேடி வந்த தேவர்களனைவருக்கும் தக்ஷனே முகமன் கூறி வரவேற்று உபசரித்தான். அவர்களனைவரும் சிவபெருமானை முன்னமர்த்தி, அவரைச் சூழ்ந்து உரிய இடத்தில் அமர்ந்தனர். தக்ஷன் அவர்களனைவரையும் வலம் வந்து வணங்கி, அவர்களையும் சிவபெருமானையும் தன் மாளிகைக்குள் அழைத்துச் சென்றான். தக்ஷனின் மனமோ மகிழ்ச்சியில் திளைத்தது. தக்ஷன் சிவபெருமானை உயர்ந்ததோர் ஆசனத்தில் அமரச் செய்து, தானாகவே அனைத்து உபசாரங்களையும் செய்தான். அதன்பின் ஸ்ரீமந்நாராயணன், பிரும்மாவான நான், அந்தணர்கள், தேவர்கள், மற்றுமுள்ள எல்லா சிவகணங்களுக்கும் முறைப்படி பக்தியோடு பூசனை புரிந்தான். இவ்வாறு தக்ஷன் அனைவரையும் முறைப்படி உபசரித்தபின் என் மானஸ புத்திரர்களான மரீசி முதலிய முனிவர்களுடன் திருமணத்திற்கான முக்கிய சடங்குகளைப் பற்றி விசாரித்தான். அதன்பின் என் மகனான தக்ஷன் என் திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கி, “தந்தையே! திருமணத்திற்கான சடங்குகளைத் தாங்கள்தான் நடத்தித் தரவேண்டும்” என மகிழ்ச்சியோடு வேண்டினான்.

நானும் “அப்படியே ஆகட்டும்” என்று மிக்க மகிழ்ச்சியோடு கூறி விவாகச் சடங்குகளைச் செய்யத் தொடங்கினேன். அனைத்துக் கோள்களும் நல்லிடங்களில் அமையப் பெற்றிருக்கும் நல்லதொரு முகூர்த்தத்தில் தக்ஷன் பெருமகிழ்ச்சியோடு தன் மகளான சதீதேவியை சிவபெருமானது திருக்கரங்களில் தாரை வார்த்து அளித்தான். அச்சமயம் எருதுக்கொடியுடைய சிவபெருமானும் பெருமகிழ்ச்சியோடு தக்ஷனின் திருமகளான அழகி சதீதேவியின் திருக்கரத்தைப் பாணிக்கிரகண முறைப்படிப் பற்றினார். அப்பொழுது ஸ்ரீமந்நாராயணர், நான், நீ, முனிவர்கள், தேவர்கள் மற்றும் பிரமதகணங்களாகிய அனைவரும் சிவபெருமானை வணங்கிப் பலவாறாகத் துதித்து, அவரை மகிழ்வித்தோம். நாட்டியம், ஆட்டம், பாட்டம் எனப் பெரிய திருவிழாவே அரங்கேறியது. முனிவர்களும் தேவர்களும் மகிழ்ந்தனர். பரமசிவனுக்குத் தன் மகளைத் திருமணம் முடித்த தக்ஷன் பிறவிப்பயனைப் பெற்றான். சிவனும் சிவையான சதீதேவியும் மகிழ்ந்தனர். அகிலமெங்கும் மங்களம் பொங்கியது!

 

அத்தியாயம் : பத்தொன்பதும் இருபதும்

சிவபெருமானும் சதீதேவியும் திருமணத் தீயை வலம் வருதல்; ஸ்ரீஹரி சிவதத்துவத்தை விளக்குதல்; சிவன் அக்னியைத் தன் இருப்பிடமாக ஏற்பது; சிவதம்பதிகள் கயிலை செல்லுதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! கன்னிகாதானம் செய்த தக்ஷன் மகிழ்ச்சியோடு சிவபெருமானுக்குப் பலப்பலப் பொருட்களைச் சீதனமாக வழங்கினான். அந்தணர்கட்கும் பல செல்வங்களை வழங்கினான். ஸ்ரீமந்நாராயணனும் திருமகளோடு சிவபெருமான் அருகில் வந்து இருகைகூப்பி நின்று, “தேவதேவனே! மகாதேவனே! கருணைக்கடலே! இறைவா! தாங்கள் அகில உலகங்களுக்கும் தந்தை; சதீதேவியே தாய். நீங்கள் இருவரும் நல்லோர்களைக் காக்கவும், தீயோர்களை அழிக்கவுமே திருவிளையாடலாகத் திருவவதாரம் செய்திருக்கிறீர்கள். இது தொன்றுதொட்டு நிலவி வரும் சுருதிகளின் கூற்று. சதீதேவியோ கருநீல நிறத்தின் அழகில் விளங்குகிறாள். தாங்களோ பொன்னார் மேனியன். நானோ கருநீலநிறத்தன்; என் மனைவி திருமகளோ பொன்னிறத்தள். நம்முள் இதுதானே மாறுபாடு. அதாவது, சதீதேவி நீலநிறத்தாள்; தாங்கள் வெளுப்பு. இதற்குமாறாக, நான் நீலநிறத்தன்; என் மனைவி வெண்ணிறத்தள்” என்று (கேலியாகப்) பேசினார்.

நாரதா! நானே சதீதேவியின் அருகிலிருந்து கிருஹ்ய சூத்திரத்தில் கூறியுள்ளவாறு திருமணச் சடங்குகளைச் செய்து வைத்தேன். ஆசார்யனான என்னிடமும், மற்ற அந்தணர்களிடமும் உத்தரவு பெற்று சிவனும் சிவையும் மகிழ்ச்சியோடு முறைப்படி திருமணத் தீயை வலம் வந்தனர். ஒரு பக்கம் பாட்டு, ஒரு பக்கம் ஆட்டம், மற்றொரு பக்கம் நிருத்தமும் நாட்டியமும் என அப்பொழுது அங்கு ஒரு பெருந்திருவிழாவே நடந்தது.

அதன்பின் ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு கூறத் தொடங்கினார்—— “சதாசிவனே! நான் தங்களது அனுமதியின்பேரில் சிவதத்துவத்தைக் கூறுகிறேன். தேவர்கள் மற்றும் முனிவர்களாகிய நீங்கள் அனைவரும் மனதை ஒருநிலைப்படுத்தி (நான் கூறுவதை)க் கேளுங்கள். இறைவனே! தாங்களே பிரதானமான பிரகிருதியும், அப்பிரதானமான அதாவது பிரகிருதியைக் கடந்து நிற்பவரும் ஆகும். பல பிரிவுகள் கொண்டவராயினும் பிரிவற்றவர். ஆதி அந்தமில்லா அருட்பெருஞ்சோதி வடிவினரான பரமேசுவரரான தங்களது முப்பிரிவுகளே மும்மூர்த்திகளான நாங்கள். தாங்கள், நான், பிரும்மா மூவரும் யார்? பரம்பொருளான தங்களது மூன்று அம்சங்களே படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் என்னும் முத்தொழில்களுக்காக ஒருவர் மற்றொருவரிடமிருந்து பிரிந்திருப்பதாகக் காணப்படுகிறது. திருவிளையாடல்களுக்காகத் திருமேனி தாங்கி வந்திருக்கும் தாங்கள் தங்கள் உண்மை சொரூபத்தைச் சற்றே சிந்தித்துப் பாருங்கள். தாங்களோ நிர்குணப் பிரும்ம சொரூபர். தாங்களே ஸகுணப் பிரும்மமும். பிரும்மா, விஷ்ணு, ருத்ரர் ஆகிய நாங்கள் மூவரும் தங்களது மூன்று அம்சங்களே. ஒரே உடலில் தலை, கால், கழுத்து என்று வெவ்வேறு உறுப்புகள் இல்லையா? அவை உடலிலிருந்து வேறுபட்டனவா? இல்லையே. அதேபோலத்தான் மும்மூர்த்திகளாக விளங்கும் நாம் மூவரும் பரமேசுவரனான தங்களது மூன்று பிரிவுகளே (உறுப்புகளே). ஜோதிமயமாக விளங்குபவரும், ஆகாயம் போல் எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து, எதிலும் ஒட்டுதலின்றித் தானே தன்னிருப்பிடமாக இருப்பவரும், முன்னைப்பழம் பொருட்கும் முன்னைப்பழம் பொருளானவரும், மாறுதலின்றி இதயகுகையில் எழுந்தருளிப்பவரும், வெளிப்படையாக ஊனக்கண்களுக்குப் புலனாகாதவரும், எல்லை காணாதவரும், என்றும் ஒரே மாதிரி விளங்குபவரும், ‘நெடுவாசி’ முதலிய விசேஷ குணங்களற்றவரும், அதனால் எவ்விதக் குறிப்புமின்றி விளங்கும் பரப்பிரும்மமுமாகி விளங்கும் அந்தச் சிவப்பரம்பொருளே தாங்கள். ஆகவே, தாங்கள்தானே அனைத்தும்!”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவர்களே! பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணு கூறியதைக் கேட்ட ஸ்ரீபரமசிவன் மகிழ்ச்சி கொண்டு உலகியல் நடைமுறையை ஏற்று இருகை கூப்பி நிற்கும் என்னிடம் அன்போடு பேசினார்.

சிவபெருமான் கூறுகிறார்—— “பிரும்மதேவரே! திருமணச் சடங்குகள் அனைத்தையும் மிகவும் அழகுறச் செய்தீர்கள். தாங்கள் (இப்பொழுது) எனக்கு ஆசார்யர் (புரோகிதர்). தங்களுக்கு என்ன தட்சணை தரவேண்டும்? கூறுங்கள். தேவர்களில் சிறந்தவரே! தாங்கள் தட்சிணை கேட்கத்தான் வேண்டும். அது பெறற்கரியதாயினும் பரவாயில்லை, கூறுங்கள். தங்களுக்குத் தரப்படாதது கூடவா உண்டு?”

முனிவரே! பகவான் ஸ்ரீசங்கரர் இவ்வாறு கூறியதைக் கேட்ட நான் இருகை கூப்பிப் பன்முறை வணங்கி வணக்கமாகக் கூறலானேன்—— “தேவேசனே! தாங்கள் என்னிடம் மகிழ்ச்சி கொண்டீராகில், நானும் வரம் கேட்கத் தகுதியுள்ளவனாகில், இப்பொழுது நான் கேட்பதை நிறைவு செய்தருள வேண்டும். மகாதேவா! தாங்கள் இதே வேதிகையில் இதே சொரூபத்துடன் என்றென்றும் விளங்க வேண்டும். மக்கள் தங்களைத் தரிசித்து, அதனால் தங்கள் பாவக் குவியல்களைப் போக்கிக் கொள்ளவேண்டும். இளம்பிறை அணிந்தவரே! தாங்கள் நேரிடையாக இங்கு விளங்குகையில் நான் ஓர் ஆசிரமம் அமைத்துக் கொண்டு தவமியற்ற வேண்டும். இதுவே எனது விருப்பம். சித்திரை மாத வளர்பிறை திரயோதசி திதியுடன் பூர நட்சத்திரமும் ஞாயிற்றுக்கிழமையும் சேரும் தினம் இந்நிலவுலகில் எவனொருவன் பக்தியோடு தங்களைத் தரிசிப்பானோ, அவனது பாவங்களனைத்தும் அந்நொடியிலேயே சாம்பலாக வேண்டும்; பெரும் புண்ணியம் பெற வேண்டும்; அனைத்து நோய்களும் அறவே அழியவேண்டும். எந்த ஒரு பெண் பாக்கியமற்றிருப்பினும், மலடியாயினும், ஒரு கண் பொட்டையாயினும், குரூபியாயினும், தங்களைத் தரிசித்த நொடியிலேயே அவளது குறைகளெல்லாம் மறைந்து விடவேண்டும்.”

என் வேண்டுதல், அவருக்கும் மற்றைய அனைவருக்கும் மகிழ்ச்சியைத் தருவதாகவே இருந்ததால் அவர் கூறுவாராயினார்—— “பிரும்மனே! நீ வேண்டியபடியே ஆகட்டும். நான் அகில உலகநலனுக்காக என் மனைவியான சதீதேவியோடு இந்த வேதிகையிலேயே நிலையாக இருப்பேன்.”

இவ்வாறு கூறிய சிவபெருமான் தனது அம்சமாக ஒரு சிலை வடிவத்தில் சதீதேவியோடு வேதிகையின் நடுவில் வெளித் தோன்றினார். அதன்பின் தன்னடியவர்களிடம் அன்பு கொண்டுள்ள சிவபெருமான் தக்ஷனிடம் விடைபெற்றுத் தன் மனைவியோடு கயிலையங்கிரி செல்ல மனங்கொண்டார். அப்பொழுது சிறந்த புத்திமானான தக்ஷன் இருகைகூப்பித் தலைவணங்கி காதலாகிக் கசிந்துருகித் துதிக்கலானான். ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு முதலிய தேவர்களும் முனிவர்களும் மற்றும் சிவகணங்களும் பலவாறாகத் துதித்துப் ‘போற்றி, போற்றி’ என்று கூறி மகிழ்ந்தார்கள். பின் தக்ஷன் வேண்டவே சிவபெருமான் தன் விருஷபமான நந்திகேசுவரர் மீது தானும் சதீதேவியோடு ஆரோகணித்து இமயம் நோக்கிச் சென்றார். அழகிய முத்துப்பற்கள் சற்றே தெரியுமாறு புன்னகைத்தவண்ணம் இறைவனோடு ரிஷபத்தில் அமர்ந்துள்ள சதீதேவி தனது நீலவண்ணத் திருமேனியால் சந்திரனில் தெரியும் நீலநிற ரேகை போல அழகுற விளங்கினாள்.

புதுமணத் தம்பதிகளின் ஒளியழகைக் கண்ட ஸ்ரீமந்நாராயணனும் மற்ற தேவர்களும் மரீசி முதலிய மகரிஷிகளும் மற்றுமுள்ள அனைத்து மக்களும் ஏன் தக்ஷனும்கூட அசைவற்று மயங்கி மோகித்திருந்தனர்! பின், சிலர் இனிமையாகப் பாட, சிலர் இசைக்கருவிகளை இசைத்தனர். சிவபெருமானது திருக்கல்யாண குணங்களைப் பாடியவண்ணம், அவரது பின்னால் எத்தனை எத்தனை மக்கள் மகிழ்ச்சியோடு சென்றனரோ! பாதி வழியில் பகவான் தக்ஷனுக்கு விடைகொடுத்து அனுப்பிவிட்டுத் தன் காதலில் திளைக்கும் தன் பிரமத கணங்களோடு தன்னிருப்பிடமான கயிலை சென்று சேர்ந்தார். ஸ்ரீவிஷ்ணு முதலிய தேவர்களனைவருக்கும் விடைகொடுத்த பின்பும், அவர்கள் பக்தியோடும் அன்போடும் அவரைப் பின்தொடர்ந்தனர். தேவர்கள், பிரமத கணங்கள், தன் மனைவி ஆகிய அனைவருடனும் இமயத்தில் விளங்கும் கயிலையை மகிழ்ச்சியோடு சென்றடைந்தார். அங்கு சென்றதும் தேவர்கள், முனிவர்கள், மற்றுமுள்ளவர்கள் ஆகிய அனைவரையும் முறைப்படி கௌரவித்து மகிழ்ச்சி பொங்க விடைகொடுத்தனுப்பினார். அவர்களும் வணங்கித் துதித்து முகம் மலரத் தங்களிருப்பிடம் சென்றனர். பரசிவத்தையே என்றும் மனதில் சிந்தித்திருக்கும் சிவபெருமான் இமயமலை சிகரத்தில் தன் மனையாளான சதீதேவியோடு ஆனந்தமாகக் களித்திருந்தார்.

சூதர் கூறுகிறார்—— முனிவர்களே! முன்பு ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தில் சிவபெருமானுக்கும் சதீதேவிக்கும் எவ்வாறு திருமணம் நடந்ததோ, அதை அவ்வாறே உங்களுக்குக் கூறினேன். திருமணச்சடங்குகளிலோ, வேள்விகளிலோ அல்லது நல்ல மங்கள காரியங்கள் தொடங்கும் போதோ, சிவபூஜை முடித்து, அமைதியான (சாந்தமான) மனதோடு இக்கதையைக் கேட்பவன் தொடங்கிய செயல்களும், திருமணத்திற்கான முன்னேற்பாடுகளும், எந்த ஓர் இடையூறும் இன்றி மங்களமாக முடியும். மற்ற நற்காரியங்களும் இடையூறின்றி நிறைவு பெறும். இவ்வரலாற்றை அன்போடு கேட்கும் திருமணமான கன்னிகைப் பெண்கள், இன்பம், சௌபாக்கியம், நல்லொழுக்கம், நன்னடத்தை (ஆசாரம்) முதலிய நற்குணங்கள் நிரம்பப் பெற்ற கற்பரசிகளாகவும், மக்கட்செல்வம் பெற்றவர்களாகவும் ஆவார்கள்.

 

அத்தியாயம் : இருபத்தொன்று முதல் இருபத்து மூன்று வரை

சதீதேவி வினவ, சிவபெருமான் ஞானம் மற்றும் ஒன்பதுவிதமான பக்தியின் நிலையினை வர்ணித்தல்

கயிலையங்கிரி மற்றும் இமயமலைச்சாரலில் சிவபெருமானும் சதீதேவியும் புரிந்த திருவிளையாடல்களைப் பற்றி விரிவாக எடுத்தியம்பியபின் பிரும்மதேவர் கூறலானார். முனிவரே! முன்பொரு நாள் சதீதேவி ஸ்ரீசிவபெருமானைத் தனிமையில் சந்தித்து இருகைகூப்பி வணங்கி நின்றாள். ஸ்ரீசிவபெருமான் மனம் மகிழ்ந்திருப்பது கண்ட சதீதேவி பக்தியோடு வணங்கியவாறே கூறலானாள்.

சதீதேவி கூறுகிறார்—— “தேவாதிதேவரே! மகாதேவா! கருணைக்கடலே! இறைவா! ஏழைப்பங்காளரே! யோகேசுவரரே! என் மேல் கருணை கொள்ளக்கூடாதா? தாங்களோ பரம்பொருள்; அனைவருக்கும் ஒரே தலைவரான பரமன்; சத்துவம், ராஜஸம், தாமஸம் என்னும் முக்குணங்களையும் கடந்தவர்; நிர்குணரும் ஸகுணரும் நீங்கள்; அனைத்திற்கும் சாட்சி; விகாரமற்றவர்; பெருந்தலைவர்; அனைவரது பாவங்களையும் போக்குவதாலன்றோ தங்களை ‘ஹரன்’ என்கின்றனர். நான் மிகவும் கொடுத்து வைத்த புண்ணியவதி. ஏனெனில் தங்களுக்கு மிகவும் பிரியமானவள். தங்களோடு கூடி மகிழும் புண்ணியம் செய்த மனைவி. எம்பிரானே! அடியார்க்கெளியவர் என்பதாலன்றோ தாங்கள் என்னை மனைவியாக ஏற்றீர்கள். இறைவனே! நான் தங்களோடு வெகுகாலம் கூடி மகிழ்ந்துள்ளேன். மகேசா! இதனால் நான் மிகவும் திருப்தி அடைந்தேன். அதனால் இப்பொழுது என் மனம் அங்கிருந்து வெளியேறிவிட்டது. தேவதேவரான ஹரனே! இப்பொழுதோ என் மனம் அந்த உயர்ந்த பரமதத்துவத்தையே அறிய ஆவல் கொண்டுள்ளது. அதுதானே நிரதிசயவின்பத்தை (அளவிற்கெட்டாத இன்பத்தை)த் தரவல்லது. அந்த தத்துவஞானத்தாலன்றோ ஜீவனானவன் சம்சாரமாகும் இந்தத் துன்பக்கடலிலிருந்து கரையேற முடியும். நாதா! எந்தவொரு கர்மாவைச் செய்வதால் ஜீவன் பரமபதத்தைப் பெறுகிறானோ, சம்சாரமான உலகியல் தளையிலிருந்து விடுதலை பெறுகிறானோ, அந்த ஆன்மதத்துவத்தைக் கருணைகூர்ந்து எனக்குக் கூறியருள வேண்டும்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! ஆதிசக்தி மகேசுவரியான சதீதேவி ஜீவராசிகள் நன்மை பெற வேண்டி (கடைத்தேற வேண்டி) உயர்ந்த பக்திபாவத்தோடு சிவபெருமானிடம் இவ்வாறு கேட்கவே, சிவபெருமான் மிகவும் மகிழ்ந்து கூறத் தொடங்கினார். அவரோ தன் விருப்பப்படி திருமேனி ஏற்பவர். யோகமார்க்கத்தில் நின்று போகமார்க்கத்தை வெறுத்துத் துறந்தவர்.

சிவபெருமான் கூறுகிறார்—— தக்ஷன் திருக்குமாரியே! தேவீ மகேசுவரீ! உலகியல் மனப்பதிவுகளான வாஸனைகளில் கட்டுண்ட ஜீவராசிகள், கேட்ட அந்நொடியிலேயே அதிலிருந்து விடுதலை பெறுவதற்கான உயர்ந்த ஆன்மதத்துவத்தை இப்பொழுது கூறுவேன், கேள். ஆன்மீக அறிவான விஞ்ஞானமே பரம தத்துவம். அந்த விஞ்ஞானம் மலரும்போது ‘நான் பிரும்மம்’ என்கிற உறுதியான எண்ணம் வருகிறது. அப்பொழுது பிரும்மத்தைத் தவிர, மற்ற வஸ்துக்களைப் பற்றிய எண்ணமே இருக்காது. அவ்வாறறிந்த விஞ்ஞானியின் மனம் எப்பொழுதும் தூயதாக இருக்கும். அன்பே! அந்த விஞ்ஞான அறிவு கிடைத்தற்கரிது. இம்மூவுலகிலும் அதை அறிந்தவர் மிகமிகச் சிலரே ஆகும். அவன் யாராயினும் எப்படியாயினும் எப்பொழுதும் என் சொரூபனே. அவனே சாட்சாத் பராத்பரனான பிரும்மம். அந்த ஆன்மிக அறிவின் தாயே எனது பக்தி. அது இவ்வுலக போகங்களையும் அவ்வுலக முக்தியையும் அளிப்பது. என்னருள் இருப்பின் அது எளிதில் கிட்டும். அந்த இறை பக்தி ஒன்பது வகையாகும். பக்திக்கும் ஞானத்திற்கும் வேறுபாடில்லை. பக்தனுக்கும் ஞானிக்கும் கிடைக்கும் இன்பம் ஒன்றேதான். பக்தியை வெறுப்பவனுக்கு ஞானம் கிட்டாது. தேவி! நான் என்றென்றும் பக்தர்களின் அடிமையே. பக்தியின் நிறைவிருப்பின் ஜாதியில் தாழ்ந்தவனாயினும், அந்த நீசனின் திருமாளிகைக்குத்தான் நான் செல்வேன். இதில் ஐயமுற வேண்டாம்.

4க்தௌ க்ஞாநே ந பே4தோ3

ஹி தத்கர்து: ஸர்வதா3 ஸுக2ம் ।

விக்ஞாநம் ந ப4வத்யேவ

ஸதி ப4க்திவிரோதி4ந: ॥

4க்தாதீ4ந: ஸதா3ஹம் வை

தத்ப்ரபா4வாத்3 க்3ரு॒ஹேஷ்வபி ।

நீசாநாம் ஜாதிஹீநாநாம்

யாமி தே3வி ந ஸம்ஶய: ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 23/16—17

சதீதேவியே! அந்த பக்தி ஸகுண பக்தி, நிர்குண பக்தி என இருவகைப்படும். சாஸ்திரத்திற்குட்பட்ட பக்திநெறி வைதீ (வேதநெறி) எனப்படும். மற்றொன்று அன்புப்பெருக்கால் இதயத்தில் தோன்றுவதான சுபாவ (இயற்கையான) பக்தி. இதுவே சிறந்த பக்தி. இதிலிருந்து வேறுபட்ட பற்றுடன் கூடிய பக்தி மிக மிகத் தாழ்ந்ததாகக் கருதப்படும். முன்பு கூறப்பட்ட ஸகுண பக்தி, நிர்குண பக்தி என்ற இரண்டும் நைஷ்டிகீ (ஊன்றிய) பக்தி, அநைஷ்டிகீ (மேம்போக்கான ஏதோ கடமை என்னும் எண்ணம் மிகுந்த) பக்தி என இருவகையாகும். நைஷ்டிகீ பக்தி ஆறு வகையாகும். அநைஷ்டிகீ பக்தி என்பது ஒரே ஒருவகைதான். அறிஞர்கள் விஹிதா (தீர்மானிக்கப்பட்டது), அவிஹிதா (நிச்சயமற்றது) முதலிய வேறுபாடுகளால் பலவகை என அதை எண்ணுகிறார்கள். இவ்விரண்டுவித பக்திகளிலும் பலவாறான பேதங்களும் உட்பிரிவுகளும் உள்ளதால், அது பிறிதோரிடத்தில் வர்ணிக்கப்படுகின்றது. ஸகுண—நிர்குண பக்திகளுக்கு ஒன்பது அங்கங்கள் (பகுதிகள்) என்று முனிவர்கள் கூறுகிறார்கள். தக்ஷன் மகளே! நான் அந்த ஒன்பது அங்கங்களையும் கூறுகிறேன். கவனமாக ஆவலோடு கேட்டுத் தெளி. தேவி! அவை—— சிரவணம் (கேட்டல்), கீர்த்தனம் (வாயாரப் பாடுதல்), ஸ்மரணம் (மனதார நினைத்தல்), ஸேவனம் (தொண்டுபுரிதல்), தாஸ்யம் (அவருக்கே ஆட்படுதல்), அர்ச்சனம் (நறுமண மலர் கொண்டு அர்ச்சித்தல்), வந்தனம் (தொழுதடி வணங்குதல்), ஸக்யம் (தோழமை கொள்ளுதல்), ஆத்மசமர்ப்பணம் (தன்னையே இறைவன்பாற்படுத்துதல்). அறிஞர்கள் இவற்றையே பக்தியின் ஒன்பது அங்கங்களாகக் கூறுகின்றனர்.

ஶ்ரவணம் கீர்தநம் சைவ

ஸ்மரணம் ஸேவநம் ததா2

தா3ஸ்யம் ததா2ர்சநம் தே3வி

வந்த3நம் மம ஸர்வதா3

ஸக்2யமாத்மார்பணம் சேதி

நவாங்கா3நி விது3ர்பு3தா4: ।

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 23/22

சிவே! பக்தியின் உட்பிரிவுகளும் பலவாறாக உள்ளன. தேவி! முன்கூறப்பட்ட பக்தியின் ஒன்பது அங்கங்களின் தனித்தனியான இலக்கணங்களைக் கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேள். அது இகபர இன்பங்களைத் தரவல்லது. நிலையான ஓர் ஆசனத்தில் அமர்ந்து மனம்—மொழி—வாக்குகளால் எனது திருவிளையாடல்களான அமுதமொத்தத் திருக்கதைகளை அதற்குண்டான மரியாதையுடன் இருசெவி நிரம்பத் திரும்பத் திரும்பக் கேட்டுப் பருகுவதே ‘சிரவணம்’ (கேட்டல்) எனப்படும். நான் பிறர் கண்களுக்கு எட்டுமாறு தோன்றியும், பின்பு அதற்காகச் செய்யும் திருவிளையாடல்களான செயல்களையும், இவை தெய்வீகமானது என்கிற எண்ணத்துடன் இதயத்தில் தாங்கி இருத்தி வாயார உரக்கப்பாடி மகிழ்வதே ‘கீர்த்தனம்’ (பாடிப் பரவுதல்) ஆகும். (இன்று, நாளை, நேற்று என்னும் காலத்திற்குட்படாது நிற்கும்) நித்தியனான என்னை எங்கும் என்றும் நீக்கமற நிறைந்தவன் என்னும் திட உறுதியோடு இவ்வுலகில் பயமின்றிருத்தலே ‘ஸ்மரணம்’ (நினைத்தல்) ஆகும். விடிவோரையில் அருணோதயம் முதல் இறைவனுக்குகந்த அந்தந்த வேளைகளில் பொறி—புலன்களையடக்கி இதயம் கனிந்து செய்யப்படும் பணிவிடைகளே ‘ஸேவனம்’ (தொண்டுபுரிதல்) என்னும் பக்தியாகும்.

இறைவனது பணியாளனாகத் தன்னை நினைந்து, இதயத்தில் அமுதமெனத் திகழும் இறைவனைத் தன் இதயத்திலிருத்தி, அவரது அன்பைப் பெறுதலே ‘தாஸ்யம்’ (ஆட்படுதல்) என்னும் பக்தியாகும். தனது செல்வச்செழிப்பிற்குகந்தபடி சாஸ்திரங்களில் கூறிய விதிமுறைகள் தவறாது அர்க்யம், பாத்யம், ஆசமனீயம் என்னும் முறையில் பதினாறு வகையான உபசாரங்களைச் செய்து இறைவனை வழிபடுதல் ‘அர்ச்சனம்’ என்னும் பக்தியாகும். இறைவனது திருநாமங்களையும் துதிகளையும் வாயினால் பாடி, மனதினால் சிந்தித்து, தனது எட்டு அங்கங்களும் தரையில் படிந்திருக்க வீழ்ந்து வணங்குதலே ‘வந்தனம்’ (தொழுதடி வணங்குதல்) என்னும் பக்தியாகும். இறைவனது செயல் நன்மையோ, தீமையோ — எதுவானாலும், அது நமது நன்மைக்கே ஆகும் என்னும் உறுதியான நம்பிக்கை வைத்தலே ‘ஸக்யம்’ (தோழமை) எனும் பக்தியாகும்.

மங்க3ளாமங்க3ளம் யத்3 யத்

கரோதீதீஶ்வரோ ஹி மே ।

ஸர்வம் தந்மங்க3ளாயேதி

விஶ்வாஸ: ஸக்2யலக்ஷணம் ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 23/32

நமது நமது என்று கூறப்படும் உடல் முதலிய எதுவொன்றானாலும், அவையனைத்தும் ‘இறைவனை மகிழ்விப்பதற்காகவே ஏற்பட்டன’ என்னும் எண்ணத்தோடு அவற்றை அவருக்கே என அர்ப்பணம் செய்து, தனக்கென்று எந்தவொன்றையும் வைத்துக் கொள்ளாது அல்லது தனது வாழ்வியலுக்கென்னும் சிந்தனையற்று இருப்பதே ஆத்மசமர்ப்பணம் (தன்னையே இறைவன்பாற்படுத்துதல்) என்னும் பக்தி. இவ்வொன்பதும் எனது பக்தியின் அங்கங்களாகும். இவை இகபர நலன்களை அளிப்பன. இறையறிவான ஞானத்தை வளர்க்கும் இச்சாதனங்களே எனக்குகந்தனவாகும். பில்வ பத்திரம் முதலியன பறித்து இறைவனுக்குச் சாற்றுதல் போன்றனவும் பக்தியின் பாற்படும். இவற்றைப் பெரியோர்களிடம் கேட்டறிதல் வேண்டும்.

அன்பானவளே! பல பிரிவுகளும் உட்பிரிவுகளும் கொண்ட என் பக்தி மிக உயர்ந்தது. ஞானத்தையும் வைராக்கியத்தையும் தரவல்ல தாயே பக்தி. முக்தியான மோட்சம் பக்திக்குப் பணியாள். இப்பக்தியே அனைத்துச் சாதனங்களிலும் மேம்பட்டு நிற்பது. இதன் வாயிலாக அனைத்துக் கர்மங்களின் பயனையும் பெறலாம். உன்னைப் போலவே இப்பக்தியும் எனக்குப் பிரியமானவள். எவனது இதயத்தில் இந்த பக்தி என்றும் எப்பொழுதும் நிலைத்து நிற்குமோ, அந்த சாதகன் எனக்கு மிகவும் உகந்தவனாவான். தேவி! மூவுலகங்களிலும் நான்கு யுகங்களிலும் பக்தியைப் போன்று அனைத்து நலன்களையும் அளிக்கவல்ல சிறந்ததொரு சாதனம் வேறில்லை. கலியுகத்திலோ இந்த பக்தியே நன்மையளிக்கவல்ல எளியதொரு சாதனமாகும்.

த்ரைலோக்யே ப4க்திஸத்3ரு॒ஶ:

பந்தா2 நாஸ்தி ஸுகா2வஹ: ।

சதுர்யுகே3ஷு தே3வேஶி

கலௌ து ஸுவிஶேஷத: ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 23/38

கலியுகத்தில் ஞானத்தையும் வைராக்கியத்தையும் ஏற்பார் எவருமிலர். ஆகவே, அவையிரண்டும் உற்சாகமற்று வயோதிகமாகி உடல் நலிவு பெற்றன. ஆனால் பக்தியோ, இக்கலியாகட்டும் மற்ற மூன்று யுகங்களாகட்டும் — எதிலும் உடனே பயனை அளிக்கவல்லது. பக்தியின் பெருமையினாலேயே நான் அதற்கு ஆட்பட்டுள்ளேன் என்பதில் சிறிதும் ஐயம் வேண்டாம். இவ்வுலகில் பக்தியுள்ளம் கொண்டவர்க்கு நான் என்றும் உதவுபவன். அவனது இன்னல்களைக் களைபவன். அவனது பகையாளி என்னால் தண்டிக்கப்படுபவனேயாகும் என்பதில் ஐயமுண்டோ?

யோ ப4க்திமாந் புமாந்(ல்)லோகே

ஸதா3ஹம் தத்ஸஹாயக்ரு॒த் ।

விக்4நஹர்தா ரிபுஸ்தஸ்ய

3ண்ட்3யோ நாத்ர ச ஸம்ஶய: ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 23/41

தேவி! நான் எனது அடியார்களைக் காக்கும் காவற்காரன். அதற்காகவேதான் நான் சினங்கொண்டு காலனைக் கண்களால் எரித்தேன். பக்தனைக் காத்தருளவே முன்பொரு முறை நான் சினத்தால் சூலமேந்திச் சூரியனைக் கொல்லவும் ஓடினேன். பக்தனுக்கு ஆட்பட்டன்றோ இராவணனை அவனது சுற்றம் மற்றும் படைகளுடன் சினந்து ஒதுக்கினேன். அதற்காக நான் எவரிடமும் ஓரஞ்சாரவில்லையே (பட்சபாதம் செய்யவில்லையே). சதீதேவியே! பல சொல்லி என்ன? நான் என்றென்றும் அடியார்க்கடியவன். பக்தி செய்பவனுக்கு நான் மிகவும் ஆட்பட்டவன்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! இவ்வாறு பக்தியின் மேன்மைகளைக் கேட்ட சதீதேவி மிக்க மகிழ்ச்சியுற்றாள். சித்தம் தெளிய சிவபெருமானை மனமார வழுத்தினாள் (துதித்தாள்). முனிவரே! சதீதேவி பக்தியைப் பற்றிய விளக்கத்தை மேலும் கேட்க விரும்பி வினவலானாள்—— “ஜீவராசிகளைக் கைதூக்கி விடுவதும் அனைத்து நலன்களை அளிப்பதுமான சிறந்த சாஸ்திரம் எது? மேலும் யந்திரம்—மந்திரம், சாஸ்திரம், அதன் பெருமைகள், மக்களைக் கையமர்த்தி நற்கதிக்கு உய்விக்கும் சாதனங்கள் ஆகியன என்னென்ன? அவை பற்றிய விளக்கங்கள் யாவை?” சதீதேவியின் வினாக்களைக் கேட்ட சிவபெருமான் பெருமகிழ்ச்சி கொண்டு மக்கள் முன்னேற்றத்திற்காகச் சாஸ்திரங்களைப் பற்றிய விளக்கத்தை மகிழ்ச்சியோடு கூறினார். சிவபெருமானும் அந்தந்த தேவதைகளுக்கான யந்திரம், மந்திரம், தந்திரம் முதலியனவற்றோடு அவர்களின் பெருமைகளையும், அதற்கான ஐந்து பிரிவுகளோடும் விளக்கிக் கூறினார். முனிவரே! அந்த தேவதைகளின் இதிகாசங்கள், கதைகள், அவர்களது அடியார்களின் பெருமைகள், வர்ணாசிரம தர்மங்கள், அரசருக்கான நெறிமுறைகள், மக்கட்கடமைகள், பெண்டிற்கான அறநெறிகள், என்றென்றும் அழியாது நிலைத்து விளங்கும் வர்ணாசிரம தர்மங்கள், மக்களுக்கு நல்வாழ்வு நல்கும் வைத்திய (மருத்துவ) சாஸ்திரங்கள், சோதிட சாஸ்திரங்கள், சாமுத்திரிகா லட்சண சாஸ்திரம், மற்றுமுள்ள பலப்பல சாஸ்திரங்களையும் கருணையோடு விளக்கிக் கூறினார். மூவுலகங்கட்கும் இன்பம் அளிப்பவர்களும், அனைத்தும் அறிந்தவர்களும், உலகிற்கு உபகரிப்பதே தங்கள் குறிக்கோளாகக் கொண்டவர்களும், நற்குணங்களனைத்தும் வடிவேற்று வந்தனவோ! என்னுமாறு திருமேனி தாங்கி வந்தவர்களுமான சிவபெருமானும் சதீதேவியும் இமயமலைச்சாரலில் விளங்கும் கயிலையங்கிரியிலும் மற்றுமுள்ள பல்வேறு இடங்களிலும் பல்வேறான திருவிளையாடல்களை ஆற்றினர். அவர்கள் இருவரும் பரப்பிரும்மமேயன்றோ!

 

அத்தியாயம் : இருபத்து நான்கு

தண்டகவனத்தில் சிவபெருமான் ஸ்ரீராமனைச் சிரந்தாழ்த்தி வணங்கியதைக் கண்ட சதீதேவி கொண்ட மயக்கம்; சிவபெருமான் கூற சதீதேவி ஸ்ரீராமனைப் பரீட்சித்தல்

நாரதர் கேட்கிறார்—— பிரும்மதேவரே! ஜீவராசிகளைப் படைத்து, அவற்றின் முன்வினைக்கேற்ப இனிவரும் பிறப்புகளையும் வாழ்க்கையையும் நிர்ணயிக்கும் கருணைக்கடலே! சிவபெருமான் மற்றும் நலன்களை வாரி வழங்கும் சதீதேவியின் புகழ் கதைகளைக் கூறியருளினீர்கள். அவர்களது திருப்புகழ் கூறும் கதைகளைக் கருணையோடு மேலும் கூற வேண்டுகிறேன். சிவதம்பதிகள் கயிலையில் மேலும் செய்த திருவிளையாடல்களைக் கூற வேண்டும்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! சிவதம்பதிகளின் சரித்திரத்தை நான் கூற அன்போடு கேள். அவர்கள் அங்கு கயிலையில் உலகியலை ஏற்று அதன்படி திருவிளையாடல்களைச் செய்யலானார்கள். இவ்வாறிருக்கையில், சதீதேவி ஒரு சமயம் சிவபெருமானை விட்டுப் பிரிய நேர்ந்ததே என்று சிறந்த அறிஞர்கள் கருதுகிறார்கள். ஆனால் முனிவரே! உண்மையில் அவர்கள் இருவருக்குள்ளும் பிரிவு எவ்வாறு ஏற்படும்? ஏனெனில், அவர்கள்தான் சொல்லும் பொருளும் போல் ஒருங்கிணைந்துள்ளனரே! சக்தி, சக்திமானை விட்டுப் பிரிய இயலுமா? ஈருருவும் ஓருருவான சித் சொரூபமன்றோ! ஒரு வேளை திருவிளையாடல்களில் காணும் ருசிக்கேற்ப பிரிவும் நேரலாமே! ஈசுவரர்களாக இருப்பினும் உலகியலுக்கேற்ப அவர்கள் நடத்தும் திருவிளையாடல்கள் ஒருவேளை நாடகமாகவும் இருக்கலாம். வேள்வியில் சிவபெருமானை ஒதுக்கியதாகத் தெரிந்த சதீதேவி, தன் தந்தை தக்ஷன் செய்யும் வேள்விக்குச் சென்றாள். அங்கு தன் மணாளரான சிவபெருமானுக்குரிய மரியாதையின்மையைக் கண்டு (அங்கு வேள்வித்தீயில்) தன்னுடலை மாய்த்துக் கொண்டாள். அந்தச் சதீதேவியே ‘பார்வதீ’ என்னும் திருப்பெயருடன் திரும்பவும் இமவானின் திருமகளாகப் பிறந்து கடுந்தவமியற்றிச் சிவபெருமானையே மணாளராக அடைந்தாள்.

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— மகரிஷிகளே! இவ்வாறு பிரும்மதேவர் கூறியதைக் கேட்ட நாரதர் சிவாசிவர்களின் புகழ் பாடுவதைப் பற்றி மேலும் கேட்கலானார்.

நாரதர் கேட்கிறார்—— பெரியோரே! ஸ்ரீமந்நாராயணனின் முக்கிய சீடரே! சிவதம்பதிகளின் விருப்பமான எண்ணங்கள், நடைப்பழக்கங்கள் கொண்ட சரிதங்களைச் சற்றே விளக்கமாகக் கூறவேண்டுகிறேன். தந்தையே! தன்னுயிரைவிட அதிகமாக நேசித்த தன் தர்மபத்தினியான சதீதேவியை பகவான் சங்கரர் ஏன் தியாகம் செய்தார்? இந்நிகழ்ச்சி சற்றே விசித்திரமாகத் தோன்றுகிறது. ஆகவே, இதை அவசியமாகக் கூறத்தான் வேண்டும். தங்கள் திருமகனான தக்ஷனது வேள்வியில் சிவபெருமானுக்கு அவமரியாதை ஏற்பட்டது எப்படி? தன் தந்தையின் வேள்விக்குச் சென்ற சதீதேவி எவ்வாறு தன்னுடலை நீத்தாள்? அதன்பின் அங்கு என்னதான் நடந்தது? சிவபெருமான் என்ன செய்தார்? இவற்றைக் கேட்க என் மனம் துடிப்பதால் தாங்கள் அவசியம் (விளக்கமாகக்) கூற வேண்டுகிறேன்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நற்பிள்ளாய்! நாரதா! நீ சிறந்த அறிவாளி. இளம்பிறையணிந்த சிவபெருமானது சரித்திரத்தை மற்ற மகரிஷிகளோடு ஆனந்தமாகக் கேள். ஸ்ரீமந்நாராயணன் முதலிய தேவர்கள் அனைவராலும் வணங்கத் தகுந்த சிவப்பரம்பொருளை வணங்கி, அவரது ஒப்புயர்வற்ற சரித்திரத்தைக் கூற விழைகிறேன். முனிவரே! இதுவும் சிவனது ஒரு திருவிளையாடலே ஆகும். பலப்பலத் திருவிளையாடல்கள் புரிந்திடினும் அவர் சுதந்திரர்; விகாரமற்றவர். சதீதேவியும் அவர் போன்றவளேதான். இல்லையேல் அவ்வாறான செயல்புரிவதில் யார்தான் திறனுடையார்? சிவபெருமானன்றோ பரப்பிரும்மமான பரம்பொருள்!

மூவுலகங்களிலும் சுற்றித் திரிந்து திருவிளையாடல்கள் புரியும் சிவபெருமான், முன்பொரு சமயம் சதீதேவியுடன் தன் காளை வாகனத்தில் அமர்ந்து, இந்நிலவுலகைச் சுற்றி வந்தார். அவ்வாறு சுற்றி வந்த இறைவன் தண்டகாரண்யம் வந்தடைந்தார். அங்கு இலக்குமணனோடு வீற்றிருக்கும் ஸ்ரீராமபிரானைக் கண்டார். ஸ்ரீராமனோ இராவணன் கபடமாகக் கவர்ந்து சென்ற சீதாப்பிராட்டியைத் தேடிக் கொண்டிருந்த சமயம் அது. ‘ஹே சீதே! ஹே சீதே!!’ என்று இங்குமங்கும் நாற்புறமும் உரக்கக் கூவிக் கொண்டு கதறியழுதவண்ணம் இருந்தார். அவர் மனதிலோ விரகம் படர்ந்திருந்தது. கதிரவன் குலத்திற்கோர் குலவிளக்காய், தயரதன் மதலையாய், படியில்குணத்து (அளக்க முடியாத நற்குணம்) பரதநம்பிக்கு அண்ணனாய், வீரருக்கு வீரராய் திருவவதாரம் செய்த ஸ்ரீராமபிரானே மகிழ்ச்சியின்றி இலக்குமணனோடு வனத்தில் இங்குமங்கும் அலைந்து திரிகிறாரே. திருமுகமோ ஒளியின்றி வாடித் துவண்டு கிடக்கிறதே. இச்சமயத்தில் பெருமனங்கொண்ட பூர்ணகாமனான சிவபெருமான் பெருமகிழ்ச்சியோடு அந்த ஸ்ரீராமனை வணங்கி, ‘போற்றி, போற்றி’ என்று கூறிக் கொண்டே வேறிடம் சென்றார். அடியார்க்காட்பட்ட விமலனான சிவபெருமான் அவ்வனத்தில் ஸ்ரீராமனுக்குத் தன் தரிசனத்தை அளிக்கவில்லை. மோகத்தில் ஆழ்த்தும் இம்மாதிரியான சிவலீலையைக் கண்டு சதீதேவி மிகவும் வியந்தாள்! அவரது மாயையில் சிக்கிய சதீதேவி கூறலானாள்.

சதீதேவி கேட்கிறாள்—— “தேவதேவரே! தாங்கள் அனைத்திற்கும் ஈசன். பரப்பிரும்மமும் பரமேசனும் தாங்களே. பிரும்மா, விஷ்ணு முதலிய தேவர்களனைவரும் என்றும் எப்பொழுதும் தங்களுக்குச் சேவை செய்து வருகிறார்கள். அனைவராலும் போற்றப்படுபவர் தாங்கள். சேவிக்கத்தக்கவரும் தியானிக்கத்தக்கவரும் தாங்களே. பலவாறான முயற்சிகள் கொண்டே வேதாந்த சாஸ்திரங்கள் தங்களை அறிய முயல்கின்றன. தாங்களோ விகாரமற்றவர்; தலைவருக்கெல்லாம் தலைவர். பிரிவாற்றாமையால் வாடி வதங்கிச் சோர்ந்து அலைந்து திரியும் இவ்விருவரும் யார்? கைகளில் வில். பார்க்கச் சிறந்த வீரர்களாகக் காட்சியளிக்கின்றனர். திரிவதோ வனத்தில். சோர்வாக வேறு காண்கின்றனர். என்ன கொடுமை இது? இவர்களில் மூத்தவர் நீலத்தாமரையொத்த கருநீல நிறத்தர். அவரைக் கண்டு நீங்கள் மகிழ்ச்சி கொண்டது ஏனோ? சித்தமும் தெளிவடைந்ததாகத் தெரிகிறதே. ஏதோவொரு சிறந்த பக்தனைப் போல வணக்கமாக நிற்பது ஏனோ? இறைவா! நலனருளும் நால்வேதப் பொருளே! தலைவனான ஒருவன் பணியாளான சேவகனை வணங்குவானா? இது சரியாகத் தெரியவில்லையே! தாங்கள்தான் என் ஐயத்தைப் போக்க வேண்டும்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! மங்களங்களே வடிவெடுத்த ஆதிசக்தியான பரமேசுவரி சதீதேவி சிவமாயையில் மயங்கி, சிவப்பரம்பொருளிடம் இவ்வாறு கேட்கவே, இதைச் செவிமடுத்த சிவபெருமான் சற்றே புன்முறுவலித்துக் கூறலானார். அவர்தான் ஆடலரசனாயிற்றே!

சிவபெருமான் கூறுகிறார்—— “தேவி! நான் ஒளிவு மறைவின்றி உள்ளதை உள்ளவாறு கூறுகிறேன். வரமளித்தலின் பெருமையாலேயே நான் இவர்களை ஆதரவுடன் வணங்கினேன். வீரர்கள் கொண்டாடும் வீரர்களான இவர்கள் ஸ்ரீராமன், லக்ஷ்மணன் என்னும் சகோதரர்கள்; சூரிய வம்சத்தில் உதித்தவர்கள்; மன்னன் தசரதனின் புதல்வர்கள்; அறிவுச் செம்மல்கள். வெளுப்பாயிருக்கும் இளையவன் ஆதிசேடனின் திருவவதாரம். இவன் பெயர் இலக்குவன். இவனது அண்ணன் ஸ்ரீராமன். ஸ்ரீமந்நாராயணனே தன் முழுக் கலைகளுடன் இத்திருமேனியில் தோன்றியுள்ளார். இவரைச் சொல்ல, இன்னல்கள் களையும். சான்றோர்களான நல்லோர்களைக் காக்கவும் நம் போன்றார்க்கு நலம் அளிக்கவுமே இந்நிலவுலகில் திருவவதாரம் செய்துள்ளார்.”

ஆக்கும் கடவுளான சிவபெருமான் இவ்வாறு கூறிவிட்டுச் சற்றே மௌனம் சாதித்தார். இவ்வாறு கூறக் கேட்டும் சதீதேவியின் மனதில் நம்பிக்கை பிறக்கவில்லை. ஏனெனில் சிவமாயை திறலுடையதன்றோ! மூவுலகங்களையுமே மாயவலையில் தளைப்பதாயிற்றே! தன் வார்த்தையால் சதீதேவியின் மனதில் நம்பிக்கை பிறக்கவில்லை என்பதையறிந்த ஆடலரசன் (பழையாடி சிவபெருமான்) மேலும் கூறலானார்.

சிவபெருமான் கூறுகிறார்—— தேவி! நான் சொல்வதைக் கேள். நான் கூறியதில் உனக்கு நம்பிக்கை இல்லையெனில், நீயே அங்கு சென்று, உன் புத்திக்கெட்டியபடி பரீட்சை செய்து கொள். உன் மயக்கம் தெளிய வேண்டுமல்லவா? அதற்கேற்பச் செயல்படுத்து. அதுவரை நான் இந்த ஆலமரத்தினடியில் நிற்கிறேன்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! சிவபெருமானின் கட்டளைப்படி சதீதேவி அங்கு சென்றாள். சென்றவள், ‘வனத்தில் திரிந்து தவிக்கும் இராமபிரானை நான் எவ்வாறு பரீட்சிப்பேன். சரி! நான், சீதையின் வேடத்தில் இராமனிடம் செல்வேன். ஸ்ரீராமன் உண்மையாகவே ஸ்ரீவிஷ்ணுவாக இருப்பின் நிச்சயம் அனைத்தையும் அறிவார். இல்லையேல், என்னை அடையாளம் காணவியலாது? என்று மனதிலே சிந்தித்தாள். இவ்வாறு சிந்தித்த சதீதேவி சீதையாக மாறி, ஸ்ரீராமனைப் பரீட்சிக்க, அவரருகில் சென்றாள். உண்மையில் அவள்தான் சிவமோகத்தில் மயங்கியன்றோ இருக்கிறாள். சீதையின் வடிவில் சதீதேவி வந்துள்ளதைக் கண்ட ரகுகுலத்தோன்றலான ஸ்ரீராமன், சிவத்திருவைந்தெழுத்தை ஓதியவண்ணம் அனைத்தையும் அறிந்து சற்றே முறுவலித்து வணங்கிக் கூறலானார்.

ஸ்ரீராமன் கூறுகிறார்—— சதீதேவியே! வணக்கம். சிவபெருமான் எங்கு சென்றார்? என தயவு செய்து கூறுங்கள். மணாளரான அவரை விடுத்து தாங்கள் தனித்து இவ்வனத்திற்கு ஏன் வந்தீர்கள்? தங்கள் இயற்கையான வடிவத்தை விடுத்து புதிதான இத்திருமேனி தாங்கியது ஏன்? என் மேல் கருணை கொண்டு அந்தக் காரணத்தைக் கூறுங்கள்.

ஸ்ரீராமசந்திரமூர்த்தி இவ்வாறு கூறவே சதீதேவி வியப்பில் ஆழ்ந்தாள். சிவபெருமான் கூறியது உண்மையே என்றறிந்த சதீதேவி வெள்கினாள். ‘ஸ்ரீராமன் சாட்சாத் ஸ்ரீமந்நாராயணனே!’ என்றறிந்து தன் சுயவுருவை ஏற்று மனதாலே சிவபெருமானது திருவடிகளைத் தியானித்து மகிழ்ந்த சதீதேவி ஸ்ரீராமனிடம் இவ்வாறு கூறலானாள்—— “ரகுகுலத்து மணிவிளக்கே! இராமா! சுதந்திரரான பரமசிவன் என்னுடனும் தனது பார்ஷதர்களுடனும் இந்நிலவுலகைச் சுற்றி வரும் வேளையில் இவ்வனத்திற்கு வந்தார். தம்பியுடன் சீதையைத் தேடித் திரியும் தங்களைக் கண்டார். தாங்கள் சீதையின் பிரிவால் மிகுந்த துன்பம் அடைந்துள்ளதைக் கண்டு அப்படியே தங்களை வணங்கிவிட்டு, அருகிலுள்ள கல்லால மரத்தடியில் (ஆலமரத்தடியில்) நின்று கொண்டிருக்கிறார். தங்களது ஒப்புயர்வற்ற ஸ்ரீவைஷ்ணவ சொரூபத்தின் பெருமையைப் புகழ்ந்து பாடிக் கொண்டிருக்கிறார். நான்கு திருக்கரங்கள் கொண்ட ஸ்ரீமந்நாராயண சொரூபத்தில் தங்களைத் தரிசிக்காவிடினும் இந்த ஸ்ரீராமரூபத்தில் கண்டதாலேயே மிக்க ஆனந்தத்தில் திளைத்தார். தூய்மையான இத்திருமேனியைத் தரிசித்ததிலேயே பரமானந்தம் பெற்றார். இராகவா! சிவபெருமான் கூறியதில் சற்றே ஐயம் தோன்றவே நான் அவர் கட்டளைப்படி தங்களைப் பரீட்சித்தேன். இராமா! இப்பொழுதுதான் தாங்கள் ஸ்ரீமந்நாராயணனே என்றறிந்தேன். தங்களது சர்வ வல்லமையும் கண்டேன். இப்பொழுது என் ஐயம் நீங்கியது. இருப்பினும் அறிஞரில் அறிஞரான இராமா! சிவபெருமானாலும் வணங்கத்தக்கவராகத் தாங்கள் ஆனது எப்படி? என்பதன் உண்மையை எனக்குக் கூறுங்கள். என் மனதிலுள்ள இச்சந்தேகத்தை நீக்கி முழுமையான மனவமைதியை விரைவில் நல்குவீராக.”

சதீதேவி கூறியதைக் கேட்ட, ஸ்ரீராமனது திருக்கண்கள் அன்றலர்ந்த செந்தாமரையை ஒத்தன. மனதாலேயே தன் பிரபுவான சிவபெருமானை நினைத்தார். அதனால், அவர் இதயத்தில் அன்பு வெள்ளம் ஊற்றெடுத்தது. முனிவரே! இறைவன் கட்டளையின்மையால் ஸ்ரீராமன் சதீதேவியோடு சிவபெருமானிடம் செல்லவில்லை. சிவபெருமானின் பெருமைகளை மனதிலே கொண்டு ரகுநந்தனனான ஸ்ரீராமன் சதீதேவியிடம் கூறலுற்றார்.

 

அத்தியாயம் : இருபத்தைந்து

சிவபெருமான் கோலோகத்தில் ஸ்ரீமந்நாராயணரைக் கோபர்களின் தலைவராகத் திருவபிஷேகம் செய்தல்; அவரைத் தொழுதடி வணங்குதலைப் பற்றிக் கூறி ஸ்ரீராமன் சதீதேவியின் ஐயத்தைக் களைதல்; சிவபெருமான் சதீதேவியை மனதளவில் துறத்தல்

ஸ்ரீராமன் கூறுகிறார்—— தேவி! முன்பொரு சமயம் அனைத்தையும் ஆக்கியருளும் பரம்பொருளான சிவபெருமான், விசுவகர்மாவைத் தன்னிருப்பிடத்திற்கு அழைத்துத் தன் பசுத்தொழுவத்தில் ஓர் அழகிய பெரிய மாளிகையை ஆக்கிக் கொண்டார். அம்மாளிகையில் ஓர் உயர்ந்த சிங்காதனத்தையும் அமைத்துக் கொண்டார். அச்சிங்காதனத்தில் விசுவகர்மா மூலமாகத் தெய்வத்தன்மை கொண்ட ஓர் உயர்ந்த வெண்கொற்றக் குடையையும் அமைக்கச் செய்தார். இந்திரன் முதலிய தேவகணங்கள், சித்தர்கள், கந்தர்வர்கள், நாக கணங்கள், மற்றும் நாற்றிசைகளிலும் உள்ள அனைத்து தேவர்களையும் விரைவிலேயே அழைத்துவரச் செய்தார். நால்வேதங்கள், எண்பத்தாறு ஆகமங்கள், பிரும்மதேவர் மற்றும் அவரது திருக்குமாரர்கள், முனிவர்கள், அனைத்துச் செல்வங்களும் நிறைந்த மற்றுமுள்ள தேவிமார்கள் ஆகிய அனைவரையும் அழைத்திருந்தார். மேலும் தேவர்கள், ரிஷிகள், சித்தர்கள் மங்களப் பொருட்களைக் கைகளிலேந்தி நிற்கும் பதினாறு பதினாறு பிரிவுகள் கொண்ட நாககன்னிகைகள் ஆகிய அனைவரையும் கூட அழைத்திருந்தார். வீணை, மிருதங்கம் முதலிய பலப்பல இசைக்கருவிகள் முழங்க, இன்னிசை பாட, பெருந்திருவிழாவே அமைக்கப்பட்டிருந்தது. அரசர்க்குரிய திருநீராட்டத்திற்கான உயர்ந்த பொருட்கள், மூலிகைகள் முதலியன சேகரிக்கப்பட்டன. அதில் திருமேனி தாங்கி வந்த தெய்வீக நதிகளின் புனிதநீர் நிறைக்கப்பட்ட ஐந்து கலசங்கள் வைக்கப்பட்டன. இவை தவிர, மேலும் பல்வேறு உயர்ந்த பொருட்களையும் தன் பார்ஷதர்கள் மூலம் சேகரிக்கச் செய்தார். வேதகோஷம் விண்ணைப் பிளந்தது.

தேவி! ஸ்ரீமந்நாராயணனது அளவிலா பக்தியில் மகிழ்ந்த சிவபெருமான் முழுமனதோடு அவரை ஸ்ரீவைகுண்டத்திலிருந்து அழைத்துவரச் செய்து, ஒரு நல்ல சுபமுகூர்த்தத்தில் அவரை அவ்வுயர்ந்த சிங்காதனத்தில் அமர்த்தித் தானே அன்போடு பலப்பல வகையான ஆபரணங்களை அணிவித்தார். தலையில் அழகானதொரு முகுடத்தை அணிவித்து, கௌதுகமான (மங்களமான) காப்புநாண் கட்டச் செய்தார். இவையனைத்தும் ஆனபிறகு மகேசனான பரமசிவன் பிரும்மாண்டமான மண்டபத்தில் ஸ்ரீமந்நாராயணனுக்குத் திருவபிஷேகம் செய்தார். வேறு எவரிடமும் இல்லாது தன்னிடம் மட்டுமேயுள்ள அனைத்துச் செல்வங்களையும் அவருக்கு அளித்தார். சர்வசுதந்திரரான சிவபெருமான் ஏழைப்பங்காளனல்லவா! ஆகவே, சிவபெருமான் ஸ்ரீமந்நாராயணனைத் துதித்து, தன் எளிமையை — அடியார்கடியவன் என்னும் தன்மையை — எங்கும் விளங்கச் செய்தார். பின் பிரும்மதேவரிடம் கூறலானார்.

சிவபெருமான் கூறுகிறார்—— உலகநாயகரே! இன்று முதல் என் கட்டளைப்படி ஸ்ரீமந்நாராயணன் என்னால் வணங்கத்தக்கவரானார். நான் கூறுவதை எல்லோரும் கேட்டுக் கொண்டுதானே இருக்கிறீர்கள். பிரும்மதேவரே! தாங்கள் அனைத்து தேவர்களோடும் ஸ்ரீமந்நாராயணனை இன்று முதல் வணங்குங்கள். இந்த வேதங்களும் என் கட்டளையை ஏற்று என்னைப் போலவே ஸ்ரீமந்நாராயணனையும் கொண்டாடி வர்ணிக்க வேண்டும்.

ஸ்ரீராமசந்திரமூர்த்தி கூறுகிறார்—— சதீதேவி! ஸ்ரீமந்நாராயணனது சிவபக்தியைக் கண்டு மனம் மகிழ்ந்த பக்தவத்ஸலனும் வரதனுமான சிவபெருமான் இவ்வாறு கூறிவிட்டுக் கருடக்கொடியோனான ஸ்ரீமந்நாராயணனைத் தானும் வணங்கினார். பின், பிரும்மதேவர் முதலிய தேவர்கள், முனிவர்கள், சித்தர்கள் ஆகியோரும் ஸ்ரீஹரியை வணங்கினர். சிவபெருமான் அடியார்க்கெளியவனன்றோ! ஆகவே, மனம் மகிழ்ந்த அவர், தேவர்களனைவரும் காண ஸ்ரீஹரிக்குப் பலப்பல வரன்களை அளித்தார்.

மகேசர் கூறுகிறார்—— ஹரியே! தாங்கள் எனது கட்டளையை ஏற்று அனைத்துலகங்களையும் படைத்துக் காத்து அழிப்பவராக ஆகுவீர். அறம், பொருள், இன்பம் நல்குவீர். மறச்செயல்கள், தீச்செயல்கள் செய்யும் தீயோர் அனைவரையும் தண்டிப்பீராக. அளவிடற்கரிய பெருந்திறலையும் பராக்கிரமத்தையும் பெறுவீர். உலகங்கள் கொண்டாடும் உலகநாயகன் ஆவீர். போரில் உம்மை எவரும் வெல்ல முடியாது. என்னிடம்கூட நீர் தோல்வியைத் தழுவ மாட்டீர். நான் இப்பொழுது தரும் மூன்றுவிதமான சக்திகளையும் பெறுவீர். ஒன்று இச்சை (விரும்பியதைச் செய்யும்) சித்தி; மற்றொன்று பலவாறான திருவிளையாடல்களை ஆற்றும் திறல்; மூன்றாவது மூவுலகங்களிலும் எப்பொழுதும் சுதந்திரனாக இருப்பது. உம்மிடம் பகை கொள்பவர்கள் நிச்சயமாக என்னால் தண்டிக்கப்படுபவர்களே. விஷ்ணுவே! உம் அடியார்கட்கு நான் உயர்ந்த முக்தியை அளிப்பேன். என் மாயையும் பெற்றுக் கொள்வீர். அதைப் போக்குவது தேவர்களுக்கும் கடினமே. அதனால் மயங்கும் உலகு ஜடமாகிவிடும்; அதற்கு மயங்கும் உலகும் செயலற்றுவிடும். ஹரியே! நீர் எனது இடது கரம்; பிரும்மா வலது கரம். நீர், இந்தப் பிரும்மனுக்கும் தோற்றுவாயாகவும் காத்தருள்பவராகவும் ஆவீராக. என் இதயமான ருத்ரன்தான் நானும். இதில் ஐயமே வேண்டாம். அந்த ருத்ரன் உமக்கும் பிரும்மனுக்கும் மற்ற தேவர்களுக்கும் கொண்டாடத்தக்கவன். நீர் இங்கிருந்து கொண்டு அனைத்துலகங்களையும் காத்தருள்வீர். பலப்பலத் திருவிளையாடல்கள் புரியும் பலப்பலத் திருவவதாரங்கள் செய்து அனைத்தையும் காத்தருள்வீர். சின்மயமாக விளங்கும் எனது இடத்தில், அனைத்துச் செல்வங்களும் நிறைந்து மிகவும் பிரகாசமாய் விளங்கும் உமது இந்த இடம் ‘கோலோகம்’ எனப் புகழடையட்டும். நிலவுலகில் நீர் கொள்ளும் அவதாரங்களனைத்தும் அனைவரையும் காப்பாற்றுவதாகவும், எனது பக்தர்களாகவும் ஆகட்டும். நான் நிச்சயம் அந்த அவதாரங்களைத் தரிசிப்பேன். எனது வரத்தினால் அவையனைத்தும் பொலிவுடன் விளங்கட்டும்.

ஸ்ரீராமசந்திரமூர்த்தி கூறுகிறார்—— தேவி! இவ்வாறு எல்லையற்ற தன் செல்வங்கள் அனைத்தையும் ஸ்ரீஹரியிடம் ஒப்படைத்த உமையொருபாகனான சிவபெருமான் கயிலையங்கிரியில் இருந்துகொண்டே, தன் சிவகணங்களுடன் பலவிதமான திருவிளையாடல்களைப் புரிந்தவண்ணம் இருந்தார். அது முதற்கொண்டு திருமகள் கேள்வரான ஸ்ரீஹரி, அந்த கோலோகத்திலேயே கோபனுடைய திருமேனி தாங்கி, கோபர்கள், கோபியர்கள், பசுக்கணங்கள் ஆகியனவற்றிற்கு அதிபதியாக நின்று மகிழ்ச்சியோடு அனைத்துலகங்களையும் காத்தருளலானார். சிவனது கட்டளையை ஏற்ற அவர், பலப்பலத் திருவவதாரங்கள் செய்து, உலகைக் காத்தருள்கிறார். இப்பொழுதும் அந்த சிவபெருமானது அருட்கட்டளைக்கு ஆட்பட்டே, நான்கு சகோதரர்களாகத் திருவவதாரம் செய்துள்ளார். அந்நால்வரில் மூத்தவன் இராமனாகிய நான்; இரண்டாவது பரதன்; மூன்றாமவன் இலக்குவன்; நான்காவது சத்ருக்னன். தேவி! தந்தையின் கட்டளைக்கிணங்க நான், சீதை மற்றும் இலக்குவனனோடு காடு வந்தேன். இங்கு யாரோ ஓர் அரக்கன், என் மனைவி சீதாப்பிராட்டியைக் கவர்ந்து சென்றான். பிரிவாற்றாமையில் வாடும் நான், தம்பியுடன் என் மனைவியைத் தேடி இவ்வனத்தில் அலைகிறேன். எப்பொழுது தங்களது தரிசனத்தைப் பெற்றேனோ, அப்பொழுதே நிச்சயம் எனக்கு நலனே ஏற்படும். தாயே சதீதேவி! தங்களருளால் என் காரியம் பயனுடையதாக ஆகும் என்பதில் சிறிதும் ஐயமில்லை. சீதையைத் திரும்ப அடைவது நிச்சயம் தங்களது வரம் அருள்வதாக ஆகும். தங்களருளால் துன்பமளிக்கும் பாவியான அவ்வரக்கனைக் கொன்று நிச்சயம் சீதையைப் பெறுவேனாக. இன்றே எனது பொன்னான நாள். ஏனெனில், இன்று நீங்கள் இருவரும் எனக்கு அருள்புரிந்தீர்களல்லவா? எவன் பக்கலில் தாங்கள் கருணை கொள்கிறீர்களோ, அவரே பாக்கியம் செய்தவர். அவர்தான் உயர்ந்தவரும்கூட!

இவ்வாறு பலப்பலச் சொல்லிய ரகுகுல திலகமாகிய ஸ்ரீராமபிரான், மங்களச்செல்வியான சதீதேவியை வணங்கி விடைபெற்று, அவ்வனத்தில் சீதையைத் தேடலானார். தூய எண்ணங்கொண்ட ஸ்ரீராமபிரான் கூறியதைக் கேட்ட சதீதேவி, சிவபக்தரான ஸ்ரீராமனை மனதாரப் புகழ்ந்து மகிழ்ந்தாள். ஆனால், தன் விதியை நினைத்து நொந்த அவள் மனதளவில் பெருந்துயரம் அடைந்தாள். அவளது திருமேனி எழில் மங்கியது. மனம் வெதும்பிய நிலையில் சிவபெருமானிடம் திரும்பிச் சென்றாள். சிவபெருமானது சொல்லை ஏற்காமல் ஸ்ரீராமனைப் பற்றித் தவறான எண்ணம் கொண்டோமே? என்று வழிநெடுகிலும் நினைந்தவண்ணம் திரும்பினாள். இப்பொழுது சிவபெருமானிடம் சென்று என்ன பதில் கூறுவது? இவ்வாறு தொடர்ந்து நினைத்த சதீதேவி மிகவும் பச்சாத்தாபம் அடைந்தாள். சிவனிடம் சென்ற சதீதேவி மனதளவிலே அவருக்கு வணக்கம் செலுத்தினாள். முகத்திலே கவலை படர்ந்திருந்தது. சோகத்தில் கலக்கமுற்றிருந்த சதீதேவி ஒளியிழந்து காணப்பட்டாள்.

சோகமுற்றிருந்த சதீதேவியைக் கண்ட சிவபெருமான் அன்போடு நலன் விசாரித்துக் கேட்கலானார்—— “(சதீ!) நீ எவ்வாறு பரீட்சை செய்தாய்?” இதைக் கேட்ட சதீதேவி தலைகுனிந்து நின்றாள். அவளது மனமோ சோகத்தில் கலங்கியிருந்தது. சிவபெருமானோ தியானத்தில் சதீதேவியின் செயலை அறிந்து, அவளை மனதளவில் தியாகம் செய்தார். வேதங்களில் கூறும் நெறிமுறைகளை முறைப்படுத்தியருளும் சிவபெருமான், தான் முதலில் செய்துள்ள சபதத்தை வீணாகும்படிச் செய்வாரா? இவ்வாறு மனதளவில் சதீதேவியை ஒதுக்கிய சிவபெருமான் தன் இருப்பிடமான கயிலை சென்றார். வழியில் சிவபெருமானும் சதீதேவியும் கேட்குமாறு ஓர் ஆகாயவாணி ஒலித்தது—— “பரமேசுவரா! தாங்களே புண்ணியம் செய்தவர். தாங்கள் செய்த சபதமும் புண்ணியமே. மூவுலகங்களிலும் தங்களைப் போன்ற பெருந்தவயோகிகளோ, ஆளுமை பெற்றவர்களோ வேறு எவருமில்லை.”

ஆகாயவாணியைக் கேட்ட சதீதேவியின் ஒளிமங்கியது. உடனே அவள் சிவபெருமானிடம், “இறைவா! பரமேசா! நீங்கள் அப்படி என்னதான் சபதம் செய்தீர்கள்? தயவுசெய்து கூறுங்கள்” என்று கேட்டாள். சதீதேவி இவ்வாறு கேட்டும், அவளது நலனை விரும்பும் சிவபெருமான், முதலில் தன் திருமணம் பற்றி ஸ்ரீவிஷ்ணுவின் முன்னிலையில், தான் செய்த சபதத்தைக் கூறவில்லை. ஆனால், முனிவரே! சதீதேவி, தன்னுயிர்க் காதலராகிய சிவபெருமானைத் தியானித்து, தன்னைத் தன் மணாளன் தியாகம் செய்ததன் காரணத்தை அறிந்தாள். சிவபெருமான் தன்னை ஒதுக்கியதை அறிந்த சதீதேவி சோகத்தில் ஆழ்ந்து தேம்பலானாள். சதீதேவியின் உட்கருத்தை அறிந்த சிவபெருமான், அவளுக்காகத் தான் செய்த சபதத்தை மறைத்து, வேறு பற்பல நிகழ்ச்சிகளைப் பற்றிக் கூறலானார். பலவாறான கதைகளைக் கூறிக் கொண்டே சதீதேவியோடு கயிலை சென்றார். அங்கு நல்லதொரு ஆசனத்தில் அமர்ந்து மனவோட்டத்தை நிலைநிறுத்தி, ஸமாதி நிலையில் தனது ஆன்ம சொரூபத்தைத் தியானிக்கலானார். மனம் வருந்திய சதீதேவியும் அங்கேயே இருக்கலானாள். முனிவரே! சிவசிவையின் இத்திருவிளையாடலை யார்தான் அறிந்தவர்? விருப்பம்போல் திருமேனி தாங்கி உலகியலுக்கொப்பத் திருவிளையாடல்களைப் புரியும் அந்தத் திவ்விய தம்பதிகளுக்கு இவ்வாறே வெகுகாலம் கழிந்தது. பின்பொரு சமயம் சிவபெருமான் தியானம் கலைந்தார். இதையறிந்த சதீதேவி அங்கு சென்று நெஞ்சுநோக சிவசரணங்களில் வணங்கினாள். பெருமனத்தரான சிவபெருமான் ஓர் உயர்ந்த ஆசனத்தையளித்து அதில் தன்னெதிரில் அமரச் செய்து, அன்போடு இனிமையான பலப்பல கதைகளைக் கூறினார். இவ்வாறான திருவிளையாடல் மூலம் சதீதேவியின் வருத்தத்தை அந்நொடியிலேயே போக்கினார். சதீதேவியும் முன்போலவே மகிழ்ந்தாள். ஆனால், சிவனோ தன் சபதத்தைக் கைவிடவில்லை. அன்பனே! சிவபெருமானைப் பற்றியதில் இதுவொன்றும் ஆச்சரியமில்லை. முனிவர்களும் இவர்களைப் பற்றி இதுபோன்றுதான் கூறுகிறார்கள். சில மனிதர்கள் அவர்கள் பிரிந்துள்ளதாக நினைக்கின்றனர். ஆனால் அவர்களுள் பிரிவு என்பது எப்படி ஏற்படும்? அவர்களது திருவிளையாடல்களை உண்மையில் யாரே அறிவர்? அவர்களிருவரும் தம் இச்சைப்படியே என்றும் திருவிளையாடல்கள் புரிந்து பலவாறு விளையாடுகிறார்கள். சிவனும் சதியும், சொல்லும் பொருளும் போன்று இணைபிரியாதவர்கள். அவர்களுள் பிரிவென்பது என்றுமே இல்லை. அவர்கள் விருப்பப்படியே அவர்களுள் விளையாட்டெனப் பிரிவு ஏற்படலாம்.

வாக3ர்தா2விவ ஸம்ப்ரு॒க்தௌ

ஸதா32லு ஸதீஶிவௌ ।

தயோர்வியோகோ3ஸம்பா4வ்ய:

ஸம்ப4வேதி3ச்ச2யா தயோ: ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 25/69

 

அத்தியாயம் : இருபத்தாறு

பிரயாகையில் சான்றோர்களான முனிவர்கள் செய்த வேள்வியில் சிவபெருமானைத் தக்ஷன் நிந்தித்துச் சபித்தல்; நந்திகேசன் அந்தணர்களைச் சபித்தல்; சிவபெருமான் நந்தியெம்பெருமானை அமைதியுறச் செய்தல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! முன்பொரு சமயம் சான்றோர்களான முனிவர்கள் பிரயாகையில் ஒன்றுகூடி ஒரு பெரிய வேள்வியை முறைப்படிச் செய்யலாயினர். அதில் ஸநகர் முதலிய சித்த கணங்கள், தேவரிஷிகள், பிரஜாபதிகள், தேவகணங்கள், பிரும்மத்தை நன்கறிந்த ஞானிகள் என பல்லோரும் வந்திருந்தனர். ஒளிமிக்க திருமேனிகளோடு கூடிய வேதங்கள், ஆகமங்கள் ஆகியவைகளோடு நானும் பரிவாரங்கள் சூழ அங்கு சென்றேன். பலப்பலவாறு விசித்திரமான உற்சவங்களோடு அங்கு பெரியதோர் ஆன்றோர்கள் கூட்டம் கூடியது. பல சாஸ்திரங்களின் தொடர்புடைய அறிவியல் சர்ச்சைகளுடன் வாதவிவாதங்களும் நடந்தன. முனிவரே! அப்பொழுது சிவபெருமான் சதீதேவியும் சிவகணங்களும் புடைசூழ அங்கு வந்தார். மூவுலகங்கட்கும் நன்மை செய்பவரும், அனைத்தையும் படைப்பவரும், அனைத்திற்கும் ஒப்பற்றத் தலைவருமன்றோ சிவபெருமான். அவர் வந்ததைக் கண்ட தேவர்கள், சித்தர்கள், முனிவர்கள் மற்றும் நான் ஆகிய அனைவரும் பக்தியோடு எழுந்து வணங்கித் துதித்தோம். அவர் கட்டளையையேற்று அனைவரும் தங்கள் தங்கள் இடத்தில் அமர்ந்தோம். சிவபெருமானைக் கண்டதால் அனைவரும் மகிழ்ந்து தங்கள் பேற்றைப் புகழ்ந்து கொண்டனர்.

இதற்கிடையில் பிரஜாபதிகளில் முக்கியரான தக்ஷப்பிரஜாபதி தன்னொளியைப் பரப்பிக் கொண்டு மகிழ்ச்சியோடு எதிர்பாராதபடி அங்கு வந்தான். வந்தவன் என்னை வணங்கி, என் அனுமதி பெற்று அங்கு அமர்ந்தான். அது சமயம் தக்ஷன் அனைத்துலகங்கட்கும் அதிபதியாக நியமிக்கப்பட்டிருந்ததால் அனைவரது மரியாதைக்கும் உரியவனாய் இருந்தான். பெருமைக்குரிய பதவி பெற்ற எண்ணத்தால் மிகவும் செருக்கியிருந்தான். உண்மையறிவை இழந்திருந்த நேரமது. அப்பொழுது அனைத்து தேவரிஷிகளும் தலைவணங்கித் துதித்து இருகைகூப்பி ஒளி படைத்த தக்ஷனுக்கு மரியாதை செய்தனர். ஆனால், பலப்பலத் திருவிளையாடல்கள் புரியும் சிவபெருமான் தலைவணங்கவில்லை. அவர் அனைத்திற்கும் தலைவர்; செயற்கரிய செயல் செய்பவர்; சுதந்திரர்; மேலும் ஈசுவரர். யாவர்க்கும் ஒப்பற்ற ஈசனல்லவா அவர்! ஆகவே, தன் ஆசனத்திலேயே அமர்ந்திருந்தார். (எழுந்திருந்து தக்ஷனை வரவேற்கவில்லை.) தலைவணங்காத சிவபெருமானைக் கண்டு என் மகனான தக்ஷப்பிரஜாபதி மனம் நொந்தான், சினந்தான். அகங்காரம் கொண்டிருந்ததால் அறிவிழந்த அவன், ஸ்ரீருத்ரரைக் குரூரமாகப் பார்த்து அனைவரும் கேட்கும்படி உரக்கக் கூறலானான்.

தக்ஷன் கூறுகிறான்—— “தேவர்கள், அசுரர்கள், சிறந்தவர்களான அந்தணர்கள் மற்றும் ரிஷிகள் ஆகிய இவர்களனைவரும் என்னைக் கொண்டாடி தலைவணங்கினார்கள். ஆனால் பிரேதங்களும் பிசாசுகளும் சூழ பெருமை பெற்றதாக நினைத்து நிற்கும் இவன் கொடிய மானிடன்போல் ஏன் என்னை வணங்கவில்லை? இடுகாட்டில் வசிக்கும் வெட்கமற்ற இவன் இப்பொழுது என்னை வணங்காதது ஏன்? வேதங்களில் கூறப்பட்ட சடங்குகள் இவனுக்கு ஏது? பூதங்களும் பிசாசுகளுமே இவனைச் சுற்றியுள்ளதால் வேதநெறிச் சடங்குகள் அற்றவன். கொழுப்பெடுத்து அலைகிறான். சாஸ்திரங்களில் கூறப்பட்டுள்ள நெறிமுறைகளை அவமதித்து நன்னெறியை மாசுறச் செய்பவன். இவனோடு இருப்பவர்களும் இவனைப் பின்பற்றுபவர்களும் பாஷண்டர்கள் (நாத்திகர்கள்); தீயோர்; பாவமே செய்யும் கடப்பாடுடையவர்கள்; அந்தணர்களைக் கண்டால் நிந்திப்பவர்கள்; செருக்கித் திரிபவர்கள். இவனோ பெண்பித்து பிடித்தவன்; சிற்றின்பப் பேயன். ஆகவே, இவனை இப்பொழுது சபிக்கப் போகிறேன். ருத்ரனான இவன் நால்வர்ணங்களிலும் தனித்தவன்; கோர வடிவினன். இவனை வேள்வியிலிருந்து வெளியேற்ற வேண்டும். சுடுகாட்டில் வசிக்கும் இவனுக்கு ஏது உயர்ந்த குலம்? பிறப்புதான் ஏது? ஆகவே தேவர்களோடு இவன் வேள்வியில் அவிர்பாகம் பெறாமல் போகட்டும்.

(குறிப்பு:— தக்ஷன் உண்மைப்பொருளறியாது இவ்வாறு நிந்தித்ததன் உட்பொருள் இதோ:—

‘பிரேதங்களும் பிசாசுகளும் சூழ’ — உலகிலுள்ள ஜீவராசிகளனைத்தும் இது வேண்டும், இது வேண்டும் என என்றென்றும் ஆசை கொண்டு அலைகின்றனர். இவ்வாறு அலைபவர்களை, ‘ஏன்டா நீ பிசாசுபோல அலைகிறாய்’ என்று கூறுவது வழக்கம். சிவமும் சக்தியும் (வெம்மையும் தண்மையும்) ஒன்றுசேர்ந்திருந்தால்தான் உயிர் வாழ முடியும். ஆகவே, ஜீவராசிகள் சிவசக்தி ரூபம். இரும்புத்துகள்கள் காந்தத்தில் ஒட்டுவது போலத்தான் ஜீவராசிகள் சிவனிடம் ஒட்டியுள்ளன. இதையேதான் ‘பிரேதங்களும் பிசாசுகளும் சூழ’ என்கிறான்.

‘ஶ்மஶாநவாஸீ’ — இடுகாட்டில் இருப்பவன். உலகம் முழுவதுமே இடுகாடுதானே! இதில் காசியம்பதியை ‘மகாஶ்மஶானம்’ என்பர். இவ்வுடலும் மயானமே. ஏனெனில், இதிலுள்ள உயிரணுக்கள் நிமிடந்தோறும் வளர்ந்து இறந்து கொண்டிருப்பதால். ஆகவே, அழியும் ஜீவராசிகள் கொண்ட இவ்வுலகமே ஒரு ‘ஶ்மஶானம்’ (மயானம்). ‘இதில் சிவபெருமான் வசிக்கிறார்’ என்பதிலிருந்து ஒவ்வொரு ஜீவராசிகளின் அணுக்களிலும் அவர் நீக்கமற நிறைந்துள்ளார் என்று பொருளாகிறது.

‘வெட்கமற்றவன்’ — சிவபெருமான் எப்போதும் ஆத்மாராமன். தன்னிலேயே இன்பம் காண்பவர். ஆன்ம தியானத்திலேயே இன்பம் காண்பவர். கண்ணன் கீதையில் குணாதீதனைப் பற்றிக் கூறும்போது, ‘மாநாபமாநயோஸ்துல்ய: துல்ய: மித்ராரிபக்ஷயோ: ।’ (ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 14/25) என்கிறார். குணாதீதனுக்கே மானம், அவமானம் இரண்டும் ஒன்று எனில் அனைத்தையும் கடந்து நிற்கும் இறைவனுக்கு வெட்கமேது? மேலும், அடியார்களைக் காப்பவர் — ஏழைபங்காளர்.

‘லுப்தக்ரிய:’ — வேதங்களில் கூறப்பட்டுள்ள சடங்குகள் அற்றவன். ‘லுப்தா: க்ரியா: யஸ்மிந் பரப்ருஹ்ம ரூபத்வாத்’ என்பர் உரையாசிரியர். ஜீவர்களான அனைவருக்கும் சடங்குகள் உண்டு — அவர்கள் பிறப்பிறப்பிற்கு உட்பட்டுள்ளதால்! சிவனோ பரமன், பரப்பிரும்மம். வேதங்கள் இவரையே போற்றித் துதிக்கின்றன. ஆகவே, அனைத்தையும் தாண்டி நிற்பவருக்குச் சடங்குகள் ஏது?

‘மத்த:’ — கொழுப்பெடுத்து அலைபவன் (பித்தன்). ஜீவராசிகளின் நலனையே கருத்தில் கொண்டவனாதலால் பித்தன். வேண்டுதல் வேண்டாமை இலான். எனவே கொழுப்பெடுத்து அலைபவர். எருக்கம்பூ, தும்பைப்பூ போன்ற அற்பமான புஷ்பங்களாயினும் அதையேற்று, விலைமதிக்க முடியாத மோட்சத்தை அருள்பவரெனில், அவர் பித்தர்தானே! என்கிறார், அப்பைய தீட்சிதர் என்னும் மகான்.

‘அவித4: நீதிவிதூ3ஷக:’ — சாஸ்திரங்களில் கூறப்பட்டுள்ள நெறிமுறைகளை அவமதித்து நன்னெறிகளை மாசுறச் செய்பவன். நெறிமுறைகள் பிறப்பிறப்பிற்குட்பட்ட ஜீவராசிகளுக்கே தவிர, முழுமுதற்கடவுளுக்கு உண்டோ? அந் நெறிமுறைகளைக் கற்பித்தவரே அவர்தானே. அவரோ பிறப்பிலி. ஆகவே இறப்பிலி. பின் விதிமுறைகள் அவருக்கேது. எனவே, அவர் ‘அவித4:’ — நெறிமுறைகளை நிந்திப்பவர் — அவமதிப்பவர். (தக்ஷனைப் போன்ற அகங்காரிகளின் நெறிமுறைகள் வேதத்திற்குப் புறம்பானது.)

ய: ஶாஸ்த்ரவிதி4முத்ஸ்ரு॒ஜ்ய

வர்ததே காமகாரத: ।

ந ஸ ஸித்3தி4மவாப்நோதி

ந ஸுக2ம் ந பராம் க3திம் ॥

— ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 16/23

என்றபடி தக்ஷனது செயல் வேதத்திற்குப் புறம்பானது. ஆகவே அதைக் கண்டிப்பவர்.

‘வத்4வாம் ஸதா3ஸக்த ரதிப்ரவீண:’ — பெண்பித்துப் பிடித்தவன் — சிற்றின்பப் பேயன். உலகில் இறைவனைத் தவிர அனைத்து ஜீவராசிகளும் பெண்களே. உடலுறுப்புகளின் மாறுபாட்டால் ஆண்—பெண் என்னும் பாகுபாடே தவிர, ஆன்ம விஷயத்தில் அவனொருவனே ஆண். மற்ற ஜீவன்கள் அனைத்தும் பெண்கள். (‘ந ஸ்த்ரீ ஸ்வாதந்த்ர்யமர்ஹதி’ — பெண்பாலர் தனித்திருக்கக் கூடாது என்பதொரு நியதி. கொடி ஒரு கொழுக்கொம்பைச் சுற்றி நின்றுதான் வாழ முடியுமே தவிர தனித்து நிற்க முடியுமா? அதுபோலத்தான் பெண்களும்.) ஆகவே பெண்பாலான ஜீவராசிகளைப் பிறவித்தளைகளிலிருந்து நீக்கித் தன்னிடம் சேர்த்துக் கொள்ளத் துடிப்பவன் இறைவன். எனவே அவன் பெண்பித்து பிடித்தவன்தானே!

‘ரதிப்ரவீண:’ — சிற்றின்பப்பேயன். ‘இலை தந்தான், பூவளித்தான், ஒரு பழம் தந்தான்’ என அற்பமான சிறிய பொருளைத்தரினும் அவனது பக்திகண்டு, காதல் அன்புகண்டு அதையும் பெரியதாக நினைத்து ஏற்பதில் விருப்பம் கொண்டவன். கல்லெடுத்தெறிந்து அர்ச்சனை புரிந்தார் சாக்கிய நாயனார். கந்தலைக் கசக்கித் தந்தார் திருக்குறிப்பு தொண்ட நாயனார். இவர்களுக்குச் சிவப்பேரின்பம் அருளினார் சிவபெருமான். ஆகவே அடியார்களின் காதலன்பிற்குப் பேயாக அலைபவரானதால் அவர் ‘ரதிப்ரவீணர்’ தானே!

‘வர்ணேஷ்வதீத:’ — நால்வர்ணங்களிலும் தனித்தவன். ‘சாதுர்வர்ண்யம் மயா ஸ்ரு॒ஷ்டம் கு3ணகர்மவிபா43ஶ: ।’ (ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 4/13) என்பது கண்ணனின் வாக்கு. அந்தணர்கள், ‘க்ஷத்திரியர்கள், வைசியர்கள், வேளாளர் என்னும் நால்வர்ணங்களும் குணம் மற்றும் செயலுக்கிணங்க என்னால் படைக்கப்பட்டன’ என்பது கருத்து. இது படைக்கப்பட்டவர்களுக்குத்தானே தவிர, படைப்பவனுக்கு உண்டோ? இறைவனோ அந்தப் படைப்புத் தொழிலனான நான்முகனையும் படைத்தவன். ஆகவே, இவர் நால்வர்ணங்களுக்கும் அப்பாற்பட்டவர் அல்லவா?

‘விவர்ணரூப:’ — கோரவடிவினன். சடைமுடி, புலித்தோலாடை, கபால எலும்பு மாலை, முக்கண்கள், உடலிலோ பாம்புகளான நகைகள், உணவோ நஞ்சு, குடியிருப்போ மயானத்தில், உடல் முழுவதும் சாம்பற்பூச்சு. இவையனைத்தும் விகாரமல்லவா? ஆகவே, கோரவடிவினன் என்பது தக்ஷன் கருத்து. ‘யாதே ருத்3ர ஶிவா தநூ: அகோ4ரா அபாபகாஶிநீ’ என்கிறது ஸ்ரீருத்ரம். இதற்கு உரை எழுதிய சாயணர் சிவனுக்கு இரு உருவங்கள். ஆயுதங்களைக் கைகளிலேந்திக் காரணமின்றிப் பயத்தை உண்டுபண்ணும் மூர்த்தி ‘கோரா’ என்பது. அவ்வாறின்றி அருள்புரியும் திருமேனி ‘அகோரா’ என்பது.

‘ருத்ரோ வா ஏஷ யத3க்நி: தஸ்ய ஏதே தநுவௌ கோ4ரா அந்யா சிவாஅந்யா’ என்கிறது வேதம். ஸ்ரீமகாபாரதத்திலும், ‘த்3வேதநூ தஸ்ய தே3வஸ்ய தே3வக்ஞா ப்ராஹ்மணா விது3: கோ4ரா சாந்யா ஶிவா சாந்யா தே சைவ ஶததா4 புந: ॥’ என்றே கூறப்படுகிறது.

அதே ஸ்ரீருத்ரத்தில் ‘நமோ விரூபேப்4யோ விஶ்வரூபேப்4யஶ்ச வோநம:’ என்றும் கூறப்படுகிறது. ‘விரூபேப்ய:’ — ஒரு குறிப்பிட்ட உருவமோ, இப்படித்தான் என்று விவரிக்க இயலாத ரூபமோ கொண்டவராதலால் ‘விரூபர்’ என்கிறது. விகார உருவங்களுடைய சிவகணங்களாகவும் விளங்குபவராதலால் ‘விரூபர்’ என்கிறது வேதம். இவ்வுண்மை அறியாததால் தக்ஷன் ‘விவர்ணரூபன்’ என்கிறான்.

‘வேள்வியில் தேவர்களோடுகூட இவன் அவி உணவு பெறாமல் இருக்கட்டும்’ என்பது தக்ஷன் சாபத்தின் கருத்து. தேவதேவரான சிவன், மிகமிகத் தாழ்ந்தவர்களான தேவர்களுக்குச் சமமாக எவ்வாறு அவியுணவு பெறுவார்? ஆகவே, அவர் தனியாக முன்பே பெறட்டும். அல்லது அடியார்க்கெளியவரானதால் அடியவர்களான தேவர்கள் பெற்ற பின்பு முடிவில் பெறட்டும் என்பது உட்கருத்து.

‘குலஜந்மஹீந:’ — உயர்ந்த குடிப்பிறப்பான ‘ஆபிஜாத்யமோ’ குலப்பெருமையோ அல்லது பிறப்போ ஏது? என்பது தக்ஷன் கூற்று. இவரை ‘ப்ரதமோ தைவ்யோபிஷக்’ — அனைத்துலகிற்கும் முதலானவர், தேவர்களின் தெய்வத்தன்மையாக இருப்பவர், பிறவிப்பிணிக்கு மருத்துவருமாக இருப்பவர் என்று வேதமும், ‘யோ தே3வாநாம் ப்ரத2மம்’; ‘தமீஶ்வராணாம் ப்ரத2மம் மகேஶ்வரம் தம் தைவதாநாம் ப்ரத2மம் ச தை3வதம்’ என்று சுருதிகளும், ‘யோ தே3வ: ஸர்வதே3வேஷு மகாதே3வ இதிஸ்ம்ருத: தஸ்மை நமஸ்து குர்வாணா தி3வி திஷ்ட2ந்தி தே3வதா: ॥’ என்று மகாபாரதமும் கூறுகிறது. ‘தேவதைகளுக்குள் முதல்வன்; உலகிலேயே சிறந்தவன்; ஈசுவரர்களுள் முதலான மகேசுவரன்; தேவர்களுள் முதல்வன் என்று வழங்கப்படும் அவரை வணங்கிக் கொண்டுதான் தேவர்கள் தேவ உலகில் வாழ்கின்றனர்’ என்கிறது சுருதிகளும் இதிகாசங்களும். மணிவாசகப் பெருமானும், ‘விண்ணிறைந்து மண்ணிறைந்து மிக்காய் விளக்கொளியாய் எண்ணிறந்து எல்லையிலாதானே’ (சிவபுராணம் 23,24வது வரிகள்), ‘ஆதிமூர்த்திகட்கருள் புரிந்தருளிய தேவதேவன்’ (கீர்த்தித் திருவகவல் 121—122), ‘மேலொடு கீழாய் விரிந்தோன் காண்க, அந்தமும் ஆதியும் அகன்றோன் காண்க, கற்பமும் இறுதியும் கண்டோன் காண்க, தேவரும் அறியாச் சிவனே காண்க, பெண் ஆண் அலியெனும் பெற்றியன் காண்க’ (திருவண்டப்பகுதி 50,51,54,56,57வது வரிகள்), ‘ஆதியும் அந்தமுமில்லா அருட்பெருஞ்ஜோதி’ (திருவெம்பாவை 1), ‘மாலறியா நான்முகனும் காணாமலையினை’ (திருவெம்பாவை 5), ‘முன்னைப்பழம் பொருட்கும் முன்னைப்பழம் பொருளே’ (திருவெம்பாவை 9), ‘ஏதவன் ஊர்? ஏதவன் பேர்? ஆர் உற்றார்? ஆர் அயலார்?’ (திருவெம்பாவை 10) என்கிறார்.

திருமூலரும் திருமந்திரத்தில் ‘பிறப்பிலிப் பேர் நந்தி தன்னை (86), ‘பிறப்பிலி பிஞ்ஞகன் பேரருளாளன் இறப்பிலி யாவர்க்கும் இன்பமருளும்’ (25), ‘மண்ணளந்தான் மலரோன் முதல் தேவர்கள் எண்ணளந்து இன்னம் நினைக்கிலார் ஈசனை’ (13) என்று கூறுகிறார். திருஞானசம்பந்தப் பெருமான். ‘நிறைசேரப் படைத்து அவற்றின் உயிர்க்குயிராய் அங்கங்கே நின்றார்’ என்கிறார். ‘ஒரு நாமம் ஓருருவம் ஒன்றுமில்லார்க்கு ஆயிரம் திருநாமம் பாடி நாம் தெள்ளேனங் கொட்டாமோ’ (திருத்தெள்ளேணம் 1) என்பார் திருவாதவூரர்.

ஆகவே, இறைவனை ‘குலஜன்மஹீனன்’ என்றுதானே கூறவேண்டும்.)

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! இவ்வாறு தக்ஷன் கூறியதைக் கேட்ட பிருகு முதலிய மகரிஷிகள் ஸ்ரீருத்ரதேவரைத் தீயோன் என்று எண்ணி, மற்ற தேவர்களோடும் ஸ்ரீசிவபெருமானை நிந்திக்கலாயினர்.

இவர்கள் கூறியதைச் செவிமடுத்த நந்தியெம்பெருமானுக்குச் சினம் மூண்டது. கண்கள் சிவந்து கலங்கின. தக்ஷனைச் சபிக்க எண்ணிக் கூறலானார்.

நந்தியெம்பெருமான் கூறுகிறார்—— “அறிவிழந்த தக்ஷனே! தீயபுத்தியும் மூர்க்கத்தனமும் கொண்ட மூடனே! என் தலைவரான மகேசனை இவ்வேள்வியிலிருந்து ஏன் விலக்கி வைத்தாய்? அவரை நினைந்தபோதன்றோ வேள்வி பயன் பெறுகிறது; தண்ணீரும் தூயதாகிறது. அவ்விறைவனான மகேசனுக்கா நீ சாபமளிக்கத் துணிந்தாய்? தீய எண்ணங்கொண்ட தக்ஷனே! நீ ஓர் அந்தணன் என்கிற அகந்தையாலன்றோ ஸ்ரீருத்ரருக்குச் சாபமிடுகிறாய். குற்றமற்ற பெருந்தலைவரான ஸ்ரீருத்ரரை நீ வீணிலே தூற்றலானாய். அந்தணர்களுள் தாழ்ந்தவனே! எவர் இவ்வுலகங்களைப் படைத்துக் காத்துக் கரந்தருளுகிறாரோ, அந்தச் சிவப்பரம்பொருளுக்குச் சாபமளிக்க எவ்வாறு நினைத்தாய்?”

இவ்வாறு நந்திகேசர் அதட்டவே தக்ஷப்பிரஜாபதி சினத்தால் சிவந்து, அவருக்குச் சாபமளித்துக் கூறலுற்றான்—— “ஹே ருத்ர கணமே! நீங்களனைவரும் வேதத்திலிருந்து ஒதுக்கப்பட்டவர்களாக ஆகுக. வைதிக நெறிகளை விடுத்தவர்களாக, மகரிஷிகளால் புறக்கணிக்கப்பட்டவர்களாக ஆகுக. நாத்திகத்தில் மனங்கொண்டு தொன்றுதொட்டுவரும் மேலையார் செய்வனவற்றிலிருந்து விலகி இருப்பவர்களாகுக. தலையில் சடையும், உடலில் சாம்பலும், கழுத்தில் என்பு மாலைகளும் கொண்டு கள்குடித்துத் திரிவீர்களாக.”

சிவபார்ஷதர்கட்கு தக்ஷன் இவ்வாறு சாபமளித்ததைச் செவியுற்ற நந்தியெம்பெருமான் சினத்தின் எல்லைக்கே சென்றுவிட்டார். சிலாத மகரிஷியின் மகனான நந்திகேசர் சிவனுக்குப் பிரியமான அணுக்கத்தொண்டர். ஒப்பற்ற தேஜஸ் படைத்தவர். அவர் உடனே செருக்குற்ற தீயோனான தக்ஷனைப் பார்த்து இவ்வாறு பதிலுரைக்கலானார்.

நந்தியெம்பெருமான் கூறுகிறார்—— அடே! தீய எண்ணங்கொண்ட மூர்க்கனே! தக்ஷா! சிவதத்துவத்தைப் பற்றிய அறிவு உனக்குச் சிறிதுகூட இல்லையே. ஆகவேதான் நீ சிவபார்ஷதர்களுக்கு வீணில் சாபமளித்தாய். செருக்கித் திரிபவனே! எவருடைய மனதில் தீய எண்ணம் குடி கொண்டுள்ளதோ, அந்தப் பிருகு முதலியவர்களும் அந்தணமை கொண்டுள்ள கர்வத்தால் உலக நாயகரான சிவபெருமானை எள்ளி நகையாடினர். ஆகவே ஸ்ரீசிவபெருமானுக்கு எதிர்தட்டாக இருக்கும் உன்னைப் போன்ற தீய அந்தணர்களுக்கு ஸ்ரீருத்ரனின் அருட்கருணையால் இதோ சாபமளிக்கப் போகிறேன். உன்னைப் போன்ற அந்தணர்கள் கர்மங்களின் பயன்களையே உயர்வாகக் கூறும் வேதவாதங்களில் சிக்குண்டு வேதத்திலுள்ள உண்மை தத்துவத்தின் அறிவைப் பெறாமல் போவார்களாக. அவர்கள் சிற்றின்பத்திலேயே தன்மயமாகி, சுவர்க்கத்தையே பெறற்கரிய பெரும்பேறாக எண்ணி, ‘சுவர்க்கத்தைக் காட்டிலும் உயர்ந்தது வேறொன்றுமில்லை’ என்று கூறிக் கொண்டு சினம், பேராசை மற்றும் திமிர் பிடித்து வெட்கமற்ற பிட்சுக்களாகக் கடவது. வேளாளர்களுக்கு வேள்விகளை வேதநெறியில் செய்விக்கும் அந்தணர்களாக வறுமையில் வாடுவீர்களாக. தானம் பெறுவதிலேயே மனங்கொண்டு, நிந்திக்கப்பட்ட தானங்களைப் பெறுவதால் அவர்களனைவரும் நரகம் புகுபவர்களாக ஆகட்டும். தக்ஷனே! அவர்களில் சிலர் பிரும்மராட்சஸர்களாகக் கடவது. சிவபெருமானைச் சிறு தெய்வமாக எண்ணி அவரிடம் பகை கொண்ட தீயபுத்தி தக்ஷனே! நீ உண்மை அறிவை இழப்பாயாக. இவன் உலகியலின்பங்களில் கொண்ட விருப்பத்தால் காமமென்னும் கவடு சூழ்ந்த இல்லற வாழ்வில் விருப்பு கொண்டு, கர்மநெறியையும் கர்மபலனையும் புகழ்ந்துரைக்கும் தொன்மையான வேதவாக்கியங்களையே பரப்புவனாக ஆகட்டும். இன்பமளிக்கும் இவன் முகம் அழியட்டும். ஆன்மஞானத்தை மறந்து மாக்களாகட்டும். இவன் வேதம் வகுத்த அறநெறிகளை விடுத்தவனாக ஆகட்டும். ஆடு முகம் பெற்றவனாக ஆகட்டும்.”

இவ்வாறு தக்ஷன் சிவபெருமானையும், சினம் கொண்ட நந்திகேசர் அந்தணர்களையும் சபித்தபொழுது அங்கு பெருத்த கூச்சலும் குழப்பமுமாக ஆயிற்று. நாரதா! நான் வேதங்களைப் படைத்தவனாதலால் சிவதத்துவத்தை நன்கறிவேன். ஆகவே, தக்ஷனது சாபத்தைக் கேட்டு, அவனையும் பிருகு முதலிய அந்தணர்களையும் பலவாறு நிந்தித்தேன். சதாசிவரான ஸ்ரீமகேசுவரரும் நந்தி கூறியதைக் கேட்டுச் சற்றே புன்னகைத்து, இனிய கனிந்த சொற்களால் நந்திகேசனை அறிவுறுத்தினார்.

ஸ்ரீசிவபெருமான் கூறுகிறார்—— “நந்தீ! நான் சொல்வதைக் கேள். நீ நல்ல அறிஞனன்றோ! நீ கோபம் கொள்வது சரியில்லையே! அவர்கள் என்னைச் சபித்ததாக, நீ நினைத்தது ஒரு பிரமை = மயக்கம். அதனால், நீ வீணில் அந்தணர்களைச் சபித்தாய். உண்மையில் எந்தவொரு சாபமும், எவரது சாபமும் என்னைத் தீண்டாது. ஆகவே, நீ கோபம் கொள்ள வேண்டாம். வேதங்கள் மந்திர எழுத்துக்களும், அதன் தொகுப்புகளான சூக்தங்களும் நிறைந்தது. அதில் ஒவ்வொரு சூக்தத்திலும் அனைத்து ஜீவராசிகளின் இதயத்திலும் விளங்கும் பரமாத்மா நிலைத்து நிற்கிறார். ஆகையால், அந்த மந்திரங்களை அறிந்தவன் நித்யமான ஆன்மாவை அறிந்தவனாவான். ஆகவே, நீ கோபத்திற்காட்பட்டு அவர்களுக்குச் சாபமளிக்காதே. ஒருவன் எவ்வளவுதான் மனக்கலக்கமுள்ளவனாக இருந்தாலும் அவன் ஒருபோதும் வேதத்தைச் சபிக்கக் கூடாது; சபிக்கவும் முடியாது. இவர்கள் கொடுத்த சாபம் இதுவரை என்னை வந்தடையவில்லை. இதை நீ நன்கு அறிந்து கொள்.

அறிஞனே! நீ ஸநகர் முதலிய சித்தர்களுக்கும் தத்துவ ஞானத்தை உபதேசிக்கக் கூடியவன். ஆகவே அமைதி கொள்வாய். நானேதான் வேள்வி. நானேதான் வேள்விக்கான செய்முறைகளும் செயல்களும். வேள்விக்கு உறுப்புகளான அனைத்து உபகரணங்களும் நானே. வேள்வியின் ஆன்மா நானே. வேள்வியில் ஈடுபாடு கொண்டுள்ள யஜமானனும் (வேள்வி செய்பவனும்) நானே. (இப்பொழுது) வேள்வியிலிருந்து ஒதுக்கித் தள்ளப்பட்டவனும் நானே. இவன் யார்? நீ யார்? இவர்கள்தான் யார்? உண்மையில் இவையனைத்தும் நானேதான். சற்றே நீ புத்தி கொண்டு யோசித்துப் பார். நீ வீணில் அந்தணர்களுக்குச் சாபமளித்துள்ளாய். பேரறிஞனே! நந்தியே! நீ தத்துவ ஞானம் கொண்டு இப்பிரபஞ்சத் தோற்றத்திற்குத் தடங்கல் செய்து அதாவது நீ இதில் சிக்கிக் கொள்ளாது ஆன்மநிஷ்டனான ஞானியாகவும், கோபம் முதலியவனவற்றை ஒழித்தவனாகவும் ஆவாயாக.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதனே! சிவபெருமான் இவ்வாறு அறிவுறுத்தவே, நந்திகேசுவரர் அறிவுற்றுச் சினம் தவிர்த்து அமைதி பெற்றார். சிவபெருமானும் உயிர்க்குயிரான பார்ஷதர் நந்தியை உண்மையை உணரும்படிச் செய்து தன் பிரமத கணங்கள் சூழ மகிழ்ச்சியோடு தன்னிருப்பிடம் சென்றார். சினம் பொங்கிய தக்ஷனும் அந்தணர்கள் சூழத் தன்னகம் போய்ச் சேர்ந்தான். ஆனால், அவனது மனமோ சிவன் பக்கல் பகைமையிலேயே ஊன்றியிருந்தது. சிவபெருமானுக்குத் தந்த சாப நிகழ்ச்சியை நினைத்த தக்ஷன், (அதுமுதற்கொண்டு) எப்பொழுதும் கோபமுற்றவனாகவே இருந்தான். அவனது அறிவை அறியாமை கவிழ்த்துக் கொண்டது. சிவனிடம் கொண்ட சிரத்தையை விடுத்துச் சிவபூஜை செய்பவர்களைத் தூற்றத் தொடங்கினான். அன்பனே நாரதா! பரமாத்மாவான சிவபெருமானிடம் இவ்வாறு தவறு புரிந்த தக்ஷனது தீய எண்ணம் பற்றி நான் இதுவரை கூறினேன் அல்லவா? இனி தீய எண்ணத்தின் எல்லைக்கே சென்ற அவனது செயல்களைப் பற்றிக் கூறுகிறேன், கேள்.

 

அத்தியாயம் : இருபத்தேழு

தக்ஷன் தொடங்கிய வேள்விக்குப் பிரும்மா முதலிய தேவர்களும் ரிஷிகளும் வருதல்; வேள்வியின் தொடக்கம்; சிவபெருமானை அழைக்குமாறு ததீசி கூற, தக்ஷன் அதை எதிர்த்தலும், ததீசியுடன் சிவனடியார்கள் அங்கிருந்து வெளியேறுதலும்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதனே! ஒரு சமயம் தக்ஷன் பெரியதொரு வேள்வியைச் செய்யத் தொடங்கினான். அவ்வேள்விக்கான தீக்ஷை ஏற்ற தக்ஷன் தேவரிஷிகள், மகரிஷிகள், தேவர்கள் ஆகிய அனைவருக்கும் அவ்வேள்விக்கான செய்தியை அறிவித்தான். அகத்தியர், கசியபர், அத்ரி, வாமதேவர், பிருகு மகரிஷி, ததீசி முனிவர், வேதவியாச பகவான், பரத்வாஜர், கௌதமர், பைலர், பராசரர், கர்க்கர், பார்க்கவர், ககுபர், ஸிதர், ஸுமந்து, திரிகர், கங்கர், வைசம்பாயனர் மற்றும் பல முனிவர்கள் ஆகிய அனைவரும் தங்கள் தங்கள் மனைவிமார்கள், புத்திரர்கள் ஆகியவர்களோடு என் மகன் தக்ஷன் தொடங்கிய வேள்வியில் பங்கேற்க மகிழ்ச்சியோடு வந்து கூடினர். இவர்களைத் தவிர தேவகணங்கள், நன்மைகளையே நல்கும் எண்டிசை லோகபாலகர்கள், மற்றுமுள்ள உபதேவர்கள் ஆகியோரும் தங்களுக்கு உதவி செய்யும் படைகளுடன் அங்கு வந்து சேர்ந்தனர். படைக்கும் கடவுளான என்னையும் மனைவிமார்களோடு நேரில் வந்து வேள்விக்காக அழைத்தான். அப்பொழுது திருமேனி தாங்கிய வேதங்களும், மற்ற அணுக்கத்தொண்டர்களும் என்னைச் சூழ்ந்து நின்றிருந்தனர். தக்ஷன் இதேபோலப் பலவாறாகப் பிரார்த்தித்து ஸ்ரீமந்நாராயணனையும் ஸ்ரீவைகுண்டம் சென்று அழைத்து வந்தான்.

சிவனிடம் பகை கொண்ட தீயபுத்தி தக்ஷன் வந்த அனைவருக்கும் உரிய வகையில் பெரியதோர் உபசாரம் செய்தான். விலைமதிக்க முடியாத ஒளிமயமான பெரியதோர் உயர்ந்த மாளிகையை விசுவகர்மா நிர்மாணித்தான். வந்த விருந்தாளிகள் தங்க அம்மாளிகையை தக்ஷன் அளித்தான். விருந்தினர் அனைவரும் உரிய முறையில் உபசரிக்கப்பட்டுத் தங்களுக்குரித்தான இடத்தில் தங்கினர். அந்த வேள்வி ‘கனகலம்’ என்னும் திருத்தலத்தில் தொடங்கப்பட்டது. பிருகு முதலிய தபோதனர்கள் ருத்துவிக்குகளாக நியமிக்கப்பட்டனர். மருத்கணங்கள் அனைவருடனும் ஸ்ரீமந்நாராயணனே அவ்வேள்விக்குத் தலைவராக இருந்தார். மூன்று வேதங்களிலும் உள்ள விதிமுறைகளைக் கூறி நடத்தித் தரும் பிரும்மாவாக (வேள்வியை நடத்த உள்ள ரித்விக்குகளின் தலைமை பதவிக்கு) என்னை நியமித்தான். எண்டிசை தலைவர்களும் தங்கள் ஆயுதங்கள், பரிவாரங்கள் சூழ வேள்வியின் வாயிற்காப்பவர்களாகவும், ரட்சிப்பவர்களாகவும் இருந்தனர். அதனால் எங்கும் குதூகலம் நிறைந்திருந்தது.

வேள்வியின் நாயகனே அழகிய திருமேனியுடன் வேள்விச்சாலையில் வந்து நேரில் காட்சியளித்தான். முனிச்சிரேஷ்டர்கள் அனைவரும் வேதங்களைத் தங்களிடமே தாங்கியவர்களாக இருந்தனர். (அதாவது, வேதங்களைக் கசடறக் கற்றவர்களாய் இருந்தனர்.) அக்னிதேவனும் அந்த வேள்வியில் அவியுணவைப் பெற, தனது ஆயிரம் திருமேனிகளையும் வெளிப்படுத்தி நின்றார். எண்பத்தெட்டாயிரம் ரித்விக்குகள் ஒன்றுகூடி ஹோமம் செய்தனர். அறுபத்து நான்காயிரம் தேவரிஷிகள் ஸாமகானம் செய்யும் உத்காதாவாக இருந்தனர். அதுபோல அத்வர்யுக்களும் ஹோதாக்களும் அத்துணை எண்ணிக்கை உள்ளவர்களாகவே இருந்தனர். நாரதர் முதலிய தேவரிஷிகளும், சப்தரிஷிகளும் தனித்தனி கட்சிகளாகப் பிரிந்து வேதமோதினர். இப்பெருவேள்வியில் கந்தர்வர்கள், வித்யாதரர்கள், சித்தர்கள், பன்னிரண்டு ஆதித்யர்கள் ஆகிய அனைவரும் தங்களது அணுக்கத் தொண்டர்கள், தங்கள் தங்கள் அக்னிஹோத்ரம் ஆகியவைகளுடனும், மற்றும் நாக உலகங்களில் வசிக்கும் அனைத்து நாகங்களுமாகிய அனைவரும் தக்ஷனால் அழைக்கப்பட்டுப் பெருந்திரளாக அங்கு வந்து கூடினர். பிரும்மரிஷிகள், ராஜரிஷிகள், தேவரிஷிகள் மற்றும் அரசர்கள் ஆகிய அனைவரும் பெருந்திரளாக அழைக்கப்பட்டுத் தங்கள் நண்பர்கள், அமைச்சர்கள், படைகள் சூழ அங்கு வந்தனர். வசுக்கணங்களையும் தக்ஷன் வேள்விக்காக அழைத்திருந்தான். வேள்விக்காக முதலில் செய்யப்படவேண்டிய சடங்குகளைச் செய்து, ‘ஸ்வஸ்திவாசனம்’ என்னும் மங்கள ஆசி வழங்கும் சடங்கு தொடங்கப்பட்டு தக்ஷன் தன் மனைவியோடு வேள்விக்கான தீக்ஷை ஏற்றபோது, அவனது பொலிவு பன்மடங்காக விளங்கியது!

இவ்வளவு நடந்த பின்பும் தீயோனான தக்ஷன், பகவான் ஸ்ரீசிவனை வேள்விக்கு அழைக்கவில்லை. ‘கையில் (பிரும்ம) கபாலம் ஏந்தியவராதலால் வேள்வியில் கலந்து கொள்ளத் தகுதியற்றவர்’ என்பது அவனது எண்ணம். சதீதேவி தனது பெண்ணேயாயினும் கபாலியான சிவனின் மனைவியென்பதால் குற்றமே காணும் தக்ஷன், அவளையும் வேள்விக்கு அழைக்கவில்லை. தக்ஷனது வேள்வியும் தொடங்கியது. வேள்விச்சாலைக்கு வந்துள்ள ரித்விக்குகள் தங்கள் தங்கள் காரியங்களைத் தொடங்கினர். இன்னும் சிவபெருமான் அங்கு வராதது கண்ட சிவபக்தரான ததீசி முனிவரது மனம் மிகவும் நொந்தது. ஆகவே அவர் கூறலானார்.

ததீசி கூறுகிறார்—— “பெருந்தலைவர்களான தேவர்களே! முனிவர்களே! மகிழ்ச்சியோடு நான் கூறுவதைக் கேளுங்கள். இப்பெருவேள்விக்கு ஸ்ரீசிவபெருமான் வராத காரணமென்ன? தேவதேவர்கள், முனிச்சிரேஷ்டர்கள், எண்டிசை உலக நாயகர்கள் அனைவரும் வந்துள்ளனர். ஆனால் பெருமனத்தரான மழுவாளர் ஸ்ரீசிவபெருமான் இல்லாது இவ்வேள்வி அழகு பெறாது. மங்களங்களே வடிவெடுத்த சிவபெருமானது அருட்கடாட்சத்தினாலேயே அனைத்துச் சுபகாரியங்களும் நலன் பெறுகின்றன என்பது பேரறிஞர்கள் கருத்து. இவ்வாறான பெருமை பெற்ற முன்னம்பழம் பொருட்கும் முன்னம்பழம் பொருளும், எருதுக்கொடியோனும், கண்டங்கறுத்தவருமான சிவபெருமான் இங்கு ஏன் காணப்படவில்லை? தக்ஷனே! எந்த எம்பெருமானது தொடர்பைப் பெற்றதால் அல்லது எவரை நாம் ஏற்றுக் கொண்டதால் மங்களமற்றவையும் மங்களங்களாக ஆகுமோ, தீயனவும் நல்லனவாகுமோ, எவர் தனது பதினைந்து திருக்கண்களால் நோக்கப் பழையனவும் புதியனவாக ஆகுமோ, அந்த எம்பெருமானது திருவடிகள் இந்த வேள்விச்சாலையில் பதிவது மிக மிக அவசியமாகும். ஆகவே, நீயே விரைவில் சென்று சிவபெருமானை இங்கு அழைத்து வரவேண்டும். அல்லது பிரும்மதேவர், சர்வசக்தனான ஸ்ரீமந்நாராயணன், தேவர்கோன் இந்திரன், எண்டிசை லோகபாலகர்கள், அந்தணர்கள், சித்தர்கள் ஆகிய அனைவருடைய உதவியோடு இப்பொழுதே சென்று, இவ்வேள்வி மங்களமாக நிறைவு பெறவேண்டி பகவான் ஸ்ரீசிவபெருமானை அழைத்துவர வேண்டும். நீங்களனைவரும் பகவான் சிவன் இருக்குமிடம் இப்பொழுதே செல்லுங்கள். தக்ஷன் மகளான சதீதேவியோடு சிவபெருமானையும் விரைவில் அழைத்து வாருங்கள். தேவசிரேஷ்டர்களே! உலகநாயகியான தேவியோடு பரமசிவன் இங்கு வருவாரேயானால், அப்பொழுது இங்குள்ள அனைத்தும் பரிசுத்தமாகும், தூய்மை பெறும். அவரை நினைத்தபோதே, அவரது திருப்பெயரைக் கூறியபோதே அனைத்துச் செயல்களும் புண்ணியமயமாகிவிடும். ஆகவே முழுமுயற்சி செய்து எருதுக்கொடியோனான சிவபெருமானை இங்கு அழைத்துவரத்தான் வேண்டும். சிவபெருமான் இங்கு வருவாரேயானால் இவ்வேள்வி தூய்மை பெறும். இல்லையேல் இவ்வேள்வி நிறைவு பெறாது. நான் உண்மையைக் கூறுகிறேன்.”

ததீசி முனிவர் இவ்வாறு கூறவே, தீயபுத்தியுடைய தக்ஷன் அறிவற்றவனாகையால் நகைத்தவாறே சினம் பொங்கக் கூறலுற்றான்—— “பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனே அனைத்து தேவர்களுக்கும் மூலகாரணர். அவரிடமன்றோ தொன்றுதொட்டுவரும் அறநெறிகள் மல்கிக் கிடக்கின்றன. அவரையே நான் அனைத்து மரியாதைகளுடனும் அழைத்திருக்கையில், இவ்வேள்வியில் என்ன குறை நிகழ வாய்ப்புள்ளது? வேதங்கள், வேள்விகள், மற்றுமுள்ள அனைத்து கர்மங்களும் எவரிடம் நிலை கொண்டுள்ளனவோ அந்த பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணுவே இங்கு வந்தாகிவிட்டது. இது தவிர உலக பிதாமகரான பிரும்மதேவர் வேதங்கள், உபநிடதங்கள், மற்றுமுள்ள அறுபத்துநான்கு ஆகமங்கள் ஆகியனவற்றுடன் சத்திய உலகிலிருந்து இங்கு வந்துள்ளார். தேவர்களோடு இந்திரனும் வந்துள்ளார். தங்களைப் போன்ற குற்றங்காணாத (பாவமற்ற) மகரிஷிகளும் வந்திருக்கிறீர்கள். வேள்வியில் பங்கு கொள்ளத் தகுதி படைத்த, அமைதியே செல்வமாகக் கொண்ட, நற்பாத்திரங்களான, வேதவேதார்த்தங்களை நன்கு கற்றறிந்த, உறுதியுடன் விரதங்களை ஏற்றுச் செவ்வனே நடத்துகிறவர்களான இந்த மகரிஷிகளும் மற்றும் தாங்களுமே இங்கு வந்திருக்க, அந்த ருத்ரனால் ஆகவேண்டியதுதான் என்ன? அந்தணச்சிரேஷ்டரே! பிரும்மதேவர் கூறியதாலேயே நான் என் மகளை ருத்ரனுக்கு மணம் முடித்தேன். ஹரன் நற்குலப் பிறப்பற்றவன்; தாய்—தந்தையர் அற்றவன்; பூத—பிரேத—பிசாசுகளுக்குத் தலைவன்; தனித்திருப்பவன். அவனை மீறிச் செய்வதென்பது பிறரால் இயலாததொன்று. தற்புகழ்ச்சிக்காரன்; மூடன்; ஜடன்; மோன நிலையில் இருப்பவன்; பொறாமை படைத்தவன்; வேள்விக்கு அழைக்கத் தகுதியற்றவன். ஆகவேதான் நான் அவனை அழைக்கவில்லை. ஆகவே ததீசி! நீர் திரும்பவும் இவ்வாறு எங்கும் கூறக் கூடாது. நீங்களனைவரும் எனது இந்த வேள்வியை நலமுற நிறைவு செய்து தந்தருள வேண்டுகிறேன்.”

தக்ஷன் இவ்வாறு கூறியதைக் கேட்ட ததீசி முனிவர் அனைத்து தேவர்களும் முனிவர்களும் கேட்குமாறு பொருள் பொதிந்த இன்சொற்களைக் கூறலானார்.

ததீசி கூறுகிறார்—— “தக்ஷனே! சிவபெருமான் இல்லாத இந்த வேள்வி, வேள்வியைச் சேராததாகும் — இது வேள்வி என்ற திருப்பெயரைக்கூடப் பெறாது. இவ்வேள்வியில் உனக்குப் பெரியதோர் அழிவு ஏற்படப் போகிறது.”

இவ்வாறு கூறிவிட்டு ததீசி முனிவர் தக்ஷனது வேள்விச்சாலையிலிருந்து தான் மட்டும் தனித்து வெளியேறித் தன் ஆசிரமம் அடைந்தார். அவ்வாறே சிவபக்தர்களும் சைவத்தைப் பின்பற்றுபவர்களுமான முனிவர்களும், தக்ஷனைச் சபித்துவிட்டுத் தங்கள் தங்கள் ஆசிரமம் சென்றனர். ததீசியும், மற்ற முனிவர்களும் வேள்விச்சாலையிலிருந்து வெளியேறியபின் கெடுமனத்தனும் சிவத் துவேஷியுமான தக்ஷன் அம்முனிவர்களைப் பரிகசித்தவாறு கூறலானான்.

தக்ஷன் கூறுகிறான்—— “சிவனுக்கு மிகவும் பிரியரான பெயரளவில் அந்தணரான ததீசி சென்றுவிட்டார். அவரைப் போன்ற மற்றவர்களும் எனது வேள்விச்சாலையிலிருந்து வெளியேறிவிட்டனர். இதுவே நல்லதொரு செய்தி. எனக்கு மிகவும் பிடித்ததும் இதுதான். தேவசிரேஷ்டர்களே! தேவர்களே! முனிவர்களே! இப்பொழுது நான் கூறுவதே முற்றிலும் உண்மை. சிந்தனையற்றவர்கள், மந்த புத்தி கொண்டவர்கள், பொய் பேசுவதிலேயே நாட்டம் உடையவர்கள், தீய எண்ணங்கொண்ட துஷ்டர்கள், வேதநெறிக்குப் புறம்பானவர்கள், ஆசார—அனுஷ்டானமற்றவர்கள் ஆகிய அனைவர்களும் வேள்விக் கர்மங்களிலிருந்து நீக்கப்பட வேண்டியவர்களே. ஸ்ரீமந்நாராயணன் மற்றுமுள்ள நீங்கள் அனைவரும் வேதநெறி செல்பவர்கள். ஆகவே நீங்கள் அனைவரும் எனது இவ்வேள்வியைப் பயனுறச் செய்யுங்கள்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— தக்ஷன் இவ்வாறு கூறவே, சிவபெருமானது மாயையில் மயங்கிய தேவரிஷிகள் அனைவரும் அந்த வேள்வியில் தேவர்களைப் பூஜித்து வேள்வியும் செய்யலாயினர். முனிசிரேஷ்டரான நாரதனே! அந்த வேள்விக்குக் கிடைத்த சாபத்தைப் பற்றி இதுவரை வர்ணித்தேன். இனி இவ்வேள்விக்கு ஏற்பட்ட அழிவைப் பற்றிக் கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேள்.

 

அத்தியாயம் : இருபத்தெட்டு

தக்ஷனது வேள்வியைப் பற்றிச் செவியுற்ற சதீதேவி அங்கு செல்ல விரும்ப சிவபெருமான் தடுத்தல்; பின்பு சிவத்துரோகத்தை அறிந்த சதீதேவி சிவகணங்களோடு தந்தையின் வேள்விச்சாலைக்குச் செல்லுதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! தேவரிஷிகள் கூட்டம்கூட்டமாக மகிழ்ச்சியோடும் உற்சாகத்தோடும் தக்ஷனது வேள்வியைக் காணச் சென்று கொண்டிருந்தனர். தக்ஷனின் மகளான சதீதேவி கந்தமாதன பர்வதத்தில் அழகிய மண்டபங்கள் நிறைந்த கொடி வீடுகளில் தன் தோழிகளுடன் பலவித விளையாட்டுகளில் ஈடுபட்டிருந்தாள். மகிழ்ச்சியோடு விளையாடிக் கொண்டிருந்த சதீதேவி, சந்திரன் தனது மனைவி ரோஹிணியுடன் தக்ஷனது வேள்விக்குச் செல்வதைக் கண்டாள். கண்டதும் தன்னலம் நாடும் உயிர்த்தோழியான விஜயையைப் பார்த்து “என் தோழிகளிலே உயர்ந்த உயிர்த்தோழியே! விரைவில் சென்று சந்திரன் ரோஹிணியுடன் எங்கு செல்கிறான்? என்று கேட்டு வா” என்றாள்.

சதீதேவி இவ்வாறு கட்டளையிடவே விஜயை வேகமாக அவனிடம் சென்று உரிய முறைப்படி, “சந்திரனே! தாங்கள் எங்கு சென்று கொண்டிருக்கிறீர்கள்?” என்று கேட்டாள். விஜயை இவ்வாறு கேட்கவே, சந்திரனும் தான் செல்லும் காரணம் பற்றி வினயமாக தக்ஷனது திருமாளியைில் நடக்கவிருக்கும் வேள்வி விழாவைப் பற்றிய முழு விவரத்தையும் கூறினான். இதைக் கேட்ட விஜயை பரபரப்புடன் வேகமாக சதீதேவியிடம் வந்து சந்திரன் கூறிய அனைத்தையும் கூறினாள். இதைச் செவியுற்ற காளிதேவியான சதீதேவி பெருவியப்பெய்தினாள். தனக்கு அழைப்பு வராததன் காரணத்தைப் பலவாறாகச் சிந்தித்தும் புலப்படாதது கண்டு சிவகணங்கள் சூழ்ந்து விளங்கும் தன் கணவரான சிவபெருமானிடம் சென்று கேட்கலானாள்.

சதீதேவி கேட்கிறாள்—— “இறைவா! எனது தந்தையின் திருமாளிகையில் பெருத்ததொரு வேள்வி நடப்பதாகச் செவியுற்றேன். அந்த வேள்விப் பெருவிழாவில் தேவரிஷிகள் அனைவரும் வந்து கூடுகிறார்களாம். தேவதேவா! என் தந்தை செய்யும் அவ்வேள்விக்குச் செல்ல, தங்களுக்கு ஏன் விருப்பமில்லை? அதைப் பற்றிச் சற்றே கூறுங்கள். மகாதேவா! நண்பர்களோடு (உறவினர்களோடு) ஒட்டி உறவாடுவதன்றோ உறவினரது கடமை. அவ்வாறு உறவாடுவது அவர்களுள் அன்பைப் பெருக்குவதாகுமே. ஆகவே என் இனிய மணாளரே! என் வேண்டுதலை ஏற்று, எப்படியாவது என்னுடன் என் தந்தை வேள்விக்குத் தாங்கள் கட்டாயம் வரவேண்டும்.”

தக்ஷனின் சொல்லம்புகளால் துன்பமுற்றிருந்த இறைவன், சதீதேவி கூறியதைக் கேட்டும் இனிமையாகப் பேசலானார்—— “தேவி! உன் தந்தை தக்ஷன் என்னை மிகவும் பகைக்கிறான். அறிவிலிகளும் பகுத்தறிவற்றவர்களும் செருக்குற்றவர்களுமான தேவர்களும் ரிஷிகளும் உன் தந்தையின் வேள்விக்குச் சென்றுள்ளனர். அழையாதவர் வாசல் மிதிப்பவர்கள் மரியாதை பெற மாட்டார்கள், அது இறப்பைக் காட்டிலும் துன்பம் தருவது. ஆகவே, என் அன்பே! நீயோ நானோ தக்ஷனது வேள்விக்குச் செல்வது முறையன்று. (ஏனெனில், அவன் நம்மை அழைக்கவில்லை.) நான் உள்ள உண்மையைக் கூறினேன்.”

பெருந்தேவனாரான சிவபெருமான் இவ்வாறு கூறவே சதீதேவி சற்றே கோபத்துடன் கூறலுற்றாள்— “நன்மையே நாடுபவரே! தாங்களோ அனைத்திற்கும் ஒரே தலைவர். எவரது வருகையினால் மட்டுமே வேள்வி பயனுறுமோ (நிறைவு பெறுமோ), அப்படிப்பட்ட தங்களை தீயவரான எனது தந்தை இப்பொழுது அழைக்கவில்லை. இறைவனே! தீயவரான அவரது எண்ணத்தை நான் அறிந்தாக வேண்டும். மேலும் அங்கு வந்துள்ள தீயபுத்தி கொண்ட அனைத்து தேவரிஷிகளின் எண்ணத்தையும் நான் அறிய விரும்புகிறேன். ஆகவே எம்பெருமானே! நான் இப்பொழுதே என் தந்தையின் வேள்விக்குச் செல்கிறேன். மகேசா! நான் அங்கு சென்றுவர எனக்கு விடை தாருங்கள்.”

சதீதேவி இவ்வாறு கூறவே அனைத்தும் அறிந்த, அனைத்தையும் காணும், அனைத்தையும் படைத்தருளும் மங்களமே வடிவான பகவான் ஸ்ரீருத்ரன் இவ்வாறு கூறத் தொடங்கினார்.

சிவபெருமான் கூறுகிறார்—— “உயர்ந்த கொள்கைகளைக் கைக்கொண்ட சதீதேவியே! உனக்கு உன் தந்தையின் வேள்விக்குக் கட்டாயம் செல்லத்தான் வேண்டுமென்ற விருப்பம் உள்ளதேயானால் என் கட்டளையை ஏற்று, நீ உடனே அங்கே செல். சிறந்த எருதான நந்தியெம்பெருமான் தயாராகக் காத்திருக்கிறான். அனைத்து அரசமரியாதைகளுடனும் இவன் மேல் ஆரோகணித்துக் கொண்டு ஏராளமான பிரமத கணங்களையும் அழைத்துக் கொண்டு செல். அனைத்து அலங்காரங்களுடன் காத்திருக்கும் இந்த விருஷபத்தின் மேல் ஏறிச் செல்.”

ஸ்ரீருத்ரன் இவ்வாறு கட்டளையிடவே, சதீதேவி அனைத்து ஆபரணங்களையும் பூட்டிக் கொண்டு அனைத்து சாதனங்களோடும் தந்தையின் மாளிகைக்குச் சென்றாள். அழகிய ஆடைகள், நகைநட்டுகள், ஒளி படைத்த வெண்கொற்றக்குடை, வெண்சாமரம் முதலிய அரசர்க்குரிய அனைத்து சாதனங்களையும் சிவபெருமான் அளித்து அனுப்பினார். அறுபதாயிரம் ருத்ர கணங்கள் மகிழ்ச்சியும் உற்சாகமும் பொங்க கோலாகலமாக, சதீதேவியுடன் சிவனது ஆணை பெற்று உடன் சென்றனர். இதற்கிடையில் வேள்விச்சாலை எங்கும் பெருவிழாவாக இருந்தது. இங்கு சிவகணங்களும் சிவநேசச் செல்வியான சதீதேவிக்காகப் பெருவிழா எடுத்தனர். அவர்கள் சதீதேவி—சிவபெருமானது திருக்கல்யாண குணங்களை வெகு உற்சாகத்தோடு பாடலாயினர். சிவபெருமானுக்குகந்த வீரர்களான பிரமத கணங்கள் ஆடிப்பாடி மகிழ்ச்சியோடு சென்றனர். உலகநாயகியான சதீதேவியின் வேள்வி யாத்திரை அனைத்துவிதங்களிலும் அழகுற விளங்கியது. அப்பொழுது எழுந்த ‘போற்றி, போற்றி’ என்ற மங்கள ஒலி மூவுலகங்களிலும் எதிரொலித்தது!

 

அத்தியாயம் : இருபத்தொன்பது

வேள்வியில் சிவபெருமானுக்கு ‘அவிர்பாகம் இல்லை’ என்பதைக் கண்ட சதீதேவி சீறியெழுந்து கூறுதல்; தக்ஷன் சிவனை நிந்தித்தல்; அதைக் கேட்டு சதீதேவி தேவர்களைத் தூற்றி எச்சரித்தல் மற்றும் தன் உயிரை விட எண்ணுதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! தக்ஷனின் மகளான சதீதேவி நாற்புறமும் ஒளிவீச நடக்கும் தக்ஷனின் வேள்விச்சாலைக்குச் சென்றாள். அங்கு தேவர்கள், அசுரர்கள், முனிவர்கள் ஆகிய எல்லோரும் மிக உற்சாகத்தோடு செயல்பட்டிருந்தனர். அங்கு தனது தந்தையின் திருமாளிகை வியப்பூட்டும் பல்வேறான பொருட்கள், தேவர்கள், முனிவர்கள் ஆகியோரது திரள்கள் நிறைந்து ஒளியோடு பார்வைக்கு மிக அழகாகக் காட்சியளித்தது. திருமாளிகையின் முன்வாசல் வரை சென்ற சதீதேவி, தன் வாகனமான நந்தியின் மேலிருந்து கீழிறங்கித் தனியாக வேள்விச்சாலைக்குள் விரைவாகச் சென்றாள். சதீதேவி வந்ததைக் கண்ட அவளது தாய் அஸிக்னி(வீரிணீ)யும் சகோதரிகளும் உரிய மரியாதையுடன் வரவேற்றனர். ஆனால் தக்ஷன், அவளைக் கண்டும் காணாதது போல் மரியாதையின்றி வாளாவிருந்தான். சிவபெருமானது மாயையில் மயங்கிய மற்றவர்களும் தக்ஷனிடம் கொண்ட பயத்தால் அவளுக்குரிய மரியாதையை வெளிக்காட்ட இயலவில்லை. நாரத முனிவரே! அனைவரும் வெறுத்து ஒதுக்கியபோதிலும் சதீதேவி வியந்தவண்ணம் தன் தாய்—தந்தையரின் திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கினாள். அவ்வேள்வியில் விஷ்ணு முதலிய தேவர்களுக்குரிய அவிர்பாகத்தைக் கண்டாளேயன்றி, சிவபெருமானுக்குரிய அவிர்பாகத்தை சதீதேவி எங்குமே காணவில்லை. அப்பொழுதுதான் சதீதேவிக்கு அடக்க முடியாத சினம் மூண்டது. அவமானமுற்றிருந்த சதீதேவி சினம் பொங்கியெழ அனைவரையும் வெறுப்புடனும், தக்ஷனை எரித்துவிடுபவள் போலும் பார்த்துப் பேசலுற்றாள்.

சதீதேவி கூறுகிறாள்—— “பிரஜாபதியே! பரம மங்களரான சிவபெருமானைத் தாங்கள் ஏன் இந்த வேள்விக்கு அழைக்கவில்லை? அவராலன்றோ அனைத்துச் சராசர உலகங்களும் தூய்மை பெறுகின்றன. அவரேயன்றோ வேள்வியும், வேள்வியால் அறியப்படுபவரும், வேள்வியின் அங்கங்களும், வேள்வியின் தட்சிணையும், வேள்வியைச் செய்யும் யஜமானரும், வேள்வியின் நற்பயனும். அவரின்றி ‘வேள்வியின் நற்பயன்’ எவ்வாறு பெற இயலும்? அவரை நினைத்தபோதே அனைத்தும் தூயதாகுமே! அப்படியிருக்க, அவரின்றிச் செய்யப்படும் இந்த வேள்வி எவ்வாறு தூய்மை பெறும்? மாசுபடிந்ததாகவன்றோ ஆகும். வேள்வியின் பொருட்கள், வேள்விக்கான மந்திரங்கள், வேள்வியில் இடும் அவியுணவு (ஹவ்யம்), தென்புலத்தாரான பித்ரு தேவதைகளுக்கு அளிக்கப்படும் கவ்யம் ஆகியன அனைத்தும் அவரது திருமேனிகளே. அவ்வாறான சிவபெருமானின்றி இவ்வேள்வி எவ்வாறு தொடங்கப்படலாம்? சிவபெருமானை ஏதோ மற்ற தேவதைகளைப் போல் சாதாரணமானவரென்று நினைத்து அவரை அவமதித்தாய்? உனது புத்தி நிலை தடுமாறிவிட்டது. தந்தையில் கேடு கெட்டவனே! இந்த விஷ்ணு, பிரும்மா முதலிய தேவர்களும் மற்றும் முனிவர்களும் தங்கள் தலைவரான சிவபிரான் வராத இந்த வேள்விக்கு எவ்வாறு வந்தனர்?”

இவ்வாறு கூறிய சிவச்சொரூபியான பரமேசுவரி சதீதேவி ஸ்ரீமந்நாராயணன், பிரும்மா, இந்திரன் முதலிய தேவர்கள், ரிஷிகள் ஆகிய அனைவரையும் தனித்தனியே அதட்டியவாறு பேசலானாள்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! சினங்கொண்ட சதீதேவி இதயம் நொந்து வருந்தி, இவ்வாறு பலப்பல கூறினாள். அப்பொழுது அங்கிருந்த ஸ்ரீவிஷ்ணு முதலிய தேவர்களனைவரும் முனிவர்களும் சதீதேவி கூறியதைக் கேட்டும் மௌனமாகவே இருந்தனர். தன் மகள் கூறிய கடுஞ்சொற்களைக் கேட்டுச் சினங்கொண்ட தக்ஷன் கண்கள் சிவக்க சதீதேவியைப் பார்த்துக் கூறலுற்றான்.

தக்ஷன் கூறுகிறான்—— “மங்களமானவளே! நீ பலவாறு பேசித்தான் என்ன பயன்? இங்கு உனக்கு என்ன வேலை? விருப்பமிருந்தால் இரு, இல்லையேல் செல். நீ ஏன் இங்கு வந்தாய்? உன் கணவன் அமங்களமானவன் என்பதை அறிஞர்கள் யாவரும் அறிவர். நற்குடிப்பிறப்பு அற்றவன்; வேதநெறிக்குப் புறம்பானவன்; பூதப்பிரேத பிசாசுகளுக்கன்றோ தலைவன். அவனது வேடமே அருவருப்பானது. ஆகவேதான் ருத்ரனை இவ்வேள்விக்கு அழைக்கவில்லை. குழந்தாய்! அவனை நன்கறிந்தவனாதலால்தான் நான் வேண்டுமென்றே அவனை தேவரிஷிகள் குழுமியிருக்கும் இச்சபையின் வேள்விக்கு அழைக்கவில்லை. ருத்ரன் சாஸ்திரங்களின் பொருள்கூட அறிந்தவனில்லை. செருக்குப் பிடித்த தீயவன் அவன். நான் ஒரு பாவி, மூடன் வேறு. பிரும்மதேவர் கூறியதற்காக உன்னை அவனுக்குத் திருமணம் முடித்தேன். ஆகவே முத்தன்ன வெண்நகையுடையவளே! நீ சினத்தை விடுத்து அமைதி கொள்வாய். நீ இந்த வேள்விக்காகவே வந்திருப்பாயேயானால் உனது பாகத்தைப் பெற்றுக் கொள்.”

தக்ஷன் இவ்வாறு கூறவே, மூவுலகங்களும் தொழும் அவனது பெண்ணான சதீதேவி சிவநிந்தை செய்த தன் தந்தையைக் கண்டு மேலும் கோபமுற்றாள். அப்பொழுது அவள், ‘இனி சிவபெருமானிடம் எப்படிச் செல்வது? அவரைக் காணவேண்டுமென்ற ஆசையால் அங்கு சென்றால், அவரும் இங்கு நடந்ததைப் பற்றிக் கேட்பாரேயாகில் என்ன பதில் கூறுவது?’ என்று மனதில் சிந்திக்கலானாள். அப்பொழுது மூவுலகங்களுக்கும் தாயான சதீதேவி சினத்தினால் பெருமூச்செறிந்து தீயமனத்தனான தன் தந்தையைக் குறித்துப் பேசலுற்றாள்.

சதீதேவி கூறுகிறாள்—— “மகாதேவரான சிவபெருமானை நிந்திப்பவர்களும், அந்நிந்தனையைக் கேட்டுக் கொண்டிருப்பவர்களும் சூரியசந்திரர்கள் உள்ளவரை நரகத்தில் உழல்வார்களாக.

யோ நிந்த3தி மஹாதே3வம்

நிந்த்3யமாநம் ஶ்ரு॒ணோதி வா ।

தாவுபெ4ள நரகம் யாதோ

யாவச்சந்த்3ரதி3வாகரௌ ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 29/38

ஆகவே தந்தையே! நான் கொழுந்துவிட்டெரியும் இவ்வேள்வித்தீயில் என்னுடலை நீத்துக் கொள்ளப் போகிறேன். என் கணவரைப் பற்றிக் கூறும் வசைமொழிகளைக் கேட்டும் இவ்வுயிரைக் காப்பதனால் பயனென்ன? எவருக்காவது திறல் இருந்தால் சிவநிந்தை புரியும் இவனது நாக்கை இழுத்து அறுத்துத் தள்ளட்டும். அப்பொழுதுதான் சிவநிந்தை புரிந்த (சிவநிந்தை கேட்ட) பாவத்திலிருந்து தூய்மை பெற இயலும். இதில் சந்தேகமேயில்லை. அவ்வாறு செய்ய திறலற்றவனாகில் புத்திசாலியான அவன் இருசெவிகளையும் பொத்திக் கொண்டு அங்கிருந்து வெளியேற வேண்டியதே. அதனாலே அவன் தூய்மை பெறுவான்; குற்றம் அவனைச் சாராது என்பதே படித்தறிந்த சான்றோர்கள் கூற்று.”

இவ்வாறான அறநெறிகளைக் கூறிய சதீதேவிக்கு, ‘தான் ஏன் வந்தோம்?’ என்கிற கழிவிரக்கம் தோன்றியது. மனம் கொதிக்கச் சிவபெருமான் கூறியதை நினைவுகூர்ந்தாள். பின்பு மேலும் சினந்த சதீதேவி தக்ஷன், ஸ்ரீவிஷ்ணு முதலிய தேவர்கள், முனிவர்கள் ஆகிய அனைவரிடமும் சிறிதும் பயமின்றித் தைரியமாகக் கூறலானாள்.

சதீதேவி கூறுகிறாள்—— “தந்தையே! நீ, சிவபெருமானை நிந்தனை செய்தவன். இதற்காக நீ பின்னிட்டு வருந்துவாய். இவ்வுலகில் பெருந்துன்பங்களை அனுபவித்துப் பின் முடிவில் பெரும் யாதனைகளையும் (நரகவேதனைகளையும்) அனுபவிக்கப் போகிறாய். வேண்டுதல்—வேண்டாமையும் உற்றார்—மற்றார் என்னும் வேறுபாடும் அற்றவரான சிவபெருமானுக்கு எதிரிடையாக (பகைமை கொண்டவனாக), உன்னைத் தவிர யார்தான் நடப்பர்? தீயவர், பொறாமையினால் சான்றோர்களைப் பழிப்பதில் வியப்பொன்றுமில்லை. சான்றோர்களது திருவடித்துகளில் புரண்டதன் பயனால் அஞ்ஞான இருள் நீங்கப் பெற்றவர்களுக்குப் பெரியோர்களை நிந்திப்பது அழகல்ல. ‘ஶிவ’ என்கிற ஈரெழுத்துத் திருநாமம் ஏதோ வார்த்தையாடுகிறபோது (விளையாட்டாக) உச்சரிக்கப்பட்டிருப்பினும், அது அவனது பாவக்குவியல்களை எரித்துச் சாம்பராக்கிவிடுமே!

அப்படிப்பட்ட தூய புகழுடைய சிவபெருமானையா நீ பகைக்கிறாய்? வியப்பாகவன்றோ இருக்கிறது! உண்மையில் நீதான் அமங்கள சொரூபன். சிவபெருமானோ தேவர்களுக்கும் மூவர்க்கும் முதல்வன். அவரது கட்டளைகளை (வேதத்தை) மீறியவர் யார்? அவரோ சம்பு — நன்மையே செய்யக்கூடியவர். நீயோ துஷ்டன். ஆகவேதான் அவரை நீ பகைக்கிறாய். சான்றோர்களது மனமாகிற வண்டுகள் ‘பிரும்மானந்தம்’ என்னும் இனிய தேனைப் பருகுவதற்கு இவரது திருவடித்தாமரைகளையன்றோ நாடித் திரிகின்றன. அத்திருவடிகள் வேண்டுவார் வேண்டுவதை அளிப்பதாயிற்றே! நீ உன் மூர்க்கத்தனத்தால் அவரைப் பகைக்கிறாயே. பெயரளவில்தான் சிவனே தவிர, உண்மையில் சிவனல்லன் என்று நீ யாரைக் கூறுகிறாயோ, அவரை உன்னைத் தவிர வேறு எந்த அறிஞர்களும் அறிந்தலரோ? பிரும்மா முதலிய தேவர்கள், ஸநகர் முதலிய முனிவர்கள், மற்றுமுள்ள எத்தனை எத்தனை ஞானிகள் — எவருமே அவரது சொரூபத்தை அறிந்தார்கள் இல்லையா? பெருமனத்தவரான சிவபெருமானோ சடைமுடி தரித்தவர்; கையில் கபாலமேந்தி இடுகாட்டில் பூதங்கள் சூழ மகிழ்ச்சியோடிருப்பவர்; உடலில் சாம்பற்பூச்சும் கழுத்தில் நரமுண்ட மாலையும் அணிந்தவர். இந்த சொரூபத்தை நன்கறிந்த பின்புகூடவா, முனிவர்களும் தேவர்களும் அவரது திருவடிகளில் சாற்றி விழுந்த நிர்மால்ய புஷ்பத்தைத் தங்கள் தலைகளில் மிகுந்த மரியாதையோடு சூடிக் கொள்கின்றனர்? இதன் காரணம்தான் என்ன? ஏனெனில், அச்சிவனன்றோ முழுமுதற்கடவுள் — பரம்பொருள்!

உலகில் கர்மங்கள் இருவகைத்தன. ஒன்று பிரவிருத்தி மார்க்கம் — வேள்வி ஹோமம் முதலியன செய்தல். மற்றொன்று நிவிருத்தி மார்க்கம் — சமம், தமம் முதலிய யோகமார்க்கத்தை ஏற்று, துறவு நிலைக்கு மனதைச் செலுத்துதல். பற்றுள்ளவன், பற்றற்றவன் என்பதாக இரண்டுவித அதிகாரிகள் (தகுதியுடையோர்) பற்றி வேதம் நன்கு பரிசீலித்து நிச்சயித்துள்ளது. படித்தறிந்த அறிஞர்களே இதைப் பற்றி நன்கு ஆராய்ந்தருள வேண்டும். இவ்விரண்டு வழிகளும் ஒன்றுக்கொன்று முரணாக இருப்பதால், இவையிரண்டையும் ஒரே நேரத்தில் ஒருவனால் கைக்கொள்ள இயலாது. சிவபெருமானோ பரம்பொருள். அவரிடம் இவ்விரண்டு நெறிகளும் எட்டுவது அரிது. எந்தவொரு செயலாலும் அவரை அடைய இயலாது. எந்தவொரு கர்மத்தைச் செய்யவேண்டிய அவசியமும் அவருக்கில்லை.

தந்தையே! நமது செல்வமோ புரியாத நிலையில் இருப்பது. அவரை இப்படியென்று நிர்ணயிக்க, எந்தவொரு இலக்கணமும் இல்லை. ஆன்மாவை நன்கறிந்த ஞானிகளே அவரை அண்டி வணங்குகின்றனர். அம்மாதிரியான செல்வம் ஏதாவது உன் பக்கல் உண்டா? வேள்விச்சாலையில் இருந்துகொண்டு அங்கு கிடைக்கும் அன்னத்தால் (அவியுணவால்) மனநிறைவடையும் கர்மமே அனைத்தும் என்றிருக்கும் கர்மபடர்கள் பெறும் போகத்திற்கு இந்த இறைசெல்வம் வெகுதொலைவிலேதான் உள்ளது. சான்றோர்களைப் பழிக்கும் தீயவர்களது பிறவியே வீணானது; ‘சீ சீ’ எனத் தூற்றப்படுவது. அறிவாளிகளாக இருப்பவர் எவ்வாறாவது முயற்சியெடுத்து அவர்களது இணக்கத்தை உதறித் தள்ளவேண்டும். சிவபெருமான், உன் உறவு முறையிட்டு ‘தாக்ஷாயணி’ என்று என்னை அழைக்குங்கால் என் மனம் மிக்க துன்பத்திற்கு ஆட்படும். ஆகவே உன்னிடமிருந்து தோன்றிய பிணத்திற்குச் சமமான வெறுக்கத்தக்க இவ்வுடலை இப்பொழுதே நீத்து மகிழ்ச்சியடைவேன். தேவர்களே! முனிவர்களே! இதோ நான் சொல்வதைச் சற்றே கவனமாகக் கேளுங்கள். தவறான வழியில் உங்கள் மனம் சென்றுவிட்டது. நீங்கள் செய்யும் இச்செயல் முற்றிலும் தவறானது. சிவநிந்தையில் ஈடுபட்டதால் உங்கள் அறிவு மழுங்கிவிட்டது. உங்கள் மனதில் கலி புகுந்துவிட்டான். ஆகவே, இத்தவறான செயலுக்காக நீங்கள், சிவபெருமானிடம் தண்டனை பெறப் போகிறீர்கள்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதனே! அந்த வேள்விச்சாலையில் தக்ஷன் மற்றுமுள்ள தேவர்களைக் குறித்து இவ்வாறு பேசிய சதீதேவி மௌனமேற்று, தன் உயிர் மணாளரான பரமசிவனை மனதில் நினைக்கலானாள்.

 

அத்தியாயம் : முப்பது

சதீதேவி யோகத்தீயில் தன்னுடலை மாய்த்தல்; சிவபார்ஷதர்கள் தக்ஷனை நெருக்குதல்; தேவர்கள் கவலையுறுதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! மௌனமேற்ற சதீதேவி, தன் கணவரான சிவபெருமானை மனதில் தியானித்து மனவமைதியோடு வடக்கு நோக்கித் தரையில் அமர்ந்தாள். நல்லாடை உடுத்திய அவள் முறைப்படி நீரினால் மும்முறை ஆசமனம் செய்து, மனத்தூய்மையுடன் கண்களை மூடி, கணவரையே தியானித்து யோகநெறியில் நின்றாள். யோகநெறிப்படி பிராணாயாம முறையில் பிராணன், அபானன் என்கிற இரு வாயுக்களையும் ஒன்றாக இணைத்து நாபி சக்கரத்தில் நிறுத்தினாள். பின்பு, அந்த நாபி சக்கரத்திலிருந்து ‘உதானன்’ என்னும் காற்றை முழு முயற்சியோடு மேலேற்றி புத்தியோடு இதயத்தில் நிறுத்தினாள். அதன்பின் சிவபெருமானது உயிர்க்காதலியான குற்றமற்ற சதீதேவி, இதயத்தில் நிறுத்திய அந்தக் காற்றை கழுத்தின் வழியே புருவ மத்திக்கு உயர்த்தினாள். தக்ஷனிடம் சினந்து தன்னுடலை மாய்த்துக் கொள்ள விரும்பிய சதீதேவி, இவ்வாறு தனதுடலின் அனைத்து உறுப்புக்களிலும் யோகநெறியில் காற்றையும் தீயையும் நிரப்பினாள். பின்பு, தன் மணாளரான சிவபெருமானது திருவடித்தாமரைகளை மனதில் சிந்தித்தவண்ணம் மற்ற அனைத்தையும் காணாதவளானாள். அவளது மனம் யோகநெறியில் நிலைத்தது. ஆகவேதான், தன் கணவரது திருவடிகளைத் தவிர, மற்ற எந்த ஒன்றையும் காணதவளானாள். சிறந்த முனிவரே! பாவமற்ற சதீதேவியின் திருமேனி அப்பொழுது கீழே சாய்ந்தது. அவள் விரும்பியபடியே யோகத்தீயில் அவளது உடல் அப்பொழுதே வெந்து நீராயிற்று.

அப்பொழுது அங்குள்ள தேவர்கள் முதலியோர் இதைக் கண்டு ‘ஆ ஆ’ என்று இரைந்து கூச்சலிட்டனர். அவ்வொலி பெருத்ததாகவும், அற்புதமாகவும், பயங்கரமாகவும், இதற்குமுன் நிகழாத ஒரு விசித்திரமாகவும் விண்ணிலும் மண்ணிலும் மற்றும் நாற்றிசைகளிலும் பரவியது. “அந்தோ! பெருந்தேவரான ஸ்ரீபரமசிவனின் அன்பு மனைவி சதீதேவி, தீயவனான இவனது தவறான செயலால் சினந்து, தன் உயிரையே விடுத்தாளே. என்ன கொடுமை! பிரும்மதேவரின் மகனான இந்த தக்ஷனின் கொடுஞ்செயலைப் பார்த்தீர்களா? அசைவன—அசையாதன அடங்கிய இவ்வுலகமே அந்த தக்ஷனது குழந்தைகளன்றோ? அவனது மகள் சதீதேவி. மானமே தன் உயர்ந்த செல்வமாகக் கொண்டவள்; உயர்ந்த மரியாதைக்குரியவள்; உயிரை மாய்த்துக் கொள்ளும் அளவிற்கு அவனால் அவமதிக்கப்பட்டாளே! (இது என்ன விந்தை!) எருதுக்கொடியோனான சிவப்பரம்பொருளது அன்பு மனைவி சதீதேவி சான்றோர்களனைவராலும் எப்பொழுதும் கொண்டாடத்தக்கப் பெருமையுடையவள். உண்மையில் அவளது இதயம் இதைப் பொறுத்துக் கொள்ளாதுதான். பிரஜாபதியான தக்ஷன் ஒரு பிரும்மத்துவேஷி. அதாவது, இறைவனையே பகைப்பவன். ஆகவே அனைத்துலகங்களிலும் அவனது புகழ் குன்றும், அவமானமே பெருகும். அவனது பெண் அவனது அடாத செயலினாலேயே தன்னுயிரைவிடத் துணிந்தபோதும்கூட, சிவத்துவேஷியான அவன் தடுக்கக்கூட இல்லையே! என்ன கொடுமை இது? அவன் நரகத்தைத்தான் அனுபவிக்கப் போகிறான்.”

இவ்வாறு அங்குள்ளோர் அனைவரும் கூறி நிற்க, சதீதேவியின் உயிர்த் தியாகத்தைக் கண்டு கொதித்தெழுந்த சிவபார்ஷதர்கள் கைகளில் ஆயுதங்களேந்தி, தக்ஷனைக் கொல்ல முயன்றனர். வேள்விச்சாலையின் வாயிலில் நின்றிருந்த பலம் மிக்க அறுபதாயிரம் சிவகணங்களும் கோபம் கொப்பளிக்க, ‘என்னே அவமானம்’ என்று தங்களைத் தாங்களே நொந்து கொண்டு பெருத்தக் கூக்குரலிட்டனர். தேவரிஷியே! அந்தச் சிவகணங்கள் சோகத்தில் கலங்கிய மனதினராய் உயிரைப் பறிக்கும் கூரிய ஆயுதங்களால் தங்கள் தலை, முகம் முதலிய அங்கங்களில் தாங்களே குத்திக் கொண்டனர். இவ்வாறு இருபதாயிரம் சிவகணங்கள் தக்ஷனின் பெண்ணான சதீதேவியோடு மாண்டனர். இது ஏதோ விந்தையாக இருந்தது!

இறந்தது போக மீதியிருந்த சிவகணங்கள் சினத்தால் தக்ஷனைக் கொல்ல ஆயுதமேந்தினர். நாரதரே! அவ்வாறு கொல்ல வருகிற சிவகணங்களது வேகத்தைக் கண்ட பிருகு முனிவர், வேள்விக்கு இடையூறு விளைவிப்பவர்களை அழிப்பதற்காக ‘அபஹதா: அசுரா: ரக்ஷாகும்ஸி வேதிஷத:’ என்கிற யஜுர் வேத மந்திரத்தைக் கூறி, தக்ஷிணாக்னி என்னும் வேள்வித்தீயில் ஆகுதி இட்டார். இவ்வாறு பிருகு முனிவர் ஆகுதி தந்தவுடன், அவ்வேள்விக்குண்டத்திலிருந்து ‘ருபு’ என்றழைக்கப் பெரும் பலம் பொருந்திய ஆயிரமாயிரம் தேவர்கள் தோன்றினர். முனிவரே! அவர்கள் கைகளில் கொழுந்துவிட்டெரியும் தீப்பந்தங்கள் இருந்தன. ருபுக்களுக்கும் சிவகணங்களுக்கும் இடையே கேட்பாரும் மயிர்க்கூச்செறியும்வண்ணம் அற்புதமானதொரு போர் நிகழ்ந்தது. பிரும்மதேஜஸினால் தோன்றிய திறல்மிக்க ருபுக்களினால் அடிக்கப்பட்ட சிவகணங்கள் இலகுவாகவே வெல்லப்பட்டு நாற்புறமும் சிதறியோடின. வியப்பிற்குரிய இந்நிகழ்ச்சியும் சிவபெருமானது வலிபொருந்திய இச்சா சக்தியினாலேயே (விருப்பத்தினாலேயே) நடந்தது. இதைக் கண்ட இந்திரன் முதலிய தேவர்கள், மருத் கணங்கள், விசுவே தேவர்கள், அசுவினீ குமாரர்கள், எண்டிசை லோகபாலகர்கள் ஆகிய அனைவரும் மௌனமாக இருந்தனர். நாற்புறங்களில் இருந்தும் ஓடிவந்த சிலர் அவ்விடையூற்றை எப்படியாவது தடுத்து நிறுத்த வேண்டுமாறு ஸ்ரீவிஷ்ணுவிடம் வேண்டினர். மனம் நொந்த அவர்கள் இவ்விடையூற்றை எவ்வாறு விலக்குவதென்று சிந்திக்கலாயினர். பிரமதகணங்கள் இறந்தது, பயந்தோடியது ஆகியனவற்றைக் கண்ட சிறந்த அறிவு கூர்மை கொண்ட ஸ்ரீவிஷ்ணு முதலிய தேவர்கள், ‘இனி என்ன நடக்குமோ?’ என்ற கவலையில் ஆழ்ந்தனர். முனிவரே! தீயோனும் சிவத்துவேஷியும் அந்தணர்களிலேயே மிகமிகத் தாழ்ந்தவனுமான தக்ஷனது வேள்வியில் இவ்வாறு பெருத்ததொரு இன்னல் (தடை) விளைந்தது.

 

அத்தியாயம் : முப்பத்தொன்று

ஆகாயவாணி தக்ஷனை எச்சரித்தல்; வேள்விச்சாலையிலிருந்து தேவர்கள் வெளிப்போதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரத முனியே! இதற்கிடையில் தக்ஷன் மற்றும் அங்குள்ள தேவர்களும் கேட்குமாறு ஓர் வானொலி எழுந்தது—— ‘அடே! தீயநடத்தை கொண்ட தக்ஷனே! வீண் ஆடம்பரமும் செருக்கும் கொண்ட மூடனே! எவ்வளவு பெரிய இன்னல் தரும் செயலைச் செய்துவிட்டாய்? மூர்க்கனே! சிவனடியார்களில் மிகச்சிறந்தவரான ததீசி முனிவர் கூறியதை நீ உண்மை என்றும், அதுவே சிறந்த பிரமாணம் என்றும் ஏற்காதுவிட்டாயே? அவர் கூறியன அனைத்தும் உனது நலனுக்காகவும் மகிழ்ச்சிக்காகவுமே ஆகும். அவ்வந்தணர் உனக்குச் சாபமளித்துவிட்டு உன் வேள்விச்சாலையிலிருந்து வெளியேறியிருந்தும் முட்டாளான நீ (விளைவு பற்றி) ஒன்றும் அறியாதவனாக இருக்கிறாயே. அதன்பின் மங்களமே வடிவெடுத்த உன் பெண் சதீதேவி தானாகவே அங்கு வந்தாள். ஆனால் நீ அவளுக்குரிய மரியாதையையும் தரவில்லை. இவையனைத்தும் ஏன் நடந்தது? அறிவற்றவனே! நீ சதீதேவியையும் சிவபெருமானையும் மதிக்கவில்லை. அதனால் பெரும்பிழை செய்துவிட்டாய். ‘நான் பிரும்மதேவரின் புதல்வன்’ என்கின்ற வீண்செருக்குக் கொண்டலைகிறாய். ஆகவேதான் நீ அறிவு மழுங்கியிருக்கிறாய்.

அந்தச் சதீதேவி சான்றோர்களால் கொண்டாடப்படுகிறவள். அவளன்றோ பெரியோர்களால் கொண்டாடப்பட வேண்டியவள். புண்ணியச் செயல்களுக்கான பயனைத் தருபவளும் அவளே. மூவுலகங்களுக்கும் ஒரே தாய்; மங்களமே வடிவெடுத்தவள்; சிவபெருமானது திருமேனியில் பாதி பாகத்தில் இடங்கொண்டவள்; ஒரு முறை தொழுதால் போதுமே, அனைத்து சௌபாக்கியங்களையும் அள்ளித் தருபவளாயிற்றே! சிவபெருமானின் சக்தி தத்துவமே அவள். தன்னடியார்கள் வேண்டுவதை வேண்டியபடி தருபவள். அவளன்றோ சம்சாரமென்னும் பெரும் பயத்தை நீக்குபவள்; விரும்பியதை அளிப்பவள்; இடையூறுகள் அனைத்தையும் நொடியில் களைபவள்; தன்னைப் பூஜிப்பவர்களுக்கு புகழையும் செல்வத்தையும் அளிப்பவள்; பராசக்தியும் அவளே. போகமான இவ்வுலக இன்பங்களையும், மோட்சமான அவ்வுலக இன்பத்தையும் அளிக்கும் பரமேசுவரி; உலகைப் படைத்தளிக்கும் தாய்; படைத்தவற்றைக் காத்தளிக்கும் அனாதி சக்தி. ஊழிக்காலத்தில் உலகனைத்தையும் ஒடுக்குபவளும் அவளே. ஸ்ரீமந்நாராயணனின் தாயாக விளங்குபவளும் அவளே. பிரும்மதேவர், இந்திரன், சந்திரன், அக்னி, சூரியன் முதலிய அனைத்து தேவர்களின் தாயென மதிக்கப்படுபவளும் அவளே. தவம், தர்மம், தானம் ஆகியனவற்றின் பலனை அருள்பவளும் அவள்தான். சிவபெருமானின் சக்தி தத்துவமான இப்பெருந்தேவித்தாயாரே தீயோர்களை அழித்ததொழிக்கும் பெருஞ்சக்தியாவாள். இவ்வளவு பெருமைகள் வாய்ந்த சதீதேவியின் திருமணாளரான சிவபெருமானுக்குத்தான் நீ வேள்வியில் அவிர்பாகம் தர மறுத்தாயா? அடே! நீ எவ்வளவு பெரிய முட்டாள். உண்மையைச் சரிவர அறியாதவன் நீ.

பகவான் சிவனன்றோ அனைவருக்கும் மூவர்க்கும் முதல்வன், பராபரன், பரமேசன், தேவர்களனைவரும் வணங்கித்தொழும் ஒப்பற்ற தெய்வம், நன்மையே செய்பவர். இவரை ஒரு முறையேனும் தரிசிக்க வேண்டுமென்று சித்தர்கள் தவம் இயற்றுகின்றனர். இவரை நேரிடையாகக் காண வேண்டுமென்ற விருப்பத்தினால் யோகிகள் யோகசாதனை புரிகிறார்கள். ‘எண்ணற்ற தான—தர்மங்கள், வேள்விகள், ஹோமங்கள் ஆகிய அனைத்தின் ஒரே பயன் பரமனான சிவபெருமானுடைய தரிசனம் பெறுதலே ஆகும்’ என்றன்றோ கூறப்படுகிறது. உலகைத் தாங்கிக் காப்பவர் சிவபெருமானே. அனைத்து வித்தைகளுக்கும் அவரே ஒப்பற்ற தலைவர். ஆதிவித்யையான வேதங்களுக்கு அவரே தலைவர். மங்களங்கள் என்பனவற்றிற்கெல்லாம் மங்களமானவர். தீயவனே தக்ஷா! அவ்விறைவனுடைய சக்தியான இறைவிக்கு இன்று நீ உரிய மரியாதை செய்யவில்லை. ஆகவே இந்த வேள்வி அழிந்துபடும். கொண்டாடப்பட வேண்டியவர்களைக் கொண்டாடவில்லையெனில் அது நன்மை பயக்காது, தீமையே நல்கும். பூஜிக்கப்பட வேண்டியவர்களுக்குள் உயர்ந்த சதீதேவி சிவனது சொரூபமே. அவளை நீ பூஜிக்கவில்லையே. ஆதிசேஷன் தன் ஆயிரம் திருமுடிகளிலும், இவரது திருவடித்தாமரையின் துகள்களையே என்றென்றும் தாங்கி வருகிறார். அந்தச் சிவபெருமானது சக்தி தத்துவமே இந்த சதீதேவி. எவரது திருவடித்தாமரைகளைச் சிந்தித்து வந்தித்தே பிரும்மதேவர் தமது பிரும்மப் பட்டத்தைப் பெற்றுள்ளாரோ, அந்தச் சிவபெருமானின் சக்தியே இந்தச் சதீதேவி. இதேபோலத்தான் இந்திரன் முதலிய எண்டிசைப்பாலரும் சிவபெருமானைப் பூஜித்தே தங்கள் தங்கள் பதவியைப் பெற்றுள்ளனர். அனைத்துலகங்கட்கும் இவரே தந்தை. சக்தி சொரூபமான உலகநாயகி சதீதேவியே தாய். மூடனே! உலகத் தாய்—தந்தையரான அவர்களுக்கு நீ மரியாதை செய்யவில்லையெனில் உனக்கு நன்மை எவ்வாறு கிட்டும்?

துர்பாக்கியமும் விபத்துக்களும் உன்னைச் சூழ்ந்து கொண்டன. ஏனெனில் பவானியாகிய இறைவியையும் சிவபெருமானான இறைவனையும் நீ பக்தி கொண்டு ஆராதிக்கவில்லை. நன்மையே நல்கும் சிவபெருமானைப் பூஜிக்காமலேயே ‘நான் நன்மங்களங்களைப் பெறுவேன்’ என்று கூறும் உன் செருக்கு எப்படிப்பட்டது? தவிர்க்க முடியாத உன் செருக்கு இன்று அழிந்துபடும். இத்தேவர்களில் எவன்தான் சிவபெருமானை எதிர்த்து நின்று உனக்கு உதவி புரிவான்? அவ்வாறான தேவன் யாரையும் நான் இன்னும் காணவில்லை. ஒரு வேளை அப்படி உனக்கு உதவி செய்வாரேயாகில் அவர்கள் விளக்கிற்கு இரையாகும் விட்டிற்பூச்சி ஆவர். உன் முகம் இன்று எரிந்துபடும். உன் வேள்வியும் அழிந்துபடும். உனக்கு உதவிபுரிபவர்களும் விரைவில் எரிந்தழிவர். கொடியவனான இந்த தக்ஷனுக்கு உதவும் அனைத்து தேவர்களுக்கும் இன்று அழிவு நாள். உனது அழிவிற்காகவே அவர்கள் உனக்கு உதவுவதிலிருந்து பின்வாங்குகின்றனர். எல்லா தேவர்களும் இப்பொழுதே இந்த வேள்விச்சாலையிலிருந்து வெளியேறித் தங்கள் தங்கள் இடங்களுக்குச் செல்லுங்கள். இல்லையேல் அனைவருக்கும் அழிவுகிட்டும். முனிவர்கள், நாகர்கள் முதலிய அனைவரும்கூட இங்கிருந்து வெளியேறிவிடுங்கள். இல்லையேல் அனைவருக்கும் அழிவு நிச்சயம். ஸ்ரீமந்நாராயணா! பிரும்மதேவா! நீங்களும் இம்மண்டபத்தை விடுத்து விரைவில் வெளியேறிவிடுங்கள்” (என அசரீரி கூறியது).

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! வேள்விச்சாலையில் அமர்ந்துள்ள அனைவரிடமும் இவ்வாறு கூறிய வானொலி பின் மௌனமாயிற்று. அனைவருக்கும் நன்மை செய்ய வேண்டியே இவ்வாறு கூறியது.

 

அத்தியாயம் : முப்பத்து இரண்டு

‘சதீதேவி எரிந்தாள்’ என்பதைச் செவியுற்ற சிவபெருமான், தக்ஷன் மேல் சினங்கொண்டு தன் சடைக்கற்றையிலிருந்து வீரபத்திரனையும் மகாகாளியையும் படைத்து வேள்வியை அழித்துவரக் கூறுதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! வானொலி கூறியதைக் கேட்டு அச்சமும் வியப்பும் கொண்ட தேவர்கள் முதலியோர் வாய்மூடியிருந்தனர். ஏதோ மயக்கங்கொண்டவர்போல் அசைவற்று இருந்தனர். பிருகு முனிவரின் மந்திர வலிமையால் அழிந்தவர் போக, எஞ்சிய சிவகணங்கள் சிதறியோடி சிவபெருமானைச் சரணமடைந்தனர். ஒளியே வடிவான சிவபெருமானிடம் நடந்தனவற்றை அப்படியே மிகுந்த வணக்கத்துடன் கூறத் தொடங்கினர்.

சிவகணங்கள் கூறுகின்றனர்—— “மகேசுவரனே! செருக்குற்றத் தீயவனான தக்ஷனும் மற்ற தேவர்களும் வேள்விக்குச் சென்ற சதீதேவிக்கு உரிய மரியாதை தராது அவமதித்தனர். செருக்கித் திரியும் கொடியவனான தக்ஷன் வேள்வியில் தங்களுக்கான அவிர்பாகத்தைத் தரவில்லை. மற்ற தேவதைகளுக்குத் தந்த தக்ஷன், தங்களை உரத்தக்குரலில் வசைமாரி பொழிந்தான். இறைவனே! வேள்வியில் தங்களுக்கான பாகத்தைத் தராதது கண்ட சதீதேவி மிகவும் சினந்து, தன் தந்தையைக் கடிந்து பேசி, தன்னுடலை யோகத்தீயில் எரித்துக் கொண்டாள். இதைக் கண்டு பத்தாயிரத்திற்கும் அதிகமான சிவகணங்கள் வெட்கத்தினால் ஆயுதங்கள் கொண்டு தங்கள் உடலைத் தாங்களே வெட்டிக் கொண்டு இறந்தனர். மீதமிருந்த நாங்கள் தக்ஷன் மீது கோபம் கொண்டு அங்குள்ளவர்களைப் பயங்கொள்ளச் செய்து வேள்வியை அழிக்கத் தலைப்பட்டோம். ஆனால், பகைவரான பிருகு தனது தவவலிமையால் எங்களைத் தடுத்துவிட்டார். அவரது தவவலிமைக்கு எதிர் செய்ய இயலாத நாங்கள், இப்பொழுது தங்களைச் சரணமடைந்தோம். உலகமனைத்தையும் காத்தருளும் இறைவா! கருணைக்கடலே! எங்கள் அச்சத்தைத் தாங்கள்தான் போக்கவேண்டும், அபயமளிக்க வேண்டும். இறைவனே! அந்த வேள்வியில் தக்ஷன் முதலிய தீயவர்கள் கர்வத்தால் தங்களை வெகுவாக அவமதித்தனர். சிவபெருமானே! நலமே செய்பவர் தாங்கள். எங்களுக்கும் சதீதேவிக்கும் மூடனான தக்ஷன் முதலியவர்களுக்கும் நடந்த அனைத்து விவரங்களையும் நாங்கள் கூறிவிட்டோம். தங்கள் திருவுள்ளம் எப்படியோ அப்படிச் செய்யுங்கள்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! தன் பார்ஷதர்கள் கூறியதைக் கேட்ட சிவபெருமான் அங்கு நடந்தவற்றைப் பற்றி முழுமையாகத் தெரிந்து கொள்ள விரும்பி உன்னை நினைத்தார். தேவரிஷியே! திவ்விய திருஷ்டி பெற்றவனானதால் சிவபிரான் நினைக்கவே நீ உடனே அங்கு சென்று பக்தியோடு வணங்கி நின்றாய். உன்னைப் புகழ்ந்த சிவபிரான் தக்ஷனது வேள்விக்குச் சென்ற சதீதேவியைப் பற்றியும் மற்றும் அங்கு நடந்தன பற்றியும் வினவினார். அன்பனே! இறைவன் கேட்கவே சிவசிந்தனையிலேயே ஊறித்திளைக்கும் நீ, தக்ஷனது வேள்விச்சாலையில் நடந்தவை அனைத்தையும் விளக்கிக் கூறினாய். நீ கூறியதைக் கேட்ட பெருஞ்சினமும் பெருந்திறலும் கொண்ட சிவபெருமான் மேலும் கடுங்கோபம் கொண்டார். உலகமனைத்தையும் சங்கரிக்கும் ஸ்ரீருத்ர பகவான், தன் தலையிலுள்ள சடையிலிருந்து ஒரு சடைக்கற்றையைப் பிடுங்கியெடுத்து அம்மலையில் ஓங்கி அடித்தார். முனிவரே! சிவபெருமான் இவ்வாறு ஓங்கி அடிக்கவே, அச்சடைக்கற்றை இரண்டாக விண்டது. அப்பொழுது ஊழிக்காலம் போல் பயங்கரமான பெருத்த ஒலி உண்டாயிற்று. அச்சடையின் முன்பாகத்திலிருந்து சிவகணங்களின் தலைவனும் பயங்கரமான திறல் படைத்தவனுமான ‘வீரபத்திரன்’ தோன்றினான். அவன் இக்குவலயத்தின் அனைத்துப் புறங்களிலும் பரவி நின்று, அதைவிடப் பத்து அங்குலம் உயர்ந்து பெருகி நின்றான். பெருத்துயர்ந்த திருமேனியும் ஆயிரம் திருக்கரங்களும் கொண்டு ஏதோ ஊழித்தீதான் தோன்றியதோ? என்னுமாறு இருந்தான். பெருந்திறல் படைத்த மகாருத்ரனான அவனது கோபக்கனலால் எரியும் பெருமூச்சிலிருந்து நூறு வகையான காய்ச்சல்களும் பதின்மூன்று வகையான சந்நிபாத நோய்களும் தோன்றின. அச்சடைக்கற்றின் மற்றொரு பாகத்திலிருந்து பார்க்கவே மிகவும் பயங்கரமாகக் காட்சியளிக்கும் ‘மகாகாளி’ தோன்றினாள். அவளைச் சுற்றிக் கோடி கோடி பூதங்கள் நின்றிருந்தன. முதலில் தோன்றிய அந்தக் காய்ச்சல்களும் நோய்களும் உருவமெடுத்து அனைத்துலகங்களும் பயந்து நடுங்குமாறு பார்க்கவே கொடூரமாக இருந்தன. தன்னொளியினால் பிரகாசித்து நிற்கும் அந்நோய்கள் எண்டிசைகளையும் எரித்துவிடும்போல் இருந்தன. அழகுறப் பேசும் திறனுடைய வீரபத்திரன் சிவபெருமானை இருகைகூப்பி வணங்கிக் கூறலானான்.

வீரபத்திரன் கூறுகிறான்—— “மகாருத்ரரே! சூரியன், சந்திரன், அக்னி ஆகிய மூவரையும் தம் மூன்று திருக்கண்களாகக் கொண்ட இறைவா! ‘நான் இப்பொழுது என்ன செய்ய வேண்டும்?’ என விரைவில் கட்டளையிடுங்கள். ஈசனே! அரைநொடியில் கடல்களனைத்தையும் வற்றடிக்க வேண்டுமா? அல்லது மலைகள் அத்தனையையும் பொடியாக்க வேண்டுமா? ஒரு நொடியில் தேவர்களையும் முனிவர்களையும் எரித்துச் சாம்பலாக்கட்டுமா? அல்லது இந்தப் பிரும்மாண்டத்தையே சாம்பராக்கட்டுமா? சங்கரரே! ஈசனே! அனைத்துலகங்களையும் தலைகீழாகப் புறட்டட்டுமா? அல்லது ஜீவராசிகளனைத்தையும் அழிக்கட்டுமா? மகேசா! தங்களது கருணையால் எனக்கு எங்கும் எதிலும் செய்யவியலாத செயலே இல்லை. பராக்கிரமத்தில் எனக்குச் சமமான வீரன் இதற்குமுன் இருந்திருக்க மாட்டான். இனியும் வரப்போவதில்லை. சங்கரா! நீங்கள் ஏதாவதொரு புல்லை அனுப்பினாலும்கூட எவ்வித முயற்சியுமின்றி ஒரு நொடியில் அது, எந்தவொரு பெருஞ்செயலையும் செய்துவிடும் என்பதில் ஐயமேது? தங்களது ஒரு சிறு திருவிளையாட்டினாலேயே அனைத்து காரியங்களும் நிறைவு பெறும் என்றிருக்க, என்னை நீங்கள் அனுப்புவது என்பது என் மேல் கொண்ட கருணையே. இறைவா! என்னிடமுள்ள இத்திறமைகள் தங்கள் கருணையால் பெற்றனவே. தங்கள் கருணையின்றி யாரிடமும் எந்தவொரு திறலும் இருக்க முடியாது. தங்களது கட்டளையின்றி எவரும் ஒரு புல்லைக்கூட அசைக்க இயலாது என்பது ஐயத்திற்கிடமின்றிப் பரவியுள்ளது.

மகாதேவனே! தங்கள் திருவடிகளில் பன்முறை வணங்கி வேண்டுகிறேன். தங்களது விருப்பத்தை நிறைவேற்ற இப்பொழுதே என்னை விரைவில் அனுப்புங்கள். எனது வலது தோள் அடிக்கடி துடிக்கிறது. இது எனது வெற்றியைக் குறிக்கிறது. ஆகவே இறைவா! என்னை விரைவில் அனுப்புங்கள். சங்கரா! இதுரை இல்லாத ஏதோவொரு புதிய உற்சாகமும் மகிழ்ச்சியும் எனக்கு ஏற்படுகிறது. எனது மனம் தங்கள் திருவடித்தாமரைகளிலேயே ஊன்றி நிற்கிறது. ஆகவே ஒவ்வொரு அடியிலும் எனக்கு நல்லதே நடக்கும். சம்போ! அனைத்து மங்களங்களுக்கும் ஆதாரம் தாங்கள்தானே. தங்களிடம் உண்மையான பக்தி கொண்டவனுக்கு எங்கும் எதிலும் எப்பொழுதும் வெற்றியும் நலனுமன்றோ!”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! சர்வ மங்களங்களையும் நல்கும் இறைவியின் பதியான சிவபெருமான், வீரபத்திரன் கூறியதைக் கேட்டு மிகவும் மகிழ்ந்து, “வீரபத்திரா! உனக்கு வெற்றி உண்டாகட்டும்” என ஆசி வழங்கிக் கூறலுற்றார்.

மகேசுவரர் கூறுகிறார்—— “எனது கணங்களாலேயே சிறந்தவனான வீரபத்திரனே! பிரும்மதேவரின் மகனான தக்ஷன் கொடியவன், மூர்க்கன், செருக்குடையவன். ஆகவே, அவன் என்னிடம் பகைமை பாராட்டுகிறான். இப்பொழுது அவன் ஒரு வேள்வியைச் செய்யத் தொடங்கியுள்ளான். நீ அவ்வேள்வியையும் அதற்கான அனைத்துப் பரிவாரங்களையும் பொசுக்கிச் சாம்பராக்கித் திரும்ப என்னிடம் வா. தேவர்களோ, கந்தர்வர்களோ, யட்சர்களோ அல்லது வேறு எவர்களாக இருந்தாலும் உன்னை எதிர்ப்பார்களேயாகில் அவர்களையும் எரித்துச் சாம்பலாக்கு. ததீசி முனிவர் என்னைப் பற்றிக் கூறிய சபதத்தை மீறி எந்த தேவர்கள் அங்குள்ளனரோ, அவர்களையும் நீ எப்படியாவது எரித்துச் சாம்பலாக்க வேண்டும். என் சொல்லை மீறி கர்வம் கொண்டு அங்கிருப்பவர்கள் எவரானாலும் அவர்கள் அனைவரும் என் துரோகிகளே ஆகும். ஆகவே அவர்களையும் தீயெனும் மாயையால் சுட்டெரித்து வா. தக்ஷனது வேள்வியில் தங்கள் மனைவிகளுடனும், அவசியமான வேள்வி உபகரணங்களுடனும் இருப்பவர்களையும் எரித்துச் சாம்பராக்கித் திரும்ப என்னிடம் வா. நீ அங்கு சென்றதும் விசுவேதேவர் முதலிய தேவகணங்கள் உன்னைத் துதித்துப் போற்றினாலும், அவர்களையும் தீக்கொழுந்தினால் எரித்துவிடு. அங்கு தக்ஷன், அவனது மனைவி, சுற்றத்தார் ஆகிய அனைவரையும் சுட்டெரித்த பின்பு, அங்கு யாக வேதிகைகளில் வைக்கப்பட்டுள்ள கலசநீரை மனதாரப் பருகு. அதுவும் ஒரு லீலையே!”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! வேதநெறி முறைகளைக் காத்தருள்பவர்; காலனைக் காலால் உதைத்தவர்; அனைவருக்கும் ஒப்பற்ற ஒரே தலைவர் — அவ்விறைவனான ஸ்ரீருத்ரன் சினத்தால் கண்கள் சிவக்க, வீரனான வீரபத்திரனிடம் இவ்வாறு கூறிவிட்டு மௌனமானார்.

 

அத்தியாயம் : முப்பத்து மூன்றும் முப்பத்து நான்கும்

வீரபத்திரனும் மகாகாளியும் தக்ஷன் வேள்வியை அழிக்கப் புறப்படுதல்; தக்ஷன் முதலானோருக்குத் தீயசகுனங்கள் தோன்றுதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! இறைவன் கூறியதை வினயத்தோடு கேட்ட வீரபத்திரன் பெருமகிழ்ச்சி கொண்டு இறைவனை வணங்கி, அவரது கட்டளையைச் சிரமேற்தாங்கி, தக்ஷனது வேள்விச்சாலைக்குப் புறப்பட்டான். சிவபெருமான் ஊழித்தீ போன்ற ஒளி படைத்த கோடி கோடி சிவகணங்களை அவனோடு வெறும் பகட்டிற்காக அனுப்பி வைத்தார். அவர்களும் மிகுந்த உற்சாகத்தோடு வீரபத்திரனுக்கு முன்னும் பின்னும் சூழ்ந்து சென்றனர். காலகாலனான சிவபெருமானது சிவகணங்களும் வீரபத்திரனும் சிவனையொத்த திருமேனி கொண்டவர்கள். அவர்களோடுகூட மகாத்மாவான வீரபத்திரன் சிவனைப் போன்ற வேஷமும் நகைகளும் அணிந்தவனாகத் தேரேறிச் சென்றான். ஆயிரம் தோள்கள்; உடலில் பாம்புகள் நெகிழ்ந்தன; பார்க்கவே பயங்கரமான தோற்றம். அகன்று பரந்து நெடியதான பெரியதான தேர். பத்தாயிரம் சிங்கங்கள் வலிமையோடு தேரை இழுத்துச் செல்கின்றன. ரதத்தின் இருபுறங்களிலும் வலிமிக்க சிங்கங்கள், புலிகள், முதலைகள், சுறா மீன்கள் மற்றும் ஆயிரமாயிரம் யானைகள் ரதத்தைக் காத்துச் சென்றன. காளீ, காத்யாயனீ, ஈசானீ, சாமுண்டா, முண்டமர்த்தினி, பத்ரகாளி, பத்ரை, த்வரிதா, வைஷ்ணவீ என்னும் ஒன்பது துர்க்கைகளும், பிரமதகணங்களும் சூழ மகாகாளி, தக்ஷனை அழிக்கச் சென்றாள். டாகினீ, சாகினீ, பூதர், பிரமதர், குஹ்யகர், கூஷ்மாண்டர், பர்படர், சடகர், பிரும்மராட்சஸர், பைரவர் மற்றும் க்ஷேத்திர பாலர் முதலிய வீரர்களும் சிவபெருமானது கட்டளையை ஏற்று, தக்ஷனது வேள்வியை அழிக்க வேகமாகப் புறப்பட்டனர். இவர்களைத் தவிர, அறுபத்து நான்காயிரம் யோகினிகள் கொண்ட பெரும் படையும் பெருங்கோபத்துடன் சென்றன. இவ்வாறு கோடிக்கணக்கான கணங்களும் பலபடியான கணத்தலைவர்களும் வீரபத்திரனோடு சென்றனர். அப்பொழுது பேரிகள் விண் அதிர முழங்கின. பலவாறான ஒலி எழுப்பும் சங்குகளும், பலப்பல கொம்பு வாத்தியங்களும் முழங்கின. முனிவரே! சேனைகளோடு வீரபத்திரன் செல்கையில் நல்ல சுபசகுனங்கள் தோன்றின.

இவ்வாறு வீரபத்திரன் பிரமத கணங்கள் சூழ புறப்பட்டபோது அங்கு தக்ஷனுக்கும் மற்றுமுள்ள தேவர்களுக்கும் தீயசகுனங்கள் தோன்றின. தேவரிஷியே! வேள்வியின் அழிவிற்கான மூன்றுவித உற்பாதங்கள் தோன்றின. தக்ஷனுக்கு இடது கண், இடது தோள், இடது துடை துடித்தன. இவ்வாறு ஆண்களுக்கு இடதுபுறம் துடிப்பது தீய சகுனமாகும். பலவிதத் தீமைகள் வருவதைக் குறிப்பதாகும். தக்ஷனது வேள்விச்சாலையில் நிலநடுக்கம் தோன்றியது. நடுப்பகலில் நட்சத்திரங்கள் அற்புதமாகத் தெரிந்தன. திசைகள் அழுக்குற காட்சியளித்தன. சூரியமண்டலம் பல நிறம் கொண்டதாகக் காணப்பட்டது. அங்கு ஆயிரமாயிரம் சுற்றுக்கோடுகள் பயங்கரமாகக் காட்சியளித்தன. மின்னல் மற்றும் தீப்பிழம்பொத்த ஒளி கொண்ட நட்சத்திரங்கள் சிதறி விழுந்தன. இவ்வாறான மற்றும் பலப்பல தீயசகுனங்கள் தோன்றின.

இதற்கிடையில் விண்வெளியில் ஒரு வானொலி எழுந்தது. அவ்வொலி தேவர்களையும், முக்கியமாக தக்ஷனையும் குறித்ததாக இருந்தது.

வானொலி கூறுகிறது—— “தக்ஷனே! இன்று உன் பிறவி வீணானது. நீ ஒரு முழு முட்டாள், பாவி. பகவான் சிவபெருமானிடமிருந்து உனக்குப் பெருத்ததொரு துன்பம் நேரிடப் போகிறது. அதை எவ்வகையிலும் தடுத்து நிறுத்த முடியாது. உனது ‘ஆ ஆ’ என்ற அலறலும் எவராலும் கேட்க முடியாது. உனது வேள்விக்கு வந்துள்ள மூடர்களான தேவர்களுக்கும் பெருந்துன்பம் நிச்சயம் ஏற்படப் போகிறது. இதில் சந்தேகமே இல்லை.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! வானொலி கூறியதையும் தீச்சகுனங்கள் தோன்றியதையும் கண்டு தக்ஷனும் மற்றும் தேவர்களனைவரும் மிகவும் பயந்தனர். இதனால் கலக்கமுற்று மயங்கிய தக்ஷன் மிக்க மனவருத்தமுற்று நடுங்கித் தன் தெய்வமான திருமகள்கேள்வன் ஸ்ரீமந்நாராயணனைச் சரணமடைந்தான். தன்னடியார்களிடம் தீராத அன்பு கொண்ட தேவதேவரான ஸ்ரீமந்நாராயணனை வணங்கித் துதித்துக் கூறலானான்.

 

அத்தியாயம் : முப்பத்தைந்து

தக்ஷன் வேள்வியைக் காக்க ஸ்ரீவிஷ்ணுவை வேண்டுதல்; ‘சிவத்துரோகத்தினால் வரும் துன்பத்தைத் தான் துடைக்க இயலாது’ என்று ஸ்ரீவிஷ்ணு கூறுதல்; வீரபத்திரன் படை சூழ அங்கு வருதல்

தக்ஷன் கூறுகிறான்—— “தேவர்கட்கும் தேவனே! ஸ்ரீஹரி! ஸ்ரீவிஷ்ணுவே! ஏழைபங்காளனே! கருணைக்கடலே! தாங்கள்தான் என்னையும் என் வேள்வியையும் காத்தருள வேண்டும். இறைவா! வேள்வியைக் காப்பவரல்லவா தாங்கள். வேள்விதானே தங்களது செயல். வேள்வி சொரூபரும் தாங்களல்லவா? இந்த வேள்விக்கு அழிவு வராமல் காப்பாற்ற அருள்புரியுங்கள்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! இவ்வாறு பலவாறாக வேண்டிய தக்ஷன், பகவான் ஸ்ரீஹரியின் திருவடிகளில் விழுந்து வணங்கினான். அவனது மனம் பயத்தில் கலங்கியது. இவ்வாறு மனதில் பயங்கொண்டு தன் திருவடிகளில் விழுந்து வணங்கிய தக்ஷப்பிரஜாபதியைத் தூக்கிய ஸ்ரீமந்நாராயணன், அவன் முதலில் கூறியனவற்றையெல்லாம் கேட்டு, தேவதேவரான சிவபிரானை மனதில் நினைத்தார். தனக்கும் தலைவரான பரமசிவன் சகல செல்வங்களுக்கும் கொள்கலனன்றோ! எனவே, சிவனது உண்மை தத்துவத்தை நன்கறிந்த ஸ்ரீஹரி தக்ஷனுக்கு அறிவுரை கூறலானார்.

ஸ்ரீஹரி கூறுகிறார்—— “தக்ஷனே! நான் உண்மையைக் கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேள். அது முற்றிலும் உனது நன்மைக்காகவே. அது மந்திரம் போல் நன்மைகள் அளிப்பதாகும். தக்ஷனே! உனக்கு உண்மையறிவு சிறிதுமில்லை. ஆகவேதான் அனைவருக்கும் ஒப்பற்ற தலைவனும் பரம்பொருளுமான பரமசிவனை அவமதித்தாய். அவரை அவமதித்ததால் அனைத்துக் காரியங்களும் பயனற்றதாயின. இது மட்டுமல்ல. ஒவ்வொரு அடியிலும் துன்பமே விளையும். கொண்டாடப்பட வேண்டியவர்களைக் கொண்டாடாது விடுதலும், கொண்டாடப்பட வேண்டாதவர்களைக் கொண்டாடுதலும் நடக்குமிடத்தில் வறுமை வாட்டும்; அகால யமபயம் தோன்றும்; பலவாறான உலகியல் பயமும் தோன்றும்.

ஈஶ்வராவக்ஞயா ஸர்வம்

கார்யம் ப4வதி ஸர்வதா2

விப2லம் கேவலம் நைவ

விபத்திஶ்ச பதே3 பதே3

அபூஜ்யா யத்ர பூஜ்யந்தே

பூஜநீயோ ந பூஜ்யதே ।

த்ரீணி தத்ர ப4விஷ்யந்தி

தா3ரித்3ர்யம் மரணம் ப4யம் ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 35/8—9

ஆகவே, நீ முழு முயற்சியோடு எருதுக்கொடியுடைய சிவபெருமானை மதிக்க வேண்டும்; பெருமைப்படுத்த வேண்டும். சிவபெருமானை அவமதித்ததாலன்றோ இப்பொழுது உனக்குப் பெரும் பயம் வந்துள்ளது. நாங்கள் அனைவரும் அரிய செயலைச் செய்பவர்களாயினும் இப்பொழுது உனது அநீதிச் செயலால் ஏற்பட்ட இச்சங்கடத்தை எதிர்த்து நிற்கச் சக்தியற்றவர்கள். நான் உனக்கு உண்மையைத்தான் கூறுகிறேன்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! ஸ்ரீமந்நாராயணன் கூறியதைக் கேட்ட தக்ஷன் பெருங்கவலை கொண்டான். அவன் முகம் வெளுத்தது. மௌனமாகத் தரையைப் பார்த்து நின்றான். இதற்குள் ஸ்ரீருத்ரனால் அனுப்பப்பட்ட வீரபத்திரன், தன் படைகளுடன் வேள்விச்சாலைக்கு வந்து சேர்ந்தான். அவர்களோ பெருந்திறலுடையவர்கள்; பயமறியாதவர்கள்; ஸ்ரீருத்ரனுக்கொப்ப வீரம் படைத்தவர்கள். அவர்களது எண்ணிக்கையோ கணக்கிலடங்கா. வீரர்களான ருத்ரகணத் தலைவர்கள் சிங்கம் போல் கர்ஜித்தனர். அவ்வொலி மூவுலகங்களிலும் எதிரொலித்தது. விண்வெளியெல்லாம் தூசிப்படலம். திசைகளெங்கும் இருள் சூழ்ந்தது. ஏழு தீவுகள் கொண்ட இக்குவலயம் பயத்தால் கலங்கியது. மலைகளும் அடர்ந்த காடுகளும் அதைச் சூழ்ந்த இடங்களும் நடுங்கின, குலுங்கின; கடல்கள் பொங்கிக் கலங்கின. அகில உலகங்களையும் அழிக்கும் திறலுடைய அந்தப் பெருஞ்சேனையைக் கண்டு தேவர்களனைவரும் பெரும் வியப்பெய்தினர். அவர்களது செயல் கண்டு தக்ஷனது வாயில் உதிரம் கொப்பளித்தது. அவன் தனது மனைவியையும் அழைத்துக் கொண்டு ஸ்ரீமந்நாராயணனது திருவடிகளில் வணங்கிக் கூறலானான்.

தக்ஷன் கூறுகிறான்—— “ஸ்ரீமந்நாராயணா! இறைவா! தங்கள் துணைகொண்டுதானே நான் இந்த வேள்வியைத் தொடங்கினேன். நற்செயல் நலமுற நிறைவு பெறவேண்டியதற்குத் தாங்கள்தானே காரணம். தாங்களே அனைத்துச் செயல்களுக்குச் சாட்சியும், வேள்வியைக் காப்பவரும் ஆகும். இறைவா! வேதங்களில் கூறப்பட்ட அறநெறிகளுக்கும் பிரும்மதேவருக்கும் ரட்சகர் தாங்களே. ஆகவே இறைவா! தாங்கள்தான் என் வேள்வியைக் காத்தருள வேண்டும். ஏனெனில், தங்களன்றோ அனைவருக்கும் ஒப்பற்ற முழுமுதற்கடவுள்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— தக்ஷனது பரிதாபமான — இரக்கத்திற்குரிய பேச்சைக் கேட்ட பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணு, சிவதத்துவத்தை அறியாது எதிர்தட்டாக நிற்கும் தக்ஷனை அறிவுறுத்திக் கூறலானார்.

ஸ்ரீவிஷ்ணு கூறுகிறார்—— “தக்ஷனே! உன் வேள்வியை நான் நிச்சயம் காக்க வேண்டும்தான். ஏனெனில், அறநெறிகளைப் பரிபாலிப்பதற்காக நான் செய்துள்ள சத்தியத்தை அனைவரும் அறிவர். அது உலகம் பரவியது. ஆனால் தக்ஷா! நான் கூறுவதையும் சற்று கேள். இச்சமயத்தில் நீ உன் தீயபுத்தியை விட்டுவிடு. தேவர்களது இடமான நைமிசாரண்யத்தில் முன்பொரு சமயம் நடந்த பெருநிகழ்ச்சி உனக்கு நினைவில் இல்லையா? உன் கெட்ட புத்தியினால் நீ அதை மறந்து விட்டாயோ? பகவான் ஸ்ரீருத்ரனது கோபத்திலிருந்து இப்பொழுது இங்கு உன்னைக் காப்பாற்றுவதற்கு எவர்களுக்குத்தான் திறலுண்டு? இங்கு உன்னைக் காப்பாற்றும் எண்ணம்கூட ஒருவருக்குமில்லை. உன்னைக் காப்பாற்ற எண்ணுபவனும் தனது அறிவின்மையைத்தான் வெளிப்படுத்துகிறான். தீயபுத்தி கொண்டவனே! எது கர்மம் (செய்யத்தக்கது), எது அகர்மம் (செய்யத்தகாதது) என்பதும் உனக்குத் தெரியாது. வெறும் செயலே ஏதாவதொன்று செய்வதில் போதுமானதாகாது. எதனுடைய உதவியால் செயலாற்றுவதற்கான திறமை கிடைக்கிறதோ, அதுவேதான் உனது கர்மம் என அறிந்துகொள். சிவபெருமானையன்றி வேறு எவரும் செயலை நற்செயலாக்கவும் நன்மையளிக்கவும் திறலுடையாரில்லை. எவனொருவன் அமைதியாகச் சிவபெருமானிடமே மனதை ஒருநிலைப்படுத்திய பக்தியோடு செயலைச் செய்கிறானோ, அவனுக்கே சிவபெருமான் அப்பொழுதே அச்செயலுக்கான பயனை அளித்திடுவார். எவனொருவன் பகுத்தறிவு உதவி கொண்டு நாத்திகவாதம் செய்கிறானோ, அல்லது பகவானையே ஒப்புக் கொள்வதில்லையோ, அவன் நூறு கோடி கற்ப காலங்கள் நரகத்திலேயே உழல்வான்.

கேவலம் க்ஞாநமாஶ்ரித்ய

நிரீஶ்வரபரா நரா: ।

நிரயம் தே ச க3ச்ச2ந்தி

கல்பகோடிஶதாநி ச ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 35/31

பின்பு கர்மத்தளையில் கட்டுண்ட அந்த ஜீவன் ஒவ்வொரு பிறவியிலும் நரகவேதனையை அனுபவிக்கிறான். ஏனெனில், அவன் பற்றோடு கூடிய கர்மத்தையன்றோ அண்டியிருந்தான்.

இப்பொழுது வேள்விச்சாலைக்குள் புகுந்துள்ள வீரபத்திரன் பகை வெல்பவன்; ருத்ரனது கோபத்திலிருந்து தோன்றியவன். இப்பொழுது அனைத்து ருத்ர கணங்களுக்கும் இவனே தலைவன். இவன் நம்மை அழிப்பதற்காகவே இப்பொழுது வந்துள்ளான் என்பதில் ஐயமும் உண்டோ? என்னதான் காரியமானாலும் சரி, உண்மையில் இப்பொழுது இவனுக்குச் செய்ய இயலாதது என்று எதுவுமே இல்லை. அனைத்துத் திறலும் பெற்றுள்ள இந்த வீரபத்திரன் இப்பொழுது எல்லா தேவர்களையும் எரித்துச் சாம்பலாக்கிவிட்டுத்தான் அமைதி பெறுவான். இது உறுதி. நானும் ஏதோவொரு பிரமையில், மயக்கத்தில் சிவபெருமானது கட்டளையை மீறி இங்கிருந்தது பெருந்தவறு. ஏனெனில், உன்னோடுகூட இத்துன்பத்தை நானும் எதிர்கொள்ள வேண்டுமே.”

இவ்வாறு ஸ்ரீநாராயணன் கூறிக் கொண்டிருக்கையில் வீரபத்திரனுடன் சிவகணங்களாகிற பெருஞ்சேனை, கடல் அலையெனப் பொங்கி வருவதைத் தேவர்களனைவரும் கண்டனர்.

 

அத்தியாயம் : முப்பத்தாறும் முப்பத்தேழும்

வியாழ பகவான் ‘ருத்ரனை வெல்வது கடினம்’ என்றுரைத்தல்; வீரபத்திரன் ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவுடன் உரையாடுதல் மற்றும் தக்ஷனையும் வேள்வியையும் அழித்து திருக்கயிலை திரும்புதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! அச்சமயம் தேவர்களுக்கும் சிவகணங்களுக்கும் இடையே பெரும் போர் மூண்டது. அதில் தேவர்கள் தோற்றுப் புறங்காட்டி ஓடலாயினர். ஒவ்வொருவரும் மற்றவரைத் தனித்துவிட்டுச் சுவர்க்கலோகம் சென்றனர். அப்பொழுது பெருந்திறல் படைத்த இந்திரன் முதலிய லோகபாலகர்கள் மட்டுமே மிக்க தைரியத்துடனும் உற்சாகத்துடனும் அப்பெரும் போரில் எதிர்த்து நின்றனர். அவர்கள் எல்லோரும் ஒன்றுகூடி அப்போர்க்களத்தில் தேவகுருவான வியாழ பகவானை வினயத்தோடு வணங்கிக் கேட்கலாயினர்.

உலகபாலகர்கள் கேட்கிறார்கள்—— “குருவே பிருகஸ்பதியே! நீங்கள் ஒரு பேரறிஞர். கருணையே வடிவெடுத்தவர். நமக்கு எப்படி வெற்றிக் கிட்டும்? என்பதை விரைவில் கூறுங்கள்.”

இதைக் கேட்ட வியாழ பகவான், பகவான் பரமசிவனை நினைத்தவாறே அறிவற்றவனான இந்திரனிடம் கூறலானார்.

பிருஹஸ்பதி கூறுகிறார்—— “இந்திரனே! முன்பு ஸ்ரீமந்நாராயணன் கூறியவனைத்தும் இப்பொழுது நடந்துவிட்டது. அதையேதான் நானும் இப்போது கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேள். அனைத்துக் கர்மங்களுக்கும் பயனைத் தரும் பகவான், கர்மம் செய்பவனையே அதற்கு உரியவனாக ஆக்குகிறார். கர்மம் செய்பவனுக்கேதான் அந்தக் கர்மத்தின் பயனைத் தருகிறார். கர்மமே செய்யாதவனுக்கு அவர் பயன் தர இயலாது. (ஆகவே, பகவானையே சரணம் பற்றுபவனுக்கு அந்தக் கர்மத்தின் பயன் கிடைக்கிறது. அவரைப் பகைப்பவனுக்குக் கிடைப்பதில்லை.) மந்திரங்களோ, மூலிகைகளோ, ஆபிசார கர்மங்களோ, உலகியலில் சிக்கியுள்ளவர்களோ, வேதத்தில் கூறப்பட்டுள்ள கர்மங்களோ, ஏன் வேதங்களோ, பூர்வமீமாம்சா சாஸ்திரங்களான கர்மகாண்டங்களோ, உத்திரமீமாம்சா சாஸ்திரங்களான வேதாந்த உபநிடதங்களோ மற்றும் வேதங்களோடு தொடர்புடைய வேறு பலப்பல சாஸ்திரங்களோ, பகவானை அறியப் போதுமானவையன்று’ என்பது பண்டைய அறிஞர்கள் கருத்து. பெருஞ்சுருதிகளான வேதங்களும் இறைவனே தஞ்சம் என்றுள்ள அடியார்களைத் தவிர, மற்றவர்கள் பல்லாயிரம் முறை வேதமோதிய போதும் பகவானை உள்ளபடி அறிய முடியாது என்று கூறுகின்றன.

சிவபெருமானது இன்னருளாலேயே முற்றிலும் அமைதி, வேறுபாடு கொள்ளாமை, எங்கும் எதிலும் நேர்மையான நோக்கு ஆகியனவற்றின் உதவி கொண்டு சிவபெருமானது உண்மை நிலையை (தத்துவத்தை) அறிய முடியும். தேவர்கோனே! செய்ய வேண்டுவது எது? செய்ய வேண்டாதது எது? என்பதைப் பற்றித் தீர்மானம் செய்தபின் நமக்கு வெற்றிக்கான உயர்ந்த வழி பற்றிக் கூறுகிறேன். உனது நன்மைக்காக நீ அதைக் கவனமாகக் கேள். இந்திரனே! நீ சிறிதும் சிந்திக்காமல் மற்ற லோகபாலகர்களுடன் தக்ஷனது வேள்விக்கு வந்துள்ளாயே. இப்பொழுது உனது பலம் எங்கே? நீ என்ன செய்யப் போகிறாய்? ஸ்ரீருத்ர பகவானது திருவருளுடன் கோபமே உருவாக விளங்கும் இந்தச் சிவகணங்கள் இந்த வேள்வியை அழிக்கவே வந்துள்ளனர். தங்கள் காரியத்தை நிச்சயம் முடித்தே திரும்புவர். இப்பொழுது இந்த வேள்விக்கு நேரிட்டுள்ள தடங்கலை நீக்குவதற்கு உண்மையில் உங்களில் எவருக்கும் எந்தவித உபாயமும் இல்லை.”

இவ்வாறு வியாழ பகவான் கூறியதைக் கேட்ட இந்திரன் முதலிய லோகபாலகர்கள் பெருஞ்சிந்தையில் ஆழ்ந்தனர். பெருவலி படைத்த ருத்ர கணங்கள் சூழ நிற்கும் வீரபத்திரன் மனதில் சிவபெருமானை நினைத்தவண்ணம் இந்திரன் முதலிய லோகபாலகர்களை அச்சுறுத்தி, பலப்பல கூரிய பாணங்களால் அவர்களைக் காயப்படுத்தினான். பாணங்களினால் காயமடைந்த அவர்கள் பத்து திக்குகளிலும் சிதறியோடினர். அவ்வாறு லோகபாலகர்களும் தேவர்களும் சிதறியோடிய பின்பு வீரபுத்திரன் தன் படைகளுடன் வேள்விச்சாலைக்குள் புகுந்தான். அப்பொழுது அங்கிருந்த ரிஷிகள் அனைவரும் மிகவும் பயந்து சர்வேசுவரரான ஸ்ரீஹரியைச் சரணடைந்து வணங்கித் துதித்து வேண்டத் தொடங்கினர்—— “தேவதேவனே! திருமகள் மணாளனே! சர்வேசா! இறைவா! தக்ஷனது வேள்வியைக் காத்திடுங்கள். ‘தாங்கள்தான் வேள்வி’ என்பதில் ஐயமுண்டோ? வேள்வியேதான் தங்கள் திருமேனியும், செயலும், அதன் அங்கங்களும். வேள்வியைக் காத்தருள்பவர் தாங்களே. ஆகவே தக்ஷனது வேள்வியைத் தாங்கள்தான் காத்திடல் வேண்டும். தங்களை விடுத்து இதைக் காத்தருள்பவர் யாருளர்?”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதனே! இவ்வாறு வேண்டவே ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு என்னையும் உடன் அழைத்துக் கொண்டு வீரபத்திரனுடன் போர்புரிய விரும்பிக் கையில் சக்கரப்படையை ஏந்திச் சென்றார். இவ்வாறு ஸ்ரீவிஷ்ணு போர் புரிய வந்துள்ளதைக் கண்டு எதிரிகளைத் தாக்கி முறியடிக்கும் வீரபத்திரன், தன் கணங்கள் சூழ்ந்து நிற்க மிக்க கோபம் கொண்டு பலவாறு பேசினான்.

நாரதா! இவ்வாறு வீரபத்திரன் கூறியதைக் கேட்ட ஸ்ரீமந்நாராயணன் அனைத்தும் அறிந்தவராதலால் முகமலர்ச்சியோடு சிரித்தவண்ணம் கூறலுற்றார்.

ஸ்ரீவிஷ்ணு கூறுகிறார்—— “வீரபத்திரா! நான் இப்பொழுது உன்னிடம் கூறுவதை நன்கு கேள். நான் சிவப்பரம்பொருளின் பக்தன். என்னைச் சிவனுக்கு எதிரி என்று கூறாதே. தக்ஷனோ ஓர் அறிவிலி. கர்மகாண்டத்திலேயே ஊறியவன். உண்மையை அறியாத அவன் இந்த வேள்விக்குப் பலமுறை என்னை வரவேண்டினான். நானோ பக்தர்களுக்கு எளியவன். ஆகவேதான் இந்த வேள்விக்கு வந்திருக்கிறேன். சிவபெருமானும் அடியார்க்கெளியவர். அப்பா வீரபத்திரா! தக்ஷன் எனது பக்தன். ஆகவேதான் நான் இங்கே வரவேண்டிய கட்டாயமே ஏற்பட்டது. ஸ்ரீருத்ரனது கோபத்தில் தோன்றிய நீ, ஸ்ரீருத்ரனது ஒளி வடிவானவன். வீரத்திற்கு இருப்பிடம். என் சபதம் என்ன தெரியுமா? நான் உன்னைத் தடுத்து நிறுத்துகிறேன். (முடிந்தால்) நீயும் என்னைத் தடுத்து நிறுத்து. எது முடிவோ அது நடக்கட்டுமே. நான் இப்பொழுது வீரத்தோடு போர் புரியப் போகிறேன்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! ஸ்ரீமந்நாராயணன் இவ்வாறு கூறவே பெருந்தோள் படைத்த வீரபத்திரன் சிரித்தவண்ணம், “தாங்கள், என் இறைவனான சிவபெருமானின் பக்தர் என்பதை அறிந்து மிக்க மகிழ்ச்சி கொண்டேன்” என்றான். இவ்வாறு கூறியபின் கணங்களின் தலைவனான வீரபத்திரன் சற்றே சிரித்தவண்ணம் தலைவணங்கி மகிழ்ச்சியோடு ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவிடம் மேலும் கூறலானான்.

வீரபத்திரன் கூறுகிறான்—— “இறைவா! நான் தங்கள் எண்ணத்தை அறியவேண்டியே சிறிது கடுமையாகப் பேசினேன். இப்பொழுது உண்மையைக் கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேளுங்கள். ஸ்ரீஹரியே! சிவபெருமான் எப்படியோ அப்படியேதான் தாங்களும்; தாங்கள் எப்படியோ அப்படித்தான் அவரும். இதுவே தாங்கள் கூறுவது. இந்த வேதச் சொற்களும் அச்சிவபெருமானுடையதே.

யதா2 ஶிவஸ்ததா2 த்வம் ஹி

யதா2 த்வம் ச ததா2 ஶிவ: ।

இதி வேதா3: வர்ணயந்தி

ஶிவஶாஸநதோ ஹரே ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 36/66

மலர்மகள் மணாளரே! சிவனது கட்டளையால் நாம் அனைவரும் அவரது அடியவர்கள். இருப்பினும் நான் கூறியவை இச்சமயத்திற்கேற்றவை அல்லவா? நான் இதுவரை கூறியதனைத்தும் தங்களிடம் கொண்ட மரியாதையே.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு வீரபத்திரன் கூறியதைக் கேட்ட ஸ்ரீஹரி சற்றே புன்னகைத்தவண்ணம் அவனது நன்மைக்கானவற்றைக் கூறப் புகுந்தார்.

ஸ்ரீமந்நாராயணன் கூறுகிறார்—— “பெரும் வீரனே! நீ சிறிதும் தயங்காமல் என்னோடு போர் செய். உன் அஸ்திரங்களால் என்னுடல் துளைக்கப்பட்ட பின்புதான் நான் என் ஆசிரமம் புகுவேன்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு கூறிய ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு சிறிது மௌனமாகிப் போருக்கு ஆயத்தமானார். (அத்தியாயம் 36)

* * *

நாரதா! பின் ஸ்ரீவிஷ்ணுவிற்கும் வீரபத்திரனுக்குமிடையே பெரும் போர் தொடங்கியது. முடிவில் வீரபத்திரன் ஸ்ரீமந்நாராயணரது திருவாழிச் சக்கரத்தைச் செயலிழக்கச் செய்தான். அவரது சார்ங்கம் என்னும் வில்லையும் மூன்று துண்டுகளாக்கினான். பின்பு நானும் சரஸ்வதியும் வேண்டவே வீரபத்திரன் தடுக்கவியலாத பெரு ஒளியிலிருந்து தோன்றியவன் என்பதை நினைத்து ஸ்ரீஹரி அங்கேயே மறைந்தருளினார். தேவர்களும் ‘சதீதேவிக்குச் செய்த அவமானத்தின் பயனே இது’ என்பதை உணர்ந்தனர். இச்சங்கடத்தை எதிர்கொள்வதற்கு மற்ற எவருக்கும் திறலில்லை என்பதை உணர்ந்த தேவர்களனைவரும் தங்கள் தங்கள் பணியாட்களுடன் சுதந்திரனான சர்வேசுவரன் சிவபெருமானைச் சிந்தித்தவாறே தங்கள் உலகம் சென்றடைந்தனர். நானும் என் மகனது துன்பத்தைக் கண்டு வருந்தி, என் சத்திய உலகம் சென்றேன். மிக்க துன்பத்தில் கலங்கிய நான் ‘இப்பொழுது என்ன செய்வது?’ என்று சிந்திக்கலானேன். நானும் ஸ்ரீமந்நாராயணனும் அங்கிருந்து சென்றபின், வேள்வியின் அவியுணவை ஏற்று ஜீவிக்கும் தேவர்களனைவரும் முனிவர்களோடு அங்கிருந்து ஓட்டம் பிடித்தனர். அங்கு நிகழ்ந்தவற்றையும் வேள்வி அழிந்துபடுவதையும் கண்டு பயந்த யக்ஞபுருஷன் ஒரு மான் வடிவு கொண்டு ஓடலானான். அவ்வாறு ஆகாயத்தை நோக்கி ஓடுவதைக் கண்ட வீரபத்திரன் அம்மானைப் பிடித்து அதன் தலையைக் கொய்தான்.

பின், தேவர்கள் மற்றும் முனிவர்களது அங்கங்களை வெட்டி வீழ்த்திச் சிலரையும் கொன்று தீர்த்தான். வீரனான மணிபத்திரன், பிருகுவைப் பிடித்திழுத்துக் காலில் அழுத்திக் கொண்டு, அவரது மீசையையும் தாடியையும் பிய்த்தெறிந்தான். சண்டன் பூஷனது பற்களைப் பிடுங்கினான். ஏனெனில், முன்பு தக்ஷன் சிவபெருமானை நிந்தனை செய்தபோது, இவன் பல் இளித்துச் சிரித்தான். நந்திகேசர் பகன் என்பவனைத் தரையில் தள்ளி, அவனது இருகண்களையும் பிடுங்கினார். ஏனெனில், தக்ஷன் சிவநிந்தை செய்தபோது, கண்களால் அவனுக்கு ஊக்கமளித்தான் இவன். ருத்ரகணத் தலைவர்கள் ஸ்வதா, ஸ்வாஹா, தக்ஷிணா என்னும் தேவிகளையும், மந்திரம், தந்திரம், மற்றுமுள்ள ஏனையரையும் ‘சீ சீ’ என்று எள்ளி நகையாடினர். பிரும்மதேவரது புதல்வனான தக்ஷன் பயத்தினால் வேள்விச்சாலையில் உள்ள வேதிகையின் உள்ளே சென்று பதுங்கினான். வீரபத்திரனோ அவனது இருகன்னங்களையும் பிடித்துக் கொண்டு கழுத்தை வெட்டினான். ஆனால், தக்ஷனது யோகமகிமையால் கழுத்து வெட்டுப்படவில்லை. அஸ்திர—சஸ்திரங்களால் இவனது தலையை வெட்ட இயலாதென்பதை அறிந்த வீரபத்திரன் அவனது மார்பைக் கால்களால் அழுத்திக் கொண்டு இரு கைகளாலும் அவனது தலையைத் திருகியெடுத்து, அதை அந்த வேள்விக் குண்டத்தில் இட்டான். வீரபத்திரன் தக்ஷனையும் அவனது வேள்வியையும் அழித்து, தான் வந்த காரியத்தை முற்றிலுமாக முடித்துத் திருக்கயிலை அடைந்தான். சூரியன் அடர்ந்த இருளை நீக்கி உதயமலையில் தோன்றுவது போலிருந்தது அக்காட்சி. சென்ற செயலை வெற்றிகரமாக முடித்துத் திரும்பிய வீரபத்திரனைக் கண்டு மனம் மகிழ்ந்த சிவபெருமான், அவனைத் தன் பிரமத கணங்களுக்குத் தலைவனாக்கினார். (அத்தியாயம் 37)

 

அத்தியாயம் : முப்பத்தெட்டு

ஸ்ரீவிஷ்ணுவின் தோல்வி; ததீசி—க்ஷுவன் உரையாடல்; ‘மிருத்யுஞ்ஜய’ மகாமந்திரத்தின் பெருமை

சூத முனிவர் கூறுகிறார்—— மகரிஷிகளே! எல்லையற்ற புத்தித்திறன் படைத்த பிரும்மதேவர் கூறிய இந்நிகழ்ச்சியைக் கேட்ட நாரதர் பெரிதும் வியந்து அன்போடு கேட்கலுற்றார்.

நாரதர் கேட்கிறார்—— தந்தையே! பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணன் சிவகணத்தலைவனான வீரபத்திரனை விடுத்து, மற்ற தேவர்களோடு தக்ஷனது வேள்வியிலிருந்து ஏன் வெளியேறினார்? அவருக்கு ஏன் அங்கு அவமரியாதை உண்டாயிற்று? ‘மகாப்பிரளயத்தையே தோற்றுவிக்கும் திறல் படைத்தவர் ஸ்ரீசிவபெருமான்’ என்பதை அவர் அறியாதவரா? அவ்வாறிருக்க, அறிவற்றவன் போல் ருத்ரகணங்களோடு ஏன் போரிட்டார்? கருணைக்கடலே! இது என் மனதில் எழுந்ததோர் ஐயம். தாங்கள் தயை செய்து எனது ஐயத்தை நீக்கிடல் வேண்டும். மேலும் இறைவனே! மனதிற்கு உற்சாகம் அளிக்கும் சிவனது சரித்திரங்களையும் கூறவேண்டுகிறேன்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! முன்பொரு சமயம் க்ஷுவன் என்னும் மன்னனுக்கு உதவி செய்யச் சென்ற ஸ்ரீமந்நாராயணனுக்கு ததீசி முனிவர் ஒரு சாபம் அளித்திருந்தார். அதை மறந்ததால்தான் மற்ற தேவர்களோடு ஸ்ரீமந்நாராயணன் தக்ஷனது வேள்விக்குச் சென்றார். ததீசி ஏன் சாபமளித்தார்? என்பதைக் கூறுகிறேன், கேள். முன்பொரு காலத்தில் க்ஷுவன் என்றொரு புகழ் பெற்ற மன்னன் இருந்தான். அவன் மிகவும் பலம் பொருந்தியவன் (ஒளி படைத்தவன்). சர்வ வல்லமை படைத்த ததீசி முனிவர் அவனது நண்பர். வெகுகாலம் தவம் செய்வது பற்றி ததீசிக்கும் க்ஷுவனுக்குமிடையே பெருத்ததொரு வாதப்போர் நிகழ்ந்தது. அது மூவுலகங்களுக்கும் பெரும் இழப்பை ஆக்குவதாக அமைந்துவிட்டது. அந்த வாதத்தில் வேதங்களை நன்குணர்ந்த சிவனடியாரான ததீசி முனிவர் வேளாளர், வைசியர், க்ஷத்திரியர் என்னும் மூவர்ணத்தவர்களைக் காட்டிலும் அந்தணர்களே சிறந்தவர்கள் என்பதில் ஐயமேதுமில்லை என்று கூறினார். ததீசி முனிவர் இவ்வாறு கூறவே, செல்வச் செழிப்பில் மயங்கி நிற்கும் மன்னன் க்ஷுவன் பின்வருமாறு கூறலானான்.

க்ஷுவன் கூறுகிறான்—— “மன்னன் என்பவன் இந்திரன் முதலிய எண்டிசை லோகபாலகர்களது சொரூபம் படைத்தவன். அவனே அனைத்து வர்ணங்களையும் ஆசிரமங்களையும் காத்து நிற்கும் தலைவன். ஆகவே, அரசன்தான் நால்வர்ணத்தவர்களிலும் உயர்ந்தவன். ‘அரசன் அனைத்து தேவர்களின் சொரூபமே’ என, அரசனது உயர்வைப் பற்றிப் பேசும் வேதங்களும் கூறுகின்றன. முனிவரே! சுருதிகள் கூறுவதுபோல் அனைத்து தேவர்களிலும் உயர்ந்தவர் எவரோ, அவர்தான் நான். இவ்வாராய்ச்சியின் பயனால் அந்தணர்களைக் காட்டிலும் அரசனே உயர்ந்தவன் என்றாகிறதல்லவா? சியவன முனிவரின் புதல்வரே! இதை நீங்கள் நன்கு சிந்தியுங்கள். பின் எனக்குரிய மரியாதையைத் தாருங்கள். ஏனெனில், நான் எவ்வகையிலும் தங்களால் போற்றப்பட வேண்டியவன்.”

மன்னன் க்ஷுவன் கூறிய கொள்கைகளனைத்தும் சுருதிகளுக்கும், (மனு முதலியவர்களின்) ஸ்மிருதிகளுக்கும் முற்றும் முரணானவை. ஆகவே, பிருகுகுல திலகரும், முனிவர்களிலே மிக உயர்ந்தவருமான ததீசி முனிவருக்குத் தாங்கொணாச் சினம் மூண்டது. முனிவரே! (நாரதரே!) தனது பெருமையைச் சிந்தித்த தவவலிமைமிக்க ததீசி முனிவர், தன் இடது கை முட்டியினால் க்ஷுவனது தலையில் குட்டினார். உடனே அகில உலகத்திற்கும் அதிபனாக விளங்கும் தீயபுத்தி க்ஷுவன் சினம் பொங்க கர்ஜனை செய்து, ததீசியைத் தன் வஜ்ரப்படையினால் வெட்டி வீழ்த்தினான். அவ்வாறு தாக்கப்பட்ட பிருகுகுல திலகரான ததீசி முனிவர் கீழே விழும்போது சுக்ராசார்யரை மனதில் நினைத்தார். யோகபுருஷரான சுக்ராசார்யார் உடனே அங்கு தோன்றி க்ஷுவன் வெட்டி வீழ்த்திய உடலை உடனே ஒன்றுசேர்த்தார். முன்போல் உடலை ஒன்றுசேர்த்து உயிர்ப்பித்த சுக்ராசார்யார் ததீசியைப் பார்த்துக் கூறலானார். சுக்ராசார்யார் சிறந்த சிவபக்தரும், மிருத்யுஞ்ஜய மகாமந்திர வித்யையை உலகில் பரப்பியவரும் ஆவார்.

சுக்ரர் கூறுகிறார்—— அப்பா ததீசி! நான் இப்பொழுது சர்வேசுவரரான சிவபிரானைப் பூஜித்து வேதங்களில் கூறப்பட்டுள்ள ‘மகாமிருத்யுஞ்ஜயம்’ என்றழைக்கப்படும் சிறந்த மந்திரத்தை உனக்கு உபதேசிக்கப் போகிறேன்.

‘த்ர்யம்ப3கம் யஜாமஹே’ — நான் பகவான் த்ரயம்பகனை ஆராதிக்கிறேன். ‘த்ர்யம்பகம்’ என்னும் சொல்லின் பொருள் — மூவுலகங்கட்கும் தந்தை. திறல் அத்தனைக்கும் கொள்கலனான சிவபெருமான், சூரிய மண்டலம், சந்திர மண்டலம், அக்னி மண்டலம் ஆகிய மூன்றிற்கும் ஒரே தந்தை. சத்துவம், ராஜஸம், தாமஸம் என்னும் முக்குணங்களுக்கும் மகேசுவரன் — தலைவன். ஆன்மதத்துவம், வித்யா தத்துவம், சிவதத்துவம் ஆகிய மூன்று தத்துவங்களுக்கும், ஆஹவனீயம், தக்ஷிணாக்னி, கார்ஹபத்யம் என்னும் மூன்று அக்னிகளுக்கும், எங்கும் நிறைந்து காணப்படும் நிலம், நீர், ஒளி என்னும் மூன்று பூதங்களுக்கும், (அல்லது சாத்விகம் முதலிய குணவேறுபாடு கொண்டு விளங்கும் மூன்று பூதங்கட்கும்,) சுவர்க்கம், பூமி, பாதாளம் என்னும் மூவுலகங்கட்கும் மற்றும் மூன்று மூன்றாகிய அனைத்திற்கும், படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் என்னும் மூன்று திருச்செயல்களுக்கும், பிரும்மா, விஷ்ணு, சிவன் என்னும் மும்மூர்த்திகளுக்கும் மற்றும் மூன்றனைய அனைத்திற்கும் ஒப்பற்ற ஒரே ஈசுவரன் இந்த மகேசுவரன்தான் என்பதே ‘த்ர்யம்பகம்’ என்பதன் பொருளாகும். (இதுவரை மந்திரத்தின் முதல் பாதத்திற்கான பொருள் கூறப்பட்டது.)

மந்திரத்தின் இரண்டாவது பாதம் ‘ஸுக3ந்தி4ம் புஷ்டிவர்த4நம்’ — பூக்களில் உயர்ந்த நறுமணம் பரவியுள்ளதுபோல் சிவபெருமானும் ஐம்பெரும் பூதங்கள், முக்குணங்கள், அனைத்துச் செயல்கள், பத்து புலன்கள் (செயற்புலன்கள் ஐந்து, அறிவுப்புலன்கள் ஐந்து), அனைத்து தேவர்கள், கணங்கள் ஆகியன அனைத்தினூடேயும் அவற்றைச் செயல்படுத்தும் செயலூக்கச் சாரமான ஆன்மாவாக எங்கும் பரவி விளங்குகிறார் என்பதால், நறுமணம் கொண்டவர் எனப்படுகிறார். அதாவது, தேவர்கள் அனைவருக்கும் ஒப்பற்ற ஒரே தலைவர். (இதுவரை ‘ஸுகந்திம்’ என்னும் சொல்லுக்குப் பொருளுரைக்கப்பட்டது.) இனி ‘புஷ்டிவர்தநம்’ என்பதன் பொருள். உயர்ந்த விரதானுஷ்டானங்களைக் கடைப்பிடித்தொழுகும் அந்தணச்சிரேஷ்டரே! பெருமுனியே! நாரதரே! அனைத்திற்கும் அந்தர்யாமியாக விளங்கும் சிவபிரானால்தான் பிரகிருதி என்கிற மாயைக்கும் போஷணம் (செயலூக்கத் திறன்) கிடைக்கிறது. மஹத் தத்துவத்திலிருந்து தொடங்கி விசேஷம் வரையிலான அனைத்து விகல்பங்களுக்கும் (மாறுபாடுகளுக்கும்) திறன் கிடைக்கிறது. மேலும் பிரும்மாவான எனக்கும், ஸ்ரீமந்நாராயணருக்கும், முனிவர்களுக்கும், அந்தந்த புலன்களுக்குரிய தேவதைகள் அனைவருக்கும் இவரிடமிருந்துதான் போஷணம் என்னும் திறமை பெறலாகிறது. ஆகவே, அவர்தான் ‘புஷ்டிவர்தநர்’.

இனி மந்திரத்தின் மூன்றாவது, நான்காவது பாதங்களுக்குப் பொருள் கூறப்படுகிறது. அச்சரணங்களின் சொரூபம் ‘உர்வாருகமிவ ப3ந்த4நாந்—ம்ரு॒த்யோர்முக்ஷீய—மாம்ரு॒தாத்’ என்பது. அதாவது, “இறைவா! வெள்ளரிப்பழம் நன்கு பழுத்ததும் தானாகவே அதன் காம்பிலிருந்து கீழே விழுந்துவிடுவதுபோல் நானும் யமனுடைய பிடியிலிருந்து விடுபடுவேனாக. (உலகியல் தளைகளிலிருந்து சிறிதும் துன்பமின்றி விடுதலை பெறுவேனாக.) அழிவற்ற பதமான மோட்சத்திலிருந்து அதாவது மோட்சத்திற்குச் சாதனமான நிவிருத்தி மார்க்கத்திலிருந்து ஒருபொழுதும் விலகாதிருப்பேனாக.” இந்த ஸ்ரீருத்ரனே அமுதமயமானவர். புண்ணிய கர்மங்களால், தவத்தால், வேதமோதுதலால், யோகநெறிகளால் அல்லது தியானத்தால் அவரை ஆராதிப்பவர்களுக்குப் புதுவாழ்வு பிறக்கும். இவ்வுண்மையின் பெருமையாலேயே சிவபெருமான் தானாகவே தன்னடியார்களைக் காலனுடைய வெளித்தோன்றாத பிடியினின்றும் விடுவித்து அருள்கிறார். தளையோ, விடுதலையோ தருபவர் அவரன்றோ! வெள்ளரிக்கொடி தானேதான் வெள்ளரிப்பழத்தைத் தன் கொடியோடு தளைத்துப் பிடித்து வைத்திருக்கிறது. ஆனால் அதே கொடி, பழம் பழுத்ததும் தன் பிடியிலிருந்து விடுவித்துத் தள்ளியும் விடுகிறது அல்லவா? அதேபோலத்தான் பகவானும் செய்கிறார்.

இந்த மிருதசஞ்ஜீவினி மந்திரம் என்னைப் பொருத்தவரை ஒப்பற்ற மந்திரம். நீ அதற்கான வழிமுறையோடு ஒன்றுபட்ட மனதால் சிவனடியைச் சிந்தித்தவாறு காதலாகிக் கசிந்துருகி ஜபித்து வா. ஜபத்தையும் ஹோமத்தையும் முடித்தபின் இம்மந்திரத்தினால் அபிமந்த்ரணம் செய்யப்பட்ட (உரு ஏற்றப்பட்ட) கலச தீர்த்தத்தைக் காலையிலும் மாலையிலும் கொஞ்சம் பருகிவிட்டுச் சிவபெருமானது திருமேனி விக்கிரகத்தினருகில் அமர்ந்து, அவரைத் தியானம் செய். இதனால் மரணபயமே இருக்காது. அங்கநியாஸம் (உடல் அங்கங்களைத் தொடுதல்), கரநியாஸம் (கை விரல்களில் செய்வது) என்ற இரண்டையும் முறையே செய்துவிட்டுப் பின்தான் பூஜையைத் தொடங்க வேண்டும். திரும்பவும் பின்வருமாறு அமைதியோடு சிவபெருமானைத் தியானித்து, சிவமந்திரத்தை அதாவது மிருத்யுஞ்ஜய மந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும். இவ்வாறு நித்தமும் ஜபம் செய்வதால் உண்மை தெரிந்தவர் சிவபெருமானது திருவருளால் அம்மந்திரத்தில் சித்தி பெறுகிறார்.

மிருத்யுஞ்ஜய மந்திரத்தின் தியான சுலோகம்:—

ஹஸ்தாம்போ4ஜயுக3ஸ்த2கும்ப4

யுக3லாது3த்3த்4ரு॒த்ய தோயம் ஶிர:

ஸிஞ்சந்தம் கரயோர்யுகேந த34தம்

ஸ்வாங்கே ஸகும்பெ4ள கரௌ ।

அக்ஷஸ்ரங்ம்ரு॒க3ஹஸ்தமம்பு3ஜக3தம்

மூர்த4ஸ்த2சந்த்3ரஸ்ரவத்

பீயூஷார்த்3ரதநும் ப4ஜே ஸகி3ரிஜம்

த்ர்யக்ஷம் ச ம்ரு॒த்யுஞ்ஜயம் ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 38/34

“எவர் தனது இரு கரகமலங்களிலும் தாங்கியுள்ள இரு கலசங்களினாலும் நீரையெடுத்துத் தன் மேல் இருகைகளினால் தன் தலையில் தானே ஊற்றிக் கொள்கிறாரோ, கீழ் இரு கரங்களிலும் இரு கலசங்களைத் தாங்கித் தன் மடியில் வைத்துக்கொண்டு, மற்றுமுள்ள மீதி இரு கீழ்க்கரங்களிலும் அக்கமாலையையும், மிருக முத்திரையையும் தாங்கித் தாமரை மலரில் மலைமகளான உமையம்பிகையுடன் வீற்றிருக்கிறாரோ, தலையில் விளங்கும் சந்திரனிடமிருந்து எப்பொழுதும் பெருகி வரும் நிலவொளியாகிய அமுதப்பெருக்கினால் எவரது திருமேனி நனைக்கப்பட்டு ஈரமாக உள்ளதோ, அந்த முக்கண்ணுடைய பெருமானாகிய மிருத்யுஞ்ஜயனைத் தியானிக்கிறேன்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— அப்பா! ததீசி முனிவருக்கு இவ்வாறு உபதேசம் செய்துவிட்டுச் சுக்ராசார்யார் சிவப்பரம்பொருளைத் தியானித்தவண்ணம் தன்னிடத்திற்குத் திரும்பினார். முனிசிரேஷ்டரான ததீசியும் காதலாகிக் கசிந்துருகிச் சிவபிரானைத் தியானித்தவண்ணம் தவம் செய்ய வனம் சென்றார். அங்கு அன்பினால் உருகிச் சிவப்பரம்பொருளைத் தியானித்தபடி முறைதப்பாது மகாமிருத்யுஞ்ஜய மகாமந்திரத்தை ஓதியவாறே தவம் செய்யலானார். இவ்வாறு வெகுகாலம் தவம் செய்து சிவபிரானை மகிழ்வித்தார். முனிவரே! தவத்திற்கு மகிழ்ந்த சிவபெருமான் அன்பர்க்கெளியவராதலால் ததீசியின் எதிரே தோன்றினார். தன் இறைவனாகிய சிவபெருமானைத் தன்னெதிரில் கண்ட ததீசி முனிவர், மகிழ்ச்சிக் கடலில் மூழ்கித் திளைத்து வீழ்ந்து வணங்கி இருகைகூப்பி பக்தியோடு துதித்தார். அன்பனே! நாரத முனியே! சியவன முனிவரது புதல்வரான ததீசி முனிவரின் தவத்திற்கு மகிழ்ந்த சிவபெருமான் அம்முனிவரை நோக்கி, “உனக்கு வேண்டிய வரத்தைக் கேள்” என்று கூறவே, அவரும் இருகைகூப்பித் தலைவணங்கி வேண்டலானார்.

ததீசி வேண்டுகிறார்—— “தேவதேவரே! மகாதேவரே! எனக்கு மூன்று வரங்கள் தாருங்கள். எனது எலும்புகள் வஜ்ரம்போல் உறுதியாக வேண்டும். நான் எவராலும் வதிக்கப்படக் கூடாது. நான் எங்கும் எவருக்கும் அடிமைப்பட்டு உழலக் கூடாது.”

ததீசி கூறியதைக் கேட்டு மகிழ்ந்த சிவபெருமான் “அப்படியே ஆகட்டும்” என்று கூறி, அம்மூன்று வரத்தையும் அளித்தார். இவ்வாறு சிவபெருமானிடமிருந்து மூன்று வரங்களையும் பெற்ற வேதநெறி தவறாத பெருமுனி ததீசி மகிழ்ச்சியில் திளைத்து, மன்னன் க்ஷுவன் இருக்குமிடம் சென்றார். கொல்லப்படாமை, வஜ்ரம் போல் உறுதியான எலும்பு, பிறருக்கு அடிமையற்றிருத்தல் என மூன்று வரங்களையும் சிவபெருமானிடமிருந்து பெற்ற ததீசி முனிவர், மன்னன் க்ஷுவனது தலையைத் தன் காலால் உதைத்தார். இதனால் கோபம் கொண்ட மன்னன் க்ஷுவன், தன் வஜ்ரப்படையால் ததீசியை அடித்தான். அவனோ ‘தான் ஸ்ரீமந்நாராயணனது அருள்பெற்றவன்’ என்னும் இறுமாப்பில் மிதக்கிறவன். அவன் ஏவிய வஜ்ரப்படையால் சிவனருள் கொண்ட ததீசியை அழிக்க இயலவில்லை. இதைக் கண்டு பிரும்மனது குமாரனான க்ஷுவன் மிகவும் வியந்தான். பிறருக்கு அடிமைப்படாதிருத்தல், எவராலும் வதிக்கப்படாதிருத்தல், வஜ்ரப்படையினும் உறுதி படைத்திருத்தல் ஆகிய மூன்றையும் கண்டு வியந்தான். தன்னை வந்து அண்டியவர்களைக் காக்கும் மன்னன் க்ஷுவன், மிருத்யுஞ்ஜயனை உபாசித்த ததீசியிடம் தோல்வியைத் தழுவினான். ஆகவே, வனம் சென்று உபேந்திரரான ஸ்ரீமந்நாராயணனை ஆராதிக்கலானான். மன்னனது தவத்திற்கு மகிழ்ந்த கருடக்கொடியுடைய பகவான் ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு அவனுக்குத் தெய்விகப் பார்வையளித்தார். அவ்வாறு ஞானக்கண் பெற்ற க்ஷுவன், அவரை வணங்கி அன்புமேலிடத் துதித்தான். தேவர்கள் கொண்டாடும் அவரைப் பூஜித்தான், போற்றினான், தலைதாழ்த்தி வணங்கித் தன் உள்ளக்கருத்தைக் கூறலானான்.

மன்னன் கூறுகிறான்—— “இறைவா! ததீசி என்பவர் ஓர் அந்தணர்; தர்மநெறிகள் அறிந்தவர். அவரது இதயத்தில் வணக்கம் உள்ளது. முதலில் அவர் என் நண்பர். இப்பொழுது அவர் நோய்நொடி தீர்த்தருளும் மிருத்யுஞ்ஜயரான சிவபிரானைப் பூஜித்து, அவரது திருவருளால் இறவா வரம் பெற்றுள்ளார். அனைத்து மங்களங்களையும் அருளும் சிவனது அருளால் எந்த ஓர் அஸ்திர—சஸ்திரங்களாலும் கொல்லப்படாமையைப் பெற்றுள்ளார். ஒரு நாள் பெருந்தவசியான அவர், அனைவரும் நிறைந்து விளங்கும் என் அரசவைக்கு வந்து என் தலையை இடது காலால் வேகமாக உதைத்து, பின் செருக்குடன் ‘நான் எவரிடமும் பயப்படுபவனல்ல’ என்று என்னை ஏளனமாய் பேசினார். இறைவா! ஸ்ரீஹரியே! ததீசி முனிவர் மிருத்யுஞ்ஜயரான சிவபெருமானிடம் உயர்ந்த வரம் பெற்றதால் செருக்கி அலைகிறார்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! மகாத்மாவான ததீசி முனிவரது ‘கொல்லப்படாமை’ என்னும் வரம் அறிந்த ஸ்ரீஹரி, சிவபெருமானது எல்லையற்ற அருளை நினைந்து, பிரும்மனின் புதல்வனான க்ஷுவ மன்னனிடம், “அரசனே! அந்தணர்களுக்கு எங்கும் ஒரு துளியும் அச்சமில்லை. மன்னவா! அதிலும் சிவனடியார்களுக்கு பயம் என்று ஒன்று இருப்பதுகூடத் தெரியாது. நான் உனக்காக ஏதாவது செய்தால் அந்தணரான ததீசி அதனால் வருந்துவார். என்னைப் போன்ற தேவர்களுக்கும் சாபமளித்துவிடுவார். இராஜராஜனே! தக்ஷனது வேள்வியில் தேவதேவரான சிவனால் எனக்குத் தோல்வியும் பின் ஏற்றமும் கிடைக்கும். ஆகவே, இப்பொழுது உன்னோடிருந்து நான் எதையும் செய்ய விரும்பவில்லை. தனித்திருந்தே உனக்காக ததீசி முனிவரை வெற்றி கொள்ள முயற்சிக்கிறேன்” என்றுரைத்தார்.

ஸ்ரீமந்நாராயணன் கூறியதைக் கேட்ட மன்னன் க்ஷுவன், “நல்லது, அவ்வாறே ஆகட்டும்” என்று கூறி, அக்காரியம் நிறைவுபெற வேண்டி மனதில் மகிழ்ச்சியுடன் அங்கேயே தங்கலானான்.

 

அத்தியாயம் : முப்பத்தொன்பது

ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு மற்றும் தேவர்களால் வெற்றி கொள்ள இயலாத ததீசி முனிவர் அவர்களைச் சபித்தல்; மன்னன் க்ஷுவனுக்கு அருளுதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! பத்துடை அடியவர்க்கெளியவரான ஸ்ரீமந்நாராயணன் மன்னன் க்ஷுவனுக்கு நன்மை செய்யவேண்டி, ஓர் அந்தணர் வடிவங்கொண்டு ததீசி முனிவரது ஆசிரமம் சென்றார். உலகநாயகரும், குருவுமான ஸ்ரீமந்நாராயணன் சிவனடியார்களில் சிறந்தவரான பிரும்மரிஷி ததீசி முனிவரை வணங்கி க்ஷுவனுடைய காரியத்தை நிறைவேற்ற எண்ணிப் பின்வருமாறு கூறலானார்.

ஸ்ரீவிஷ்ணு கூறுகிறார்—— “சிவபெருமானது திருவாரதனையிலேயே ஊன்றிய மனம்கொண்ட பிரும்மரிஷியே! ததீசி முனிவரே! தாங்கள் அழிவற்றவர். நான் தங்களிடம் ஒரு வரம் வேண்டி வந்திருக்கிறேன். தாங்கள் எனக்கு அதை அருளவேண்டும்.”

க்ஷுவனது காரியத்தை நிறைவேற்ற விரும்பிய ஸ்ரீஹரி இவ்வாறு வேண்டவே, சிவபக்தசிரோமணியான ததீசி முனிவர் உடனே ஸ்ரீஹரியிடம் பின்வருமாறு கூறலானார்.

ததீசி கூறுகிறார்—— “பிரும்மரிஷியே! நீங்கள் என்ன கேட்க விரும்புகிறீர்கள்? என்பது எனக்குத் தெரிந்துவிட்டது. க்ஷுவனது வேண்டுகோளை நிறைவேற்ற பகவான் ஸ்ரீஹரியே அந்தண வடிவமேற்று இப்பொழுது இங்கு வந்திருக்கிறீர்கள். தாங்கள் சிறந்த மாயாவியாயிற்றே. ஆனால் தேவதேவனே! ஜனார்த்தனா! சிவபெருமானது இன்னருளால் நடந்தது, நடப்பது, நடக்கப் போவது என்ற முக்காலங்களையும் நான் நன்கறிவேன். இறைவனே! நான் தங்களை நன்கறிவேன். பாவங்களைக் களையும் ஸ்ரீஹரி அல்லவா தாங்கள். எங்கும் நிறைந்த பரம்பொருளான ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவே! இந்த அந்தண வேடத்தைக் கலைத்துவிடுங்கள். தீயஎண்ணம் கொண்ட மன்னன் க்ஷுவன் தங்களை ஆராதித்தவன். (ஆகையாலன்றோ தாங்கள் இங்கு வந்திருக்கிறீர்கள்.) இறைவனே! ஸ்ரீஹரியே! தாங்கள் அடியார்களிடம் காதல் கொண்டவர் என்பதையும் நான் அறிவேன். இந்த பொய்வேடம் எதற்கு? தாங்கள் இதைக் கலைத்துவிட்டு பகவான் ஸ்ரீசங்கரிடம் மனதை ஈடுபடுத்துங்கள். நானோ சிவபூஜையில் உள்ளேன். இந்நிலையிலும்கூட எவருக்காவது என்னிடம் பயமிருக்குமேயானால் அதைத் தாங்கள் உண்மையின்மேல் ஆணையாகக் கூறுங்கள். என் சிந்தையெல்லாம் சிவமயமாகவே இருக்கிறது. நான் என்றென்றும் பொய் கூறுவதில்லை. இவ்வுலகில் தேவர்களோ, தைத்தியர்களோ எவரிடமும் எனக்குப் பயமில்லை.”

ஸ்ரீவிஷ்ணு கூறுகிறார்—— “உயர்ந்த கொள்கை கொண்டவரே! ததீசி முனிவரே! சிவபெருமானைப் பூஜிப்பதிலேயே கருத்துடையவராதலால், உங்களுடைய பயம் அழிந்துவிட்டது. அதாவது உங்களுக்குப் பயமென்பதே இல்லை. அதனால் முற்றும் உணர்ந்தவராகவும் இருக்கிறீர். இருப்பினும் நான் சொல்வதற்காகவாவது ஒரு முறை உங்கள் எதிராளியான க்ஷுவனிடம் சென்று, ‘அரசே! நான் உங்களைக் கண்டு பயப்படுகிறேன்’ என்று கூறுங்கள்.”

ஸ்ரீமந்நாராயணன் இவ்வாறு கூறவே, சிவபக்தரான ததீசி முனிவர் சிறிதும் பயமின்றிப் புன்னகைத்தவண்ணம் கூறலானார்.

ததீசி முனிவர் கூறுகிறார்—— “தேவதேவரும் மழுவைக் கையிலேந்தியவருமான சிவபெருமானது திருவருளால் நான் எங்கும் எப்பொழுதும் எவருக்கும் சிறிதளவும் பயப்படுவதில்லை. என்றென்றும் பயமின்றி இருக்கிறேன்.”

இதைக் கேட்ட ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு முனிவரை அடக்க தன் சக்கராயுதத்தை ஏந்தினார். தேவர்களும் அவரோடு சேர்ந்து கொண்டனர். ஆனால், அவர்கள் அனைவரது அஸ்திரங்களும் செயலற்றதாயின. பின்பு, ஸ்ரீவிஷ்ணு எண்ணற்ற கணங்களைத் தோற்றுவித்தார். ஆனால், மகரிஷி அவர்களையும் எரித்துச் சாம்பராக்கினார். அதன்பின் ஸ்ரீமந்நாராயணன் தன்னுடைய எண்ணற்ற திருமேனிகளைத் தோற்றுவித்தார். இதைக் கண்ட சியவன மகரிஷியின் புதல்வரான ததீசி முனிவர் உலகநாயகரான ஸ்ரீமந்நாராயணரிடம் பின்வருமாறு கூறினார்.

ததீசி முனிவர் கூறுகிறார்—— “சுந்தரப் பெருந்தோளுடையோனே! மாயையை விட்டொழியுங்கள். உண்மையை ஆராய, இவை வெறும் தோற்றமே என்பது புரியும். திருமகள் மணாளரே! பிறர் அறியாத பல்லாயிர வஸ்துக்களை நான் அறிவேன். இப்பொழுது என்னுடம்பிலேயே உங்களையும் சேர்த்து அனைத்துலகங்களையும் பாருங்கள். சோம்புதலை விடுத்துப் பிரும்மதேவரையும் ஸ்ரீருத்ரனையும்கூடப் பாருங்கள். (வேண்டுமானால்) நான் தங்களுக்கு அருட்கண் அளிக்கிறேன்.”

இவ்வாறு கூறிய சியவன மகரிஷியின் திருக்குமாரரான ததீசி முனிவர் சிவனது பேரொளி நிறைந்த தனது திருமேனியில் அனைத்துப் பிரும்மாண்டங்களையும் ஒரு சேரக் காண்பித்தார். அப்பொழுது ஸ்ரீவிஷ்ணு அவரிடம் மேலும் கோபம் கொண்டார். இதற்குள் மன்னன் க்ஷுவனும் நானும் அங்கு வந்து சேர்ந்தோம். அப்பொழுது அங்கு அசைவின்றி நிற்கும் ஸ்ரீமந்நாராயணரையும் தேவர்களையும் சினம் கொள்வதிலிருந்து தடுத்தேன். என் சொல்லை ஏற்ற ததீசி அவர்களைத் தோற்கடிக்கவில்லை. ஸ்ரீஹரி, அவரிடம் சென்று அவரை வணங்கினார். அதன்பின் க்ஷுவனும் மிகவும் எளியவனாக பரிதாபத்திற்குரியவனாக ததீசி முனிவரிடம் சென்று வணங்கி வேண்டினான்.

க்ஷுவன் கூறுகிறான்—— “முனிவரே! சிவனடியாரில் சிறந்தவரே! எனக்கருள் புரியுங்கள். பரமேசுவரரே தாங்கள்தான். தீயவர்களது கண்களுக்கு எட்டாதவர். என்னைக் காத்தருள வேண்டுகிறேன்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! மன்னன் க்ஷுவன் இவ்வாறு வேண்டவே பெருந்தவசியான அந்தணர் ததீசி முனிவர் அவனுக்கு அருள்புரிந்துவிட்டு, ஸ்ரீவிஷ்ணு முதலிய தேவர்களைக் கண்டு மிகவும் சினந்து சிவத்தியானத்திலிருந்து கொண்டு அவர்கள் அனைவரையும் சபிக்கலானார்.

ததீசி கூறுகிறார்—— “தேவர்கோனான இந்திரனே! தேவர்களே! முனிவர்களே! நீங்களனைவரும் ஸ்ரீவிஷ்ணு, மற்றுமுள்ள கணங்கள் ஆகிய அனைவருடனும் அழிந்துபடுவீர்களாக.”

தேவர்களாலும் மன்னர்களாலும் கொண்டாடத்தக்க சிறந்த அந்தணரான ததீசி முனிவர் இவ்வாறு தேவர்களைச் சபித்துவிட்டு, மன்னனான க்ஷுவனைப் பார்த்து “மன்னனே! அந்தணனன்றோ சிறந்த தெய்வபலமும் செயற்கரிய செயலைச் சாதிக்கும் திறனும் பெற்றவர்கள்” என்று விளக்கமாகக் கூறிவிட்டுத் தன் ஆசிரமத்திற்குள் சென்றுவிட்டார். க்ஷுவனும் ததீசி முனிவரை வணங்கிவிட்டுத் தன் அரண்மனை சென்றான். ஸ்ரீமந்நாராயணரும் தேவர்களும் வந்த வழியே திரும்பினர். இவ்வாறு அந்த இடம் ‘ஸ்தானேசுவரம்’ என்னும் திருத்தலமாகப் புகழ் பெற்றது. அத்தலத்திற்கு யாத்திரை செல்பவர்கள் (முடிவில்) சிவனோடு இரண்டறக் கலந்துவிடுவர். அப்பா நாரதா! க்ஷுவனுக்கும் ததீசி முனிவருக்கும் நடந்த வாதப் போர் பற்றி இதுவரை சுருக்கமாகக் கூறினேன். சிவபெருமானைத் தவிர, ஸ்ரீவிஷ்ணு, பிரும்மா முதலியவர்கள் பெற்ற சாபத்தைப் பற்றியும் கூறினேன். இவ்வாதப் போரைப் பற்றிய கதையை நித்தமும் கேட்பவன், சொல்பவன் ஆகியோர் அபமிருத்யுவான அகால மரணத்தை வெற்றி கொண்டு, உடலை உகுத்தபின் பிரும்மதேவனது உலகைப் பெறுவான். போர்க்காலத்தில் இதைப் படிப்பவனுக்கு மரணபயமில்லை, வெற்றி நிச்சயம்!

 

அத்தியாயம் : நாற்பது

தேவர்களுடன் பிரும்மதேவர் ஸ்ரீவைகுண்டம் சென்று தங்கள் துன்பத்தைக் கூறுதல்; பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணு அவர்களையும் அழைத்துக் கொண்டு கயிலை சென்று சிவபெருமானைத் தரிசித்தல்

நாரதர் கேட்கிறார்—— பிரும்மதேவரே! தாங்கள் அனைத்துமறிந்தவர். சிவதத்துவத்தை நன்கறிந்து பரப்பியவர். இதுவரை சிவபெருமானது அழகிய அற்புதமான திருவிளையாடல்கள் பற்றிய கதைகளைக் கூறினீர்கள். தந்தையே! மிக்க வீரனான வீரபத்திரன், தக்ஷனது வேள்வியை அழித்துக் கயிலை சென்றானே, அதன்பின் என்னவாயிற்று? என்பதை எங்களுக்குக் கூறவேண்டுகிறேன்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! ஸ்ரீருத்ரனது படைகளால் உடல் சிதறுற்று தோற்ற தேவர்களும் முனிவர்களும் உடனே என் சத்திய லோகத்திற்கு வந்து, என்னைப் பலவாறு துதித்து வணங்கித் தாங்கள் அடைந்த துன்பங்களை முழுவதுமாகக் கூறினர். அதைக் கேட்ட நான் புத்திர சோகத்தில் ஆழ்ந்தேன், மனம் கலங்கினேன். பெருஞ்சிந்தை என்னை ஆட்கொண்டது. உடனே, நான் பக்தியோடு ஸ்ரீமந்நாராயணனைத் தியானித்தேன். அதனால், எனக்கு அவ்விடத்திற்கேற்ப ஓர் எண்ணம் உதித்தது. உடனே நான் தேவர்களோடும் முனிவர்களோடும் ஸ்ரீவைகுண்டம் சென்று, ஸ்ரீமந்நாராயணரை வணங்கிப் பலபடியாகத் துதித்துப் பின் என் துன்பத்தைக் கூறினேன்—— “தேவதேவா! பாதியில் நின்ற வேள்வி நிறைவு பெறுமாறும், வேள்வியின் யஜமானனான தக்ஷன் திரும்பவும் உயிர்ப்பெற்று எழவும், முனிவர்களும் தேவர்களும் அனைவரும் நலம் பெறவும் ஆவன செய்ய வேண்டுகிறேன். திருமகள் கேள்வனே! தேவதேவனே! தாங்கள் தேவர்களுக்கு நலனே விழைபவரும் செய்பவரும். தேவர்களும் முனிவர்களுமான நாங்கள் தங்களையே சரணமடைந்துள்ளோம்.

சிவசிந்தனையிலேயே நித்தமும் நிற்கும் திருமகள் மணாளரான ஸ்ரீமந்நாராயணன், நான் கூறியதைக் கேட்டுப் பின்வருமாறு கூறலானார். ஏழ்மை என்பதையே அறியாதவரல்லவா அவர்.

ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு கூறுகிறார்—— “தேவர்களே! திறல் படைத்தவன் ஏதாவதொரு தவறு செய்வானேயானாலும் அதற்கு எதிரிடையாக வேறொருவன் தவறு செய்வானேயானால், அந்தத் தவறு அவனுக்கு நலனைத் தராது. பிரும்மதேவரே! தேவர்களனைவரும் சிவ அபராதம் செய்தவர்கள். ஏனெனில், அவர்கள் வேள்வியில் சிவபெருமானுக்கான அவிர்பாகத்தைத் தரவில்லை. ஆகவே, நீங்களனைவரும் தூய்மை உள்ளத்தோடு சிவபெருமானது திருவடிகளைப் பற்றிக் கொண்டு அவரை மகிழ்வுறச் செய்யுங்கள். ஏனெனில், அவர் வெகு எளிதில் மனமகிழ்ச்சிக் கொள்பவர் (ஆசுதோஷி). அவரிடம் மன்னிப்பு வேண்டுங்கள். அவர் கோபம் கொள்வாரேயாகில், அனைத்துலகங்களும் ஒரு நொடியில் அழிந்துவிடும். அவர் கட்டளையால் எண்டிசை உலகபாலர்களின் காலமும் வேள்விகளும், அதனால் பெறலாகும் பயன்களும் விரைவிலேயே நிறைவடைந்துவிடும். இப்பொழுதோ அவர் தன் மனைவியான சதீதேவியைப் பிரிந்துள்ளார். மேலும் தீயவனான தக்ஷன், தன் வசைச்சொற்களாகிய பாணங்களால் முதலிலேயே அவரது இதயத்தைப் புண்படுத்தியிருக்கிறான். ஆகவே, நீங்களனைவரும் விரைவில் அவரிடம் சென்று, உங்களது தவறுக்காக மன்னிக்க வேண்டுங்கள். பிரும்மதேவரே! அவரை அமைதி கொள்ளச் செய்ய இது ஒன்றுதான் சிறந்த உபாயம். அவ்வாறு செய்வதால் அவர் விரைவில் மகிழ்ச்சி கொள்வார் என்பதை நான் நன்கறிவேன். உள்ள உண்மையை கூறிவிட்டேன். பிரும்மதேவரே! நானும் உங்களோடு கயிலை வந்து சிவபெருமானிடம் மன்னிக்க வேண்டுகிறேன்.”

என்னிடமும் தேவர்களிடமும் இவ்வாறு கூறிய ஸ்ரீஹரி, தேவர்களோடு கயிலை செல்லவெண்ணி, தேவர்கள், முனிவர்கள், பிரஜாபதிகள் ஆகிய அனைவரையுமே தன் திருமேனியாகக் கொண்டுள்ள பகவான், அவர்களையும் அழைத்துக் கொண்டு, ஸ்ரீவைகுண்டத்திலிருந்து சிவபெருமான் வீற்றிருக்கும் உயர்ந்த மலையான கயிலையங்கிரிக்குச் சென்றார். கயிலைமலை சிவபெருமான் தானாக உகந்து வாழுமிடம் ஆகும். மனிதர்களிலிருந்து வேறுபட்ட கின்னரர்கள், அப்சரஸ் பெண்டிர், யோகத்தில் சித்தி பெற்ற சான்றோர்கள் ஆகியவர்களனைவரும் அவ்வுயர்ந்த மலையில் அவருக்குச் சிறந்த பணிவிடை செய்து வருகிறார்கள். கயிலையங்கிரிக்கு அருகில்தான் சிவபெருமானது சிறந்த நண்பனான குபேரனது ‘அளகாபுரிப்பட்டினம்’ உள்ளது. அதையும், அதன் அருகில் பசுமையான பல்வகை மரங்கள் அடர்ந்து நறுமணம் வீசி விளங்கும் ‘சௌகந்திகம்’ என்னும் வனப்பகுதியையும் கண்டனர் தேவர்கள். அவ்வனமோ தெய்விகமானது! அவ்வனத்தில் எங்கும் நறுமணம் பரப்பும் சௌகந்திகம் என்னும் தாமரை மலர்கள் மலர்ந்து விளங்குகின்றன. அந்த அளகாபுரியின் வெளியே ‘நந்தா’, ‘அலகநந்தா’ என்னும் இரு புண்ணிய நதிகள் பாய்ந்தோடுகின்றன. அவை தரிசித்த மாத்திரத்திலேயே பிராணிகளின் பாவங்கள் அனைத்தையும் நீக்கிவிடுபவை.

யட்சர்களின் மன்னனான குபேரனது அளகாபுரியையும் சௌகந்திக வனத்தையும் கடந்து சென்ற தேவர்கள் சற்றே சிறிது தூரத்தில் சிவபெருமான் தவம் செய்யும் கல்லால மரத்தைக் கண்டனர். அதன் நிழல் நாற்புறமும் பரவி இருந்தது. அதன் உயரமோ நூறு யோஜனை. அதன் கிளைகள் எழுபத்தைந்து யோஜனை தூரம் வரை பரவியிருந்தன. அம்மரத்தில் எந்தவொரு பறவைக்கூடுகளும் இல்லை. கடுங்கோடையிலும் கோடையின் கடுமை அங்கில்லை. புண்ணியம் செய்த சான்றோர்களே அதைத் தரிசிக்க முடியும். தூய்மைமிக்கது, புண்ணியமானது. அந்தக் கல்லால மரமே சிவபெருமான் யோகம் செய்யுமிடம். மிகவும் உத்தமமான அந்தப் புனிதமான மரத்தை யோகிகளும் வணங்குகின்றனர். முக்தி வழியை நாடுவோர் வந்து அடைக்கலம் புகும் யோகமயமான அக்கல்லால மரத்தினடியில் பகவான் சிவபெருமான் அமர்ந்திருப்பதை விஷ்ணு முதலிய தேவர்களனைவரும் கண்டனர்.

பெருஞ்சித்தி பெற்றவர்களும், சிவபக்தியிலேயே ஊன்றியவர்களுமான எனது குமாரர்களான ஸநகாதிகள் பெருமகிழ்ச்சியோடு அமைதியாக அவருக்குப் பணிவிடை செய்துகொண்டு இருக்கிறார்கள். அமைதியே உருவெடுத்தாற்போன்ற திருமேனி சிவபிரானது. குஹ்யர்களுக்கும் ராக்கதர்களுக்கும் தலைவனான குபேரன் சிவபெருமானது உற்ற நண்பன். தன் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்களோடும் மற்ற தன் பணியாளர்களோடும் மிக்க கவனத்துடன் அவருக்குச் சேவை புரிகிறான். சிவபெருமான் பெருந்தவசிகளும் கண்டு உகக்கும் அழகிய திருமேனி கொண்டு அங்கு வீற்றிருந்தார். உடலெங்கும் அழகுற திருநீறுபூச்சு. அதுவே சிறந்த அழகு. தனது வாத்ஸல்யத்தால் அனைத்துலகங்களுக்கும் உற்ற நண்பர் இவரே. நாரதா! தருப்பைப் புல்லினாலான ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்த அவர் சாதுக்களனைவரும் கேட்கும்படி நீ கேட்கும் கேள்விகளுக்கெல்லாம் தத்துவஞான நெறியில் உனக்குப் பதில் கூறி, உபதேசம் செய்து கொண்டிருந்தார். இடதுகாலை வலது துடையின் மேலிருத்தி, இடது கையை இடது முழந்தாள் முட்டியில் வைத்துக் கொண்டு, மணிக்கட்டில் ருத்ராட்ச மாலையைத் தாங்கி, அழகான தர்க்க முத்திரை காட்டிக் கொண்டு விளங்கினார். [ஆள்காட்டி விரலைக் கீழ்நோக்கி மடக்கிக் கட்டைவிரலோடு சேர்த்து, மற்ற மூன்று விரல்களையும் நேராக ஒன்றுசேர்த்து வைத்துக் கொள்வதே ‘தர்க்கமுத்திரை’ (ஞானமுத்திரை) என்பர்.]

இவ்வாறு விளங்கும் சிவப்பரம்பொருளைத் தரிசித்த ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு முதலிய அனைத்து தேவர்களும் இருகைகூப்பிச் சிரந்தாழ்த்தி அவர் சரணங்களில் வீழ்ந்து வணங்கினர். நானும் ஸ்ரீமந்நாராயணனும் வந்ததைக் கண்ட சிவபெருமான் உடனே எழுந்து நின்று தலைதாழ்த்தி வணங்கினார். சான்றோர்கள் வந்து அடைக்கலம் பெறுமிடம் சிவபெருமானது திருவடிகளன்றோ! இவ்வாறு ஸ்ரீமந்நாராயணன் முதலிய தேவர்களனைவரும் வந்து வணங்கவே, சிவபெருமானும் திரும்ப வணங்கியது, அகில உலகங்களுக்கும் நற்கதியருளும் ஸ்ரீமந்நாராயணன் கசியப பிரஜாபதியை வணங்குவது போலிருந்தது. தேவர்கள், சித்தர்கள், அவர்களது கூட்டங்களின் தலைவர்கள் மற்றும் மகரிஷிகள் ஆகிய அனைவரும் வணங்கும் சிவபெருமானிடம் தேவர்கள் வணங்க நிற்கும் ஸ்ரீமந்நாராயணன் மிகுந்த மரியாதையோடு பலப்பல பேசலானார்.

 

அத்தியாயம் : நாற்பத்தொன்றும் நாற்பத்து இரண்டும்

தேவர்கள் சிவபிரானைத் துதித்தல்; தக்ஷன் முதலானோருக்குச் சிவபிரான் அருளுதல்

தேவர்களனைவரும் மிகவும் வினயத்தோடு வணங்கிய சென்னியராய்ச் சிவபிரானைத் துதித்துக் கூறலுற்றனர்—— “சிவப்பரம்பொருளே! தாங்களோ ஈடு இணையற்றவர்; பரத்துக்கும் பரன்; பரமேசன்; எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து விளங்குபவர்; உலகங்களே உங்களது திருமேனி. இப்படிப்பட்ட மகேசனான தங்களை வணங்குகிறோம். ஸ்ரீமந்நாராயணனே தங்களது ஆன்மாவின் சக்தி தத்துவம்; அவரது இதயத்தில் விளங்குபவரும் நீங்களே; கரிய ரூபியானவர்; பைரவராகக் காட்சியருளுபவர்; சரணம் பற்றினோரிடம் அன்பு கொள்பவர்; திரயம்பக மந்திரத்தினால் போற்றக்கூடிய மும்மூன்றானவர்; உலகையே தன் திருவிளையாடலாகக் கொண்டு விளையாடுபவர். தாங்களோ காலனைக் காலால் உதைத்தவர். சோகம் என்பதும் தங்கள் திருவுருவம்தான். முக்குணரூபியாக விளங்குபவரும் நிர்குணராக விளங்குபவரும் தாங்களே. சந்திரன், சூரியன், அக்னி மூவரும் தங்களது முக்கண்கள். அனைத்திற்குமான காரணப் பொருளும், தர்மநெறிகளையே தன் சொரூபமாகக் கொண்டவரும் தாங்களே. தங்களை வணங்குகிறோம். தன்னொளியால் அகில உலகங்களையும் ஒளிரச் செய்பவர் தங்கள். தாங்களோ விகாரமற்றவர் (எவரிடமும் வேறுபாடு கொள்ளாதவர்); ஒளிமயமானவர்; சித் சொரூபரும், ஆனந்தமே வடிவானவரும், பரம்பொருளுமான பரமாத்மா. மகேசா! பிரும்மதேவர், ஸ்ரீமந்நாராயணன், இந்திரன், சந்திரன் முதலிய தேவர்களனைவரும் மற்றும் முனிவர்களும் தங்களிடமிருந்தே தோன்றியவர்கள். தாங்களே தங்களது திருமேனியை (சக்தி தத்துவத்தை) எட்டு பாகங்களாக்கி அகில உலகங்களையும் தாங்கிப் போஷிப்பதால் தாங்கள் அஷ்டமூர்த்தி (எண் மூர்த்தி) என்று அழைக்கப்படுகிறீர்கள். அனைத்திற்கும் ஆதிகாரணராகிய சர்வேசுவரன் தாங்கள். தங்களிடம் கொண்ட பயத்தால்தான் வாயு (காற்று) வீசுகிறது; அக்னி எரிக்கிறான்; சூரியன் பிரகாசிக்கிறான்; மிருத்யுவான யமன் நாற்றிசைகளிலும் ஓடுகிறான்.

[ஒப்புநோக்குக:—

பீ4ஷாஸ்மாத்3வாத: பவதே பீ4ஷோதே3தி ஸூர்ய: பீ4ஷாஸ்மாத3க்3நிஶ்சேந்த்3ரஶ்ச ம்ரு॒த்யுர்தா4வதி பஞ்சம இதி (தைத்திரீய உபநிஷத், ப்ருஹ்மானந்தவல்லி, அனுவாகம் 8)]

கருணைக்கடலே! மகேசா! பரமேசா! அமைதி கொள்ளுங்கள். நாங்கள் எங்களது சைதன்யத்தை இழந்து கொண்டிருக்கிறோம். ஆகவே எங்களைக் காத்தருளுங்கள், அருள்புரியுங்கள். இறைவா! ஏழைக்கருள்பவரே! நன்மையே செய்யக் கூடியவர் தாங்கள். இதுவரை பலப்பல இன்னல்களிலிருந்து எங்களைக் காத்தருளிய தாங்கள் இன்று எங்களைக் காப்பாற்றாமல் கைவிடலாமா? எம்பிரானே! கௌரீசா! கருணை கொண்டு பாதியில் நின்ற இவ்வேள்வியைக் காத்து தக்ஷப்பிரஜாபதியையும் பிழைக்கச் செய்ய வேண்டுகிறோம். பகன் தன் கண்களைப் பெறட்டும். யஜமானான தக்ஷன் உயிர் பெறட்டும். பூஷாவின் பற்கள் முளைக்கட்டும். பிருகு மகரிஷியும் முன்போல் தன் தாடி மீசைகளைப் பெறட்டும். சங்கரா! ஆயுதங்களாலும் கற்களாலும் உடல் ஊனமுற்றவர்களுக்கும் கருணை காட்டுங்கள். அவர்களும் முழுமையாக நலம் அடையட்டும். இறைவா! வேள்வி நிறைவு பெற்றதும் அதில் மீதமுள்ளவை அனைத்தும் தங்களது பாகமே. (பிறர் அதைத் தொடக் கூடாது.) ருத்ரதேவனே! தங்களுக்கு அளிக்கும் வேள்வியின் மிஞ்சிய பாகத்தினாலேயே வேள்வி நிறைவு பெறட்டும். தங்களுக்கு பாகம் அளிக்காத வேள்வி நிறைவு பெறாமல் போகட்டும்.”

இவ்வாறு கூறிவிட்டு ஸ்ரீமந்நாராயணன், பிரும்மதேவர், மற்றுமுள்ள தேவர்கள் ஆகிய அனைவரும் தாங்கள் செய்த அபராதத்தைப் பொறுத்தருளுமாறு வேண்டி இருகைகூப்பித் தரையில் ஒரு தண்டம் போல் வீழ்ந்து வணங்கினார்கள். (அத்தியாயம் 41)

* * *

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! இவ்வாறு நான், ஸ்ரீமந்நாராயணர், எண்டிசைப் பாலகர்கள், முனிவர்கள், நவபிரஜாபதிகள் ஆகிய அனைவரும் ஒன்றுகூடி இறைவனான சிவபிரானை வேண்டவே, கருணையே வடிவான அவர் மனம் மகிழ்ந்து தேவர்களுக்கு அபயமளித்துப் புன்னகை பூத்த முகத்துடன் கூறலானார்.

ஸ்ரீமகாதேவர் கூறுகிறார்—— “தேவதேவர்களான ஸ்ரீமந்நாராயணரே! பிரும்மதேவரே! நான் கூறும் உண்மையைக் கவனமாகக் கேளுங்கள். நீங்கள் கூறியதனைத்தையும் நான் எப்பொழுதும் ஏற்றுக் கொள்பவன். தக்ஷனது வேள்வியை நான் அழிக்கவில்லை. தக்ஷன் தானாகவே பிறரிடம் பகைமை பாராட்டுகிறான். பிறருக்கு நாம் செய்வதே, நமக்கு அதுவாகவே பின்னர் வருகிறது. ஆகவே நாம் பிறருக்குத் தீங்கு பயக்கும் செயலை என்றும் செய்யக் கூடாது.

பரம் த்3வேஷ்டி பரேஷாம்

யதா3த்மநஸ்தத்34விஷ்யதி ॥

பரேஷாம் க்லேத3நம் கர்ம

ந கார்யம் தத்கதா3சந ।

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 42/5—6

தக்ஷனுடைய தலை சாம்பலாகிவிட்டதால் ஆட்டின் தலையை அவன் உடலோடு சேர்த்து வையுங்கள். பகன் மித்ரனது கண்களால் தன் அவியுணவைக் காணட்டும். பற்களை இழந்த பூஷன் யஜமானனது பற்களால் நன்கு அரைக்கப்பட்ட வேள்வி உணவைச் சாப்பிடட்டும். என்னைப் பகைத்த பிருகு ஆட்டின் தாடியைப் பெறட்டும். வேள்வியில் மீதமிருப்பதை எனக்களித்த தேவர்களனைவரும் முன்போலவே உடலைப் பெறட்டும். அவர்கள் ஊனம் குணமாகட்டும். வேள்வி செய்த அத்வர்யு முதலிய கை இழந்தவர்கள், அசுவினீ குமாரர்கள் மற்றும் பூஷா ஆகியவர்களது கைகளினால் தங்கள் காரியங்களைச் செய்து கொள்ளட்டும். உங்களிடம் கொண்ட அன்பினால் இவற்றைக் கூறினேன்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! கருணையுள்ளம் கொண்ட சிவபெருமான் இவ்வாறு கூறிவிட்டு மௌனமானார். அவர் வேதநெறியையே கடைப்பிடிப்பவர்; தேவாதிதேவன்; அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் ஒரே தலைவன். இவ்வாறு கூறக் கேட்ட ஸ்ரீமந்நாராயணன், நான், மற்றுமுள்ள தேவர்களனைவரும் மிகவும் மகிழ்ந்து அவருக்கு நன்றி கூறினோம். பின்பு ஸ்ரீமந்நாராயணர் மற்ற தேவர்களோடு என்னையும் அழைத்துக் கொண்டு, சிவபெருமானுடன் மகிழ்ச்சியோடு ‘கனகலம்’ என்ற இடத்திலுள்ள தக்ஷனது வேள்விச்சாலைக்குச் சென்றார். அப்பொழுதுதான் சிவபெருமான் வேள்விச்சாலையில் தேவர்களுக்கும் முனிவர்களுக்கும் வீரபத்திரனால் நேர்ந்த இழப்பைக் கண்டார். ஸ்வாஹா, ஸ்வதா, பூஷா, துஷ்டி, த்ருதி, சரஸ்வதி, மற்றும் ரிஷிகள், பித்ருக்கள், அக்னிகள், பலப்பல யட்சர்கள், கந்தர்வர்கள், ராட்சஸர்கள் முதலியோர் அங்கு வீழ்ந்து கிடந்தனர். சிலரது உடல் சிதறியிருந்தன. சிலரது தலைமுடிகள் பிடுங்கப்பட்டிருந்தன. பலர் இறந்திருந்தனர்.

வேள்வியில் நேர்ந்துள்ள இந்தப் பரிதாப நிலையைக் கண்ட சிவபெருமான், புன்முறுவலித்தவாறே பலம் பொருந்திய தனது சிவகணங்களின் தலைவனான வீரபத்திரனை அழைத்து, “பெருந்தோளுடையவனே! வீரபத்திரா! நீ என்ன காரியம் செய்தாய்? சிறிது நேரத்திலேயே தேவர்கள், ரிஷிகள் முதலியோருக்குப் பெரும் தண்டனையைத் தந்துவிட்டாயே! தக்ஷனன்றோ இம்மாதிரியான துரோகத்திற்குக் காரணன். உயர்ந்ததான இந்த வேள்வியைத் தொடங்கியவனும் அவனே. அதனாலாய பயனையும் (தண்டனையையும்) அவன் அனுபவித்தாயிற்று. அவனை நீ இங்கே உடனே அழைத்து வா.

சிவபெருமான் இவ்வாறு கூறவே வீரபத்திரன் வேகமாகச் சென்று தக்ஷனது தலையற்ற உடலை எடுத்து வந்து அவரெதிரே போட்டான். தலையற்ற அவனுடலைக் கண்ட இறைவன், உலகங்களுக்கெல்லாம் நலனே செய்பவராதலால் அருகில் நின்ற வீரபத்திரனிடம் ‘தக்ஷனது தலை எங்கே?’ என்று கேட்டார். வீரபத்திரனும் தான் தக்ஷனது தலையை வேள்வியில் இட்டதைக் கூறினான். சிவபெருமானும் தேவர்களிடம் முன்பு தான் கூறியவாறே செய்யச் சொன்னார். அவர் கூறியவாறே நானும் ஸ்ரீமந்நாராயணரும், பிருகு முதலியவர்களைக் குணப்படுத்தினோம். பின்பு சிவனது கட்டளைப்படி வேள்விப்பசுவான ஆட்டின் தலையைக் கொய்து தக்ஷப்பிரஜாபதியின் உடலோடு சேர்த்தோம். அவ்வாறு சேர்த்தவுடன் சிவபெருமானது திருக்கண்களின் அருட்பார்வையினால் தூங்கியெழுந்தவன் போல் தக்ஷன் எழுந்து நின்றான்.

எழுந்து நின்றதும் தன்னெதிரில் விளங்கும் சிவபெருமானைக் கண்டு இதயத்தில் காதல் பொங்க, அது அவனது அந்தக்கரணமான உள்ளத்தைத் தெளிவாக்கி மகிழ்ச்சி கொள்ளச் செய்தது. முன்பு இறைவனிடம் பகைமை கொண்டிருந்ததால் அவன் உள்ளம் மாசு படிந்திருந்தது. இப்பொழுது சிவபெருமானைத் தரிசித்ததால் அவனுள்ளம் சரத் (மாரி) காலத்தில் சந்திரன் போல நிர்மலம் ஆனது. அவன் மனம் சிவனைத் துதிக்க விரும்பியது. ஆனால், பச்சாத்தாபத்தினாலும் தன் மகளது இறப்பினாலும் அவன் மனம் கலக்கமடைந்திருந்தது. ஆகவே, உடனே துதிக்க முடியவில்லை. ஆனால், சிறிதுபோதிலேயே மனவுறுதி பெற்ற தக்ஷன் வெட்கத்தினால் தலைகுனிந்து உலகநாயகரான சிவபெருமானை வணங்கி அவரது பெருமைகளைப் பலவாறாகத் துதித்துப் பாடிப் பின்பு வணங்கி முடிவில் கூறலானான்.

“இறைவனே! எனது குற்றத்தை மன்னித்தருள வேண்டும். முன்பு உங்களது உண்மை உணராத முழு மூடனாகவும் தீயவனாகவும் இருந்தேன். இப்பொழுது என்னைத் தண்டித்ததன் மூலம் எனக்குப் பேரருள் புரிந்திருக்கிறீர்கள். தாங்கள் தேவர்க்கும் மூவர்க்கும் எட்டாத பரம்பொருள் என்பதை அறிந்தேன். வேதங்களாலேயே தாங்கள் அறியத்தக்கவர். சான்றோர்களுக்குத் தாங்களே கற்பகத்தரு; தீயோரைத் தண்டிப்பவர்; அடியார்கள் வேண்டுவதை வேண்டியவாறு அளிப்பவர். முதலில் ஆன்மதத்துவங்களை அறிவுறுத்த வேண்டி, வித்யை, தவம், விரதம் ஆகியவற்றைக் கடைப்பிடித்தொழுகும் அந்தணர்களை உங்கள் முகத்திலிருந்து படைத்தீர்கள். இடையன், கையில் கோல் கொண்டு பசுக்கூட்டங்களைக் காத்து வருவதுபோல் அறநெறி முறைகளை நன்கு ஒழுங்காக நடக்க அந்நெறிமுறைகளைத் தாங்கள்தானே காத்து வருகிறீர்கள்.

ஆகவே தாங்கள் அந்த அந்தணர்களைப் பல்வேறு துன்பங்களிலிருந்தும் காத்து வருகிறீர்கள். நான் கடுஞ்சொற்களாகிய பாணங்களால் பரமேசுவரனான தங்களை மிகவும் புண்படச் செய்துவிட்டேன். இருந்தும் எனக்கருள் புரிய தாங்களே இங்கு எழுந்தருளியுள்ளீர்கள். என்னைப் போன்றே பரிதாபத்திற்குரிய இந்தத் தேவர்களிடமும் கருணை கொள்ளுங்கள். தாங்களோ அடியார்க்கெளியவர்; ஏழைகளுக்கு இரங்குபவர்; அனைத்துச் செல்வங்களையும் கொண்டுள்ள சம்பு. தங்களை மகிழ்விக்க என்னிடம் எந்தவொரு நற்குணமும் இல்லை. அறுவகைச் செல்வங்களையும் ஒருங்கே கொண்ட பரம்பொருள். ஆகவே தங்களது பெருந்தன்மையினாலேயே என் மேல் இரக்கம் கொண்டு மகிழ வேண்டும். குற்றம் புரிதல் எனக்கியல்பு. அவற்றையும் குணமாகக் கொள்வது தங்கள் இயல்பு.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! அனைத்துலகங்களுக்கும் நன்மையே செய்திடும் மகேசனான பரம்பொருள் ஸ்ரீசங்கரரைத் துதித்த தக்ஷப்பிரஜாபதி மனவடக்கம் கொண்டு மௌனமானான். பின்பு ஸ்ரீமந்நாராயணன் எருதுக்கொடியோனான ஸ்ரீசிவபெருமானை இருகைகூப்பி வணங்கித் தழுதழுத்த குரலில் துதித்தார்.

இதன்பின் நான், “தேவதேவனே! மகாதேவனே! கருணைக்கடலே! இறைவா! தாங்களோ சுதந்திரர்; பரமபுருஷர்; ஒப்பார் மிக்கார் இல்லாதவர்; அழிவற்ற பரம்பொருள். பரமேசுவரா! தாங்கள் என் மகன் மேல் கருணை கொண்டு அவன் செய்த அவமரியாதையைக் கணிசிக்காமல் அவனது வேள்வியை நிறைவுறச் செய்யுங்கள். தேவதேவனே! தாங்கள் மனம் மகிழ்ந்து அனைத்துச் சாபங்களையும் நீக்கவேண்டும். தாங்களோ அறிவே வடிவானவர். செய்யவேண்டிய கடமைகளைச் சரிவர ஆற்ற எனக்கு ஊக்கமளித்தவர் தாங்கள்தானே! செய்யக்கூடாத மறச்செயல்களினின்றும் தடுத்து நிறுத்துபவரும் தாங்கள்தானே!”

பெருந்தவசியே! இவ்வாறு பரமனான சிவபெருமானைத் துதித்த நான் இருகைகூப்பித் தலைவணங்கி நின்றேன். பின்பு நல்லெண்ணமுடைய இந்திரன் முதலிய தேவர்களும், எண்டிசை பாலகர்களும் அன்றலர்ந்த தாமரை முகத்தனான பகவானைத் துதித்தனர். தேவர்கள், சித்தர்கள், ரிஷிகள், பிரஜாபதிகள் ஆகியோரும் மனம் மகிழ்ச்சியுற்று ஸ்ரீசிவசங்கரனைத் துதித்தனர். இவர்களைத் தவிர உபதேவர்கள், நாகர்கள், வேள்விச்சாலையிலிருந்த அவையோர், அந்தணர்கள் ஆகிய எல்லோரும் மிகுந்த பக்தியோடு தனித்தனியே இறைவனை வணங்கிப் போற்றித் துதித்தனர். (அத்தியாயம் 42)

 

அத்தியாயம் : நாற்பத்து மூன்று

ஞானியான பக்தனின் பெருமையையும், ‘மும்மூர்த்திகளும் ஒருவரே’ என்பதையும் சிவபெருமான் கூறி, தக்ஷனது வேள்வியை நிறைவுறச் செய்தல்; ஸதீ கண்டத்தின் பெருமை

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! இவ்வாறு ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு, நான், தேவர்கள், ரிஷிகள், மற்றுமுள்ளவர் ஆகியோரது துதிகளைக் கேட்டு மகிழ்ந்த சிவபெருமான், ரிஷிகளையும் தேவர்களையும் கருணையோடு நோக்கியபின், என்னையும் ஸ்ரீமந்நாராயணனையும் சமாதானம் செய்துவிட்டுத் தக்ஷனைப் பார்த்துக் கூறலானார்.

மகாதேவன் கூறுகிறார்—— தக்ஷப்பிரஜாபதியே! நான் சொல்வதைக் கேள். உன்னிடம் மிக்க மகிழ்ச்சி கொண்டுள்ளேன். நான் அனைவருக்கும் ஒப்பற்ற தலைவனும் சுதந்திரமானவனும்; ஆயினும் என்னடியார்கட்குக் கீழ்ப்பட்டவன். பக்தனுக்கு அடியவன் நான். நான்குவிதமான புண்ணிய புருஷர்கள் என்னை வழிபடுகிறார்கள். அந்நால்வகை பக்தர்களில் முன்னுக்கு முன்னுள்ளவர்களைக் காட்டிலும் அடுத்தடுத்து வருபவர்களே உயர்ந்தவர்கள். அவர்களில் முதலாமவன் துன்பத்தில் துடிப்பவன்; இரண்டாமவன் இறை தத்துவத்தை அறிய விரும்புபவன்; மூன்றாமவன் உலகியல் பொருட்களைப் பெறுவதிலேயே ஆவலுடையவன்; நான்காமவன் ஆன்ம அறிவான மெய்ஞ்ஞானம் பெற்றவன். முதல் மூன்று நிலைகளில் உள்ளவர்கள் பாமரர்கள், சாதாரண பக்தர்கள். ஆனால், நான்காமவன் பெருமதிப்பு கொண்டவன். இந்நால்வரில் நான்காவதான ஞானியே எனக்கு மிகவும் உகந்தவன். அவன் எனது சொரூபனே ஆகும். அவனைவிட வேறொருவன் அவ்வளவாக எனக்குப் பிரியப்பட்டவனல்லன். இதுவே முற்றிலும் உண்மை.

சதுர்விதா44ஜந்தே மாம்

ஜநா: ஸுக்ரு॒திந: ஸதா3

உத்தரோத்தரத: ஶ்ரேஷ்டா2ஸ்—

தேஷாம் த3க்ஷ ப்ரஜாபதே ॥

ஆர்தோ ஜிக்ஞாஸுரர்தா2ர்தீ2

க்ஞாநீ சைவ சதுர்த2க: ।

பூர்வே த்ரயஶ்ச ஸாமாந்யாஶ்—

சதுர்தோ2 ஹி விஶிஷ்யதே ॥

தத்ர க்ஞாநீ ப்ரியதரோ

மம ரூபம் ச ஸ ஸ்ம்ரு॒த: ।

தஸ்மாத்ப்ரியதரோ நாந்ய:

ஸத்யம் ஸத்யம் வதா3ம்யஹம் ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 43/4—6

(ஒப்புநோக்குக:—

இதே கருத்தை ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை (7/16—17) கூறுகிறது——

சதுர்விதா44ஜந்தே மாம்

ஜநா: ஸுக்ரு॒திநோர்ஜுந ।

ஆர்தோ ஜிஜ்ஞாஸுரர்தா2ர்தீ2

ஜ்ஞாநீ ச ப4ரதர்ஷப4

தேஷாம் ஜ்ஞாநீ நித்யயுக்த

ஏகப4க்திர்விஶிஷ்யதே ।

ப்ரியோ ஹி ஜ்ஞாநிநோத்யர்த2

மஹம் ஸ ச மம ப்ரிய: ॥

பரதகுலச்செம்மலே அர்ஜுனா! உலகியல் பொருட்களைப் பெறவேண்டி வழிபடுபவன், துன்பமடைந்தவன், எனது பேருண்மையை அறிய ஆவலுடையவன், மேலும் மெய்ஞ்ஞானம் பெற்றவன் ஆகிய நான்குவிதமான நற்செயல்களைச் செய்கின்றவர்களான பக்தியுடைய மனிதர்கள் என்னை வழிபடுகிறார்கள். அவர்களுள் எப்பொழுதும் என்னிடமே ஒன்றிவிட்ட, வேறொன்றைச் சாராமல் பக்தி செய்கின்ற ஞானியான பக்தன் மிகவும் சிறந்தவன். ஏனெனில், என்னைத் தத்துவரீதியாக அறிகின்ற ஞானிக்கு நான் மிகவும் இனியவன்; அவனும் எனக்கு மிகவும் இனியவன்.)

தக்ஷனே! நான் ஆன்மாவை அறிந்தவன் வேதவேதாங்கங்களைக் கசடறக் கற்ற பண்டிதர்கள் ஆன்மீக அறிவு கொண்டு என்னை அறிகின்றனர். மந்த புத்தி கொண்டவர்கள் ஆன்மீக அறிவின்றி என்னை அடைய முயற்சிக்கிறார்கள். கர்ம மார்க்கத்திலேயே நிற்கும் அறிவிலிகள் ஆன்மீக அறிவினால் அல்லது வேதம் கற்றல், வேள்வி செய்தல், தானமளித்தல் மற்றும் தவத்தின் மூலம் என்னை என்றுமே அடைய இயலாது.

ஆகவே தக்ஷனே! நீ உனது ஆன்மீக அறிவு கொண்டு முதலில் என்னை நன்கறிந்து கொள். அதன்பின் இறைஞானத்தின் உதவி கொண்டு மனதை ஒருநிலைப்படுத்திக் கர்மங்களைச் செய். பிரஜாபதியே! நீ உன் புத்தியை நிர்மலமாக்கிக் கொண்டு நான் கூறும் இந்த மற்றொரு சொல்லையும் கவனமாகக் கேள். அறம் நிலை நிற்கும் பொருட்டு இப்பொழுது எனது ஸகுண சொரூபத்தைப் பற்றி உனக்குக் கூறுகிறேன். இவ்வுலகிற்கு உயர்ந்த காரணபூதர்கள் நான், பிரும்மதேவர் மற்றும் ஸ்ரீமந்நாராயணனே. நானே அனைவரின் ஆன்மாவிற்குத் தலைவன்; அனைத்தையும் (வேறுபாடின்றிக்) காணும் சாட்சியும். எனது ஒளியாலேயே ஒளிர்பவன் நான் (ஸ்வயம்பிரகாசன்), வேறுபாடற்றவன் (நிர்விசேஷன்), ஒப்பற்றவன். முனிவரே! நான், எனது முக்குண மாயையை ஏற்றே உலகைப் படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் என்னும் முத்தொழில்களையும் இயற்றவேண்டி பிரும்மா, விஷ்ணு, ருத்ரன் என்னும் திருநாமங்களைக் கொண்டுள்ளேன். வேறுபாடற்ற, ஒப்பற்ற, அத்துவிதீயமான, தனித்த தூய்மையான, பரப்பிரும்ம பரம்பொருளான என்னை பிரும்மதேவர், ருத்ரனான ஈசுவரன் மற்றுமுள்ள ஜீவராசிகள் எனப் பலப்பல ரூபங்களில் உள்ளவனாக ஆன்மஞானமற்ற அறிவிலிகள் காண்கின்றனர். எந்த மனிதனாவது தனது கை, கால்கள், தலை ஆகியனவற்றை ‘இவை எனதல்ல, பிறருடையவை’ என்று எண்ணுவானா? இல்லையன்றோ! அதேபோலத்தான் எனதடியார்களும் அகில ஜீவராசிகளையும் என்னைவிட்டுப் பிரிதாக நினைப்பதில்லை. (அவ்வளவு ஜீவராசிகளிலும் ஆன்மாவாக நான் உறைவதை எனதடியார்கள் உணர்ந்தவர்கள்.)

தக்ஷனே! நான், பிரும்மதேவர், ஸ்ரீவிஷ்ணு ஆகிய மூவரும் உண்மை சொரூபத்தில் (ஆன்மநோக்கில்) ஒருவரே. அனைத்து ஜீவர்களாக விளங்குவதும் நாங்களே என்ற உண்மையை நன்கறிந்து, மும்மூர்த்திகளான எங்களிடம் வேறுபாடு காணாது இருப்பவனே உண்மையான அமைதியைப் பெறுகிறான். எங்கள் மூவரிலும் வேறுபாடு காணும் மானிடப்பதர் சந்திரனும் நட்சத்திரங்களும் உள்ளவரை நரகத்திலேயே உழல்கிறான்.

ஸர்வபூ4தாத்மநாமேகபா4வா—

நாம் யோ ந பஶ்யதி ।

த்ரிஸுராணாம் பி4தா3ம் த3க்ஷ

ஸ ஶாந்திமதி43ச்ச2தி ॥

ய: கரோதி த்ரிதே3வேஷு

பே43பு3த்3தி4ம் நராத4ம: ।

நரகே ஸ வஸேந்நூநம்

யாவதா3சந்த்3ரதாரகம் ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 43/16—17

தக்ஷனே! எவன் ஒருவன் விஷ்ணுவிடம் பக்தி கொண்டு என்னை நிந்திக்கிறானோ, அல்லது என்னிடம் பக்திகொண்டு விஷ்ணுவை நிந்திக்கிறானோ அவனுக்கு, முன்பு நான் கூறிய அனைத்துச் சாபங்களும் நிச்சயம் உண்டு. அவனுக்கு என்றுமே உண்மையறிவான தத்துவஞானம் பெறலாகாது.

ஹரிப4க்தோ ஹி மாம் நிந்தே3த்—

ததா2 ஶைவோ ப4வேத்3யதி3

தயோ: ஶாபா: ப4வேயுஸ்தே

தத்த்வப்ராப்திர்ப4வேந்நஹி ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. ஸதீ. 43/21

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! சிவபெருமானது சொல் என்றுமே நன்மை அளிப்பது. அதைக் கேட்டு தேவர்கள், முனிவர்கள் ஆகிய அனைவரும் மிக்க மகிழ்ச்சி கொண்டனர். தக்ஷன் மகிழ்ச்சி பொங்கத் தன் குடும்பத்தோடு சிறந்த சிவபக்தனானான். சிவபெருமானே அகில உலகநாயகன் என்பதை அறிந்து தேவர்களும் சிவனடியார்கள் ஆனார்கள். யார் யார் எந்தவொரு மனநிலையில் சிவனைத் துதித்தார்களோ, அவர்களுக்கெல்லாம் அவர்களது துதிக்கேற்ப சிவபெருமான் மகிழ்ச்சியோடு வரமளித்தார். பின்பு, சிவபெருமானது கட்டளைப்படி பரமசிவ பக்தனான தக்ஷன், அவரது திருவருளால் தனது வேள்வியை நடத்தி முடித்தான். தேவர்களுக்கு வேள்வியில் அவிர்பாகம் தந்த தக்ஷன் சிவனுக்கும் முழு அவிர்பாகத்தைத் தந்தான். அந்தணர்களுக்குத் தானமளித்தான். இவ்வாறு தக்ஷன் சிவனருள் பெற்றுய்ந்தான்.

இதுவரை சிவபெருமானது திருவிளையாடல் பற்றிக் கூறினேன். தக்ஷப்பிரஜாபதியும் சிவபெருமானது அருளால் ரித்விக்குகளின் துணைகொண்டு வேள்வியை முறைப்படி முடித்தான். தேவர்களும் ரிஷிகளும் சிவபெருமானது புகழைப் பாடிக் கொண்டு தங்கள் இருப்பிடம் சென்று சேர்ந்தனர். மற்றவர்களும் மகிழ்ச்சியோடு விடைபெற்றுச் சென்றனர். நானும் ஸ்ரீமந்நாராயணனும் பரம மங்களங்களை அளிக்கவல்ல பரமசிவனது புகழைப் பாடியவண்ணம் எங்கள் இருப்பிடம் போய்ச் சேர்ந்தோம். சான்றோர்களது புகலிடமான சிவப்பரம்பொருளும் தக்ஷனது மரியாதையை ஏற்றுத் தன் கணங்கள் சூழ மகிழ்ச்சியோடு தன் இருப்பிடமான கயிலை சென்றார். அங்கு சென்றதும் தன் மனையாளான சதீதேவியின் நினைவு வர, அவளைப் பற்றித் தன் முக்கிய கணங்களிடம் கூறினார்.

இவ்வாறு தக்ஷனின் பெண்ணான சதீதேவி வேள்வியில் தன்னுடலை உகுத்து இமவானின் மனைவி மேனையின் திருவுதரத்தில் திருவவதாரம் செய்தாள் என்பது உலகறிந்ததே. பின்பு கௌரியான சிவை கடுந்தவம் செய்துச் சிவனைப் பதியாகப் பெற்றாள். சிவபெருமானது இடது பாகத்தைப் பெற்ற ‘பாகம்பிரியாள்’ பலப்பலத் திருவிளையாடல்கள் புரியலானாள்.

நாரதா! இதுவரை நான் கூறிய சதீதேவியின் திவ்வியமான சரித்திரம் இகபர இன்பங்களை அளிக்கவல்லது; விரும்பியதை விரும்பியவாறு முடிக்கவல்லது; பாவங்களைக் களைவது; புண்ணியமானது; தூய்மையானது; சுவர்க்கம்—புகழ்—ஆயுள் தரவல்லது; மகன், பேரன் என குலத்தைத் தழைக்க வைப்பது. அன்பனே! பக்தியோடு இதைக் கேட்பவனும், உலகினருக்குக் கூறுபவனும், இந்நிலவுலகில் நற்செயல்களின் பயனைப் பெற்று, பின் அவ்வுலக முக்தியின்பத்தையும் பெறுவான்.

ருத்ர ஸம்ஹிதையில் இரண்டாவதான ஸதீ கண்டம் முற்றிற்று.

॥ ஸ்ரீசிவமயம் ॥

ருத்ர ஸம்ஹிதை — மூன்றாவது (பார்வதீ) கண்டம்

அத்தியாயம் : ஒன்றும் இரண்டும்

இமயத்தின் அசைவன—அசையாதனவுமான இரு திருவுருவமும் அதன் தெய்வீகப் பெருமையும்; இமவான் மேனையை மணந்தது; அவர்கள் முற்பிறவியில் ஸநகாதிகளிடம் பெற்ற சாபமும் வர தானமும்

நாரதர் கேட்கிறார்—— பிரும்மதேவரே! தன் தந்தையின் வேள்வியில் உடலை உகுத்த தக்ஷனின் பெண்ணான சதீதேவி மலையரசன் இமவானின் புதல்வியானது எப்படி? எவ்வாறான கடுந்தவம் இயற்றித் திரும்பவும் சிவபெருமானையே பதியாகப் பெற்றாள்? என்ற என் வினாவிற்குரிய விடையை உள்ளபடி நன்கு விளங்கக் கூறவேண்டுகிறேன்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரத முனிவரே! முதலில் நீ பார்வதியின் திருத்தாயாரின் பிறப்பு, திருமணம் மற்றும் பக்தியை வளர்க்கும் புண்ணிய சரித்திரங்களைக் கேள். வடக்கு திசையில் ‘இமவான்’ என்னும் மலையரசன் இருக்கிறான். அந்த மலை செழுமை உடையது; ஒளிமிக்கதும்கூட. அந்த இமயத்திற்கு அசையாது நிலைத்த திருமேனி என்றும், நிலையற்ற அசையும் திருமேனி என்றும் இரு திருமேனிகள் புகழ் பெற்றவை. முதலில் அசையாது நிலைத்து நிற்கும் சூட்சுமத் திருமேனி பற்றிக் கூறுகிறேன். அழகு நிறைந்த அந்த மலை பலப்பலவான இரத்தினங்களுக்கெல்லாம் இருப்பிடம்; கீழ்க்கடலையும் மேற்கடலையும் இணைக்கும் நிலப்பரப்பை அளக்க ஆகும் அளவுகோல் போல் விளங்குவது. அங்கு பலவகையான மரங்கள் நிரம்பியுள்ளன. பலப்பல கொடுமுடிகள் இருப்பதால் அதன் அழகும் பலப்பலவாக உள்ளது. சிங்கம், புலி முதலிய விலங்குகள் அங்கு விருப்பம் போல் உலா வருகின்றன. எங்கும் பனி நிரம்பியுள்ளதால் சற்று வெப்பமுள்ளதாகக் காண்கிறது. பலவாறான இயற்கைக் காட்சிகள் நிலவுவதால் வியக்கத்தக்க அழகு நிரம்பிக் காட்சியளிக்கிறது. தேவர்கள், ரிஷிகள், சித்தர்கள், முனிவர்கள் எனப் பலர் அம்மலையையே அண்டியிருக்கிறார்கள். சிவபெருமான் மிகவும் உகந்து தவம் செய்யும் மலை அது; இயற்கையிலேயே மிகவும் தூய்மையானது; சான்றோர்களையும் புனிதப்படுத்துவது; அங்கு செய்யும் தவம் வெகுவிரைவில் பயனளிக்கும்; பலப்பலவான தாதுக்கள் (உலோகத்துகள்கள்) நிறைந்தது; நலமே அளிப்பது. அம்மலையே தெய்விகத் திருமேனி தாங்கி அதிசுந்தர தேவனாகவும் காட்சியளிக்கிறது; ஸ்ரீமந்நாராயணனது மாறுபாடற்ற அம்சம் (தன்மை) பொருந்தியது. ஆகவே, அம்மலையரசன் சாதுக்களுக்கும் சான்றோர்களுக்கும் பிரியமானவன்.

ஒரு சமயம் அந்த மலையரசனான இமவான் தன் குலமும் அறநெறிகளும் தழைக்க வேண்டியும், தேவர்களுக்கும் பித்ருக்களுக்கும் நன்மை செய்ய வேண்டியும், தான் திருமணம் செய்துகொள்ள விரும்பினான். முனிவரே! இச்சமயத்தில் தேவர்களனைவரும் தங்களது நலனை எண்ணி, தெய்வத்தன்மை பொருந்திய பித்ரு தேவர்களிடம் சென்று அன்பொழுகக் கூறுவாராயினர்.

தேவர்கள் கூறுகிறார்கள்—— “பித்ருக்களே! இப்பொழுது நாங்கள் கூறுவதை முதலில் விருப்பத்தோடு கேளுங்கள். பின்பு, எங்களது வேண்டுகோளை நிறைவேற்ற வேண்டுமென்ற எண்ணம் உங்களுக்கு உகந்ததாக இருப்பின், அதை உடனே நிறைவேற்றித் தாருங்கள். தங்களது மூத்த மகளான மங்களமே வடிவான மேனையை மலையரசனான இமவானுக்கு மனமகிழ்ச்சியோடு மணம் முடித்துத் தாருங்கள். அதனால் உங்களுக்கெல்லாம் பெருத்ததொரு நலன் கிட்டும். தேவர்களுக்கும் அடிக்கடி தோன்றும் துன்பங்களிலிருந்து விடுதலை கிட்டும்.”

இவ்வாறு தேவர்கள் வேண்டவே, பித்ருக்களும் தங்களுக்குள் ஆலோசித்து ஒப்புதலளித்து, தங்கள் மகளான மேனையை முறைப்படி இமவானது திருக்கரங்களில் பெருந்திருமண விழா நடத்திக் கைப்பிடித்துத் தந்தனர். நாரத முனிவரே! மேனைக்கும் இமவானுக்கும் நடந்த திருமணவிழாவின் கோலாகலத்தை இதுவரை கூறினேன். இனி மேலும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்? (அத்தியாயம் 1)

* * *

நாரதர் கேட்கிறார்—— பிரும்மதேவரே! தாங்கள் அனைத்தும் அறிந்தவர். மேனையின் பிறப்பு என்ன? அவளுக்கு நேரிட்ட சாபம் என்ன? இதை விளக்கிக் கூறி, என் ஐயத்தை நீக்கவேண்டும்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! நான், என் மகன் தக்ஷனைப் பற்றி முதலில் கூறினேன் அல்லவா? அவனுக்கு அறுபது பெண் குழந்தைகள். இவ்வுலகப் படைப்பிற்கே அவர்கள்தான் காரணபூதர்கள். அவர்களை ‘கசியபர்’ முதலிய முனிவர்களுக்குத் திருமணம் செய்தளித்தான் என்பதுதான் உனக்குத் தெரியுமே. அவர்களில் ‘ஸ்வதா’ என்கிற கன்னிகையைப் பித்ருக்களுக்குத் திருமணம் செய்து வைத்தான். அவளுக்கு ‘அனைத்து நலன்களும் கொண்ட தர்மமே வடிவெடுத்து வந்ததோ’ என்னுமாறு மூன்று பெண் குழந்தைகள் பிறந்தனர். அவர்களில் மூத்தவள்தான் ‘மேனை’, நடுவள் ‘தன்யை’, கடைக்குட்டி ‘கலாவதி’. இவர்கள் மூவரும் பித்ருதேவர்களின் மனதிலிருந்து தோன்றியதால் மானசீக புத்திரிகள். இப்பெண்கள் மூவரும் எந்தவொரு தாயின் கருவிலிருந்தும் தோன்றாததால் ‘அயோநிஜர்கள்’ எனப்படுவர். உலக நடைமுறைக்காக ஸ்வதாவின் பெண்கள் என்று என்றழைக்கப்படுகிறார்கள். இவர்களது அழகான பெயர்களைக் கூறுவதாலேயே மனிதன் விரும்பியதெல்லாம் பெறுகிறான். அகில உலகங்களும் போற்றி வணங்கும் பெருமையுடைய உலகத்தாய்மார்களான இவர்கள் பெருமகிழ்ச்சியை அளிப்பவர்கள். மூவரும் சிறந்த யோகினிகள்; ஞானத்தின் பொக்கிஷம்; மூவுலகங்களிலும் தடையின்றி உலா வரும் தகைமை கொண்டவர்கள்.

ஒரு சமயம் இம்மூவரும் ஸ்ரீமந்நாராயணனைத் தரிசிக்க, அவர் வாழும் சுவேதத் தீவிற்குச் சென்றனர். அங்கு அவரைப் பக்தியோடு துதித்து வணங்கிய மூவரும் அவரது கட்டளையை ஏற்று, அங்கேயே தங்கலாயினர். அச்சமயம் அங்கு சான்றோர்கள் நிரம்பிய ஒருபெருஞ்சபை கூடியது.

முனிவரே! அதே சமயத்தில், என் மானசிக புத்திரர்களான ஸநகாதி முனிவர்களும் அங்கு சென்று ஸ்ரீமந்நாராயணனைப் போற்றி வணங்கித் துதித்துள்ளனர். அவர் கட்டளைப்படி அங்கேயே தங்கவும் தங்கினர். ஸநகாதி முனிவர்கள் தேவர்கள் அனைவரிலும் முதலில் தோன்றிய மூத்தவர்கள். அனைத்து உலகங்களும் போற்றி வணங்கும் தகைமையர்கள். அவர்கள் அங்கு வந்ததுகண்டு சுவேத த்வீபவாசிகள் அனைவரும் ஒருங்கே எழுந்திருந்து வணங்கி நின்றனர். ஆனால், இம்மூன்று சகோதரிகள் மட்டும் அவர்களைக் கண்டும் எழுந்திருக்கவில்லை. ஆகவே, ஸநத்குமார மகரிஷி (உலகநெறியைக் காப்பாற்ற வேண்டி) நீங்கள் மூவரும் இவ்விண்ணுலகை விடுத்து, மண்ணுலகில் மானிடப் பெண்களாகப் பிறக்கக் கடவதென்று சாபமளித்தார். பின் அவர்கள் வணங்கி வேண்டவே, மனம் மகிழ்ந்த ஸநத்குமாரர் கூறுவாராயினர்.

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— “பித்ருக்களின் பெண்களே! மனமகிழ்ச்சி கொண்டு நான் கூறுவதைக் கேளுங்கள். இது உங்களது சோகத்தைக் களைந்து இன்பம் தருவது. உங்கள் மூவரில் மூத்தவளான ‘மேனை’ பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணுவின் அம்சமான இமவானை மணப்பாள். அவளுக்குத் தோன்றும் பெண் குழந்தை ‘பார்வதீ’ என்று புகழ் பெறுவாள். பித்ருக்களின் அன்பான இரண்டாவது மகள் சிறந்த யோகினியான ‘தன்யை’ ஜனக மன்னனின் மனைவியாவாள். அவர்களுக்குக் குழந்தையாகத் திருமகளே ‘சீதை’ என்னும் திருப்பெயருடன் பிறப்பாள். பித்ருக்களின் கடைக்குட்டியான ‘கலாவதி’ துவாபர யுகத்தின் முடிவில் ‘விருஷபானு’ என்னும் வைசியனுக்கு மனைவியாவாள். அவளது குழந்தை ‘ராதை’ என்ற பெயரால் புகழ் பெறுவாள். யோகினியான மேனை, தன் பெண்ணான பார்வதீதேவியின் அருளால், தன் கணவரோடு இதே மானிட உடலுடன் ‘கைலாயம்’ என்னும் பரமபதத்தை அடைவாள். தன்யை, தன் மணாளரான ‘சீரத்துவஜன்’ என்னும் மன்னனுடன் லக்ஷ்மியின் திருவவதாரமான தன் மகள் சீதையின் திருவருளால் ‘ஸ்ரீவைகுண்டம்’ செல்வாள். மன்னன் சீரத்துவஜன் ஜனக குலத்தில் தோன்றியவன்; சிறந்த யோகி. உலகியல் பற்றைத் துறந்த ஜீவன்முக்தன். (உலகியலில் இருந்து கொண்டே முக்தி இன்பத்தை அனுபவிப்பவன், தாமரை இலை நீர்போல.) விருஷபானுவை மணந்த ஜீவன்முக்தையும் யோகினியுமான கலாவதி, தன் மகளான ராதையுடன் கோலோகம் செல்வாள் — இது நிச்சயம். இடையூறான துன்பங்களின்றி எவருக்குத்தான் எங்குதான் பெருமை வெளிப்படுகிறது?

(ஒப்புநோக்குக:—

‘தங்கம் தீயில் இடப்பட்டுத் தட்டி

அடிவாங்கித்தானே நகையாகிறது’

— பர்த்ருஹரி)

உயர்ந்த நற்செயல்கள் செய்யும் புண்ணிய புருஷர்களுக்கும், நேரிடும் சிற்சில துன்பங்கள் கழிந்துதானே பெறற்கரிய இன்பம் கிட்டுகிறது. இப்பொழுது எனது மற்றொரு கூற்றையும் மகிழ்ச்சியோடு கேளுங்கள். அது சிறந்த சுகத்தை அளிப்பது. மேனையின் மகளான பார்வதீ உலகம் கொண்டாடும் பெருமை படைத்தவள். அவள் கடுந்தவம் இயற்றிச் சிவபெருமானது மனைவியாவாள். தன்யையின் பெண்ணான சீதை பகவான் ஸ்ரீராமசந்திரமூர்த்தியின் மனைவியாகி, உலக நடைமுறைக்கேற்ப ஸ்ரீராமனுடன் திருவிளையாடல்கள் புரிவாள். கோலோகத்தில் வசிக்கும் சாட்சாத் ராதையே கலாவதியின் மகளாகப் பிறக்கப் போகிறாள். அவள் இரகசியமான காதலில் கட்டுண்டு ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் அன்பு மனைவியாவாள்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! இவ்வாறு சாபம் என்கிற போர்வையில் உயர்ந்த வரங்களை அளித்த உலகம் புகழ் ஸநத்குமார பகவான், தன் சகோதரர்களுடன் அங்கேயே மறைந்தருளினார். அப்பா நாரதா! பித்ருக்களின் மகள்களான இம்மூன்று சகோதரிகளும் இவ்வாறு சாபத்தினின்றும் விடுதலை பெற்று இன்பமடைந்து தங்கள் வீடு திரும்பினர். (அத்தியாயம் 2)

 

அத்தியாயம் : மூன்று

தேவர்கள் இமவானிடம் சென்று உமையைப் பூஜிக்கச் சொல்லிப் பூஜையின் முறையைக் கூறித் தாங்களும் பூஜித்துத் துதித்தல்

நாரதர் கேட்கிறார்—— அறிஞரே! தாங்கள் மேனையின் முற்பிறவியையும் திருமணத்தையும் பற்றிக் கூறினீர்கள். அவை அற்புதமானதும் நலனளிப்பதுமாகும். இனி, அதற்கு மேலுள்ள மங்கள சரித்திரத்தைக் கூறுங்கள்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! மேனையைத் திருமணம் செய்து கொண்ட இமவான், தன் அரண்மனை திரும்பியபோது மூவுலகங்களிலும் பெருந்திருவிழா நடந்தது. இமவான், தன் மனையாளுடன் அனைத்து நலன்களும் தரும் தன் அரண்மனையில் இனிது வாழலானான். முனிவரே! அப்பொழுது ஸ்ரீமந்நாராயணன் அனைத்து தேவர்களோடும் மலையரசனிடம் சென்றார். இவ்வாறு தேவர்களனைவரும் வந்தது கண்ட இமவான், அவர்களை வாழ்த்தி வணங்கித் தன் பெரும்பேற்றை எண்ணி மகிழ்ந்து பக்தியோடு அனைவருக்கும் மரியாதை செய்தான். தலைவணங்கி இருகைகூப்பி அன்போடு துதிக்கலானான். அவனது திருமேனி முழுவதும் மயிர்க்கூச்செறிந்தது; காதலாகிக் கசிந்துருகிய கண்களில் நீர் பெருகியது. முனிவரே! வினயத்தோடு வணங்கி மகிழ்ந்த இமவான், ஸ்ரீவிஷ்ணு முதலிய தேவர்களிடம் கூறலானான்.

இமவான் கூறுகிறான்—— “இன்றே என் பிறவி பயனுடைத்தானது. என் கடுந்தவமும் பயன் பெற்றது. என்னறிவும் பயனடைந்தது. என் செயல்களெல்லாம் நற்பயன் பெற்றதே இன்றுதான். இன்றே நான் பெறற்கரிய பேறு பெற்றவனானேன். என் நிலமும் பயனுடைத்தானது. என் குலம் புண்ணியமடைந்தது. என் மனைவி—மக்களும் மற்றுமுள்ள அனைத்தும் உண்மையில் இன்றே பயனுடைத்தானது. ஏனெனில், சான்றோர்களான தேவர்கள் நீங்களனைவரும் ஒன்றுகூடி ஒரே நேரத்தில் இங்கு வந்துள்ளீர்களல்லவா? நீங்கள் என்னையும் ஒரு பணியாளனாக எண்ணி மகிழ்ச்சியோடு கட்டளையிடுங்கள். எனக்குரிய காரியமென்ன?”

இமவான் இவ்வாறு கூறியதைக் கேட்டு மகிழ்ந்த தேவர்கள், தங்கள் காரியம் நிறைவேறியதாகவே நினைத்து மகிழ்ந்து கூறுவாராயினர்.

தேவர்கள் வேண்டுகிறார்கள்—— “இமவானே! நீ அனைத்தும் அறிந்தவன். எங்களது நன்மையைக் கோருபவன். நாங்கள் வந்த காரியம் பற்றி மகிழ்ச்சியோடு கூறுகிறோம், கேள். மலையரசனே! உமையான இவள் அகில உலகநாயகி. தக்ஷனுக்கு மகளாக ‘சதீ’ என்கிற பெயருடன் திருவவதாரம் செய்தவள். சிவபெருமானை மணந்து பல காலம் இந்நிலவுலகில் பல திருவிளையாடல்கள் புரிந்தவள். தன் தந்தை அவமதித்ததால், தன் சபதத்தை நினைத்து தந்தை செய்யும் அவ்வேள்வியிலேயே தன்னுடலை நீத்துத் தன்னிருப்பிடம் சென்றவள். இக்கதைதான் உலகமறிந்ததே. உனக்கும் தெரியுமல்லவா? அந்த சதீதேவி, உனது திருமாளிகையில் திருவவதாரம் செய்வாளேயாகில், அது தேவர்களுக்குப் பெருத்த நன்மையளிப்பதாக ஆகுமன்றோ!”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு முதலிய தேவர்கள் இவ்வாறு கூறவே மலையரசனான இமவான் மனதார மகிழ்ந்து தலைவணங்கி, “அப்படியே ஆகுமானால் அதுவே எனது பெரும்பேறாகும்” என்று பதிலுரைத்தான். பின் தேவர்கள், உமையம்மையை மகிழ்விக்கும் பூஜை முறைகளைக் கூறிவிட்டு, சிவபெருமானின் பாகம்பிரியாளான உமையைச் சரணம் பற்றினர். ஒரு நல்ல புண்ணிய இடத்தில் ஒன்றுகூடி உலகநாயகியான இறைவியைத் தியானித்துத் திரும்பத் திரும்ப வணங்கிச் சிரத்தையோடு துதிக்கலாயினர்.

தேவர்கள் துதித்தல்—— “சிவலோகமான திருக்கயிலையில் நித்தியவாசம் செய்யும் இறைவியே! உமையம்பிகையே! உலகநாயகியே! சிவபெருமானின் காதலரசியே! அடியார்களைத் துன்பத்திலிருந்து காத்தருளும் துர்கையே! அனைத்துச் செல்வங்களும் நிறைந்த மகேசுவரியே! தங்களை வணங்குகிறோம். பரமபாவனமானவளே! அமைதியே வடிவெடுத்த சக்தியே! தூய்மையே திருமேனியாக விளங்கும் புஷ்டிதேவியே! புலப்படாத பிரகிருதியான மாயையும், ‘மஹத்’ என்னும் தத்துவமும் உனது சொரூபமே! பக்தியோடு தங்களை வணங்குகிறோம். நலமே விழையும் சிவையும், நன்மையே செய்பவளும், தூய்மைக்கும் தூயவளும், காணும் ஸ்தூலமும், காணவியலாத சூட்சுமமும், அனைவருக்கும் புகலிடமும் தாங்களே. வேதத்தில் மறைந்து நுண்ணியதாகக் காணப்படும் வித்யை மற்றும் வெளியிலே கர்மமார்க்கமாகத் தெரியும் ஸ்ரீவித்யை தாங்களே! உபாசனத்தால் மகிழ்பவளே! அந்தத் தேவியான தங்களை வணங்குகிறோம்.

சிரத்தாதேவியும், த்ருதிதேவியும், எங்கும் நிறைந்து விளங்கும் ஸ்ரீயும் தாங்களே. இப்பிரபஞ்சத்தை விளங்கச் செய்யும் சூரியகிரணங்கள் தாங்களே. பிரும்மாண்டம் என்கிற திருமேனியில் உள்ள பிரும்மதேவர் முதல் புல் வரையிலான அனைத்து ஜீவராசிகளின் உள்ளும் நிறைந்து நின்று, அவற்றிற்குப் புஷ்டி என்னும் செழுமையை நல்கும் ஆதிதேவியான உம்மை வணங்குகிறோம். வேதமாதாவான காயத்ரி—சாவித்திரி—சரஸ்வதியும் தாங்களே. மூவுலகங்களும் சொல்லும் ‘சொல்’ (வார்த்தை) என்னும் செயலும், அறமே வடிவான மூன்று வேதங்களும் தாங்களே. ஜீவராசிகளின் நித்திரை என்னும் தூக்கமான சுகம் தரும் நிலையும், பசி—நிறைவு என்னும் மனநிலையும் தாங்களே. ஆசை, தாகம், காந்தி என்னும் ஒளி, பொலிவு, துஷ்டி (திருப்தி) மற்றும் என்றென்றும் நிலைத்த முழுமையான மகிழ்ச்சி (ஆனந்தம்) அருள்பவளும் தாங்களே. புண்ணிய கர்மங்கள் செய்பவர்களின் திருமாளிகையில் திருமகளாகவும், பாவிகளின் வீடுகளில் திருமகளின் மூத்தவளான ஜேஷ்டாதேவி என்னும் மூதேவியாகவும் (ஏழ்மையாகவும்) வசிப்பவள் தாங்களே. அனைத்துலகங்களின் அமைதி தாங்களே.

அனைத்தையும் நினைவில் கொள்ளும் தாரணாசக்தியான தாத்ரிதேவியும், உயிரான பிராணனைக் காக்கும் போஷண சக்தியும் தாங்களே. நிலம், நீர், தீ, வளி, வெளி என்னும் ஐம்பெரும் பூதங்களின் சாரமான தத்துவங்களை வெளியே தோன்றச் செய்யும் மூலதத்துவமும் தாங்களே. அறநெறிகளின் உண்மை அறிந்த அறிஞர்களின் அறிவான நீதியும், ஊழையும் உப்பக்கம் (புறப்பக்கம்) காணும் முயற்சித்திறனும் தாங்களே. ஸாமவேதத்தின் கானமும், க்ரந்தி என்னும் ஊகமும் (ஞானமும்) தாங்களே. வேள்வியில் ஆகுதி தருவதற்கான யஜுர்வேத மந்திரமாகவும், ரிக்வேதத்தின் ஸ்வரமான மாத்திரை என்னும் அளவாகவும், அதர்வண வேதத்தின் உயர்ந்த கதியாகவும் விளங்குபவள் தாங்களே. ஜீவராசிகளின் மூக்கு, காது, கண், முகம், தோள், மார்பு, இதயம் ஆகிய அனைத்து உறுப்புக்களிலும் த்ருதி (உறுதி — பலம்) என்கிற உருவத்தில் தங்கியிருந்து இன்பம் அருள்பவளும் தாங்களே. நித்திரை (தூக்கம்) என்னும் ரூபத்தில் உலகிலுள்ள ஜீவராசிகளுக்கு இன்பநிலையாக விளங்குபவளான அந்த உமாதேவி, உலகத்தின் இருப்பிற்காகவும், பாலனமான காத்தற்பொருட்டும் நமக்கருள் புரியட்டும்.”

இவ்வாறு உலகமாதா மகேசுவரி சதீதேவியாக விளங்கும் உமையம்பிகையைக் காதலாகித் துதித்த தேவர்கள் அவ்வம்பிகையைத் தரிசிக்கும் ஆவலோடு அங்கேயே காத்திருந்தனர்.

 

அத்தியாயம் : நான்கு

உமையம்பிகை தேவர்களுக்குக் காட்சியளித்தலும், திருவவதாரம் செய்வதாக வாக்களித்துத் தேற்றுதலும்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! இவ்வாறு தேவர்கள் வேண்டவே, கடத்தற்கரிய பெருந்துன்பங்களையும் களைந்தழிக்கும் உலகுக்கு ஒரே தாயான துர்காதேவி, இரத்தினங்கள் இழைக்கப்பட்ட தெய்வத்தன்மை பொருந்திய அற்புதமான ரதத்தில் தோன்றிக் காட்சியளித்தாள். அந்த ரதத்தில் நன்கு ஒலிக்கும் மணிகள் வலைபோல் பின்னிக் கட்டப்பட்டு, மென்மையான அழகிய மெத்தை விரிக்கப்பட்டிருந்தது. துர்காதேவியின் திருமேனியின் ஒவ்வொரு அங்கங்களும் கோடி சூரியப் பிரகாசமாய் அழகு மிளிர்வதாக இருந்தன. தேவியின் ஒளியோ எண்டிசைகளிலும் பரவியிருந்தது. அதன் மத்தியில் தேவி விளங்கினாள். அழகின் எல்லையே அவள்தான்! காந்தியோ ஒப்புமையற்றது. சதாசிவத்துடன் திருவிளையாடல்கள் புரியும் மகாமாயையான இறைவிக்கு ஒப்பார்தான் யாருண்டு? சிவலோகமான திருக்கயிலையில் வாசம் செய்யும் அந்தத் தேவியோ சத்துவம், ராஜஸம், தாமஸம் என்னும் முக்குணங்கள் உடையவளானாலும், சின்மயரூபிணியான நிர்குண சொரூபியே ஆகும். ஏனெனில், இம்முக்குணங்களும் பிராகிருதமானவை — அற்பமானவை. இவள் திருமேனியோ நித்தியமானது; பிறப்பு—இறப்பற்றது. தீயோர்பக்கல் பெருஞ்சினம் கொள்பவளாதலால் ‘சண்டி’ என அழைக்கப்படுகிறாள். ஆனால், உண்மை சொரூபமோ நலன்களை வாரி வழங்கும் ‘சிவை’யாகும். அனைவரின் பீடைகளையும் களையும் உலகமாதா. அவள்தான் ஊழிக்காலத்தில் பெருந்துயிலாகி, அனைத்து ஜீவராசிகளையும் தன் மடியில் வைத்துத் தாலாட்டி உறங்க வைப்பவள். அடியார்களைச் சம்சார சாகரமான உலகியல் கடலிலிருந்து மீட்பவளும் அவளே.

இவ்வாறான அந்த தேவியின் ஒளி வெள்ளத்தால் கண்கள் கூசவே, தேவர்கள் அவளை நன்கு தரிசிக்க முடியவில்லை. ஆகவே, அவளது தரிசனத்தைப் பெற விரும்பிய தேவர்கள் திரும்பவும் துதித்தனர். தேவியைத் தரிசிக்க விரும்பிய விஷ்ணு முதலிய தேவர்கள் அவளது திருவருள் பெற்றுப் பின் அவளை நன்கு தரிசித்தனர்.

தேவர்கள் வேண்டுதல்—— “அம்பிகையே! பெருந்தேவித் தாயாரே! நாங்கள் உனது அடிமைகளல்லவா? நாங்கள் வேண்டுவதை மகிழ்ச்சியோடு கேட்க வேண்டுகிறோம். முன்பு தாங்கள் தக்ஷனின் பெண்ணான சதீதேவியாகப் பிறந்து ருத்ரனது மனைவியானீர்கள். அப்பொழுது பிரும்மதேவர் முதலிய தேவர்களனைவரின் பெருந்துன்பங்களைக் களைந்தொழித்தீர்கள். பின்பு, தந்தை செய்த அவமானம் பொறுக்காத தாங்கள், தான் செய்த சபதப்படி தன்னுடலை வேள்வித்தீயில் நீத்துத் திரும்பவும் தன்னிருப்பிடம் சேர்ந்தீர்கள். இதனால் சிவபெருமான் பெருஞ்சோகம் கொண்டார். மகேசுவரியே! தாங்கள் விடுத்துச் சென்றதால் தேவர்களின் காரியங்கள் நிறைவு பெறவில்லை. அதனால் கலங்கிய தேவர்களாகிய நாங்களும் முனிவர்களும் ஒன்றுகூடி தங்களையே சரணடைந்துள்ளோம். சர்வேசுவரியே! இறைவியே! தேவர்களின் விருப்பத்தைத் தாங்கள்தான் நிறைவு செய்து தரல் வேண்டும். இதனாலன்றோ ஸநத்குமார முனிவரின் சொல் பயன் பெற்றதாக ஆகும். எம்பெருமாட்டியே! தாங்கள் திரும்பவும் இந்நிலவுலகில் திருவவதாரம் செய்து, ஸ்ரீசிவபெருமானை மணந்து தேவர்கள் நன்மை பெறுமாறு திருவிளையாடல்கள் புரிந்தருள் செய்திடல் வேண்டும். இதனால், கயிலைநாதரான சிவபெருமானுக்கும் மகிழ்ச்சி பிறக்கும். அனைவரின் துன்பங்களும் அழிந்து இன்பம் பெறுமாறு தாங்கள்தான் அருள்புரிந்திடல் வேண்டும்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! இவ்வாறு காதலாகிக் கசிந்துருகி வேண்டிய ஸ்ரீவிஷ்ணு முதலிய தேவர்கள் எல்லோரும் பக்திக்கு ஆட்பட்டுத் தலைவணங்கி மௌனமாயினர். தேவர்களது துதியைக் கேட்டு இறைவியும் பெரிதும் மகிழ்ந்தாள். அவர்களது வேண்டுகோளின் காரணத்தைச் சிந்தித்த அடியார்க்கு அருள்புரியும் இறைவி, தன் கணவரான சிவபெருமானை நினைந்தவாறே, ஸ்ரீவிஷ்ணு முதலிய தேவர்களை அழைத்துப் புன்னகையோடு கூறலுற்றாள்.

உமாதேவி கூறுகிறாள்—— “ஸ்ரீஹரியே! பிரும்மனே! தேவர்களே! முனிவர்களே! நீங்கள் அனைவரும் மனவருத்தத்தை விட்டொழித்து நான் சொல்வதைக் கேளுங்கள். நான், உங்களிடம் பெருமகிழ்ச்சி கொண்டேன் என்பதிலும் ஐயமா? நீங்கள் அனைவரும் உங்கள் இருப்பிடம் சென்று நிம்மதியாக இருங்கள். நான் மேனையின் திருமகளாக அவதரித்து ஸ்ரீருத்ரனை மணந்து அனைவருக்கும் மகிழ்ச்சியளிப்பேன். இது எனது இரகசியமான கொள்கை. சிவபெருமானின் அற்புதத் திருவிளையாடல்களோ ஞானிகளையும் மோகத்தில் ஆழ்த்துபவை. தேவர்களே! எனது தந்தை, தனது வேள்வியில் என் மணாளரான சிவபெருமானை அவமதித்தது கண்டு வெகுண்ட நான், தக்ஷனால் பெறப்பட்ட எனதுடலை வேள்வித்தீயில் அழித்துக் கொண்டது முதல், எனது மணாளரான காலக்னி ருத்ரர் திசைகளையே ஆடையாகக் கொண்டார். அவரோ என்னையே நினைத்தவண்ணமாக இருக்கிறார். ‘அறநெறிகளை நன்கறிந்த சதீதேவி, எனது கோபத்தைத் தெரிந்தும் தன் தந்தையின் வேள்விக்குச் சென்றாள். ஆனால், அங்கு எனக்கு நேர்ந்த அவமானத்தைக் கண்டு பொறாமல், என் மேல் கொண்ட காதலால் தன்னுடலை அங்கேயே துறந்தாள்’ என்பதை நினைந்த சிவபெருமான், தன் வீடுவாசலைத் துறந்து, உலகியலுக்கொவ்வாத வேடம் தரித்து யோகியானார். என் சொரூபத்தையே கொண்ட சதீதேவியின் பிரிவாற்றாமையைத் தாங்க அவரால் இயலவில்லை. தேவர்களே! என்னையே திரும்பவும் மனைவியாகப் பெற விரும்பியதால், மேனைக்கும் இமவானுக்கும் நான் மகளாகப் பிறக்க வேண்டுமென்பதும் அவரது விருப்பம். ஆகவே, அவரது மகிழ்ச்சிக்காகத் திரும்பவும் உலகியலுக்கேற்ப இமவானின் மனைவியான மேனையின் திருமகளாகப் பிறக்கப் போகிறேன்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! இவ்வாறு கூறிய உலக நாயகியான உமாதேவி அனைத்து தேவர்களும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே மறைந்தருளி, விரைவில் தன்னுலகம் போய்ச் சேர்ந்தாள். அதன்பின் ஸ்ரீவிஷ்ணு முதலிய தேவர்கள் உமையம்மை மறைந்தருளிய திசை நோக்கித் தொழுது மனமகிழ்ச்சியோடு தங்கள் தங்கள் உலகிற்குச் சென்றனர்.

 

அத்தியாயம் : ஐந்து

உமையம்மை மேனைக்குக் காட்சி தந்து வரம் அருளுதல்; மைனாகத்தின் பிறப்பு

நாரதர் கேட்கிறார்—— தந்தையே! துர்காதேவி மறைந்தருளி, தேவர்கள் தங்கள் உலகிற்குத் திரும்பியபின் மேலும் என்ன நடந்தது (என்பதைக் கூறுங்கள்)?

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— அந்தணர்களில் சிறந்தவனே! என் மகனே! விஷ்ணு முதலிய தேவர்கள், இமவான் மற்றும் மேனையிடம் தேவியைப் பூஜிக்கச் சொல்லிச் சென்றபின் தம்பதிகளான இமவானும் மேனையும் கடுந்தவம் மேற்கொண்டனர். பகலிரவு என்றில்லாமல் சிவனையும் சிவையான இறைவியையும் நினைந்தவாறே ஒருநிலைகொண்ட மனத்தினராய் உரிய முறைப்படி பூஜிக்கலாயினர். இறைவனின் மகிழ்ச்சிக்காகவென்றே அந்தணர்களுக்குத் தானம் வழங்கினர். மேனை தனக்கு மகப்பேறு வாய்க்க வேண்டுமென்பதற்காகவே சித்திரை மாதத்திலிருந்து இருபத்தேழு வருடங்கள் நாள் தவறாது ஒரே மனதுடன் பக்தியோடு தேவியின் பூஜை ஆராதனையிலேயே ஈடுபாடு கொண்டிருந்தாள். அஷ்டமியன்று உபவாசமிருந்து (முழுப் பட்டினியிருந்து) நவமி தினம் கொழுக்கட்டை (மோதகம்), அரிசி மாவினாலாகிய பட்சணம், பாயசம், நறுமணச் சந்தனம், புஷ்பங்கள் ஆகியனவற்றை அர்ப்பணம் செய்து பூஜித்தாள்.

கங்கைக்கரையில் ‘ஓஷதிப்பிரஸ்தம்’ என்னுமிடத்தில் உமாதேவியின் சிலையை மண்ணினாலாக்கிப் பற்பலவான பூஜைப் பொருட்கள் கொண்டு பூஜிக்கலானாள். சிலபோது உணவைத் தவிர்த்தும், பூஜை விதிமுறை நியமங்களை முறைப்படி கடைப்பிடித்தும், சிற்சில சமயம் நீர் மட்டுமே ஆகாரமாகக் கொண்டும் மற்றும் சிலபோது காற்றையே உணவாகக் கொண்டும் தவம் இருக்கலானாள். தூய்மையான ஒளியினால் மேலும் ஒளிபடைத்தவளான மேனை, சிவையான இறைவியிடமே ஒன்றிய மனதோடு இருபத்தேழு வருடங்கள் தவம் இயற்றினாள். இவ்வாறு இருபத்தேழு வருடங்கள் கழிந்ததும் உலகம் முழுவதும் நீக்கமற நிறைந்து விளங்கும் உலகநாயகியான உமாதேவி மேனையின் பக்திக்கு மகிழ்ந்து, அவளுக்கு அருள் செய்ய அவளெதிரில் காட்சியளித்தாள். ஒளி மண்டலத்தின் மத்தியில் விளங்கும் அழகே வடிவெடுத்த உமாதேவி, மேனைக்கு எதிரில் தோன்றிப் புன்னகையுடன் கூறலானாள்.

தேவி கூறுகிறாள்—— “கற்பரசி மேனையே! மலையரசனின் மனைவியே! உனது தவம் கண்டு மகிழ்ந்தேன். நீ விரும்புவதைக் கேள். நீ எந்தெந்தப் பொருள் வேண்டுமென விரும்பித் தவம், விரதம், ஸமாதி நிலை முதலியனவற்றை அனுஷ்டித்தாயோ, அவையனைத்தையும் குறைவற அருளுவேன், கேள்.”

தன்னெதிரில் தோன்றிய காளிகாதேவியான உமாதேவி இவ்வாறு கேட்கவே, மேனை இறைவியை வணங்கிக் கூறலுற்றாள்.

மேனை கூறுகிறாள்—— “இறைவியே! இன்று எனக்குத் தங்களது தரிசனம் கிட்டியது. ஆகவே, தங்களைத் துதிக்க விரும்புகிறது என் மனம். தாங்கள் என்மீது கருணை கொள்ள வேண்டும்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! மேனை இவ்வாறு கூறவே, அனைவரையும் மயங்கச் செய்பவளான காளிகாதேவி, மனமகிழ்ச்சி கொண்டு தன் இருகைகளினாலும் மேனையை இழுத்து மார்போடு அணைத்துக் கொண்டாள். அப்பொழுதே மேனையின் மனதில் தெய்விக ஞானம் மிளிர்ந்தது. உடனே மேனை பக்தியோடு அன்பொழுகும் இன்துதிகளால் துதிக்கலானாள்.

மேனை துதிக்கிறாள்—— “எந்த இறைவி மாயையான பிரகிருதிக்கும் மாயாரூபிணியோ, அகில உலகங்களையும் படைத்துக் காத்து அருள்பவளோ, உலகங்களையெல்லாம் தாங்கி நிற்பவளோ, விரும்பியதை விரும்பியவண்ணம் அளிப்பவளோ அவ்விறைவியை வணங்குகிறேன். நிலையான ஆனந்தத்தை நித்தமும் அருள்பவளும், மாயையாக விளங்குபவளும், யோகநிலையில் அறிதுயில் புரிபவளும், உலகிற்கெல்லாம் தாயும், அழகிய தாமரை மலர்மாலை அணிந்தவளும், அழிவற்ற நிலையில் சத்திய சொரூபிணியாக விளங்குபவளுமான அந்த உமாதேவியை வணங்குகிறேன். அனைவருக்கும் தாயிற்கும் தாயாக விளங்குபவளோ, நித்தியானந்த சொரூபிணியோ, அடியார்களின் இன்னல்களைக் களைபவளோ, கற்பகாலம் வரை ஜீவராசிகள் மற்றும் பெண்களுக்கெல்லாம் புத்திரூபிணியாக விளங்குபவளோ அந்தத் தேவியை வணங்குகிறேன். துறவிகளின் அஞ்ஞானத் தளையைக் களைந்தொழிக்கும் பிரும்மவித்யை தாங்கள். அவ்வாறிருக்க, என்னைப் போன்ற பெண்கள் தங்களது பெருமையை என்னவென்று கூறித் துதிப்பது? அதர்வண வேதத்தில் கூறப்படும் பிறரை மரணத்திற்காட்படுத்துதல் போன்ற பிரயோக முறைகளான இம்சை முதலியனவும் தாங்களே. (அதாவது, தீயோர்களை அழித்தற்காகச் செய்யும் ஆபிசார முறை.) இறைவியே! என் விருப்பத்தைப் பூர்த்தி செய்தருளல் வேண்டும். (இப்படித்தான் என்னும்) இயல்புகளற்ற மற்றும் கண்களுக்குப் புலப்படாத, தோன்றி மறையும் நித்தியமாயும் அநித்தியமாயும் உள்ள ஐந்து தன்மாத்திரைகளுடன் ஐம்பெரும் பூதங்களின் கூட்டத்தைத் தாங்களன்றோ இணைத்து வைக்கிறீர்கள். அவற்றிற்கான திறனை அளிப்பவளும் தாங்களே.

தாங்களோ என்றென்றும் ஒருபுடையாக விளங்கும் நித்திய சக்தி. வேண்டியபோது யோகங்களும் திறலும் கொண்ட பெண்மணியாகத் தோன்றுகிறீர்கள். அகில உலகிற்கும் பிறப்பிடம் தாங்கள். அவ்வுலகங்களைத் தாங்கி நிற்கும் ஆதார சக்தியும் தாங்களே. ‘பிராகிருத தத்துவங்களுக்கும் அப்பாற்பட்ட நித்யையான பிரகிருதி’ என்று தங்களைத்தான் அழைக்கிறார்கள். எதன் வாயிலாகப் பிரும்மத்தின் உண்மைத் தத்துவங்களை (பிரும்ம சொரூபத்தை) நன்கறிந்து கொள்கிறார்களோ அந்த அழிவற்ற வித்யையே தாங்கள்தான். தாயே! என் மேல் கருணை கொள்ளுங்கள். அக்னியிலுள்ள எரிக்கும் சூடு (உஷ்ண சக்தி) தாங்கள். சூரியகிரணங்களில் உள்ள ஒளிரும் வெம்மையும், சந்திரனில் உள்ள மகிழ்ச்சியளிக்கும் நிலவொளியான குளுமையும் தாங்களே. அந்தச் சண்டிகாதேவியான தங்களைத் துதித்து வணங்குகிறேன்.

பெண்களைக் காண மகிழ்பவள் தாங்கள். (‘ஸுவாஸிந்யர்சநப்ரீதா’ — லலிதா ஸஹஸ்ரநாமம்.) விந்துவை மேல்நோக்கிச் செலுத்தும் திறன் கொண்ட பிரும்மசாரிகளெல்லாம் தியானிக்கும் நித்யையான பிரும்மசக்தி தாங்கள். அகில உலகங்களின் ‘விருப்பு’ என்னும் சக்தி தத்துவமும், ஸ்ரீமந்நாராயணனின் ‘விஷ்ணுமாயை’ என்னும் சக்தியும் தாங்களே. படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் என்னும் முத்தொழில்களைச் செய்ய, விரும்பியவண்ணம் பிரும்மதேவர், ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு, ஸ்ரீருத்ரன் எனத் திருமேனிகளைத் தாங்கி, அத்தொழில்களை இனிதே முடிப்பதற்கான சக்திக்குக் காரணமாக விளங்குபவளும் தாங்களே. தாங்கள் எனக்குக் கருணை புரிய வேண்டும். தங்களைத் திரும்பத் திரும்ப வணங்குகிறேன்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! இவ்வாறு மேனை துதித்ததும் துர்காதேவியான காளிகாம்பாள் திரும்பவும் அவளிடம் கூறலானாள்—— “இமயவனின் மனைவியே! நீ விரும்பும் வரத்தைக் கேள். நீ, என் உயிர்த்தோழி போன்றவள், விரும்பியதைக் கேள். அதை உடனே தருகிறேன். உனக்குத் தரக்கூடாததும் உண்டோ?” மகேசுவரியின் அமுதமொத்த இனிய வசனங்களைக் கேட்ட இமவான் மடந்தை மேனை மிக்க மகிழ்ச்சி கொண்டு கேட்கலானாள்—— “தாயே! தங்களுக்கு வெற்றி உண்டாகட்டும்! வெற்றி உண்டாகட்டும்!! அறிவு வடிவானவளே! மகேசுவரியே! உலகநாயகியே! தங்களிடம் வரம் பெறும் தகுதி எனக்கு உண்டுயெனில், நான் ஓர் உயர்ந்த வரத்தைக் கேட்கிறேன்.

இறைவியே! முதலில் பலபராக்கிரமமும் செல்வச்செழிப்பும் நீண்ட ஆயுளும் கொண்ட நூறு ஆண்பிள்ளைகள் எனக்குப் பிறக்க வேண்டும். அதன்பின் அழகு படைத்த நற்குணங்கள் நிரம்பிய, பிறந்த குலம், புகுந்த குலம் ஆகிய இரு குலங்களுக்கும் மகிழ்ச்சியளிக்கவல்ல, மூவுலகங்களாலும் கொண்டாடத்தக்க ஒரு புதல்வி வேண்டும். தேவர்களின் காரியங்கள் நலமுற நிறைவுறும் பொருட்டுத் தாங்களே, என் மகளாகத் திருவவதாரம் செய்து, ஸ்ரீசிவபெருமானை மணந்து திருவிளையாடல்கள் புரியவேண்டும்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! இதைக் கேட்ட தேவி மிக்க மகிழ்ந்து, அவளுடைய விருப்பத்தை நிறைவு செய்பவளாகச் சற்றே புன்முறுவலித்துக் கூறலானாள்.

தேவி கூறுகிறாள்—— “முதலில் பலபராக்கிரமம் பொருந்திய நூறு ஆண்பிள்ளைகள் உனக்குப் பிறப்பார்கள். அவர்களில் முதலில் பிறப்பவன் எல்லோரையும்விட அதிக பலம் பொருந்தியவனாகவும், ஆளுமை கொண்டவனாகவும் இருப்பான். உனது பக்தி கண்டு மகிழ்ந்த நானே, உனது திருமாளிகையில் உனது மகளாகப் பிறந்து தேவர்கள் கொண்டாட, அவர்களது காரியங்களை நிறைவு செய்தளிப்பேன்.”

இவ்வாறு கூறிவிட்டு பரமேசியான சிவை காளிகாதேவி, மேனை பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே மறைந்தருளினாள். அப்பனே! உலக நாயகியான இறைவியிடம் விரும்பிய வரனைப் பெற்ற மேனை மகிழ்ச்சியில் திளைத்தாள். தவத்தினால் பெற்ற இளைப்பும் களைப்பும் நீங்கப் பெற்றாள். சில நாட்களிலேயே மேனை கருவுற்றாள். உரிய காலத்தில் அழகிய ஒரு மகனைப் பெற்றாள். அவன்தான் ‘மைனாகம்’ என்பவன். அவன் கடலரசனோடு நெருங்கிய நட்பு கொண்டான். அந்த மைனாகம் என்னும் மலை, நாககன்னிகைகள் விளையாடுமிடமாக அமைந்தது. இமவானது நூறு பிள்ளைகளிலும் இவனே மிக்க அழகன், மூத்தவன். பெரும் பலபராக்கிரமம் கொண்டவன். தன்னுடன் பிறந்த அனைத்து மலைகளிலும் இந்த மைனாக மலை ஒருவனே, மலையரசனாகப் பீடத்தில் அமர்ந்தான்.

 

அத்தியாயம் : ஆறு

மேனையின் திருவுதரத்தில் உமாதேவி அமர தேவர்கள் துதித்தல் (கர்ப்பஸ்துதி); தெய்வத் திருமேனியோடு தேவி திருவவதரித்தல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! இதன்பின் மேனையும் இமவானும் தேவர்களது வேண்டுகோள் நிறைவுறுவதற்காகத் தங்களுக்கொரு மகள் பிறக்க வேண்டுமென அகில உலகத்தாயான உமையம்பிகையையே சிந்தித்து வந்தித்திருந்தார்கள். வேண்டுவார் வேண்டுவதை அளித்திடும் தேவி, தன்னுடைய முழுக்கலைகளுடன் மலையரசனான இமயவனின் மனத்தாமரையில் அமர்ந்தாள். இதனால், அவனது உடல் ஒரு தெய்வீக ஒளியுடன் திகழ்ந்தது. ஆனந்தத்தில் மூழ்கிய அவனது ஒளி ஓங்கி வளர்ந்தது. இவ்வாறு ஒளிபடைத்த பெருமனத்தனான இமவான் தீப்பிழம்பென நெருங்குதற்கரியவனான். நல்லதொரு உயர்ந்த நேரத்தில் மலையரசனான இமவான் உமையம்பிகையின் முழு கலைகளையும் ஒன்றாக்கி, தன் மனைவி மேனையின் திருவுதரத்தில் வைத்தான். இவ்வாறு மலையரசனான இமவானின் மனைவி மேனை, தன் கணவரது இதயகமலத்தில் விளங்கும் கருணையே வடிவான தேவியின் திருவருளால் இன்பமளிக்கும் கருவைப் பெற்றாள். அகில உலகங்களிலும் நீக்கமற நிறைந்து விளங்கும் தேவி திருவுதரத்தில் வந்தது முதல், மலையரசன் காதலியான மேனை ஒளிமண்டல மத்தியில் விளங்கும் பெருவொளி போல் விளங்கினாள். இதைக் கண்டு இமவான் மகிழ்ச்சியில் திளைத்தான். உலக நாயகியான தேவி திருவுதரத்திற்கு வந்தது முதல் மேனை மேலும் மேலும் ஒளிரலானாள். முனிவரே! அப்பொழுது ஸ்ரீவிஷ்ணு முதலிய தேவர்களும் முனிவர்களும் அங்கு வந்து கர்ப்பத்திலிருக்கும் சிவையான இறைவியைத் துதிக்கலாயினர்——

து3ர்கே3 ஜயஜய ப்ராக்ஞே

ஜக33ம்ப3 மஹேஸ்வரி ।

ஸத்யவ்ரதே ஸத்யபரே

த்ரிஸத்யே ஸத்யரூபிணீ ॥

ஸத்யஸ்தே2 ஸத்யஸுப்ரீதே

ஸத்யயோநே ச ஸத்யத: ।

ஸத்யஸத்யே ஸத்யநேத்ரே

ப்ரபந்நா: ஶரணம் ச தே ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. பார்வதீ. 6/19—20

“கடத்தற்கரிதான உலகியல் கடலையே கடத்தி வைப்பவளே! நீங்கள் நன்கு விளங்க வேண்டும். உங்களுக்கு வெற்றி உண்டாகட்டும். தாயே! உனதன்பாகிய அறிவிற்கும் அணைதான் உண்டோ? உலகநாயகியே! ஆளுமைக்கும் ஆளுமை கொண்டவளே! அடியார்களைக் காப்பதே தன் கொள்கையாக உடையவளே! சத்தியமொன்றினாலேயே பெறப்படுவளே! உலகின் தோற்றத்திற்கு முன்பும், இப்போது உலகு உள்ள நிலையிலும், இனி அவ்வுலகு அழியப் போகும் காலம் ஆகிய மூன்று நிலையிலும் தான் அழியாதிருப்பவளே! (உலகங்களெல்லாம் அழியினும் தான் அழியாதிருப்பவளே!) பிரகிருதி, புருஷன், காலம் — இம்மூன்றையும் தன்னுடலாகக் கொண்டவளே! அனைத்து உலகங்களையும் தாங்கி நிற்கும் சத்தியரூபியானவளே! (‘ஸத்யே நோத்தபிதா பூமி:’ — ரிக்வேதம்.)

சத்தியத்திலேயே நிலைகொண்டுள்ளவளே! ‘அத2 யத்3தே3வாஶ்ச ப்ராணாஶ்ச தத்ஸத்யம் ததே3 கயா வாசாவ்யவஹ்ரியதே ஸத்யமிதி’ என்னும் வேதவாக்கியத்திற்கேற்ப தேவர்கள், பிராணனோடு கூடிய அனைத்து ஜீவராசிகள் ஆகிய அனைத்திலும் உறைபவளே! சத்தியமான இன்சொற்களால் மகிழ்ச்சி கொள்பவளே! ஸித் (உயிருள்ளவை), அஸித் (உயிரற்றவை) சொரூபமாகவுள்ள இந்தப் பிரபஞ்சத்திற்குக் காரணமானவளே! (அல்லது) சத்தியம் என்றழைக்கப்படும் நிலம், நீர், காற்று, ஒளி, ஆகாயம் என்னும் ஐம்பெரும் பூதங்களுக்கும் காரணமானவளே! (‘ஸத்ய யோநி’ என்பதால் திருவிளையாடல்கள் புரியும் விபூதி எனப்படும் செல்வம் கூறப்பட்டது. ‘ஸத்யஸ்தே’ என்பதால் என்றென்றும் அழியாத மணித்வீபத்திலிருக்கும் நித்திய விபூதி என்னும் உயரிய செல்வம் உடையவள் என்பது கூறப்பட்டது.) பரப்பிரும்ம ரூபிணியாக விளங்குபவளே! (‘நஹி ஏதஸ்மாத் இதி நேதி நேதி அந்யத் பரமஸ்தி அத2 நாமதே4யம் ஸத்யஸ்ய ஸத்யம்’ என்னும் வேதவாக்கியத்தின்படி பிரும்மமான தேவியைக் காட்டிலும் சொரூபத்திலோ (இயற்கையான இயல்பிலோ), குணங்களிலோ உயர்ந்தவரில்லை என்னும் பெருமையுடையவளே! சத்தியம் என்றழைக்கப்படும் சூரியசந்திரர்களைக் கண்களாக உடையவளே! (‘சக்ஷுஷீ சந்த்ரஸூர்யௌ’ என்பது வேதம். ‘அஸாவாதித்யஸ் ஸத்யம்’ — ‘இந்தச் சூரியனே சத்தியம்’ என்பது வேதம்.) உங்களுடைய திருவடிகளையே சரணம் பற்றினோம்.”

இவ்வாறு துதித்துவிட்டுத் தேவர்கள் மனமகிழ்ச்சியோடு தங்கள் இருப்பிடம் சென்று சேர்ந்தனர். ஒன்பது மாதங்கள் கழிந்து பத்தாவது மாதமும் நிறைவுற்றபின் உலகநாயகியான காளிகாதேவி, சாதாரண ஒரு மானிடக்குழந்தை போல் திருவவதாரம் செய்தாள். அப்பொழுது நட்சத்திரங்களும் கிரகங்களும் நல்லதொரு இடத்தில் சாந்தமாக அமைந்திருந்தன. ஆகாயம் மேகமின்றி நன்கு வெளுத்திருந்தது. எண்டிசைகளும் நன்கு ஒளிர்ந்தன. உலகமெங்கும் நன்மங்கலம் நிரம்பியது. நதிகளும் நதங்களும் (மேற்கு நோக்கி ஓடும் ஆறுகளும்) அமைதியாக ஓடின. ஓடைகளில் தாமரைகள் மலர்ந்திருந்தன. எங்கும் மெல்லிய நறுமணக்காற்று வீசியது. சான்றோர்களின் மனம் மகிழ்ந்தது. தீயோர்கட்குத் துன்பம் சூழ்ந்தது. தேவதுந்துபிகள் முழங்கின. மலர்மாரி பெய்தது. வித்யாதரர்களும் அப்சரப்பெண்டிரும் நர்த்தனமாடினர். அப்பொழுது பெருமகிழ்ச்சி கொண்ட ஒரு பெருந்திருவிழாவே நடந்தது.

ஆதிசக்தியான இறைவி, முதலில் தன் உண்மையான தெய்வ வடிவுடன் மேனைக்குக் காட்சியளித்தாள். நல்லதொரு வசந்தருதுவில் (இளவேனிற்காலத்தில்) சித்திரை மாதம் வளர்பிறை நவமி திதியில், மிருகசீரிஷ நட்சத்திரத்தில், நடுநிசியில் சந்திரனின் நிலவொளியில் நீந்திவரும் ஆகாயகங்கையோவென மேனையின் திருவுதரத்தினின்றும் இறைவியான சிவாதேவி, தன் உண்மைத் திருமேனியோடு திருவவதாரம் செய்தாள். அப்பொழுது உலகெங்கும் அமைதி நிலவியது. நறுமணம் கமழும் அழகிய பூங்காற்று மெல்லியதாக வீசியது. நன்னீரும் நறுமணப்பூக்களும் மாரியெனப் பெய்தது. ஸ்ரீவிஷ்ணு முதலிய தேவர்களனைவரும் பெருமகிழ்ச்சியோடு அங்கு வந்து இறைவியைத் தரிசித்து வணங்கித் துதித்தனர். சிவலோகமான திருக்கயிலையில் நித்தியவாசம் செய்யும் மகாமாயையான இறைவியல்லவா அவள்! சிவபெருமானுக்கும் மங்களம் அருள்பவள்; மங்களமே வடிவெடுத்தவள். அகில உலகங்களுக்கும் தாயன்றோ அந்த மகாகாளிகாம்பாள்!

நாரதா! தேவர்களனைவரும் இறைவியைத் துதித்துத் தங்களிருப்பிடம் திரும்பியதும், மேனை அங்கு வந்து நீலத்தாமரையின் இதழ் போல் ஒளிரும் நீலவண்ண இறைவியைத் தரிசித்து, ஆனந்தத்தின் எல்லையைக் கடந்து நின்றாள். தேவியின் தெய்வத் திருமேனியைத் தரிசித்த இமவான் மடந்தை மேனைக்கு ஞானம் பிறந்தது. தனக்குப் பிறந்தவள் பரமேசுவரியான இறைவியே என்பதை அறிந்து மகிழ்ச்சியில் உடல் பூரிக்கத் துதிக்கலானாள்.

மேனை துதிக்கிறாள்—— “உலகநாயகியே! மகேசுவரியே! என்னெதிரில் காட்சியளித்து எனக்கும் கருணை புரிந்தாயே! அம்பிகே! உன் அழகே அழகு. இறைவியே! உலகின் அனைத்து சக்தி தத்துவங்களுக்கும் ஆதாரமான முதன்மை சக்தி தாங்களே. மூவுலகங்களுக்கும் ஒரே தாய். சிவபெருமானின் காதலியான தாங்கள், தேவர்கள் எல்லோரும் கொண்டாடும் பராசக்தி. மகேசுவரியே! கருணை கொண்டு இதே திருமேனியோடு என் தியானத்தில் நிலைத்து நிற்க வேண்டுகிறேன். மேலும், என் மகள் போன்ற திருமேனியோடு இனி காட்சித் தரவேண்டும்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! மலையரசன் மனைவியான மேனை கூறியதைக் கேட்டு மகிழ்ந்த சிவையான இறைவி அவளிடம் இவ்வாறு கூறலானாள்.

தேவி கூறுகிறாள்—— “மேனையே! நீ முன்பு மிகுந்த ஈடுபாடுடன் என்னைப் பூஜித்தாய். அதற்கு மகிழ்ந்த நான், உனக்கு வரமருள உன்னெதிரில் தோன்றினேன். நான் ‘வேண்டும் வரம் கேள்’ என்றதும், நீ என்ன வரம் கேட்டாய், தெரியுமா? ‘இறைவியே! தாங்கள், என் மகளாகத் திருவவதாரம் செய்து தேவர்களுக்கு நன்மை புரியவேண்டும்’ என்று. நானும் ‘நீ கோரியபடியே ஆகட்டும்’ என்று வரமளித்துவிட்டு என்னிருப்பிடம் சென்றேன். மலையரசன் காதலியே! நானளித்த வரத்தின்படி உரிய வேளையில் உன் மகளாகத் தோன்றியுள்ளேன். இன்று உனக்கு எனது தெய்விகத் திருமேனியைக் காட்டியருளியது உனக்கு நல்ல ஆன்மிக ஞானம் வரவேண்டும் என்பதற்காகவும், எனது நினைவு என்றென்றும் இருக்கவேண்டும் என்பதற்காகவுமே. இல்லையேல், சாதாரண மானிடக் குழந்தைபோல் தோன்றியிருப்பேன். என் தெய்விகத்தன்மையை அறியாது அஞ்ஞானியாக இருந்திருப்பாய். தம்பதிகளான நீங்கள் இருவரும் சில வேளைகளில் என்னை உங்கள் செல்வமகளாகவும், சில வேளைகளில் தெய்வமாகவும் எண்ணியவண்ணமாகவே இருந்து, முடிவில் என் உயர்ந்த கதியை (கயிலையை)ப் பெறுவீர்களாக. நான், இந்நிலவுலகில் பலப்பலத் திருவிளையாடல்கள் புரிந்து தேவர்களின் காரியங்களை நிறைவுறச் செய்வேனாக. இறைவனான சிவபெருமானை மணந்து சான்றோர்களைத் துன்பங்களிலிருந்து காத்தருள்வேனாக.”

இவ்வாறு கூறிய இறைவி, தன் தாய் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே அப்பொழுது பிறந்த திருக்குழந்தையாகத் தன்னை மாற்றிக் கொண்டு காட்சியளித்தாள்.

 

அத்தியாயம் : ஏழும் எட்டும்

பார்வதிக்குத் திருப்பெயர் சூட்டுதல் மற்றும் கல்வி கற்பித்தல்; நாரதர் இமவானிடம் பார்வதியைச் சிவபெருமானுக்குத் திருமணம் செய்விக்கக் கூறல்; இமவானின் ஐயம் களைதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! மேனையின் எதிரில் பச்சிளங்குழந்தையாகத் திருமேனி தாங்கிய இறைவி உலகியலுக்கேற்ப அழத் தொடங்கினாள். அவ்வினிய அழுகையொலி கேட்டு அரண்மனையிலுள்ள பெண்களனைவரும் மகிழ்ச்சியில் பூரித்து வெகுவேகமாக அங்கு ஓடி வந்தனர். நீலத்தாமரையின் இதழ்கள் போன்று நீலநிறவொளியுடன் திகழும் அழகிய குழந்தையைக் கண்ட மலையரசன் இமவான் எல்லையற்ற மகிழ்ச்சியில் திளைத்தான். முனிவர்களைக் கொண்டு நன்முகூர்த்தத்தில் தன் மகளுக்கு ‘காளி’ முதலிய திருநாமங்களை இட்டான். அத்திருநாமங்கள் அனைத்து நலன்களையும் பயப்பதன்றோ! சிவையான இறைவி இமவானின் திருமாளிகையில் நாளொரு போதும் பொழுதொறு வண்ணமுமாக வளரலானாள். மாரிக்காலத்தில் கங்கையின் நீர் சிறிது சிறிதாகப் பெருகி வளர்வதுபோலும், சரத் ருதுவின் (குளிர்காலத்தின்) வளர்பிறையில் சந்திரன் வளர்வது போலும் இருந்தது அக்காட்சி. நல்லொழுக்கமும் நற்குணங்களும் கொண்டு சுற்றத்தார் மகிழ வளரும் அக்குழந்தையைக் குடும்பத்தார் குலமரபிற்கேற்ப ‘பார்வதீ’ (மலையரசன் திருமகள்) என்னும் திருப்பெயர் சூட்டி அழைக்கலாயினர். காளியான இவளைத் தவம் செய்ய வேண்டாமென்று அவள் தாய் தடுத்ததால், ‘உமை’யென்னும் திருநாமத்தால் பிற்காலத்தில் புகழப் பெற்றாள்.

(ஒப்புநோக்குக:—

தாம் பார்வதீத்யாபி4ஜநேந நாம்நா

3ந்து4ப்ரியாம் ப3ந்து ஜநோ ஜுஹாவ ।

உமேதி மாத்ரா தபஸோ நிஷித்3தா4

பஶ்சாத் உமாக்2யாம் சுமுகீ2 ஜகா3ம ॥

— காளிதாசன், குமாரசம்பவம் 1—26)

நாரதா! பின் கல்வி கற்கும் வயது தொடங்கியதும் பார்வதீதேவி மகிழ்ச்சியோடு மனமொருமித்துச் சிறந்ததொரு குருவினிடம் கல்வி கற்கலானாள். சரத் காலம் வந்ததும் அன்னப்பறவைகள் தாங்களாகவே தேவருலக கங்கையை வந்தடைவது போலவும், இரவு தோன்றியதும் தெய்வத்தன்மை பொருந்திய மூலிகைகளின் ஒளி நாற்புறமும் பரவுவது போலவும் முற்பிறவியில் கற்ற கல்வியனைத்தும் தானாகவே அவளை வந்தடைந்தன.

(ஒப்புநோக்குக:—

ஒருமைக்கண் தான்கற்ற கல்வி ஒருவற்கு

எழுமையும் ஏமாப்பு உடைத்து.

— திருக்குறள் 398

‘ஒருவன் தன் பிறவியில் கற்ற கல்வி, ஏழு பிறப்பிலும், அது அவனுக்குச் சென்று உதவும்.’)

முனிவரே! இதுவரை இறைவியின் ஒரு திருவிளையாடல் பற்றித்தான் கூறினேன். இனி, மற்ற திருவிளையாடல்களைப் பற்றியும் கூறுகிறேன், பக்தியோடு கேள். (அத்தியாயம் 7)

* * *

முன்பொரு சமயம் நீ சிவபெருமானது அருளாணைப்படி மகிழ்ச்சியோடு இமவானது அரண்மனைக்குச் சென்றாய். நீயோ சிவபெருமானது உண்மை சொரூபத்தை நன்கறிந்தவன். அவரது திருவிளையாடல்கள் பற்றியும் நன்குணர்ந்தவன். நாரதா! நீ வருவதுகண்ட மலையரசன் இமவான் உடனே எழுந்திருந்து உன்னை வரவேற்றுப் பூஜித்துத் தன் மகளையும் அழைத்து வந்து, உன் திருவடிகளை வணங்கச் செய்தான். முனிவரேறே! பின் தானும் வணங்கித் தன் பேற்றை நினைத்து பெருமகிழ்ச்சி கொண்டு இருகைகளையும் கூப்பித் தலைவணங்கிக் கூறலானான்.

இமவான் கூறுகிறான்—— “நாரத முனிவரே! பிரும்மாவின் புதல்வர்களில் சிறந்த அறிஞரே! தாங்களோ அனைத்துமறிந்தவர்; கருணையோடு பிறருக்கு உதவி செய்வதிலேயே முனைந்து நிற்பவர். எனது மகளின் ஜாதகத்தைப் பார்த்து அதிலுள்ள நன்மை—தீமைகளைக் கூற வேண்டுகிறேன். என் மகள் யாருடைய தர்மபத்தினியாக அனைத்துச் செல்வங்களும் நிறைந்து வாழ்வாள்?”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிசிரேஷ்டரே! நீயோ உரையாடுவதில் வெகுசமர்த்தன். இடத்திற்கேற்ப பேசுபவன். அவ்வாறு உரையாடுவதில் குதூகலமுடையவனும்கூட. ஆகவே, மலையரசன் இமவான் இவ்வாறு வேண்டவே, நீ காளியான உமையம்மையின் திருக்கரத்தையும் அவளுடைய திருமேனியையும் கூர்ந்து நோக்கியபின் அவனிடம் இவ்வாறு கூறமுற்பட்டாய்.

நாரதர் கூறுகிறார்—— “மலையரசனே! மேனையே! உமது பெண் அமுதம் பொழியும் சந்திரனின் முதல் நாள் கலையைப் போல வளர்ந்து சகல லட்சணங்களும் உள்ளவளாகத் திகழ்கிறாள். தனது கணவருக்கு மிகவும் உகந்தவளாகவும், பெற்றோர்களது புகழை வளர்ப்பவளாகவும் இருப்பாள். பெண்மைக்கும் பெண்டிர் இனத்திற்கும் புகழ் சேர்க்கும் இவள் மாதர்குல மாணிக்கம். சுற்றத்தார் மகிழும்படி நடப்பவள். மலையரசனே! உன் மகளது திருக்கரத்தில் நன்மங்கல லட்சணங்களே நிரம்பியுள்ளன. அதிலும் ஒரே ஒரு ரேகை தனித்தன்மை வாய்ந்தது. அதன் உண்மையான பெருமை தெரியுமா? இதோ கேள். இவளுக்கு வாய்க்கப் போகும் கணவன் ஒரு பெரிய யோகி; திகம்பரன்; முக்குணங்களையும் கடந்தவன், ஆகவே நிர்குணன்; பற்றற்றவன்; தந்தை—தாய் இல்லாதவன் (அதாவது பிறப்பிலி); மானம், அவமானம் இரண்டிற்கும் அப்பாற்பட்டவன்; வேடமோ மங்களமற்றது.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! நீ கூறியதைக் கேட்ட இமவானும், அவன் மனைவி மேனையும் அதையே மெய்யெனவெண்ணிக் கவலையுற்றனர். ஆனால், ஜகந்நாயகியான சிவை, நீ கூறியதைக் கேட்டு அவ்விலக்கணங்களுள்ள சிவனே தனக்கு வரப்போகும் கணவர் என்பதை நினைந்து மனம் மகிழ்ந்தாள். ‘நாரதருடைய சொல் என்றும் பொய்த்ததில்லை’ என்று நினைத்த உமை, சிவபெருமானது திருவடித்தாமரைகளில் முழு மனதோடு மேலும் காதல் கொண்டாள். நாரதா! மனதளவில் துக்கித்த இமவான் உன்னிடம், “முனிவரே! அந்த தனித்தன்மை வாய்ந்த ரேகையின் பலனைக் கேட்டு என் மனம் மிகவும் கவலை கொண்டது. இதிலிருந்து என் மகளைக் காக்க நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்று கேட்டான்.

பெரும் உற்சாகத்தைத் தரும் நீ இமவான் கூறியதைக் கேட்டு, அவனுக்கு நன்மங்களங்கள் தரும் நன்மொழிகளால் மகிழ்ச்சியை ஊட்டியவண்ணம் கூறத் தொடங்கினாய்.

நாரதர் கூறுகிறார்—— “மலையரசனே! நான் கூறப்போகும் உண்மையை அன்போடு கேள். அது என்றுமே பொய்க்காது. கையில் உள்ள ரேகை என்பது பிரும்மதேவர் எழுதிய எழுத்து. அது பொய்யாகுமா? ஆகவே, மலையரசனே! நிச்சயமாக, உன் மகளுக்கு நான் கூறியது போன்ற கணவர்தான் வருவார். இதில் ஐயமே இல்லை. ஆனால், இந்த ரேகையினால் விளையும் தீயபயனிலிருந்து தப்ப ஓர் உபாயம் உள்ளது. அதை நான் கூறுவது போல் செய்தால் உனக்கு நன்மையே விளையும். நான் கூறியதைப் போன்ற வரன் சிவபெருமான் ஒருவரே. சர்வ வல்லமை படைத்த அவர், திருவிளையாடல்கள் புரிவதற்காகப் பலப்பல திருமேனிகளைத் தாங்குகிறார். நம் கண்களுக்கு அவலட்சணம் போல் தெரியும் அவரது லட்சணங்கள் அனைத்தும் உயரிய திருக்குணங்களின் லட்சணங்களே ஆகும். சர்வ வல்லமை படைத்தவன் பக்கலில் இருக்கும் ஒரே ஒரு குற்றமும் அவனுக்குக் குற்றமாகாது. அற்பனுக்குத்தான் அது குற்றமாகும். இதில் சூரியன், அக்னி, கங்கை ஆகிய மூவரையும் முன்னுதாரணமாகப் பார். (சூரியனிடம் ‘வெம்மை’ என்னும் குறை உள்ளது. ஆனால் அது இல்லையேல் உலகிற்கு வெம்மை ஏது? ஆகவே, அதுவே அதற்கு நற்குணம். அக்னி எதையும் எரிக்கும். ஆனால் அப்படி எரிக்கவில்லையெனில் உலகில் குப்பைக்கூளங்கள்தான் நிறைந்திருக்கும். கங்கையில் அனைத்து நீரும்தான் கலக்கிறது. ஆனால், அதன் புனிதத்தன்மைக்கு மாசு இல்லையே! அதுபோலத்தான் சிவபெருமானிடம் உள்ள அவலட்சணங்களனைத்தும் உலகின் நன்மைக்கே ஆகும்.)

ஆகவே நீ உண்மையை உணர்ந்து உன் மகளைச் சிவபெருமானுக்கே திருமணம் செய்து வை. சிவபெருமானன்றோ அனைத்திற்கும் ஒரே தலைவர்; அனைவரும் தொழுதேத்தப்படுபவர்; வேண்டுதல் வேண்டாமை அற்றவர்; பெருந்திறலுடையவர்; அழிவற்றவர்; விரைவிலேயே மகிழ்ச்சி கொள்பவர். (அதனாலன்றோ அவரை ‘ஆசுதோஷீ’ என்கிறது வேதங்கள்.) உன் மகளை அவர்தான் மணப்பார். அவரோ தவத்திற்கு இரங்குபவர். உமை தவம் செய்வாளேயாகில் அனைத்தும் எளிதில் முடியும். சர்வ வல்லமை படைத்த அவர், இந்திரனது வஜ்ரப்படையையும் தகர்ப்பவர். பிரும்மாதிதேவர்கள் அவரது அடிமைகள். அவர் அனைவருக்கும் இன்பமளிப்பவர்.

பார்வதீபிராட்டி சிவபெருமானுக்கு மனைவியாகப் போகிறாள்; ஸ்ரீருத்ரருக்கு உகந்தவள். ஏனெனில் அவள் பெருங்கற்பரசி; உயர்ந்த விரதங்களை ஏற்றிருக்கிறாள்; தாய்தந்தையருக்குப் பேரின்பம் அளிப்பவள். இவள் தவம் செய்து சிவபெருமானது உள்ளத்தைத் தன்வயமாக்குவாள். அச்சிவபெருமானும் இவளைத் தவிர வேறு யாரையும் மணக்க மாட்டார். இவர்கள் இருவரது அன்புக்காதலும் ஒன்று போன்றதே. இவ்வளவு உயர்ந்த பிரேமை (அன்புக்காதல்) இதுவரை எவரிடமும் தோன்றியதும் இல்லை; இப்போதும் இல்லை; இனி வரப்போவதும் இல்லை. மலையரசனே! இவர்கள் தேவர்களது காரியங்களை நிறைவேற்றி வைப்பவர்கள். அவர்களுக்கு நேர்ந்த இழப்புக்களை இவர்கள்தான் திரும்பவும் சரி செய்தளிக்கப் போகிறார்கள். தங்களது மகளை மணந்த பின்பே, சிவபெருமான் ‘அர்த்தநாரீசுவரர்’ (மாதொருபாகன்) ஆகப் போகிறார். (முன்பு சதீதேவியை இழந்து பிரிந்து வாடும்) சிவபெருமானும், உன் மகளும் முன்பு பிரிந்தவர்கள்; இப்பொழுது இணையப் போகிறார்கள். உன் மகள் தவத்தினால் சர்வேசரான சிவனைத் தன்வயமாக்கி, அதனால் அவரது உடலில் பாதியைத் தன்வயமாக்கிக் கொண்டு, அவரது மனைவியாகப் போகிறாள். மலையரசனே! உன் மகளைச் சிவபெருமானைத் தவிர வேறு எவருக்கும் மணம் செய்விக்காதே. இது தேவ ரகசியம். ஆகவே, இதை எப்பொழுதும் வெளிப்படுத்தவே கூடாது.”

இமவான் கூறுகிறான்—— “நாரத முனிவரே! தாங்கள் பரமஞானி. நான் இப்பொழுது கூறப்போவதைக் கேட்க, நீங்கள் மனம் மகிழ்வீர்கள். தேவர்களுக்கும் மூவர்க்குமெட்டாத பரமசிவன் பற்றறுத்து மனதையடக்கித் தவம் செய்கிறார். தேவரிஷியே! தியான யோகத்தில் அமர்ந்து, பரப்பிரும்மத்திலேயே மனதை நிறுத்தியுள்ள சிவபெருமான் எவ்வாறு தன் மனதை அதிலிருந்து நீக்குவார்? தியானத்தை விடுத்துத் திருமணத்தில் எவ்வாறு மனங்கொள்வார்? என்பதே எனது பெரும் சந்தேகம். நன்கு சுடர்விட்டெரியும் விளக்கு போன்ற ஒளி, அழிவற்ற தன்மை, உலகியல் மாயையான பிரகிருதியைக் கடந்த நிலை, வேறுபாடற்ற நிலை, குணங்களற்ற நிலை, சில சமயங்களில் குணக்குன்றாக விளங்குதல், ஒப்புமையற்ற தன்மை, பற்றற்ற நிலை ஆகியவனைத்தும் கொண்ட எந்தவொரு பரப்பிரும்மம் உண்டோ, அந்தப் பரப்பிரும்மமேதான் இந்த சதாசிவன் என்னும் திருப்பெயரையும் திருமேனியையும் தாங்கி நிற்பவர். ஆகவேதான் எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து காண்கிறார். வெளிப்புற உணர்வோ, ஆன்மாவற்ற பொய்ப் பொருட்களில் நோக்குதலோ இல்லை. முனிவரே! இங்கு வரும் கின்னரர்கள், அவரைப் பற்றி இப்படித்தான் பேசுகிறார்கள் என்பது எங்கும் கேட்கிறதே! இதுவென்ன பொய்யா? மேலும், சிவபெருமான் முன்பொரு சமயம் சதீதேவியிடம், ‘தக்ஷன் மகளே! என் அன்பே! உன்னைத் தவிர, நான் வேறு எந்தவொரு பெண்ணையும் எனது மனைவியாக ஏற்றுக் கைப்பிடிக்க மாட்டேன். இது முற்றிலும் சத்தியம்’ என சத்தியம் செய்துள்ளதாகக் காதிற்கெட்டியுள்ளது. இது முன்பு சதீதேவிக்குச் செய்து கொடுத்துள்ள அருளாணை. இப்பொழுது சதீதேவி இறந்த பிறகு, அவர் வேறொரு பெண்ணை எவ்வாறு கைப்பிடிப்பார்?”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— இதைக் கேட்ட நீ இமவானிடம் கூறப் புகுந்தாய்—— “நல்லறிஞனான மலையரசே! இது பற்றி நீ கவலை கொள்ள வேண்டாம். இந்த உன் மகளான காளிதேவிதான் முன்பு தக்ஷன் பெண்ணான சதீதேவி. அப்பொழுது, அனைத்து நலன்களையும் அருளும் ‘சதீதேவி’ என்பதே இவளது திருநாமம். அந்தச் சதீதேவிதான் தக்ஷனது மகளும் சிவனது அன்பு மனைவியும். தன் தந்தை செய்யும் வேள்வியில் தனக்கும் தன் கணவர் சிவபெருமானுக்கும் நேர்ந்த அவமானம் கண்டு சினந்து, தன்னுடலை (வேள்வித்தீயில்) நீத்தாள். அந்தச் சதீதேவிதான் உன் திருமாளிகையில் திருவவதாரம் செய்துள்ள உனது அன்பு மகள் ஜகதாம்பிகையான இறைவி. இந்த பார்வதீதேவி, பகவான் சிவனை மணப்பாள் என்பதில் ஐயமேயில்லை.”

நாரதா! இவையனைத்தையும் நீ இமவானிடம் விரிவாகக் கூறினாய். அன்பையும் பக்தியையும் வளர்க்கக் கூடியதே பார்வதீதேவியின் முற்பிறவி சரித்திரம். காளியான பார்வதீதேவியின் முற்பிறவி முதலியன பற்றி நீ கூறக் கேட்ட இமவான், அவன் மனைவி மற்றும் மகன் ஐயம் தீர்ந்தவர்களாயினர். காளியான இறைவியும் தன் முற்பிறவி சரிதத்தைக் கேட்டு வெட்கத்தால் தலைகுனிய முகமலர்ச்சி கொண்டாள். மலையரசனான இமவான் பார்வதியின் சரித்திரத்தைக் கேட்டு மகிழ்ந்து, அவளை உச்சிமுகர்ந்து தன்னருகிலேயே அமர்த்திக் கொண்டான்.

நாரதா! பின்பு நீயும் மகிழ்ச்சியோடு சுவர்க்கம் சென்றாய். இமவானும் மனதில் ஆனந்தம் பொங்கச் செல்வச்செழுமை மிகுந்த தன் அரண்மனை சென்றான். (அத்தியாயம் 8)

 

அத்தியாயம் : ஒன்பதும் பத்தும்

மேனையும் இமவானும் கலந்துரையாடல்; பார்வதியும் இமவானும் கண்ட கனவு; சிவபெருமானிடம் செவ்வாய் கிரகம் தோன்றுதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! நீ சுவர்க்க உலகம் சென்றபின் சிறிது காலம் கழித்து ஒருநாள் மேனை, தன் கணவனான இமவானிடம் சென்று வணங்கி நின்று அன்போடு வணக்கமாகக் கூறலானாள்.

மேனை கூறுகிறாள்—— என் கணவரே! அன்றொரு நாள் நாரதர் கூறியதைப் பெண்மை காரணமாக நான் நன்கு புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. ஆனால், நம் பெண்ணின் திருமணம் நல்ல அழகுள்ளவனுடன்தான் நடக்கவேண்டுமென்பதே என் வேண்டுகோள். அத்திருமணம் இதுவரையில் இல்லாத ஓர் உயர்ந்த அற்புதமான ஆனந்தத்தைத் தருவதாக இருக்கவேண்டும். பார்வதிக்கு வரும் கணவன், அனைத்து நல்லிலக்கணங்களும் நற்குடிப்பிறப்பும் கொண்டவராக இருக்க வேண்டும். என் உயிரைவிட என் பெண் எனக்கு அதிகப் பிரியமானவள். அவள் மகிழ்ச்சியும் இன்பமும் பெறுமாறு உள்ள நல்லதொரு வரனை அடையவேண்டுமாறு செய்ய நான் வணங்கிக் கேட்டுக் கொள்கிறேன்.” இவ்வாறு கூறிவிட்டுக் கண்களில் நீர்வழிய மேனை தன் கணவரது திருவடிகளை வணங்கினாள். அறிஞனான இமவான் அவளை வாரித்தூக்கியெடுத்து உண்மையை உணருமாறு கூறத் தொடங்கினான்.

இமவான் கூறுகிறான்—— “மேனையே! நான் கூறும் உண்மையைக் கேள், கலங்காதே. நாரத முனிவர் கூறியது என்றும் பொய்க்காது. உனக்கு உன் மகள் மீது உண்மை அன்பு இருக்குமேயானால், அவள் பக்தியோடு மனதை ஒருநிலைப்படுத்திச் சிவபெருமானைக் குறித்துத் தவமியற்றச் சொல். மேனையே! அவளது தவத்திற்கு மகிழ்ந்து சிவபெருமான், அவளைத் திருமணம் செய்து கொள்வாரேயாகில், அனைத்தும் நலமாக முடியும். நாரத முனிவர் கூறியபடி தீயனவும் அமங்களமும் அகலும். சிவபெருமானிடம் அனைத்து அமங்களங்களும்கூட நன்மங்களமாகவே ஆகும். ஆகவே உன் மகளைச் சிவபெருமானை நோக்கித் தவம் செய்யச் சொல்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! இமவான் கூறியதைக் கேட்டு மகிழ்ந்த மேனை, தன் மகளுக்கு நல்வார்த்தைகள் கூறித் தவத்தில் ஈடுபாடு கொள்ளச் செய்யவெண்ணி, அவளது இருப்பிடம் சென்றாள். ஆனால், தன் மகளது திருமேனியின் மென்மை கண்டு வருந்தினாள். அதனால், கண்களில் நீர் பெருகியது. ஆகவே, அவளுக்குத் தன் மகளைத் தவம் செய்யச் சொல்ல மனதில் திறனில்லை. ஆனால் பார்வதீபிராட்டி, தன் தாயின் மனநிலையை நன்கு புரிந்து கொண்டாள். அனைத்துமறிந்தவளான பரமேசுவரி காளிகாதேவி, தன் தாயைத் தேற்றியவண்ணம் கூறத் தொடங்கினாள்.

பார்வதீதேவி கூறுகிறாள்—— “தாயே! நீங்களோ அனைத்துமறிந்தவர். நான் சொல்வதைக் கேளுங்கள். நேற்றிரவு விடிவோரையில் பிரும்மமுகூர்த்தத்தில் நான் கண்டதோர் கனவினைக் கூறுகிறேன். தாயே! கனவில் கருணையுள்ளம் கொண்ட ஒரு சிறந்த அந்தணத் தவசி, ‘சிவபெருமான் மகிழ்ச்சி கொள்ளுமாறு ஓர் உயர்ந்த தவம் செய்’ எனக் கூறி, எனக்கு உபதேசித்தார்.

நாரதா! இதைக் கேட்ட மேனை, உடனே தன் கணவரை அழைத்துத் தன் மகள் கண்ட கனவினை முழுவதுமாக அவரிடம் கூறினாள். அதனால், இமவானும் மகிழ்ச்சி கொண்டு தன் மனைவிக்கு அறிவுறுத்திக் கூறலானான்.

மலையரசன் கூறுகிறான்—— “அன்பானவளே! நானும் நேற்றிரவு ஒரு கனா கண்டேன். அதையும் அன்போடு கேள். வரனைப் பற்றி நாரதர் கூறிய அனைத்து இலக்கணங்களும் பொருந்திய ஓர் உயர்ந்த தவசி பெருமகிழ்ச்சியோடு தவம் செய்யவெண்ணி, நம் அரண்மனைக்கருகில் வந்தார். அவரைக் கண்டதும் பெருமகிழ்ச்சி கொண்ட நான், நம் மகளையும் உடன் அழைத்துச் சென்றேன். அவர்தான் நாரதர் கூறியவரனான சிவபெருமான் என்று எனக்குத் தோன்றியது. நானும் நம் மகளை, அவருக்குப் பணிவிடை செய்யச் சொல்லிவிட்டு, அவரையும் இவளது பணிவிடையை ஏற்றுக்கொள்ளும்படி வேண்டினேன். ஆனால், அவர் அதை ஒத்துக்கொள்ளவில்லை. ஸாங்கிய ரீதியிலும், வேதாந்த ரீதியிலும் (அகம்புற வழிகளில்) எங்களுக்குள் பெருத்ததொரு விவாதம் மூண்டது. பின்பு, அவரது கட்டளைப்படி என் பெண் அங்கேயே தங்கி, அவரையே மனதில் நினைத்தவண்ணம் பக்தியோடு அவருக்குப் பணிவிடை செய்யலானாள். இதுதான் நான் கண்ட கனவு. ஆகவே, மேனையே! இக்கனவின் பயன் என்ன? எனச் சற்று பொறுத்துதான் பார்ப்போமே. இப்பொழுது இதுதான் சரியெனத் தோன்றுகிறது. நீயும் சிந்தித்துப் பார்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரத முனிவரே! இவ்வாறு கூறிவிட்டு, இமவானும் மேனையும் தூய மனதுடன் தாம் கண்ட கனவின் நற்பலனை எதிர்நோக்கிக் காத்திருந்தனர். தேவரிஷியே! நீயோ சிவனடியவர்களில் தலைசிறந்தவன். சிவபெருமானது திருப்புகழ் மிகவும் பரிசுத்தமானது; மங்களங்கள் தருவது; பக்தியைப் பெருக்கும் உத்தம சாதனம். ஆகவே, இதை அன்போடு கேள்.

தக்ஷனது வேள்வியை அழித்துத் திரும்பிக் கயிலை வந்த சிவபெருமான், தன் மனைவியின் பிரிவாற்றாமையால் மனம் கலங்கித் தன் உயிர்க்கும் மேலான காதல் மனைவி சதீதேவியையே சிந்தித்தவண்ணம் இருந்தார். தன் அணுக்கத்தொண்டர்களிடம் சதியின் பிரிவாற்றாமையைச் சொல்லி வருந்தி, அவளுடைய குணநலன்களைப் பாராட்டிச் சோகித்தார். இவையனைத்தும் உலகியல் நடைமுறையை எடுத்துக்காட்டவே, அவர் புரிந்த திருவிளையாடல்கள். இல்வாழ்வானது அழகிய நிலையையும் வழிமுறைகளையும் வெறுத்துத் திகம்பரனாக அனைத்துலகங்களிலும் பித்தனைப் போலச் சுற்றித் திரியலானார். திருவிளையாடல்கள் புரிவதில் வல்லவரான அவர், ‘காதல் மையல் கொண்டவன், காதலியின் பிரிவாற்றாமையினால் எவ்வாறிருப்பான்?’ என்பதை உலகினருக்கு எடுத்துக்காட்டினார். சதியின் விரகதாபத்தில் துன்பமுற்ற பகவான், எங்கு சுற்றியும் அவளைக் காணாது திரும்பவும் கயிலை வந்தடைந்தார். பின் மனதை ஒருநிலைப்படுத்திச் சமாதிநிலையில் அமர்ந்தார். அந்நிலை அனைத்துத் துன்பங்களையும் துடைக்கக் கூடியதல்லவா? சமாதி நிலையில் அழிவற்ற தனது ஆன்ம சொரூபத்தையே சிந்தித்திருந்தார். முக்குணங்களையும் கடந்த இறைவன், வெகுகாலம் வரை அந்தச் சமாதிநிலையிலேயே நிலைத்திருந்தார். மாயைக்குத் தலைவரும் விகாரமற்ற பரப்பிரும்மமும் அவர்தானே! எண்ணற்ற ஆண்டுகள் கழிந்து, அவர் தன் சமாதிநிலையிலிருந்து மீண்டார். அதன்பின் நடந்த நிகழ்ச்சிகளைக் கூறுகிறேன், கேள்.

அப்பொழுது சிவபெருமானது களைப்பினால் நெற்றியிலிருந்து ஒரு துளி வியர்வை நிலத்தில் விழுந்தது. உடனே, அத்துளி ஓர் ஆண்குழந்தையாக மாறிற்று. அக்குழந்தை நான்கு திருக்கரங்களும், சிவந்த திருமேனியும் கொண்டு அழகே வடிவெடுத்தது போன்றிருந்தது. ஒப்புயர்வற்ற காந்தி (எழில்); கண்கள் கூசும் ஒளி. இருந்தும் உலகியலுக்கேற்ப அக்குழந்தை அழத் தொடங்கியது. இதைக் கண்ட பூமிபிராட்டி, சிவபெருமானுக்கு பயந்து அழகிய ஒரு பெண் வடிவங்கொண்டு அங்கு தோன்றி, அழகு மிளிரும் அக்குழந்தையைத் தூக்கித் தன் மடியிலிருத்தித் தன் திருமுலைத்தடங்களிலிருந்து பெருகும் பாலை ஊட்டினாள். அன்போடு பன்முறை முத்தமிட்டாள். தன் மகனாகவே எண்ணிச் சிரித்து விளையாடினாள். பரமசிவனாரது திருவருளை வாங்கித் தந்தருளும் பூமிபிராட்டி மனமுவந்து அக்குழந்தைக்குத் தாயானாள்.

சிவபெருமானன்றோ அனைத்தையும் படைப்பவர்; அனைத்தும் அறிந்தவர்; என்றும் குதூகலமுடையவர்; அனைத்தினுள்ளும் நீக்கமற நிரம்பி நிற்பவர். இதைக் கண்டு அவர் சற்றே சிரித்தவண்ணம் பூமிபிராட்டியிடம் கூறலானார்—— “பூமிதேவியே! நீ பெரும் புண்ணியம் செய்தவள். இக்குழந்தையை அன்போடு வளர்த்து வா. இவன் பெருவொளி படைத்த எனது வியர்வைத் துளியில் உன்னிடம் தோன்றியுள்ளான். பூமியே! எனது வியர்வையிலிருந்து தோன்றியவனாயினும், இவன் உன் பெயரில் உன் மகன் என்றே புகழ் பெறுவான். ஆத்யாத்மிகம், ஆதிபௌதிகம், ஆதிதெய்விகம் என்னும் முத்தாபங்களும் அற்றவன்; நற்குணசாலி; பூமியை (நிலத்தை)த் தருவன். இவன் எனக்கும் இன்பமளிப்பான். உன் விருப்பம்போல் இவனை எடுத்துக் கொள்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! இவ்வாறு கூறி மௌனமேற்ற சிவபெருமானது பிரிவாற்றாமையின் துக்கம் சற்றே குறைந்தது. அவருக்கென துன்பமேது? உலகியலையே எடுத்துக்காட்டுகிறார். உண்மையில் சான்றோர்கள் போற்றும் அவர் விகாரமற்ற பரம்பொருளல்லவா? சிவபெருமானது கட்டளையை ஏற்ற பூமிபிராட்டி, தன் மகனுடன் தன்னிருப்பிடம் சென்றாள். அதனால், எல்லையற்ற இன்பமடைந்தான். அக்குழந்தை ‘பௌமன்’ (செவ்வாய் கிரகம்) என்னும் பெயரில் புகழ் பெற்று வளர்ந்து காளைப்பருவம் அடைந்தபின், காசியம்பதி சென்று வெகுகாலம் சிவபெருமானுக்குப் பணிவிடைகள் புரிந்தான். காசி விசுவநாதரின் அருளைப் பெற்று ஒன்பது கோள்களில் ஒருவனாக ஆகி, சுக்கிர கிரக உலகிற்கும் மேலுள்ள உயர்ந்த தெய்விக உலகிற்குச் சென்றான்.

 

அத்தியாயம் : பதினொன்று

சிவபெருமான் தவம் செய்ய ‘கங்கோத்ரீ’ என்னும் மலைக்குச் செல்லுதல்; இமவான் அங்கு வேறெவரும் புகாதவாறு தடுத்தல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! உலகமெல்லாம் கொண்டாடும் சக்தியின் சொரூபமான பார்வதீபிராட்டி, இமவானின் அரண்மனையில் அவனது திருமகளாக வளர்ந்து வந்தாள். அவளுக்கு எட்டு வயதானபோது சதீதேவியின் பிரிவால் வாடும் சிவபெருமானுக்கு அவள் பிறந்துள்ளது தெரிய வந்தது. அவளை மனதில் நினைந்து நினைந்து இதயத்தில் பெருமகிழ்ச்சி கொண்டார். இதற்கிடையில் உலகியலுக்கேற்ப சம்புவான இறைவன் மனதை ஒருநிலைப்படுத்தத் தவம் செய்ய நினைந்து, நந்தி முதலிய தன் அணுக்கத்தொண்டர்களுடன் இமயமலையின் உயரிய சிகரமான கங்காவதாரம் (கங்கோத்ரி) என்னும் புண்ணியத்தலத்திற்குச் சென்றார். இவ்விடத்தில்தான் முன்பொரு சமயம் பிரும்மலோகத்திலிருந்து கிளம்பிய பரமபாவனமான கங்காநதி, உலகின் பாவக்குவியல்களையெல்லாம் அழித்துத் தொலைக்க, முதன்முதலில் இந்நிலவுலகில் வந்து இறங்கினாள். புலன்களையெல்லாம் அடக்கிய இறைவன் அவ்விடத்திலேயே அமர்ந்து தவம் செய்யத் தொடங்கினார்.

‘ஆலஸ்யம்’ என்னும் சோம்புதலை ஒழித்தார். சுத்த சைதன்யமான, அறிவே வடிவெடுத்த, நித்தியமான, ஒளிமயமான, நிராமயமான, அனைத்துலக வடிவான, சித் ஆனந்த சொரூபமான, இரண்டற்ற, தனக்கென்று எந்தவொரு தாங்குதலுமின்றித் தானே அனைத்தையும் தாங்குவதாக, தன்னுள் தானாகவே விளங்கும் ஆன்மநாயகரான பரப்பிரும்மத்தை ஒருநிலைப்பட்ட மனதுடன் சிந்திக்கலானார். இவ்வாறு சிவபெருமான் தியானத்தில் அமரவே நந்தி, பிருங்கி முதலிய சிவபார்ஷத கணங்களும் தியானத்தில் அமர்ந்தனர். அப்பொழுது சில பிரமத கணங்கள் பரமனான சிவபெருமானுக்குப் பணிவிடைகள் செய்தன. அனைவரும் எந்தவொரு சத்தமுமின்றி அமைதியாக மௌனம் காத்தனர். சிலர் தலைவாயிலைக் காத்து நின்றனர்.

இச்சமயத்தில் மலையரசனான இமவான் மூலிகைகள் நிறைந்துள்ள அந்த ஓஷதி பர்வதத்தின் சிகரத்திற்கு சிவபெருமான் வந்துள்ளதையறிந்து, அவரிடம் கொண்ட மரியாதையினால் தன் பணியாட்களுடன் அங்கு வந்து, அவரை வணங்கிப் பூஜித்து மகிழ்ச்சியோடு இருகைகளையும் கூப்பியவண்ணம் அழகுறத் துதிக்கலானான்—— “இறைவனே! இன்றுதான் என் பெரும்பேறு பலிதமாயிற்று. ஏனெனில், தாங்கள் இங்கு வந்தருளி இருக்கிறீர்களே! இன்று என்னைப் பிறவிப்பயனைப் பெற்றவனாக்கினீர்கள். தங்களை ‘ஏழைப்பங்காளன்’ என்று சான்றோர்கள் வர்ணிக்கிறார்களென்றால் அது சர்வ நிச்சயம்தானே. இன்று என் பிறவியும் வாழ்வும் பயனுடையதாயிற்று. இன்று தாங்கள், தங்கள் பொன்னடிகளை இங்குச் சாற்றியதாலேயே என் பிறவி, வாழ்வு என அனைத்தும் பயனுடையதாயின. என்னையும் தங்களது அடியவன் என்று கொண்டு பணிவிடை செய்ய எனக்குக் கட்டளையிட வேண்டுகிறேன். வேறு எந்தவோர் எண்ணமுமின்றி மகிழ்ச்சியோடு தங்களுக்குச் சேவை செய்யவேண்டும் நான்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! மலையரசன் இவ்வாறு வேண்டுவதைச் செவியுற்ற சிவபெருமான் சற்றே தன் கண்களைத் திறந்து, தன் பணியாளர்களுடன் அவனை நோக்கினார். தனது சேவகர்களுடன் இமவான் அங்கு வந்துள்ளதைக் கண்ட சிவபெருமான் தியானயோகத்தைக் கலைத்துச் சற்றே புன்சிரிப்புடன் கூறலானார்.

சிவபெருமான் கூறுகிறார்—— “மலைமன்னனே! நான், உனது கொடுமுடியில் தனித்திருந்து தவம் செய்ய வந்துள்ளேன். இங்கு யாரும் வராதவண்ணம் ஏதாவது ஏற்பாடு செய். நீ பெருமனம் படைத்தவன்; தவத்திற்கே இருப்பிடம்; முனிவர்கள், தேவர்கள், அரக்கர்கள் மற்றுமுள்ள சான்றோர்கள் ஆகிய அனைவருக்கும் புகலிடமாக உள்ளவன்; அந்தணர்கள் வாழுமிடம்; கங்கை உன்மேல் பொழிவதால் நீ என்றென்றும் பரிசுத்தமானவன்; பிறருக்கு உதவுபவன்; அனைத்து மலைகட்கும் ஆளுமை கொண்ட ஒப்பற்ற மலையரசன். இங்கு உன் தயவில் கங்கோத்ரீ என்னும் சிகரத்திலிருந்து கொண்டு மனதையும் புலன்களையும் அடக்கி, மகிழ்ச்சியாகத் தவம் செய்யப் போகிறேன். மலையரசனே! என் தவத்திற்கு எந்தவொரு இடையூறும் நேராதவண்ணம் வேண்டுவன செய். அதையும் மகிழ்ச்சியோடு செய். இதுவே நீ, எனக்குச் செய்யும் பெருஞ்சேவையாகும். நான் கூறியதை மனங்கோணாது நன்கு செய்துவிட்டு, நீ உன் அரண்மனைக்குச் செல்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! இவ்வாறு கூறி மௌனமேற்ற இறைவனிடம் இமவான் அன்பொழுகக் கூறலானான்—— “உலக நாயகரே! பரம்பொருளே! இன்று இங்கு என்னிடத்தில் எழுந்தருளிய தங்களை வரவேற்று உபசரித்துப் பூஜித்ததே, எனது பெரும்பேறாகும். அவ்வாறிருக்க, யான் தங்களிடம் வேண்டுவதற்குத்தான் என்ன இருக்கிறது? எவ்வளவோ மகான்கள் பெருமுயற்சி கொண்டு கடுந்தவம் இயற்றியும் தங்களைக் காணகில்லார். அவ்வாறிருக்க, தாங்களே இன்று இங்கு வந்து எழுந்தருளியிருக்கிறீர்கள். மேலும், தவம்செய்ய என் மலைமுகட்டிற்கே வந்துள்ளமையால் என்னைவிடப் பேறு பெற்றவரோ, புண்ணியம் செய்தவரோ வேறொருவர் இருக்க முடியாது. தேவர்கோனான இந்திரனைவிட யானே பெரும் பாக்கியசாலி. மேலும், தாங்கள் மட்டும் தனித்தின்றி, சிவனடியார்களுடனல்லவா நேரில் வந்து எழுந்தருளி அருள்புரிந்திருக்கிறீர்கள். இறைவனே! தாங்களோ சர்வ சுதந்திரர். எவ்வித இடையூறிமின்றி இங்கு தவம் செய்யலாம். நானோ தங்களது அடியவன். ஆகவே, தங்கள் கட்டளைப்படி பணி செய்வேன்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! இவ்வாறு கூறிய இமவான் உடனே தன் அரண்மனைக்குச் சென்று, தன் மனைவி மேனையிடம் அனைத்தையும் விளக்கமாகக் கூறினான். பின்பு, தன்னோடு வந்திருந்த பணியாளர்கள், சேவகர்கள் முதலிய அனைவரையும் அழைத்துப் பின்வருமாறு அறிவுறுத்தினான்.

இமவான் கூறுகிறான்—— “என் கட்டளையை ஏற்று, இன்று முதல் என் மலைமுகட்டில் இருக்கும் கங்காவதரணம் (கங்கோத்ரி) என்னுமிடத்திற்குத் தவறியும் யாரும் செல்லக் கூடாது. யாராவது சென்றால் அத்தவறு செய்த கசடனை நிச்சயம் கடுமையாகத் தண்டிப்பேன்.” இவ்வாறு தன் பணியாட்களுக்குக் கட்டளையிட்ட இமவான், இடையூறுகளைத் தவிர்க்க மேற்கொண்ட முயற்சியைப் பற்றி இனிக் கூறுகிறேன், கேள்.

 

அத்தியாயம் : பன்னிரண்டு

பார்வதீபிராட்டி இறைவனுக்குப் பணிவிடை செய்ய இமவான் வேண்டுதல்; சிவபெருமான் காரணங்கூறி மறுத்தல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! இதன்பின் மலைமன்னன் இமவான் உயர்ந்த புஷ்பங்களையும் பழங்களையும் எடுத்துக் கொண்டு, தன் மகள் பார்வதியுடன் பெருமகிழ்ச்சியோடு சிவபெருமானிடம் சென்று தியானத்தில் அமர்ந்திருக்கும் மூவுலகநாதரான சிவபெருமானை வணங்கி, தன் ஒப்பற்ற மகளான காளியை (பார்வதியை) மனமுவந்து அவருக்குப் பணிவிடை செய்ய அர்ப்பணித்தான். பழம்—புஷ்பங்கள் ஆகியனவற்றையும், தன் மகளையும் அவர் முன்னிறுத்திய இமவான், பகவானிடம் “இறைவா! என் மகள் பார்வதீ நிலவணிந்தபிரானான தங்களுக்குப் பணிவிடை செய்ய மிகவும் ஆவலாக இருக்கிறாள். ஆகவே, தங்களைச் சேவிக்க விரும்பியே இவளையும் உடன் அழைத்து வந்துள்ளேன். இவள் தன்னிரு தோழிகளோடு தங்களுக்குப் பணிவிடை செய்வாள். எம்பிரானே! என்மேல் தங்களுக்குக் கருணையுள்ளம் உளதேயாகில், இந்த என் பெண் தங்களுக்குப் பணிவிடை செய்ய கட்டளையிட்டு அருளுங்கள்” என்று வேண்டி நின்றான்.

மனதைக் கவரும் அழகே வடிவெடுத்த கன்னியான பார்வதியைக் கண்ட சிவபெருமான், உடனே தன் கண்களை மூடிக் கொண்டு முக்குணங்களையும் கடந்து நிற்கும் அழிவற்ற பரம்பொருள் தத்துவமான தன் ஆன்ம சொரூபத்தைத் தியானிக்கத் தொடங்கினார். எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து விளங்கும் சடையுடை எம்பொருமானான சந்திரசேகரக் கடவுள் — வேதங்களின் உச்சியில் திகழ்பவர் — பத்மாசனத்தில் அமர்ந்து கண்மூடித் தவத்திற்காட்பட்டார். இதைக் கண்ட இமவான் திரும்பவும் அவரது திருவடிகளில் தலைதாழ்த்தி வணங்கினான். உண்மையில் எக்குறைகளுமற்றவனாகிலும் இப்பொழுது ‘இறைவன் எனது வேண்டுகோளை ஏற்றுக் கொள்வாரா, இல்லையா?’ என்னும் சந்தேகத்தில் அவன் மனம் ஊசலாடியது. சொல்லின் செல்வனான இமவான், அகில உலகங்கட்கும் ஒப்பற்ற ஒரே உறவினரான சிவபெருமானிடம் கூறலானான்.

இமவான் கூறுகிறான்—— “இறைவா! மகாதேவா! கருணைக்கடலே! நலமே செய்யும் பரனே! நானோ தங்களையே சரணம் பற்றியுள்ளேன். சற்றே கண்களைத் திறந்து இந்த எளியவனைக் காணக் கூடாதா? சிவனே! மங்களமானவரே! தலைமைக்கும் தலைவரே! அகில உலகங்கட்கும் ஆனந்தமளிப்பவரே! இறைவா! தேவதேவரே! துன்பங்கள் அனைத்தையும் நீக்கியருள்பவரல்லவா தாங்கள்! நான் தங்களைத் திரும்பத் திரும்ப வணங்கி வேண்டுகிறேன். நான் தினமும் என் மகளுடன் இங்கு வந்து தங்களைத் தரிசிக்க அனுமதி தாருங்கள்.”

இதைச் செவிமடுத்த தேவதேவரான சிவபெருமான் தியானத்தை விடுத்துக் கண்களைத் திறந்துச் சற்றே சிந்தித்தவண்ணம், “மலையரசனே! நீ, உன் மகளை உனது திருமாளிகையிலே விட்டுவிட்டு, அதன்பின் தினமும் என்னைத் தரிசிக்க வரலாம். இல்லையேல் தரிசிக்க வரவேண்டாம்” என்று கூறி நின்றார்.

சிவபெருமான் இவ்வாறு கூறவே, பார்வதியின் தந்தையான இமவான் தலைவணங்கிப் பேசலானான்— “இறைவா! என்ன காரணம் பற்றி, நான் என் மகளையும் அழைத்துக் கொண்டு தங்களைத் தரிசிக்க இங்கு வரக்கூடாது? இவள், தங்களுக்குப் பணிவிடை செய்யத் தகுதியற்றவளா? ஏன் இவளை அழைத்து வரக்கூடாது என்கிறீர்கள் என்பதுதான் புரியவில்லை.”

இவ்வாறு கூறக் கேட்ட எருதுக்கொடியோனான சிவபெருமான் சற்றே நகைத்தவண்ணம் சில தீய யோகியரது உலகியல் நடைமுறையைச் சுட்டிக்காட்டிக் கூறுவாராயினர்—— “மலைமன்னனே! உனது மகளோ இடையழகி; மெலிந்த மென்மை படைத்த திருமேனி உடையவள்; நிலவொளியொத்த திருமுகத்தள்; பெண்மைக்கு வகுத்ததோர் இலக்கணமாய் அமைந்தவள். ஆகவேதான் இவளை இங்கே என்முன் அழைத்து வராதே என்று பன்முறை உன்னைத் தடுக்கிறேன். வேதமுணர்ந்த அறிஞர்கள் பெண்களை மாயையின் வடிவம் என்கிறார்கள். பெரும்பாலும் இளமங்கையர் தவம் செய்வோர்களது தவத்திற்கு ஊறுவிளைவிப்பவர்களே ஆகும். நானோ தவசி, யோகி. மாயையை விடுத்து ஒட்டாது ஒதுங்கி நிற்பவன். அவ்வாறிருக்க, இம்மங்கையின் பணிவிடை எனக்கெதற்கு? நீயோ தவம் செய்வோர்களுக்கான சிறந்த புகலிடம்; வேதத்தின் அறநெறி உணர்ந்தவன்; சிறந்த ஞானி; அனைத்தும் அறிந்த அறிஞன். ஆகவே, நீ இவ்வாறு கூறக் கூடாது. மலையரசனே! பெண்களின் சேர்க்கையால் உலகியல் வாசனை விரைவிலேயே மனதில் துளிர்விடும். அதனால் வைராக்கியமான உறுதி தளரும். வைராக்கியம் தளரவே மனிதன் உயர்ந்த தவத்திலிருந்து நழுவிவிடுகிறான். ஆகவே, மலையரசே! தவசிகள் பெண்களை அருகில் சேர்த்தக் கூடாது. அறிவையும் உறுதியையும் அழியச் செய்யும் உலகியல் வாசனைக்கு ஆணிவேர் பெண் சேர்க்கையே ஆகும்.”

மாயாரூபா ஸ்ம்ருதா நாரீ

வித்3வத்3பி4ர் வேத3பாரகை3: ।

யுவதீ து விசேஷேண

விக்4நகர்த்ரீ தபஸ்விநாம் ॥

4வத்யசல தத்ஸங்கா3த்3

விஷயோத்பத்திராஶு வை ।

விநஶ்யதி ச வைராக்3யம்

ததோ ப்4ரஶ்யதி ஸத்தப: ॥

அதஸ்தபஸ்விநா ஶைல ந

கார்யம் ஸ்த்ரீஷு ஸங்க3தி: ।

மஹாவிஷயமூலம் ஸா

க்ஞாநவைராக்3யநாஶீநீ ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. பார்வதீ. 12/29,32,33

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! இவ்வாறு பலப்பல கூறிய இறைவன் — யோகிகளுக்கும் தலைமையான சிவபெருமான் — மௌனமானார். இறைவனது சொற்களோ குற்றமற்றது, பற்றற்றது, சற்றே கடினமானதும்கூட. இதைக் கேட்டு காளியின் தந்தை இமவான் சற்றே திகைத்தான்; சிறிது கவலையுமுற்றான்; வாய் திறக்க வழியின்றி மௌனமானான். தவசியான சிவபெருமான் கூறியதைக் கேட்டு, இமவான் திகைத்து நிற்பதையும் கண்ட பார்வதீபிராட்டி, உடனே சிவபெருமானை வணங்கி அழகாக விளங்கக் கூறலானாள்.

 

அத்தியாயம் : பதின்மூன்று

பார்வதீதேவி சிவபெருமானிடம் வாதம் புரிதல்; சிவபெருமான் பார்வதியின் பணிவிடையை ஏற்றல்

பார்வதீ கூறுகிறாள்—— “யோகி அவர்களே! தாங்கள் தவசியாயிருந்து மலையரசரிடம் என்ன பேசிக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்? இறைவா! தாங்களோ ஞானத்தின் எல்லை; அறிவின் சிகரம். தாங்கள் கூறியதற்குப் பதிலை நான் கூறுகிறேன், கேளுங்கள். தாங்கள் சம்பு அல்லவா? தவத்தின் முழுத்திறனையும் கொண்டவராகத் தாங்கள் இருப்பினும், மேலும் பெருந்தவம் ஆற்றி வருகிறீர்கள். அத்தவத்தின் திறலே, தங்களை மேன்மேலும் தவம் செய்யத் தூண்டுகிறது. செயல்களனைத்தையும் செய்யத் தூண்டும் அந்தச் சக்தியே ‘பிரகிருதி’ எனப்படுகிறது. அந்தப் பிரகிருதியினாலேயே அனைத்தும் படைக்கப்பட்டு, வளர்க்கப்பட்டு, பின் முடிவில் அழிக்கவும் படுகிறது. தாங்கள் யார்? அந்த நுண்ணியதான புலப்படாத சூட்சுமப் பிரகிருதி யார்? என்பதைச் சற்று சிந்திக்கவும். பிரகிருதியின்றி லிங்க சொரூபத்தில் விளங்கும் மகேசுவரன் எவ்வாறு தனித்து இருக்க முடியும்? அனைத்து ஜீவராசிகளும் தங்களைச் சிந்தித்து வந்தித்துத் தொழுது போற்றுகின்றன. இவையனைத்திற்கும் காரணம் பிரகிருதியன்றோ? இவற்றை முதலில் மனதாரச் சிந்தித்து, பின் ஏதாவது சொல்ல வேண்டுமானால் சொல்லுங்கள்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! பார்வதீ கூறியதைக் கேட்ட பரமசிவன் சற்றே நகைத்தவண்ணம் கூறலானார். அவலீலை விடுத்துச் சிவலீலை புரிபவரன்றோ அவர்!

மகேசுவரர் கூறுகிறார்—— “உயர்ந்த தவச் சக்தியினாலேயே நான் பிரகிருதியான மாயையை அழிக்கிறேன். உண்மையில் பிரகிருதியான மாயையில் சிக்காமல் இருப்பதனாலேயே, நான் ‘சம்பு’ அதாவது இந்நிலவுகத்திய இன்பங்களையும் அளிப்பவராகவுள்ளேன். ஆகவே, சான்றோர்கள் என்றும் எங்கும் பிரகிருதியான மாயைக்கு ஆட்படக் கூடாது. உலகியலிலிருந்து என்றென்றும் விலகியே இருக்கவேண்டும்; விகாரமற்றிருக்க வேண்டும்.”

நாரதா! இறைவனான சிவபெருமான் உலகியலை நினைத்து இவ்வாறு கூறவே, காளியான பார்வதீ மனதில் சற்றே நகைத்தவண்ணம் இனிமையாகப் பேசலுற்றாள்.

பார்வதீ கூறுகிறாள்—— “நலமே விழையும் இறைவா! தாங்களோ பெருத்த யோகி. இப்பொழுது தாங்கள் கூறினீர்களே, அந்தப் பேச்சுத் திறன் பிரகிருதியினுடையது இல்லையா? இல்லையெனில், தாங்கள் அந்தப் பிரகிருதியைத் தாண்டியவர்களாக ஏன் இருக்கிறீர்கள்? (அதாவது பிரகிருதியின் உதவியை ஏற்று ஏன் பேசினீர்கள்?) இவற்றையெல்லாம் சற்று சிந்தித்துப் பின் உள்ளதை உள்ளபடி கூற வேண்டும். இவையனைத்தும் எப்பொழுதும் பிரகிருதிக்கு உட்பட்டதேயாகும். அனைத்தையும் பிரகிருதியே தன் பிடிக்குள் சிக்க வைத்துக் கொண்டுள்ளது. இல்லையேல் தங்களால் எந்தவொரு செயலும் செய்யவும் முடியாது, சொல்லும் எழாது. ஏனெனில், சொல்வது—செய்வது முதலியன அனைத்தும் பிராகிருதமான இயற்கையே. இதைத் தாங்கள்தான் சற்றே சிந்திக்க வேண்டும். கேட்பது, உண்பது, பார்ப்பது, செய்வது என அனைத்தும் பிரகிருதியின் செயலே. வீணாக வாதவிவாதங்கள் செய்தல் முற்றிலும் பயனற்றவையே. சம்புவே! இறைவா! தாங்கள் பிரகிருதியைத் தாண்டி மேல் நிற்பவரென்பது உண்மையாகில், இப்பொழுது இந்த இமயமலையில் தாங்கள் ஏன் தவம் செய்யவேண்டும்? ஏன் செய்கிறீர்கள்? பாவங்களைச் சிதைப்பவரே! பிரகிருதி, தங்களையே விழுங்கிவிட்டது. ஆகவேதான், தாங்கள் தங்களது உண்மை சொரூபத்தை அறியவில்லை. தாங்கள், தங்கள் உண்மை சொரூபத்தை நன்கறிந்திருப்பின் தவம் செய்வானேன்? யோகியரே! நான், தங்களோடு வாதம் செய்ய வேண்டியதன் அவசியம்தான் என்ன? பிரத்தியட்சமான (கண்களுக்கெதிரில் தெரியும்) பிரமாணம் இருக்கையில் அறிஞர்கள் அனுமானமான (ஊகிக்கக்கூடிய) பிரமாணத்தை ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்கள். ஜீவராசிகளின் புலன்களுக்கான விஷயங்கள் அனைத்தும் பிராகிருதமானவையே என அறிவுடையோர் எண்ணுவர். ஏனெனில், அவர்கள் அறிவு கொண்டு ஆராய்ந்தறிபவர்கள். யோகியரே! பல சொல்லி யாது பயன்? நான் கூறும் நல்வழியைக் கேளுங்கள். நானோ பிரகிருதி (மாயை); தாங்களோ புருஷர் (பிரும்மம்). இதுவன்றோ உண்மை. இதிலும் ஐயமுண்டோ? எனது தயவினாலேயே தாங்கள் குணமுள்ளவராகவும் (ஸகுணராகவும்), திருமேனி கொண்டவராகவும் எண்ணப்படுகிறீர்கள். நான் இல்லையெனில், தாங்கள் பற்றற்றவராக இருப்பீர்கள். எந்தவொரு செயலும் தங்களால் செய்யவும் இயலாது. தாங்கள் புலன்களை வென்றவராக இருப்பினும், பிரகிருதியின் ஆளுமைக்குக் கட்டுப்பட்டுப் பலவாறான திருவிளையாடல்களைப் புரிகிறீர்கள். அவ்வாறிருக்க, தாங்கள் ‘நான் விகாரமற்றவன்’ என்று கூறிக் கொள்வது எவ்வாறு பொருந்தும்? பிரகிருதியான என்னோடு ஒட்டாதவர் என்பதும்தான் எப்படி? ‘பிரகிருதியைக் கடந்தவன் நான்’ என்னும் தங்களது சொல் உண்மையாகில், தாங்கள் எனதருகில் இருப்பதனாலும் தவறில்லையே. பின்பு இதில் அஞ்சுவதற்கு என்ன இருக்கிறது?”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— ‘பிராகிருதியின்றி புருஷனான பரமனில்லை’ என்னும் கொள்கையுடைய ஸாங்கிய சாஸ்திரத்திற்கேற்ப பார்வதீ கூறியதைக் கேட்ட சிவபெருமான், வேதாந்த மதக் கோட்பாடுகளை விளக்கிப் பதிலுரைக்கலானார்.

சிவபெருமான் கூறுகிறார்—— “இமயவானின் மகளே! அழகாகப் பேசுகிறாய். நீ ஸாங்கிய மதத்தை ஏற்று, இவ்வாறு கூறுகிறாய் எனில், தினமும் எனக்குச் சேவை செய். ஆனால், அவ்வாறு செய்யும் பணிவிடை சாஸ்திர முறைக்கு எதிர்த்தட்டாக (மாறுபட்டதாக) இருக்கக் கூடாது.” பக்தர்களிடம் கருணை கொண்டவரும், அவர்கட்கு அருட்புரிவதே தம் செயலாக உடையவருமான இறைவன், மலைமகளான பார்வதியிடம் இவ்வாறு கூறிவிட்டுப் பின் இமவானிடம் கூறுவாரானார்.

சிவபெருமான் கூறுகிறார்—— “மலையரசனே! நான் இங்கேயே உன்னுடைய மிக்க அழகிய கொடுமுடியின் தாழ்வரையில் ஆனந்தமே வடிவெடுத்த எனது பரமார்த்த சொரூபத்தை (உண்மையான ஆன்மநிலையை)ச் சிந்தித்தவண்ணம் உயர்ந்த தவத்தைச் செய்வேன். அவ்வாறு தவமியற்ற, நீ எனக்கு அனுமதி அளிக்க வேண்டும். உன் அனுமதி பெறாமல் இங்கு யாரும் தவம் செய்ய இயலாதே.”

தேவர்கட்கும் தேவரான முத்தலைச் சூலமேந்திய இறைவன் இவ்வாறு கூறவே, இமவான் அவரை வணங்கிக் கூறலானான்—— “மகாதேவனே! தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள் என அனைத்தும் அடங்கிய இவ்வுலகே தங்களதுதானே. அவ்வாறிருக்க, அற்பனான நான் கூறுவதற்கென்ன உளது?”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! மலையரசன் இவ்வாறு கூறக்கேட்டு உலகிற்கு நலனையே விழையும் சிவப்பரம்பொருள் சற்றே நகைத்தவண்ணம் “இன்று நீ சென்று வரலாம்” எனக் கருணையோடு கூறியருளினார். இறைவனிடம் அனுமதி பெற்ற இமவான், தன் அரண்மனை சென்றான். தினமும் தன் மகளுடன் இறைவனைத் தரிசித்து வணங்க அங்கு வரலானான். ஆனால் பார்வதீபிராட்டி, தன் தந்தையை விடுத்துத் தனியாகத் தன் இருதோழிகளுடன் இறைவனைத் தரிசிக்க வந்து காதலாகிக் கசிந்துருகி பக்தியோடு பணிவிடை செய்வாளானாள். பரமனின் கட்டளையை ஏற்று, நந்தி முதலிய சிவகணங்கள் யாரும் பார்வதீபிராட்டியைத் தடுக்கவில்லை. ஒவ்வொரு சிவகணமும் தூய்மையோடு அவரது கட்டளையை ஏற்று நடந்தனர். சொல்லும் பொருளும் போல் இணைந்தவர்களான சிவபெருமானும் பார்வதியும் வேதாந்த வழியிலும், ஸாங்கிய மத வழியிலும் நின்றாலும் அவர்களது வாதவிவாதங்கள் நன்மையளிப்பனவே, இன்புறச் செய்வனவே! அதைத்தான் இங்கு நான் உனக்குக் கூறினேன். புலன்களுக்கெட்டாத பரமன் மரியாதையைக் கருதி, இமயவன் வேண்டிய அவனது மகளைத் தன்னருகில் இருந்து தொண்டு புரிய ஏற்றுக் கொண்டார்.

பார்வதீபிராட்டியும் தன் இருதோழிகளுடன் பிறையணிந்த பெருமானுக்குப் பணிவிடை புரிய தினமும் அங்கு வந்து செல்வாளாயினாள். இறைவனது திருவடிகளைக் கழுவி அவ்வமுத நீரையே உண்ணீராகக் கொண்டாள். வெய்யிலில் உலர்த்திய தூய துணி கொண்டு அவரது திருமேனியைத் துடைப்பாள். பாத்தியம், ஆசமனம் என பதினாறு வகையான உபசாரங்களுடன் முறைப்படி அவரைப் பூஜித்துப் பன்முறை திருவடி தொழுதெழுந்து, பின் தன் தந்தை வீடு செல்வாள். இதுவே தினம் தினம் தொடரும் பெருநிலை. முனிவரே! தியானத்தில் அமர்ந்துள்ள சிவபெருமானுக்கு இவ்வாறு பணிவிடை செய்து வரும் பார்வதீபிராட்டிக்கு வெகுநாட்கள் கழிந்தன. புலனடக்கத்துடன் பக்தியோடு பார்வதீபிராட்டி செய்யும் பணிவிடைகளைக் கண்ட இறைவன் கருணை கொண்டு, ‘என்றைய தினம் பார்வதீபிராட்டி நெஞ்சுருகித் துளியும் செருக்கின்றிப் பணிவிடையாகும் தவத்தைச் செய்வாளோ, அன்றைய தினமே அவளது திருக்கரத்தைப் பிடிப்போம்’ என்று மனதில் உறுதி கொண்டார்.

இவ்வாறு மனதில் உறுதி கொண்ட இறைவன், உடனே தியானயோகத்தில் ஒன்றினார். திருவிளையாடல்கள் புரியும் பெருயோகியன்றோ அவர். முனிவரே! இறைவன் தியானத்தில் ஒன்றியபோது அவரது மனதில் வேறு எந்தவொரு சிந்தனையும் இல்லை. பார்வதியோ, அவருடைய திருமேனியையே நினைத்தவண்ணம் மிகுந்த பக்தியோடு அவருக்குப் பணிவிடை செய்து வந்தாள். தியான யோகத்தில் அமர்ந்த இறைவனும், பார்வதீதேவி தூய மனதுடன் இருப்பதை நித்தமும் கவனித்தார். இருப்பினும் முந்திய சிந்தனைகளை மறந்து அவளைக் கண்டும் காணாதவராக இருந்தார். (அதாவது, முன்பு தக்ஷன் மகளாகச் சதீதேவியாகப் பிறந்து, தன்னை மணந்து, பின் தக்ஷன் வேள்வியில் தன்னுடலைத் துறந்ததை நினைத்தும் மறந்தது போல் இருந்தார்.)

இதற்கிடையில் இந்திரன் முதலிய தேவர்களும் முனிவர்களும் பிரும்மதேவரது கட்டளைப்படி பார்வதியையும் பரமசிவனையும் ஒன்றுசேர்க்க நினைத்து, காமதேவனை மிகுந்த மரியாதையுடன் கயிலைக்கு அனுப்பினர். ஏனெனில், அவர்கள் பெருந்திறலுடைய தாரகாசுரனது கொடுமையில் கதியிழந்திருந்தனர். (பகவான் சிவபெருமானது திருவருட்பிரசாதமாக, திறலுடைய ஒரு புத்திரனது திருவவதாரத்தை எதிர்நோக்கிக் காத்திருந்தனர்.) கயிலை சென்ற காமன், தன் பெருந்திறல் உபாயங்கள் முழுவதையும் பிரயோகித்தான். ஆனால், இறைவனது மனதில் ஒரு சிறுகலக்கத்தைக் கூடச் செய்ய இயலவில்லை. ஆனால், அவர் காமனைக்கண்ணால் சுட்டெரித்துச் சாம்பராக்கினார். முனிவரே! கற்புக்கனலான பார்வதீபிராட்டியும் சிறிதும் செருக்கின்றி, இறைவனது கட்டளைப்படி கடுந்தவமியற்றிச் சிவபெருமானையே கணவராகப் பெற்றாள். இறைவனும் இறைவியும் ஒருவருக்கொருவர் அன்புக்காதலில் கசிந்து மகிழ்ச்சியோடிருந்தனர். பிறர் நலத்தையே விரும்பும் அவர்கள் இருவரும் தேவர்களது பெருத்த காரியத்தைப் பயனுற்றதாகச் செய்தனர்.

 

அத்தியாயம் : பதினான்கு முதல் பதினாறு வரை

தாரகாசுரனின் கொடுமை தாங்காத தேவர்கள் பிரும்மதேவரிடம் முறையிடுதல்; பார்வதீ—பரமேசுவரர் திருமணத்திற்காக (பிரும்மதேவர்) முயலுதல்; பிரும்மதேவர் சொற்கேட்டு தாரகாசுரன் விண்ணுலகை விடுத்தல்; தேவர்கள் தங்கள் இலட்சியம் நிறைவுற முயற்சியேற்றல்

சூதர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு இருக்கையில் நாரதர் கேட்க, பிரும்மதேவர் பார்வதீ தேவியின் திருமணம் பற்றி விளக்கமாகக் கூறி வருகையில் இடையில் தாரகாசுரனின் பிறப்பு, அவன் செய்த கடுந்தவம், விரும்பிய வரத்தை அவன் பெற்றது, தேவர்களையும் அசுரர்களையும் மற்றுமுள்ள அனைவரையும் வெற்றிகொண்டு இந்திரனது சிங்காதனத்தில் அமர்ந்தது முதலான கதைகளையும் கூறலானார்.

மூவுலகங்களையும் தனதாக்கிக் கொண்ட தாரகாசுரன் ‘தானே இந்திரன்’ எனப் பறைசாற்றிக் கொண்டு விண்ணுலகில் இந்திரனது சிங்காதனத்தில் அமர்ந்தான். ஒப்பாரும் மிக்காரும் இல்லையென்ற நிலையில் புலன்களை வென்ற அவ்வசுரன் மூவுலகங்களுக்கும் தனியொரு அரசனாக (தலைவனாக) இருந்து ஈடு இணையற்ற உரிய முறையில் உலகைப் பரிபாலித்து வந்தான். தேவர்களைப் பதவிகளிலிருந்து விரட்டியடித்து அசுரர்களை நியமித்தான். வித்யாதரர்கள் என்னும் தேவர்களைத் தன் கர்மங்களைச் செய்ய நியமித்தான். முனிவரே! தாரகாசுரனது கொடுமைகளுக்கு ஆளான இந்திரன் முதலிய தேவர்களனைவரும் மிகவும் கலங்கிப் புகலிடமின்றிப் பிரும்மாவான என்னிடம் வந்து சரணடைந்தனர். அவ்வாறு வந்த அவர்களனைவரும் என்னைச் சரணடைந்து பக்தியோடு துதித்துத் தாங்கள் படும் துன்பங்களையெல்லாம் கூறலாயினர்—— “இறைவா! எங்களுக்குத் தாங்கள் தானே புகலிடம். நாங்கள் என்ன செய்யவேண்டும்? என்பதைக் கூறவேண்டியவரும் தாங்கள்தானே. எங்களை இன்னல்களிலிருந்து கரையேற்றி வைப்பவரும் தாங்களன்றோ! தேவர்களாகிற நாங்கள் அனைவரும் தாரகாசுரன் என்னும் கொடுந்தீயில் கருகிச் சாம்பலாகிறோமே. ‘ஸந்நிபாதம்’ என்னும் கொடிய ஜுரத்தில் மருந்துகள் எவ்வாறு பயனற்றுப் போகுமோ, அதேபோலத்தான் நாங்கள் செய்யும் அனைத்துக் கடும் உபாயங்களும் வீணாகின்றன. ஸ்ரீமந்நாராயணரது திருவாழியான ‘சுதர்சன சக்கரம்’ ஒன்று மட்டும்தான் இதுவரை எங்களுக்குக் காப்பாக இருந்தது. அதைத்தான் நம்பியிருந்தோம். ஆனால், இன்று அதுவும் அவனது கழுத்திற்கு மாலையாக உள்ளது. அதன் (சுதர்சன சக்கரத்தின்) திறல் அவனது திறலிடம் ஒடுங்கி நிற்கிறது.”

முனிவரே! இவ்வாறு தேவர்கள் முறையிடவே, நான் அச்சமயத்திற்கேற்ப அவர்களிடம் கூறலானேன்—— “தேவர்களே! நான் அளித்த வர பலத்தினால்தான் தாரகாசுரன் இவ்வாறு வளர்ந்துவிட்டான். ஆகவே, என் கைகளினாலேயே அவனை நான் வதித்தல் தகாது. எவரால் எவன் வளர்க்கப்பட்டுப் பெரியவனானோ, அவன் அவராலேயே வதைக்கப்படுதல் முறையன்று. நச்சு மரமாகிலும் வளர்த்தவனே அதை வெட்டுதல் என்பது சரியன்று. ஆகவே, உங்களது காரியங்களை முடித்துத் தரும் திறல் கொண்டவர் ஸ்ரீபரமசிவன் ஒருவரே! ஆனால் நீங்கள் வேண்டினாலும் அவர் தானாக அவ்வசுரனை எதிர்க்க இயலாது. தாரகாசுரன் தனது பாவத்தினாலேயே அழிந்துபடுவான். ஆகவே நான் சொல்வது போல் செய்யுங்கள். நான் அளித்த வரத்தின் மகிமையால் நான் அவனை வதைக்க முடியாது; ஸ்ரீமந்நாராயணரோ, ஸ்ரீபரமசிவனோ கூட வதைக்க முடியாது; வேறெவரும் ஏன் தேவர்களனைவரும் ஒன்றுகூடியும் அவனை வதைக்க முடியாது என்பதுதான் உண்மை. தேவர்களே! ஒருவேளை சிவபெருமானது வீரியத்தினால் தோன்றும் புத்திரனால் அவனுக்கு மரணம் நேரலாமேயன்றி மற்ற எவராலும் இயலாது. ஆகவே, இதற்காக நான் கூறும் உபாயத்தை நீங்கள் செய்யுங்கள். சிவபெருமானது திருவருளால் அவ்வுபாயம் நிச்சயம் பயனளிக்கும்.

முன்பொரு காலத்தில் தக்ஷனது மகளான சதீதேவி தன் தந்தையான தக்ஷனது வேள்வியிலேயே தன்னுடலை தீக்கிரையாக்கினாள். அந்த சதீதேவியே இப்பொழுது இமவானது மனைவியான மேனையின் திருவயிற்றில் பார்வதியாகத் தோன்றியிருக்கிறாள். இது உங்களுக்குத் தெரிந்ததுதானே? சிவபெருமான் நிச்சயம் அவளை மணப்பார். ஆயினும் நீங்களும் இதற்கான முயற்சியை மேற்கொள்ள வேண்டும். நீங்கள் எடுக்கும் முயற்சியால் சிவபெருமான் பார்வதீ பிராட்டியை மணந்து, அவளது திருவுதரத்தில் ஒரு மகனைத் தோற்றுவிக்க வேண்டும். ஆனால் சிவபிரானோ மேல் நோக்கிச் செல்லும் விந்துவை உடையவர். அவரைச் சலிக்கச் செய்யும் திறன் பார்வதீ ஒருத்திக்கேயன்றி மற்ற எந்தவொரு பெண்ணிற்கும் இல்லை. இமவானின் பெண்ணான பார்வதீபிராட்டி இப்பொழுது நல்லதொரு குமரிப் பருவத்தில் உள்ளாள். இமயமலைச் சாரலில் தவம் செய்யும் சிவபெருமானுக்குத் தினமும் பணிவிடை செய்து வருகிறாள். தன் தந்தையான இமவான் கூறியதால் காளியான பார்வதீ தன்னிரு தோழிகளோடு தியான யோகத்தில் ஆழ்ந்திருக்கும் சிவபெருமானுக்குப் பிடிவாதமாகச் சேவை செய்து வருகிறாள். மூவுலகங்களிலும் சிறந்த அழகியான பார்வதீபிராட்டி சிவபெருமானது எதிரிலேதான் தினமும் அவருக்குப் பூஜை செய்து வருகிறாள். இருந்தும் தியானத்தில் அமர்ந்துள்ள சிவபெருமான் மனதளவிலும் தியானநிலையில் இருந்து சலிக்க(அசைய)வில்லையே! அதாவது, தியானத்தைக் கலைத்துப் பார்வதீதேவியைப் பார்க்கவும் நினைக்கவில்லையே.

ஆகவே தேவர்களே! பிறைசூடியான இறைவன் பார்வதியைத் திருமணம் செய்து கொள்ள மனதில் இச்சை கொள்வதற்கான முயற்சியை விரைவில் மேற்கொள்ளுங்கள். நானும் தாரகாசுரனிடம் சென்று அவன் செய்யும் கொடுமைகளைத் தவிர்க்க ஆவன செய்கிறேன். ஆகவே இப்பொழுது நீங்கள் அனைவரும் உங்களது இருப்பிடம் செல்லுங்கள்.”

நாரதா! இவ்வாறு தேவர்களிடம் கூறிய நான் விரைவலேயே தாரகாசுரனிடம் சென்று அன்பொழுக அவனிடம் கூறலானேன்—— “தாரகனே! இவ்விண்ணுலகம் நம்முடைய ஒளிபொருந்திய தவத்தின் பெரும் பயன். இப்பொழுது இதை நீ ஆண்டு வருகிறாய். நீ எதற்காகக் கடுந்தவம் செய்தாயோ, அதைவிட அதிகம் பெற நினைக்கிறாய். நான், இதைவிடச் சிறிய பயனைத் தரும் வரத்தைத்தானே தந்தேன். விண்ணுலக அரசை ஒருபோதும் தரவில்லையே. ஆகவே நீ சுவர்க்கத்தை விடுத்து மண்ணுலகு சென்று ஆட்சி செய். அசுர குல திலகமே! தேவர்கள் இங்கு பெறும் அனைத்து நலன்களையும் நீ அங்கும் சுலபமாகப் பெறலாம். நீ இதில் தவறாக நினைக்கவொன்றுமில்லை.”

இவ்வாறு அவ்வசுரனுக்கு அறிவுறுத்தியபின் சிவபிரானையும் பார்வதீபிராட்டியையும் நினைத்தவண்ணம் அங்கிருந்து மறைந்தேன். தாரகாசுரனும் விண்ணுலகை விடுத்து நிலவுலகு வந்து அங்கு ‘சோணிதபுரம்’ என்னும் தலைநகரிலிருந்து அரசு புரியலானான். தேவர்களும் நான் கூறியதைக் கேட்டு என்னை வணங்கி விடைபெற்று இந்திரனுடன் மகிழ்ச்சியோடு ‘இந்திர உலகு’ சென்றனர். அங்கு சென்ற அவர்கள் தங்களுக்குள் கலந்து பேசி இந்திரனிடம் மகிழ்ச்சியோடு கூறலாயினர்—— “இந்திரனே! சிவபெருமான் சிவையான பார்வதியிடம் காதல் கொள்ளுமாறு முயற்சி எடுக்கச் சொன்னாரல்லவா பிரும்மதேவர். அதற்கான முழு முயற்சியையும் தாங்கள்தான் செய்ய வேண்டும்.”

இவ்வாறு அனைத்து விவரங்களையும் இந்திரனிடம் கூறிய தேவர்கள் மகிழ்ச்சியோடு தங்கள் தங்கள் இடத்திற்குச் சென்றனர்.

 

அத்தியாயம் : பதினேழு

இந்திரனும் மன்மதனும் உசவுதல்; மன்மதன் சிவபெருமானை மயக்க முனைதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! தேவர்கள் சென்றதும் தீயவனான தாரகாசுரனால் பீடிக்கப்பட்ட இந்திரன் காமதேவனை நினைத்தான். உடனே காமனும் அங்கு வந்து சேர்ந்தான். அப்பொழுது இந்திரன் நட்பின் அறநெறிகளைக் கூறி மேலும் கூறலானான்—— “நண்பனே! விதியின் கட்டளைப்படி தாங்கொணாத் துயரம் என்னைச் சூழ்ந்துள்ளது. அதை உன்னைத் தவிர வேறு எவராலும் நீக்க இயலாது. பஞ்சம் வந்த காலத்தில்தான் கொடையாளியைப் பரீக்ஷிக்கலாம். போர் முனையில்தான் நல்லதொரு வீரனின் வீரம். ஆபத்து வந்தபோதுதான் நண்பனைப் பரீக்ஷிக்க வேண்டும். பெண்குலத்தின் பெருமையைக் கணவன் நலிந்து சோர்வுற்றபோதுதான் பரீட்சை செய்ய வேண்டும். அன்பனே! துன்பம் நேர்ந்தபோது பொறுமையைச் சோதிக்க வேண்டும். நட்பின் பொய்யில்லாத உண்மை அன்பை நேரில் இன்றி மறைவிலிருந்து பரீட்சிக்க வேண்டும். இதுதான் முறை. இதை விடுத்து வேறு வழியில்லை. நான் கூறுவது முற்றிலும் உண்மை.

தா3து: பரீக்ஷா து3ர்பி4க்ஷே

ரணே ஶூரஸ்ய ஜாயதே ।

ஆபத்காலே து மித்ரஸ்யாஶக்தௌ

ஸ்த்ரீணாம் குலஸ்ய ஹி ॥

விநதே: ஸங்கடே ப்ராப்தே

விதத2ஸ்ய பரோக்ஷத: ।

ஸுஸ்நேஹஸ்ய ததா2 தாத

நாந்யதா2 ஸத்யமீரிதம் ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. பார்வதீ. 17/12—13

நண்பா! இப்பொழுது எனக்கு நேர்ந்திருக்கும் துன்பத்தை உன்னைத் தவிர வேறு எவராலும் போக்க இயலாது. ஆகவே இன்று உனக்கு இது ஒரு பரீட்சை. இது என்னவோ என் காரியம், எனக்கு மட்டுமே நன்மை தருவது என்பதல்ல. இது தேவர்கள் அனைவரின் காரியம். அனைவருக்குமே நன்மையளிப்பது என்பதில் ஐயமேதுமில்லை.”

இவ்வாறு இந்திரன் கூறக்கேட்ட மன்மதன் சற்றே நகைத்தவண்ணம் மிடுக்குடன் அன்போடு பேசலானான்.

மன்மதன் கூறுகிறான்—— “தேவர்கோனே! தாங்கள் ஏன் அவ்வாறு கூறுகிறீர்கள்? நான் தங்களுக்குப் பதில் கூற வரவில்லை. (ஞாபகப்படுத்தவே வந்தேன்.) உலகில், எவன் உதவி செய்ய வந்த நண்பன்? எவன் முகநக நட்பு கொண்டவன்? என்பது நேரிடையாகக் காண வேண்டியதே தவிர, சொல்லில் அமைவதல்ல. துன்பம் வந்துற்றபோது வாய் நிறையப் பேசுபவன் என்ன உதவி செய்வான்? இருப்பினும் மன்னனே! நான் கூறுவதைச் சற்றே கேளுங்கள். நண்பரே! தங்களது இந்திரப் பெரும் பதவியைக் கவர எண்ணி, எவன் கடுந்தவம் இயற்றுகிறானோ, அவனை அத்தவம் செய்வதிலிருந்து முற்றிலும் நழுவுமாறு செய்கிறேன். எவனால் எக்காரியம் முழுமையாகப் பெறுமோ, அவனையே அச்செயலில் அறிவுடையோர் ஈடுபடுத்துவர். (‘யத்3யேந பூர்யதே கார்யம் தீ4மாந் தத்தேந யோஜயேத் ॥’) இப்பொழுது எனக்கியைந்த செயல் எதுவோ, அதை முழுமையாக எனது பொறுப்பில் விட்டுவிடுங்கள்.”

(ஒப்புநோக்குக:—

இதனை இதனால் இவன்முடிக்கும் என்றாய்ந்து

அதனை அவன்கண் விடல்.

— திருக்குறள் 517)

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— காமன் இவ்வாறு கூறவே, இந்திரன் மிக்க மகிழ்ச்சி கொண்டான். பெண்ணின்பத்தை நல்கும் காமத்தைத் தரும் காமனை வணங்கி இவ்வாறு கூறலானான்.

இந்திரன் கூறுகிறான்—— “அன்பனே! காமதேவா! நான் என் மனதில் எந்தச் செயலை நிறைவுற முடிக்க எண்ணினேனோ, அதை முடித்துத் தரும் ஆற்றல் உன்னிடம்தான் உள்ளது. மற்றவரால் அதை முடித்துக் கொள்ளலாமென்பது இயலாதது. நண்பா! காமதேவா! இன்று எதற்காக உனது ஒத்துழைப்பை எதிர்நோக்கி நிற்கிறேனோ, அதைத் தெளிவாகக் கூறுகிறேன் கேள். ‘தாரகன்’ என்னும் பெரும் அசுரன் பிரும்மதேவரிடமிருந்து அற்புதமான வரங்களைப் பெற்று, எவராலும் வெல்லபடாதவனாக அனைவருக்கும் பெருந்துன்பமளித்து வருகிறான்; அனைத்துலகங்களையும் துன்புறுத்துகிறான். அவனால் அறநெறிகளுக்குத் தீங்கு விளைகிறது. அதனால் தேவர்கள், ரிஷிகள் ஆகிய அனைவரும் துன்புறுகிறார்கள். தேவர்களனைவரும் ஒன்றுகூடி தங்கள் முழுத்திறலோடும் முன்பொரு முறை அவனை எதிர்த்துப் போர் செய்தனர். ஆனால், அனைவரின் அஸ்திரங்களும் சஸ்திரங்களும் (படைக்கலங்களும்) அவனிடம் வீணாயின. கடலரசனான வருணனது பாசம் துண்டானது. ஸ்ரீஹரியின் சுடராழியான சுதர்சனமும் பயனளிக்கவில்லை. ஸ்ரீவிஷ்ணு அவனை வதிக்கச் சுதர்சன சக்கரத்தை அவனது கழுத்திற்கு நேரே விட, அது முனை மழுங்கிப் போயிற்று. ‘யோகீசுவரரான ஸ்ரீபரமசிவனாரது வீரியத்தினால் தோன்றும் பாலகனது திருக்கைகளினாலேயே தீயோனான இவனுக்கு மரணம்’ எனப் பிரும்மதேவர் வரம் அளித்துள்ளார். இதை முழு முயற்சியோடு நலமுற நீதான் முடித்துத் தரவேண்டும்.

நண்பனே! இது நிறைவேறவே தேவர்களான நமக்குப் பெரும் நன்மை கிட்டும். பரமசிவனோ இமயமலைச் சாரலில் கடுந்தவத்தில் ஈடுபட்டுள்ளார். அவரோ நமக்கெல்லாம் பெருந்தலைவர்; காமத்திற்காட்படாதவர்; முற்றிலும் சுதந்திரரான பரமேசர். மலையரசனான இமவானின் பெண்ணான பார்வதீபிராட்டி தந்தையின் கட்டளைப்படி தன்னிரு தோழிகளுடன் சிவபெருமானுக்கு அருகிலிருந்து கொண்டு அவருக்குப் பணிவிடை செய்து வருவதாகச் செவிவழிச் செய்தி. இறைவனையே மணாளராகப் பெறவேண்டியே அவள் முயற்சிக்கிறாள் என்று தெகிறது. ஆனால், பகவானான பரமசிவனோ பொறிகளையும் மனதையும் அடக்கி ‘யோகு’ செய்கிறார். மன்மதனே! எப்படியாவது அவர் பார்வதியை மனதாரக் காதலிக்குமாறு செய்ய வேண்டும். இதனால் நீயும் செய்ய வேண்டுவதைச் செய்தவனாக ஆவாய். நமது துன்பங்களும் முற்றிலுமாக அழியும். இதனால் உலகெங்கும் உனது புகழ் நிலைத்திருக்கும்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! இந்திரன் இவ்வாறு கூறவே மன்மதனது திருமுகம் மகிழ்ச்சியில் மலர்ந்தது. அவன் அன்போடு தேவர்கோனிடம், ‘இந்திரா! நான் இச்செயலைச் செய்து முடிப்பேன். இதில் ஐயமுறத் தேவையில்லை’ என்று கூறினான்.

சிவபெருமானது மாயையில் மயங்கிய காமன் அக்காரியத்தை முடித்துத் தருவதாக உறுதி கூறி, அப்பெரும்பாரத்தைத் தன் தலையில் ஏற்றான். பின்பு அவன் தன் மனைவியான ரதிதேவியையும் நண்பனான வசந்தனையும் உடன் அழைத்துக் கொண்டு யோகேசுவரரான சிவபெருமான் தவம் செய்யுமிடத்திற்குப் பெருமகிழ்ச்சியோடு சென்றான்.

 

அத்தியாயம் : பதினெட்டும் பத்தொன்பதும்

சிவபெருமானது நெற்றிக்கண் தீயினால் மன்மதன் அழிதல்; ரதி புலம்பல்; தேவர்கள் வேண்ட காமன் துவாபர யுகத்தில் பிரத்யும்னனாகப் பிறக்க வரமருளுதல்; ரதிதேவி சம்பரனது நகர் புகுதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! காமதேவன் தன் நண்பனான வசந்தன் முதலானோரையும் அழைத்துக் கொண்டு அங்கு சென்று, சிவபெருமான் மேல் தனது பாணங்களைச் செலுத்தினான். அப்பொழுது சிவபெருமானது மனம் பார்வதியின்பால் சென்றது. அவரது உறுதியும் தளரலாயிற்று. தனது உறுதி நெகிழ்வது கண்டு யோகேசரான சிவபெருமான் மிக்க வியந்து மனதில் சற்றே சிந்திக்கலானார்.

‘நானோ கடுந்தவம் இயற்றுகிறேன். அதில் தடங்கல் எவ்வாறு வந்தது? தீயசெயல் புரியும் எவன் இங்கு என் மனதில் விகாரத்தை (மாறுதலை)த் தோற்றுவித்தான்?’ இவ்வாறு ஐயங்கொண்டு சிந்தித்த பெரும் யோகியான சிவபெருமான் நாற்புறமும் தன் கண்களை ஓடவிட்டார். அப்பொழுது தன் இடப்புறம் பாணத்தை வில்லில் தொடுத்து நாணமுற்று நிற்கும் மன்மதனின் மேல் அவரது பார்வை விழுந்தது. அறிவற்ற அந்த மதனன் தனது ஆற்றலில் செருக்குக் கொண்டு திரும்பவும் பாணத்தை இறைவன் மேல் விடத்தான் எண்ணியிருந்தான். நாரதா! இந்நிலையில் நிற்கும் காமன்மேல் பார்வை விழவே, பரம்பொருளான சிவபெருமானுக்குச் சினம் மூண்டது. முனிவரே! விண்வெளியில் வில்லில் பாணத்தைத் தொடுத்து நிற்கும் காமன் வீணாகாத தனது பாணத்தைச் சிவபெருமான் மேல் விடுத்தான். காமனது அம்பைத் தடுப்பது என்பது மிகமிகக் கடினமன்றோ! ஆனால் பரமசிவனாரிடம் வீணாகாத அச்சரமும் வீணானது. சினந்து நிற்கும் சிவபெருமானிடம் சென்றதும் அச்சரம் அமைதியுற்றது. தன் சரம் சிவபெருமானிடம் வீணானது கண்டு மன்மதன் மிகவும் பயந்தான். காலனை வென்ற இறைவன் தன்னெதிரில் இருப்பது கண்டு நடுங்கி, இந்திரன் முதலிய தேவர்களை நினைத்தான். முனிவரே! காமன் தனது முழு முயற்சியும் வீணாகவே பயத்தினால் கலங்கினான். காமன் நினைக்க, இந்திரன் முதலிய தேவர்களனைவரும் அங்கு வந்து சிவபெருமானை வணங்கித் துதிக்கலாயினர்.

தேவர்கள் துதித்து நிற்கும் அதே வேளையில் சினங்கொண்ட சிவபெருமானது திருநெற்றியின் நடுவில் விளங்கும் மூன்றாவது திருக்கண்ணிலிருந்து ஒரு பெரும் தீப்பொறி வெளிக் கிளம்பியது. அதன் தீப்பிழம்பு ஊழித்தீ போல் மேல் நோக்கிக் கிளம்பி விண்வெளி முற்றும் பரவி நாற்புறமும் சுற்றிப் பின் தரையில் வந்து விழுந்தது.

“நல்லவனே! இறைவா! பொறுத்து மன்னித்தருளுங்கள். மன்னித்தருளுங்கள்” என்று தேவர்கள் வேண்டத் தொடங்கு முன்பே, அந்தத் தீ, காமனை எரித்துச் சாம்பராக்கியது. வீரனான காமன் கொல்லப்பட்டதும் தேவர்களுக்குப் பெரும் துக்கம் உண்டாயிற்று. அவர்கள், “அந்தோ! என்ன நடந்துவிட்டது?” என்று மனங்கலங்கி உரத்த குரலில் கதறலானார்கள்.

அப்பொழுது மனம் நொந்த பார்வதியின் திருமேனி வெளுத்தது; உதிரம் உறைந்தது. தன் தோழிகளை அழைத்துக் கொண்டு தன் அரண்மனை சென்றாள். மதனன் எரிந்த அந்த நொடியில் ரதிதேவி மூர்ச்சையானாள். ‘இறந்துதான் விட்டாளோ?’ என்று தோன்றியது. சிறிது நேரத்தில் மூர்ச்சை தெளிந்த அவள் மனம் நொந்து கலங்கிப் பலபடியாக அழுது புலம்பினாள்.

ரதி புலம்பல்—— “ஐயோ! நான் என்ன செய்வேன்? எங்கு செல்வேன்? தேவர்கள் என்ன காரியம் செய்துவிட்டனர். செருக்கிக் கிடந்த என் கணவனை அழைத்து அழித்துவிட்டனரே. ஐயோ! என் மணாளரே! மன்மதா! உயிர்க்காதலரே! எனக்கு இன்ப சுகத்தைத் தரும் என்னுயிரே! அந்தோ! என் உயிர்த்தலைவரே! இங்கு இப்பொழுது என்ன விபரீதம் நடந்துவிட்டது?”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! இவ்வாறு பலவாறாகப் புலம்பி அழும் ரதிதேவி கைகால்களை உதைத்துக் கொண்டுத் தன் தலைமுடியைப் பிய்த்துக் கொள்ளலானாள். இப்புலம்பலைக் கேட்டு அவ்வனத்திலுள்ள காட்டுவாசிகளும் மரம்—செடிகொடிகளான தாவரங்களும்கூட மிக வருந்தின. இதற்கிடையில் இந்திரன் முதலிய தேவர்களனைவரும் சிவபெருமானைச் சிந்தித்தவண்ணம் ரதியைத் தேற்றத் தொடங்கினர்.

தேவர்கள் கூறல்—— “ரதிதேவி! உன் கணவனான காமனின் திருமேனி சாம்பலில் கொஞ்சம் எடுத்துப் பாதுகாத்து வை, பயத்தைவிடு. நம்மனைவரின் ஒப்பற்ற தலைவரான சிவபெருமான் காமனை மறுபடியும் உயிர்த்தெழச் செய்வார். நீ உன் காதலனைத் திரும்பவும் அடைவாய். எவரும் யாருக்கும் இன்பத்தையே தருபவருமல்ல; எவரும் துன்பத்தையே தருபவருமல்ல. அவரவர் தம் தம் கர்மவினைகளையே பயனாக அனுபவிக்கிறார்கள். வீணாக நீ, தேவர்கள் மேல் குற்றங்கூறி வருந்துகிறாய்.”

இவ்வாறு ரதிதேவிக்கு ஆறுதல் கூறிய தேவர்கள், சிவபெருமானிடம் வந்து பக்தியோடு அவரை மகிழ்வித்து மேலும் கூறலானார்கள்.

தேவர்கள் கூறல்—— “இறைவா! அடியார்க்கெளியவா! மகேசா! கருணை கொண்டு நாங்கள் கூறும் நல்வார்த்தைகளுக்குச் செவிசாற்ற வேண்டும். சங்கரா! காமனின் செயல் பற்றிச் சற்று அமைதியுடன் சிந்தியுங்கள். அவனது செயலில் துளியாகிலும் தன்னலமுண்டா? தீயவனான தாரகாசுரனது கொடுமையில் வாடும் நாங்கள் ஒன்றுகூடியே அவனை இச்செயலில் ஈடுபடுத்தினோம். தலைவரே! தாங்களோ சங்கரர் — நன்மையே செய்பவர். இதைத் தாங்கள் தவறாக எண்ணக் கூடாது. அனைத்தும் அளிப்பவர் தாங்கள். கயிலை வாழ் இறைவா! கற்பரசியான ரதிதேவி சோகத்தில் ஆழ்ந்து தனித்திருந்து கதறிப் புலம்பித் தவிக்கிறாள். தாங்கள்தான் அவளுக்குத் தேற்றரவு சொல்ல வேண்டும். சங்கரா! இச்சினத்தின் வாயிலாகத் தாங்கள் மதனனைக் கொன்றிருப்பீர்களேயானால், தாங்கள் இப்பொழுதே தேவர்களான எங்கள் அனைவரையும் மற்றுமுள்ள அனைத்து ஜீவராசிகளையும் கொன்றொழிக்க விரும்புவதாகத்தானே நாங்கள் எண்ணுவோம். ரதிக்குத் துன்பத்தைத் தந்து தேவர்களான நாங்கள் அனைவரும் மனம் நொந்துள்ளோம். ஆகவே தாங்கள்தான் ரதியின் சோகத்தைப் போக்க வேண்டும்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! தேவர்களனைவரது வேண்டுதலையும் செவிமடுத்த இறைவன் மனம் மகிழ்ந்து கூறத் தொடங்கினார்.

சிவபெருமான் கூறுகிறார்—— “தேவர்களே! முனிவர்களே! நான் கூறுவதைக் கவனமாகக் கேளுங்கள். என் சினத்தினால் நடந்தது நடந்ததுதான். அது மாறுபடாது. ருக்மிணியின் கணவனான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பூமியில் திருவவதாரம் செய்யும்வரை ரதியின் கணவனான மதனன் உடலின்றி அனங்கனாக இருப்பான். ஸ்ரீகிருஷ்ணன் துவாரகையிலிருந்து கொண்டு ருக்மிணியின் திருவயிற்றில் புத்திரர்களைத் தோற்றுவிக்கும் பொழுது, இம்மதனனும் அவர் மகனாகப் பிறப்பான். அப்பொழுது இவனது பெயர் ‘பிரத்யும்னன்’ எனப்படும். இதில் சந்தேகமே வேண்டாம். அவன் பிறந்ததும் ‘சம்பராசுரன்’ அவனைக் கவர்ந்து செல்வான். பின்பு அவன், அக்குழந்தையைக் கடலில் எறிவான். குழந்தை இறந்ததாக நினைத்துத் தன் நகரம் திரும்புவான் அம்மூடன். ரதியே! அதுவரை நீ, சம்பராசுரனது நகரத்தில் விருப்பம் போல் வசித்து வா. அங்கு உன் கணவனான மதனன் பிரத்யும்னனாகத் திரும்ப உனக்குக் கிடைப்பான். அங்கு மன்மதன் உன்னோடு கூடி, சம்பராசுரனைக் கொன்று நலம் பெறுவான். தேவர்களே! பிரத்யும்னன் என்று பெயர் கொண்ட மன்மதன், தன் மனைவியான ரதியையும், சம்பரனது செல்வத்தையும் எடுத்துக் கொண்டு திரும்பவும் தன் நகரம் வந்து நலமுடன் இருப்பான். நான் சொல்வது முற்றிலும் உண்மை.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! சிவபெருமானது சொல்லைச் செவிமடுத்த தேவர்களது மனதில் மகிழ்ச்சி பொங்கியது. இருகைகூப்பி வணங்கிய சென்னியராகக் கூறலாயினர்.

தேவர்கள் கூறுகிறார்கள்—— “தேவதேவரே! மகாதேவா! கருணைக்கடலே! இறைவா! தாங்கள் விரைவிலேயே காமதேவனுக்கு உயிர்ப்பிச்சையளித்து, ரதியின் உயிரைக் காத்தருள வேண்டும்.” தேவர்கள் கூறியதைக் கேட்டு மகிழ்ந்த கருணைக்கடலான இறைவன் திரும்பவும் மகிழ்ச்சியோடு கூறலானார்— “தேவர்களே! நான் மகிழ்ந்தேன். காமனை அனைவரின் உள்ளத்திலும் உயிரோடு உலாவச் செய்கிறேன். அவன் எனது கணங்களில் ஒருவனாக உலா வருவான். நான் உங்கள் துன்பங்களைத் துடைக்கிறேன். நீங்கள் உங்கள் இருப்பிடம் செல்லலாம்.”

இவ்வாறு கூறிய சிவபெருமான் துதித்து நிற்கும் தேவர்கள் காண மறைந்தருளினார். விண்ணவர்கள் கவலையொழிந்து மகிழ்ந்தனர். முனிவரே! இறைவனது சொல்லில் நம்பிக்கை கொண்ட தேவர்கள், ரதியிடம் இறைவன் கூறியதைக் கூறித் தேற்றித் தங்கள் இருப்பிடம் சென்றனர். முனிவரே! காமனது மனைவி ரதிதேவி சிவபெருமான் கூறியவாறு சம்பரனது நகரம் சென்று இறைவன் கூறிய காலத்தை எதிர்நோக்கி இருந்தாள்.

 

அத்தியாயம் : இருபதும் இருபத்தொன்றும்

பிரும்மதேவர் சிவபெருமானது சினத்தீயை ‘வடவானலம்’ எனப் பெயரிட்டுக் கடல் நடுவே வைத்து உலகின் அச்சத்தை நீக்குதல்; சிவபிரானது விரகத்தில் பார்வதீ வாடுதல்; தவம் செய்ய நாரதர் மூலம் ஐந்தெழுத்து உபதேசம் பெறுதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! ஸ்ரீருத்ரனது நெற்றிக்கண்ணிலிருந்து வெளிப்போந்த தீ காமதேவனை எரித்துப் பொசுக்கிச் சாம்பராக்கியதோடன்றி, எவ்வித உபயோகமுமில்லாமல் எண்டிசைகளிலும் பரவிப் பொசுக்கியது. இதனால் மூவுலகங்களிலும் உள்ள அனைத்து ஜீவராசிகளும் ‘ஆ’, ‘ஆ’ என்று அலறின. அப்பா! உடனே தேவர்களும் ரிஷிகளும் என்னிடம் சரணமடைந்தனர். அவர்களனைவரும் நிலைதடுமாறி மிகவும் கலங்கி இருகைகூப்பி என்னைத் துதித்து வணங்கித் தங்கள் துன்பத்தைக் கூறி முறையிட்டனர். அதைச் செவிமடுத்த நான் சிவபெருமானை நினைந்தவண்ணம் அதற்கான காரணத்தை நன்கு சிந்தித்து மூவுலகங்களையும் காப்பாற்ற வேண்டி மரியாதையுடன் அத்தீயிடம் சென்றேன். அத்தீயோ கொழுந்துவிட்டெரிந்து கொண்டு ‘மூவுலகங்களையும் சுட்டெரித்துவிடுமோ?’ என்று அஞ்சுமாறு இருந்தது. ஆனால், சிவபெருமானது திருவருளால் பெற்ற திறலால் நான் உடனே அத்தீயைச் செயலிழக்கச் செய்தேன்.

முனிவரே! மூவுலகங்களையும் சுட்டெரித்துவிட விரும்பும் அத்தீயின் தாங்கொணாத சினத்தைத் தணித்து அதை ஒரு பெண்குதிரையாக்கினேன். இப்பொழுது அதன் முகத்திலிருந்து வெம்மை நீங்கிய குளிர்ந்த தீப்பிழம்பே வெளிப்படுவதாயிற்று. சிவபெருமானது விருப்பப்படி உலகின் நலன் கருதி, பெண்குதிரை வடிவான அவ்வடவை தீயை எடுத்துக் கொண்டு நான் கடற்கரை அடைந்தேன். முனிவரே! நான் வருவதைக் கண்ட கடலரசன் ஓர் அழகிய திருமேனி தாங்கி இருகைகூப்பியவண்ணம் மூவுலகங்களுக்கும் பாட்டனான என்னிடம் வந்து முறைப்படி துதித்து வணங்கி மகிழ்ச்சியோடு கூறலானான்—— “பிரும்மதேவரே! தாங்கள் இங்கு வந்த காரணம் யாதோ? நான் தங்களது பணியாள். ஆகவே சிறிதும் தயக்கமின்றிக் கூறுங்கள்.”

கடலரசன் கூறியதைக் கேட்டு மகிழ்ந்த நான் உலகநலனைக் கருதிச் சிவனை நினைந்தவண்ணம் தெளிவாகக் கூறலானேன்—— “அன்பனே கடலரசனே! நீயோ சிறந்த அறிஞன்; மூவுலகங்கட்கும் நன்மையே புரிபவன். சிவபெருமானது இச்சைப்படி மனமகிழ்ச்சியோடு உன்னிடம் கூறுகிறேன். பெருஞ்சக்தி படைத்த இப்பெண்குதிரை சிவபெருமானது பெருஞ்சினத்தின் வடிவம். இச்சினத்தீ காமனை எரித்துப் பின் மூவுலகங்களையும் எரிக்கத் தலைப்பட்டது. இதைக் கண்டு வருந்தும் தேவர்களது வேண்டுகோளின்படியும், சிவபெருமானது விருப்பப்படியும் அங்கு சென்று அதைச் செயலிழக்கச் செய்தேன். பின் அதையே ‘வடவை’ என்னும் பெண்குதிரையாக்கி இங்கு அழைத்து வந்துள்ளேன். நீர்நிலைகளுக்கு அரசே! உலகின் நலன் கருதி நான் உனக்குக் கட்டளையிடுகிறேன். அனல் கக்கும் வாயுடைய பெண்குதிரையாக நிற்கும் சிவபெருமானது சினத்தீயை நீ பிரளயகாலம் வரை உன்னிடம் வைத்திரு. நான் அங்கு வந்து வசிக்கும்போது, சிவனின் இச்சினத்தீயை நீ விட்டுவிடலாம். உனது நீரே தினமும் இதற்கு உணவாகும். நீ முழு முயற்சியோடு இதை உன் மேலேயே வைத்துக் காக்க வேண்டும். ஆழங்காண இயலாத உன்னுடைய அடித்தளத்திற்குச் செல்லாமல் கவனமாகப் பாதுகாத்து வா.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! நான் கூறியதும் ஸ்ரீருத்ரரது சினத்தீயான வடவை தீயைத் தான் தாங்கி நிற்பதாகக் கடலரசன் ஒத்துக் கொண்டான். இது பிறரால் முடியாததாயிற்றே! பின்பு அந்த வடவைத் தீ கடலில் நுழைந்து, தன் கொழுந்துவிட்டெரியும் தீ நாக்குகளால் கடல் நீரையும் எரிக்கத் தொடங்கியது. முனிவரே! இதனால் மனம் மகிழ்ந்த நான், என்னுலகம் வந்தேன். தெய்விக வடிவேற்ற கடலரசனும் என்னை வணங்கி மறைந்தான். சிவபெருமானது சினத்தீயின் அச்சத்திலிருந்து விடுபட்ட உலக மக்கள் மனநிறைவு பெற்றனர். தேவர்களும் முனிவர்களும் மகிழ்ந்தனர். (அத்தியாயம் 20)

* * *

நாரதர் கேட்கிறார்—— கருணைக்கடலே! மதனன் எரிக்கப்பட்டபின் மலைமகளான பார்வதீபிராட்டி என்ன செய்தாள்? தன்னிரு தோழிகளையும் அழைத்துக் கொண்டு எங்கு சென்றாள்? என்பதையெல்லாம் எனக்குக் கூறுங்கள்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— சிவபெருமானது நெற்றிக்கண்ணிலிருந்து தோன்றிய தீ, காமனை எரித்தபோது மூவுலகங்களிலும் எதிரொலிக்க விண்ணதிரப் பெருத்ததொரு சத்தம் தோன்றியது. அப்பேரொலியையும் காமதேவன் எரிந்ததையும் கண்டு மனங்கலங்கிய பார்வதீபிராட்டி தன் இரு தோழிகளுடன் தன் அரண்மனைக்குச் சென்றாள். தன் பரிவாரங்கள் சூழ இருந்த இமவான், அப்பேரொலி கேட்டுப் பெரிதும் வியந்தான். அங்கு கயிலைமலையில் பணிவிடை செய்யச் சென்ற தன் மகளை நினைந்து மிக்க கவலை கொண்டான். இதற்குள் சிவனது பிரிவால் வருந்தும் பார்வதீபிராட்டி சற்று தொலைவில் வருவதைக் கண்டான். கலக்கமுற்று வரும் தன் மகளைக் கண்ட இமவான் துன்பம் தாளாது உடனே அவளருகில் சென்று, அவளது கண்களைத் தன் கைகளால் துடைத்து, “சிவையே! பார்வதீ! என்ன பயம்? ஏன் அழுகிறாய்?” என்று கேட்டு, அவளைத் தன் மடியில் ஏற்றி உட்கார வைத்துக் கொண்டு தேற்றரவு செய்தவண்ணம் தன் அரண்மனைக்குக் கூட்டிச் சென்றான்.

மதனனை எரித்ததும் மகாதேவர் மறைந்தருளினார். அதனால் அவரைக் காணாத பார்வதீ விரகத்தீயில் வெதும்பினாள். அவளுக்கு எங்கும் எதிலும் இன்பமோ அமைதியோ கிடைக்கவில்லை. தந்தையின் அரண்மனை சென்று தாயைக் கண்டதும் தான் ஏதோவொரு புதிய பிறவி பெற்றதாக உணர்ந்தாள். “அந்தோ! நான் பாழாகிவிட்டேனே” என்று கூறித் தன் அழகை நொந்து கொண்டாள். தோழிகள் ஆறுதல் கூறியும் தன்னிலை அடைந்தாளில்லை. தூங்கும் போதும், உணவருந்தும் போதும், நீராடும் போதும், உலாவும் போதும், ஏன், தோழிகள் நடுவில் இருக்கும்போதுகூட மகிழ்ச்சியோ இன்பமோ சிறிதும் பெறவில்லை. “நான் ஏன் பிறந்தேன்? இந்த அழகுதான் எனக்கு வேண்டுமா? என் செயலெல்லாம் வீணாகியதே” என்று திரும்பத் திரும்பக் கூறி, சிவபெருமானது திருவிளையாடல்களை நினைத்தவண்ணம் சிவனாரது பிரிவாற்றாமையால் வருந்தி இளைத்துத் துன்புற்றாள். என்றும் எப்பொழுதும் வாயிலே சிவநாமம். உடல் தந்தை வீட்டில் இருந்ததே தவிர, உயிரும் மனமும் சிவனாரிடம். சோகத்தில் ஆழ்ந்த அவள் சிற்சில சமயம் மூர்ச்சித்து விழுவாள். பெருமனத்தவர்களான இமவான், அவர் மனைவி மேனை, அவர்களது மகன் மைனாகம் ஆகிய அனைவரும் அவளைத் தேற்றியபோதும் சிவபெருமானை அவளால் மறக்க முடியவில்லை.

அறிஞரான தேவரிஷியே! நாரதா! விருப்பம் போல் சுற்றித் திரியும் நீ ஒரு சமயம் இந்திரன் அனுப்ப, இமவானிடம் சென்றாய். பெருமனத்தனான இமவானும் உன்னை வரவேற்று உயர்ந்த ஆசனமளித்து உபசரித்து நலன் விசாரித்தான். தன் மகளது செயல் அனைத்தையும் தொடக்கம் முதல் கூறலானான். சிவபெருமானுக்கு அவள் சேவை செய்யத் தொடங்கியது, காமனை அவர் எரித்தது முதலானவற்றையும் கூறினான். முனிவரே! இவற்றையெல்லாம் கேட்டறிந்த நீ மலையரசனிடம், “மன்னவா! சிவபெருமானைத் துதித்து வா” என்று கூறி விடைபெற்று, தனித்திருக்கும் பார்வதீபிராட்டியிடம் சென்றாய். நீதான் எப்பொழுதும் சிவபெருமானைச் சிந்தித்திருப்பவனாயிற்றே. நீ பரமசிவ பக்தன், உலகிற்கு நன்மையே செய்பவன், சிறந்த ஞானி வேறு. ஆகவே பார்வதியிடம் வந்த நீ அவளது நலன் கருதி உண்மையை உள்ளபடி கூறலானாய்.

நாரதனாகிய நீ கூறியது—— “காளியே! நான் சொல்வதைக் கேள். உன் மேல் கொண்ட கருணையால் உண்மையைக் கூறுகிறேன். நான் கூறுவது உனக்கு முற்றிலும் இதம் செய்யும் அப்பழுக்கற்றது. நீ விரும்பியதைத் தரவல்லது. நீ சிவபெருமானுக்குச் சேவை செய்தாய். ஆனால், அது ஒரு தவமாக இன்றிச் செருக்காக இருந்தது. ஏழைக்கிரங்கும் சிவபெருமான் உனது செருக்கைத்தான் அழித்தார். சிவையே! உனது கணவரான சிவபெருமான் பற்றற்றவர்; பெருநிலை யோக புருஷர்; மன்மதனை எரித்தவர். உன்னை நலமுடன் விடுத்ததன் காரணம் அவர் அடியார்க்கு அருளுபவர். ஆகவே, நீ சிறந்ததொரு தவத்தைச் செய். நீண்ட நாட்கள் சிவபெருமானைப் பூஜித்து வா. தவத்தின் வாயிலாக நீ தூயவளானபின், சிவபெருமான் உன்னைத் தன் மனைவியாக்கிக் கொள்வார். நன்மையே செய்யும் சிவனை நீயும் ஒருபோதும் விட்டிருக்க மாட்டாய். தேவி! நீ முழுமுயற்சியோடு சிவனையே உனதாக்கிக் கொள்ள முயற்சி மேற்கொள். சிவனைத் தவிர வேறெவரையும் நீ மணந்து கொள்ள மாட்டாய்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! நீ கூறியதைக் கேட்ட காளி சற்றே பெருமூச்செறிந்து இருகைகளையும் கூப்பி மகிழ்ச்சியோடு கேட்கலானாள்—— “பெரியோரே! தாங்களோ அனைத்தும் அறிந்தவர்; உலகின் நன்மையையே நாடுபவர். சிவபெருமானை ஆராதிக்க எனக்கு ஏதாவதொரு மந்திரத்தைத் தாருங்கள்.”

நாரதா! பார்வதீ வேண்டவே, நீ சிவபெருமானது திருவைந்தெழுத்தை முறைப்படி அவளுக்கு உபதேசம் செய்தாய். மேலும், அம்மந்திரத்தில் அவளுக்குத் தீவிர ஈடுபாடு வரவேண்டி, அதன் சிறந்த பெருமைகளையெல்லாம் கூறினாய்.

நாரதர் கூறுகிறார்—— “பார்வதீதேவியே! இத்திருவைந்தெழுத்தின் பெருமையைக் கேள். இதைக் கேட்டபொழுதே சிவபெருமான் பெருமகிழ்ச்சி கொள்வார். இம்மந்திரம் மந்திரங்கள் அனைத்திற்கும் தலையாயது. விரும்பியதை விரும்பியவண்ணம் தருவது. சிவபெருமானுக்கு உகந்தது. ஜபிப்பவனுக்குப் போகம்—மோட்சங்களை அளிப்பது. பெரும்பேறு பெற்றவளே! இத்திருவைந்தெழுத்தை முறைப்படி ஜபிப்பதால், சிவபெருமான் நிச்சயம் விரைவிலேயே உன்னெதிரில் காட்சியளிப்பார். ஆசார—அனுஷ்டானங்களோடு அவரது சொரூபத்தையே தியானம் செய்தவண்ணம் திருவைந்தெழுத்தை ஓதி வா. இதனால் நீ சேவிக்கும் சிவபெருமான் விரைவிலேயே மனம் மகிழ்வார். சிவன் உன்வயமாகுமாறு தவம் செய். ஒருவேளை தவத்தினால் சிவபெருமான் உன் வயமாகலாம். தவத்தினால்தான் அனைவருக்கும் விரும்பிய பயன் கிட்டுகிறது. இல்லையேல் இல்லை.”

(ஒப்புநோக்குக:—

வேண்டிய வேண்டியாங்கு எய்தலால் செய்தவம்

ஈண்டு முயலப் படும்.

— திருக்குறள் 265)

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! நீயோ பரமசிவ பக்தன். விருப்பம்போல் திரிபவன். பார்வதியிடம் இவ்வாறு கூறிய நீ, தேவர்களது நலத்தில் நாட்டங்கொண்டு சுவர்க்கம் சென்றாய். நீ உபதேசித்த திருவைந்தெழுத்தைப் பெற்ற பார்வதீபிராட்டி மிகவும் மகிழ்ந்தாள்.

 

அத்தியாயம் : இருபத்து இரண்டு

சிவபெருமானைச் சேவிக்கப் பார்வதீ இயற்றிய கடுந்தவம்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— தேவரிஷியே! நீ சென்றபிறகு மனம் மகிழ்ந்த பார்வதீபிராட்டி தவத்தினாலேயேதான் சிவபெருமானைப் பெற முடியும் என்றெண்ணிக் கடுந்தவம் செய்ய மனதில் உறுதி கொண்டாள். தன் தோழிகளான ஜயை, விஜயை மூலம் பெற்றோரிடம் விடைகொண்டாள். தந்தை ஒப்புதலளித்தாலும், அன்பிற்காட்பட்ட தாய் பலவாறாகச் சொல்லித் தவம் செய்வதிலிருந்து தடுத்தாள். வீட்டை விடுத்துத் தொலைதூரம் வனம் சென்று தவம் செய்வதா? என்பதே அவளது எண்ணம். ‘உ = குழந்தாய், மா = (தவம் செய்ய வெளியே செல்ல) வேண்டாம்’ என்று மேனை தடுத்ததால், அன்று முதல் பார்வதியின் திருப்பெயர் ‘உமா’ என்றாயிற்று.

(குறிப்பு:— இக்கருத்தையே காளிதாச மகாகவி, தன் குமாரசம்பவம் என்னும் காப்பியத்தில் குறிப்பிடுவது காண்க——

தாம் பார்வதீத்யாபி4ஜநேந நாம்நா

3ந்து4ப்ரியாம் ப3ந்து4ஜநோ ஜுஹாவ ।

உமேதி மாத்ரா தபஸோ நிஷித்3தா4

பஶ்சாது3 மாக்2யாம் சுமுகீ2 ஜகா3ம ॥

— குமாரசம்பவம் 1/26)

முனிவரே! மலையரசனது மனைவி மேனை, தான் தடுத்ததால் பார்வதீ துக்கமடைந்தது கண்டு தனது எண்ணத்தை மாற்றிக் கொண்டு மகளைத் தவம் செய்ய அனுமதித்தாள். உயர்ந்த விரதங்களைக் கடைப்பிடித்தொழுகும் பார்வதீ தன் தாயின் அனுமதி கிடைத்ததால் மிகவும் மகிழ்ந்து சிவனை நினைந்தாள். மகிழ்ச்சியோடு தாய்—தந்தையரை வணங்கிய பார்வதீ, தன்னிரு தோழிகளையும் அழைத்துக் கொண்டு தவம் செய்யக் கிளம்பினாள். மனதிற்கியைந்த உயர்ந்த ஆடைகளைக் களைந்து மரவுரி தரித்து இடுப்பில் முஞ்சிப்புல்லினாலான மேகலையைத் தரித்தாள். முத்துமாலைகளைத் துறந்தாள். உயர்ந்த மான்தோலை மேலாடையாகக் கொண்டாள். பின்பு, கங்கை உற்பத்தியாகும் ‘கங்கோத்ரி’ என்னும் மலைமுகட்டிற்குச் சென்றாள்.

தியானத்தில் ஆழ்ந்திருந்த சிவபிரான் மன்மதனை எரித்த இடமான இமயமலையின் தாழ்வரையே கங்காவதரணம் செய்த இடமாகும். இவ்வுயர்ந்த புண்ணியத் தலத்தில்தான் பார்வதீபிராட்டியும் தவம் செய்யத் தொடங்கினாள். கௌரியான பார்வதீ தவம் செய்ததால், அவ்விடம் ‘கௌரீ சிகரம்’ என்று பெயர் பெற்றது. ‘தன் தவம் பயனைத் தருமா?’ என்று சோதிப்பதற்காகப் பழம் (பயன்) தரும் பலப்பல அழகிய மரங்களை அங்கு நட்டாள். பார்வதீபிராட்டி முதலில் தவம் செய்யும் இடத்தைத் தூயதாக்கி, அங்கு ஒரு மேடை அமைத்தாள். பின்பு, முனிவர்களுக்கும் இயலாத கடுந்தவத்தை ஏற்றாள். புலன்களையும் மனதையும் அடக்கி அம்மேடையில் அமர்ந்து தவம் செய்யலானாள்.

ஆனி, ஆடி மாதங்களான வெயிற்காலத்தில் தன் நாற்புறங்களிலும் தீமூண்டெரிய அதன் நடுவில் அமர்ந்து திருவைந்தெழுத்தை ஓதுவாள். மழைக்காலமான ஆவணி, புரட்டாசி மாதங்களில் (வருஷ காலத்தில்) தவம் செய்யும் திட்டின் மேலோ அல்லது பெரியதொரு பாறாங்கல் மீதோ அமர்ந்து பெருமழையில் நனைய நனைய தவம் செய்வாள். குளிர்காலத்தில் உணவை விடுத்துக் குளிர்நீரில் நின்றும், இரவில் பனிப்பாறையில் அமர்ந்தும் தவம் செய்வாள். இவ்வாறு திருவைந்தெழுத்தை மனமொன்றி ஓதியவண்ணம் வேண்டிய வேண்டியாங்கு நல்கும் சிவபெருமானை நினைந்தவாறு தவம் செய்யலானாள். தினமும் இடையில் நேரம் வாய்த்தபோது தன் தோழிகளோடு தான் நட்ட செடிகளுக்கு நீரூற்றுவாள். அங்கு வரும் விருந்தாளிகளுக்கு விருந்து படைத்து உபசரிப்பாள். மனத்தூய்மையுடைய பார்வதீ பெரும் புயற்காற்று, பொறுக்க முடியாத குளிர், பலவாறான மழை, பொறுக்க முடியாத வெய்யில் ஆகியனவற்றையும் பொறுத்தாள். பலவாறாகத் தோன்றிய இன்னல்கள் பற்றியும் சிறிதும் கவலை கொள்ளவில்லை. சிவப்பரம்பொருளையே நினைந்தவண்ணம் அசையாது நின்றாள்.

முதல் ஆண்டில் பழங்களே உணவு. இரண்டாமாண்டு காய்ந்த சருகு இலைகளே உணவு. இவ்வாறு தவத்தில் பல்லாண்டுகள் கழித்தாள். இதன்பின் சருகு இலைகளைத் தின்பதையும் விடுத்தாள். பட்டினியே உணவு. ஆனால், தவத்திலிருந்த உறுதி சிறிதும் குறையவில்லை. மேலும் வளரலாயிற்று. இமவான் மடந்தை இலைச்சருகு உண்பதையும் விடுத்ததால் தேவர்கள் அவளை ‘அபர்ணா’ என அழைத்தனர். இதன்பின் ஒருகால் ஊன்றி மற்றொரு கால் மடித்துச் சிவனை நினைந்து திருவைந்தெழுத்தை ஓதியவண்ணம் கடுந்தவம் இயற்றினாள். மரவுரியும் மான்தோலுமே அவளுடலை மறைத்தன. தலையிலோ கூந்தல் சடைக்கற்றையாயிற்று. இவ்வாறு சிவனை நினைந்து நினைந்து தவமியற்றும் பார்வதீ தவத்தில் முனிவர்களையும் விஞ்சினாள். இவ்வாறு தவமியற்றும் பார்வதிக்கு மூவாயிரம் வருடங்கள் உருண்டோடின.

சிவபெருமான் அறுபதாயிரம் வருடங்கள் தவமியற்றிய அதே இடத்தில் ஒரு நொடி நின்ற பார்வதீபிராட்டி இவ்வாறு நினைக்கலானாள்—— ‘அவருக்காக முறைதப்பாது நான் இங்கு கடுந்தவம் இயற்றுவது அவருக்கு இப்பொழுது தெரியாதா? வெகுகாலமாகத் தவம் செய்யும் என்னைக் காண அவர் வராத காரணமென்னவோ? உலகமக்களும் வேதங்களும் முனிவர்களும் எப்பொழுதும் அவரது பெருமையை துதித்துப் பாடுகின்றனர். அவர்கள் கூறுவதோ—— ‘சிவபெருமான் அனைத்தும் அறிவார்; அனைத்திலும் ஆன்மாவாக விளங்குபவர்; அனைத்தையும் சமமாகக் காண்பவர்; செல்வங்கள் அனைத்தையும் அருள்பவர்; தெய்விக சக்தி படைத்தவர்; அவரவர் எண்ணுவதை எண்ணியவாறு அறிபவர்; அடியார்கள் வேண்டுவதை வேண்டியவாறு அளிப்பவர்; இன்னல்கள் அனைத்தையும் களைபவர்’ என்று. நான் ஆசைகளைக் களைந்து எருதுக்கொடியோனான சிவபெருமானிடமே மனமொன்றி பக்தி செய்தது உண்மையானால், நலமே நல்கும் சிவபெருமான் எனக்கு அருள்புரியட்டும். நாரத முனிவரால் உபதேசிக்கப்பட்ட சிவபஞ்சாட்சரமான திருவைந்தெழுத்தை ஊன்றிய பக்தியோடு முறை பிறழாது நான் ஜபித்திருப்பேனேயாகில் சிவபெருமான் எனக்கருள் புரியட்டும். உலகியலின் மாயையான மாறுபாடுகளுக்கு ஆட்படாமல் வேறு எந்தவொரு சிந்தனையுமின்றிப் பக்தியோடு சிவபெருமானை நான் போற்றிப் புகழ்வது உண்மையாகில் சிவபெருமான் என்மேல் பரிபூரண கருணை கொள்ளட்டும்.’

தலையில் சடைமுடியும் அரையில் மரவுரியும் தரித்த பார்வதீ, இவ்வாறான சிந்தனையிலேயே நித்தமும் ஊன்றித் தலையைக் கீழே சாய்த்து வணங்கியவண்ணம் வெகுகாலம் தவம் செய்தாள். முனிவர்களும் ஆற்றுதற்கரிய உயர்ந்த தவம் அவளது தவம். இவ்வாறான தவத்தைக் கண்டு ஆடவர்களும் வியந்து போற்றினர். முனிவரே! பார்வதீதேவியின் செய்யும் தவத்தின் மற்றொரு பெருமையையும் கூறுவேனாக. கவனமாகக் கேள். பார்வதியின் கடுமையான அத்தவம் வியப்புக்குரியதாக அமைந்தது. ஒன்றுக்கொன்று பகை பாராட்டும் பிராணிகளும், அவளுடைய ஆசிரமத்தருகில் பகை மறந்திருந்தன. பகைமை குணம் பாராட்டும் விலங்குகளான சிங்கம், பசு முதலியனவும் பார்வதீதேவியின் தவவலிமையால் ஒன்றுக்கொன்று தீங்கு செய்யாவண்ணம் அமைதியாக இருந்தன. பகை கொண்ட எலி, பூனை முதலியனவும் அவ்வாசிரமத்தில் கோபம் முதலிய விகாரங்களை விடுத்திருந்தன. மரங்கள் பழுத்த பழங்களைத் தந்தன. பசும்புற்தரைகளும் பன்னிறப்பூக்களும் அத் தபோவனத்தின் அழகைப் பெருக்கின. அவ்வனமே ‘ஒரு கயிலையோ!’ என அமைந்தது. பார்வதியின் தவம் பயன் தருவதாக அமைந்தது.

 

அத்தியாயம் : இருபத்து மூன்று

பார்வதியின் கடுந்தவம் கண்டு மூவுலகும் அஞ்சுதல்; பிரும்மாவும் ஸ்ரீவிஷ்ணுவும் தேவர்களுடன் சிவபெருமானிடம் செல்லுதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனீசுவரரே! பார்வதீபிராட்டி, சிவபெருமானை அடையவேண்டி வெகுகாலம் கடுந்தவம் இயற்றிய போதிலும், சிவபெருமான் அவளெதிரில் தோன்றினாரில்லை. அப்பொழுது இமவான், மேனை, மேருபர்வதம், மந்திரபர்வதம் ஆகிய அனைவரும் வந்து ‘சிவபெருமானைப் பெறுவது மிகமிகக் கடினம், விண்ணில் நீந்தி வரும் நிலவைக் கையில் பிடிக்க முடியுமா?’ என்று பலவாறு கூறி, அவளைத் தவத்தை விடுத்து, வீடு திரும்புமாறு வேண்டினர். ஆனால், அவர்கள் கூறியதைக் கேட்ட பார்வதீதேவி பதிலுரைக்கலானாள்—— “தந்தையே! தாயே! சுற்றத்தார்களே! நான் முதலில் கூறியதை நீங்கள் அனைவரும் மறந்துவிட்டீர்களா, என்ன? பாதகமில்லை. இப்பொழுது எனது பிரதிக்ஞையைக் கேளுங்கள். கோபத்திற்காட்பட்டு மன்மதனை எரித்த அப்பரமன் பற்றற்றவராக இருக்கலாம். ஆனாலும் நான், என் கடுந்தவத்தின் வலிமையால் அடியார்க்கெளிவந்த அச்சிவப்பரம்பொருளை நிச்சயம் மகிழ்ச்சி கொள்ளச் செய்வேன். நீங்கள் மனநிறைவோடு வீடு திரும்புங்கள். நிச்சயம் பரமன் மகிழ்ந்து வருவார். இதில் ஐயம் கொள்ள வேண்டாம். மன்மதனை எரித்தவரும், இவ்வனத்தையே எரித்தவருமான சிவபெருமானை என் தவத்தால் இங்கு வரச் செய்வேன். பெருந்தவத்திற்குத்தான் அவர் ஆட்படுவார். நான் கூறுவது உண்மை. இதை நீங்கள் அனைவரும் உணரவேண்டும்.” இனிதாகப் பேசும் பார்வதீ, தாய் மேனை, தமையன் மைனாகம், தந்தை இமவான், மந்தரமலையரசன் முதலிய அனைவரிடமும் இவ்வாறு கூறிவிட்டு அமைதியானாள். சிவையான தேவி இவ்வாறு கூறவே வந்தவர்கள் வியந்தவண்ணம் அவளைப் புகழ்ந்து வந்த வழியே திரும்பினர். அவர்கள் சென்றதும் தோழிகள் சூழவிருந்த பார்வதீ மேலும் உறுதி கொண்டு முன்னிலும் கடுந்தவம் இயற்றலானாள்.

முனிவரே! தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள் மற்றும் அசைவன—அசையாதனவான பிராணிகள் அடங்கிய மூவுலகங்களும் அவளது கடுந்தவத்தால் வெம்மையாகின. அப்பொழுது தேவர்கள், அசுரர்கள், யட்சர்கள், கின்னரர்கள், சித்த—சாரணர்கள், ஸாத்யர்கள், முனிவர்கள், வித்யாதரர்கள், பெரும் நாகங்கள், பிரஜாபதிகள், குஹ்யகர்கள், மற்றுமுள்ள அனைவரும் பெருந்துன்பத்திற்கு ஆளாயினர். ஆனால், அதன் காரணத்தை எவரும் அறிந்திலர். அப்பொழுது புண்பட்ட இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் மிகவும் கலக்கமுற்று, தேவகுருவான வியாழ பகவானின் சொற்படி மேருமலையிலிருந்த பிரும்மாவான என்னிடம் சரணமடைந்தனர். ஒளியிழந்து கலங்கி நின்று துதிக்கும் அவர்கள் என்னிடம், “இறைவா! உலகம் புண்பட கலங்கி நிற்பது ஏனோ?” என்று வினவினர்.

இதைக் கேட்டதும் சிவனை நினைந்த நான் உண்மை அறிந்தேன். உலகம் வெந்து நீராவது பார்வதீதேவியின் கடுந்தவத்தின் வன்மையால் என உணர்ந்த நான், உடனே அவர்களோடு ஸ்ரீமந்நாராயணரிடம் கூறத் திருப்பாற்கடல் சென்றேன். அங்கு ஸ்ரீமந்நாராயணன் சிறந்ததோர் ஆசனத்தில் அமர்ந்திருப்பது கண்டு தேவர்களோடு அவரை வணங்கித் துதித்து “ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவே! பார்வதீதேவியின் கடுந்தவத்தினால் வாடி வதங்கும் நாங்கள் உங்களையே சரணமடைந்தோம். தாங்கள்தான் காத்தருள வேண்டும்” என்று வேண்டினோம். ஆதிசேஷ படுக்கையில் சயனித்திருக்கும் திருமகள் கேள்வனான இறைவன் இதைக் கேட்டு பதிலுரைத்தார்.

ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு கூறுகிறார்—— “தேவர்களே! பார்வதீதேவி தவமியற்றும் காரணத்தை இன்றுதான் அறிந்தேன். ஆகவே, நாம் அனைவரும் சிவபெருமானிடம் சென்று வணங்கி, உலக நலன் கருதிப் பார்வதியைத் திருமணம் செய்து கொள்ளுமாறு வேண்டுவோம். தேவதேவனும் பினாகம் என்னும் வில்லைக் கையிலேந்தியவருமான சிவபெருமான் பார்வதீபிராட்டிக்கு வரமளித்திட, அவரது ஆசிரமத்திற்குச் செல்வதற்கான முயற்சியை மேற்கொள்வோம். ஆகவே, நலன் நல்கும் சிவபெருமான் கடுந்தவமியற்றும் இடத்திற்கு நாம் அனைவரும் செல்வோமே.”

ஸ்ரீமந்நாராயணன் கூறியதைக் கேட்ட தேவர்கள் ஸ்ரீருத்ரரிடம் செல்லவே பயந்தனர். ஏனெனில், அவரோ பிடிவாதக்காரர்; கோபமே உருவானவர்; உலகையே எரிக்கத் துணிந்தவர்.

தேவர்கள் கூறுகிறார்கள்—— “எம்பெருமானே! அவரோ மிகவும் பயங்கரமானவர்; ஊழித்தீபோல் ஒளிர்பவர்; பயங்கரமான கண்களுடையவர்; சினமே வடிவான அவரிடம் நாங்கள் போக முடியாது. ஏனெனில், வெற்றிகொள்ள இயலாத மன்மதனையே முன்பு சினத்தீயால் எரிந்தவர். இப்பொழுதும் எங்களையும் எரித்துவிட்டால் என் செய்வது?”

முனிவரே! இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் கூறியதைக் கேட்ட திருமகள் கேள்வனார் ஸ்ரீஹரி, அவர்களுக்குத் தேற்றரவு கூறி மேலும் கூறலானார்—— “தேவர்களே! நான் இப்பொழுது கூறுவதைச் சற்று அன்போடும் ஆதரவோடும் கேளுங்கள். சிவபெருமான் தேவதேவர்; தேவர்களின் அச்சத்தைத் தவிர்ப்பவர். அவர் உங்களை எரிக்க மாட்டார். நீங்களோ ஞானம் நிறைந்தவர்கள். சிவபெருமான் நலமே செய்வார் என்று கொண்டு அவரைச் சரணமடைய வேண்டும். அவர் மூவாமுதல்வர்; முன்னைப்பழம் பொருட்கும் முன்னைப்பழம் பொருள்; சர்வேசன்; சகலரும் தஞ்சம் புகுமிடம்; பரத்திற்கும் எட்டாத பரமன்; பெருந்தவசி; பரம்பொருள். ஆகவே, நாம் அவரைச் சரணம் பற்றத்தான் வேண்டும்.”

சர்வசக்தரான ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு இவ்வாறு கூறவே, அனைவரும் பினாகபாணியான சிவபெருமானைத் தரிசிக்கச் சென்றனர். வழியில் பார்வதீதேவியின் ஆசிரமத்தைக் கண்டனர். ஆகவே, அவளது கடுந்தவத்தைக் காண ஆவலுடன் அங்கு சென்றனர். அத்தவத்தைக் கண்ட தேவர்கள், அவளது உயர்ந்த தவவொளியில் மழுங்கிப் போயினர். தவத்தில் மூழ்கி நிற்கும் பார்வதீ தேவியின் தவவொளி கண்டு மயங்கிய தேவர்கள் ‘தவப்பயனே உருவெடுத்ததோ!’ என விளங்கும் அவளை வணங்கிப் புகழ்ந்தவண்ணம் சிவபெருமான் இருக்குமிடம் சென்றனர். முனிவரே! அவ்வாறு சென்ற அவர்கள் முதலில் உன்னை (நாரதரை), மதனனை எரித்த சிவபெருமானிடம் அனுப்பித் தாங்கள் மட்டும் தொலைவிலேயே நின்று கொண்டு சிவபெருமான் சினந்துள்ளாரா அல்லது மகிழ்ச்சியோடு உள்ளரா? என்று காண்பாராயினர். நாரதா! நீயோ பயமறியாதவன். மேலும் பரமசிவ பக்தன். ஆகவே, நீ அங்கு சென்று அவர் மகிழ்ச்சியாக இருப்பதைக் கண்டாய். பின்பு நீ திரும்பிச் சென்று விஷ்ணு முதலிய சகல தேவர்களையும் சிவபெருமானிடம் அழைத்துச் சென்றாய். அவர்களும் கணங்கள் சூழ்ந்திருக்கும் சிவபெருமான் தவவேடத்துடன் முழங்கால் மடித்து யோகாசனத்தில் மகிழ்ச்சியோடு இருப்பதைக் கண்டனர். பரம்பொருளான சிவபெருமானைத் தரிசித்த பிரும்மாவான நானும் ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவும் மற்றுமுள்ள தேவர்கள்—சித்தர்கள்—முனிவர்கள் ஆகிய அனைவரும் அவரை வணங்கி வேதம், உபநிடதம், பிரும்மசூத்திரம் முதலிய துதி நூல்களால் துதிக்கலானோம்.

 

அத்தியாயம் : இருபத்து நான்கு

பார்வதீதேவியை மணக்குமாறு தேவர்கள் சிவனை வேண்டுதல்; திருமணத்தின் குறைகளைக் கூறிச் சிவபெருமான் வெறுத்தல், பின் ஒப்புதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! கயிலை சென்ற தேவர்கள் ஸ்ரீசிவபெருமானை வணங்கித் துதிக்கலாயினர். அதுகண்ட நந்திதேவர் சிவபெருமானிடம் “தாங்கள் ஏழைப்பங்காளராயிற்றே. அடியார்க்கருளும் அருந்தெய்வமும் தாங்கள்தானே” என்று அவரது புகழினைப் பாடியவண்ணம் “இறைவா! தேவர்களும் முனிவர்களும் இப்பொழுது பெருந்துன்பத்தில் ஆழ்ந்து தங்களைச் சரணமடைந்துள்ளனர். ஆகவே, சர்வேசுவரரான தாங்கள்தான் அவர்களைக் காத்தருள வேண்டும்” என்று வேண்டினார்.

கருணையே வடிவான நந்தியெம்பெருமான் இவ்வாறு வேண்டவே சிவபெருமான் சிறிது சிறிதாகத் தன் கண்களைத் திறந்து தியானத்தைக் கலைத்தார். சமாதி நிலை கலைந்த பரம்பொருளான — பரமஞானியான — சிவபெருமான் தேவர்களைக் கண்டு கூறலுற்றார்.

சிவபெருமான் கூறுகிறார்—— “ஸ்ரீமந்நாராயணனே! பிரும்மனே! தேவர்களே! நீங்கள் இங்கு வந்ததன் காரணமென்ன? எதுவாக இருப்பினும் உடனே கூறுங்கள்.”

சிவபெருமான் கூறியதைக் கேட்டு மகிழ்ந்த தேவர்கள் வந்த காரணத்தைக் கூற வேண்டி ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவின் திருமுகத்தை நோக்கினர். பரமசிவ பக்தரும் தேவர்களின் நலன் நாடுபவருமான ஸ்ரீமந்நாராயணன் தேவர்களின் துன்பங்கள் பற்றிக் கூறலானார்—— “சம்போ! தாரகாசுரன் என்பவன் தேவர்களை மிகவும் கொடுமைப்படுத்துகிறான் என்பதைக் கூறவே தேவர்களனைவரும் இங்கு வந்துள்ளனர். இறைவா! தங்களது திருமகன் ஒருவனால்தான் அவனுக்கு மரணம். வேறு எவரும் அவனை வதைக்க இயலாது. இதுதான் உண்மை. நாங்கள் வணங்கி வேண்டுகிறோம். மகாதேவரே! இதை நன்கு சிந்தித்துத் தாங்கள்தான் கருணைபுரிய வேண்டும். எம்பெருமானே! தாரகாசுரனால் வந்த இத்துன்பங்களை நீக்கி தாங்கள்தான் தேவர்களைக் காத்தருள வேண்டும். சம்புவே! தாங்கள் தங்கள் வலக்கரத்தால் பார்வதியின் திருக்கரத்தைப் பற்றவேண்டும். இமவான் கன்னிகாதானமாகப் பார்வதீபிராட்டியைத் தர தாங்கள் அவளைக் கைப்பிடித்துத் திருமணம் செய்தருள வேண்டும்.”

ஸ்ரீவிஷ்ணு கூறியதைக் கேட்ட யோகபுருஷரான சிவபெருமான் அவர்களனைவருக்கும் நல்வழியைக் காட்டிக் கூறலுற்றார்—— “தேவர்களே! மலையரசனின் அழகிய பெண்ணான பார்வதீதேவியை நான் மணந்ததும் தேவர்கள், ரிஷிகள், முனிவர்கள் ஆகிய அனைவரின் விருப்பமும் பூர்த்தியாகிவிடும். ஆனால், அவர்கள் பரம்பொருளை அடையும் வழியில் சக்தியற்றவர்களாகி விடுவார்களே! பார்வதீ திருமணம் செய்து கொண்டதும் மதனனை உயிருடன் எழுப்பிவிடுவாள். விஷ்ணுவே! நான் மன்மதனை எரித்துத் தேவர்களுக்குப் பெருத்ததொரு நன்மையைச் செய்தேன். இன்று முதல் நீங்களும் பற்றற்று என்னோடு சேர்ந்து உறுதியோடு இருங்கள். தேவர்களே! நீங்களும் என்னைப் போலவே தனித்திருந்து வேறு எந்தவொரு முயற்சியுமின்றிச் சிறந்ததொரு தவத்தைச் செய்யுங்கள். காமனையான மன்மதன் இல்லாததால் நீங்கள் அனைவரும் சமாதி நிலையில் அமர்ந்து பரமானந்தத்தை அனுபவித்துக் கொண்டு விகாரமற்றவர்களாக இருங்கள். ஏனெனில், ஆசையே நரகத்திற்கான தலைவாசல். ஆசை நிறைவேறவில்லையெனில் கோபம் வருகிறது. கோபம் செய்வதறியாத மோகத்தைத் தருகிறது. செய்வது எது? தவிர்ப்பது எது? என்பதை மறைக்கும் மோகத்தினால் (மயக்கத்தினால்) தவம் கெடுகிறது. ஆகவே, தேவர்களான நீங்கள் ஆசையையும் சினத்தையும் விடுங்கள். நான் கூறியதைத் தவறாக நினைக்க வேண்டாம்.”

காமோ ஹி நரகாயைவ

தஸ்மாத் க்ரோதோ4பி4ஜாயதே ।

க்ரோதா4த்34வதி ஸம்மோஹோ

மோஹாச்ச ப்4ரம்ஶதே தப: ॥

காமக்ரோதெ4ள பரித்யாஜ்யௌ

4வத்3பி4: ஸுரஸத்தமை: ।

ஸர்வைரேவ ச மந்தவ்யம்

மத்3வாக்யம் நாந்யதா2 க்வசித் ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. பார்வதீ. 24/27—28

(ஒப்புநோக்குக:—

இதே கருத்துள்ள அநேகமாக இதே சொற்றொடர்கள் உள்ள சுலோகங்கள் ஸ்ரீமத் பகவத்கீதையில் (2/62—63) காண்க.)

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! எருதுக்கொடியோனான சிவபெருமான் இவ்வாறு கூறி, பிரும்மா, விஷ்ணு, தேவர்கள், முனிவர்கள் ஆகிய அனைவருக்கும் பற்றற்ற நிலைக்கான தர்மத்தை உபதேசித்தார். பின் சிவபெருமான் திரும்பவும் கணங்கள் சூழ்ந்திருக்க முன்போலவே தியானயோகத்தில் அமர்ந்தார். பரப்பிரும்ம பரமாத்மாவான தன்னைத் தானே தன்னுள் சிந்திக்கலானார். ஆன்ம சொரூபமான அப்பரம்பொருளோ தானாகவே மகிழ்ந்திருப்பது; எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து ஒளிர்வது; விகாரமற்றது; குற்றமற்றது; பரத்திற்கும் பரமானது; என்றும் இருப்பது; தானற்றது; எட்ட முடியாதது; சொல்லையும் பொருளையும் கடந்தது; முக்குணமற்றது; ஞானத்தினால் மட்டுமே அறியப்படுவது; மாயையான பிரகிருதியைக் கடந்தது — இவ்வாறான பரம்பொருளைத் தியானித்தவண்ணம் உலகைப் படைத்துக் காத்துக் கரந்தளிக்கும் சிவபெருமான் தியானயோகத்தில் நின்று ஆனந்தவெள்ளத்தில் மூழ்கியிருந்தார். ஸ்ரீமந்நாராயணன், இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் திரும்பவும் சிவபெருமான் தியானத்தில் ஆழ்ந்தது கண்டு நந்தியெம்பெருமானிடம் கூற, அவரும் தம் எளிமையைக் காட்டி இறைவனைத் துதிப்போம் என்றார். உடனே தேவர்களும், “தேவதேவரே! மகாதேவரே! கருணைக்கடலே! இறைவா! நாங்கள் தங்களையே சரணமடைந்தோம். எங்களது துன்பங்களை நீக்கிக் காத்தருள வேண்டும்” என்று வேண்டிப் புலம்பினார்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! இவ்வாறு தேவர்கள் பரிதாபத்திற்குரிய துதிகளால் இறைவனைத் துதித்தனர். பின்பு வருத்தத்தில் கலங்கிய தேவர்கள் துக்கம் பீறிட்டெழ உரத்த குரலில் அழத் தெடங்கினர். ஸ்ரீமந்நாராயணரும் என்னோடு சேர்ந்து சிவபெருமானை மனதில் நினைந்தவண்ணம் பரிதாபத்திற்குரிய நிலையில் தங்கள் எண்ணத்தை வெளியிட்டார்.

நானும் ஸ்ரீஹரியும் மற்றுமுள்ள தேவர்களும் இவ்வாறு துதிக்கவே, சிவபெருமான் அடியார்க்கெளியவரானதால் தன் தியானத்தைக் கலைத்தார். அப்பொழுது அவர் மனமகிழ்ச்சியோடு இருந்தார். இறைவனும் கருணைபொழியும் தன் திருக்கண்களால் அனைவரையும் நோக்கி அவர்களுக்கு மகிழ்ச்சியை அளித்தவண்ணம், “ஸ்ரீவிஷ்ணுவே! பிரும்மதேவரே! இந்திராதி தேவர்களே! நீங்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி ஒரே நேரத்தில் இங்கு வந்த நோக்கமென்னவோ? உண்மையைக் கூறுங்கள்” என்று வினவினார்.

ஸ்ரீஹரி கூறுகிறார்—— “மகேசா! தாங்கள் அனைத்தும் அறிந்தவர். அனைவருள்ளும் அந்தர்யாமியாக விளங்கும் ஈசுவரன். எங்கள் மனதிலுள்ள எண்ணத்தைத் தாங்கள் அறியவில்லையா, என்ன? உங்களுக்கு நிச்சயம் தெரியும். இருந்தும் தங்கள் கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிந்து நானாகச் சொல்கிறேன். நன்மையே விழைபவர் தாங்கள். ஆகவேதான் தங்களை ‘சங்கரன்’ என்று அழைக்கின்றனர். தேவர்களான நாங்களனைவரும் தாரகாசுரனால் பலவாறான துன்பங்களை அனுபவித்து வருகிறோம். அதனால்தான் நாங்கள் அனைவரும் தங்களைத் துதித்துப் போற்றுகின்றோம். தங்களுக்காகத்தான் பார்வதீபிராட்டி இமவானிடம் பிறக்க வேண்டினோம். தங்கள் மூலம் பார்வதீபிராட்டியின் திருவயிற்றில் தோன்றும் பிள்ளையால்தான் தாரகாசுரனுக்கு மரணம். இதைத் தவிர வேறு எந்தவோர் உபாயமுமில்லை. பிரும்மதேவரும் அவ்வசுரனுக்கு அவ்வாறே வரமளித்துள்ளார். வேறு எவராலும் அவனுக்கு மரணமில்லை. ஆகவேதான், அவன் சிறிதும் பயமின்றித் தைரியமாக அகில உலகிற்கும் துன்பம் விளைவிக்கிறான். இங்கு நாரதர் கூறியபடி பார்வதீ கடுந்தவமியற்றி வருகிறாள். அவளது கடுந்தவத்தின் வெம்மையால் மூவுலகங்களிலும் உள்ள ஜீவராசிகள் தவிக்கிறார்கள். ஆகவே, பரமேசா! பார்வதிக்கு வரமருளச் செல்லுங்கள். தேவர்களின் துன்பத்தைத் துடையுங்கள். எங்களுக்கு நலனை அருளுங்கள். சங்கரா! எனக்கும் தேவர்களுக்கும் தங்களது திருமண வைபவத்தைக் காண மிகமிக ஆசையாக உள்ளது. இனி உங்கள் விருப்பப்படிச் செய்யுங்கள். பரமேசா! தாங்கள் ரதிதேவிக்கருளிய வரத்தை நிறைவு செய்வதற்குரிய நேரம் கிட்டியுள்ளது. ஆகவே, தங்களது பிரதிக்ஞையை விரைவில் பயனுடையதாகச் செய்யுங்கள்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! இவ்வாறு கூறி ஸ்ரீவிஷ்ணுவும், மற்ற தேவர்களும், ரிஷிகளும் திரும்பவும் அவரை வணங்கித் துதித்து எதிரே நின்றனர். வேதத்தில் கூறப்பட்ட அறநெறிகளைக் காத்துவரும் ஸ்ரீசிவபெருமானும் அடியார்க்கடியவரானதால் தேவர்கள் கூறியதைக் கேட்டுச் சற்றே புன்னகைத்தவாறு கூறலானார்—— “விஷ்ணுவே! பிரும்மனே! தேவர்களே! இச்சமயத்திற்குகந்தவாறு சிந்திக்கப்பட்டதைக் கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேளுங்கள். திருமணம் மனிதருக்குகந்ததல்ல. ஏனெனில், அது ஒருவனை இறுகக் கட்டிப்போடும் விலங்கு. உலகில் பலவாறான தீய இணக்கங்கள் உள்ளன. அவற்றுள் பெண்ணிணக்கம் என்பது மிகமிகப் கொடியது. மனிதன் எந்தவொரு பிணைப்பிலிருந்தும் விடுபடலாம். ஆனால், பெண்ணிணக்கம் என்னும் பிணைப்பிலிருந்து விடுதலை பெறவே முடியாது. உலோகத்தினாலோ, மரத்தினாலோ ஆன விலங்கினால் உறுதியாகக் கட்டப்பட்டிருப்பினும் ஒருவன் என்றாவது ஒருநாள் அவ்விலங்கிலிருந்து விடுதலை பெறலாம். ஆனால், பெண்டுபிள்ளை என்னும் பாசமாகும் விலங்கில் பிடியுண்டவன் என்றுமே விடுதலை பெற இயலாது. பெருந்தளைகளைத் தரும் உலகியல் விஷயங்கள் (பொருட்கள்) என்றும் பெருகிக் கொண்டே இருக்கின்றன. உலகியல் ஆசைகளுக்கு ஆட்பட்டவன் முக்தி என்பதைக் கனவிலும் பெறவியலாது. அறிவுடையவர் (முக்தி) இன்பம் பெறவேண்டுமென விரும்பினால், உலகியல் விஷயங்களை முறைப்படி அறவே நீக்க வேண்டும். உலகியல் ஆசை நஞ்சுக்கொப்பாகும். அதனால், மனிதன் கொல்லப்படுகிறான். ஆசைக்கு அடிமைப்பட்டவனுடன் பேசினாலும் அந்த நொடியிலேயே பேசுபவன் கீழ்நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறான். பெரியோர்கள் உலகியல் ஆசைகளைக் ‘கற்கண்டு கலந்த கள்’ என்று கூறுகிறார்கள்.

குஸங்கா ப3ஹவோ லோகே

ஸ்த்ரீஸங்க3ஸ்தத்ர சாதி4க: ।

உத்34ரேத்ஸகலைர்ப3ந்தை4ர்ந

ஸ்த்ரீஸங்கா3த் ப்ரமுச்யதே ॥

லோஹதா3ருமயை: பாஶைர்த்3ரு॒ட4ம்

3த்3தோ4பி முச்யதே ।

ஸ்த்ர்யாதி3பாஶஸுஸம்ப3த்3தோ4

முச்யதே ந கதா3சந ॥

வர்த்34ந்தே விஷயா: ஶஶ்வந—

மஹாப3ந்த4நகாரிண: ।

விஷயாக்ராந்தமநஸ: ஸ்வப்நே

மோக்ஷோபி து3ர்லப4: ॥

ஸுக2மிச்ச2தி சேத் ப்ராக்3ஞோ

விதி4வத்3 விஷயாம்ஸ்த்யஜேத் ।

விஷவத்3 விஷயாநாஹுர்—

விஷயைர் யைர்நிஹந்யதே ॥

ஜநோ விஷயிணா ஸாகம்

வார்தாத: பததி க்ஷணாத் ।

விஷயம் ப்ராஹுராசார்யா:

ஸிதாலிப்தேந்த்3ரவாருணீம் ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. பார்வதீ. 24/61—65

இவ்வற உரையை நான் நன்கறிவேன். உலகியல் விஷயமான ஆசையின் குறைகளையும் நன்கறிவேன். இருந்தும் நான் அடியார்க்கு அடியவனாதலாலே உங்கள் வேண்டுதலை நிறைவேற்றுவேன். பக்தர்களிடம் கொண்ட கருணையால் உகந்தது மற்றும் உகவாதது ஆன எந்தவொரு செயலானாலும் செய்வேன். உகவாத செயலைச் செய்பவன்தானே மூவுலகிலும் புகழப்படுகிறான். பக்தர்களுக்காக நான் பன்முறை பலபடியான துன்பங்களைப் பொறுத்துக் கொண்டுள்ளேன். வீட்டின் தலைவனாக ‘விசுவாநரன்’ என்னும் முனிவரின் துன்பத்தைத் துடைத்துள்ளேன். ஹரியே! பிரும்மனே! நான் சொல்வதற்கு என்ன இருக்கிறது? எனது பிரதிக்ஞையை நீங்களனைவரும் நன்கறிவீர். உண்மையாகச் சொல்கிறேன். எப்பொழுதெல்லாம் அடியார்கட்குத் துன்பம் நேருமோ, அப்பொழுதெல்லாம் அத்துன்பத்தை உடனே நீக்கியுள்ளேன். தாரகாசுரனால் உங்களுக்கு நேர்ந்துள்ள துன்பத்தை நான் அறிவேன். அதை நிச்சயம் போக்குவேன். என்னுடைய மனதில் திருமணம் செய்து கொள்வதில் விருப்பமில்லையாயினும், ஒரு புத்திரனைத் தரவேண்டி பார்வதியை மணப்பேன். நீங்கள் பயமின்றி உங்கள் இருப்பிடம் திரும்பலாம். நான் உங்கள் விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவேன்; கவலையே வேண்டாம்.”

நாரதா! இவ்வாறு கூறிய சிவபெருமான் மௌனமாகிச் சமாதிநிலையை அடைந்தார். ஸ்ரீவிஷ்ணு முதலிய தேவர்களனைவரும் தம் தம் உலகு சென்றனர்.

 

அத்தியாயம் : இருபத்தைந்து

சிவபெருமானின் கட்டளையை ஏற்ற சப்தரிஷிகள், சிவபிரானிடம் பார்வதீ கொண்ட காதலைப் பரீட்சித்தல்; அதைச் சிவனிடம் கூறுதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— தேவர்கள் முதலானோர் தங்களிருப்பிடம் சென்றபின் பார்வதியின் தவத்தைச் சோதிக்க எண்ணி, சிவபெருமான் மீண்டும் சமாதிநிலையை அடைந்தார். அவர் தன்னுள் தன்னுடைய பரம்பொருளும், நிலைமாறாததும், மாயையற்றதும், எதிலும் அகப்படாததுமான ஆன்ம சொரூபத்தையே சிந்திக்கலானார். அவ்வாறு தியானம் செய்யப்படும் பரம்பொருளாக விளங்குபவரும், அந்தச் சிவபெருமான்தானே! அவரை அறிபவர்தான் யாருளர்? எருதுக்கொடியுடைய அவ்விறைவன்தானே அனைத்தையும் படைத்தருளும் பரமேசுவரன்.

அப்பனே! இச்சமயம் பார்வதீதேவி கடுந்தவம் புரிந்து கொண்டிருந்தாள். அத்தவத்தைக் கண்டு சிவபெருமானும் மிகவும் வியந்தார். அடியார்க்கு எளியவரானதாலேயே அவர்தம் மோனநிலையைக் கலைத்துக் கொண்டாரேயன்றி வேறு எந்தவொரு காரணமும் இல்லை. பின்பு இறைவன், வசிஷ்டர் முதலிய சப்தரிஷிகளை மனதில் எண்ணினார். அவர் நினைத்த நொடியிலேயே அவ்வேழு ரிஷிகளும் அங்கு வந்து சேர்ந்தனர். இதனால் மகிழ்ந்த அவர்கள், தங்கள் பேரருளை நினைத்துப் பெருமிதம் கொண்டனர். அவர்கள் வந்துற்றதைக் கண்ட சிவபெருமானது திருக்கண்கள் மகிழ்ச்சியில் செந்தாமரையன்ன மலர்ந்தன. சற்றே புன்னகைத்தவண்ணம், “மகரிஷிகளே! நீங்கள் அனைவரும் அனைத்தும் அறிந்தவர்கள்; எனது நலனை நாடுபவர்கள். நான் கூறுவதைக் கேளுங்கள். மலையரசன் மகளான பார்வதீ ‘கௌரீ சிகரம்’ என்னும் மலைமுகட்டில் கடுந்தவம் இயற்றி வருகிறாள். என்னை மணந்து கொள்ளவே தவமியற்றுகிறாள். இப்பொழுது அவளது இரு தோழிகள் மட்டுமே அவளுக்குப் பணிவிடை செய்து வருகிறார்கள். என்னை அடைவதைத் தவிர, மற்ற பற்றுக்களைக் களைந்து உறுதியுடன் தவம் செய்கிறாள். முனிவர்களே! என் கட்டளையை ஏற்று நீங்கள் அங்கு சென்று அன்போடு அவளது உறுதியைச் சோதித்துப் பாருங்கள். சற்று கவடான வார்த்தைகளையே நீங்கள் அங்கு பேசவேண்டும். நீங்களோ சிறந்த விரதங்களைக் கைக்கொண்டவர்கள். சிறிதும் ஐயமின்றி என் கட்டளையை ஏற்று நான் கூறியபடி செய்யுங்கள்.”

சிவபெருமானது கட்டளையை ஏற்ற அவ்வேழு ரிஷிகளும், தவத்தால் ஒளிரும் உலகமாதாவான பார்வதீதேவி உள்ள இடத்தை அடைந்தனர். ‘தவத்தின் பயனே திருமேனி தாங்கித் தவம் செய்கிறதோ’ என்னுமாறுள்ள பிராட்டியைக் கண்டனர். அவளது காந்தியோ எல்லையற்றது. தவ ஒளியில் மேலும் ஒளிர்பவளாக இருந்தாள். சிறந்த விரதங்களை மேற்கொண்டுள்ள அவ்வேழு ரிஷிகளும் மனதாலேயே அவளை வணங்கினர். பார்வதீபிராட்டியும் அவர்களை வணங்கி உபசரித்தாள். அந்த ரிஷிகள் தலைவணங்கி பார்வதியிடம், “தேவி! மலையரசன் மகளே! நீ எதற்காகத் தவம் செய்கிறாய் என்பதை நாங்கள் அறியலாமா? எந்த தெய்வத்தைக் குறித்துத் தவமியற்றுகிறாய்? என்ன வேண்டித் தவம் செய்கிறாய்?” என்று வினவினார்கள்.

அவ்வந்தணர்கள் இவ்வாறு கேட்கவே பார்வதீபிராட்டி, பிறர் அறியாத ரகசியமாயினும் உண்மையைக் கூறினாள்.

பார்வதீ கூறுகிறாள்—— “முனிவர்களே! நான் கூறப் போவதை மனமகிழ்ச்சியோடு கேளுங்கள். நான் என் மனதில் எதைக் குறித்துச் சிந்தித்திருக்கிறேனோ, அவ்வெண்ணத்தை நான் உங்களிடம் கூறுகிறேன். நடவாத காரியத்தை நான் சிந்திப்பதாக நீங்கள் என்னை ஏளனம் செய்யலாம். அதனால் சொல்வதற்குச் சற்று தயக்கம்தான். இருந்தாலும் என் செய்வது? சொல்கிறேன். ஓர் உயர்ந்த செயலைச் செய்ய, என் மனம் உறுதி கொண்டுள்ளது. இதனால் சற்று கலக்கமாகவும் உள்ளது. பெருவெள்ளத்தின் நடுவே மிகப்பெரிய உயர்ந்ததொரு சுவரைக் கட்ட நினைக்கிறது மனம். தேவரிஷி நாரதர் கூறியபடி, ‘சிவபெருமானே எனது மணாளராக வேண்டும்’ என்னும் ஆசையில் அருந்தவம் செய்கிறேன். எனது மனமென்னும் பறவை இறக்கைகளின்றிப் பிடிவாதமாக ஆகாயத்தில் பறக்கிறது. கருணையே வடிவான எம்மிறைவன் சிவபெருமான்தான் என் விருப்பத்தை நிறைவு செய்துதர இயலும்.”

பார்வதீ கூறியதைக் கேட்ட அம்முனிவர்கள் அவளைக் கொண்டாடி சற்றே சிரித்து மகிழ்ச்சியோடு கவடு நிறைந்த ஆனால் பொய் போன்ற சில வார்த்தைகளைக் கூறினார்கள்.

ரிஷிகள் கூறுகிறார்கள்—— “மலையரசன் மகளே! தேவரிஷியான நாரதர் வெட்டியாகத் தன்னை ‘பண்டிதன்’ என எண்ணிக் கொண்டிருக்கிறார். அவர் மனம் என்றும் கொடூரம் நிறைந்தது. நீ அறிவாளியாக இருந்தும், அவரது நடத்தையைப் பற்றி அறிந்தாயில்லை. நாரதர் எப்பொழுதும் கவடும் சூதும் நிறைந்த சொற்களைத்தான் கூறுவார். பிறர் மனதைக் கலங்கச் செய்து, அறியாமையான மயக்கத்தில் அழுத்திவிடுவார். அவர் பேச்சைக் கேட்டால் என்றும் கெடுதல்தான் வரும். பிரும்மாவின் மகனான தக்ஷனது பிள்ளைகளுக்கு இவர் செய்த கவடு நிரம்பிய உபதேசத்தால் என்ன நடந்தது தெரியுமா? அவர்கள் திரும்பத் தந்தை வீட்டிற்கே வரவில்லை. தக்ஷனது இரண்டாவது பிள்ளைகளுக்கும் இப்படியே செய்தார். அவர்களும் அவரது பிடியில் சிக்கிப் பிச்சைக்காரர்களானார்கள். சித்திரகேது என்னும் வித்யாதரன் இவரது உபதேசத்தால் வீட்டையே இழந்தான். நாரதர் பிரகலாதனைத் தன் சீடனாக்கிக் கொண்டு, தந்தையான இரண்யகசிபுவாலேயே அவனைப் பலப்பலத் துன்பங்களுக்கு ஆட்படுத்திவிட்டார். இவர் எப்பொழுதும் பிறர் மனதில் பேதபுத்தியையே உண்டாக்கிவிடுவார். நாரதர் பேசுவது காதுக்கு இனிமையாக இருக்கலாம். ஆனால், அவரது சொல்லைக் கேட்டவர்களெல்லாம் அந்நொடியிலேயே வீட்டை விடுத்துப் பிச்சையெடுக்க ஆரம்பித்துவிடுவார்கள். அவரது மனமோ அழுக்கானது. ஆனால் உடல் ஒளிமிக்கதாக இருக்கும். புற அழகுதானே தவிர அக அழகு இல்லை. நாங்களும் அவரோடிருப்பதால் அவரைப் பற்றி நாங்கள் நன்கறிவோம். சான்றோர்கள் கொண்டாடும் அறிவாளியான நீயுமல்லவா அவரது சொற்கேட்டு அசட்டுத்தனமாகக் கடுந்தவம் புரியலானாய்.

குழந்தாய்! நீ, எந்த சிவபெருமானுக்காக இக்கடுந்தவம் புரிகிறாயோ, அவர் பற்றற்றவர்; விகாரமற்றவர்; காமம் என்னும் மயக்கத்திற்குப் பகைவர். இதில் சந்தேகமே வேண்டாம். அவரது திருமேனியில் மங்களமான பொருள் ஏதாவதுண்டா? வெட்கமறியாதவர்; வீடுவாசலற்றவர். அவர் எக்குலத்தில் பிறந்தவர்? என்பதற்கு இதுவரை சான்று ஏதுமில்லை. வெறுக்கத்தக்க திருமேனி தாங்கி பூதங்கள், பிரேதங்கள் சூழ சுடலையில் இருக்கிறார். எண்டிசைகளையும் தனது ஆடையாகக் கொண்டிருக்கிறார். அதாவது, ஆடையில்லா திகம்பரன். கையில் சூலமேந்தித் திரிகிறார். மோசக்காரரான இந்த நாரதர் தன் மாயையால் உனது அறிவையே அழித்துவிட்டார். தனது யுக்தியினால் உன்னை மயக்கத்தில் ஆழ்த்தித் தவம் செய்ய வைத்துவிட்டார்.

தேவேசுவரி! மலைமன்னன் மகளே! நீயே சற்று யோசித்துப் பார். இம்மாதிரியான கணவனை அடைந்து நீ என்ன சுகம் பெறுவாய்? முதலில் இந்த ருத்ரன் நன்கு ஆராய்ந்துதான் பரமசாதுவான சதீதேவியை மணந்து கொண்டார். ஆனால் அந்த மூடர் சிறிதுகாலம்கூட அவளோடு வாழவில்லை. ‘தன் சொற்படி நடக்காது தந்தையின் வேள்விக்குச் சென்றாள்’ என்னும் குற்றத்தைச் சுமத்தி, அவளைத் தியாகம் செய்துவிட்டுத் தான் மட்டும் நிஷ்கலமான (குற்றமற்ற), சோகம் முதலிய விகாரங்களற்ற ஆன்ம சொரூபத்தையே தியானம் செய்தவண்ணம் அதிலேயே சுகமாக இன்பத்தை அனுபவித்து வருகிறார். தேவி! பிறர் சேர்க்கையே வேண்டாமென்று தனித்திருப்பவரும், அமைதியே போதும் என்று இருப்பவரும், இரண்டற்றவருமான ஒருவனுடன் ஒரு பெண் எவ்வாறு வாழ முடியும்? இப்பொழுதும் ஒன்றும் கெட்டுவிடவில்லை. நாங்கள் சொன்னதைக் கேட்டுத் தவறான இந்த எண்ணத்தை விடுத்து வீடு செல். இதுதான் உனக்கு நல்லது. உனக்கு ஏற்ற மணாளன் ஸ்ரீமந்நாராயணனே. அவர்தான் அனைத்து கல்யாண குணங்களும் நிறைந்தவர். வைகுண்டத்தில் திருமகளோடு இருக்கும் அவர் பலப்பல திருவிளையாடல்கள் புரிபவர். அவரோடு உனக்குத் திருமணம் செய்து வைக்கிறோம். அத்திருமணம் உனக்கு அனைத்து சுகத்தையும் தரும். பார்வதீ! ‘சிவனையே மணப்பேன்’ என்னும் பிடிவாதத்தை விட்டுத் தொலை. (அப்பொழுதுதான்) நீ சுகமாக இருப்பாய்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! இவ்வாறு அவர்கள் கூறியதைக் கேட்ட உலக மாதாவான பார்வதீபிராட்டி சற்றே சிரித்தவாறு அறிவுக்களஞ்சியமான அம்முனிவர்களிடம் கூறத் தொடங்கினாள்.

பார்வதீ கூறுகிறாள்—— “முனிவர்களே! நீங்கள் உங்கள் அறிவிற்கெட்டியபடி கூறியது உண்மையே. ஆனால், நான் என் உறுதியை நழுவவிடேன். என்னுடல் மலையிலிருந்து தோன்றியதால் இயல்பாகவே என்னுள் கடினத்தன்மை உள்ளது. நீங்கள் உங்கள் அறிவிற்குத் தோன்றியவாறு சிந்தித்து, என்னைத் தவம் செய்வதிலிருந்து தடுக்க முயற்சிக்க வேண்டாம். தேவரிஷியான நாரதரது சொல், என்னைப் பொறுத்தவரை எனக்கு உயர்ந்த நன்மை செய்வதேயாகும். ஆகவே, அதை நான் கைவிட மாட்டேன். வேதமறிந்தவர்களும் ‘சான்றோர்களது சொல் நன்மை செய்வதே’ என்றுதான் கூறுகிறார்கள். ‘சான்றோர்கள் சொல் என்றும் பொய்க்காத உண்மை’ என்பதில் உறுதியான நம்பிக்கை உள்ளவனுக்கு, இவ்வுலகிலும் பரஉலகிலும் என்றுமே இன்பம்தான். துன்பம் என்றுமே இல்லை. ‘குருவின் (பெரியோர்களின்) சொல் என்றுமே சத்தியம்தான்’ என்னும் உறுதியான நம்பிக்கையில்லாதவனுக்கு, இவ்வுலக—மேலுலகங்களில் என்றுமே துன்பமேயொழிய இன்பமில்லை. ஆகவே, அந்தணர்களே! பெரியோர்களின் சொல் எவராலும் எவ்விதத்திலும் தள்ளத் தகுந்ததல்ல. நான் இருக்குமிடம் சூன்யமான வெற்றிடமானாலும் சரி. எனது இவ்வுறுதி எனக்கு என்றுமே நன்மையளிப்பதாகவே ஆகும்.

முனிவர்களே! சிவபெருமானைப் பற்றி நீங்கள் இதுவரை கூறினீர்களே. அதற்கு நீங்கள் எடுத்துக் கொண்ட விளக்கத்தை நான் வேறுவிதமாக எடுத்துக் கொண்டேன். அதைச் சுருக்கமாகக் கூறுகிறேன், கேளுங்கள். ‘ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு அனைத்து நற்குணங்களுக்கும் ஒரே புகலிடம், பற்பல திருவிளையாடல்கள் புரிபவர்’ என்று நீங்கள் கூறியது முற்றிலும் உண்மையே. கூடவே நீங்கள் ‘பரமசிவன் குணமற்றவர்’ என்றும் கூறினீர்கள். அதன் காரணத்தைக் கேளுங்கள். சிவபெருமான் சாட்சாத் பரப்பிரும்மம், பரம்பொருள். ஆகவே விகாரமற்றவர். அடியார்களுக்கென்றே அவர் திருமேனி தாங்குகிறார். மேலும், உலகியலுக்கேற்ற தன் ஆளுமையை வெளிக்காட்ட விரும்புவதில்லை. ஆகவேதான் பரமஹம்சர்களான பெருந்தவத்துறவிகள் விரும்பும் சிறந்த மார்க்கத்தையே அவர் மேற்கொண்டுள்ளார். அவர் ஆனந்தமே வடிவானவர். ஆகவே அவதூதராக ஆடையின்றித் திரிகிறார். மாயையில் சிக்கிய ஜீவர்களுக்குத்தான் நகைகளில் ஆர்வமிருக்கும்; பரம்பொருளுக்கு இருக்குமா? அவரோ குணங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவர், பிறப்பிலி, மாயையான மயக்கமற்றவர். அவரது செயலோ எவருக்கும் புரியாதது. அவர் எங்கும் நிறைந்த விராட் புருஷர்.

அந்தணர்களே! ஏதாவது ஓர் அறநெறியைக் கைக்கொண்டவன் என்றோ, நற்குடிப்பிறப்பு உடையவன் என்றோ எண்ணி, அவர் ஒருவனுக்கும் அருள்வதில்லை. நான் குருவின் திருவருளால் சிவபெருமானை உள்ளபடி அறிந்துள்ளேன். பிரும்மரிஷிகளே! சிவபெருமான் என்னை மணக்கவில்லையெனில், நான் என்றென்றும் கன்னிப்பெண்ணாகவே இருப்பேன்; வேறு எவரையும் மணக்க மாட்டேன். நான் கூறுவது சர்வ நிச்சயம், உண்மை. சூரியன் மேற்கே உதிக்கலாம்; மேருமலை தன்னிருப்பிடம் விட்டு நகரலாம்; நெருப்பும் குளிர்ந்து போகலாம்; மலையின் பெரும்பாறை மேல் தாமரை மலரலாம். ஆனால், எனது உறுதி என்றும் மாறாது. நான் கூறுவது முற்றிலும் உண்மை.”

உத3யதி யதி3 பா4நு:

பஶ்சிமே தி3க்3 விபா4கே3

ப்ரசலதி யதி3 மேரு:

ஶீததாம் யாதி வஹ்நி: ॥

விகஸதி யதி3 பத்மம்

பர்வதாக்3ரே ஶிலாயாம் ।

ந ஹி சலதி ஹடோ

மே ஸத்யமேதத்3 ப்3ரவீமி ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. பார்வதீ. 25/69

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! இவ்வாறு கூறிய பார்வதீ அம்முனிவர்களுக்கு வணக்கம் கூறி, எவ்வித மாறுபாடும் கொள்ளாத தூய மனதுடன் சிவபெருமானை நினைந்து மௌனமானாள். பார்வதியின் உள்ளத்தின் உறுதியைக் கண்ட அம்முனிவர்கள் ‘இமவான் மகளே போற்றி, போற்றி’ என்று கூறி, அவளுக்கு ஆசி வழங்கினர். முனிவரே! மலையரசன் மகளைச் சோதித்த அவ்வேழு ரிஷிகளும் அவளை வணங்கி மகிழ்ச்சியோடு கயிலையிலுள்ள சிவபெருமானிடம் சென்றனர். அங்கு சென்று சிவனைச் சிரம்தாழ்த்தி வணங்கி, அவரிடம் பார்வதீதேவியின் இருப்பிடத்தில் நடந்தவை அனைத்தையும் கூறினர். பின்பு, அவரிடம் விடைபெற்று தம் சுவர்க்க உலகு சென்றனர்.

 

அத்தியாயம் : இருபத்தாறு

சிவபெருமான் சடை தரித்த அந்தணராகப் பார்வதீதேவியின் ஆசிரமம் சென்று, அவளது தவத்திற்கான காரணம் வினவுதல்; பார்வதீதேவி தன் தோழி விஜயை வாயிலாகப் பதில் கூறுதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! சப்த ரிஷிகள் தங்கள் சுவர்க்க உலகம் சென்றபின் அழகிய திருவிளையாடல்கள் புரியும் சிவபெருமான் பார்வதீதேவியின் தவத்தைச் சோதிக்க மனம்கொண்டு, சடை தரித்த ஒரு தவசியின் வேடம் தாங்கிப் பார்வதீ தவம் செய்யும் வனம் சென்றார். அவர் தரித்த வேடமோ தவவொளியில் ஒளிரும் பெருங்கிழ அந்தணப் பிரும்மசாரி திருவேடம்; மனமோ தெளிந்த மனம்; கையிலே ஒரு தண்டம்; மற்றொரு கையிலே ஒரு தாழங்குடை. இவ்வாறு திருவேடம் தாங்கி சென்ற அவர், ‘சந்திரனின் தெளிந்த நிலவொளியோ!’ என எண்ணுமாறு தவமேடையில் தோழிகள் சூழ அமர்ந்திருக்கும் பார்வதீதேவியைக் கண்டார். பிரும்மசாரி வேடந்தரித்து வந்த அடியார்க்கெளியவரான சிவபெருமான் பார்வதீதேவியைக் கண்டு அன்போடு அருகில் சென்றார். அற்புத ஒளி மிளிர வரும் அந்தணப் பெருந்தகையைக் கண்ட பார்வதீ நன்கு வரவேற்றுப் பூஜைக்குரிய அனைத்துப் பொருட்களையும் கொண்டு முறைப்படி பூஜித்து அன்போடும் மகிழ்ச்சியோடும் அவரது நலன் விசாரித்தாள்.

“பிரும்மசாரி வேடந்தரித்து வந்துள்ள தாங்கள் யார்? எங்கிருந்து வருகிறீர்கள்? வேதமறிந்த சான்றோர்களில் திலகம் போல் விளங்கும் தங்களது தவவொளியால் இவ்வனமே ஒளிர்கிறது. தயவுசெய்து கூறுங்கள். தாங்கள் யார்?”

அந்தணர் கூறுகிறார்—— “நான் விருப்பம் போல் சுற்றித் திரியும் ஒரு கிழட்டுப் பிராமணன்; மனத்தூய்மையுடையவன்; தவசி; பிறருக்கு இன்பத்தை அளிப்பவன்; பரோபகாரி. இதில் உனக்கு ஐயமே வேண்டாம். (குழந்தாய்!) நீ யார்? யாருடைய பெண்? மனித நடமாட்டமே இல்லாத இவ்வனத்தில் எதற்காக இவ்வாறு கடுந்தவம் செய்கிறாய்? நீ செய்யும் தவம், விரல்களை மட்டும் ஊன்றிய நிலையில் தவம் செய்யும் முனிவர்களுக்குமன்றோ அருமையானது. நீ சிறு பெண்ணும் அல்ல; வயது முதிர்ந்தவளும் அல்ல; இளம்வயதினள்; அழகி வேறு. அப்படியிருக்க, கணவனை விடுத்து இக்காடு வந்து கடுந்தவம் செய்வானேன்? மங்களமானவளே! ஒரு வேளை நீ தவசியின் மனைவியோ? அம்மா! அத்தவசி உன்னைச் சரிவர கவனித்துக் கொள்ளவில்லையா? உன்னை விடுத்து வேறு எங்கேயோ சென்றுவிட்டாரா? நீ எந்தக் குலத்தில் பிறந்தவள்? உன் தந்தை யார்? உன் பெயரென்ன? உன்னைப் பார்த்தால் அனைத்துச் செல்வங்களும் நிறைந்தவளாகத் தெரிகிறாய். தவத்தில் நீ கொண்ட ஈடுபாடு வீணே. ஒருவேளை நீ வேதமாதாவான காயத்ரீதேவியா? திருமகளா? அல்லது அழகு நிறைந்த கலைவாணியா? இம்மூவரில் நீ யாரோ? அனுமானம் கொண்டு இதை என்னால் அறிய முடியவில்லையே!”

பார்வதீ பதில் கூறுகிறாள்—— “அந்தணச் சிரேஷ்டரே! நான் வேதமாதாவான காயத்ரியும் அல்ல. திருமகளும் அல்ல; கலைவாணியும் அல்ல. இப்பொழுது நான் இமவானின் மகள். என் பெயர் பார்வதீ. இதற்கு முந்திய பிறவியில் நான் தக்ஷப்பிரஜாபதியின் மகள். அப்பொழுது என் பெயர் சதீதேவி. முன்பொரு சமயம், என் தந்தை என் கணவரை அவமதித்தார். அதனால் சினங்கொண்ட நான் யோகத்தீயில் வீழ்ந்து என்னுடலை நீத்தேன். இப்பிறவியில் எனக்குச் சிவபெருமான் கிடைத்திருந்தும் விதியின் வலிமையால் மதனனை எரித்து என்னையும் விடுத்துச் சென்றுவிட்டார். அந்தணரே! சிவபெருமான் விடுத்துச் சென்றதும், நான் அவரது பிரிவாற்றாமையால் கலக்கமடைந்து, ‘தவம் செய்வது’ என்னும் உறுதியுடன் தந்தையின் அரண்மனையை விடுத்து இங்கு கங்கைக்கரைக்கு வந்துள்ளேன். இங்கு வெகுகாலம் தவம் செய்தும், எனதுயிர் நாயகரான சிவபெருமானை நான் பெற இயலவில்லை. ஆகவே, நான் தீக்குளிக்க விரும்பினேன். ஆனால், அதற்குள் நீங்கள் வந்துவிட்டதால் நான் ஒரு நொடி தாமதித்தேன். இனி நீங்கள் செல்லலாம். சிவபெருமான் என்னை ஏற்றுக் கொள்ளாததால் நான் தீக்குளிக்கப் போகிறேன். இனி நான் எங்கெல்லாம் எப்பொழுதெல்லாம் பிறப்பெடுப்பேனோ அங்கெல்லாம் அப்பொழுதெல்லாம் சிவபெருமானையே என் கணவராக வரிப்பேன்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! இவ்வாறு கூறிய பார்வதீதேவி அவ்வந்தணர் பலவாறு தடுத்தும் கேளாது அவர் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே தீக்குளித்தாள். ஆனால், அவளது தவவலிமையால் அந்தத் தீ சந்தனக் குழம்புபோல் குளிர்ந்திருந்தது. ஒரு வினாடி நேரம் அத்தீயின் நடுவிலிருந்த பார்வதீ மறுவினாடியே ஆகாயத்தில் மேனோக்கி எழுந்தாள். அப்பொழுது அந்தண வடிவில் வந்த சிவபெருமான், “மங்களமானவளே! நீ என்ன தவம் செய்தாய்? என்றே எனக்குப் புரியவில்லை. உன் திருமேனி தீயினால் சுடப்படவில்லையே! இதுவே நீ செய்த தவத்தின் நற்பயனுக்கான அறிகுறி. ஆனால் இதுவரை உன் விருப்பம் நிறைவேறவில்லை. அதனால் உன் தவம் வீணாகிவிட்டதெனத் தெரிகிறது. தேவி! நானோ அந்தணன். அனைவருக்கும் நலன் நாடுவதே என் தொழில். ஆகவே, உன் உண்மையான விருப்பத்தைச் சொல்” என்று சற்றே சிரித்தவண்ணம் கேட்டார்.

நாரதா! இவ்வாறு அவ்வந்தணர் கேட்கவே, சிறந்த கொள்கைகளை ஏற்று நடக்கும் பார்வதீபிராட்டி, தன் தோழியிடம் பதில் கூறுமாறு பணித்தாள். பார்வதீதேவியின் கட்டளையை ஏற்ற, அவளது உயிர்த்தோழியான விஜயை, பார்வதியின் உயர்ந்த கொள்கையை அறிந்தவளாதலால், சடைமுடி தரித்த அத்தவசியிடம் கூறலானாள்.

தோழி கூறுகிறாள்—— “பெரியோரே! பார்வதீதேவியின் உயர்ந்த செயலையும், தவம் செய்யும் காரணத்தையும் கூறுகிறேன், விருப்பம் இருந்தால் கேளுங்கள். என் தோழி இமவானின் திருமகள்; பார்வதீ, காளி என்றெல்லாம் அழைக்கப்படுபவள். இவள்தான் தாய் மேனையின் மகள். இதுவரை திருமணமாகவில்லை. சிவனைத் தவிர வேறு எவரையும் இவள் மணக்க விரும்பவில்லை. அதற்காக மூவாயிரம் ஆண்டுகளாகத் தவம் செய்கிறாள். சிவனைப் பெறவே இம்மாதிரி கடுந்தவம் செய்கிறாள். அந்தணரே! இதற்கான காரணத்தைக் கூறுகிறேன், கேளுங்கள். இவள் ஸ்ரீமந்நாராயணர், பிரும்மா, இந்திரன் முதலிய தேவர்களை விடுத்துச் சிவபெருமானையே தன் கணவராகப் பெற விரும்புகிறாள். அதனால், நாரதரின் கட்டளையை ஏற்றுக் கடுந்தவம் புரிகிறாள். பெரியோரே! நீங்கள் கேட்டபடி நான் என் தோழியைப் பற்றிக் கூறினேன். இனியும் ஏதாவது கேட்க விரும்புகிறீர்களா?”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! உள்ளதை உள்ளபடி விஜயை கூற, சடை தரித்த அந்தணத் தவசியான சிவபெருமான் சிரித்துக் கொண்டே, “நீ (தோழி) கூறியதைக் கேட்க, எனக்குக் கேலியாக இருக்கிறது. இது முற்றிலும் உண்மையெனில், பார்வதீ தானாகவே கூறியிருக்கலாமே” என்றார். சடை தரித்த அவ்வந்தணர் இவ்வாறு கூறவே பார்வதீதேவி தானாகவே பதில் உரைக்கலானாள்.

 

அத்தியாயம் : இருபத்தேழு

பார்வதீ கூறியதைக் கேட்ட அந்தணர் சிவனை இகழ்தலும், மறக்கச் சொல்லுதலும்

பார்வதீ கூறுகிறாள்—— “சடைமுடி தரித்த அந்தணரே! என் முழுச் செய்தியையும் கேளுங்கள். என் தோழி கூறியது முற்றிலும் உண்மை. இதில் எள்ளளவும் பொய்யில்லை. நான் மனம், சொல், செயல் ஆகிய மூன்றினாலும் உண்மையைத்தான் கூறுகிறேன். இதில் பொய்யில்லை. நான் சிவபெருமானையே என் கணவராக வரித்துள்ளேன். அவரோ எட்டாக் கனிதான். இருந்தும் ஆசையின் பெருக்கத்தால் கலங்கிய நான் தவமேற்றேன்.”

இவ்வாறு கூறிவிட்டு பார்வதீதேவி மௌனமானாள். இதைக் கேட்ட அந்தணர் கூறுவாராயினர்.

அந்தணர் கூறுகிறார்—— “இதுவரை எனக்கு, இவள் எந்தவொரு உயரிய பொருளை விரும்பித் தவம் செய்கிறாள்? என்பதைக் கேட்க ஆவல் மிக இருந்தது. ஆனால் அம்மா! உன் திருவாயின் வாயிலாகவே நீ விரும்பியதை முற்றிலுமாகக் கேட்டேன். இனி செல்கிறேன். உன் விருப்பப்படிச் செய். நீ, என்னிடம் கூறவில்லையெனில் நம் நட்பே வீணாகிவிடும். உன் செயல்படி அதன் முடிவும் இருக்கும். இதுதான் உனக்கு நலன் என்று தோன்றினால் நான் சொல்வதற்கு என்ன உள்ளது?”

இவ்வாறு அவ்வந்தணர் கூறிவிட்டுப் புறப்படுகையில் பார்வதீதேவி, அவரை வணங்கிக் கேட்டாள்—— “அந்தணரே! நீங்கள் ஏன் செல்கிறீர்கள்? இங்கிருந்து எனக்கு நல்லதைக் கூறுங்கள்.”

உடனே அவரும் செல்வதைத் தவிர்த்துக் கூறலானார்—— “தேவி! நான் சொல்வதை நீ அன்போடு கேட்க விரும்பினால் நான் உள்ளதை உள்ளபடி கூறுகிறேன். அதனால் உனக்கு எது நன்மை? எது தீமை? என்பது புரியும். சிவபெருமானிடம் எனக்கு மரியாதை உண்டு. அதனால் நான் அவரை நன்கறிவேன். இருந்தும் உண்மையைக் கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேள். எருதுக்கொடியுடைய அவர் உடல் முழுவதும் சாம்பல் பூசியிருப்பவர்; தலையிலோ சடைமுடி; அரையிலோ பட்டிற்குப் பதில் புலித்தோல்; உத்தரீயமோ பொன்னாடைக்குப் பதில் யானைத்தோல்; பிச்சையெடுக்கக் கையிலே திருவோட்டுக் கபாலம்; உடல் முழுவதும் சர்ப்பங்கள் சுற்றித் திரிகின்றன; நஞ்சுண்டு பிழைப்பவர்; எதைச் சாப்பிடுவது என்பதில்லை; கண்களோ நேர்மையின்றி முக்கண்கள்; பார்க்கவே பயமாக இருப்பவர். அவர் பிறப்பு என்ன? எங்கு? எப்பொழுது? யார் தாய்—தந்தையர்? என்று இதுவரை அறிந்தவர் யாருமிலர். வீடுவாசல் என்பதிலிருந்து என்றும் விலகியிருப்பவர். உடலில் ஒட்டுத்துணியுமின்றித் திகம்பரராகத் திரிபவர். அவரைச் சுற்றியிருப்பவை பூத கணங்களும், பிரேத கணங்களுமே. அவருக்கு (நம் போல்) இருகைகளின்றி பத்து கைகள். அம்மா! அவரைப் போய்க் கணவராக விரும்புகிறாயே! அதன் காரணம்தான் புரியவில்லை. உனக்கு அறிவு எங்கு போயிற்று? இதை நன்கு சிந்தித்துப் பின் சொல். அவர் ‘ஓடு ஏந்திய பிச்சைக்காரர்’ என்பதறிந்துதான் தக்ஷன் தனது மகள் சதீதேவியை வேள்விக்கு அழைக்கவில்லை. மேலும் அவன் தான் செய்யும் வேள்வியின் அவியுணவைப் பெற அனைத்து தேவர்களையும் அழைத்தான்; சிவனை மற்றும் அழைக்கவில்லை. அந்த அவமானத்தால் சினந்து கலங்கிய சதீதேவி தன்னுயிரை மாய்த்துக் கொண்டாள்; சிவனையும் விடுத்தாள்.

நீயோ பெண்களில் இரத்தினம். உன் தந்தையோ மலையரசன். அப்படியிருக்க, நீ ஏன் இம்மாதிரியான கணவனை விரும்பித் தவம் புரிகிறாயோ? பொன்காசு தந்து, திரும்பப் பித்தளை காசு பெறுவார் உண்டோ? நறுமணச் சந்தனத்தை விடுத்து, உடலில் சேற்றைப் பூசிக் கொள்வார் உண்டோ? சூரியனின் ஒளியை விடுத்து, மின்மினிப் பூச்சியின் வெளிச்சத்தை நாடுவது எப்படி? பொன்னாடை வேண்டாமென்று உடலை மறைக்க, தோலாடை தேடுகிறாயே! அரண்மனையை விடுத்துக் காட்டில் வசிப்பாயா? மேலும் தேவேசீ! இந்திரன் முதலிய தேவர்களை விடுத்து, சிவனை விரும்புவது இரத்தினக் குவியல்களை உதறித் தள்ளி இரும்பை விரும்புவதுபோல் உள்ளது. இதை உலகம் ‘சரி’ என்று ஏற்காது. சிவனை நீ மணப்பது ஒவ்வாதது என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. அன்றலர்ந்த செந்தாமரை போன்ற உனது திருக்கண்கள் எங்கே? மாறுபட்ட முக்கண்களுடைய சிவன் எங்கே? நீயோ சந்திரன் போன்ற இனியமுகம் கொண்டவள் (சந்திரமுகி). சிவனோ ஐந்துமுகத்தன். [எண் கணிதத்தில் சந்திரன் ஒன்றைக் குறிப்பவன். அதாவது ஒருமுகத்தவனே (ஆணோ, பெண்ணோ) அழகெனக் கூறப்படுகிறது. பல முகங்கள் எனில் அது விரூபம்தானே. ஒருமுகத்தையும் ஐந்து முகங்களையும் சேர்த்துப் பார், அழகுண்டா? நீயே சிந்தித்துப் பார். மேலும் உன் முகம் நிலவொளி போன்று குளிர்ந்தது (சந்திரமுகி). சிவனோ பஞ்சானன் (ஐந்துமுகத்தன்), அதாவது சிங்கம் போன்று பயம் தரும் முகத்தன்.]

மேலும் படமெடுத்த நாகம்போல் அழகும் வழுவழுப்பும் கருமையும் கொண்டது உனது கூந்தல். சிவனாரது சடைமுடியோ உலகமறிந்தது. உனது திருமேனி முழுவதும் நறுமணச் சந்தனப் பூச்சு. சிவனது திருமேனி முழுவதும் இடுகாட்டுச் சாம்பற்பூச்சு. மெல்லிய அழகிய மென்மையானது உனது ஆடை. அவரது ஆடை உரித்த யானைத்தோல். உனது திருமேனியில் அழகிய பொன் நகைகள். சிவனது மேனியில் நஞ்சுமிழும் நாகங்களே திருவாபரணங்கள். உனக்குப் பணிவிடை செய்யக் காத்திருப்பவர்கள் தேவர்கள். அவரது பணியாளர்கள் பலி நேர்ந்துண்ணும் பூதகணங்கள். மிருதங்கத்தின் இனிய ஒலி எங்கே? உடுக்கையின் கடுமையான ஒலி எங்கே? முழவு (முரசு) ஒலியும் அமங்களமான கொம்பொலியும் ஒன்றாகுமா? டக்கையின் (தோற்கருவியின்) இனிய ஒலியும், தொண்டை கிழிய கத்தும் சத்தமும் ஒன்றா? உனது இவ்வழகிய திருமேனி எவ்வகையிலும் சிவனுக்குகந்ததல்ல. அவரிடம் செல்வச்செழிப்பிருப்பின் ஏன் திகம்பரனாகத் திரிய வேண்டும்? நல்லதொரு வாகனம் இருந்தால் ஏன் கிழ எருதுமேல் செல்ல வேண்டும்?

இவற்றைத் தவிர, அவரிடம் வேறு எந்தவொரு பொருளுமில்லை. கன்னியருக்கென மணவாளனைத் தேடுகையில் பெண்களுக்கு இன்பமளிக்கவெனக் கூறப்பட்ட உயர்ந்த குணங்களில் ஒன்றுகூட சிவனிடமில்லை. உனக்கு மிகவும் உகந்ததான காமத்தையும் (காமனையும்) அவர் எரித்துவிட்டார். உன்னை விடுத்து அவர் சென்றதாலேயே உன் மேல் அவர் கொண்ட அன்பு தெரிகிறதே! அவருக்கென ஒரு சாதியில்லை. அவரது படிப்பும் தெரியாது; அறிவும் தெரியாது. அவரது பணியாட்கள் பிசாசுகள்தான். நஞ்சுதான் கழுத்திலே தெரிகிறதே. என்றும் தனித்திருப்பவர்; மேலும் பற்றற்றவர். ஆகவே, நீ சிவனை விரும்புவது சரியல்ல. உனது திருக்கழுத்தில் அழகிய மாலை. அவரது கழுத்தில் மனித மண்டையோட்டு மாலை. அம்மா! உனது அழகும் அவரது அழகும் முற்றிலும் வேறானது. ஆகவே, எனக்கு இச்சம்பந்தம் உகந்ததாக இல்லை. பின்பு உன் விருப்பம்போல் செய். உலகிலுள்ள அழகற்ற அனைத்து வஸ்துக்களையும் நீ தானாகவே விரும்புகிறாய். ஆகவே, நான் கூறுவதைக் கேள். அஸத் வஸ்துக்களிலிருந்து நீ உன் மனதைத் திருப்பு. அல்லது விருப்பம் போல் செய். நான் யார் உனக்குச் சொல்வதற்கு?”

நாரதா! இவ்வாறு சிவநிந்தையாக அவ்வந்தணர் கூறியதைக் கேட்ட பார்வதீ சினம் பொங்க அவரிடம் கூறலானாள்.

 

அத்தியாயம் : இருபத்தெட்டு

பார்வதீதேவி சிவபிரானது பெருமையைக் கூறுதல்; சிவ அந்தணனார் நேரில் காட்சியளித்து தன்னோடு வர அழைத்தல்

பார்வதீ கூறுகிறாள்—— “பெரியோரே! இதுவரை ஏதோவொரு ஞானியான பெரியவர் வந்துள்ளதாக நினைத்திருந்தேன். இப்பொழுதுதான் எனக்கு எல்லாம் புரிகிறது. தங்களுடைய பொய்வேடம் புரிந்துவிட்டது. தங்களிடம் கூற என்ன இருக்கிறது? தாங்களோ அந்தணர். ஆதலால், பிறரால் கொல்லத்தகாதவர். அந்தணரே! இதுவரை நீங்கள் கூறியதனைத்தும் நான் அறிந்ததுதான். ஆனால், அவை முற்றிலும் பொய்; உண்மைக்குப் புறம்பானது. நீங்கள் என்னவோ சிவபெருமானை நன்கு தெரியுமென்று கூறினீர்களே? அது உண்மையாக இருந்தால் தாங்கள் புத்திக்கும் யுக்திக்கும் ஒவ்வாத மாறுபாடான கருத்துக்களைக் கூறியிருக்க மாட்டீர்கள். ‘சிவபெருமான் தனது திருவிளையாடல்களின் சக்தியால் அவ்வப்பொழுது நீங்கள் கூறியபடி பற்பல அற்புதமான திருவேடங்களைத் தரிப்பார்’ என்பது முற்றிலும் உண்மையே. ஆனால், உண்மையில் அவர் பரம்பொருள். அவர் தன் விருப்பப்படிதான் திருமேனி தரிக்கிறார். தாங்கள் பிரும்மசாரி வேடம் தரித்து, என்னைத் தவத்திலிருந்து தடுத்து நிறுத்த, இப்பொழுது இங்கு வந்திருக்கிறீர்கள். பொருந்தாத யுக்திகளும் தவறான சொற்களும் கொண்டு கவடுசூது நிறைந்த வார்த்தைகளைக் கொட்டுகிறீர்கள். சிவபெருமானது உண்மை சொரூபத்தை நான் நன்கறிவேன். ஆகவே, உண்மையை உள்ளபடி நன்கு ஆராய்ந்து அவரது உண்மை சொரூபத்தைக் கூறுகிறேன். உண்மையில் சிவபெருமான் நிர்குணர் (முக்குணங்களையும் கடந்தவர்); பரம்பொருள்; திருவிளையாடல்கள் புரிவதற்காகக் குணங்களை ஏற்கிறார். நிர்குண சொரூபரும், அனைத்து குணங்களையும் தன் சொரூபமாகக் கொண்டவருமான அவ்விறைவனுக்கு ஜாதி என்பது ஏது? கலைகள் அனைத்திற்கும் இவர்தானே மூலகாரணர். அவ்வாறிருக்க பரிபூரணரான அவருக்கு எந்தக் கலையினால் என்ன ஆகவேண்டியுள்ளது?

கற்பத்தின் தொடக்கத்தில் சிவபெருமான் தனது மூச்சுக்காற்றின் வாயிலாக ஸ்ரீமந்நாராயணருக்கு வேதங்களைத் தந்தார். ஆகவே, அவரைப் போன்று ஆளுமை உடையவர், வேறு ஒருவர் இருக்க முடியுமா? பிரகிருதியான ‘மாயை’ அவரிடமிருந்துதான் தோன்றியது. அவ்வாறிருக்க அவரது சக்திக்கு வேறு காரணமிருக்க முடியுமா? அனைத்திற்கும் ஆதிமுதற்காரணமான அவருக்கு குழவிப்பருவமோ, பாலப்பருவமோ, இளமை—முதுமை என்கிற பருவங்களோ அல்லது அவரது வயது இதுதான் என்று நிச்சயிப்பதற்கு ஏதாவது அளவுகோலோ உண்டோ? அனைத்து சக்தி தத்துவங்கட்கும் தலைவரான பரமசிவனை வாழ்த்தி வழிபடும் அன்பர்கட்கு, அவர் அழிவற்ற ஆளுமை, உற்சாகம், மந்திரம் முதலிய சக்திகளை அளிக்கிறார்.

இவரது திருவருளால் ஒரு ஜீவன் மரணபயத்தையே வென்று மரணமிலாப் பெருவாழ்வு வாழ்கிறான்! ஆகவேதான் அவர் ‘மிருத்யுஞ்ஜயர்’ (காலனை வென்றவர்) என்று மூவுலகங்களிலும் அழைக்கப்படுகிறார். இவரது திருவருளால்தான் ‘விஷ்ணு’ விஷ்ணுத்துவமான காக்கும் தொழிலைப் பெற்றார். ‘நான்முகன்’ பிரும்மாவென படைக்கும் தொழிலைப் பெற்றார். தேவர்கள், விண்ணவர் பதவியைப் பெற்றனர். அவரைப் பற்றிப் பல சொல்லி ஏன்? அவர் தனக்குத்தானே மகாபிரபு! மங்கள வடிவினரான சிவபெருமானைத் துதித்து வழிபடுவதால் நிறைவேறாத விருப்பங்களும்தான் உண்டோ? அவரிடம் என்ன இல்லை, அவர் என்னை விரும்பி ஏற்பதற்கு? சிவபெருமானை வணங்கித் துதிக்காதவன் ஏழு பிறவிகளில் வறியவனாகவே இருப்பான். அவரை வணங்குபவனுக்கு இவ்வுலகில் என்றுமே குறையாத நிறை செல்வம் செழித்தோங்கும். அஷ்டமா சித்திகளும் நித்தமும் இவரெதிரில் வந்து தலைவணங்கி நர்த்தனமிடுகின்றன. ஏன் தெரியுமா? இவரது திருக்கண்நோக்கு (திருவருள்) தமக்குக் கிடைக்குமாவென்றுதான். அவ்வாறிருக்க, அவருக்குக் கிடைக்காத அரிய நற்பொருளும் ஏதாவது இருக்க முடியுமா?

மங்களமான பொருள்கள் ஏதாவது அவரைத் துதிக்கின்றனவா? என்றீர்களே. அவரை நினைத்த நொடியிலேயே அனைவருக்கும் மங்களங்கள் தானாக வருகின்றனவே. அவரைப் பூஜிப்பதனாலேயே உபாசகனுக்கு விரும்பியன விரும்பியபடி கிடைக்கின்றன. விகாரமற்றிருப்பவருக்கு விகாரமான வேறுபாடு ஏது? எங்கிருந்து வரும்? ‘சிவ’ என்னும் மங்களமான இரண்டெழுத்துக்களை எவனது திருவாய் உச்சரித்துக் கொண்டே இருக்குமோ, அவனைக் கண்ட போதே மற்றவர்கள் தூய்மை பெறுகிறார்கள். சுடுகாட்டுச் சாம்பலை அவர் பூசியிருப்பதாகத் தாங்கள் கூறினீர்கள், சரி. அவர் அவ்வாறு பூசியிருக்கும் சாம்பல் தூய்மையற்றது (அமங்களமானது) என்றிருக்குமானால், அவரது திருமேனியிலிருந்து உதிர்ந்து கீழே விழுந்த சாம்பலைத் தேவர்கள் நித்தமும் தங்கள் திருமுடியில் தாங்குவானேன்? (ஆகவே, சிவபெருமானது திருமேனிபடுமேயானால் அமங்களப் பொருட்களும் மங்களமாகிவிடும்.) அவர் முக்குணங்களையேற்று மூவுலகங்களையும் படைக்கிறார், காக்கிறார், அழிக்கிறார். குணங்களை விடுத்து நிர்குணராக இருக்கையில் ‘சிவன்’ என அழைக்கப்படுகிறார். நம் சிற்றறிவு கொண்டு அவரை எவ்வாறு முழுமையாக அறிய முடியும்? பரம்பொருளான பரமாத்மா நிர்குணரான சிவபெருமானை, வெளியில் உள்ளதை (கண்களுக்குக் காட்சியாகத் தோன்றுவதை) மட்டும் நோக்கும் குணமுடைய உங்களைப் போன்றவர்கள் எவ்வாறு அறிய முடியும்? ஒழுக்கமற்றவர்களும் பாவிகளும் தேவர்களோடு சேர்ந்திருக்க முடியுமா? அவர்கள் அக்கூட்டத்திலிருந்து விலக்கப்பட்டவர்களன்றோ? இவர்கள் நிர்குணமான சிவதத்துவத்தை அறியமாட்டார்கள். சிவதத்துவத்தை அறியாது சிவநிந்தை புரிபவர்களது வாழ்நாளில் திரட்டிய அனைத்துப் புண்ணியங்களும் எரிந்து சாம்பலாகின்றன. எல்லையற்ற ஒளிமயரான சிவபெருமானை நிந்தித்த உங்களை நான் உபசரித்ததால் நானும் பாவத்திற்குப் பங்காளியானேன். சிவநிந்தை புரிபவனைக் காணில் உடுத்திய ஆடையோடு நீராட வேண்டும். அவனைக் கண்டால் உடனே கழுவாய் (பிராயச்சித்தம்) செய்து கொள்ள வேண்டும்.”

இவ்வாறு கூறிய பார்வதீதேவி மேலும் சினங்கொண்டு அவரிடம் கூறலானாள்—— “தீயோனே! நீ என்ன சொன்னாய்? ‘சிவபெருமானை நன்கறிவேன்’ என்றுதானே. ஆனால் உண்மை என்ன தெரியுமா? சிவபெருமான்தான் ‘முன்னைப்பழம் பொருட்கும் முன்னைப்பழம் பொருள்’ என்பதை நீ துளியும் அறியவில்லை. நீ கூறியவாறுதான் இருக்கட்டுமே. பலப்பல மாறுபாடு கொண்ட திருமேனி கொண்டவராகத்தான் இருக்கட்டுமே. சான்றோர்கள் அவரை விரும்பிக் கொண்டாடி மகிழ்கின்றனர். நித்தியமானவரும் விகாரமற்றவரும் (அதாவது, வேண்டுதல் வேண்டாமை இல்லாதவரும்) ஆன அச்சிவனே எனக்கு அன்புத் தெய்வம். விஷ்ணுவோ, பிரும்மனோகூட அவருக்கு இணையாகார். அவ்வாறிருக்க, தேவர்கள் எம்மாத்திரம்? ஏனெனில், அவர்கள் எப்பொழுதும் காலத்திற்குட்பட்டவர்கள். இதை நான் அறிவுபூர்வமாக நன்கு சிந்தித்துத்தான் அவரைப் பெறுவதற்காக வனம் வந்து தவம் செய்கிறேன். ஏழைக்கிரங்கும் சர்வேசனான சிவபெருமானன்றோ நம்மனைவருக்கும் ஒப்பற்ற தலைவர். தீனர்களைக் காத்தருளும் அந்த மகாதேவரைத்தான் நான் அடைய விரும்புகிறேன்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! இவ்வாறு கூறிவிட்டு, இமவான் மகளான பார்வதீ சலனமற்ற சித்தத்தோடு சிவனைச் சிந்திக்கலானாள். பார்வதீ கூறியதைக் கேட்ட அவ்வந்தணப் பிரும்மசாரி திரும்பவும் ஏதோ சொல்ல வாய் திறக்கவே, சிவபெருமானிடம் கொண்ட அன்பினால் அவரைப் பற்றிய வசைச்சொற்களைக் கேட்க விரும்பாத பார்வதீ, தன் தோழியான விஜயையிடம் கூறலானாள்.

பார்வதீ கூறுகிறாள்—— “தோழியே! கேடுகெட்ட இவ்வந்தணன் ஏதோ சொல்ல எண்ணுகிறான். ஆகவே, அவனைத் தடுத்து நிறுத்து. இவன் சிவநிந்தையைத்தான் செய்வான். சிவநிந்தை செய்பவனுக்கு மட்டும்தான் பாவம் என்பது இல்லை. அந்த வசைச்சொற்களைக் கேட்போரும் அந்தப் பாவத்திற்கு ஆளாகிறார்கள்.

ந கேவலம் ப4வேத் பாபம்

நிந்தா3கர்து: ஶிவஸ்ய ஹி ।

யோ வை ஶ்ரு॒ணோதி தந்நிந்தா3ம்

பாபபா4க் ஸ ப4வேதி3ஹ ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. பார்வதீ. 28/37

சிவனடியார்கள் சிவநிந்தை செய்பவர்களைக் கட்டாயம் கொல்லத்தான் வேண்டும். ஒருவேளை அவன் அந்தணனாக இருந்தால் அவனை ஒதுக்கித் தள்ளிவிட வேண்டும். நாமும் அவ்விடத்திலிருந்து நகர்ந்து ஒதுங்கிச் செல்லவேண்டும். இந்த துஷ்ட பிராமணர் திரும்பவும் சிவநிந்தை புரிவார். அந்தணராக இருப்பதால் இவரைக் கொல்லக் கூடாது. ஆகவே இவரை ஒதுக்கித் தள்ள வேண்டும். எப்படியாயினும் சரி. இவரது முகத்தில் விழிக்கக் கூடாது. அறிவிலியான இவரது உரையைக் கேட்கக் கூடாது என்றால் நாம்தான் வேறிடத்திற்கு ஒதுங்கிச் செல்லவேண்டும்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! இவ்வாறு கூறிவிட்டு உமையான பார்வதீ வேறிடம் செல்லத் தன் கால்களை நகர்த்தி நடக்க முற்படவே, சிவபெருமான் தனது உண்மை சொரூபத்தை மேற்கொண்டு, அன்புக்குரிய பார்வதீதேவியின் திருக்கரத்தைப் பற்றினார். பார்வதீபிராட்டி தியானம் செய்து, தவம் இயற்றிய அதே திருமேனியிலேயே காட்சியளித்தார். (இதைக் கண்டு) பார்வதீ நாணத்தால் தலைகுனிந்தாள்.

அப்பொழுது சிவபெருமான் அவளிடம் கூறலானார்—— “அன்பே! என்னைவிட்டு எங்கே செல்கிறாய்? இனி உன்னைவிட்டு எங்கும் செல்லமாட்டேன். நான் மகிழ்ந்திருக்கிறேன். வேண்டும் வரத்தைக் கேள். உனக்குத் தர இயலாத வரம்தான் உண்டோ? இன்று முதல் நான் உனதடிமை. ஏனெனில், தவத்தினால் நீ, என்னை விலைக்கு வாங்கிவிட்டாயே! உனது வடிவழகும் என்னை மயக்கிவிட்டது. இனி உன்னை ஒரு நொடி பிரியினும் அது எனக்கு ஒரு யுகம் என வருத்தும். நாணத்தை விடு. நீதானே தொன்றுதொட்டு வரும் எனது மனைவி. இமவான் மகளே மகேசுவரி! நான் (முன்பு) கூறியதைச் சற்று சிந்தித்துப் பார். நல்லெண்ணத்துடன் நல்லறிவு கொண்டு சிந்தித்துப் பார். உன்னைச் சோதித்துப் பார்க்கவே நான் இப்படிக் கூறினேன். ஆனால் உன் மனது திடமானது; உறுதியானது. உலகியலுக்கேற்பத் திருவிளையாடல் புரிந்த எனது குற்றத்தை மன்னித்தருள். இம் மூவுலகிலும் உன்னைப் போல் அன்பு கொண்ட மற்றொருவளை இதுவரை நான் காணவில்லை. என்றும் எவ்வகையிலும் நான் உனதடிமையே. உன் விருப்பம் நிறைவேறும். அன்பே! என் அருகே வா. நீ என் மனைவி. நான் உன் கணவன். விரைவில் நான் உன்னோடு நம்மிடமான கயிலை செல்வேன்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— தேவதேவனான மகாதேவன் இவ்வாறு கூறவே பார்வதீபிராட்டி மகிழ்ச்சியில் திளைத்தாள். தவத்தினால் நேர்ந்த வலியெல்லாம் தொலைந்தது. முயற்சித்த பயன் கைவந்து புகுந்தால், முன் பட்ட துன்பங்களெல்லாம் தானாகவே மறைந்து புதுத்தெம்பு ஏற்படும். ஆகவே, முனிவரே! பார்வதியின் களைப்பு நீங்கியது. முயற்சித் திருவினையாக்குமன்றோ! ‘பயனோடு கூடிய துன்பம் துன்பமேயன்று.’

(ஒப்புநோக்குக:—

அத்3யப்ரப்4ருதி அவநதாங்கி3 தவாஸ்மி தா3ஸ: ।

க்ரீதஸ்தபோபி4ரிதி வாதிநி சந்த்ரமௌலௌ ॥

அஹ்நாய ஸா நியமஜம் க்லமமுத்ஸஸர்ஜ ।

க்லேச: ப2லேந ஹி புநர் நவதாம் வித4த்தே ॥

— மகாகவி காளிதாசன், குமார சம்பவம் 5/86)

 

அத்தியாயம் : இருபத்தொன்பது

சிவனாரும் பார்வதியும் கலந்துரையாடல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— “நாரதரே! சிவபெருமானது ஆனந்தத் திருமேனியைத் தரிசித்தும் அவரது பேச்சைக் கேட்டும் பார்வதீ பெரிதும் மகிழ்ந்தாள். மகிழ்ச்சியில் அவள் முகம் அன்றலர்ந்த தாமரையெனத் திகழ்ந்தது. இன்பத்தின் எல்லையையே அடைந்தாள். பின்பு கற்பரசியான தேவி சிவபெருமானிடம் கூறலுற்றாள்.”

பார்வதீ கூறுகிறாள்—— “தேவதேவனே! தாங்கள் எனது கணவர். முன்பொரு காலத்தில் தாங்கள் வேண்டுமென்றே தக்ஷனின் வேள்வியை அழித்தீர்களே. அதை மறந்துவிட்டீர்களா? அந்த ருத்ரன் தாங்கள்தானே. அந்த சதீதேவி நானல்லவா? தேவதேவனே! தாரகாசுரனால் இன்னல்களுக்கான தேவர்களது துன்பம் துடைக்கவே நான் இப்பொழுது மேனையின் திருவுதரத்தில் பார்வதியாகத் தோன்றினேன். தாங்கள் மகிழ்ந்திருப்பது உண்மையாகில் என் மேல் கருணை கொண்டுள்ளதும் உண்மையாகில் என்னைத் திருமணம் செய்து கொள்ளுங்கள். இறைவா! நான் சொல்வதைக் கேளுங்கள். தங்கள் கட்டளையைப் பெற்று நான் இப்பொழுது என் தந்தை வீடு செல்கிறேன். ‘என் மேல் பக்தி கொண்டு தவம் செய்த பார்வதியைத் திருமணம் செய்து கொண்டேன்’ என்னும் பெரும்புகழை எண்டிசைகளிலும் பரவச் செய்யுங்கள். இறைவா! திருவிளையாடல்கள் புரிவதில் தாங்கள்தான் கைதேர்ந்தவராயிற்றே! ஆகவே தாங்கள் ஒரு யாசகராக என் தந்தையிடம் சென்று, என்னையே யாசகமாகக் கேளுங்கள். என் தந்தையின் பெருமையை மூவுலகும் அறியச் செய்ய இதுதான் சிறந்த வழி. என் இல்வாழ்க்கையைப் பயனுடையதாகச் செய்ய இதுவே சிறந்த வழி.

தாங்கள், ரிஷிகள் வாயிலாக அனைத்துச் செய்திகளையும் என் தந்தையிடம் கூறச் செய்யுங்கள். அவரும் தன் சுற்றத்தாருடன் கலந்தாலோசித்துத் தங்கள் கட்டளையை நிச்சயம் நிறைவேற்றுவார். முன்பு நான் தக்ஷனின் பெண்ணாக இருந்து, தங்களுக்குத் திருமணம் செய்து தந்தபோது திருமணம் சாஸ்திர முறைப்படி நடக்கவில்லை. என் தந்தை நவக்கிரகங்களுக்குப் பூஜை செய்யவில்லை. ஆகவேதான் அப்பொழுது பலவித இன்னல்கள் வந்தன. ஆகவே, இறைவா! இப்பொழுது தேவர்களின் காரியம் நிறைவுறத் தாங்கள் சாஸ்திர முறைப்படி திருமணச் சடங்குகளைச் செய்யவேண்டும். திருமணச் சடங்கு முறையைத் தாங்கள் கட்டாயம் பின்பற்ற வேண்டும். நான் ‘நற்பலன் அளிக்கும் கடுந்தவத்தை உரியவாறுதான் புரிந்துள்ளேன்’ என்பதையும் என் தந்தை அறிய வேண்டும்.”

இதைக் கேட்ட இறைவன் சற்றே புன்னகைத்தவாறு மகிழ்ச்சியோடு கூறலானார்.

சிவபெருமான் கூறுகிறார்—— “தேவி மகேசுவரீ! நான் கூறுவதைக் கேள்; இது குற்றமற்றது; நன்மை பயப்பது; உரியதும்கூட. இதைக் கேட்டுவிட்டுப் பின் அப்படியே செய். அழகிய முகத்தவளே! பிரும்மா முதல் அனைத்து ஜீவராசிகளும் நிலையற்றவை; தோன்றி மறைபவை. இப்பொழுது காண்பதெல்லாம் அழிவனவே என்று தெரிந்துகொள். குணமற்ற பரம்பொருளான நான்தான் குணங்களை ஏற்றுப் பலவாறாக ஆகிறேன். தன்னொளியால் அனைத்தையும் ஒளிரச் செய்யும் பரம்பொருளான நான், இப்பொழுது மற்றொரு பொருளால் வெளிச்சமிட்டுக் காட்டப்பட வேண்டியவனாக ஆகிவிட்டேன். தேவி! நான் சுதந்திரன்; விருப்பம் போல் இருப்பவன். ஆனால், இன்று நீ என்னைப் பரதந்திரனாக — பிறர்க்கு அடிமையாக — ஆக்கிவிட்டாய். அனைத்து செயல்களையும் செய்யும் பிரகிருதியான மகாமாயை நீதான். இவ்வுலகங்கள் அனைத்தும் மாயையினாலேயே ஆக்கப்பட்டன. பரம்பொருளான நான், எனது சிந்தனையால் இதைத் தாங்கி வருகிறேன். எங்கும் எதிலும் பரமாத்மாவான இறைவன் நீக்கமற நிறைந்திருக்கிறான் என்கிற எண்ணம் கொண்ட சான்றோர்கள் இதைத் தங்கள் ஆன்மாவிலும் காண்கிறார்கள். மேலும், காண்பன அனைத்தும் முக்குணங்களால் சூழப்பட்டனவே என்பதையும் அறிகிறார்கள்.

தேவி! கிரகங்கள் என்றாயே. அவை எவை? அவற்றில் முக்கியமான கிரகம் எது? பருவங்கள் என்பன எவை? வேறு உபகிரகங்கள்தான் எவையெவை? இப்பொழுது நீ சிவனிடம் என்ன கூறினாய்? எந்தக் காரியத்தின் செயல்முறை எது? என்றுதானே. குணம், செயல் — இவ்விரண்டின் வேறுபாடு காரணமாக, நாம் இருவரும் இவ்வுலகில் பக்தர்களிடம் கொண்ட அன்பினால், அவர்களுக்கு இன்பம் தரவேண்டியே அவதாரம் செய்துள்ளோம். நீயோ சத்துவம், ராஜஸம், தாமஸம் என்னும் முக்குண சொரூபியான சூட்சுமப் பிரகிருதி (மாயை). ஸகுணமோ (குணங்கொண்டவளோ), நிர்குணமோ (குணமற்றவளோ) என்றும் ஏதாவது செயல் செய்து கொண்டே இருப்பவள்.

நல்லிடையாளே! நானோ அனைத்து ஜீவராசிகளினுள்ளும் விளங்கும் ஆன்மா, வேறுபாடு கொள்ளாதவன், பற்றற்றவன். பக்தர்கள் விருப்பப்படி நான் திருமேனி கொள்பவன். மலைமகளே! நான் உன் தந்தையிடம் பிச்சைக்காரனாகச் சென்று, ‘உன்னைத் தா’ என யாசனை செய்ய மாட்டேன். பெருங்குணத்தவரான பெருந்திறல் படைத்த சான்றோர்களும் ‘எனக்கு இதைத் தா’ — அதாவது ‘தேஹி’ என்ற இரு எழுத்துக்களைக் கூறுவார்களேயானால், அப்பொழுதே அவர்கள் இலவம்பஞ்சைக் காட்டிலும் இலேசாக ஆகிறார்கள். அவர்களது பெருமையும் மரியாதையும் குறைகிறது. மங்களையே! இது தெரிந்துமா என்னிடம் இவ்வாறு கூறினாய்? (ஆனாலும்) உன் கட்டளைப்படியே நான் அனைத்தையும் செய்கிறேன். ஆகவே உன் விருப்பப்படிச் செய்.”

மகாதேவரான சிவபெருமான் இவ்வாறு கூறியபோதும், தாமரைக்கண்ணியும் கற்பரசியுமான பார்வதீ பக்தியோடு திரும்பத் திரும்ப அவரை வணங்கிக் கூறலானாள்.

பார்வதீ கூறுகிறாள்—— இறைவா! தாங்கள் ஆன்மா. நானோ பிரகிருதி. இதில் சிந்திக்க ஏதுமில்லை. நாம் இருவரும் தளையற்ற சுதந்திரம் உள்ளவர்கள்; குணங்களைக் கடந்தவர்கள். இருப்பினும், பக்தர்களுக்கு ஆட்பட்டமையால் குணமுடையவர்களாக ஆகிறோம். சம்போ! தாங்கள் எப்படியாவது என் வேண்டுகோளின்படியே காரியம் செய்யவேண்டும். சங்கரா! தாங்கள் எனக்காக யாசகம் செய்யத்தான் வேண்டும். என் தந்தையான இமவானுக்கும் ‘வள்ளல்’ என்கிற பெயர் பெறும் பேற்றை அருளுங்கள். மகேசா! நான் என்றென்றும் தங்கள் அடியவள் அல்லவா! ஆகவே கருணை காட்டுங்கள். எம்பிரானே! ஒவ்வொரு பிறவியிலும் நான்தானே தங்களது மனைவி. தாங்கள் பரப்பிரும்மம்; பரம்பொருள்; நிர்குணமானவர்; பிரகிருதியான மாயையைக் கடந்தவர்; குறைதல், வளர்தல் போன்ற மாறுபாடுகளற்றவர்; பற்றற்றவர்; சுதந்திரமானவர்; பரமேசுவரர். இருப்பினும் பக்தர்களைக் காத்தருள வேண்டி குணங்களை ஏறிட்டுக் கொண்டு ஸகுண சொரூபராகவும் விளங்குகிறீர். தன்னுள் தன்னையே கண்டு மகிழும் ஆத்மாராமனாக இருந்தும், பலவாறான திருவிளையாடல்கள் புரிகிறீர்கள். ஏனெனில், திருவிளையாடல்கள் புரிவதில் தாங்கள்தான் வல்லவராயிற்றே! மகேசுவரா! நான் தங்களை நன்கறிவேன். நீர்தான் அனைத்துமறிந்தவராயிற்றே. பல சொல்லி என்ன பயன்? சற்றே தயை புரியுங்கள். இறைவா! என்னைத் திருமணம் புரிவதும் தங்களுக்கு ஒரு திருவிளையாடல்தானே. இதனால், இந்நிலவுலகில் தங்கள் புகழ் எண்டிசையும் பரவும். இதைப் பாடிப் புகழ்வதால் மக்கள் கடத்தற்கரிய பிறவிக்கடலை எளிதில் கடப்பர்.

(ஒப்புநோக்குக:—

பிறவிப் பெருங்கடல் நீந்துவர் நீந்தார்

இறைவன் அடிசேரா தார்.

— திருக்குறள் 10)

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! இவ்வாறு கூறிய மலைமகள் சிவபெருமானைத் திரும்பத் திரும்ப வணங்கி இருகைகூப்பித் தலைவணங்கி மௌனமானாள். இறைவனும் இதைக் கேட்டு, உலகியலின் திருவிளையாட்டைத் தானும் பின்பற்ற வேண்டி, அவள் கூறியதை ஒப்புக் கொண்டு சற்றே சிரித்தவண்ணம் கயிலை சென்றார். ஆனால், அவர் மனம் பார்வதியிடம் கொண்ட விரகத்தால் அவள் பக்கமே ஓடியது. ஆனந்த வெள்ளத்திலேயே திளைக்கும் இறைவன், கயிலை சென்றதும் தன் சிவகணங்களான நந்தி முதலியவர்களிடம் நடந்தவை அனைத்தையும் ஒன்றுவிடாது கூறினார். பைரவர் முதலிய சிவகணங்களனைவரும் இதைக் கேட்ட பெருமகிழ்ச்சியில் பெருவிழா எடுக்கலாயினர். நாரதா! எங்கும் மங்களம் பொங்கியது; அனைவரின் துன்பமும் மறைந்தது; சிவபெருமானும் பெரிதும் மகிழ்ந்தார்.

 

அத்தியாயம் : முப்பது

பார்வதீபிராட்டி வீடு திரும்புதல்; இறைவன் இயற்றிய நாடகம்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! சிவபெருமான் திருக்கயிலை சென்றபின் பார்வதீபிராட்டியும் தன் அழகிய திருமேனிக்கான பயன் கிட்டப் போவதை எண்ணி மகிழ்ந்து சிவபெருமானைச் சிந்தித்தவண்ணம் தோழிகளுடன் தன் அரண்மனைக்குத் திரும்பினாள். பார்வதீ வருவதை அறிந்த இமவானும் மேனையும் அவளை எதிர்கொண்டழைக்கத் தேரேறி மகிழ்ச்சியோடு சென்றனர். புரோகிதர்கள், நகர மக்கள், சுற்றத்தார், மற்றுமுள்ள தோழிகள் ஆகிய அனைவரும் சென்றனர். மைனாகம் முதலிய பார்வதியின் சகோதரர்களும் ‘ஜய, ஜய’, ‘போற்றி, போற்றி’ என்று கோஷமிட்டுக் கொண்டு அவளை வீட்டிற்கு அழைத்துவரச் சென்றனர்.

இதற்குள் பார்வதீ நகரத் தோரணவாசலுக்கு வந்துவிட்டாள். நகரத்தினுள் நுழையும்போது மிக்க மகிழ்ச்சியோடு ஓடிவரும் தாய்—தந்தையரைக் கண்டாள். அவர்களைக் கண்டு மகிழ்ந்த பார்வதீ தன் தோழிகளுடன் அவர்களை வணங்கினாள். அவர்களும் மனதார ஆசி வழங்கி ‘குழந்தாய்’ என்று கூறி, அவளை மார்போடு அணைத்துக் கொண்டு அன்பில் திளைத்து அழத் தொடங்கினர். அரண்மனையில் உள்ள மற்ற பெண்களும் அண்ணிகளும் மகிழ்ச்சி பொங்க ஆரத் தழுவிக் கொண்டனர். “குழந்தாய்! நம் குலத்திற்கு மேன்மை தரக் கூடிய பெரியதொரு நற்காரியத்தைச் செய்தாய். உனது நன்னடத்தையால் நாங்களனைவரும் தூய்மையடைந்தோம்” என்று பெரிதும் புகழ்ந்து மகிழ்ச்சியோடு அவளை வணங்கினர். நறுமணச் சந்தனம் சாத்தி, நறுமணப்பூக்களால் பூஜித்தனர். அப்பொழுது விண்வெளியில் விமானங்களில் வந்துள்ள தேவர்கள், பார்வதியின் மேல் மலர்மாரி பெய்து வணங்கித் துதித்தனர்.

அப்பொழுது அங்குள்ள அந்தணர்கள் உன்னையும் ஒரு ரதத்திலேற்றிக் கொண்டு நகரத்தினுள் அழைத்துச் சென்றனர். பின்பு அந்தணர்கள், தோழிகள் மற்றுமுள்ள பெண்கள் ஆகிய அனைவரும் பார்வதியை மரியாதையோடு அரண்மனைக்குள் அழைத்துச் சென்றனர். பெண்கள் பல உயர்ந்த பொருட்களை அவளுக்குக் காணிக்கையாக்கினர். அந்தணர்கள் ஆசி வழங்கினர். இதைக் கண்டு இமவானும் மேனையும் அகம் மகிழ்ந்தனர். தீயொழுக்கமுள்ள குழந்தையைப் பெறாது, நல்லொழுக்கமுள்ள குழந்தையைப் பெற்றதில் மகிழ்ந்து, தங்களது இல்லற வாழ்வு பயனுற்றதாகக் கருதினர். அந்தணர்களுக்கும் துதிபாடகர்களுக்கும் பொன் பொருளைத் தானமளித்தனர். அந்தணர்கள் மங்கள வாழ்த்துக் கூறினர். பார்வதி, தந்தை இமவான், தாய் மேனை, சகோதரன் மைனாகம், அண்ணிகள் ஆகிய அனைவரும் மகிழ்ச்சியோடு வீட்டின் முற்றத்தில் அமர்ந்தனர்.

பின்பு இமவான் அனைவரையும் முகமன் கூறி வரவேற்று உபசரித்துவிட்டு, கங்கையில் நீராடச் சென்றான். இதற்குள் அழகிய திருவிளையாடல்கள் புரியும் சிவபெருமான், ஒரு நடிகனாக வேடங்கொண்டு மேனை உள்ள இடத்திற்குச் சென்றார். இடக்கையில் கொம்பு வாத்தியமும், வலக்கையில் உடுக்கும், முதுகில் கிழிந்த சிவப்புத்துணியும் கொண்டு பாட்டு நடனத்தில் தன் திறமையைக் காட்டிக் கொண்டு பெண்கள் சூழ்ந்திருக்கும் அரண்மனை முற்றத்தில் இனியதொரு நடனமாடலானார். மனங்கவரும்படியாகப் பாட்டுகளையும் பாடினார். மேலும், இனிய ஒலிகளை எழுப்பும் கொம்பு, உடுக்கை போன்ற வாத்தியங்களையும் வாசித்துக் கொண்டு அதில் மனங்கவரும் பற்பல கைவரிசைகளையும் செய்யலானார். ஆடல்வல்லானது திருவிளையாடல்களைக் காண, ஆண்கள், பெண்கள், சிறுவர், முதியோர் என அனைவரும் அங்கு வந்துற்றனர். அவ்வினிய பாட்டுக்களைக் கேட்டும், மனங்கவர் ஆடலைக் கண்டும் அங்கு வந்துற்றவர்கள் அனைவரும் ஒரு நொடி மயங்கி நின்றனர்; மேனையும் மயங்கி நின்றாள்.

இங்கு பார்வதீபிராட்டி சிவபிரானைத் தன் இதயத்தில் கண்டு கொண்டிருந்தாள். கையிலே முத்தலைச் சூலம்; மதனனும் பெண்மை கொள்ளும் அழகு; திருமேனி முழுவதும் விபூதிப்பூச்சு; (பிரும்ம) கபால மாலை; சூரியன், சந்திரன், அக்னி என மூவரும் முக்கண்கள்; நாகப்பாம்பே பூணூல். இவ்வழகிய திருமேனியைக் கண்டு துர்க்கையான பார்வதீ காதலில் கனிந்து மூர்ச்சையானாள். வெளுத்தத் திருமேனி கொண்ட கருணைக்கடலான ஏழைப்பங்காளரான மனதிற்கினிய மகேசன் பார்வதியிடம் ‘வரம் கேள்’ என்று வேண்டுகிறார். இவ்வாறு தன் இதயகமலத்தில் விளங்கும் பரமனை இத்திருக்கோலத்துடன் கண்ட பார்வதீ மனதிலேயே வணங்கி, ‘தாங்களே எனக்குக் கணவராக ஆகவேண்டும்’ என மனதிலேயே வேண்டினாள். அகம் மகிழ்ந்து சிவபெருமானும் பார்வதிக்கு நலன் நல்கும் அந்த நல்வரத்தை நல்கி மறுபடியும் மறைந்தருளினார். முன்போலவே பிச்சைக்காரனாக ஆகி நடனமாடலானார்.

அப்பொழுது மேனை அழகிய இரத்தினங்களைத் தங்கத்தட்டில் அள்ளி எடுத்துக் கொண்டு அன்போடு அவருக்குத் தர எடுத்து வந்தாள். அதைக் கண்ட சிவபெருமான் மனதளவிலே மகிழ்ந்தார். ஆனால், அந்த இரத்தினங்களை அவர் ஏற்கவில்லை. தனக்குப் பிச்சையாக அவளது திருமகளான பார்வதியையே வேண்டிப் பின்பு முன்போலவே ஆடலும் பாடலுமாகக் கூத்தாடினார். அந்தப் பிச்சைக்காரன் கேட்டதைக் கேட்டு, மேனை மிக்க கோபம் கொண்டு அவனை வைது (ஏசி) மிரட்டினாள். அவனை வெளியே பிடித்துத் தள்ள நினைத்தாள்.

இதற்கிடையில் இமவான் கங்கையில் நீராடிவிட்டுத் திரும்பினான். மனிதவேடம் தாங்கி நிற்கும் அப்பிச்சைக்காரனை அரண்மனை முற்றத்தில் இச்சையோடு கண்டான். நடந்தவற்றை மேனை கூற, அவனும் சினங்கொண்டான். தன் பணியாட்களை அழைத்து அவனை வெளியேற்றக் கட்டளையிட்டான். முனிவரே! நடனமாடியவன் கொழுந்துவிட்டெரியும் பெருந்தீயைப் போலத் தன் திருமேனி ஒளியால் திகழ்ந்தார். அவரைத் தொடுவதும்கூட கடினமே. ஆகவே, எவராலும் அவரை வெளியேற்ற முடியவில்லை. அப்பனே நாரதா! பின்பு என்ன? திருவிளையாடல்கள் புரிவதில் வல்லவரான அந்தப் பிச்சைகாரன், இமவானுக்கும் தனது எல்லையற்ற பெருமைகளைக் காட்டலானார்.

ஒரு நொடியில் ஸ்ரீவிஷ்ணுவாகக் காட்சியளித்தார்; தலையிலே நவரத்தின கிரீடம்; காதுகளிலே மகரகுண்டலங்கள்; அரையிலே மஞ்சள் பொன்னாடை; நான்கு திருக்கரங்கள். இமவான் பூஜை நேரத்தில் ஸ்ரீமந்நாராயணனது திருவடிகளில் என்னென்ன புஷ்பங்களைச் சேர்த்தானோ, அவற்றை இப்பிச்சைக்காரனது திருமேனியிலும் தலையிலும் இருக்கக் கண்டான். அடுத்த நொடியிலோ உலகைப் படைக்கும் நான்முகனாகக் கண்டான் இமவான். சிவந்த திருமேனி, வாயிலே வேதசூக்த மந்திரங்கள். மறுவினாடியோ உலகினுக்குக் கண்களாக விளங்கும் சூரியனாகக் கண்டான். பின்னொரு நொடியில் பார்வதீதேவியோடு விளங்கும் ஸ்ரீருத்ரராகக் கண்டான். கண்களும் கூசும் பெருத்த ஒளியே வடிவமெடுத்ததோ? என இருந்தது. அப்பொழுது ஒளியில் திகழும் அந்த ஸ்ரீருத்ரன் சற்றே நகைத்தவண்ணம் இருந்தார்.

அடுத்த நொடியில் ஒரே ஒளிரூபமான திருக்காட்சி. அத்திருமேனியோ இன்னதெனக் கூறவியலாத நிராகார வடிவம்; நிரஞ்ஜனம்; உபாதிகளான மேற்போர்வைக்கு எட்டாதது; பற்றற்றது. அற்புதம் என்று அவ்வளவுதான் சொல்லவியலும். இவ்வாறு இமவான் பலப்பல ரூபங்களைக் கண்டான்; வியப்பில் ஆழ்ந்தான்; ஆனந்தத்தில் மூழ்கினான். அந்த அழகிய பிச்சைக்காரனோ இமவானிடமும் மேனையிடமும் பார்வதியையே பிச்சையாகக் கேட்டான். வேறெதையும் வாங்க மறுத்தான். சிவமாயையில் மயங்கிய இமவான், அவனது வேண்டுதலை ஏற்கவில்லை. பிச்சைக்காரனும் வேறொன்றையும் பெறாது அங்கேயே மறைந்தருளினார். அப்பொழுதுதான் இமவானுக்கும் மேனைக்கும் ‘பகவான் சிவபெருமான் தனது மாயையால் நம்மை ஏமாற்றிச் சென்றுவிட்டார்’ என்கிற தெளிவு வந்தது. அவர்களுக்குச் சிவபெருமானிடம் மேலும் பக்தி பெருகியது. அதுதானே முக்திக்குச் சிறந்த வழி! எல்லையற்ற ஆனந்தத்தைத் தரும் தெய்வீக வழி!

 

அத்தியாயம் : முப்பத்தொன்று

தேவர்கள் வேண்ட ஒரு வைணவ பக்தராகச் சிவபெருமான் இமவானிடம் செல்லுதல்; சிவபெருமானை நிந்தித்து ‘அவருக்குப் பார்வதியைத் திருமணம் முடிக்காதே’ என அறிவுறுத்துதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! சிவபெருமான் பக்கலில் மேனைக்கும் இமவானுக்கும் பக்தி மேலிட்டுள்ளதைக் கண்டு இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் சிந்திக்கலாயினர். பின்பு தேவகுருவான பிருஹஸ்பதியும் பிரும்மதேவரும் கூறியவாறு தேவர்களில் தலைமைப் பதவி தாங்குபவர்கள் அனைவரும் சிவபெருமானிடம் சென்று வணங்கி இருகைகூப்பித் துதிக்கலாயினர்.

தேவர்கள் துதிக்கிறார்கள்—— “தேவதேவா! மகாதேவா! கருணைக்கடலே! நன்மையே செய்யும் சங்கரா! தங்களையே சரணடைந்தோம், தயை புரியுங்கள், தங்களை வணங்குகிறோம். இறைவா! தாங்கள் அடியார்களிடம் அன்பு கொண்டவராதலால் அடியார்களது விருப்பத்தை நிறைவேற்றித் தருகிறீர்கள். ஏழைகளைக் காத்தருள்பவரே! கருணைக்கடல் அல்லவா தாங்கள்! அடியார்களின் துன்பங்களைக் களைபவராயிற்றே.”

இவ்வாறு சிவபிரானைத் துதித்த இந்திராதி தேவர்கள், மேனையும் இமவானும் கொண்டுள்ள சிவபக்தியைப் பற்றி விரிவாகக் கூறினார்கள். அவர்கள் கூறியதை ஏற்று, இறைவனும் அவர்களை அமைதியடையச் செய்து புன்முறுவலுடன் மறைந்தருளினார். தேவர்களும் தங்கள் காரியம் நிறைவேறியதாக எண்ணி பகவானை வாழ்த்தியவண்ணம் தங்கள் இருப்பிடம் சென்று மகிழ்ந்தனர். அடியார்க்கெளிவந்தவரும் மாயைக்குத் தலைவரும் எவ்வித மாறுதலுமற்றவருமான சிவப்பரம்பொருள் மலையரசன் மனைக்குச் சென்றார். அச்சமயம் சுற்றம்சூழ இமவான் தன் மகள் பார்வதியுடன் மகிழ்ச்சியோடு அரசவையில் வீற்றிருந்தான்.

பரமசிவனார் கையிலே ஒரு தண்டம்; தாழங்குடை; அரையிலே மிளிரும் உயர்ந்த பொன்னாடை; நெற்றியிலே ஒளிரும் திலகம்; ஒரு கையிலே படிகமாலை; கழுத்திலே சாளக்கிராம மாலை; வாயிலே ஸ்ரீமந்நாராயணனது ஹரிநாமம்; பார்ப்பதற்கு பரமசாதுவான ஓர் அந்தணர் என்ற நிலையில் அச்சபையில் இறைவன் நுழைந்தார். அவ்வாறு அவர் வருவதைக் கண்ட இமவான் சுற்றம்சூழச் சட்டெனவெழுந்து நின்றான். அபூர்வமாக வந்த அவ்வதிதியை (விருந்தாளியை)க் கண்டு இமவான் நெடுஞ்சாண்கிடையாகத் தரையில் விழுந்து வணங்கினான். பார்வதீதேவியோ அந்தண வேடத்தில் வந்துள்ளவர் தன் ஆன்ம தெய்வநாயகரான சிவபெருமானே என்றுணர்ந்து தலைதாழ்த்தி வணங்கி மனதளவில் துதித்தாள். அந்தண வேடத்தில் வந்துள்ள சிவபெருமான் அன்போடு அனைவரையும் வாழ்த்தியருளினார். ஆனால் பார்வதீதேவிக்கு மட்டும் அவள் விரும்பியவாறான ஆசியை வழங்கினார். மலையரசனான இமவான் மதுபர்க்கம் முதலிய உபசாரங்களை மிகுந்த பக்தியோடு செய்ய இறைவனும் அதை மகிழ்வுடன் ஏற்றார். இமவான் அவரது நலன் விசாரித்தபின் “தாங்கள் யார் என்று தெரிந்து கொள்ளலாமா?” என வினவினான். அப்பொழுது அவ்வந்தணச் சிரேஷ்டர் இமவானிடம் கூறலானார்.

அந்தணர் கூறுகிறார்—— “மலையரசே! நானொரு வைணவ அந்தணன். ஏதோ படித்துள்ளேன். சோதிடத்தைத் தொழிலாகக் கொண்டு இங்குமங்கும் சுற்றித் திரிகிறேன். மனம் போகும் வேகத்தில் எங்கும் போகும் திறலுடையவன். எனது குருவின் இன்னருளால் எதையும் அறியும் திறமை உண்டு. பிறருக்கு உதவுவதே என் கடன். எவருக்கும் தீங்கு நினைக்காத உள்ளம் உடையவன். எனதுள்ளம் கருணைக்கடல். வேறுபாடுடைமையை அழிப்பவன். திருமகள் போன்று அழகிய உன் மகளைச் சிவபெருமானுக்கு மணம் முடிக்கப் போவதாக அறிந்தேன். உன் மகளோ ஒப்பற்ற பேரழகி. பெண்டிற்குடைய அனைத்து இலக்கணங்களும் அமையப் பெற்றவள். ஆனால், அந்தச் சிவனோ நிலையில்லா இடத்தன்; எதிலும் ஒட்டாதவன்; விகார உருவமுடையவன்; குணமென்பதே கிடையாது. இவன்தானா மாப்பிள்ளை! மேலும் அவன் வசிப்பதோ இடுகாட்டில்; உடலெங்கும் சுற்றிய சர்ப்பங்களே அணிகலன்; யோகு செய்வான் போலிருப்பான்; உடுத்திக் கொள்வதற்கு ஏதாவது ஆடைதான் உண்டோ? அதுவுமில்லை; அம்மணமாகத் திரிகிறான்; எக்குலத்தவன் என்பது இதுவரை யாருக்குமே தெரியாது. அவன் ஒரு தகுதியுமற்றவன்; ஒழுக்கங்கெட்டவன்; உலகத்தோடு ஒட்ட ஒழுகத் தெரியாதவன். ஆகவே உலகியல் விளையாட்டைத் துறந்தவன், உடலெங்கும் சாம்பற்பூச்சு. சினமே அவனது சொத்து; புத்தியற்ற பித்தன். அவன் வயதென்னவென்று யாரும் அறியார். தலையில் அழுக்கடைந்த சடைக்கற்றை; நல்லான்—தீயான் என எண்ணாது அனைவருக்கும் அடைக்கலம் தருபவன்; சுற்றித் திரியும் ஓடுகாலி; பாம்பணிந்தவன்; பிச்சைக்காரன்; வேதங்கூறும் அறநெறியை விடுத்துத் தீயவழி செல்பவன். எவ்விதத் தகுதியுமற்ற இவனுக்கா உன் மகளைத் திருமணம் முடிக்க நினைக்கிறாய்?

மலையரசே! உன் எண்ணம் நன்மை தருவதாக இல்லை. நீயோ ஸ்ரீமந்நாராயணரது வம்சத்தில் உதித்தவன்; ஞானிகளிலும் சிறந்தவன். நான் கூறுவதன் உண்மையைத் தெரிந்து கொள். நீ எவனைத் தேடுகிறாயோ அவன் பார்வதியின் திருக்கரத்தைப் பிடிக்கத் தகுதியற்றவன். மலையரசனே! நீயே கவனித்துப் பார். அவனுக்கு யாராவது உற்றார்—உறவினர் உண்டா? நீயோ அளவுகடந்த இரத்தினங்களுக்குக் கொள்ளிடம். அவனிடம் ஒரு செப்புக்காசும் கிடையாது, வறியவன். நீ, உன் சுற்றத்தார், உன் மனைவி மேனை, உன் பிள்ளைகள் மற்றுமுள்ள பண்டிதர்கள் என அனைவரிடமும் கேள். ஆனால் பார்வதியிடம் மட்டும் கேட்காதே. ஏனெனில் அவளுக்குச் சிவனிடமுள்ள குற்றங்குறைகள் பற்றித் தெரியாது. மலையரசே! பொதுவாக நோயுள்ளவனுக்கு நன்மை தரும் மருந்து பிடிக்காது. ஆனால் பெருந்தீங்கு விளைவிக்கும் பத்தியமற்ற, உடலுக்கு ஒவ்வாத உணவு மிகவும் விருப்பமாக இருக்கும்.”

ரோகி3ணோ நௌஷத4ம்

ஶஶ்வத் ரோசதே கி3ரிஸத்தம ।

குபத்2யம் ரோசதேபீக்ஷ்ணம்

மஹாதோ3ஷகரம் ஸதா3

— ஶிவபுரா. ருத்ர. பார்வதீ. 31/52

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! பலப்பலத் திருவிளையாடல்கள் புரியும் சிவபிரானான அவ்வந்தணர் இமவான் அளித்த விருந்துணவை அமைதியாக அருந்திவிட்டு, மகிழ்ச்சியோடு தன்னிடமான கயிலை சென்றார்.

 

அத்தியாயம் : முப்பத்து இரண்டும் முப்பத்து மூன்றும்

சிவபிரான் சப்தரிஷிகளை இமவானிடம் அனுப்புதல்; மேனைக்கும் இமவானுக்கும் வசிஷ்டரும் அருந்ததியும் உண்மையை உணர்த்திப் பார்வதியைச் சிவபிரானுக்கு மணம் முடிக்க அறிவுறுத்துதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— அந்தணர் வேடம் தரித்து வந்த சிவபெருமான் கூறியதைக் கேட்டுச் சற்றே வருந்திய மேனை, தன் கணவரிடம் “மலையரசே! வைணவ வேடம் தரித்த இவ்வந்தணன் சிவநிந்தை புரிந்ததைக் கேட்டு, என் மனம் வருந்தி, அவர் பக்கல் வெறுப்பு கொள்கிறது. சிவனது திருமேனியோ அழகற்றது; ஒழுக்கமும் ஒழுங்கற்றது; பெயரும் பொருத்தமாக இல்லை; அனைத்துமே வெறுக்கத்தக்கதாக உள்ளது. என் மகளோ அழகுள்ளவள்; மங்களமானவள். ஆகவே அவளை அவருக்குக் கண்டிப்பாகத் திருமணம் செய்து தரமாட்டேன். ஒருவேளை நீங்கள் ஒப்பவில்லையெனில் நான் நிச்சயம் இறந்துவிடுவேன். (அல்லது) வீட்டைத் துறந்து விஷம் அருந்துவேன். (அல்லது) பார்வதியின் கழுத்தில் சுருக்கிட்டு அவளை அடர்ந்த வனத்திற்கு அழைத்துச் செல்வேன். இல்லையேல் அவளைக் கடலில் மூழ்கடித்துவிடுவேன். ஆனால் சிவனுக்கு மட்டும் என் மகளைத் தரமாட்டேன்” என்று கூறி அரற்றினாள். உடனே, சினம் வந்தால் தங்குமிடமான கோபக்கிரகம் சென்று, தன் கழுத்து ஆபரணங்களைக் கழற்றி எறிந்துவிட்டுத் தரையில் படுத்தாள்.

இச்செய்தியைச் செவியுற்ற இறைவன், சப்தரிஷிகளையும் அருந்ததியையும் அழைத்து, மேனையிடம் சென்று அவளுக்கு உண்மையை உணர்த்தும்படி கட்டளையிட்டார். அவர்களும் இறைவனை வணங்கி அனுமதி பெற்று விண் வழியே இமவானின் நகரை அடைந்தனர். அந்நகரைக் கண்டு வியந்த அவர்கள் அதைப் புகழ்ந்தவண்ணம் இமவானின் அரண்மனையை அடைந்தனர். பகலவனையும் விஞ்சும் ஒளிபடைத்த அவர்கள் விண்வழியே வரக்கண்ட இமவான், “சூரியனையும் விஞ்சும் ஒளிபடைத்த ஏழு ரிஷிகளும் இப்பொழுது என்னிடம் வருகிறார்கள். நான் அவர்களை உரிய முறையில் வரவேற்று உபசரித்துப் பூஜிக்கவேண்டும். இல்வாழ்வானன்றோ புண்ணியம் செய்தவன். ஏனெனில், அவர்கள் வீட்டிற்குத்தான் சான்றோர்கள் தங்கள் பொன்னடி சாற்றி வருகின்றனர்” என்று தனக்குள் நினைத்துக் கொண்டான்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— இதற்குள் அம்முனிவர்கள் விண்ணிலிருந்து மண்ணிற்கு வந்தனர். தம் எதிரிலே அவர்கள் நிற்பதைக் கண்ட இமவான் மிகுந்த மரியாதையோடு தலைதாழ்த்தி இருகரங்களையும் கூப்பியவண்ணம் அவர்களை வணங்கி ஆசனமளித்து உபசரித்துப் பூஜித்து, அவர்கள் அமர்ந்தபின் அவர்களது அனுமதி பெற்றுத் தானும் அமர்ந்து கனிமொழியாகக் கூறலானான்—— “பெரியோர்களே! இன்றுதான் நான் பிறவிப்பயனைப் பெற்றேன்; நற்செயல்களைச் செய்தவனானேன்; பெறற்கரிய பெரும் புண்ணியம் பெற்றேன். ஸ்ரீமந்நாராயணரையே தியானித்து, அவர் திருமேனியையே பெற்ற நீங்கள் எழுவரும் இன்று என் வீடுதேடி வந்துள்ளீர்களே! விருப்பங்கள் அனைத்தும் பெற்ற உங்களுக்கு ஏழையான என் வீட்டில் பெறுவதற்கு என்ன உளது? இருப்பினும் இவ்வடியவன் ஏதாவது பணிவிடை செய்யத்தான் வேண்டும்; கருணை கொண்டு கூறுங்கள். என் பிறவியும் நற்பயன் பெறவேண்டுமல்லவா?” என்று வேண்டினான். (அத்தியாயம் 32)

* * *

(இதைக் கேட்ட) சப்தரிஷிகளும் கூறலாயினர்—— “மலையரசே! சிவபெருமான் அகில உலகங்கட்கும் தந்தை; சிவையான உலகநாயகியே தாய். ஆகவே நீ உன் மகளை சிவனுக்குத் தரத்தான் வேண்டும். இதனால் உன் பிறவியும் நலம் பெறும். அகில உலகங்கட்கும் குருவான (பெரியவரான) சிவபெருமானுக்கும் பெரியவராக நீ ஆகப் போகிறாய். இதில் எத்துணையும் ஐயமில்லை.”

நாரத முனிவரே! சப்தரிஷிகளும் இவ்வாறு கூறவே, இமவான் இருகைகளையும் கூப்பியவண்ணம் வணங்கிக் கூறலானான்.

இமவான் கூறுகிறான்—— “பெரியோர்களே! நீங்கள் கூறியதனைத்தும் இறைவன் இன்னருளால் நான் முன்பே நினைத்ததுதான். ஆனால், இப்பொழுதுதான் வைணவத்தைக் கடைப்பிடிக்கும் ஓர் அந்தணர் இங்கு வந்து, சிவபெருமானைப் பற்றிச் சில தவறான செய்திகளைக் கூறிச் சென்றார். அதிலிருந்து பார்வதியின் தாயான மேனையின் அறிவு சற்று மழுங்கியது. அதனால் அவள் தனது மகளை யோகியான சிவபிரானுக்கு மணம் முடிக்க விரும்பாமல், பிடிவாதமாக அழுக்கடைந்த ஆடை உடுத்திக் கோபக்கிரகத்திற்குச் சென்று தரையில் படுத்துள்ளாள். நான் பலவாறு எடுத்துரைத்தும் அவளுக்கு உண்மை புரியவில்லை. அந்த வைணவ அந்தணரது சொல்லைக் கேட்டு, நானும் அறிவு மயங்கினேன். உண்மையாக சொல்லப் போனால் பிச்சைக்காரனான அச்சிவனுக்கு மகளைத் தர என் மனமும் விரும்பவில்லை.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! முனிவர்களிடையிலே அமர்ந்திருந்தாலும் சிவபெருமானது மாயையில் மயங்கியதால் இமவான் இவ்வாறு கூறி மௌனமானான். சிவனது மாயா விலாசத்தைப் புகழ்ந்த சப்தரிஷிகளும் அருந்ததியை மேனையிடம் அனுப்பி வைத்தனர். தன் கணவரது கட்டளையைப் பெற்ற அருந்ததியும் பார்வதியோடு மேனை இருக்குமிடம் சென்றாள். சோகத்தால் வாடித் தரையில் படுத்திருக்கும் மேனையைக் கண்ட அருந்ததி அங்குள்ள சூழ்நிலைக்கேற்ப இனிய நல்லுரைகளைக் கூறி அவளைத் தேற்றலானாள்.

அருந்ததி கூறுகிறாள்—— “கற்பரசியே! மேனையே! சற்றே எழுந்திரு. அருந்ததி உன் வீடு தேடி வந்துள்ளேன். கருணையே வடிவான சப்தரிஷிகளும்கூட வந்துள்ளனர்.”

அருந்ததியின் குரலைக் கேட்டு மேனை சட்டென்று எழுந்து திருமகள் போல் ஒளிபடைத்த கற்பரசியான அருந்ததியின் திருவடிகளில் வணங்கிக் கூறலுற்றாள்—— “பெரும் புண்ணியம் செய்ததன் நற்பயனாலேயே பெற்ற இந்த எங்கள் பிறவி இன்றுதான் பயனுற்றதாயிற்று. ஏனெனில், உலகைப் படைத்தருளும் பிரும்மதேவரின் குமாரரான வசிஷ்ட மகரிஷியின் பத்தினியான கற்புத் தெய்வமான அருந்ததி இன்று எங்கள் வீடுதேடி வந்திருக்கிறார்கள். அம்மையே! தாங்கள் இங்கு வந்ததன் நோக்கத்தைத் தெரிந்து கொள்ளலாமா? நானும் என் மகள் பார்வதியும் தங்களது பணிப்பெண்களே. எங்கள் மேல் கருணை கொள்ளுங்கள்.”

இவ்வாறு மேனை கூறவே கற்புக்கனலான அருந்ததி, பலவாறு அவளுக்கு அறிவுரை வழங்கி, அவளையும் அழைத்துக் கொண்டு சப்தரிஷிகள் உள்ள இடத்திற்குச் சென்றாள். இனிய பேச்சாளர்களான சப்தரிஷிகள் சிவபிரானின் இணையடிகளைச் சிந்தித்தவண்ணம் இமவானுக்கு அறிவுரைகள் கூறலானார்கள்.

சப்தரிஷிகள் கூறுகிறார்கள்—— “மலைமன்னனே! உனக்கு நலம் பயக்கும் எங்கள் சொல்லைக் கவனமாகக் கேள். நீ பார்வதியைச் சிவபிரானுக்குத் திருமணம் செய்வித்து, அவருக்கு மாமனார் ஆவாயாக. சிவபிரானே முழுமுதற்கடவுள். வேண்டுதல் வேண்டாமை இல்லாத சிவப்பரம்பொருள் யாரிடமும் கையேந்தியதில்லை. தேவர்களுக்கு இன்னல் விளைவிக்கும் தாரகாசுரனை வதைக்க, ஒரு வீரனைத் தோற்றுவிக்க வேண்டி, சிவபிரானைத் திருமணம் செய்து கொள்ளுமாறு பிரும்மதேவர் வேண்டினார். சிவபிரானோ யோகிகள் கொண்டாடும் பெரும் யோகி. திருமணத்தில் விருப்பமில்லாதவர். பிரும்மதேவரது வேண்டுதலை ஏற்று, உனது மகளை மணந்து கொள்ள ஒத்துக் கொண்டார். உன் மகள் தவம் செய்தபோது அவளுக்குக் காட்சியளித்த அவர், அவளை மணப்பதாக உறுதி கூறியுள்ளார். ஆகவே இவ்விரண்டு காரணங்களினாலேயே யோகியான சிவபிரான் திருமணத்திற்கு ஒத்துக் கொண்டுள்ளார்.”

இவ்வாறு ரிஷிகள் கூறியதைக் கேட்ட இமவான் சற்றே நகைத்தவண்ணம் ஆனால் மனதில் அச்சத்துடன் வணக்கமாகக் கூறலானான்.

இமவான் கூறுகிறான்—— “சிவனிடம் மன்னருக்குரிய எந்தவொரு பொருளும் இருப்பதாக நான் காணவில்லை; வீடு என்று ஒன்றுமில்லை; பொன்னோ பொருளோ இல்லை; உற்றார்—உறவினர் என்று எவருமிலர். ஆகையால் எதிலும் பற்றற்ற ஒரு யோகிக்கு நான் என் பெண்ணைத் தர விரும்பவில்லை. தாங்களோ வேதங்களை அளித்த பிரும்மதேவரின் புதல்வர்கள். தாங்களே நன்கு சிந்தித்துக் கூறுங்கள். தான் விரும்பியவாறோ, சித்தம் பேதலித்த மயக்கத்தினாலோ, எவரிடமாவது உள்ள பயத்தினாலோ அல்லது பேராசையினாலோ, தகுதியற்ற ஒரு வரனுக்குத் தன் பெண்ணைத் திருமணம் செய்து வைப்பவன், இறந்தபின் பெருநரகத்தையே அடைவான் (என்பது அறநெறி).

வராயாநநுரூபாய பிதா

கந்யாம் த3தா3தி சேத் ।

காமாந்மோஹாத்34யால்லோபா4த்

ஸ நஷ்டோ நரகம் வ்ரஜேத் ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. பார்வதீ. 33/26

ஆகவே, நான் மனம் விரும்பி, என் மகளைச் சிவனுக்கு மணம் முடிக்க மாட்டேன். ஆகவே ரிஷிகளே! எது உகந்ததோ, அதன்படி செய்யுங்கள்.”

நாரத முனிவரே! இமவான் இவ்வாறு கூறவே, நாவன்மை படைத்த வசிஷ்ட ரிஷி அவனிடம் பேசலானார்.

வசிஷ்டர் கூறுகிறார்—— “மலையரசே! நான் சொல்வதைக் கேள். அது உனக்கு எவ்வகையிலும் நன்மையளிப்பது; அறநெறிகளுக்கு உகந்தது; உண்மையானது; இகபர சுகங்களைத் தருவது. உலகியலிலும் வேதங்களிலும் மூன்றுவிதமான அறநெறிகள் கூறப்பட்டுள்ளன. சாஸ்திரங்களை நன்கறிந்த சான்றோர்கள் தூயதான தங்கள் அறிவுக்கண்களால் அம்மூன்றையும் நன்கு அறிந்துள்ளனர். முதலாவதாக, கேட்கும் சமயத்தில் காதுகளுக்கு இனிதாக இருக்கும். ஆனால், பிற்காலத்தில் அது பொய்யாகவும் நன்மை அளிக்காததாகவும் இருக்கும். அறிவாளிகள் அதை ‘பகைவன்’ என்று கூறுவர். இரண்டாவதாக, கேட்கக் கசப்பாகவும் தொடக்கத்தில் நன்மை அளிக்காததாகவும் இருக்கும். ஆனால் அதுவே முடிவில் பெருத்த நன்மையையும் இன்பத்தையும் அளிப்பதாக ஆகும். நம்மிடம் அன்புள்ளம் கொண்ட, நல்லொழுக்கமுடைய உற்றார்—உறவினர்களே நமக்கு இதை அறிவுறுத்துவார்கள். (‘சிரிக்கச் சிரிக்கச் சொல்வர் பிறர், அழ அழச் சொல்வர் தமர்’ என்பது தமிழ் பழமொழி.) மூன்றாவதாக, கேட்கவும் அமுதமென இனிக்கும். அது முக்காலங்களிலும் நன்மையே அளிக்கும். உண்மையே அதன் சாரம். ஆகவே அது நன்மை பயப்பதாக ஆகும். இம்மாதிரியான அறவுரையே அனைத்திலும் சிறந்ததும் அனைவரும் விரும்புவதும் ஆகும். மலையரசே! இது அறநெறி வகுத்த வழி. இம்மாதிரி மூன்று நெறிகள் அறநெறி நூல்களில் கூறப்பட்டுள்ளன.

வசநம் த்ரிவித4ம் சைல

வௌகிகே வைதிகேபி ச ।

ஸர்வம் ஜாநாதி ஶாஸ்த்ரக்ஞ:

நிர்மல க்ஞாந சக்ஷுஷா ॥

அஸத்யமஹிதம் பஶ்சாத்

ஸாம்ப்ரதம் ஶ்ருதி ஸுந்த3ரம் ।

ஸுபு3த்3தி4ர் வக்தி ஶத்ருர்ஹி

ஹிதம் நைவ கதா3சந ॥

ஆதெ3ள அப்ரீதி ஜநகம்

பரிணாமே சுகா2வஹம் ।

3யாலுர் த4ர்ம ஶீலோஹி

போ34யத்யேவ பா3ந்த4வ: ॥

ஶ்ருதிமாத்ராத் ஸுதா4துல்யம்

ஸர்வ கால சுகா2வஹம் ।

ஸத்யம் ஸாரம் ஹிதகரம்

வசநம் ஶ்ரேஷ்டமீப்ஸிதம் ॥

ஏவஞ்ச த்ரிவித4ம் சைல

நீதி ஶாஸ்த்ரோதி3தம் வச: ।

— ஶிவபுரா. ருத்ர. பார்வதீ. 33/30—33½

இம்மூன்று நெறிகளிலும் உனக்கு விருப்பமான நெறிதான் என்ன? சொல். சிவபெருமான் தேவர்களனைவருக்கும் ஒரே கடவுள். உலகியல் செல்வங்கள் அவரிடம் இல்லாமல் இருக்கலாம். ஏனெனில், அவரது திருவுள்ளம் ஞானக்கடலிலேயே என்றென்றும் மூழ்கிக் கிடக்கிறது. அவரோ ஞானமான ஆனந்த சொரூபர். அனைத்தையும் கடந்து நிற்கும் சர்வேசன். அவருக்கு இவ்வுலகியல் செல்வங்களின் ஆசை எவ்வாறிருக்கும்? இல்லறத்தார், தன் மகளை நல்ல செல்வச்செழிப்புடைய அரச குமாரனுக்கே திருமணம் முடிப்பர். ஏனெனில், ஏழை எளியவனுக்கோ, துன்பத்தில் உழல்பவனுக்கோ தன் மகளை மணம் முடிப்பானேயாகில், அவன் மகளைச் கொன்றவன் ஆவான். மகளைக் கொன்ற பாவத்தைப் பெறுவான்.

க்3ரு॒ஹீ த3தா3தி ஸ்வஸுதாம்

ராஜ்யஸம்பத்திஶாலிநே ।

கந்யகாம் து3:கி2நே த3த்த்வா

கந்யாகா4தீ ப4வேத்பிதா ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. பார்வதீ. 33/36

சிவபெருமான் ‘துன்பத்தில் உழலும் ஏழை’ என்பதை யார் அறிவர்? குபேரனே அவரது பணியாள். தனது புருவ அசைவினாலேயே உலகைப் படைத்துக் காத்து அழிப்பவர்; முக்குணங்களையும் கடந்தவர்; பரம்பொருள்; பிரகிருதியான மாயையைக் கடந்து நிற்கும் தனிப்பெருங்கடவுள். படைத்துக் காத்து அழிக்கும் பிரும்மா, விஷ்ணு, ருத்ரன் என்னும் மூம்மூர்த்திகளும் இவரது மூர்த்தி சொரூபமே! இவரையா செல்வமற்ற வறியவன், ஏழை, துன்பத்தில் உழல்பவன் என்கிறாய்? இப்படி யார் உனக்குக் கூறியது? பிரும்மலோகத்தில் இருக்கும் நான்முகன், திருப்பாற்கடலில் சயனித்திருக்கும் திருமால், கயிலையில் இருக்கும் சிவபெருமான் — இவர்களெல்லாம் சிவப்பரம்பொருளின் விபூதிகளே. சிவபெருமானிடம் தோன்றிய பிரகிருதியே (மாயையே) இம்மாதிரி மூன்று திருமேனிகளைத் தாங்கி நிற்கிறது. அவருடைய திருவிளையாடல் சக்தியினால் தூண்டப்பட்ட அம்மாயையான பிரகிருதி, தன் கலைகளினால் பலவாறான ரூபங்களையும் ஏற்கிறது. எழுத்து, சொல், பொருள், யாப்பு, அணி என்னும் ஐந்திலக்கணங்களுக்கும் உரிய கடவுளான சரஸ்வதீ தேவி இச்சிவபிரானது திருமுகத்தினின்றும் தோன்றியவள். அனைத்துச் செல்வங்கட்கும் தேவதையான திருமகள் இவரது திருமார்பினின்றும் வெளிப்போந்தவள். சிவையான இந்தப் பார்வதீதேவியோ அனைத்து தேவர்களின் ஒட்டுமொத்தத் திறனிலிருந்தும் தோன்றி தானவர்களை வதைத்துத் தேவர்களுக்குச் சுவர்க்கமான விண்ணுலகச் செல்வத்தைத் தந்தவள்.

(குறிப்பு:— இச்செய்தி கேனோபநிஷத்திலும், துர்கா ஸப்தஶதியிலும் விரிவாகக் கூறப்பட்டுள்ளது.)

உனது பெண்ணான இந்த பார்வதீ முன்பொரு கல்பத்தில் தக்ஷனது மனைவியின் திருவயிற்றில் ‘சதீ’ என்னும் திருப்பெயருடன் அவதரித்துச் சிவபெருமானை மணந்தாள். தக்ஷன், தானாகத்தான் தன் மகளைச் சிவபெருமானுக்கு மணம் முடித்தான். தன் தந்தை, தன் பதியான சிவனை நிந்தித்ததைச் செவியுற்று யோகாக்னியில் தன்னுடலை எரித்துக் கொண்டாள். அந்தச் சதீதேவிதான் இப்பொழுது உன் மகளாக மேனையின் திருவுதரத்தில் அவதரித்துள்ளாள். மலைமன்னனே! இந்தச் சிவை ஒவ்வொரு பிறவியிலும் சிவனுடைய மனைவியே ஆவாள். ஒவ்வொரு கற்பத்திலும் அறிவே வடிவான ஸ்ரீதுர்க்கை அறிவுடையோர்களுக்கெல்லாம் அறிவு நல்கும் திருத்தாயாக விளங்குகிறாள். இவள்தான் சித்தியும், சித்தி தருபவளும், சித்தியின் திருமேனியாகவும் இருப்பவள். சிவபெருமான் காதலினால் சதீதேவியின் சாம்பலையே தன்னுடம்பில் விபூதியாக (திருநீறாக)த் தரித்துள்ளார். ஆகவே, மலையரசே! நீ பிறரது தூண்டுலின்றி உன் விருப்பம் போல் சிவபெருமானது திருக்கரங்களில், மங்களரூபினியான உன் மகளைக் கன்னிகாதானம் செய். ஒருவேளை நீயாகத் தரவில்லையெனில் அவள் தானே தன் நாயகனிடம் சென்றுவிடுவாள். உன் மகள் செய்த கடுந்தவத்தின் இன்னல்களைக் கண்ட சிவபிரான் கருணையினால் அந்தண வடிவேற்று, அவளது தவச்சாலைக்கு வந்து, அவளையே திருமணம் செய்து கொள்வதாக வாக்ககளித்து, அவளைத் தேற்றியபின்தான் கயிலை சென்றார்.

பார்வதியின் வேண்டுகோளை ஏற்றுத்தான் அவர் உன்னிடம் வந்து வேண்டினார். சிவபக்தியில் ஈடுபாடு கொண்ட நீங்கள் இருவரும் அவரது வேண்டுகோளையும் ஏற்றுக் கொண்டீர்கள். அவ்வாறிருக்க, இப்பொழுது உங்கள் புத்தி தடுமாறுவதற்கு என்ன காரணம்? தேவர்களது பிரார்த்தனைகளை ஏற்றே கருணை கொண்டு ரிஷிகளான எங்கள் எழுவரையும், அருந்ததீ தேவியையும் உன்னிடம் அனுப்பியுள்ளார். நாங்கள் உனக்கு கூறும் நல்லுரை—— ‘சிவபெருமானுக்குப் பார்வதியைத் திருமணம் செய்து வை’ என்பதுதான். அதனால், உனக்கு பெருத்ததொரு ஆனந்தம் கிட்டும். நீயாக உன் பெண்ணைச் சிவபெருமானுக்கு மணம் முடிக்காவிடினும், விதியின் வலியால் அவர்கள் திருமணம் நிச்சயம் நடந்தே தீரும். சிவபெருமானும் தவம் செய்த பார்வதிக்கு அவ்வாறுதான் வரமருளியுள்ளார். அவரது சொல் என்றுமே வீணாகாது. சான்றோர்களான சிவனடியார்களது சபதத்தையே இவ்வுலகில் எவராலும் ஒதுக்க முடியாதெனில், அச்சிவபிரானது சபதத்தைப் பற்றிக் கூறுவதற்கு என்ன உளது?” (அத்தியாயம் 33)

 

அத்தியாயம் : முப்பத்து நான்கு முதல் முப்பத்தாறு வரை

சப்தரிஷிகளும் மேருபர்வதமும் நல்லுரை கூற இமவானும் மேனையும் சிவபெருமானுக்குத் தம் மகளை மணம் முடிக்க ஒப்புதல்; சப்தரிஷிகள் அதைச் சிவபெருமானிடம் கூறித் தம் இருப்பிடம் ஏகுதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! அதன்பின் வசிஷ்டர் ‘அனரண்யன்’ என்னும் இஷ்வாகு குல மன்னன், தன் பெண் ‘பத்மை’ என்பவளைப் பிப்பலாதருக்குத் திருமணம் செய்து வைத்தது; தர்மதேவதையின் இன்னருளால் பிப்பலாதர் இளமையும் வனப்பும் நற்குணங்களும் பெற்றது; என்றுமே நிலைத்து நிற்கும் இளமை, குபேரனையும் இந்திரனையும் விஞ்சும் செல்வச் செழிப்பு, பக்தி, எண்வகை சித்திகள், அனைத்து ஜீவராசிகளிடமும் ஒருமைப்பாடு காணும் சமத்துவ புத்தி மற்றும் தன் மனைவியான பத்மைக்கு என்றும் குன்றாத இளமை, சௌபாக்கியம், செல்வச்செழிப்பு, தன் கணவரோடு காதலொருமைப்பட்டுப் பத்து நற்செல்வர்களான புதல்வர்களைப் பெற்றது முதலிய கதைகளைக் கூறி மேலும் கூறுவாராயினர்—— “மலைமன்னனே! நான் கூறும் நல்லுரைகளின் சாரத்தை நன்குணர்ந்து கொள். பின்பு பார்வதியைச் சிவபிரானுக்குத் திருமணம் செய்து வை. மேனையும் நீயும் உங்கள் மனதிலுள்ள தவறான எண்ணங்களைக் களைந்தெறியுங்கள்.

இன்று முதல் ஏழு நாட்கள் கழிந்ததும் பெறற்கரிய ஓர் இனிய நன்னாளில் நல்முகூர்த்தம் வரப்போகிறது. அப்பொழுது சந்திரன் ரிஷப லக்னத்தில் உச்சம் பெற்றுத் தன் மகனான புதனுடனும் மனைவியான ரோஹிணி நட்சத்திரத்துடனும் சேர்ந்திருப்பான். அவ்வேளையில் சந்திரன் பலம் பெற்று, தாரா பலனும் நன்கு இருக்கும். மார்கழி மாதத்தில் அனைத்து தோஷங்களும் நீங்கிய சோமவாரமான திங்கட்கிழமையில், தீய கிரகங்களின் பார்வையின்றி அனைத்து சுபக்கிரகங்களும் லக்னத்தைப் பார்க்க, உயர்ந்த மக்கட்பேறு நல்கும் ஐந்தாமிடத்தையும், கணவருக்கு அனைத்து நலன்களையும் வாரி வழங்கும் இரண்டு மற்றும் ஒன்பதாமிடங்களைக் குருவான பிருகஸ்பதி பார்க்க, அந்த நல்முகூர்த்தத்தில் நீ உன் மகளான பார்வதியைச் சிவபிரானுக்குக் கன்னிகாதானம் செய்து பிறவிப்பயனைப் பெறுவாயாக. உன் மகளோ உலகநாயகி, மூலப்பிரகிருதி, அனைத்துச் செல்வங்கட்கும் இறைவியான ஈசுவரி. சிவபெருமானோ உலகநாயகன், சர்வேசுவரன், அனைத்துலகிற்கும் ஒப்பற்ற தந்தை.”

பலவாறாகத் திருவிளையாடல்கள் புரியும் சிவபெருமானை மனதிலே நினைந்தவண்ணம் இருக்கும் ஞானத்தபோதனரான வசிஷ்டர் இவ்வாறு கூறி மௌனமானார். வசிஷ்டர் கூறியதைக் கேட்டு அங்கிருந்த பணியாட்கள், மேனை ஆகிய அனைவரோடும் வியப்பிலாழ்ந்த இமவான், மற்ற பர்வதங்களைப் பார்த்துக் கூறலானான்.

இமவான் கூறுகிறான்—— “மலையரசே! மேரு பர்வதமே! ஸஹ்ய மலையே! கந்தமாதனம், மந்திராசலம், மைனாகம், விந்தியம் ஆகிய மலையரசர்களே! நீங்கள் அனைவரும் நான் கூறுவதைச் சற்றே கேளுங்கள். இதுவரை வசிஷ்டர் கூறியதைக் கேட்டீர்கள். இப்பொழுது நான் என்ன செய்வது உசிதம்? என்பதைச் சற்று ஆலோசிக்க வேண்டும். நீங்கள் அனைவரும் உங்கள் மனதில் நன்கு சிந்தித்து நிச்சயித்து ‘எது உசிதம்?’ என்று கூறுகிறீர்களோ, அதையே நான் செய்யத் தயார்.”

இமவான் கூறியதைக் கேட்டு சுமேரு முதலிய பர்வதங்கள் நன்கு யோசித்து நிர்ணயம் செய்து, பின்பு மகிழ்ச்சி தோன்ற கூறுவாராயினர்.

பர்வதங்கள் கூறுகின்றன—— “புண்ணியவானே! இப்பொழுது சிந்திப்பதற்கு என்ன இருக்கிறது? சப்தரிஷிகள் கூறியபடிதான் செய்யவேண்டும். உண்மையில் இப்பெண் பார்வதீ தேவர்களின் காரியத்தை நிறைவேற்றியருளவே இங்கு பிறந்திருக்கிறாள். சிவபிரானுக்கென்றே அவதரித்துள்ளாள். ஆகையால், சிவனுக்கே இவளை மணம் செய்துதர வேண்டும். இவள் ஸ்ரீருத்ரனை ஆராதித்ததும், சிவன் நேரிலே தோன்றி இவளோடு பேசியதும் உண்மையானால், இவளது திருமணம் அவரோடுதான் நடக்க வேண்டும்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! மேரு முதலிய பர்வத மன்னர்கள் கூறியதைக் கேட்டு மகிழ்ந்தான், இமவான். பார்வதீபிராட்டியோ மனதளவில் சற்றே சிரித்துக் கொண்டாள். அருந்ததியும் பல காரணங்கள் வாயிலாகப் பலப்பல இதிகாச நிகழ்ச்சிகளைக் கூறி மேனைக்கு அறிவுறுத்தினாள். இதனால் உண்மை உணர்ந்த மேனை மகிழ்ச்சியோடு சப்தரிஷிகள், அருந்ததி, தன் கணவரான இமவான் ஆகியோருக்கு உணவு படைத்துவிட்டுத் தானும் உணவருந்தினாள். உண்மை உணர்ந்த அறிஞனான இமவானும் முனிவர்களை உள்ளபடி உபசரித்தான். கலக்கம் நீங்கி தெளிவடைந்த அவன் மகிழ்ச்சியோடு இருகைகூப்பி அவர்களிடம் கூறினான்.

இமவான் கூறுகிறான்—— “சான்றோர்களே! என் சந்தேகங்கள் தீர்ந்தன. சிவன்—பார்வதியின் சரித்திரங்களைக் கேட்டுத் தெளிந்தேன். எனதுடல், என் மனைவி மேனை, எனது குழந்தைகள், என் செல்வங்கள் மற்றும் எனது என்றுள்ள அனைத்தும் இனி இறைவனான சிவபெருமானுக்கே அன்றி மற்றவர்களுக்கில்லை.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! இவ்வாறு கூறிய இமவான், தன் மகள் பார்வதியை அன்பொழுகப் பார்த்து மகிழ்ந்து நல்லாடை ஆபரணங்களால் அலங்கரித்து ரிஷிகளின் மடியில் அமர்த்திக் கூறலானான்—— “பெரியோர்களே! இவள் ஸ்ரீருத்ரனுடைய சொத்து. அவருக்கே உரித்தானவள். இதுதான் என் முடிவு.”

ரிஷிகள் கூறுகிறார்கள்—— “மலையரசே! இப்பொழுது சிவபெருமான் யாசராகிவிட்டார். நீ அவருக்குப் பிச்சையளிக்கும் வள்ளலானாய். பார்வதீதேவியே பிச்சையானாள். இதைவிட உயர்ந்தது வேறென்ன இருக்கிறது? இமவானே! நீ அனைத்து பர்வதங்களுக்கும் அரசன். அதனால் உயர்ந்தவனாகவும் புகழத்தக்கவனாகவும் ஆகிறாய். உன் பிறவி பயனுற்றது. உனது மலைமுகடுகளும் தூய்மை பெற்றன, பெருமையடைந்தன.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! தூயவுள்ளம் படைத்த அம்மகரிஷிகள் இவ்வாறு கூறியபின் பார்வதீதேவியின் சிரசில் கையமர்த்தி, “சிவையே! நீ சிவபெருமானுக்கு அனைத்து நலன்களையும் தருபவளாக அமைவாய். உனக்கு மங்களங்கள் அனைத்தும் கிட்டட்டும். வளர்பிறை நிலவைப் போல உனது நற்குணங்கள் வளரட்டும்” என்று ஆசி வழங்கினர். இதன்பின் அம்முனிவர்கள் இமவானிடம் பழங்கள், புஷ்பங்கள், தாம்பூலம் முதலியன தந்து திருமணத்தை நிச்சயித்தனர். கற்புக்கரசியான அருந்ததீ, சிவபிரானது திருக்கல்யாண குணங்களைப் புகழ்ந்து மேனையை நம்பிக்கை கொள்ள செய்தாள். உலக வழக்கத்தையொட்டி இமவான் மஞ்சள் குங்குமத்தால் தன் தாடி மீசையைத் தடவிக் கொண்டான். பின்பு நான்காம் நாள் முகூர்த்தத்திற்கான உயர்ந்த லக்கினத்தை நிச்சயித்துக் கொண்டு முனிவர்கள் சிவபெருமானிடம் சென்றனர். அங்கு சிவபெருமானைப் பலவாறான துதிகளால் துதித்து வணங்கிப் பேசலாயினர்.

ரிஷிகள் கூறுகிறார்கள்—— “தேவதேவா! மகாதேவா! பரமேசுவரா! எம்மிறைவா! இவ்வடியவர்கள் செய்ததையும் கூறுவதையும் அன்போடு கேட்க வேண்டுகிறோம். அழகிய பற்பல இதிகாசங்களையும் நல்லுரைகளையும் கொண்டு இமவானுக்கும் மேனைக்கும் அறிவுறுத்தினோம். இமவானும் தங்களுக்கு பார்வதீபிராட்டியைத் திருமணம் செய்து தர வாக் தானம் செய்துள்ளான். இனி, தாங்கள் தங்கள் சிவகணங்களுடனும் தேவர்களனைவருடனும் விவாகத்திற்காகப் புறப்பட வேண்டியதுதான். இறைவா! விரைவில் இமவானது அரண்மனை சென்று அருமறை வகுத்த நெறியில் பார்வதீபிராட்டியை மணந்து எங்களை வாழ்விக்க வேண்டும்.”

ரிஷிகள் எழுவரும் இவ்வாறு கூறவே, உலகியலை நெறிமுறையில் நடத்துவிக்கும் பரம்பொருளான சிவபெருமான் இதயங்குளிர புன்சிரிப்புடன் கூறுவாராயினர்—— “சான்றோர்களான சப்த ரிஷிகளே! இதுவரை நான் திருமணத்தைக் கண்டதுமில்லை; கேட்டதுமில்லை. இதற்குமுன் நீங்கள் பார்த்தவாறு திருமண விதிமுறைகளைக் கூறுங்கள்.”

உலகியலை ஒட்டி இறைவன் கூறிய நல்வார்த்தைகளைக் கேட்ட முனிவர்கள்—— “இறைவா! முதலில் தாங்கள் ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவை முக்கியமாக அவரது பார்ஷதர்களோடு இங்கு விரைவில் வரச் சொல்லி அழையுங்கள். பின்பு பிரும்மதேவர், அவரது புத்திரர்கள், தேவர்கோனான இந்திரன், அனைத்து ரிஷி முனிவர்கள், யட்சர்கள், கந்தர்வர்கள், கின்னரர்கள், கிம்புருஷர்கள், சித்தர்கள், வித்யாதரர்கள், அப்சரப் பெண்டிர்கள் என அனைவரையும் மகிழ்ச்சியோடு அழையுங்கள். இவர்களையும் மற்றுமுள்ள அனைத்துலக மக்களையும் வரச் சொல்லுங்கள். அவர்களனைவரும் ஒன்றுகூடி தங்களது காரியத்தை நிச்சயம் செய்து தருவார்கள்” என்று கூறினர்.

நாரதா! இவ்வாறு கூறிவிட்டு அந்த சப்தரிஷிகளும் சிவனிடம் விடைபெற்று மகிழ்ச்சியோடு அவரது பெருமைகளைப் பாடிக் கொண்டே தங்கள் இருப்பிடம் சென்றனர்.

 

அத்தியாயம் : முப்பத்தேழும் முப்பத்தெட்டும்

இமவான் சிவபெருமானுக்கு லக்ன பத்திரிகை அனுப்புதல்; பர்வதங்களும் நதிகளும் தெய்வத் திருமேனி தாங்கித் திருமணத்திற்கு வருதல்; விசுவகர்மா திவ்ய மண்டபத்தை அலங்கரித்தல்

நாரதர் கேட்கிறார்—— தந்தையே! சப்தரிஷிகள் சென்றபின் இமவான் என்ன செய்தான்? என்பதை தயை செய்து கூறுங்கள்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! அருந்ததியும் சப்தரிஷிகளும் சென்றபின் இமவான் செய்ததைக் கூறுகிறேன், கேள். சப்தரிஷிகள் சென்றபின் இமவான் தன் சுற்றத்தார்களான மேரு முதலியவர்களோடும் தன் மகன் மைனாகம் மற்றும் மனைவி மேனை முதலியவர்களோடும் கூடி ரிஷிகள் கூறியவாறு தன் குல புரோகிதரான கர்க்க முனிவரை அழைத்து மகிழ்ச்சியோடு லக்கின பத்திரிக்கையை எழுதச் செய்தான். பின்பு அதைச் சிவபெருமானிடம் அனுப்பினான். மலையரசனது உற்றார்—உறவினர்கள் பலப்பல பரிசுப் பொருட்களை ஏந்தி அங்கு வந்து சேர்ந்தனர். சிவபிரானிடம் சென்ற அவர்கள் சிவபிரானது நுதலில் திலகமிட்டு லக்ன பத்திரிக்கையை அவரிடம் அளித்தனர். அங்கு சிவபிரானும் அவரவர்களுக்கேற்ற முறையில் உபசரித்தார். அவர்களும் மகிழ்ச்சியோடு இமவானிடம் திரும்பி வந்தனர். சிவபிரானால் உபசரிக்கப்பட்டு மகிழ்ச்சியோடு திரும்பி வந்த தன் சுற்றத்தாரைக் கண்டு இமவான் மனம் மகிழ்ந்தான். பின்பு இமவான் நாற்றிசைகளிலும் இருக்கும் தன் உற்றார்—உறவினர்களுக்கு மகிழ்ச்சி தோன்ற பத்திரிக்கை அனுப்பினான்.

இதன்பின் அனைவரும் திருமணத்திற்கு வேண்டிய பலப்பல பொருட்களை மகிழ்ச்சியோடு சேகரிக்கலாயினர். அரிசி, அவல், வெல்லம், சர்க்கரை, உப்பு, குளங்குளமாகப் பால், தயிர், நெய், யவம், கோதுமை போன்ற மாவுகள், லட்டுமலை, கைமுறுக்குகள், இனிப்புப் பண்டங்கள், குளங்குளங்களாக அமிர்தம், கரும்புச்சாறு, பலவாறான இனிய ரஸங்கள், பலவித ஊறுகாய்கள், ஈரமற்று உலர்ந்த பழங்கள் (DRY FRUITS) மலைமலையாகக் குவிந்துள்ளன. சிவபெருமானது பார்ஷதர்களுக்கும் தேவர்களுக்குமென பலப்பல இனிய பொருட்கள், விலையுயர்ந்த பற்பல ஆடைகள், பொன்னாபரணங்கள், வெள்ளி நகைகள், நவமணிகள், இரத்தினங்கள் என்று திருமணத்திற்கான மங்கலப் பொருட்களையெல்லாம் திரட்டிவிட்டு, இமவான் நல்லதொரு மங்கல நன்னாளில் திருமணச் சடங்குகளைத் தொடங்கினான். இமவானது அரண்மனையிலுள்ள பெண்கள் பார்வதீபிராட்டிக்குத் திருமணத்திற்கான மங்கள காரியங்களைச் செய்யலாயினர். நன்கு அலங்கரித்துக் கொண்ட அவ்வரண்மனை பெண்கள் மங்களப் பொருட்களைச் சேகரித்து வைக்க, அந்தண மகளிர் மகிழ்ச்சி பொங்க உலகியல் நியதிப்படி திருமணச் சடங்குகளைத் தொடங்கினர். பலப்பல மங்கள நிகழ்ச்சிகள் நடைபெற்றன. மனம் மகிழ்ந்த இமவானும் திருமணத்திற்கான மங்கலப் பொருட்களைச் சேகரித்தவண்ணம் தான் அழைத்த தன் உற்றார்—சுற்றத்தார் வருகையை ஆவலோடு எதிர்நோக்கியிருந்தான்.

இதற்கிடையில் இமவானால் அழைக்கப்பட்ட சுற்றத்தார் ஒவ்வொருவராக வரத் தொடங்கினார். தேவர்கள் வாழும் மலையரசனான மேரு பர்வதம் அழகான திருமேனி தாங்கி, பலவித நவரத்தினங்களையும் மணிமுத்துக்களையும் கையிலேந்திக் கொண்டு மனைவி—மக்கள் சூழ இமவானிடம் வந்தான். மந்திரமலை, அஸ்தாசலம், உதயகிரி, மலயபர்வதம், தர்துரம், நிஷதம், கந்தமாதனம், கரவீரம், மகேந்திரம், பாரியாத்ரம், கிரௌஞ்சம், புருஷோத்தமசைலம், நீலபர்வதம், திரிகூடம், சித்திரகூடம், திருவேங்கடம், ஸ்ரீசைலம், கோகாமுகம், நாரதம், விந்தியம், காலஞ்ஜரம், கைலாசம், மற்றுமுள்ள அநேக பர்வதங்களும் அழகிய திருமேனியேற்றுத் தன் பெண்டு—பிள்ளைகள் சூழ, பலவாறான பரிசுப் பொருட்களை எடுத்துக் கொண்டு அங்கு வந்து சேர்ந்தனர். மற்ற தீவுகளிலுள்ள பர்வதங்களும் இமவானது திருமாளிகைக்கு வந்தன. சிவையான பார்வதியைச் சிவனான இறைவன் மணக்கப் போகிறாரல்லவா? சோணபத்திரை முதலிய மேற்கு நோக்கிப் பாயும் நதங்களும், கிழக்கு நோக்கிப் பாயும் நதிகளும் அழகிய திருவுரு கொண்டும் நன்கலங்கரித்துக் கொண்டும் பார்வதியின் திருமணத்தைக் காண வந்தனர். கோதாவரீ, யமுனை, சரஸ்வதீ, வேணி, கங்கை, நர்மதை, மற்றுமுள்ள நதி தேவதைகளும் தம்மை அலங்கரித்துக் கொண்டு இமவான் வீடு வந்தனர். இவ்வாறு வந்தவர்களின் மிகுதியால் இமவானது அழகிய நகரமே நிரம்பி வழிந்தது. எங்கும் ஒரே அழகு வெள்ளம். நெடுக விழாக் கோலங்கள். கொடித் தோரணங்கள், மலர்த் தோரணங்களால் நகரம் மேலும் அழகு பெற்றது. நாற்புறமும் அழகிய விதானங்கள் கட்டப்பட்டுள்ளதால் சூரியனைக்கூடக் காண இயலவில்லை. நீலம், மஞ்சள் நிற ஒளிவிளக்குகள் ஒளிர்ந்தன.

இமவான், வந்திருந்த ஆண்—பெண் இருபாலாரையும் உரியவாறு உபசரித்தான். அனைருக்கும் தனித்தனி இருப்பிடங்கள், வேண்டியவாறான உபசரிப்புப் பொருட்கள் எனக் கண்டவர் வியந்தனர். (அத்தியாயம் 37)

* * *

முனிவரே! பெருங்கோலாகலத்தோடு விளங்கும் தன் நகரைக் கண்டு மகிழ்ந்த இமவான், தன் அரண்மனையை மேலும் அழகுபடுத்தலானான். தெருவெங்கும் பன்னீர் தெளித்து முத்துக்கோலங்கள் இட்டான். வீடெங்கும் வாசலில் வாழை மற்றும் கமுகு மரங்கள், மாவிலைத் தோரணங்கள், நடுமுற்றத்திலுள்ள தூண்களிலும் வாழை மரங்கள். சரிகை நூல்களில் கட்டிய மாவிலைத் தோரணங்கள் நாற்புறமும். நடுமுற்றத்தைச் சுற்றி மாலதீ மலர்மாலைகள் தொங்கவிடப்பட்டன. இதனால் நடுமுற்றம் மிகவும் அழகுற விளங்கியது. நாற்றிசைகளிலும் மங்களத் திரவியங்கள் வைக்கப்பட்டதால் அழகு கூடியது.

மகிழ்ச்சி பொங்கி நிற்கும் இமவான் பெருமை படைத்த தன் குருவான கர்க்க முனிவரை முன்னிருத்தி, தன் மகளது திருமணத்திற்கான முதற்கட்ட (பூர்வாங்க) சடங்குகளைத் தொடங்கலானான். தேவசிற்பியான விசுவகர்மாவை அழைத்துப் பல யோஜனை விஸ்தாரமுள்ள பெரியதொரு மண்டபத்தை நிர்மாணிக்கச் செய்தான். நடுவே அழகிய வேதிகை (திருமண மேடை), மங்கல இலக்கணங்களோடு பார்க்கப் பார்க்க வியக்குமாறு உள்ள மண்டபம். அங்கு வைக்கப்பட்டுள்ள அசையும்—அசையாப் பொருட்களனைத்தும் செயற்கை கைவினைப் பொருட்களாகும். ஆனால், காண்பதற்கு உண்மை போல் இருக்கும். மண்டபமே செல்வச் செழிப்புடன் விளங்கியது. எங்கும் அபூர்வமான வஸ்துக்கள் நிறைந்துள்ளன. அசையும் பொருட்கள் அழகா? அசையாப் பொருட்கள் அழகா? என்று போட்டி போடுவன போல் ஒன்றையொன்று அழகில் விஞ்சியிருந்தன. மண்டபத்தின் தரை நீருள்ளதுபோல் அமைந்திருந்தது. முற்றும் அறிந்தவரும்கூட எங்கு நீர், எங்கு தரை? எனக் காணவியலாதவாறு இருந்தது. சிலவிடங்களில் பொம்மை சிங்கங்கள், சிலவிடங்களில் அன்னப்பேடுகளின் வரிசை, மனங்கவரும் மயில் பொம்மைகள், ஆடவரோடு சேர்ந்து நடனமாடும் பெண்களின் பொம்மைகள். அவை பொம்மைகளானாலும் நம்மை மயக்கிக் காண்பது போன்றே தோன்றும். வாயிலில் அழகிய இரு வாயிற்காப்பாளர். அவை அசையாத பொம்மைகளானாலும் உயிரோட்டம் உடையவை. கைகளிலே வில் கொண்டு அதை வளைத்து நிற்பது போன்ற காட்சி.

வாயிலிலே திருமகள் பொம்மை ஒன்று. அதன் கைவண்ணமோ புரியாததோர் அற்புதமே! நல்லிலக்கணங்கள் அனைத்தும் ஒன்றாகப் பொலிவது. அதைக் காணும்போது ‘திருமகள்தான் திருப்பாற்கடலைவிட்டு இங்கு வந்துவிட்டாளோ!’ எனத் தோன்றும். அத்திருமண மண்டபத்தில் ஆங்காங்கே அலங்கரிக்கப்பட்ட யானை பொம்மைகளைப் பார்க்க, ‘இதுவன்றோ உண்மை யானை’ எனத் தோன்றும். பொம்மைகளான குதிரைகளும் யானைகளும் அதன் பாகர்களுடன் நிற்கின்றன. சிலவிடங்களில் தேவர்களும் தேரோட்டிகளும். அவற்றை பொம்மைக் குதிரைகள் இழுத்துச் செல்கின்றன. இதைக் காண்பவர்கள் மயங்கி நிற்பர். இது மட்டுமா? எத்தனையோ வாகனங்கள், காலாட்படைகள் பொம்மைகளாக நிற்கின்றன. முனிவரே! விசுவகர்மாவினால் மனம் மகிழ்ந்து நிர்மாணிக்கப்பட்ட அவ்வழகிய திருமண மண்டபம் முனிவர்களும் தேவர்களும்கூட மயங்கும்படி இருந்தது.

மண்டபத்தின் பெரிய வாயிலின் எதிரில் ஒரு பெரிய பொம்மை நந்தி, பளிங்கில் செய்தாற்போல் ஓர் ஒளி அழகு. இந்த பொம்மை நந்தியும் சிவபிரானது வாகனமான நந்தியெம்பெருமானைப் போன்றே விளங்குகிறது. அதன்மேல் இரத்தினங்கள் இழைத்த அழகிய ஒரு புஷ்பக விமானம். அது இளந்தளிர்களினாலும், வெண்கவரிமான் முடிகளாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டது. அதன் இடதுபுறத்தில் தூய குங்குமப்பூ நிறத்தில் இரு யானை பொம்மைகள். நான்கு தந்தங்கள் கொண்ட அவை அறுபது வருடங்கள் நிறைந்தன போன்றிருந்தன. அவை ஒன்றுக்கொன்று நேசித்து நிற்பன போன்றும் தோன்றும். அதேபோல சூரியனை விஞ்சும் ஒளிபடைத்த இருகுதிரைகள் நல்ல கவரியாலும் (சாமரத்தாலும்) நகைகளாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவை. இவையும் விசுவகர்மாவின் கைவண்ணம்தான். எண்டிசை உலகபாலகர்களும் தேவர்களும்கூட உண்மை போன்று விளங்கின — கவசம் தரித்து இரத்தின ஆபரணங்கள் பூண்ட பொம்மைகளாக. இவையும் விசுவகர்மா செய்ததுதான். இதேபோல் பிருகு முதலிய ரிஷிகள், தபோதனர்கள், மற்றுமுள்ள உபதேவர்களும் சித்தர்களும் உண்மையைப் போலக் காட்சியளிக்கும் பொம்மைகள்.

ஸ்ரீஹரியைப் போன்றே, ஆனால் பொம்மையில் ஸ்ரீமந்நாராயணன், கருடன் முதலிய பார்ஷதர்கள் புடைசூழக் காணக் காண வியப்பில் ஆழ்த்தும். நாரதா! இதுமட்டுமா? என்னைப் போன்றே ஒரு பிரும்மதேவர் பொம்மை. அது என்னைப் போலவே வேதசூக்தங்களை ஓதுகிறது. நாற்புறமும் வேதங்கள், என் மகன்களான ஸநகாதிகள், பிரஜாபதிகள், சித்தர்கள் போன்ற பொம்மைகள் சூழ்ந்திருக்கின்றன. படைகள் சூழ ஐராவத யானை மீது ஆரோகணித்த இந்திரன் வேறு. அவையும் பொம்மைதான். ஆனால், பௌர்ணமி நிலவுபோல ஒரு ஒளி. தேவரிஷியே! பல சொல்லிக் காமுறுவதேன்? இமவான் கூற விசுவகர்மா தேவர்களின் கூட்டத்தையே பொம்மைகளாக நிர்மாணித்துவிட்டான். இவ்வாறு அத்திருமண மண்டபம் தேவர்களும் வியக்கும்வண்ணம் பற்பல அற்புதங்களைக் கொண்டது.

பின்பு விசுவகர்மா இமவானது கட்டளையை ஏற்று, தேவர்கள் முதலியோர் தங்குவதற்கான அரண்மனைகளை அமைத்தான். அவையும் அந்தந்த தேவர்களின் உலகம் போன்றே இருந்தன. அவ்வுலகங்களில் அந்தந்த தேவதைக்கான அழகிய ஒளி படைத்த, இன்பமளிக்கும்வண்ணமாகச் சிங்காதனங்களையும் படைத்தான். இதேபோல பிரும்மாவான எனக்கும் ஒரு நொடியில் வெகுவாக ஒளிரும் ஒரு சத்திய லோகத்தையும் படைத்திட்டான். அதேபோல ஸ்ரீமந்நாராயணனுக்கும் மிக மிக அற்புதமாக ஒரு ஸ்ரீவைகுண்டம் படைத்தான். இந்திரனுக்கான மாளிகை அற்புதம்; செல்வச்செழிப்பெல்லாம் நிறைந்தது. மற்ற தேவர்களுக்கும் இதேபோல் அற்புதமான மாளிகைகள். சிவபெருமானது இன்னருள் பெற்றவனல்லவா விசுவகர்மா! ஆகவே, அவ்விறைவன் மகிழ வேண்டுமென்றே ஒரு நொடியில் இத்தனையும் செய்திட்டான்.

சிவபெருமானுக்கென ஓர் ஒளி படைத்த திருமாளிகை. அதுவும் சிவலோகத்தில் இருப்பது போன்றே சிவச்சின்னங்கள் கொண்டது. அதற்குவமை கூறவியலாது. தேவதேவர்களும் அது கண்டு பூரித்தனர். அதன் ஒளியோ, அனைத்தையும் விஞ்சும் ஒளி. அது ஓர் அற்புதம். அவ்வளவுதான் கூறலாம். இவையனைத்தும் சிவனது மகிழ்ச்சிக்காகவும், அவரும் வியக்க வேண்டும் என்பதற்காகவும்தான். உலகியலுக்கேற்ப இத்துணையும் செய்து முடித்த இமவான், சிவபெருமானது வருகைக்காக மகிழ்ச்சி பொங்கக் காத்திருந்தான். தேவரிஷி நாரதா! மனம் மகிழ்ச்சி தரும் இமவானது செயல்களனைத்தையும் இதுவரை கூறினேன். இனி என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்? (அத்தியாயம் 38)

 

அத்தியாயம் : முப்பத்தொன்பது

சிவபெருமான் நாரதர் வாயிலாக அனைத்து தேவர்களையும் திருமணத்திற்கு அழைத்தல்; ‘மங்களாசரணம்’ செய்து சிவனார் திருமணத்திற்குப் புறப்படுதல்

நாரதர் கேட்கிறார்—— தந்தையே! பிரும்மதேவரே! வணக்கம். தாங்கள் ஸ்ரீமந்நாராயணரது திருமகன். தாங்கள் அறியாததும் உண்டோ? கருணையே வடிவான தங்கள் மூலம் சிவபிரானது அற்புதமான திருக்கதைகளைக் கேட்கப் பெற்றேன். இப்பொழுது நிலவணிந்த இறைவனது திருமணப் பெருவிழா பற்றிக் கேட்க விரும்புகிறேன். பரம மங்களமான அவ்விழா பாவங்கள் அனைத்தையும் தொலைக்கவல்லது. திருமண லக்ன பத்திரிக்கையைப் பெற்ற பின் சிவபெருமான் என்ன செய்தார்? பரம்பொருளான சிவபெருமானின் அவ்வினிய கதையைக் கூறுங்கள்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— குழந்தாய்! நீ பேரறிஞனாயிற்றே! சிவபெருமானின் உயர்ந்த புகழினைக் கேள். லக்ன பத்திரிக்கையைப் பெற்றபின் சிவபெருமான் என்ன செய்தார்? என்பதைப் பற்றிக் கூறுகிறேன், கேள். சிவபெருமான் திருமணம் பற்றிய லக்ன பத்திரிக்கையைக் கையிலேந்தி மகிழ்ச்சி பொங்க மார்போடு அணைத்துச் சற்றே புன்னகைத்தவண்ணம் அதைப் படிக்கக் கேட்டு மனதார ஏற்று இமவானிடமிருந்து வந்தவர்களை உபசரித்து வழியனுப்பினார். பின்பு அம்முனிவர்களிடம் “மங்களகரமான எனது காரியத்தை இனிதே முடித்துத் தந்துள்ளீர்கள். நானும் திருமணத்தை ஏற்றுக் கொண்டேன். ஆகவே, நீங்கள் அனைவரும் என் திருமணத்திற்குக் கட்டாயம் வந்து சேரவேண்டும்” என்று கேட்டுக் கொண்டார்.

சிவப்பரம்பொருள் கூறியதைக் கேட்ட அம்முனிவர்கள் மகிழ்ச்சி கொண்டு அவரை வலம் வந்து வணங்கித் தங்களது பெரும்பேற்றைப் புகழ்ந்தவண்ணம் தங்கள் ஆசிரமம் திரும்பினர். முனிவரே! பின்பு சிவனார் உலகியலை எண்ணி உன்னை மனதில் நினைத்தார். நீயும் உன் பெறற்கரிய பெரும்பேற்றினைப் புகழ்ந்து கொண்டு மகிழ்ச்சியோடு அங்கு சென்று தலைதாழ்த்தி வணங்கிப் பணிவாக நின்றாய்.

சிவபெருமான் கூறுகிறார்—— நாரதா! உன் சொற்படி பார்வதீ கடுந்தவம் இயற்றினாள். அத்தவத்திற்கு மகிழ்ந்த நானும் அவளைத் திருமணம் செய்துகொள்வதாக வரமளித்தேன். அவளது பக்திக்கு நான் ஆட்பட்டேன். ஆகவே அவளை மணக்கப் போகிறேன். சப்தரிஷிகள் திருமண லக்னத்தை நன்கு ஆராய்ந்து இன்றைக்கு ஏழாவது நாள் திருமணம் என்று நிச்சயித்துள்ளனர். அது சமயம் உலகியலுக்கேற்ப பெருத்ததொரு விழா நடக்கும். ஆகவே நீ ஸ்ரீவிஷ்ணு முதலிய தேவர்கள், முனிவர்கள், சித்தர்கள், மற்றுமுள்ள அனைவரையும் என் சார்பில் நீ சென்று அழைக்க வேண்டும். என் கட்டளையை ஏற்று அனைவரும் தங்கள் சுற்றம் சூழ நன்கு அலங்கரித்துக் கொண்டு நிச்சயம் வருவார்கள்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! சிவபெருமானின் கட்டளையைத் தலைமேலேற்ற நீ, அனைத்து இடங்களுக்கும் சென்று எல்லோரையும் அழைத்தாய். பின்பு அவர் கட்டளைப்படி அவர் பக்கலிலேயே தங்கினாய். சிவபெருமானும் அனைத்து தேவர்களின் வருகையை ஆவலோடு எதிர்பார்த்தவண்ணம் தன் பரிவாரங்கள் சூழ அங்கேயே இருந்தார். அவரது சிவகணங்கள் நாற்றிசையிலும் நடனமாடி பெருவிழா எடுத்தனர். இதற்கிடையில் ஸ்ரீஹரி தன் மனைவி மற்றும் சுற்றம் சூழக் கயிலை வந்து சிவனை வணங்கித் தனக்கென உள்ள இடத்தில் தங்கினார். நானும் என் பரிவாரம் சூழக் கயிலை வந்து சிவனை வணங்கி எனக்கான இடத்தில் தங்கினேன். இந்திரர் முதலிய எண்டிசை பாலகர்களும் தங்கள் மனைவி—மக்கள் சூழ வேண்டியதான பொருட்களோடு அங்கு வந்தனர்.

எங்கும் ஒரே குதூகலம். பின்பு முனிவர்கள், நாகர்கள், சித்தர்கள், துணை நிற்கும் தேவர்கள், மற்றுமுள்ள ஏனைய மக்கள் என அனைவரும் அங்கு வந்துற்றனர். சிவபெருமானும் வந்தவர்களைத் தனித்தனியே வரவேற்று உபசரித்தார். பின்பு என்ன? கயிலையிலே பெரும் கோலாகலமும் விழாவும்தான். தேவமகளிர் ஆடிப் பாடினர். விஷ்ணு முதலிய தேவர்கள் சிவபிரானது திருமண திருவோலக்கத்திற்கான (ஊர்வலத்திற்கான) ஏற்பாடுகளைத் தங்கள் தங்கள் காரியமாகவே நினைத்து முறைப்படிச் செய்யலாயினர். இது ஒரு சிவசேவை என மகிழ்ந்தனர். பிராமி, வைஷ்ணவி முதலிய ஏழு மாதாக்களும் சிவபிரானுக்கு மகிழ்ச்சியோடு ஆபரணங்களைப் பூட்டினர்.

முனிவரே! சிவபிரானது இயற்கை ஆபரணங்களான பாம்பு முதலியனவே அவரது விருப்பப்படி ஆபரணங்களாயின. அவரது திருமுடியில் உண்மை நிலவே வந்தமர்ந்தான். மூன்றாவதான நெற்றிக்கண்ணே நெற்றிப் பொட்டாயிற்று. காதுகளில் விளங்கிய இருபாம்புகளும் நவரத்தின மயமான இரு குண்டலங்களாயின. மற்றும் அந்தந்த அங்கங்களில் நெகிழ்ந்த பாம்புகளே, அந்தந்த அவயவங்களுக்குரிய இரத்தின ஆபரணங்களாயின. திருமேனியில் பூசியிருந்த வெண்ணீறே சந்தனம் முதலிய நறுமணப்பூச்சுகளாயின. அரையில் அணிந்திருந்த புலித்தோலும் மேலாடையான யானைத்தோலும் நல்ல அழகிய பொன்னாடைகளாயின.

இவ்வாறு அவரது திருமேனியே சொல்லுக்கடங்காத சுந்தரமாயிற்று. அவர் உண்மையில் ஈசுவரனாகவே இருப்பினும் இப்பொழுது காண்பதற்கும் ஈசனானார்! சகல செல்வங்களும் அவரிடமன்றோ உள்ளன. அதன்பின் தேவர்கள், யட்சர்கள், தானவர்கள், நாகர்கள், பறவைகள், அப்சரசுகள், மகரிஷிகள் என அனைவரும் ஒன்றுகூடி பெருவிழா எடுத்துச் சிவபிரானிடம் சென்று மகிழ்ச்சி பொங்க, “மகாதேவ! இறைவா! இப்பொழுது மலைமகளைத் திருமணம் புரிய விரைவில் தாங்கள் எங்களோடு வரவேண்டும். எங்கள்மேல் கருணை காட்டுங்கள்” என்று வேண்டினர். அப்பொழுது எதையும் நன்கு ஆராய்ந்து காணும் ஸ்ரீமந்நாராயணன், சிவபெருமானை வணங்கி அத்தருணத்திற்கேற்ப சில கூறுவாராயினார்.

ஸ்ரீவிஷ்ணு கூறுகிறார்—— “தேவதேவரே! அடியார்க்கெளியவரே! மகாதேவா! இறைவா! தாங்கள் தங்கள் அடியார்களின் வேண்டுகோளை நிறைவேற்றி வைப்பவரல்லவா? ஆகவே இப்பொழுது எனது வேண்டுகோளைக் கேட்டருள வேண்டுகிறேன். தாங்களோ மங்களமான உலக நன்மைக்கான செயல்களே செய்பவர். மகரிஷிகள் கூறிய கிருஹ்ய சூத்திரத்தில் உள்ளபடிதான் தாங்கள் மலையரசன் மகளான பார்வதியைத் திருமணம் செய்து கொள்ள வேண்டும். தாங்கள் எந்த முறையை அனுசரித்துத் தங்கள் திருமணத்தை நடத்திக் கொள்கிறீர்களோ, அந்த முறைதானே புகழ் பெற்று உலகெங்கும் பரவி நிற்கும். ஆகவே தாங்கள் தங்கள் குலவழக்கப்படி மண்டபம் அமைத்து ‘நாந்தீ’ என்கிற ஆப்யுதயிக (மங்கள)ச் சிராத்தாதி காரியங்களைச் செய்தருள வேண்டும். அதனால் தங்கள் புகழ் மேலும் பரவும்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! ஸ்ரீமந்நாராயணன் இவ்வாறு கூறவே சிவபெருமானும் திருமணத்திற்கான முதற்கட்ட சடங்குகளை (பூர்வாங்கத்தை) முறைப்படிச் செய்தருளினார். மங்களகரமான ஆப்யுதயிகச் சடங்குகளைச் செய்து வைப்பதற்கான முழுப் பொறுப்பையும் இறைவன் எனக்கு அளித்திருந்தார். நானும் முனிவர்களின் துணைகொண்டு அவற்றைச் சிரத்தையோடு செய்து முடித்தேன். அப்பொழுது காசியபர், அத்ரி, வசிஷ்டர், கௌதமர், குருவான பாகுரி, வியாழ பகவான், கண்வர், சக்தி, ஜமதக்னி, பராசரர், மார்க்கண்டேயர், சிலாபாகர், அருணபாலர், அக்ருதசிரமர், அகஸ்தியர், சியவனர், கர்க்கர், சிலாதர், ததீசி, உபமன்யு, பரத்வாஜர், அக்ருதவ்ரணர், பிப்பலாதர், குசிகர், கௌத்ஸர், வியாசர், அவரது சீடர்கள் மற்றும் சிவபெருமானிடம் வந்த பலப்பல ரிஷிகளும் நான் கூற மங்கள (ஆப்யுதயிக)ச் சடங்குகளை முறைப்படிச் செய்தனர். அவர்களனைவரும் வேதங்களில் கரை கண்டவர்களல்லவா? ஆகவே வேதநெறி முறையில் திருமணத்திற்கான முதல்கட்ட சடங்குகளைச் செய்தனர். மேலும் ருக்வேதம், யஜுர்வேதம், ஸாமவேதம் என்ற மூன்று வேதங்களிலும் உள்ள உயர்ந்த சூக்த மந்திரங்களைக் கூறிச் சிவபெருமானுக்கு ரக்ஷாபந்தனம் (காப்பு நாண் கட்டுதல்) முதலிய சடங்குகளையெல்லாம் மகிழ்ச்சியோடு செய்தனர். சிவபிரானும் நானும் கூற அவர்கள், தடைகள் நீங்க ஒன்பது கோள்கள் மற்றும் மண்டலத்திலுள்ள தேவதைக்கான பூஜைகளைச் செய்தனர். உலகியலை ஒட்டிய லௌகிக காரியங்கள் வேதநெறி கூறும் வைதிக காரியங்கள் என முறைப்படி செய்து மகிழ்ந்த சிவனார் அந்தணப் பெருமக்களை வணங்கினார். பின்பு தேவதேவரான பரமசிவனார் தேவர்களையும் அந்தணர்களையும் முன்னிட்டுக் கொண்டு பெருமை மிக்க கயிலையங்கிரியிலிருந்து மகிழ்ச்சியோடு வெளிக் கிளம்பினார். பலவாறு திருவிளையாடல்கள் புரியும் இறைவனார் அந்தணர்களும் தேவர்களும் சூழக் கயிலையை விட்டு வெளியே வந்து சற்றே நின்றார். அப்பொழுது தேவர்களும் மற்றோரும் இறைவனை மகிழ்விக்க வாத்தியங்கள் முழக்கி ஆடிப்பாடி பெருவிழா எடுத்தனர்.

 

அத்தியாயம் : நாற்பது

சிவபெருமானது திருமணத் திருவோலக்கம் இமவானது நகர் நோக்கிப் புறப்படுதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! இதன்பின் சிவபெருமான் நந்தி முதலிய சிவகணங்களை நோக்கி, “உங்களில் சிலர் மட்டும் இங்கேயே இருக்கட்டும். மற்றவர்கள் எல்லோரும் என்னோடு இமவானது திருநகருக்கு வாருங்கள்” எனக் கட்டளையிட்டார். கணங்களுக்குத் தலைவனான சங்ககர்ணன், கேகராக்ஷன், விகிருதன், விசாகன், பாரிஜாதன், விக்ருதானன், துந்துபி, கபாலன், ஸந்தாரகன், கந்துகன், குண்டகன், விஷ்டம்பன், பிப்பலன், ஸநாதகன், ஆவேசன், குண்டன், பர்வதகன், சந்திரதாபனன், காலன், காலகன், மகாகாலன், அக்னிகன், அக்னிமுகன், ஆதித்தியமூர்த்தன், கனாவஹன், ஸந்நாஹன், குமுதன், அமோகன், கோகிலன், சுமந்திரன், காகபாதோதரன், சந்தானகன், மதுபிங்களன், பூர்ணபத்திரன், நீலன், சதுர்வக்த்ரன், கரணன், அஹிரோமகன், யஜ்வாக்ஷன், சதமன்யு, மேகமன்யு, காஷ்டாகூடன், விரூபாக்ஷன், சுகேசன், விருஷபன், ஸனாதனன், தாலகேது, ஷண்முகன், சைத்ரன், சுயம்பிரபன், லகுலீசன், லோகாந்தகன், தீப்தாத்மா, தைத்யாந்தகன், பிருங்கி, ரிடி, தேவதேவப்பிரியா, அசனி, பானுகன், பிரமதன் மற்றும் வீரபத்திரன் முதலியவர்கள் எண்ணிலடங்கா கோடி கோடி கணங்களுடனும் பூதங்களுடனும் சூழ அங்கு வந்தனர்.

நந்தி, க்ஷேத்திரபாலன், பைரவன் முதலிய சிவகணத் தலைவர்களும் எண்ணிலடங்கா கணங்கள் சூழ அன்பும் மகிழ்ச்சியும் பொங்க பெருவிழாவெனச் சென்றனர். அவர்கள் அனைவரும் ஆயிரம் கைகள் கொண்டவர்கள். தலையிலே சடைமுடியும் அதில் பிறைநிலவும். கண்டங்கறுத்தவர்கள், முக்கண்ணர்கள், கழுத்திலே உருத்திராக்க மாலைகள், உடல் முழுவதும் திருநீறு, மாலை—குண்டலங்கள், தோள்வளை, கிரீடம் முதலியன அணிந்திருந்தனர். இவ்வாறான சிவகணங்களும் தேவர்களும் சூழ, சிவபெருமான் தனது திருமணத்திற்காக இமவானது நகர் நோக்கிச் சென்றார். சிவபெருமானது சகோதரியாக சண்டிகாதேவி மகிழ்ச்சியோடு அங்கு வந்தாள். பகைவர்களுக்குப் பயத்தைத் தருபவளாயிற்றே அந்த தேவி. அவளது திருவாபரணங்கள் எல்லாம் பாம்புகளே. வாகனமோ பிரேதம் (மனிதன்). அதன் மேல் ஆரோகணித்துத் தலையில் ஒளிரும் ஒரு பெரிய பொற்குடம் நிறைய தங்கக்காசுகளை எடுத்துக் கொண்டு அங்கு வந்தாள்.

முனிவரே! பலவிதமான ரூபம், நிறம் கொண்ட விகாரமான கோடிக்கணக்கான பூதகணங்கள் அங்கிருந்தன. டமருகம், பேரிகள், சங்குகள் முதலியன ஒலித்தன. அவ்வொலி மூவுலகும் நிறைந்தது. பேரியின் ஒலி உலகின் தீமைகளை அழித்து நன்மை அளிப்பது. சிவகணங்களுக்குப்பின் தேவர்கள், சித்தர்கள், லோகபாலர்கள் சென்றனர். தேவர்களின் நடுவில் கருடன்மேல் ஆரோகணித்துத் திருமகள் கேள்வனான ஸ்ரீமந்நாராயணன் சென்றார். அவர் தலைக்கு மேல் விரிந்திருந்தது ஒரு பெரிய வெண்கொற்றக்குடை. சில தேவர்கள் வெண்சாமரம் வீசினர். சிலர் நல்லாபரணங்கள் கொண்டு அலங்கரித்தனர்.

இதேபோல நானும் திருமேனி தாங்கி வந்த வேதங்கள், சாஸ்திரங்கள், இதிகாச புராணங்கள், ஆகமங்கள் மற்றும் ஸநகாதி சித்தர்கள், பிரஜாபதிகள், கசியபர் முதலிய புத்திரர்கள் ஆகியவர்கள் சூழ நடுவில் சென்றேன். இந்திரன், தன்னை நன்கு அலங்கரித்து கொண்டு ஐராவதம் என்னும் யானை மேலேறித் தன் தேவப்படைகள் சூழ அழகு மிளிர அங்கு வந்தான். திருமண திருவோலக்கத்தில் மிக்க ஒளிபடைத்த ரிஷிகளும் சிவபிரானது திருமணத்தைக் காண பெருமகிழ்ச்சியோடு வந்தனர். சாகினி, யாதுதானன், பேதாளன், பிரும்மராக்ஷஸன், பூதங்கள், பிரேதங்கள், பிசாசுகள், பிரமத கணங்கள், தும்புரு, நாரதர், ஹாஹா ஹூஹூ முதலிய கந்தர்வர்கள், கின்னரர்கள் ஆகியோர் வாத்தியங்களை வாசித்தவண்ணம் வந்தனர். உலகமாதாக்கள், தேவகன்னிகைகள், காயத்ரி, சாவித்திரி, லக்ஷ்மி, மற்றுமுள்ள தேவப்பெண்டிர்கள் எல்லோரும் ‘இது சிவபிரானது திருமணமன்றோ’ என்று மகிழ்ச்சியுடன் வந்துற்றனர். தர்மத்தின் திருமேனி என்றும், படிகம் போன்ற வெளுத்த திருமேனி கொண்டவர் என்றும் வேதங்கள், சாஸ்திரங்கள், சித்தர்கள், மகரிஷிகள் ஆகிய அனைவராலும் போற்றிப் புகழப்படுகின்ற நந்தியெம்பெருமான் சிவபிரானது வாகனமானார். இவர் அனைத்து அழகும் ஒருங்குகூடி நிற்கும் காளை உருவம் கொண்டவர். இறைவனான சிவபெருமான் இந்த நந்தியெம்பெருமான் மேல் ஆரோகணித்துக் கொண்டு எல்லோரும் சூழ அழகு மிளிர செல்கிறார். தேவரிஷிகள் அவருக்குப் பணிவிடை செய்கின்றனர். இப்படி தேவர்கள், ரிஷிகள் என எல்லோரும் கூடியிருப்பதே ஓர் அழகு. இவ்வாறு ரிஷிகள், தேவர்கள் முதலியவர்கள் சூழ நன்கு அலங்கரித்துக் கொண்டு சிவப்பரம்பொருள், பார்வதீபிராட்டியைத் திருமணம் செய்துகொள்ள இமவானது நகருக்குச் செல்வதே மிக மிக அழகாக இருந்தது.

நாரதா! சிவபெருமானது திருவோலக்கத்தின் அழகும் கோலாகலமும் இதுவரை கூறினேன். இனி இமவானின் நகரில் நடைபெற்ற அழகு சரித்திரத்தைக் கேள்.

 

அத்தியாயம் : நாற்பத்தொன்று முதல் நாற்பத்து மூன்று வரை

இமவான் சிவபெருமானது திருவோலக்கத்தை வரவேற்றல்; ஊர்வலத்தில் வந்தவர்களை நாரதர் மேனைக்கு அறிமுகம் செய்தல்; சிவனையும் சிவகணங்களையும் கண்டு மேனை மூர்ச்சித்தல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— பின்பு சிவபிரான் உன்னை (நாரதரை) இமவானது அரண்மனைக்கு அனுப்ப, நீ அங்குள்ள வியத்தற்குரிய தனித்தன்மை பொருந்திய அழகினைக் கண்டு திகைத்து நின்றாய். விசுவகர்மா செய்துள்ள ஸ்ரீவிஷ்ணு, பிரும்மா முதலிய தேவர்கள், உன்னைப் போன்ற ரிஷிகள் ஆகியவர்களின் உயிரோட்டமுடைய பொம்மைகளைக் கண்டு திகைப்படைந்தாய். இமவானும் ஊர்வலத்தில் வந்துள்ளவர்களை அழைத்துவர உன்னையே மைனாகம் முதலிய மலையரசர்களோடு திரும்ப அனுப்பி வைத்தான். இதற்குள் மகிழ்ச்சி பொங்க வரும் ஸ்ரீவிஷ்ணு முதலிய தேவர்களும், தனது சிவகணங்கள் சூழ வரும் சிவபெருமானும் இமவானது நகரத்தின் சமீபம் வந்து சேர்ந்தனர்.

எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து விளங்கும் சிவபெருமான், தன் நகர் அருகில் வந்தாயிற்று என்பதைக் கேட்டு மகிழ்ந்த இமவான் பலவிதமான பரிசுப் பொருட்களை ஒன்றுகூட்டி எடுத்துக் கொண்டு சிவபெருமானை வரவேற்க மற்ற மலையரசர்களையும் அந்தணர்களையும் முதலில் அனுப்பினான். உயிர் போன்று நேசிக்கும் சிவனைத் தரிசிக்கத் தானும் பக்தி பொங்க உடன் சென்றான். பக்தியினால் அவன் இதயம் உருகியது. தன் பெறற்கரிய பெரும் பேற்றை எண்ணி மகிழ்ந்தான். தேவர்கள் தங்கள் படைகள் சூழ வந்துள்ளது கண்டுவியந்த இமவான் பெறற்கரிய பேறு பெற்றவனாகத் தன்னை நினைத்துக் கொண்டான். பர்வதங்கள் அங்கு வந்த தேவர்களை ஆரத்தழுவி மகிழ்ந்தனர். சிவபிரானைக் கண்ட இமவான், அவரது திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கினான். அதேபோல் பர்வதங்களும் அந்தணர்களும் வணங்கினர்.

சிவபிரான் ரிஷபாரூபராகக் காட்சி தருகிறார். மகிழ்ச்சி பொங்கும் அழகிய திருமுகம். உடலெங்கும் பலவாறான ஆபரணங்கள். திருமேனியொளி எண்டிசைகளையும் ஒளிரச் செய்கிறது. திருமேனியில் அழகிய மெல்லிய பட்டாடை. தலையிலே நவரத்தினங்கள் இழைத்த மணிமகுடம். வாயிலே புன்சிரிப்பு. உடலில் நெகிழும் பாம்புகளோ பொன்நகைகளாகக் காட்சியளித்தன. தேவர்கள் வெண்சாமரம் கொண்டு வீசுகின்றனர். அவரது இடப்புறம் ஸ்ரீமந்நாராயணரும் வலப்புறம் பிரும்மதேவரும் நிற்கின்றனர். பின்புறம் இந்திரன் நிற்கிறான். சுற்றிலும் தேவர்கள் லோகநாயகரான சிவனைத் துதித்து நிற்கிறார்கள். அவர் திருமேனியோ அவர் விரும்பியவாறு அங்கீகரிக்கப்பட்டதன்றோ! உண்மையில் பரம்பொருளான அவர் பரப்பிரும்மம்; அனைவருக்கும் ஒரே தலைவர்; தன்னைத் துதிப்போருக்கு விரும்பியதை விரும்பியவாறு அருள்பவர்; திருக்கல்யாண குணங்கள் உடையவர்; உலகியலான மாயையின் குணங்களற்றவர்; பத்துடை அடியார்க்கெளியவர்; எல்லோரிடமும் கருணை கொண்டவர்; பிரகிருதி—புருஷன் என்பதிலிருந்து தனிப்பட்டவர்; ஸத் சித் ஆனந்த சொரூபர். சிவபிரானைத் தரிசித்த இமவான் அவருக்கு இடப்புறத்தில் திருவாபரணங்கள் அணிந்து அழகு மிளிர கருடன் மேல் ஆரோகணித்து விளங்கும் ஸ்ரீமந்நாராயணரைக் கண்டான். பகவானது வலப்புறம் பரிவாரங்கள் சூழ நிற்கும் நான்முகனான என்னைப் பார்த்தான். சிவபிரானுக்கு அன்பர்களான எங்களிருவரையும் கண்ட இமவான் சுற்றம் சூழ வினயமாக எங்களை வணங்கினான்.

இதேபோலச் சிவபிரானைச் சுற்றி நிற்கும் தேவர்களையும் கண்டு வணங்கினான். பின்பு சிவபிரானிடம் விடைபெற்றுத் தன் அரண்மனை சென்றான். அவனோடு சிவபிரான், ஸ்ரீமந்நாராயணர், நான், முனிவர்கள் மற்றும் தேவர்கள் என அனைவரும் அவன்பின் சென்றோம். இதற்குள் மேனைக்குச் சிவபிரானைத் தரிசனம் செய்யவேண்டுமென்ற அவா தோன்ற, அவள் உன்னை வரவழைத்தாள். நீயும் சிவபெருமான் சொல்ல மேனையின் மனவிருப்பத்தை நிறைவேற்றி வைக்க அங்கு சென்றாய்.

மேனை உன்னை வணங்கி, “முனிவரே! என் மகள் பார்வதிக்கு வரப்போகிற கணவரை முதலில் நான் பார்க்க வேண்டும். என் மகள் கடுந்தவம் புரியுமளவிற்கு அச்சிவனார் என்ன அத்தனை அழகா?” என்று வினவினாள்.

அப்பனே! மேனையின் சித்தத்தில் குடிபுகுந்திருக்கும் அகங்காரத்தை அறிந்த சிவபெருமான், என்னிடமும் ஸ்ரீஹரியிடமும், “நீங்கள் இருவரும் முதலில் மற்ற தேவர்களோடு தனித்தனியாக இமவானது அரண்மனைக்குச் செல்லுங்கள். நான் பின்பு வருகிறேன்” என்று கட்டளையிட்டார்.

இதைக் கேட்டு பகவான் ஸ்ரீஹரியும் தேவர்களனைவரிடமும் அவ்வாறே செய்யப் பணித்தார். சிவசிந்தனையிலேயே ஊன்றி நிற்கும் தேவர்களனைவரும் அவர் கூறியவாறே மிக உற்சாகத்தோடு தனித்தனியே பிரிந்து சென்றனர். மேனையும் உன்னோடு தன் அரண்மனையின் உயர்ந்த உப்பரிக்கை மேலிருந்தபடியே பார்க்க, சிவபிரான், அவள் திகைத்து நிற்குமாறான திருவேடத்தைக் கொண்டார். திருமண திருவோலக்கத்தில் எல்லோருக்கும் முதலில் பலப்பலவான வாகனங்களில் தங்களை நன்கலங்கரித்துக் கொண்டு கொடிகளை ஏந்தியவண்ணம் வசுக்களும் கந்தர்வர்களும் வந்தனர். பின்பு மணிக்ரீவன் முதலிய யட்சர்கள். அதன்பின் வரிசையாக யமதர்மராஜன், நிர்ருதி, வருணன், வாயு, குபேரன், ஈசானன், தேவர்கோனான இந்திரன் முதலிய எண்டிசை பாலகர்களும், சந்திரன், சூரியன், மற்றும் பிருகு முதலிய முனிவர்களும் பிரும்மாவும் வந்தார்கள். இவர்கள் வரிசைக்கிரமத்தில் ஒருவரைவிட அடுத்தவர் அழகிய திருமேனியும் நற்குணங்களும் செல்வச்செழிப்பும் கொண்டவர்கள். இவர்களில் ஒவ்வொரு கணத்தின் தலைவர்களையும் கண்டு, “இவர்தான் சிவபிரானா?” என்று மேனை கேட்க, நாரதரான நீ, “இவர்கள் சிவபிரானது பணியாட்கள்” என்று கூறினாய். இதைக் கேட்ட மேனை மகிழ்ச்சி பொங்க, ‘இவர்களே இத்தனை அழகு எனில், இவர்களுக்குத் தலைவரான சிவபெருமான் எவ்வளவு அழகாக இருப்பாரோ?’ என மனதில் வியந்தாள்.

இதற்கிடையில் ஸ்ரீமந்நாராயணர் ஊர்வலத்தின் நடுவில் வந்தார். அவரோ அழகிற்கும் அழகு; கொண்டல் மேகமென நீலநிறம்; நான்கு திருக்கரங்கள்; கோடி மன்மதன்களும் வெள்கும்படியான அழகு; அரையில் பீதாம்பரம் உடுத்தி, மேலே பொன்னாடையுடன் இயற்கை அழகு கொப்பளிக்க வந்தார். திருக்கண்களோ அன்றலர்ந்த செந்தாமரையின் அழகையும் விஞ்சுவது. திருமேனியோ சாந்தி ரசம் ததும்புகிறது. அவரது வாகனம் புள்ளரையன் கருடன். திருக்கரங்களில் சங்கும் சக்கரமும். தலையிலே மணிமகுடம். திருமார்பில் ஸ்ரீவத்ஸம் என்னும் மரு. இவ்வாறு ஒப்பற்ற அழகுடன் ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு வருவதைக் கண்ட மேனையின் கண்கள் திகைத்தன. உடனே, “இவர்தான் என் மகள் பார்வதியின் மணாளராகப் போகிறவர்” என்று கூறி மகிழ்ந்தாள்.

முனிவரே! நீயோ விளையாடுவதில் வல்லவனாயிற்றே. மேனை கூறியதைக் கேட்ட நீ, “தாயே! இவரல்ல பார்வதிக்கான கணவர். இவர் கேசவன் — ஸ்ரீஹரி, சிவபெருமானது நண்பர். அவரது செயல்கள் அனைத்திற்கும் இவரே அதிகாரி. பார்வதியின் கணவரும் உன் மருமகனுமான சிவனோ இவரைவிடப் பன்மடங்கு உயர்ந்தவர். அவரது அழகை என்னால் வர்ணிக்க இயலாது. அவர் அனைத்து பிரும்மாண்டங்களுக்கும் அதிபதி, சர்வசேன், சுயம்பிரகாசரான பரம்பொருள்” என்று பதில் கூறினாய்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! நீ கூறியதைக் கேட்ட மேனை, ‘அனைத்து லட்சணங்களையும் கொண்ட உமாதேவியை அனைத்துச் செல்வங்களையும் பெற்றவளாகவும், சௌபாக்கியங்கள் நிறைந்தவளாகவும், முன் மூன்று குலங்களுக்கும் இன்பத்தை அளிப்பவளாகவும் இருக்கப் போகிறாள்’ என்று நினைத்து மகிழ்ந்தாள். தன் பெரும்பேற்றை நினைத்து நினைத்து மகிழ்ந்த மேனை பின்வருமாறு கூறுகிறாள்.

மேனை கூறுகிறாள்—— “பார்வதியைப் பெற்றெடுத்ததால் இப்பொழுது நானே பெறற்கரிய பேறு பெற்றவள். என் மணாளரான இமவானும் பாக்கியம் செய்தவர். எனது எல்லாமே பேறுபெற்றவையே. ஒளி படைத்த எந்தெந்த தேவர்களையும், அவர்களது தலைவர்களையும் நான் கண்டேனோ, அவ்வளவு பேருக்கும் ஒரே தலைவரான சிவபெருமானன்றோ, என் மகள் பார்வதியின் கணவராக வரப்போகிறார். அவளது சௌபாக்கியத்தை வர்ணிக்க வாயுண்டோ? சிவபிரானை மணாளராகப் பெறப் போகும் பார்வதியின் சௌபாக்கியத்தை நூறு வருடங்கள் சொன்னாலும் வாய் மாளாது.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! மேனை இவ்வாறு மனம் மகிழச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கையில் திருவிளையாடல்கள் புரியும் சிவபெருமான் எதிரே வந்துவிட்டார். அவரது கணங்களோ அற்புதமாகவும், மேனையின் செருக்கைத் தொலைப்பதாகவும் இருந்தது. தான் மாயைக்கு ஆட்படாதவர், மாறுபாடற்றவர் என்பதைக் காட்டிக் கொண்டே அங்கு வந்தார். அவர் அருகில் வந்ததறிந்த நீ, சிவையை மணக்கப் போகும் சிவபெருமானை மேனைக்குக் காட்டி, “அழகுள்ளவளே! இதோ பார். எவரை மணாளராகப் பெற உன் மகள் பார்வதீ கடுந்தவம் இயற்றினாளோ, அந்தச் சிவபெருமான் இவர்தான்” என்று கூறினாய்.

நீ இவ்வாறு கூறவே, மேனை அழகிற்கழகென விளங்கும் சிவபெருமானைக் கண்டாள். அவரும் அவருடைய பணியாட்களும் அழகே. இதற்குள் ஸ்ரீருத்ரனது அற்புதமான சேனையும் அங்கு வந்துற்றது; அது பூதப்பிரேத கணங்கள் நிறைந்தது. சிலர் சூறாவளிக்காற்று போன்ற மேனியர்; அசையும் கொடிகளது சத்தம் போன்று சத்தமிடுபவர்கள். சிலர் முகம் கோணலானது; சிலர் உருவமோ குரூபமானது; சிலர் விகாரமான உருவம் கொண்டவர்; சிலர் முகமோ தாடி மீசையுடன்; சிலர் முடவர்; சிலர் குருடர்; சிலர் கையில் காலதண்டமும் பாசக்கயிறும்; சிலர் கையில் உலக்கை; சிலர் தம் வாகனங்களின் பின்புறம் அமர்ந்திருந்து பின்புறமாக ஒட்டுகின்றனர்; சிலர் கொம்பு, சிலர் டமருகம், சிலர் கோமுகம் (பேரி) வாசிக்கின்றனர். சில கணங்களுக்கு முகமே இல்லை; சிலர் முகம் முதுகுப்புறம்; சிலருக்கோ பல முகங்கள்; சிலருக்குக் கைகளே இல்லை; சிலருக்குக் கைகள் திரும்பியிருந்தன; சிலருக்குப் பலப்பல கைகள்; சிலருக்குக் கண்களில்லை எனில் சிலருக்குப் பல கண்கள்; சிலருக்குத் தலையே இல்லை; சிலருக்கோ விகாரமான தலை; சிலருக்குக் காதில்லை; பலருக்குப் பலப்பல காதுகள் — இவ்வாறு சிவகணங்களனைத்தும் பலப்பல வேடம், ஆபரணம் பூண்டிருந்தன.

விரூபமான அந்தச் சிவகணங்களோ பெருவீரர்களாகவும் பயங்கரமானவர்களாகவும் இருந்தனர். அவை எண்ணிலடங்கா. முனிவரே! நீ உன் விரலால் ருத்ரகணங்களைச் சுட்டிக்காட்டி மேனையிடம், “தேவீ! நீ முதலில் ருத்ர கணங்களைப் பார். பின்பு, சிவபெருமானைத் தரிசிப்பாய்” என்று கூறினாய். எண்ணிலடங்கா பூதப்பிரேத கணங்களைக் கண்ட மேனை பயத்தில் கலங்கினாள். குணங்களைக் கடந்தவராயினும் நிறைகுணத்தவராக ரிஷபத்தில் ஏறி, அக்கணங்களின் நடுவே வந்தார் சிவனார். அவருக்கு ஐந்து திருமுகங்கள்; ஒவ்வொரு முகத்திலும் மூன்றுமூன்று திருக்கண்கள். மேனி முழுவதும் சாம்பற்பூச்சு. அதுவே அவருக்கு ஆபரணமாயிற்று. தலையிலே சடைமுடி; திருமுடியில் சந்திரன்; பத்து திருக்கரங்கள். அவற்றில் பிரும்மகபாலம், பினாகம் என்னும் மழு, முத்தலைச்சூலம். பயங்கரமான கண்கள். விகாரமான திருமேனி. அரையில் புலித்தோல். மேலாடை யானைத்தோல். இதைக் கண்ட பார்வதியின் தாய் மிகவும் பயந்தாள், திடுக்கிட்டாள், திகைத்தாள், கலங்கி நடுங்கினாள். அவளுக்குத் தலைசுற்றியது. இந்நிலையில் நீ மேனையிடம், “அம்மா! இவர்தான் சிவபெருமான்” என்று சுட்டிக்காட்டினாய். இதைக் கேட்ட கற்பரசியான மேனை துன்பம் தாளாமல் பெருங்காற்றில் ஆடி வளைந்துவிழும் கொடியைப்போல தரையில் விழுந்தாள். “இது என்ன விகாரமான உருவம்? நான், என் மூடத்தனத்தினால் வஞ்சிக்கப்பட்டேனே” என்று கதறியவாறு மூர்ச்சையானாள். பின்பு தோழிகளும் பணிப்பெண்களும் உரிய உபசாரங்கள் செய்ய மலையரசனின் மனைவியான மேனை மெதுவாகத் தன் நினைவிற்கு வந்தாள்.

 

அத்தியாயம் : நாற்பத்து நான்கு

மேனை புலம்புதல்; சிவையின் திருமணத்தை மறுத்தல்; ஸ்ரீஹரி அவளுக்கு அறிவுரை கூறுதல்; சிவன் அழகனாக இருப்பின் தன் பெண்ணைத் தர ஒப்புதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! மயக்கம் தெளிந்ததும் மேனை துக்கம் தாளாது புலம்பி அழுது திருமணத்திற்குத் தடை கூறி, முதலில் தன் பிள்ளைகளை நிந்தித்துப் பின் தன்னையும் தன் மகளையும் ஏசலானாள்.

மேனை கூறுகிறாள்—— “முனிவரே! நீங்கள் முதலில் என்ன கூறினீர்கள்? ‘பார்வதீ சிவனைத்தான் மணாளராக ஏற்பாள்’ என்றுதானே. பின்பு என் பதியையும் ‘நீ செய்யவேண்டியது இதுதான்’ என்று கூறி, அவரையும் ஆராதனை, பூஜை என்று அதில் ஈடுபடச் செய்தீர். இப்பொழுதுதான் அதற்கான உண்மை பயன் (விபரீதமும் அனர்த்தமும்) தெரிந்துவிட்டதே. தீயபுத்தி கொண்ட தேவரிஷியே! உன்னால் ஏமாற்றப்பட்டேனே! என் மகளோ முனிவர்கட்கும் இயலாத கடுந்தவம் இயற்றினாள். அதற்கான பலன் இதோ. பார்ப்பவர்கள் கண்கள்கூட கலங்கும். அந்தோ! நான் என்ன செய்வேன்? எங்கே போவேன்? என் துன்பத்தைத் துடைக்க யார் இருக்கிறார்கள்? என் குலமும் கெட்டு, நானும் கெட்டேன். அந்த சப்தரிஷிகள் எங்கே சென்றார்கள்? கண்களில்பட்டால் அவர்களது தாடி—மீசையைப் பிடுங்கிவிடுவேன். வசிஷ்டரின் மனைவியான அருந்ததியும் தீயவள்தான். இத்திருமணத்திற்கென அவளன்றோ தானாக முன் வந்தவள். யார் யாருடைய தவறினால் இப்பொழுது எனது எதுவெல்லாம் அழிந்ததோ தெரியவில்லையே?”

இவ்வாறு கூறிய மேனை, தன் மகள் பார்வதியைப் பார்த்துக் கடுஞ்சொற்களை உதிர்க்கலானாள்—— “அடியே! துஷ்டப் பெண்ணே! எனக்குத் துன்பம் தருமாறு நீ என்ன காரியம் செய்தாய்? கொடியவளான நீயே பொன் தந்து பித்தளை வாங்கினாயே. சந்தனத்திற்குப் பதில் சேற்றையன்றோ உடலில் பூசிக் கொண்டாய். அந்தோ பரிதாபம். அன்னப்பேடையை விட்டுக் கூட்டில் காக்கையை அன்றோ பிடித்து வைத்துக் கொண்டாய். கங்கை நீரை விடுத்துக் குளத்து நீரைக் குடிக்கிறாயே. வெளிச்சம் வேண்டுமென்பதற்காகச் சூரியனை விடுத்து, மின்மினிப் பூச்சியைப் பற்றினாயே. அரிசியை விடுத்துத் தவிட்டைத் தின்கிறாய். நெய்யை விடுத்து விளக்கெண்ணெயை ஆவலோடு குடிக்கிறாயே. சிங்கத்தை விட்டுக் குள்ளநரியை நேசிக்கிறாய். இறைவனைப் பற்றிய பிரும்மவித்யையை விடுத்துத் தீயகதைகளைக் கேட்கிறாய். குழந்தாய்! மங்களமும் புகழும் தரும் வீட்டிலுள்ள நல்ல திருநீற்றை ஒதுக்கிவிட்டு, சிதையிலுள்ள அமங்களமான சாம்பலைத் தன் முந்தாணையில் முடிந்து கொள்கிறாயே! எப்படி என்கிறாயா? எத்தனை எத்தனை தேவர்கள், ஸ்ரீவிஷ்ணு முதலிய பரமேசுவரர்கள் இருக்க அவர்களை ஒதுக்கித் தள்ளிவிட்டு, உன் தவறான புத்தியினால் சிவனை மணக்கக் கடுந்தவம் புரிந்தாயே. உன் புத்தி, உன் தவம், உன் ஒழுக்கம், உன் நன்னடத்தை எல்லாம் வீண். அவற்றால் என்ன பயன்?

உன்னைத் தவம் செய்யச் சொன்னாரே அந்த நாரதர், உனக்கு உதவியாக இருந்த அவ்விரு தோழிகள், இவர்களையெல்லாம்தான் நிந்திக்க வேண்டும். உன்னைப் பெற்றெடுத்த தாய்—தந்தையர்களான எங்களையும்தான் நிந்திக்கவேண்டும். நாரதா! உன் புத்தியைச் சொல்ல வேண்டுமே. அந்த சப்தரிஷிகள் நற்புத்தி புகட்டினார்களே, அவர்களையும்தான் திட்டித் தீர்க்கவேண்டும். உன் குலம், உன் செயல், உன் புத்திகூர்மை, மேலும் நீ செய்த செயல்கள் எல்லாவற்றையும் நிந்திக்கத்தான் வேண்டும். என் வீட்டிற்கே எரியிட்டாயே. இதுதான் எனது மரணம். மலையரசனான இமவான் இனி என் முகத்தில் முழிக்க வேண்டாம். இவர்களனைவரும் சேர்ந்து சாதித்ததுதான் என்ன? என் குலத்தை அழித்ததுதான் மிச்சம். நான் மலடியாகவே இருந்திருக்கலாமே. என் வயிற்றில்தான் இவள் பிறக்க வேண்டுமா? பிறந்ததுமே இவள் இறந்திருக்கலாம். அரக்கர்களாவது இவளை விண்ணிற்கு எடுத்துச் சென்று சாப்பிட்டிருக்கக் கூடாதா? பார்வதீ! இப்பொழுது உன் தலையை வெட்டிவிடலாம். ஆனால், இவ்வுடலால் யாது பயன்? அந்தோ! உன்னைவிட்டுத்தான் நான் எங்கே போவது? என் ஜன்மமே வீணாயிற்றே.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! இவ்வாறு திட்டித் தீர்த்த மேனை மூர்ச்சித்துத் தரையில் சாய்ந்தாள். சினமும் சோகமும் சூழ்ந்ததால் கலங்கிய அவள் தன் கணவரிடம் செல்லவில்லை. அப்பொழுது எல்லா தேவர்களும் அவளிடம் வந்தனர். முதலில் வந்தது நான்தான். என்னைக் கண்டவுடன் நீ மேனையிடம் கூறலானாய்.

நாரதர் கூறுகிறார்—— “கற்பரசியே! உண்மையை நீ அறிந்திலை. உண்மையில் சிவனது திருமேனி அளவிடற்கரிய அழகு படைத்தது. திருவிளையாடல் புரிவதற்காக இவ்வாறு திருமேனி தாங்கினாரேயன்றி, உண்மையில் இது இவரது ரூபமில்லை. ஆகவே, சினத்தை விடுத்து நிம்மதியாக இரு; பிடிவாதத்தை விடு; திருமணத்திற்கான காரியங்களைச் செய். சிவையை சிவனது திருக்கரங்களில் ஒப்படைத்துவிடு.” இதைக் கேட்ட மேனை, “நாரதா! எழுந்திரு! இங்கிருந்து ஓடிவிடு. நீ தீயவர்களுக்குத் தலைவன்தானே. அற்ப புத்திக்காரன் நீ” என்று கடிந்து கொண்டாள். மேனை இவ்வாறு கூறவே, என்னோடு இந்திரன் முதலிய எண்டிசை பாலகர்களும் மற்ற தேவர்களும் அங்கு வந்து, “பித்ருக்களின் மகளே! மேனையே! நாங்கள் கூறுவதை அமைதியாகக் கேள். இந்த சிவன் எல்லோரையும்விட மிகமிக உயர்ந்தவர். அனைவருக்கும் உயர்ந்த சுகமான முக்தியை அளிப்பவர். உனது மகளது கடுந்தவத்தைக் கண்டு மனமிரங்கியே அடியார்க்கெளியரான சிவப்பரம்பொருள் அவளுக்குக் காட்சியளித்து உயர்ந்த வரமும் அளித்துள்ளார்” என்று கூறினர்.

இதைச் செவிமடுத்த மேனை தேவர்களிடம், “சிவனது ரூபம் மிகமிக பயங்கரமாகவுள்ளது. நான் என் மகளை அவருக்குத் தரமாட்டேன். நீங்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி என் மகளின் இவ்வழகிய திருமேனியை வீணடிக்க ஏன் முயற்சிக்கிறீர்களோ? தெரியவில்லை” என்று கூறி கதறியழுதாள்.

முனிவரே! இவ்வாறு அவள் கூறவே, வசிஷ்டர் முதலிய ஏழு ரிஷிகளும் அங்கு வந்து, “மேனையே! நீ, பித்ருதேவர்களின் மகள்; இமவானின் மனைவி. உன் விருப்பத்தை நிறைவேற்றி வைக்கத்தான் நாங்கள் வந்தோம். உரியதும், உனக்கு நன்மையளிப்பதுமான செயலை, உனது வீண்பிடிவாதத்தினால் தவறாக நாங்கள் எவ்வாறு நினைக்க முடியும்? சிவபெருமானை தரிசிப்பதே பெரும்பேறு. அவரே பிக்ஷை கேட்பவராக உனது திருமாளிகைக்கு வந்தாரே (அது போதாதா?)” என்று கூறினர்.

அவர்கள் இவ்வாறு கூறிய போதும் அறிவுமழுங்கிய மேனை, அவர்களது சொல் பொய்யானது என எண்ணி, கோபத்தோடு மேலும் கூறலானாள்—— “நான், என் பெண்ணைத் துண்டுதுண்டாக வாள் கொண்டு வெட்டினாலும் வெட்டுவேன். ஆனால், சிவனுக்கு மட்டும் தரமாட்டேன். எல்லோரும் இங்கிருந்து விலகிச் செல்லுங்கள். என்னிடம் எவரும் வரவேண்டாம்.”

கலங்கிய மனத்தளான மேனை அழுது புலம்பி மௌனமானாள். இதனால் அங்கு பெரும் பரபரப்பு ஏற்பட்டது. அப்பொழுது மனக்கலக்கம் கொண்ட இமவானும் அங்கு வந்து அன்போடு மேனைக்கு உண்மையை உணர்த்தலானான்.

இமவான் கூறுகிறான்—— “அன்பானவளே! மேனையே! நான் சொல்வதைக் கேள். நீ ஏன் இப்படிக் கலங்குகிறாய்? எந்தெந்த மகான்களெல்லாம் உன் வீடுதேடி வந்துள்ளனர், பார்த்தாயா? அவர்களை நீ ஏன் நிந்திக்கிறாய்? சிவபெருமானை நீ அறியவில்லையா? சிவபெருமானுக்கோ பற்பல திருமேனிகள். அப்படியிருக்க, இந்த விரூபத்தைக் கண்டு ஏன் பயப்படுகிறாய்? சிவபெருமானை நான் நன்கறிவேன். அவரன்றோ அனைவரையும் காப்பவர். அவரைப் பூஜிக்கத்தக்கவர்கள் பல பேர்களுண்டு. ஆனால், இவர்தான் அனைவரினும் மேம்பட்டவர். அருள்பவரும் அழிப்பவரும் இவர்தானே. அன்பே! நீ பாவமறியாதவள்; பிடிவாதத்தையும் மனவருத்தத்தையும் விட்டொழி. பதிவிரதையே! எழுந்திரு. காரியங்களை விரைவாகச் செய். விரூபம் எடுத்த அந்தச் சிவபிரான் முதன்முதலில் நம் வீடு தேடி வந்துள்ளார். அவரோ பலவாறான திருவிளையாடல்கள் புரிபவர். அவரை உனக்கு அறிமுகம் செய்து வைக்கிறேன். அவரது பெருமைகளைக் கண்டும் கேட்டும் உணர்ந்தும்தானே, நானும் நீயும் அவருக்கு நம் பெண்ணைத் திருமணம் செய்துதர ஒத்துக் கொண்டோம். அன்பே! அந்த நம் சொல்லையே உறுதியாகக் கொண்டு இப்பொழுது அதை நிறைவேற்றுவோம்.”

இதைக் கேட்ட பார்வதியின் தாயான மேனை இமவானிடம் மேலும் கூறலானாள்—— “நாதா! நான் சொல்வதுபோல் செய்யுங்கள். நீங்கள் உங்கள் மகளின் கழுத்தில் கயிற்றைக் கட்டி, இம்மலையிலிருந்து கீழே உருட்டிவிடுங்கள். ஆனால், சிவனது கையில் இவளைத் தராதீர்கள். இல்லையேல், இவளைக் கருணையின்றிக் கடலில் மூழ்கடித்துவிடுங்கள். மலையரசே! இதனால், உங்களுக்கு மனநிம்மதி கிட்டும். நீங்கள் உங்கள் மகளைக் குரூபியான சிவனுக்கு மணம் முடிப்பதானால், நான் என்னுயிரை மாய்த்துக் கொள்வேன்.”

மேனை இவ்வாறு பிடிவாதமாகக் கூறவே, பார்வதீபிராட்டி அங்கு வந்து இனிய வார்த்தைகளால் கூறலானாள்—— “தாயே! நேர்மையான உன் மனது எப்பொழுது எப்படி இவ்வாறு தவறாக மாறியது? நீ அறநெறி தவறாதவளன்றோ. இப்பொழுது எப்படி தர்மநெறியை உதறித் தள்ளுகிறாய்? அனைத்து ஜீவராசிகளையும் படைத்தருளுபவர் இவர். இவர் ஒப்பார் மிக்கார் இல்லாதவர். இவர் அழகர், இன்பமளிப்பவர் என்கின்றன வேதங்கள். தேவர்களுக்கெல்லாம் பெருந்தேவர் இவரே. நன்மையே செய்பவர், சுயம்பிரகாசர். இவருக்கோ பல்லாயிரம் திருநாமாக்களும் திருமேனிகளும். ஸ்ரீமந்நாராயணரும் பிரும்மதேவரும் இவருக்குப் பணிவிடை புரிகிறார்கள். அனைத்திற்கும் இவரே ஆதாரம். படைத்துக் காத்து அழிப்பவர்; ஒப்பற்ற தலைவர். விகாரம் இவரிடம் எவ்வாறு வரும்? மும்மூர்த்திகளுக்கும் இவரே சுவாமி; அழிவற்றவர்; முன்னைப்பழம் பொருட்கும் முன்னைப்பழம் பொருள். இவருக்காகவே தேவர்களனைவரும் அடியார்களாக உனது அரண்மனைக்கு வந்துள்ளனர். மேலும் விழா எடுத்துள்ளனர். இதைவிட மகிழ்ச்சியளிக்கும் செய்தி வேறென்ன இருக்க முடியும்? ஆகவே எழுந்திரு. பிறவிப்பயனைப் பெற்றுக் கொள். என்னைச் சிவபெருமானுக்குத் திருமணம் செய்து வைத்து, உன் இல்லற வாழ்வைப் பயனுடையதாக்கிக் கொள். தாயே! சிவபெருமானுக்குப் பணிவிடை செய்ய என்னை அர்ப்பணித்துக் கொள். இதை நானாகத்தான் சொல்கிறேன். எனது வேண்டுகோளை ஏற்றுக் கொள். நீ இவருக்கு என்னை மணம் முடிக்கவில்லையெனில் நான் வேறு எவரையும் மணந்து கொள்ள மாட்டேன். சிங்கத்திற்கான உணவைப் பிறரை ஏமாற்றும் நரிக்குத் தரலாமா? நான் உடல், பொருள், ஆவி மூன்றினாலும் சிவனையேதான் வரித்துள்ளேன். இனி உன் விருப்பம் போல் செய்யலாம்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! பார்வதீதேவி கூறியதைக் கேட்ட இமவான் மனைவி மேனை மிகுந்த கோபம் கொண்டு பார்வதியை மிரட்டித் திட்டியவண்ணம் மேலும் அழத் தொடங்கினாள். பின், நானும் ஸநகாதி முனிவர்களும் மேனைக்குப் பலவாறு அறிவுறுத்தினோம். ஆனால், அவளோ எதையும் கேட்காமல் எங்களை அதட்டினாள். இதற்கிடையில் அவளது உறுதியான பிடிவாதத்தைக் கேட்டு, சிவபெருமானது அன்பரான ஸ்ரீவிஷ்ணு வேகமாக அங்கு வந்து அறிவுரை கூறலானார்.

ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு கூறுகிறார்—— “தேவி! நீ பித்ருதேவர்களின் மானசீகமான மகள். அவர்களுக்கு மிகவும் பிரியமானவள். மேலும் இமவானது மனைவி. நற்குணங்களுக்குக் கொள்ளிடம். பிரும்மதேவரின் உயர்ந்த நற்குடிப் பிறப்பில் தோன்றியவள். உலகில் உனது உற்றாரும் அதேபோலத்தான். நீ புண்ணியம் செய்தவள். நான் உனக்கென்ன கூறுவது? நீ தர்மத்திற்கு ஆணிவேர். அப்படியிருக்க, தர்மநெறியை எப்படிப் புறக்கணிக்கிறாய்? நீயே சிந்தித்துப் பார், போதும். நானோ, பிரும்மாவோ, தேவர்களோ, ரிஷிகளோ, உனக்கு மாறாக ஏன் சொல்கிறோம்? நீ சிவபெருமானை நன்கு அறியமாட்டாய். அவர் நிர்குணரும் ஸகுணரும் குரூபியும் சுரூபியும் ஆவார்; எல்லோராலும் வணங்கத்தக்கவர்; அடியார்களின் புகலிடம். மூலப்பிரகிருதி ரூபியான தேவியை (ஈசுவரியை)ப் படைத்து, அவளதருகில் புருஷோத்தமனான ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவைப் படைத்து அமர்த்தினார். அவர்களிடமிருந்துதான் குணங்களின் சொரூபராக நானும் பிரும்மதேவரும் படைக்கப்பட்டோம். பின் உலகநலனுக்காக, தானே ருத்ர ரூபராகத் தோன்றினார். பின் வேதங்கள், தேவர்கள், கண்களால் பார்க்கப்படும் அசையும்—அசையாதனவான அனைத்துலகங்கள் எல்லாம் அவரிடமிருந்துதான் தோன்றின.

அவரது திருமேனி இப்படித்தான் என நிச்சயமாகக் கூறத் தெரிந்தவர் யார்? யார்தான் அவரது ரூபத்தை அறிந்தவர்? நானும் பிரும்மாவுமே அவரது அடிமுடி தேடிக் காணவில்லையே. அப்படியிருக்க, பிறர் அவரது எல்லையை எவ்வாறு காணவியலும்? சிறு புழுபூச்சி முதல் பிரும்மதேவர் வரை காணப்படும் இவ்வுலகம் அனைத்தும் சிவனது திருமேனியே. இதை நீ தெரிந்துகொள். இதில் வேறு மாதிரி சிந்திக்க வழியில்லை. அவரே ஏதோ திருவிளையாடல் புரிய எண்ணி, இத்திருமேனியில் தோன்றியுள்ளார். பார்வதியின் கடுந்தவப் பெருமையால் உன் வீட்டுவாசலுக்கு வந்துள்ளார். ஆகவே, இமவான் மடந்தையே! நீ வருத்தம் விடுத்துச் சிவனைத் துதி. இதனால் உனக்குப் பேரானந்தம் பெறலாகும். உனது வருத்தமனைத்தும் தொலையும்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு இவ்வாறு அறிவுறுத்தவே மேனையின் மனம் சற்று தெளிந்தது. ஆனாலும் சிவனுக்குப் பெண் தருவதை மறுப்பதில் உறுதியாக இருந்தாள். சிவமாயையில் மயங்கியதாலன்றோ அவள் இவ்வாறு பிடிவாதம் பிடித்தாள். அறிவு வந்துற்றதும் மேனை சிவபெருமானின் பெருமையை ஒத்துக் கொண்டாள். ஸ்ரீஹரியிடம் கூறவும் முற்பட்டாள்—— “சிவபெருமான் நல்ல அழகிய திருமேனியுடன் வந்தால் நான் என் பெண்ணைத் திருமணம் செய்துதர இயலும். இல்லையேல் கோடி உபாயம் செய்தாலும் தரமாட்டேன். இதுவே எனது உண்மையான உறுதியான முடிவு எனக் கொள்க.”

உயர்ந்த கொள்கைகளைக் கடைப்பிடித்தொழுகும் மேனை சிவபெருமானது திருவுள்ளப்படி இவ்வாறு கூறி மௌனமானாள். அனைவரையும் மயக்கி நிற்கும் சிவபெருமானது மாயையின் பெருமையே பெருமை.

 

அத்தியாயம் : நாற்பத்தைந்து

சிவபெருமான் அழகிய திருமேனி ஏற்றல்; மேனை மகிழ்தல்; நகரப்பெண்டிர் சிவதரிசனம் செய்து பிறவிப்பயன் பெற்றதாக மகிழ்தல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு கூற ஸ்ரீசிவபெருமானுக்கு அனுகூலம் செய்ய, நீ உடனே அவர் இருக்குமிடம் சென்றாய். தேவர்களது விருப்பத்தை நிறைவேற்றித் தர மனம் கொண்ட நீ, சிவபெருமானைப் பலவாறு துதித்துப் போற்றவே, அதைச் செவியுற்ற சிவப்பரம்பொருள் அழகும் அற்புதமும் கொண்ட ஒரு தெய்விகத் திருமேனியை ஏற்றார். இது அவரது கருணையுள்ளத்தையல்லவா காட்டுகிறது! பரமசிவனாரது அச்சுந்தரத் திருமேனி ஆயிரமாயிரம் மன்மதர்களையும் விஞ்சுவதாகவும், ‘அழகிற்கெல்லாம் இதுதான் இருப்பிடமோ!’ என்னுமாப்போலும் இருந்தது. இதைக் கண்டு மகிழ்ந்த நீ அனைவரும் சூழ இருக்கும் மேனையிடம் சென்றாய்.

அங்கு சென்ற நீ, “அகன்ற கண்களுடைய மேனையே! சிவபெருமானுடைய இவ்வழகிய திருமேனியைத் தரிசனம் செய். கருணையே திருமேனியான சிவபெருமான் உனக்காகவே கருணை கொண்டு இத்தெய்வத் திருமேனியை ஏற்றுள்ளார்” என்று கூறினாய்.

நீ கூறியதைக் கேட்ட இமவான் மடந்தை மேனை வியப்பில் திகைத்தாள். பரம ஆனந்தத்தைத் தரும் சிவபெருமானது அவ்வழகிய திருமேனியைக் கண்டாள். அத்திருமேனியோ கோடி சூரியப்பிரகாசம்; திருவடி முதல் திருமுடி வரை அழகோ அழகு; ஆடையோ பொன்னாடை; ஆபரணங்களோ பலப்பல; தெளிவானது; வாயிலே அழகிய புன்சிரிப்பு; மனங்கவர் அழகான காந்தி; வெண்ணிறம்; ஒளிக்கும் ஒளியானது; தலையிலே சந்திரகலை; விஷ்ணு முதலிய தேவர்கள் மகிழ்ச்சியோடு அவருக்குப் பணிவிடை செய்கிறார்கள். சூரியதேவன் வெண்கொற்றக்குடையைத் தாங்கியுள்ளார். சந்திரனே முகுடமாகச் சிரசை அலங்கரிக்கிறான். இவற்றால் இறைவனது அழகு மேலும் உயர்ந்தது. அவரது வாகனமான நந்தியெம்பெருமானும் பலவாறான ஆபரணங்கள் அணிந்து அழகாக இருந்தார். அவ்வழகை வர்ணிக்க வார்த்தை இல்லை. கங்கையும் யமுனையும் கவரி வீசினார்கள். எண்வகை சித்திகளும் நர்த்தனம் செய்தனர். நானும், ஸ்ரீமந்நாராயணரும், இந்திரன் முதலிய தேவர்களும் நன்கலங்கரித்துக் கொண்டு சிவபெருமானோடு சென்றோம். சிவபெருமானது சிவகணங்கள், தங்களை நன்கலங்கரித்துக் கொண்டு சிவபெருமானுக்கு முன் ஆனந்தமாகச் சென்றனர்.

சித்தர்கள், உபதேவர்கள், ரிஷி முனிவர்கள், மற்றுமுள்ளோர் மனமகிழ்ச்சியோடு அவரோடு சென்றனர். இதேபோல சகல தேவர்களும் தங்கள் தங்கள் மனைவிமார்களுடன் நன்கலங்கரித்துக் கொண்டு சிவப்பரம்பொருளின் பெருமைகளைப் பாடிக் கொண்டு முன் சென்றனர். விசுவாவசு முதலிய கந்தர்வர்களும் அப்சரப் பெண்டிர்களும் சிவபெருமானது திருவிளையாடல்களையும் பெருமைகளையும் உரக்கப் பாடியவண்ணம் சென்றனர். சிவபெருமான் இமவானது நகரத் தோரணவாயிலருகில் வரும்போது இவ்வாறு பெருத்ததொரு திருவிழா நடந்தது.

முனிவரே! இச்சமயத்தில் சிவபெருமானது அழகுக்கழகை வர்ணிக்க எவரால்தான் ஆகும்? சொற்கள் இருந்தாலல்லவோ வர்ணிக்க. இவ்வாறு சொல்லுக்கடங்கா அழகுடன் வரும் சிவனைக் கண்ட மேனை ஒரு நொடி சித்திரப்பதுமையென நின்றாள். பின்பு சமாளித்துக் கொண்டு, “மகேசா! என் பெண் மிகவும் கொடுத்து வைத்தவள். கடுந்தவம் செய்து அதன் பயனாக இன்று தங்களை என் வீட்டிற்கு வருமாறு செய்துவிட்டாள். முதலில் தங்களை நான் பலவாறாக நிந்தித்தேன். தாங்களோ என் மகள் பார்வதியை மணக்கப் போகிறவர். ஆகவே, தாங்கள் என் புன்சொற்களை மகிழ்ச்சியோடு மன்னித்தருள வேண்டும்” என்று வேண்டினாள்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு பிறைசூடிய பெருமானை வணங்கி வேண்டிய இமவான் மனைவி மேனை இருகைகளையும் கூப்பித் தொழுது நாணம் மிகத் தலைகுனிந்து நின்றாள். இதற்குள் நகர மக்களும் பெண்டிரும் சிவனைக் காண ஆவல் கொண்டு தங்கள் வேலைகளைத் துறந்து அங்கு வந்துற்றனர். நீராடிக் கொண்டிருந்த சிலர் திருமஞ்சனத்தூளை அப்படியே கையிலே ஏந்தியவண்ணம் வந்துற்றனர். கணவருக்கு விசிறி வீசிக் கொண்டிருந்தவள் அப்படியே விசிறியோட வந்தாள். பால் குடித்துக் கொண்டிருந்த குழந்தையைக் கீழே கிடத்தி விட்டு வந்தாள், மற்றொருத்தி. ஆடைகளை மாற்றி உடுத்திக் கொண்டு வந்தவர் சிலர். கணவருக்கு உண்டி பரிமாறிக் கொண்டிருந்தவள் அதை விடுத்து வந்தாள். கண்களுக்கு மை தீட்டிக் கொண்டிருந்தவள் பாதியிலேயே வந்துவிட்டாள். வந்தவர்கள் சிவபெருமானது திருமேனியழகைக் கண்டு பதுமை என நின்றார்கள். அழகைக் கண்டு மகிழ்ச்சி பொங்கி நிற்கும் அம்மாதரசிகள், சிவபெருமானது மனங்கவர் அவ்வழகிய திருமேனியைத் தங்கள் இதயச்சிறையில் சிறைபிடித்துக் கூறலாயினர்.

நகரப் பெண்டிர்கள் கூறுகிறார்கள்—— “இமவானது நகரத்தில் வசிக்கும் நமது கண்கள் இன்றுதான் அதன் பயனைப் பெற்றன. இவ்வழகிய திருமேனியைக் கண்டவர்களது பிறவி பயனுற்றதாகியது. பாவங்களனைத்தையும் தீயினில் தூசாக்கும் சிவதரிசனம் இன்று பெற்றோமே. நம் பிறவியும் நமது செயல்களும் இன்றே பெறற்கரிய பயனுடைத்தாயின. பார்வதீ செய்த கடுந்தவம், அவளது விருப்பத்தை முற்றிலுமாக முடித்து வைத்தது. சிவனை மணாளராகப் பெற்ற அவளன்றோ பிறவிப்பயனைப் பெற்றவள்; செய்வன திருந்தச் செய்தவள்; பேறு பெற்றவள். பிரும்மதேவர், சிவனாரையும் பார்வதியையும் ஒன்றுசேர்க்கவில்லையெனில் அவரது முயற்சிகள் அனைத்தும் விழலுக்கிறைத்த நீராகும். உத்தமமான இவ்விருவரையும் இணைத்ததால் பிரும்மதேவர் ஓர் உயரிய நற்காரியம் செய்தவராகிறார். இதனால் அனைவரது காரியங்களும் பயனுடையதாக ஆகிறது. தவத்தாலன்றிச் சிவதரிசனம் கிடைக்கப் பெறுமோ, நம்மவரான மனிதர்களுக்கு? அவரைத் தரிசித்ததாலேயே நாம் பிறவிப் பயனைப் பெற்றுவிட்டோம். சிவதரிசனம் பெற்ற அனைவரும் இன்று பெரியவர்களே. பெண்டிரான நாம் அனைவரும் பெறற்கரிய பேறு பெற்றோம்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! இவ்வாறு கூறிய அப்பெண்டிரெல்லாம் நறுமணச் சந்தனமும் அட்சதையும் கொண்டு சிவபூஜை செய்தனர். நெல், பொரிகளைத் தூவி மகிழ்ந்தனர். மேனையைச் சுற்றி நிற்கும் அவர்கள் மேனை மற்றும் பார்வதியின் பெறற்கரிய பெரும்பேற்றைப் புகழ்ந்து பாடினர். முனிவரே! இவ்விதம் பெண்டிர்கள் பேசிய மங்கல மொழிகளைக் கேட்டு ஸ்ரீவிஷ்ணு முதலிய தேவர்களும் சிவபெருமானும் பெரிதும் மகிழ்ந்தனர்.

 

அத்தியாயம் : நாற்பத்தாறு

தோரணவாயிலில் மேனை மணமகன் சிவபெருமானை வரவேற்றல்; பெண்கள் மணமகனைப் புகழ்தல்; பார்வதீபிராட்டி அம்பிகையைப் பூஜிக்கச் செல்லுதல்; பார்வதியின் அழகு கண்டு சிவபெருமானும் தேவர்களும் மகிழ்தல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! இப்பொழுது சிவபெருமான் தேவர்கள், சிவகணங்கள் மற்றுமுள்ளோர் சூழ, கோலாகலமாக இமவானது அரண்மனை நோக்கிச் சென்றார். இமவானது மனைவி மேனை மற்ற பெண்டிர்களுடன் உள்ளே சென்று சிவபெருமானுக்கு ஆரத்தி எடுப்பதற்காக விளக்குகள் வைத்து அலங்கரிக்கப்பட்ட தாம்பாளத்தை எடுத்துக் கொண்டு, முனிவர் பெண்டிர்கள் மற்றுமுள்ள நகரத்துப் பெண்டிர்கள் சூழ மரியாதையோடு தோரணவாயிலுக்கு வந்தாள். வந்தவள் தேவர்கள் சேவிக்க நிற்கும் தன் மகள் பார்வதியின் கணவரான சிவபெருமானை அன்பொழுகக் கண்டாள். அவருடைய திருமேனியழகோ சண்பகப்பூப்போலப் பொன்னிறமாக இருந்தது. ஒரே ஒரு திருமுகம்; முக்கண்கள்; அழகிய திருமுகத்தில் புன்னகை தவழ்ந்தது; இரத்தினமும் பொன்னும் கொண்டு அலங்காரம்; கழுத்தில் மாலதீ மாலை; தலையிலே நவரத்தின கிரீடம்; அதனால் திருமுகம் மேலும் ஒளிர்ந்தது.

கைகளிலே அழகிய வளையல்களும் தோள்வளையங்களும் (வங்கிகள்); அரையிலே தீப்பிழம்பென மிளிரும் பொன்னாடை; மேலே உத்தரீயமோ விலைமதிக்க முடியாத மனங்கவர் மெல்லியதான மேலாடை; திருமேனி முழுவதும் அத்தர், கஸ்தூரி, குங்குமப்பூ கலந்த நறுமணச் சந்தனப்பூச்சு; கையிலே இரத்தினமயமான ஒரு கண்ணாடி; மைதீட்டிய திருக்கண்கள்; தன்னொளியால் பிறரது ஒளிமங்கும்படி விளங்குகிறார். காணக் கண்கோடி வேண்டும்; மிக்க இளமை; அழகினுக்கழகு; திருவாபரணங்கள் அணிந்த திருமேனி; பெண்டிர்கள் மயங்கும் பேரழகு; சஞ்சலமற்ற அமைதி தழுவும் நிலை; திருமுகமோ கோடி கோடி நிலவின் அழகையும் விஞ்சும்; மனதைக் கொள்ளைக் கொள்ளும் அழகு; திருமேனியோ கோடி மதன லாவண்யம், மனதைத் தன்னிடம் இழுப்பது; ஒவ்வொரு அவயவமும் அதற்கான அழகுடன் விளங்குகிறது.

இவ்வளவு அழகு பொருந்திய பரம்பொருள் சிவபெருமான் தன் மாப்பிள்ளையாகத் தன்னெதிரே நிற்பது கண்டு மேனையின் வருத்தமும் சிந்தையும் எங்கோ ஓடின; ஆனந்தக்கடலில் மூழ்கினாள். தானும், தன் மகள் சிவையும், தன் கணவர் இமவானும், தன் குலமும் பெற்ற பெரும்பேற்றினை நினைத்து நினைத்து மகிழ்ந்து போற்றினாள். தான் பிறவிப்பயனைப் பெற்றதாக உணர்ந்தாள். மேன்மேலும் மகிழ்ச்சியில் திளைத்தாள். முகம் மகிழ்ச்சியில் தாமரையென மலர்ந்தது. தனது மாப்பிள்ளையின் அழகைப் பார்த்தவாறே ஆரத்தி எடுத்தாள். பார்வதீ கூறிய சிவ அழகை நினைந்து நினைந்து பூரித்தாள். மகிழ்ச்சியில் முகம் மலர, ‘சிவனது அழகு பற்றி பார்வதீ முதலில் கூறியதைப் போலன்றி, இன்னும் பன்மடங்கு அழகுடன் அல்லவா இவரது திருமேனி காண்கிறது. அவரது அழகு இப்பொழுது சொல்லுக்கும் மனதிற்கும் எட்டாததாக உள்ளதே!’ என்று மனதில் நினைத்து வியந்து மகிழ்ந்த மேனை தன் அரண்மனைக்குள் சென்றாள்.

அங்கு வந்திருந்த இளம்பெண்டிர்களும் வரனான சிவபெருமானது பேரழகை மிகவும் புகழ்ந்து, “இமவானது புதல்வியான பார்வதியன்றோ கொடுத்து வைத்தவள்; பெறற்கரிய பெரும்பேறு பெற்றவள்” என்று தங்களுக்குள் பேசிக் கொண்டனர். சிலரோ, “துர்கையான பார்வதீ சாட்சாத் பகவதியல்லவா” என்றனர். மற்றும் சிலரோ மேனையிடம், “இதுவரை நாங்கள் இம்மாதிரியான மாப்பிள்ளையைக் கனவிலும் கண்டதில்லை; நேரிலும் பார்த்ததில்லை. உண்மையில், உன் மகள் பார்வதீ பெரும் புண்ணியம் செய்தவள்தான்” என்றனர். சிவபெருமானது அவ்வழகிய திருமேனியைக் கண்டு தேவர்கள் மிகவும் மகிழ்ந்து பூரித்தனர். கந்தர்வர்கள் அவரது புகழைப் பாடினர். அப்சரப் பெண்டிர்கள் நடனமாடினர். இசைக்கருவிகளை இசைப்பவர்கள் பலப்பல இசைக்கருவிகளை மெல்லிய இனிய ஓசையில் தங்கள் கலைத்திறனை வெளிப்படுத்தி இசைத்தனர். இமவான் கோட்டைவாயிலில் செய்யவேண்டிய மங்கலச் சடங்குகளைச் செவ்வனே செய்தான். மேனையும் கோலாகலமாக தனது மாப்பிள்ளையை அனைவருக்கும் அறிமுகப்படுத்தினாள். பின்பு சிவபெருமான் தனது கணங்களும் தேவர்களும் சூழத் தனக்கென்று ஒதுக்கப்பட்ட தனியிடத்திற்குச் சென்றார்.

இதற்குள் இமவானது அந்தப்புரப் பெண்கள் பார்வதியை உடன் அழைத்துக் கொண்டு குலதேவதையான அம்பிகையைப் பூஜிப்பதற்காக வெளிக் கிளம்பினார்கள். அப்பொழுது இமைக்காத தேவர்கள் அவளைக் கண்டு வியந்தனர். அவளது திருமேனியோ கருநீல நிறத்தில் இருந்தது; அவயவங்களோ அழகுக்கும் அழகு செய்வதாக இருந்தன. அவளது திருக்கண்ணோக்கு சிவனையே காண்பதாக இருந்தது; அவரைக் கண்ட கண்கள் மற்றொன்றைக் காணுமா? வாயிலோ மெல்லிய புன்னகை; கருணைபொழியும் திருக்கண்களால் (அனைவரையும்) கண்டாள்; திருக்கண்களின் அழகே மனங்கவர் அழகு; அழகிய கூந்தலோ கறுத்தது; காதணிகளின் ஒளி கன்னங்களில் பிரதிபலித்தது; நெற்றியில் கஸ்தூரி திலகமும் குங்குமப் பொட்டும்; திருமார்பில் அழகிய உயர்ந்த இரத்தினஹாரம், அந்த இரத்தினங்கள் அனைத்தும் பொறுக்கி எடுக்கப்பட்ட உயர்ந்த இரத்தினங்கள்; திருத்தோள்களில் தோள்வளைகள்; கைகளில் இரத்தின வளையல்கள் மற்றும் கங்கணங்கள்; காதிலே இரத்தின குண்டலங்கள்; அவை கன்னத்தில் பிரதிபலித்தன. முத்துப்பற்களின் வரிசையோ இரத்தினமணிகளின் ஒளியையும் மங்கச் செய்வது; பல்லழகே முகத்தின் அழகை மேம்படுத்துகிறது; கோவைப்பழத்தை நிகர்த்த சிவந்த உதடுகள்; திருவடிகள் இரண்டிலும் இரத்தினப்பரல்கள் கொண்ட பாதச்சலங்கைகள். ஒரு கையில் இரத்தினங்கள் இழைத்த முகம் பார்க்கும் கண்ணாடி; மற்றொரு திருக்கையில் விளையாட்டிற்காக ஏந்திய தாமரை மலர்; திருமேனியில் சந்தனம், அகரு, கஸ்தூரி, குங்குமப்பூ கலவையின் பூச்சு; திருவடிகளில் சலங்கை ஒலி கொஞ்சுகிறது; உள்ளங்கால்கள் செம்பஞ்சு குழம்பு பூசிச் சிவந்துள்ளது.

ஆதிகாரணியான உலகநாயகி பார்வதீதேவியைக் கண்ட தேவர்களனைவரும் பார்வதியையும் மேனையையும் சிரம்தாழ்த்தி வணங்கினர். முக்கண்ணரான சிவபிரான் தன் கடைக்கண்களால் பார்வதீதேவியைப் பார்த்துத் தன் விரகவேதனை தீர்ந்தார்; அப்பொழுதே அனைத்தையும் மறந்தார்; உடல் புளகித்தார்; மகிழ்ச்சி வெள்ளமிட பார்வதியை நோக்கினார். அவரது திருக்கண்கள் முழுவதும் பார்வதியே நிரம்பியிருந்தாள்.

இப்பொழுது நகரினின்றும் வெளிச்சென்று தங்கள் குலதேவதையான அம்பிகையைப் பூஜித்த பார்வதீபிராட்டி, பின்பு அந்தணப் பெண்டிர்கள் சூழத் தன் தந்தையின் அரண்மனைக்குத் திரும்பினாள். சிவபெருமானும் பிரும்மதேவரான நான், ஸ்ரீவிஷ்ணு, தேவர்கள் சூழ, இமவான் தனக்கென்று ஒதுக்கிய தனி அரண்மனைக்கு மகிழ்ச்சியோடு சென்று தங்கினார். இமவானால் உரிய முறையில் உபசரிக்கப்பட்ட அனைவரும் மகிழ்ச்சியோடு அங்கு தங்கிச் சிவத்தொண்டு செய்வதாயினர்.

 

அத்தியாயம் : நாற்பத்தேழு

மாப்பிள்ளை வீட்டார் அளித்த திருவாபரணங்கள் கொண்டு பார்வதியை அலங்கரித்தல்; தேவர்கள் இமவானது அரண்மனை முற்றத்தில் அமர்தல்; வரனும் வதுவும் ஒருவருக்கொருவர் உபசரித்தல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! அதன்பின் இமவான் பார்வதிக்கும் சிவபெருமானுக்கும் வேதமந்திரங்களைக் கூறி மகிழ்ச்சியோடு உபநயனச் சடங்கைச் செய்வித்தான். இமவான் வேண்டியழைக்க ஸ்ரீவிஷ்ணு முதலிய தேவர்களனைவரும் அரண்மனைக்குள் வந்தனர். அங்கு அவர்கள் சிவபெருமான் அளித்த திருவாபரணங்களால் உலகியலையும் வேதநெறிகளையும் ஒட்டி பார்வதீபிராட்டியை அலங்கரித்தார்கள். அந்தணப் பெண்டிர்களும் தோழிகளும் முதலில் பார்வதீபிராட்டியை மங்கள நீராட்டினர். பின்பு, நல்ல பட்டாடைகளும் திருவாபரணங்களும் கொண்டு பார்வதீபிராட்டியை அலங்கரித்து ஆரத்தி எடுத்துக் கண்ணெச்சில் கழித்தனர். மூவுலகங்களையும் பெறாமல் பெற்றெடுத்த கன்னியான இமவானது மகள் அழகு வெள்ளம் பார்வதீபிராட்டி நன்கலங்கரிக்கப்பட்டவளாகச் சிவபிரானை மனதில் நினைந்தவாறே அங்கு வந்தமர்ந்தாள். அப்பொழுது பெண் வீட்டாரும், பிள்ளை வீட்டாரும் பெருமகிழ்ச்சியோடு விழா வகுத்தனர். வேதம் வகுத்த வழியில் அந்தணர்களுக்குப் பலப்பல தானங்கள் வழங்கப்பட்டன. மற்றவர்களுக்கும் பலவிதத் திரவியங்கள் அளிக்கப்பட்டன. வந்திருந்தவர்கள் மனம் மகிழப் பலப்பல கீதங்களும் இசைக்கருவிகளும் முழக்கப்பட்டன. நான், ஸ்ரீவிஷ்ணு, இந்திரன் முதலிய தேவர்கள், மகரிஷிகள் ஆகிய அனைவரும் பக்தியோடு சிவையான பார்வதீபிராட்டியை வணங்கிச் சிவச்சிந்தனையோடு இமவானது உத்தரவு பெற்று, அவரவர்கள் இடத்தில் வந்தமர்ந்தோம்.

இதற்குள் கன்னிகாதானத்திற்கான நன்முகூர்த்தம் நெருங்கியதுகண்ட கர்க்காசார்யர் சிவபெருமானையும், ஜானவாசத்திற்கான ஊர்வலக்காரர்களையும் அழைக்குமாறு இமவானிடம் கூற, இமவானது மந்திரிப் பிரதானிகள் உடனே சென்று அவர்களிடம், “கன்னிகாதானத்திற்கான நன்முகூர்த்தம் நெருங்கிவிட்டது. ஆகவே, நீங்களனைவரும் விரைவில் திருமண மண்டபத்திற்கு வரவேண்டும்” என வேண்டினர்.

உடனே அவர்கள், சிவபிரானுக்கு மங்கள நீராட்டி நல்லாடைகளும் நன்மணி ஆபரணங்களும் அணிவித்து அழகு செய்து, நந்தியெம்பெருமானின் மேல் ஆரோகணிக்கச் செய்து, ‘போற்றி, போற்றி’ என்று போற்றித் திருவகவல் கூறிப் புறப்பட்டனர். சிவபெருமானை முன்னிட்டுக் கொண்டு வாத்தியங்கள் முழங்க அவ்வூர்வலம் மிகுந்த கோலாகலத்துடன் இமவானது அரண்மனை வந்தது. இமவான் அனுப்பிய அந்தணர்களும் உயர்ந்த பர்வதங்களும் மகிழ்ச்சி பொங்க சிவபெருமானுக்கு முன் சென்றனர். இறைவனது திருமுடிக்கு மேல் வெண்கொற்றக்குடை பிடிக்க நாற்புறங்களிலும் கவரி வீசினர். விண்ணிலே மேலாப்பு (விதானம்), அதன் கீழே இறைவன். அவர் ஸ்ரீவிஷ்ணு, பிரும்மா, இந்திரன், லோகபாலகர்கள் சூழ வருகிறார். காணக் கண்கொள்ளாக் காட்சி. சங்குகள், பேரிகள், ஆனகம் (துந்துபி), படகம், கொம்பு முதலிய வாத்தியங்கள் முழங்கின. அகில உலக நாயகரும் அடியார்க்கெளியவருமான இறைவன், பரமேசுவரரான தனக்கே உரிய ஒளியோடு அனைவரோடும் நடுவில் உலா வந்தார். விண்ணவர்கள் மலர்மாரி பொழிந்தனர். தேவர்களும் மற்றோரும் போற்றிப் புகழ்ந்து பாடிப் பூஜிக்க, சிவபெருமான் திருமண மண்டபம் வந்தார். உயரிய பர்வதங்கள் (மலையரசர்கள்) அன்போடு சிவபெருமானை நந்தியெம்பெருமான்மேல் இருந்து கீழ் இறக்கி அரண்மனைக்குள் அழைத்துச் சென்றனர்.

இமவானும் தேவர்கள் சூழ வந்த இறைவனை முறைப்படி பக்தியோடு வணங்கி ஆரத்தி எடுத்தான். பின்பு மிகுந்த மகிழ்ச்சியோடு தன் பெறற்கரிய பெரும் பேற்றை எண்ணிப் பெருமையோடு, வந்துள்ள முனிவர்கள் மற்றும் தேவர்கள் அனைவரையும் வணங்கி வரவேற்றான். ஸ்ரீசிவபெருமானுக்கும் ஸ்ரீமந்நாராயணனுக்கும் மற்றுமுள்ள முக்கிய தேவர்களுக்கும் காலலம்ப (பாத்யம்), கையலம்ப, ஆசமனம் செய்ய நன்னீரளித்து திருமண மண்டபத்திற்குள் அழைத்துச் சென்று அங்கு எங்கள் எல்லோரையும் உரிய ஆசனத்தில் அமர்த்தினான். அப்பொழுது மேனை தன் தோழிகள், அந்தண மகளிர், நகரத்திலுள்ள மற்ற பெண்டிர் ஆகிய அனைவருடனும் வந்து பெருமகிழ்ச்சியோடு ஆரத்தி எடுத்தாள். வேதத்தின் கர்ம காண்டத்தின் நுட்பமறிந்த புரோகிதரான கர்க்கர் கூற, இமவான் ‘மதுபர்க்க பூஜை’ முதலியனவற்றை முறைப்படிச் செய்தான். பின்னர், நான் அறிவுறுத்த புரோகிதர் திருமணத்திற்கான பூர்வாங்க சடங்குகளைச் செய்யத் தொடங்கினார்.

இதன்பின் இமவான் திருமண மண்டபத்தில் திருமண மேடையில் அமர்ந்துள்ள சர்வ அலங்கார பூஷிதையான பார்வதீபிராட்டியின் அருகில், நானும் ஸ்ரீவிஷ்ணுவும் சூழ்ந்திருக்க சிவபிரானை அழைத்துச் சென்றான். அப்பொழுது தேவகுருவான வியாழ பகவான் முதலிய அறிஞர்கள் கன்யாதான முகூர்த்த நேரத்தை ஆவலோடு எதிர்பார்த்திருந்தனர். கர்க்காசார்யர் புண்யாஹம் என்கிற சுத்தி (தூய்மையாக்கும்) கர்மாவைச் செய்து, பார்வதியின் திருக்கரங்களில் நெற்பொரியும் அட்சதையும் வைத்துச் சிவபெருமான் மேல் இரைக்கச் செய்தார். பின்பு பார்வதீபிராட்டி தயிர், அட்சதை, தருப்பைப்புல், தூய நீர் முதலியன கொண்டு சிவபெருமானைப் பூஜித்தாள். எந்த இறைவனான சிவபெருமானைப் பெறக் கடுந்தவம் புரிந்தாளோ, அவ்விறைவனைக் காதலாகிக் கசிந்துருகி நேரில் பார்த்து மகிழ்ந்தாள். பின்பு நானும் கர்க்கரும் மற்ற முனிவர்களும் கூற, உலகியலைக் கருதிச் சிவபெருமான் உமையைப் பூஜித்தார். இவ்வாறு இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் பூஜை புரிந்து அழகே உருவெடுத்ததோ! என இருந்தனர். மூவுலகங்களும் கொண்டாடும் அத்தம்பதிகள் ஒருவரை ஒருவர் நோக்க, திருமகள் முதலிய தேவிமார்கள் அவர்களுக்கு ஆரத்தி எடுத்துக் கண்ணெச்சில் கழித்தனர்.

 

அத்தியாயம் : நாற்பத்தெட்டு

பார்வதியின் திருக்கல்யாணத் துவக்கம்; சிவபெருமானது கோத்திரம் பற்றி இமவான் கேட்க, நாரதர் பதிலுரைத்தல்; இமவான் பார்வதியைக் கன்னிகாதானம் செய்தல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! இப்பொழுது குலகுருவான கர்க்காசார்யர் கூற, இமவான் மேனையுடன் கன்னிகாதானத்திற்கான சடங்கைச் செய்யலானான். சர்வாபரண பூஷிதையாக விளங்கும் மேனை கையில் பொற்குடம் ஏந்தி, இமவானது வலது பக்கத்தில் அமர்ந்தாள். உடனே இமவான் தன் புரோகிதரோடு அர்க்கியம், பாத்யம் முதலியன தந்து, வரனான சிவபெருமானைப் பூஜித்து, நல்வஸ்திரம், சந்தனம், ஆபரணங்கள் முதலியன அளித்து, சிவபெருமானை மாப்பிள்ளையாக முறைப்படி மகிழ்ச்சியோடு வரித்தார். உடனே இமவான் அந்தணர்களிடம் வருடம், மாதம், திதி, நட்சத்திரம், யோகம், கரணம் முதலியன கூறி, கன்னிகாதானத்திற்கான சங்கல்பத்தைக் கூறச் செய்தான். அவ்வந்தணர்கள் உரிய நேரத்தை நன்கறிந்தவர்களாதலால் ‘அப்படியே ஆகட்டும்’ என்று கூறி, மகிழ்ச்சி பொங்க கன்னிகாதான சங்கல்பத்தைக் கூறத் தொடங்கினர். சிவபெருமான் மனதிலிருந்து தூண்ட இமவான், “சம்புவே! தாங்கள் தங்கள் கோத்திரம், பிரவரம், குலம், பெயர் மற்றும் தாங்கள் வேதத்தில் எப்பிரிவைச் சார்ந்தவர் போன்றவற்றைச் சற்றே கூற வேண்டுகிறேன். கன்னிகாதானத்திற்கான முகூர்த்த வேளை நெருங்கிவிட்டது. ஆகவே சீக்கிரம் கூறுங்கள்” என்று வேண்டினான்.

இமவான் இவ்வாறு வேண்டவே தெளிந்த முகத்தவரானாலும் சிவபெருமான் சற்றே வருந்திய முகத்தரானார். சோகம் தவிர்த்த சுருதி பொருளானாலும், இப்பொழுது சற்றே சோகமுற்றார். தேவச்சிரேஷ்டர்கள், முனிவர்கள், கந்தர்வர்கள், யட்சர்கள், சித்தர்கள் என அனைவரும் சிவபெருமான் பதிலுரைக்காமல் இருப்பதைக் கண்டனர். அப்பொழுது நாரதா! நீ மட்டும் இதைக் கண்டு சற்றே புன்னகைத்தவனாகச் சிவனை மனதில் நினைந்து இமவானிடம் கூறலானாய்.

நாரதர் கூறுகிறார்—— “மலைமன்னவா! நீ அறிவின்மைக்காட்பட்டு ஒன்றும் அறியாதிருக்கிறாய்; இறைவனிடம் எதைக் கேட்பது? எதைக் கேட்கக் கூடாது? என்கிற நியமமும் அறிந்திலை; வெளிநாட்டமுடைய நீ உள்நாட்டமறிந்திலையே. இச்சமயம் சிவபிரானிடம் அவரது கோத்திரம் பற்றிக் கூறச் சொல்கிறாயே. அது உண்மையில் கேலிக்கு இடமாகிறது. மலையரசே! இவரது குலம், கோத்திரம், பெயர் முதலியனவற்றை ஸ்ரீமந்நாராயணன், பிரும்மதேவர் முதலியவர்களும் அறியாரே. அவ்வாறிருக்க மற்றவர் அறிவது எங்ஙனம்? எந்தச் சிவபெருமானது ஒரு நாள் அளவில் கோடி கோடி பிரும்மதேவர்கள் லயத்தை அடைகிறார்களோ, அந்த இறைவனை உன் மகளின் தவத்தின் பெருமையால் இன்று உன் கண்ணெதிரில் காண்கிறாய்.

இவருக்கெனத் தனித்ததொரு திருமேனியில்லை. இவர் பிரகிருதியான மாயையைக் கடந்தவர்; நிர்குண பரப்பிரும்ம பரமாத்மா; நிராகாரர் (உருவமற்றவர்); விகாரமற்றவர்; மாயைக்குத் தலைவர்; பரப்பிரும்மம்; உருவாய், அருவாய், உளதாய், இலதாய் நிற்பவர்; குலம், கோத்திரம், பெயர், உருவம் என அனைத்துமற்ற சுதந்திரரான பரமேசர், ஆனால் அடியார்க்கெளியவர்; அடியார்கள் விரும்பி வேண்ட நிர்குணம் விடுத்து, ஸகுணராக, ஆகாரமான திருமேனி நீக்கி அழகிய சுந்தரத் திருமேனி தாங்குகிறார்; பெயரற்றவர், ஆனால் ஆயிரமாயிரம் திருநாமங்களைத் தரிக்கிறார்; கோத்திரமற்றவர்தான், ஆனால் உயர்ந்த கோத்திரத்தவர்; குலமற்றவரானாலும் நற்குடிப் பிறந்தார். உன் மகள் பார்வதியின் தவவலிமையால் இன்று உன் மாப்பிள்ளையாக வந்திருக்கிறார் என்பதுதான் உண்மை. மலையரசே! பலப்பலத் திருவிளையாடல்கள் புரியும் இவர் சராசரங்கள் அடங்கிய இவ்வுலகையே மாயையில் சிக்க வைத்தவர். அச்சிவமாயை கடத்தற்கரியது. அம்மாயைக்கு அடிமைப்பட்டதே இவ்வுலகங்கள். ஏன் ஸ்ரீஹரி, பிரும்மதேவர் ஆகியோரும்தான் ஆட்பட்டவர்கள். எத்தனை அறிஞரானாலும் சிவபெருமானை உள்ளபடி அறிந்தாரில்லை.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! சிவனின் இச்சைக்கேற்ப செயல்புரியும் ஞானியான நீ, இமவானுக்கு மகிழ்ச்சி உண்டாகுமாறு மேலும் கூறத் தொடங்கினாய்.

நாரதர் கூறுகிறார்—— “உமையைப் பெற்ற பெருந்தகையே! மலையரசே! நான் சொல்வதைக் கேள். பின்பு, உன் மகளைச் சிவபெருமானது திருக்கரத்தில் தானமளி. திருவிளையாடல்கள் பல புரியும் சிவபெருமானது குலமும் கோத்திரமும் ‘நாதமே’ என்பதை முதலில் தெரிந்துகொள். ‘சிவமே நாதம், நாதமே சிவன்’. நாதத்திற்கும் சிவத்திற்கும் வேறுபாடில்லை. படைப்பின் தொடக்கத்தில் முதன்முதலில் ஸகுணத் திருமேனி தாங்கி நிற்கும் சிவப்பரம்பொருளிடமிருந்து தோன்றியது நாதமே. ஆகவே, அந்த நாதமே அனைத்திலும் உயர்ந்தது. அச்சிவபிரானால் தூண்டப்பட்டுத்தான் நான் இன்று வீணை வாசிக்கத் தொடங்கினேன்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! நீ கூறியதைக் கேட்டு இமவான் ஐயம் நீங்கி மனம் மகிழ்ந்தான். பின்பு ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு முதலிய தேவர்களும் முனிவர்களும் வியத்தல் நீங்கி, நாரதரைப் புகழ்ந்தனர். சிவபெருமானது பெருமையை உள்ளவாறு உணர்ந்த சான்றோர்கள் அனைவரும் வியப்பெய்தி, “அச்சோ! எந்தச் சிவப்பரம்பொருள் பரந்த இந்நிலவுலகைப் படைத்தாரோ, எவர் பரத்திற்கும் பரனோ, அறிவே வடிவானவரோ, தன்னிச்சைப்படியே திருவிளையாடல்கள் புரிபவரோ, மெய்யறிவொன்றினாலேயே அறியப்படுபவரோ, மூவுலகங்கட்கும் தலைவரோ, அந்தச் சிவப்பரம்பொாருளை இன்று நாம் கண்ணாரக் கண்டு மகிழ்ந்தோம்” என ஒருவருக்கொருவர் பேசி மகிழ்ந்தனர்.

இதன்பின் இமவான் பிரும்மதேவர் கூற தன் பெண்ணைச் சிவபெருமானுக்குக் கன்னிகாதானம் செய்தளித்தான்.

இமாம் கந்யாம் துப்4யமஹம்

3தா3மி பரமேஶ்வர ।

பா4ர்யார்த2ம் பரிக்3ரு॒ஹ்ணீஷ்வ

ப்ரஸீத3 ஸகலேஶ்வர ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. பார்வதீ. 48/38

“பரமேசுவரா! நான் என் பெண்ணான இக்கன்னிகையைத் தங்களுக்குக் கன்னிகாதானம் செய்கிறேன். தாங்கள் இவளைத் தங்கள் மனைவியாகப் பெற்றுக் கொள்ளுங்கள். அனைத்துலகங்கட்கும் தலைவரான இறைவா! இக்கன்னிகையைப் பெற்று, தாங்கள் மனம் மகிழ்ந்து அருள்புரிவீர்களாக.”

இமவான் இம்மந்திரத்தைக் கூறி (அனைத்துலகங்கட்கும் தாயானதால்) மூவுலகங்களையும் பெறாமல் பெற்ற கன்னிகையான தன் பெண் பார்வதியைச் சர்வேசரான சிவபெருமானது திருக்கரத்தில் கன்னிகாதானம் செய்தான். சிவையின் திருக்கரத்தைச் சிவனது திருக்கரத்தில் வைத்து தானம் செய்து மகிழ்ந்தான், இமவான். அச்சமயத்தில் அவன், தன் விருப்பக்கடலையே கடந்துவிட்டான். (அதாவது, தன் விருப்பம் நிறைவேறப் பெற்று மகிழ்ந்தார்.) பரமசிவனாரும், ‘க்3ருப்4ணாமி தே’ என்கிற வேதமந்திரத்தைக் கூறி, பார்வதியின் தாமரையன்ன தடக்கையைப் பற்றினார். முனிவரே! உலகியலையொட்டி சிவபெருமான் தரையைத் தொட்டுக் கொண்டு ‘கோதா3த் கஸ்மா அதா3த் காமோதா3த்காமாயாதா3த் காமோ தா3தா காம: ப்ரதிக்3ரஹீதா காமைதத்தே’ (ஶுக்ல யஜுர்வேத3ம் 7/48) முதலிய மந்திரங்களைக் கூறினார்.

(குறிப்பு:— வடநாட்டில் பெரும்பாலோர் சுக்ல யஜுர் வேதத்தைச் சார்ந்தவர்களாதலால், அம்மந்திரத்தையே சிவபுராணத்தில் கூறுகிறார், வியாசர். நம் தென்னாட்டில் கிருஷ்ண யஜுர் வேதிகள்—— ‘க இத3ம் அஸ்மா அதா3த் காம: காமாய காமோ தா3தா காம: ப்ரதிக்3ரஹீதா ..........’ என்கிற மந்திரத்தையும், ரிக் வேதிகள்—— ‘க இத3ம் கஸ்மை அதா3த் காம: காமாயாதா3த் காமோதா3தா காம: ப்ரதிக்3ரஹீதா ..........’ என்கிற மந்திரத்தையும் கூறுவர்.)

அப்பொழுது நாற்புறங்களிலும் பெருந்திருவிழா மகிழ்ச்சியாகக் கொண்டாடப்பட்டது. மண்ணுலகம், விண்ணுலகம் எங்கும் ‘ஜய ஜய’, ‘போற்றி போற்றி’ என்கிற சத்தமே மிகுந்தது. அனைவரும் ‘இதுவன்றோ ஒக்கும்’ என்று கூறி வணங்கினர். கந்தர்வர்கள் காதலாகிக் கசிந்துருகிப் பாடுவாராயினர். அப்சரப் பெண்டிர் நடனமாடினர். இமவானது நகர மக்கள் பெருமகிழ்ச்சி கொண்டனர். எங்கும் கோலாகலம், எங்கும் மங்களமே கூத்தாடியது. நான், ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு, இந்திராதி தேவர்கள், முனிவர்கள் என அனைவரும் மகிழ்ச்சியில் திளைத்தோம். எங்கள் முகம் அன்றலர்ந்த தாமரையன்ன மலர்ந்தது. அதன்பின் இமவான் கன்னிகாதான சமயத்தில் வரனான மாப்பிள்ளைக்குத் தரவேண்டிய அனைத்தையும் முறைப்படி அளித்தான். உற்றார்—உறவினர்கள் பார்வதியை பக்தியோடு பூஜித்துப் பின் சிவபிரானுக்கும் பலப்பல மங்களப் பொருட்களை அர்ப்பணித்தார்கள். இமவானும் பெண்ணுக்கும் மாப்பிள்ளைக்கும் பலவாறான திரவியங்கள், இரத்தினங்கள், பாத்திரங்கள், அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒரு லட்சம் பசுக்கள், ஒரு லட்சம் குதிரைகள், கோடி யானைகள், தங்கத்தேர்கள் முதலியனவற்றை அளித்தான். இவ்வாறு தனது பெண்ணைப் பரமாத்மாவான சிவபிரானுக்குக் கன்னிகாதானம் செய்து பிறந்த பயன் பெற்றான் இமவான்.

இதன்பின் இமவான் இரு கைகளையும் கூப்பியவண்ணம் யஜுர் வேதத்தின் மாத்யந்தின சாகையில் கூறப்பட்டுள்ள மந்திரங்களால் சிவபிரானைத் துதித்தான். வேதமறிந்த அறிஞர்களான முனிவர்கள் இமவானது கட்டளையை ஏற்றுப் பார்வதியின் தலையில் புனிதநீர் வார்த்து அபிஷேகம் செய்தனர். பின்பு, சிவனது திருநாமத்தைக் கூறியவண்ணம் பார்வதியைச் சுற்றி நீரை இரைத்தனர். (இதற்கு ‘பர்யுக்ஷணம்’ எனப் பெயர்.) முனிவரே! அப்பொழுது ஆனந்தமே வெள்ளமிடுவது போன்றதொரு திருவிழாவே நடந்தது.

 

அத்தியாயம் : நாற்பத்தொன்பது முதல் ஐம்பத்தொன்று வரை

பார்வதீ விவாக மங்களம்; உலகியலுக்கேற்ப தம்பதிகளுக்குப் பெண்கள் வேண்டியன செய்தல்; காமன் திரும்ப உயிர் பெறுதல்; சிவபிரான் மணமகனது அறைக்குச் செல்லுதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! அதன்பின் சிவபெருமான் பார்வதீபிராட்டி அருகில் இருக்க, நான் கூற அக்னிப்பிரதிஷ்டை செய்து, ரிக்—யஜுர்—ஸாம வேதமந்திரங்களைக் கூறி, அக்னியில் ஹோமம் செய்தார். அப்பொழுது பார்வதியின் உடன்பிறப்பான மைனாக பர்வதம் பார்வதியின் இருகைகளிலும் நெற்பொரியைத் தர, சிவபிரான் அவளது இருகைகளையும் தன்னிரு கைகளினால் பிடித்துக் கொள்ள, பார்வதீ மந்திரம் கூற, அப்பொரியை அக்னியில் ஆகுதி செய்தார். அதன்பின் நானும் மற்ற முனிவர்களும் சிவை—சிவன் திருமணத்தின் மீதிச் சடங்குகளை நிறைவு செய்தோம். தம்பதிகள் இருவரும் துருவ நட்சத்திரத்தையும் அருந்ததியையும் கண்டனர்.

பின்பு மீதி ஹோம காரியங்களை முடித்து மிகுந்த நெய்யால், சிவபெருமான் கட்டைவிரலால் தன் இதயப்பிரதேசத்தையும், அனாமிகை என்னும் மோதிரவிரலால் பார்வதியின் இதயப்பிரதேசத்தையும் தொட்டுக் கொண்டார். பின்பு ஸ்வஸ்திவாசனமும் மகதாசீர்வாதமும் (அக்ஷதை கொண்டு வேதவித்துக்கள் செய்யும் ஆசி) நடந்தது. சிவபிரான் பார்வதியின் நெகுட்டில் (முன் நெற்றி வகிட்டில்) சுமங்கலியின் அடையாளமாகக் குங்குமத்தை இட்டார். அச்சமயம் பார்வதீதேவியின் அழகிற்கு எல்லையோ, அதைக் கூறச் சொற்களோ இல்லை. பின்பு அந்தணர்களது கட்டளையை ஏற்று, தம்பதிகள் இருவரும் ஒரே ஆசனத்தில் அமர்ந்தனர். பக்தர்களது மனதிற்கு அதுவன்றோ சொல்வதற்கரிதான ஆனந்தம். (அத்தியாயம் 49)

* * *

முனிவரே! பின்பு புதுமணத் தம்பதிகள் இருவரும் நான் கூற, ஹோமத்தில் மிகுந்த நெய்யை ஒரு சொட்டு சாப்பிட்டார்கள். (குறிப்பு:— நெய்யினால் ஹோமம் செய்யும்போது ‘ச்ருவம்’ என்னும் ஹோமக்கரண்டியில் ஹோமம் செய்தது போக மீதியுள்ள நெய்யை ‘புரோக்ஷணீ’ பாத்திரத்தில் விடுவர். ஒவ்வொரு ஆகுதிக்கும் இவ்வாறு செய்ய வேண்டும். இந்த நெய்யிற்கு ‘ஸம்ஸ்ரவம்’ (ஸம்பாதம்) என்று பெயர். ஹோமம் முடிந்ததும் ஹோமம் செய்த யஜமான் இதில் ஒரு சொட்டு சாப்பிடுவான். இதற்கு ‘ஸம்ஸ்ரவப்ராஶநம்’ என்று பெயர். இது வடநாட்டில் உள்ளது. தென்னாட்டில் ஹோமத்திற்கான ‘சரு’ என்கிற அன்னத்தை இரண்டாகப் பிரிப்பர். ஒன்று ‘ஹோம சரு’, மற்றொன்று ‘பிராண சரு’. இந்தப் பிராண சருவின் மேல் நெய்யினால் செய்யப்படும் ஒவ்வொரு ஆகுதியிலும் மிகுந்த நெய்யை விடுவது வழக்கம். இதற்கு ‘ஸம்பாதம்’ என்று பெயர். இதைத்தான் நம் தென்னாட்டில் சாப்பிடுவது வழக்கம்.)

திருமணச் சடங்குகள் முழுவதும் முறைப்படி முடிந்ததும் சிவபெருமான், பிரும்மாவான எனக்குப் பூர்ண பாத்திரம் தானம் செய்தார். பின்பு ஆசார்யருக்குக் கோதானம் (பசுமாடு தானம்) செய்தார். அறநூல்களில் கூறப்பட்டப்படி அனைத்து மங்கள தானங்களும் செய்யப்பட்டன. பின்பு, அந்தணர்களுக்குத் தலா நூறு நூறு பொற்காசுகள் தரப்பட்டன. கோடிக்கணக்கான இரத்தினங்கள் தானமளிக்கப்பட்டன. பலப்பல திரவியங்களும் தானமாக அளிக்கப்பட்டன. அப்பொழுது தேவர்களும், மற்றுமுள்ள சராசர வஸ்துக்களும் மகிழ்ச்சியில் ‘போற்றி போற்றி’ எனக் கூறிக் குதூகலித்தனர். எங்கும் மங்களச் சொற்களும் மங்கள கீதங்களுமே நிறைந்தது. வாத்தியங்களின் இன்னிசை ஒலி அனைவரையும் மிகவும் மகிழச் செய்தது. பின்பு நான், ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு, தேவர்கள், ரிஷிகள் என அனைவரும் இமவானிடம் அனுமதி பெற்று, நாங்கள் தங்கியுள்ள இடத்திற்குச் சென்றோம். இமவானது நகரத்துப் பெண்டிர்கள் சிவனையும் பார்வதியையும் அக்கல்யாண மகாலில் குலதேவதைக்கென ஒதுக்கப்பட்ட அறைக்கு அழைத்துச் சென்று, அங்கு உலகியற்படி வேண்டிய சடங்குகளைச் செய்யச் செய்தனர். அப்பொழுது அங்கு எங்குமே ஆனந்தமே வெள்ளமெடுத்தாற்போல மகிழ்ச்சிப் பொங்கியது. உரிய நேரத்தில் உரிய சடங்குகள் முறைப்படி செய்யப்பட்டன.

அப்பொழுது சரஸ்வதீ, லக்ஷ்மி, சாவித்திரி, கங்கை, அதிதி, சசீதேவி, லோபாமுத்திரை, அருந்ததி, அகல்யை, துளசி, சுவாஹா தேவி, ரோகிணி, பூமிபிராட்டி, சதரூபை, சம்ஞை, ரதி என்று பதினாறு தெய்வப்பெண்டிர், அத்தம்பதிகளைக் காண அங்கு வந்தனர். இவர்களைத் தவிர தேவகன்னிகைகள், நாககன்னிகைகள், முனி கன்னிகைகள் என மற்றவர்களும் வந்திருந்தனர். அங்கு வந்த பெண்டிர்களது எண்ணிக்கையை அறிவார் யாரோ? சிவபெருமான் இரத்தினங்கள் இழைத்த அழகிய சிங்காதனத்தில் வீற்றிருக்க, பெண்டிர்கள் பலப்பல கேலிப்பேச்சுக்களால் அவரை மகிழச் செய்தனர். பின்பு, அத்தம்பதிகள் விருந்துண்டு ‘தாம்பூல சர்வணம்’ என்னும் வெற்றிலைப்பாக்கு சாப்பிடும் சடங்கையும் செய்தனர். (அத்தியாயம் 50)

* * *

இதுவே தமக்கு அனுகூலமான நேரம் என்றெண்ணிய ரதிதேவி ஏழைப்பங்காளரான சிவபெருமானிடம் வேண்டலானாள்—— “இறைவா! பார்வதீபிராட்டியைக் கைப்பிடித்து, நீங்கள் பெறற்கரிய பெரும் பேற்றைப் பெற்றுவிட்டீர்கள். ஆனால், தன்னலம் கருதாது பிறர் நலமே விரும்பும் என் கணவரை மட்டும் தாங்கள் எரித்துச் சாம்பராக்கினீர்களே. அது ஏன்? இப்பொழுது என் கணவரை உயிர்ப்பித்துத் தாருங்கள். அப்பொழுதுதானே தங்கள் மனதிலும் காமம் உதிக்கும். இதுவரை உங்களுக்கு உங்கள் மனைவியை இழந்த துன்பம். எனக்கோ கணவனை இழந்த துன்பம். இப்பொழுது இதைத் தாங்கள்தான் விரட்டியடிக்க வேண்டும்.

இறைவா! இன்று உங்கள் திருமணத்தால் அனைவரும் மகிழ்ந்திருக்க, நான் மட்டும் கணவரை இழந்து துன்பத்தில் ஆழ்ந்திருக்கிறேனே. இது நியாயமா? நன்மையே புரியும் சங்கரனே! கருணை கொண்டு என்னையும் கணவரோடு கூடியவளாகச் செய்யுங்கள். ஏழைக்கு இரங்கும் பிரபுவே! நீங்கள் முன்பு கூறியதை இப்பொழுது உண்மையாக்குங்கள். என் துன்பத்தைக் களைபவர், இம்மூவுலகங்களிலும் உங்களைத் தவிர யாருளர்? இதை ஆராய்ந்து என் மேல் கருணை காட்டுங்கள். ஏழைக்கு இரங்குபவரே! எம்பெருமானே! அனைவருக்கும் மகிழ்ச்சியை நல்கும் தங்களது இந்தத் திருக்கல்யாணத்தில் என்னையும் மகிழ்ச்சி கொள்பவளாகச் செய்யுங்கள். என் மணாளரைப் பிழைக்கச் செய்தபின்தான் தங்களது அன்பான பார்வதீபிராட்டியோடு தங்களது அழகிய திருவிளையாடல் முழுமை பெறும். இதுதான் உண்மை. இறைவா! எதனையும் செய்து முடிக்கும் தகைமை பெற்ற பரம்பொருள் தாங்கள்தான். பல சொல்லி என்ன? சர்வேசுவரா! என் பிராண நாயகரை உடனே உயிர்பிழைக்கச் செய்யுங்கள்.”

இவ்வாறு கூறிய ரதிதேவி காமதேவனது உடற்சாம்பலைச் சேகரித்து வைத்துள்ள மூட்டையை இறைவனிடம் தந்து, “நாதா! என் உயிர் நாயகா” என்று அழுது புலம்பலானாள். ரதியின் புலம்பலைக் கேட்டு, சரஸ்வதீ முதலிய தேவிகளும் அழத் தொடங்கினர். பின் பரிதாபமான குரலில், “இறைவா! தங்கள் திருப்பெயர் அடியார்கன்பர், ஏழைப்பங்காளர் என்பதன்றோ! தாங்கள் அன்பர்க்கெளியவர், கருணைக்கடல். ஆகவே, மன்மதனுக்கு உயிர்ப்பிச்சையளித்து ரதியை மகிழ்ச்சி கொள்ளச் செய்யுங்கள். தங்களை வணங்கி வேண்டுகிறோம்” என்று வேண்டினர்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! இவர்கள் கூறியதைக் கேட்டு மகிழ்ந்த கருணைக்கடலான இறைவன், ரதியின் மேல் இரக்கம் கொண்டார். முத்தலைச்சூலம் தரித்த இறைவனது அமுதகடாட்சம் படவே அச் சாம்பலிலிருந்து மன்மதன் உயிர்பெற்று எழுந்தான். முதலில் இருந்தது போன்ற அதே திருமேனி, அதே வேடம், அதே சின்னங்கள். திருவுருவம் முன்பிருந்தது போன்றே அதே அளவு, அழகிய புன்சிரிப்பு. மலரம்புகளும் கரும்புவில்லும் கொண்டு மதனனான தன் கணவன் மீண்டும் உயிர்ப்பெற்று எழுந்தது கண்ட ரதீதேவி, சிவபெருமானை வணங்கிப் பிறவிப்பயனைப் பெற்றவளானாள். தன்னுயிர்க் கணவனை மீண்டும் உயிருடன் அளித்த சிவபெருமானை இருவரும் இருகைகூப்பி வணங்கிப் பலவாறாகத் துதித்தனர். மனைவியோடு மன்மதன் துதித்ததைக் கேட்டு மனமுருகிய இறைவன், “மன்மதனே! நீங்களிருவரும் துதித்ததைக் கேட்டு மிகவும் மகிழ்ந்தேன். தானாகத் தோன்றும் காமனே! வேண்டும் வரம் கேள். நீ விரும்பியதைத் தருவேன்” என்று கூறினார்.

சிவபிரான் கூறியதைக் கேட்ட மன்மதன் மகிழ்ச்சியில் மூழ்கி இருகைகூப்பித் தலைவணங்கி நாத்தழுதழுக்க, “தேவாதிதேவனே! கருணைக்கடலே! இறைவனே! தாங்கள், என்னிடம் மகிழ்ச்சி கொண்டிருப்பீர்களேயானால், எனக்கும் மகிழ்ச்சி தருபவராக ஆகவேண்டும். இறைவா! நான் முன்பு செய்த குற்றத்தை மன்னித்தருள வேண்டும். என் மக்களிடம் எனக்கு அன்பு உண்டாக வேண்டும். தங்கள் திருவடிகளில் பக்தியைத் தாருங்கள்” என்று இறைஞ்சினான்.

காமன் கூறியதைக் கேட்டு மகிழ்ந்த இறைவன் ‘அப்படியே ஆகட்டும்’ என வரம் அளித்துப் பின் கருணையே வடிவெடுத்த அச் சிவபெருமான் சற்றே புன்முறுவலித்தவாறு “மதிநுட்பம் கொண்ட காமனே! நான் உன்மேல் மகிழ்ச்சி கொண்டேன். உன் மனதில் உள்ள பயத்தைத் தள்ளிவிடு. நீ, ஸ்ரீவிஷ்ணுவிடம் செல். என்னிடமிருந்து விலகியே இரு” என்று கட்டளையிட்டார்.

பின்பு காமதேவன், சிவபெருமானை வணங்கி வெளிவர, ஸ்ரீவிஷ்ணு முதலிய தேவர்கள் அவனுக்கு ஆசி வழங்கினர். இறைவனான பரமேசுவரன் பார்வதியோடு அறுசுவை உண்டி உண்டுவிட்டு, மேனை—இமவானிடம் அனுமதி பெற்று, தனக்கென்று ஒதுக்கப்பட்ட அரண்மனைக்குச் சென்றார். அப்பொழுது முனிவரே! பெருவிழாவில் வேதமுழக்கம் எங்கும் கேட்டது. வீணை முதலிய கம்பி வாத்தியம்; மிருதங்கம், பேரி முதலிய தோற்கருவி; புல்லாங்குழல் முதலிய துளை இசைக்கருவி; ஜால்ரா முதலிய உலோக வாத்தியம் என நால்வகை வாத்தியங்களும் ஒலித்தன. தன் அரண்மனை திரும்பிய சிவபெருமான் உலகியலுக்கேற்ப முனிவர்களைத் தண்டனிட்டு வணங்கினார். எனக்கும் ஸ்ரீஹரிக்கும் தலைதாழ்த்தி வணக்கம் தெரிவித்தார். தேவர்களனைவரும் அவரை வணங்கினர். எங்கும் ‘ஜய ஜய’, ‘போற்றி போற்றி’ என்ற போற்றி ஒலியும், வணக்கம் கூறும் வணக்க ஒலியும், அனைத்துத் தடங்கல்களையும் நீக்கும் மங்களம் அளிக்கவல்ல வேதமந்திர ஒலியுமே நிறைந்திருந்தது. நான், ஸ்ரீஹரி, இந்திரன், ரிஷிகள், சித்தர்கள், தேவர்கள் என அனைவரும் சிவபிரானைத் துதித்துப் போற்றி வணங்கி, அவரது பணிவிடையில் ஈடுபட்டோம். தன் விருப்பப்படி திருமேனி கொள்ளும் இறைவன் எல்லோருக்கும் உரியவாறு மரியாதை அளித்தார். பின்பு, அவரிடம் அனுமதி பெற்று, தாங்கள் தங்கியுள்ள இடத்திற்குச் சென்றனர். (அத்தியாயம் 51)

 

அத்தியாயம் : ஐம்பத்து இரண்டு

சிவபிரான் இரவில் நறுமணம் கமழும் கொடிவீட்டில் உறங்கிவிட்டு, விடிவோரையில் மணமகனது திருமாளிகைக்கு வருதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— அப்பா நாரதா! பேறு பெற்றவர்களிலே பெறற்கரிய பேறு பெற்றவனான இமவான், அனைவரும் உணவு உண்ண ஏற்ற ஒரு பெரிய திருமுற்றத்தையே அழகுபடுத்தி, தன் மகன்களையும் மற்ற பர்வதங்களையும் அனுப்பி, சிவபெருமானையும் மற்ற தேவர்களையும் உணவு உண்ண அழைக்கச் செய்தான். வந்தவர்களுக்கெல்லாம் அன்போடு உயர்ந்த அறுசுவை உண்டி படைத்தான். சாப்பிட்டபின் அனைவரும் ஓய்வெடுக்கத் தாங்கள் தங்கியிருக்கும் இடத்திற்குச் சென்றனர். மேனை கூற சுமங்கலி பெண்டிர் சிவபிரானை வேண்டி வணங்கி, நறுமணக் கொடிவீட்டில் அவரை அழைத்துச் சென்று, மேனை அளித்த அழகிய இரத்தின சிங்காதனத்தில் அமரச் செய்தனர்.

அக்கொடிவீட்டினைச் சிவபெருமான் மகிழ்ச்சியோடு சுற்றிப் பார்த்தார். எங்கும் ஒளிவிடும் நூற்றுக்கணக்கான மணிவிளக்குகள். இரத்தினமயமான பாத்திரங்களும், இரத்தின கலசங்களும் வைக்கப்பட்டிருந்தன. முத்துக்களாலும் மணிகளாலும் அரண்மனை முழுவதும் ஒளிர்ந்தது. திரும்பும் இடமெங்கும் இரத்தினக் கண்ணாடிகள். வெண்சாமரங்கள் மற்றும் முத்துக்களாலும் நவமணிகளாலும் ஆன அழகிய தொங்கு மாலைகளால் சூழப்பட்ட அக்கொடிவீடு செல்வச் செழிப்புடன் காணப்பட்டது. அதற்கு உவமை சொல்ல சொல் இல்லை. தெய்வத்திருவும், விசித்திரங்கள் நிறைந்தும், மனதைக் கவர்ந்திழுத்துப் பேரின்பம் தருவதாகவும் இருந்தது. பலவாறான சித்திரங்கள் தீட்டப்பட்டது போன்றிருந்தது. சிவபெருமானது ஒப்புயர்வற்ற பெருமையை விளக்குவதாகவும் இருந்தது. அவ்வழகிய திருமாளிகை சிவலோகம் என்று புகழ் பெற்றது.

எங்கும் நறுமணம், எங்கும் ஒளி. சந்தனமும் அகருவும் சேர்ந்த கலவையின் நறுமணம் வீசியது. போதார் அமளி (நல்ல பஞ்சு மெத்தை) பரப்பப்பட்ட அம்மாளிகை விசுவகர்மாவால் உருவாக்கப்பட்டது. சுவர்களில் பலப்பல சித்திரங்கள் அழகுபடுத்தின. பொறுக்கி எடுக்கப்பட்ட இரத்தின மணிமாலைகள் ஆங்காங்கு தொங்கவிடப்பட்டுள்ளன. விசுவகர்மாவால் செயற்கையாக அமைக்கப்பட்ட ஸ்ரீவைகுண்டம், பிரும்மலோகம், கைலாயம், இந்திரபவனம், சிவலோகம் ஆகியனவும் அங்கிருந்தன. இவ்வாறு அழகு மிளிரும் கொடிவீட்டைக் கண்டு வியந்த சிவபெருமான், மலையரசன் இமவானைப் புகழ்ந்து பேசி மகிழ்ந்தார். அங்குள்ள இரத்தினங்கள் இழைத்த கட்டிலில் சிவபெருமான் மனநிறைவோடு சற்றே துயின்றார். இங்கு இமவான், தனது உற்றார்—உறவினர்களுக்கும் மற்றையோருக்கும் அன்னம்பாலித்துவிட்டு மீதியிருந்த காரியங்களையும் நிறைவு செய்தான்.

இங்கு இமவான் இன்றியாமையாதனவான காரியங்களை முடித்து நிற்க, அங்கு இறைவன் கண்வளர்ந்தருளினார். இதற்குள் இரவு கழிந்து பொழுது புலர்ந்தது. விடிவோரையில் உற்சாகம் கொண்டோர் பலவாறான வாத்தியங்களை இசைத்தனர். இதைக் கேட்டு ஸ்ரீவிஷ்ணு முதலிய தேவர்கள் மகிழ்ச்சியோடு எழுந்திருந்து தங்கள் இஷ்ட தெய்வமான சிவபெருமானை நினைந்தவாறே தங்கள் வாகனங்களைத் தயார் செய்துகொண்டு கயிலை செல்ல ஆயத்தமாகி, தர்மதேவதையை சிவபெருமான் பக்கலுக்கு அனுப்பி வைத்தனர். யோக சக்திகள் நிரம்பிய தர்மதேவன் யோகநாதரான சிவபெருமானிடம், “பிரமத கணங்களின் தலைவரே! எழுந்திருங்கள். தங்களுக்கு நலன் உண்டாகட்டும். எங்களுக்கும் நலனே செய்க. ஊர்வலத்திற்கு வந்திருந்த தேவர்கள் அனைவரையும் புண்ணியர்களாகச் செய்யுங்கள்” என்று வேண்டி நின்றார்.

தர்மதேவன் கூறியதைக் கேட்டு, சிவபெருமான் கருணையோடு அவரைக் கடாட்சித்துச் சற்றே சிரித்தவண்ணம் படுக்கையைவிட்டு எழுந்து, “நீ முன்னே செல். நான் நிச்சயமாக விரைவில் வந்து சேருகிறேன்” என்று கூறியருளினார்.

சிவபெருமான் இவ்வாறு கூறவே தர்மதேவன் ஊர்வலத்திற்குச் சென்றான். சிவபெருமானும் அங்கு செல்ல ஆயத்தமாவது கண்ட பெண்கள் அங்கு வந்து சிவபெருமானது திருவடித் தாமரைகளைத் தரிசித்து மங்கல பாட்டுக்களைப் பாடி பெருவிழா எடுத்தனர். சிவபெருமானும் உலகியலையடுத்துக் காலைக்கடன்களை முடித்து, மேனை மற்றும் இமவானிடம் அனுமதி பெற்று ஊர்வலத்திற்குச் சென்றார். முனிவரே! அப்பெருவிழாவில் வேதமந்திர ஒலி நாற்புறமும் சூழ்ந்தது. மக்கள் நால்வகை வாத்தியங்களை இசைத்தனர். தன்னிடத்திற்கு வந்த சிவபெருமான் உலகியலைத் தொடர்ந்து முனிவர்களையும் ஸ்ரீமந்நாராயணரையும் என்னையும் வணங்கினார். தேவர்கள் சிவனை வணங்கினர். எங்கும் ‘போற்றி போற்றி’, ‘வணக்கம் வணக்கம்’ என்ற முழக்கம். அனைத்து மங்கலங்களையும் அருளும் வேதவொலி. எங்கும் ஒரே கோலாகலம்.

 

அத்தியாயம் : ஐம்பத்து மூன்று

திருமணத்தின் நான்காம் நாள் விழா; சப்தரிஷிகள் கூற இமவான் அனைவருக்கும் விடைதருதல்; மேனை தனது பெண்ணைச் சிவபெருமானிடம் ஒப்படைத்தல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! அப்பொழுது ஸ்ரீவிஷ்ணு முதலிய தேவர்களும் ரிஷிகளும் கயிலை திரும்ப எண்ணினர். அப்பொழுது இமவான், அவர்கள் தங்கியுள்ள இடத்திற்கு வந்து அனைவரையும் விருந்திற்கு அழைத்தான். பிறகு, சிவபெருமானையும் அழைத்துவிட்டுத் தன் அரண்மனை சென்று விருந்திற்கான ஏற்பாட்டைக் கவனிக்கலானான். மகிழ்ச்சியும் ஆசையும் பொங்கிவர உரிய முறையிலன்றோ இமவான் அனைவரையும் விருந்திற்கு அழைத்துள்ளான். சிவபெருமான், ஸ்ரீவிஷ்ணு, பிரும்மதேவனான நான், மற்றுமுள்ள தேவர்கள், முனிவர்கள் என அங்கு வந்துள்ளோரது திருவடிகளை ஆதரவோடு அலம்பி, மண்டபத்திலுள்ள ஆசனங்களில் அமர்த்தி, தன் சுற்றம்சூழ விருந்தினர்களை அறுசுவை உண்டியளித்து மகிழ்வுறச் செய்தான். நாங்கள் அனைவரும் முறைப்படி நன்கு உணவருந்தி ஆசமனம் செய்து, இமவானிடம் அனுமதி பெற்று, எங்கள் தங்குமிடங்களுக்குச் சென்றோம்.

முனிவரே! இதேபோன்று மூன்றாம் நாளும் இமவான் முறைப்படி தானங்கள் அளித்து ஆதரவோடு அனைவருக்கும் உரிய முறையில் மரியாதை செய்தான். நான்காம் நாள் வந்ததும் அந்த நாளில் செய்யவேண்டிய வைதிக கர்மங்களை முறைப்படி செய்வித்தான். இவையன்றி திருமணச் சடங்குகள் நிறைவடையாதன்றோ! பெருவிழாவும், ‘ஆகா! ஆகா!’ என்ற வியப்பொலியும், ‘போற்றி! போற்றி!’ என்னும் அருளொலியும் எங்கும் நிறைந்தது. நிறைய தானங்கள் தரப்பட்டன. எங்கும் பலவாறான ஆடல்பாடல்கள். ஐந்தாம் நாளன்று தேவர்களனைவரும் “மலையரசே! நாங்கள் இனி, எங்கள் இருப்பிடம் செல்லவேண்டும். அனுமதி தாருங்கள்” என்று அன்பும் மகிழ்ச்சியும் மீதூர வேண்டினர். இதைக் கேட்ட இமவான் இரு கைகளையும் கூப்பியவண்ணம், “தேவர்களே! கருணைகூர்ந்து தாங்கள் இன்னும் சில தினங்கள் இங்கு தங்கி, என்னை ஆட்கொள்ளக் கூடாதா?” என்று வேண்டினான். இவ்வாறு கூறிய இமவான் அன்பினால் தேவர்களையும் சிவபிரானையும் ஸ்ரீவிஷ்ணுவையும் என்னையும் மற்றவர்களையும் வெகுநாட்கள் வரை அங்கேயே தங்க வைத்து, தினந்தோறும் உரிய முறையில் உபசரித்தான்.

இவ்வாறு தேவர்கள் அங்கேயே வெகுநாட்கள் தங்கியிருக்க நேரவே, அவர்கள் சப்தரிஷிகளை மலையரசனின் பக்கல் அனுப்பினர். அவர்களும் இமவானிடமும் மேனையிடமும் உரிய முறையில் பேசி, சிவபெருமானது உண்மைத் தத்துவத்தை விளக்கிக் கூறி, இமவானது பெறற்கரிய பெரும்பேற்றையும் புகழ்ந்தனர். முனிவரே! அவர்களது சீரிய உபதேசத்தைக் கேட்ட இமவானும், விருத்தினர்களுக்கு அவர்கள் உலகம் செல்ல அனுமதி தர ஒத்துக் கொண்டான். சிவபிரானும் கயிலைக்குப் புறப்படத் தயாராக இருக்கும் தேவர்களோடு இமவானிடம் செல்ல, இதைக் கண்ட மேனை உரக்கக் கதறியவண்ணம் கருணைக்கடவுளான சிவபிரானிடம் கூறலானாள்.

மேனை கூறுகிறாள்—— “கருணைக்கடலே! என் பெண்ணான பார்வதியை நன்கு கவனித்துக் கொள்ளுங்கள். தாங்களோ எளிதிலேயே மகிழ்ச்சி கொள்பவர். பார்வதீ செய்வது ஆயிரம் குற்றங்களாயினும் தாங்கள் அதைப் பொறுத்தருளுதல் வேண்டும். எத்தனை பிறவிகள் எடுத்தாலும் என் மகள் தங்களது திருவடித்தாமரைகளில் பக்தி கொண்டவளாகவே இருப்பாளாக. கனவிலும் நினைவிலும் எப்பொழுதும் மகாதேவரான தங்களைத் தவிர, வேறு நினைப்பில் இருக்க மாட்டாள். காலனை வென்ற காலகாலனே! தங்களைப் பற்றிய பக்தி பேச்சுக்களைக் கேட்ட நொடியிலேயே ஆனந்தக்கண்ணீர் பெருக உடல் புளகித்து நிற்கிறாள். உங்களைப் பற்றிய இகழ்சொற்களைக் கேட்க, இறந்தவளைப்போல மௌனமாகிறாள்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! இவ்வாறு கூறிய மேனை, தன் மகளான பார்வதியைச் சிவபெருமானது திருக்கரங்களில் ஒப்படைத்துவிட்டு, அவர்கள் கண்ணெதிரிலேயே மூர்ச்சையுற்றாள். அப்பொழுது இறைவன் மேனைக்குத் தேற்றரவு கூறி, தேவர்களோடு மகிழ்ச்சியாகப் புறப்படலானார். தேவர்களும் சிவபெருமானுடனும் மற்ற பணியாட்களுடனும் சிவபிரானை நினைந்தவாறே கயிலை நோக்கிப் புறப்பட்டனர். இமயமலையைக் கடந்து வெளியே ஓர் உயரிய உய்யானவனத்தில் தங்கி, பார்வதீபிராட்டியின் வருகை எதிர்நோக்கி இருந்தனர். முனிவரே! இதுவரை சிவபெருமான் மற்றுமுள்ள தேவர்களது திருமண யாத்திரையைக் கூறினேன். இனி, பார்வதீபிராட்டியின் திருமண விடையாற்றியைப் பற்றிக் கூறுவேனாக. அந்த யாத்திரை பிரிவாற்றாமை மற்றும் மகிழ்ச்சியோடு கூடியது.

 

அத்தியாயம் : ஐம்பத்து நான்கு

மேனை விரும்பியவாறு ஓர் அந்தணப் பெண்மணி பார்வதிக்குப் பதிவிரதைகளின் அறநெறிகள் பற்றிக் கூறுதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! அதன்பின் சப்தரிஷிகளும் இமவானிடம், “மலையரசே! பார்வதீபிராட்டியை வழியனுப்பி வைப்பதற்கான ஏற்பாடுகளை உரிய முறையில் செய்யுங்கள்” என்று கூறினர். முனிவரே! இதைக் கேட்ட இமவான், இனி பார்வதீதேவியைப் பிரிந்து நிற்க வேண்டிய சூழ்நிலையை நினைத்து அன்பின் மிகுதியால் சற்றே வருத்தத்தில் ஆழ்ந்தான். சிறிதுநேரம் சென்றதும் தன்னிலைக்கு வந்த இமவான் ‘அப்படியே ஆகட்டும்’ என்று கூறி மேனைக்குச் சொல்லி அனுப்பினான். முனிவரே! இமவான் கூறியதை அறிந்த மேனை மகிழ்ச்சியும் வருத்தமும் கொண்டு பார்வதியை வழியனுப்ப ஆயத்தமானாள். இமவானது அன்புமனைவியான மேனை உரிய முறையில் வைதிக—லௌகிக—குல ஆசாரங்களை அனுசரித்துப் பெருவிழா எடுத்தாள். இரத்தினங்கள் பதித்த பற்பல வண்ணப்பட்டாடைகள், அரசர்க்குரிய பன்னிரண்டு வகையான ஆபரணங்கள் ஆகியவைகளால் பார்வதீதேவியை அலங்கரித்தாள். அப்பொழுது மேனையின் உள்ளத்தை நன்கறிந்த கற்பரசியான ஓர் அந்தணப் பெண்மணி பார்வதீபிராட்டிக்கு உயர்ந்ததான பதிவிரதா தர்மங்களைக் கூறலானாள்.

அந்தணப் பெண்மணி கூறுகிறாள்—— “மலையரசன் திருமகளே! இப்பொழுது நான் கூறுவதை அன்போடு கவனமாகக் கேள். இது அறநெறிகளை ஊக்குவிப்பது; இகபர உலகங்களில் ஆனந்தமளிப்பது; கேட்பவர்களுக்கும் நலனே விழைவது. இவ்வுலகில் கற்புடைப் பெண்ணே புண்ணியம் செய்தவள்; வேறு யாருமிலர். அவளே அனைவராலும் கொண்டாடத்தக்கவள்; உலகங்கள் அனைத்தையும் தூய்மையாக்குபவள். அவளே பாவக்குவியல்களை எரித்துச் சாம்பராக்குபவள். சிவையே! தன் மணாளனையே பரமேசுவரனாக நினைத்து அன்போடு அவனுக்குப் பணிவிடை செய்பவள், இவ்வுலக இன்பங்களையெல்லாம் அனுவித்து உயர்ந்த உலகங்களைப் பெறுகிறாள்.

4ந்யா பதிவிரதா நாரீ

நாந்யா பூஜ்யா விஶேஷத: ।

பாவநீ ஸர்வலோகாநாம்

ஸர்வபாபௌக4நாஶிநீ ॥

ஸேவதே யா பதிம் ப்ரேம்ணா

பரமேஶ்வரவச்சி2வே ।

இஹ பு4க்த்வாகி2லாந்போ4கா3நந்தே

பத்யா ஶிவாம் க3திம் ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. பார்வதீ. 54/9—10

சாவித்திரி, லோபாமுத்திரை, அருந்ததீ, சாண்டிலீ, சதரூபை, அனசூயை, லக்ஷ்மி, ஸ்வதா, சதீ, சம்ஞை, சுமதி, சிரத்தை, மேனை மற்றும் ஸ்வாஹா — இவர்கள் போன்று இன்னும் எவ்வளவோ பெண்கள் கற்பரசிகள் எனப்படுவார்கள். சொல்லில் பெருகுமே என அவ்வளவையும் கூறவில்லை. இவர்கள் எல்லோரும் தங்கள் கற்புத்திண்மையாலேயே அனைத்துலகங்களாலும் கொண்டாடப்படுகிறார்கள். பிரும்மதேவர், ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு, ஸ்ரீசிவபெருமான் மற்றும் முனிவர்கள் அனைவராலும் போற்றத்தகுந்தவர்களாக உள்ளனர். ஆகவே, நீ உன் கொழுநரான சிவபெருமானுக்கு எப்பொழுதும் பணிவிடை செய்து வரவேண்டும். அவரோ ஏழைப்பங்காளர்; அனைவராலும் சேவிக்கப்படுபவர்; சான்றோர்கள் அடைக்கலம் புகுமிடம். இவ்வுயரிய பதிவிரதா தர்மத்தை வேதச்சுருதிகளும், மனு முறை முதலிய ஸ்ம்ருதிகளும் விரிவாகக் கூறுகின்றன. இதன் உயர்வைக் கூறியதுபோல, மற்ற தர்மங்களை உயர்வாகக் கூறவில்லை என்பதை நிச்சயமாகக் கூறலாம்.

பதிவிரதா தர்மத்தில் ஊன்றி நிற்கும் பெண்மணி தன் மணாளன் உணவருந்திய பின்னரே தான் உண்பாள். சிவையே! கணவன் நின்று கொண்டிருந்தால் கற்பரசியும் நிற்கத்தான் செய்வாள். நற்குணவதியான பெண், தன் கணவர் உறங்கிய பிறகே தான் உறங்குவாள். ஆனால், அவன் துயிலுணரும் முன் தான் துயிலெழுவாள். (பின் தூங்கி முன் எழுவாள்.) சூதுவாது விடுத்து அவனது நலனையே நாடுவாள். தன்னை அலங்கரித்துக் கொள்ளாது, தன் கணவர் எதிரில் வரமாட்டாள். கணவனார் ஏதாவதொரு காரிய நிமித்தமாக வெளியூர் சென்றிருந்தால், அந்நாட்களில் அவள் தன்னை அலங்கரித்துக் கொள்ள மாட்டாள். பதிவிரதை, தன் கணவரது திருப்பெயரை ஒருபோதும் கூறக்கூடாது. கணவன் சற்றே கடிந்து கொண்டாலும், அவள் திரும்ப கடிந்து கொள்ளக் கூடாது. கணவர் அழைத்தால் உடனே அனைத்துக் காரியங்களையும் நிறுத்திவிட்டு அவரிடம் சென்று, “நாதா! அழைத்த காரணம் என்னவோ? தயவு செய்து என்ன செய்யவேண்டும்? எனச் சொல்லுங்கள்” என்று தலைவணங்கி அன்போடு கேட்க வேண்டும். பின் கணவனார் இட்ட கட்டளையை மனமகிழ்ச்சியோடு செய்யவேண்டும்.

வீட்டின் வாயிற்படியருகே வெகுநேரம் நிற்கக் கூடாது. பிறர் அகம் செல்லக் கூடாது. தான் அறிந்த இரகசியத்தைப் பிறர் எதிரில் கூறக் கூடாது. கணவர் கூறுவதற்கு முன்பே பூஜைக்குரிய பொருட்களைத் தானாகவே எடுத்து வைக்க வேண்டும். அவருக்கான நன்மைகளைச் செய்ய உரிய நேரத்தை எதிர்நோக்கி இருக்க வேண்டும். கணவனாரது அனுமதியின்றிப் புண்ணியத்தலங்களுக்குக்கூட செல்லக் கூடாது. மக்கள் வெகுவாகக் கூடியுள்ள சபைகள், விழாக்கள், உற்சவங்கள் ஆகியனவற்றைப் பார்ப்பதை வெகுதொலையிலிருந்தே தவிர்க்க வேண்டும். புண்ணியத்தல யாத்திரையின் பயனைப் பெற விரும்புபவள், தன் கணவனாரது திருவடித்தண்ணீரை அருந்துவதாலேயே அப் பயனைப் பெறலாகும். அவளுக்கு அத்தண்ணீரிலேயே அனைத்துப் புண்ணிய நதிகளும் தலங்களும் அமைந்துள்ளன என்பதில் ஐயமேதுமில்லை.

தீர்தா2ர்தி2நீ து யா நாரீ

பதிபாதோ33கம் பிபே3த் ।

தஸ்மிந் ஸர்வாணி தீர்தா2நி

க்ஷேத்ராணி ச ந ஸம்ஶய: ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. பார்வதீ. 54/25

கற்புக்கனலான பெண்மணி தன் கணவர் உண்டு மீதமான சாதம் முதலியவற்றைத் தனக்குகந்த பிரியமான போனகம் (உணவு) என மதித்து ஏற்பாள். தன் கொழுநன் அளிப்பது எதுவாகிலும், அதை மகாபிரசாதமாகத் தலைதாழ்த்திப் பெற்றுக் கொள்வாள்.

தேவர்கள், பித்ருக்கள், விருந்தாளிகள், பணியாட்கள், பசு மற்றும் பிச்சைக்காரர்கள் ஆகியவர்கட்கு அன்னம் அளிக்காது, எப்பொழுதும் தான் முதலில் சாப்பிடக் கூடாது. கற்பொழுக்கத்தில் தலை நிற்கும் இல்லறத்தாள் வீட்டின் சாமான்களைக் குறிப்பிட்ட இடத்தில் ஒழுங்காகப் பாதுகாப்பாக வைக்க வேண்டும். வீட்டுவேலைகளில் கெட்டிக்காரியாகவும், செலவழிப்பதில் சிக்கனமாகவும், மலர்ந்த முகத்துடனும் இருக்க வேண்டும். கணவரது ஒப்புதலின்றி விரதமோ, உபவாசமோ இருக்கக் கூடாது. இல்லையேல் அந்த விரத உபவாசங்களுக்கான பயன் கிடைக்காது. பரலோகத்தில் நரகத்தையே சென்றடைவாள்.

தன் கணவர் சுகமாக அமர்ந்திருக்கும் போதும், விருப்பப்படி கேளிக்கையிலோ பொழுதுபோக்கிலோ ஈடுபட்டிருக்கும் போதும், நடுவே ஏதாவது முக்கியமான காரியங்கள் வரினும் கற்பரசியான பெண்மணி, தன் கணவரை எழுப்பக் கூடாது. தன் கணவர் ஆண்மையற்றவராயினும், தாழ்ந்த நிலையை அடைந்தவராயினும், நோயுற்றவராயினும், கிழப்பருவம் அடைந்தபோதும், சுக வாழ்விலும், துன்ப வாழ்விலும் எந்நிலையிலிருப்பினும் கற்புடை மகளிர், தன் கணவரை உதாசீனம் செய்யக் கூடாது. மாதவிடாய் காலமான மூன்று நாட்களிலும் தன் கணவர் எதிரில் வரக்கூடாது. அதாவது தனித்திருக்க வேண்டும். நீராடித் தூய்மை பெறும்வரை பதியிடம் தன்னைப் பற்றிய செய்தி எதையும் சொல்லக் கூடாது. நன்கு தூய்மையாக நீராடியபின் முதன்முதலில் தன் கணவரைத்தான் பார்க்கவேண்டும். அதுவரை பிறரது முகத்தைப் பார்க்கவே கூடாது. அல்லது தன் கணவரை மனதிலே நினைத்தவாறு சூரியனைக் காணவேண்டும்.

தன் கணவரது ஆயுள் நீடிக்க வேண்டுமென விரும்பும் பெண்மணி மஞ்சள், குங்குமம், நெற்றிப்பொட்டு, மை, ரவிக்கை, தாம்பூலம், மங்களமான நகைநட்டுகள், கைவளைகள், காதணிகள் முதலியவற்றைத் தன் மேனியிலிருந்து கழற்றக் கூடாது. தலைக்கூந்தலைச் சீவி முடியாமல் இருக்கக் கூடாது. வண்ணாத்தி, விபசாரி, தீய நடத்தையுள்ளவள், பெண் துறவி, பேறிழந்தவள் (பாக்கியமற்றவள்) முதலியவர்களைத் தன் தோழிகளாகக் கொள்ளக்கூடாது. தன் கணவரிடம் துவேஷம் கொண்டவளை என்றுமே ஆதரிக்கக் கூடாது. எங்கும் தனித்து நிற்கக் கூடாது. ஆடையின்றி நீராடக் கூடாது. பதிவிரதையான பெண் உரல், உலக்கை, விளக்குமாறு (துடைப்பம்), பாறை, ஆட்டுரல், வாயிற்படி, கீழே கிடக்கும் கட்டை ஆகியவற்றின் மேல் எப்பொழுதுமே உட்காரக் கூடாது.

புணர்ச்சியின் போதல்லாது மற்ற நேரங்களில் கணவரிடம் தன் பிடிவாதத்தையோ, பேச்சுத்திறனையோ காட்டக் கூடாது. தன் கணவருக்குப் பிடித்த பொருட்களிலேயே தன் விருப்பமும் இருக்க வேண்டும். எப்பொழுதும் தன் கணவரது நலத்திலேயே கவனம் இருக்க வேண்டும். அவனது மகிழ்ச்சியே இவளது மகிழ்ச்சியும். அவன் வருந்துகையில் தானும் வருந்த வேண்டும். அது முகத்தில் தெரியுமே, அப்பொழுது அவர் அந்தத் துன்பத்தை மறக்குமாறு நடந்து கொள்ள வேண்டும். கற்புடை மகளிர் இன்பத்திலும் துன்பத்திலும் தன் கணவரிடம் ஒரே மாதிரி இருப்பாள். அவளன்றோ புண்ணியவதி. தன் மனதில் விகாரமான எண்ணத்திற்கு என்றுமே இடம் தரக்கூடாது. என்றும் தைரியத்தைக் கைவிடக் கூடாது. வீட்டில் நெய், எண்ணெய், உப்பு முதலியன தீர்ந்துபோய் இருந்தாலும், இந்தப் பொருள் வீட்டில் இல்லை என்று உடனே கூறி, அவரது மனதைக் கஷ்டப்படுத்தக் கூடாது. தேவதேவி! கற்பரசிக்குத் தன் கணவரே பிரும்மதேவர், ஸ்ரீமந்நாராயணர், ஸ்ரீசிவன். ஏன், இவர்களைக் காட்டிலும் உயர்ந்தவரே. கற்பரசிக்குத் தன் கணவர்தான் பரமசிவன்.

விதே4ர்விஷ்ணோர்ஹராத்3வாபி

பதிரேகோதி4கோ மத: ।

பதிவ்ரதாயா தே3வேஶி

ஸ்வபதி: ஶிவ ஏவ ச ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. பார்வதீ. 54/43

தன் கணவரது கட்டளையை மீறி விரதம், உபவாசம் முதலியவற்றைச் செய்பவள், தன் கணவரது நீண்ட ஆயுளை அபகரிக்கிறாள்; இறந்தபின் நரகமே புகுகிறாள். தன் கணவர் கூற்றுக்கெதிராகக் கடுஞ்சொற்களைக் கூறுபவள் கிராமத்தில் நாயாகவும், மக்களற்ற வனத்தில் பெண் நரியாகவும் பிறக்கிறாள். கணவனைக் காட்டிலும் உயர்ந்த இடத்தில் அமரக் கூடாது; தீயோர் அருகில் செல்லக் கூடாது; பயமுறுத்தும்படியான சொற்களைக் கூறக் கூடாது; எவரையும் இகழ்ந்து பேசக் கூடாது; கலகம் நடக்குமிடத்தைத் தவிர்க்க வேண்டும். பெரியோர்கள் நடுவில் உரத்த குரலில் பேசக் கூடாது, சிரிக்கவும் கூடாது.

கணவர் வெளியிலிருந்து வீடு திரும்புவது கண்டால், உடனே நீர், உண்டி, தின்பண்டங்கள், தாம்பூலம், நல்லாடை ஆகியவைகள் கொண்டு அவருக்குப் பணிவிடை செய்தல், அவரது திருவடிகளைப் பிடித்துவிடுதல், இன்சொற்கள் கூறுதல், கணவரது களைப்பைப் போக்குவதற்கான உபாயங்களை மனமுவந்து மகிழ்ச்சியோடு செய்தல் ஆகியவற்றைச் செய்யும் பெண் மூவுலகங்களையும் மனமகிழ்ச்சி கொள்ளச் செய்கிறாள். தந்தையோ, உடன்பிறந்தவனோ, தனயனோ தரும் இன்பம் அளவானது. ஆனால், கணவனோ எல்லைக்காணா இன்பம் அளிக்கிறான். ஆகவே, பெண்கள் எப்பொழுதும் தன் கணவனைக் கொண்டாட வேண்டும்; மரியாதை காட்ட வேண்டும். பதியே கடவுள். அவரே ஆசிரியர். அவரே தர்மமும் புண்ணியத்தலமும் விரதங்களும். ஆகவே, அனைத்தையும் விடுத்து, கணவர் ஒருவரையே சேவிக்க வேண்டும்.

4ர்தா தே3வோ கு3ருர்ப4ர்தா

4ர்மதீர்த2வ்ரதாநி ச ।

தஸ்மாத்ஸர்வம் பரித்யஜ்ய

பதிமேகம் ஸமர்சயேத் ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. பார்வதீ. 54/51

தீய எண்ணம் கொண்ட எந்தவொரு பெண், தன் கணவரை விடுத்துத் தனித்துச் செயல்புரிகிறாளோ (அதாவது, விபசாரம் செய்கிறாளோ), அவள் மரப்பொந்தில் ஒளிந்து வாழும் கொடுங்கோட்டானாகப் பிறக்கிறாள். எவளொருத்தி பிற ஆடவரை ஓரக்கண்களால் பார்க்கிறாளோ, அவள் கோணல் பார்வையுள்ளவளாவாள். கணவரை விடுத்துத் தான் மட்டும் நல்ல தின்பண்டங்களைத் தின்பவள், கிராமப்புறத்தில் பெண் பன்றியாகப் பிறந்து, தன் மலத்தைத் தானே தின்பாள்; அல்லது செம்மறி ஆடாகப் பிறப்பாள். தன் கணவரை மரியாதையின்றி, நீ என்றழைப்பவள் ஊமையாகப் பிறப்பாள். தன் சக்களத்தியைப் பொறாமையோடு பார்ப்பவள் பாக்கியமற்றவளாகிறாள். தன் கணவரது கண்ணிற்படாமல் பிற ஆடவரைப் பார்ப்பவள் குருடியாகவும், கோணலான முகமுடையவளாகவும், அழகற்றவளாகவும் பிறப்பாள். உயிர் பிரிந்த உடல் எவ்வாறு அந்நொடியிலேயே தூய்மையற்றதாகிறதோ, அவ்வாறே கணவன் அற்றவள் நன்கு நீராடினாலும் எப்பொழுதும் தூய்மையற்றவளாகவே கருதப்படுகிறாள். கற்பரசி வசிக்கும் வீட்டிலிருக்கும் அவளது தாய்—தந்தை மற்றும் கணவன் ஆகியவர்களே உலகில் கொடுத்து வைத்த பாக்கியவான்கள். அந்தக் கற்பரசியின் புண்ணியத்தினால் அவளது தந்தை, தாய், கணவன் ஆகியோர்களது பித்ருக்கள், மூன்று தலைமுறைகள் விண்ணுலகில் சுகத்தைப் பெறுகிறார்கள்.

ஸா த4ந்யா ஜநநீ லோகே

ஸ த4ந்யோ ஜநக: பிதா ।

4ந்ய: ஸ ச பதிர்யஸ்ய

க்3ரு॒ஹே தே3வி பதிவ்ரதா ॥

பித்ரு॒வம்ஶ்யா மாத்ரு॒வம்ஶ்யா:

பதிவம்ஶ்யாஸ்த்ரயஸ்த்ரய: ।

பதிவ்ரதாயா: புண்யேந ஸ்வர்கே3

ஸௌக்2யாநி பு4ஞ்ஜதே ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. பார்வதீ. 54/58—59

தீயொழுக்கம் கொண்டவள் தன் கற்பொழுக்கம் கெடுவதால் தாய்—தந்தை, கணவன் ஆகிய மூவரின் குலத்தையும் கீழ்நிலைக்குத் தள்ளிவிடுகிறாள். தானும் இவ்வுலகிலும் விண்ணுலகிலும் துன்பத்தையே துய்க்கிறாள். கற்புடை பெண்டிரது சீரடி பரவும் நிலம் முழுவதும் பாவம் நீங்கித் தூய்மை பெறுகிறது.

(ஒப்புநோக்குக:—

நண்ணு கற்புடை மங்கையர் சீரடி

மண்ணில் எவ்விடம் தோயினுமற்றது

எண்ணுகின்ற தலங்கள் யாவற்றினும்

புண்ணியத்தலமென்று புகல்வராய்

— அதிவீரராம பாண்டியர் — காசிக்காண்டம்)

தூயவர் எனக் கருதப்படும் சூரியன், சந்திரன், வாயுதேவன் முதலியவர்களும் தங்களைத் தூய்மையாக்கிக் கொள்வதற்குப் பதிவிரதையைத் தொட்டுச் செல்கிறார்கள். புறத்தூய்மை நல்கும் தண்ணீரும் கற்பரசிகளைத் தீண்டிச் செல்ல விரும்புகிறது. அவ்வாறு தீண்டுவதால் தன்னுடைய ஜடநிலை நீங்கி, பிறரைத் தூய்மையாக்கும் நிலை தனக்குக் கிட்டியதாக நினைக்கிறது. இல்லாளே இல்லத்தின் ஆணிவேர். இன்பத்திற்கும் அவளேதான் வேர். அவளாலேதான் அறநெறிகளின் பயன் பெறலாகிறது. குலம் தழைக்கக் காரணமானவளும் அவளே ஆகும்.

பா4ர்யா மூலம் க்3ரு॒ஹஸ்த2ஸ்ய

பா4ர்யா மூலம் ஸுக2ஸ்ய ச ।

பா4ர்யா த4ர்மப2லாவாப்த்யை

பா4ர்யா ஸந்தாநவ்ரு॒த்34யே ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. பார்வதீ. 54/64

தன்னுடைய திருமேனி அழகில் செருக்குக் கொண்டலையும் பெண்கள் வீட்டுக்கு வீடு இல்லையா என்ன? இருக்கிறார்கள். ஆனால், கற்புடைய பெண் ஸ்ரீபரமசிவனாரது பக்தி ஒன்றாலேயே பெறலாகிறது. தன் மனைவியினாலேயே இவ்வுலகம், பரவுலகம் இரண்டிலும் ஒருவன் ஆட்சி செலுத்த முடியும். மனைவியை இழந்தவன் தேவர்கள், பித்ருக்கள் மற்றும் விருந்தினருக்கான விருந்தோம்பல் என்னும் வேள்விக்குத் தகுதியற்றவனாகிறான். கற்பரசியான மனைவியோடு இருப்பவனே உண்மையில் இல்வாழ்வான். மற்ற பெண்களோ அரக்கியைப் போலவும், கிழட்டுத்தனம் போலவும் கணவனை விழுங்குபவளே ஆவாள். கங்கையில் நீராடுவதால் உடல் தூய்மை பெறுவதுபோல் கற்புடைய பெண்டிரைத் தரிசித்தலால் அனைத்தும் தூய்மையாகிறது.

யதா23ங்கா3வகா3ஹேந

ஶரீரம் பாவநம் ப4வேத் ।

ததா2 பதிவ்ரதாம் த்3ரு॒ஷ்ட்வா

ஸகலம் பாவநம் ப4வேத் ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. பார்வதீ. 54/68

தன் கணவரையே தான் வழிபடும் தெய்வமாகக் கொண்ட கற்பரசிக்கும் கங்கைக்கும் எவ்விதப் பேதமுமில்லை. கற்பரசியும் அவளது கணவரும் பார்வதீ—பரமேசுவரருக்குச் சமமே. ஆகவேதான் ஆய்ந்தறிந்த கற்றோர்கள் அவ்விருவரையும் பூஜிக்கின்றனர். கணவர் ‘ஓம்’ எனும் பிரணவமாகும். மனைவியோ வேதத்தின் ‘ருக்குகள்’. கணவர் ‘தவம்’ எனில், மனைவி ‘பொறுமை’. மனைவி ‘நற்செயல்கள்’ எனில், கணவர் அதன் ‘பயன்’. பார்வதீ! கற்புடைய பெண்ணும் அவள் கணவருமே (அதாவது அந்தத் தம்பதியே) கொடுத்து வைத்தவர்கள்; பேறு பெற்றவர்கள்.

தார: பதி: ஶ்ருதிர்நாரீ க்ஷமா

ஸா ஸ ஸ்வயம் தப: ।

2லம் பதி: ஸத்க்ரியா ஸா

4ந்யௌ தௌ த3ம்பதீ ஶிவே ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. பார்வதீ. 54/70

மலையரசன் மகளே! இதுவரை கற்பரசிகளின் அறநெறிகளைப் பற்றிக் கூறினேன். இனி கற்பரசிகளிலும் உள்ள வேறுபாடுகளைக் கூறுவேன், கவனமாகக் கேள். கற்பரசிகளிலும் மிகச் சிறந்தவள் (உத்தமம்) என்பது முதலான நான்கு வகைகள் உள்ளன. அவர்களைப் பற்றி நினைக்கவே பாவங்கள் அகலும். மிக மிக உயர்ந்தவள், உயர்ந்தவள், தாழ்ந்தவள், மிக மிகத் தாழ்ந்தவள் என நான்கு வகை. இவர்களது இலக்கணங்களைக் கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேள். மங்களமானவளே! எவளுடைய மனம் கனவிலும் பிற ஆடவரையன்றித் தன் கணவரையே காணுமோ, அவளே உத்தமி — மிக மிக உயர்ந்த நிலையில் உள்ள கற்பரசி. மலைமகளே! எவள் நல்லெண்ணத்துடன் பிற ஆடவரைத் தன் தந்தை, சகோதரன், மகன் என்ற நிலையில் காண்பாளோ, அவள் நடுநிலையில் உள்ள உத்தமி — பதிவிரதை. பார்வதீ! எவள் அறநெறிகளை மனதில் கொண்டு விபசாரம் செய்யாமல் தன் கற்பொழுக்கத்திலேயே ஊன்றியிருப்பாளோ, அவள் தாழ்ந்த நிலையில் உள்ள கற்பரசி. எவள், தன் கணவருக்கும் தன் குலத்தோருக்கும் களங்கம் வந்துவிடுமோ என்று பயந்து விபசாரத்திலிருந்து தன்னைக் காத்துக் கொள்ள முயற்சிப்பாளோ, அவளை முன்னோர்கள் மிகமிகத் தாழ்ந்த நிலையில் உள்ள பதிவிரதையாகக் கருதுகிறார்கள்.

பார்வதீ! இந்நான்கு கற்பரசிகளுமே அகில உலகங்களின் பாவங்களை நீக்கித் தூய்மையாக்குபவர்கள்தான். அத்ரி முனிவரின் மனைவியான அனசூயை பிரும்மா, விஷ்ணு, பரமசிவன் ஆகிய மும்மூர்த்திகளின் வேண்டுகோளை ஏற்றுத் தன் கற்புத்திறனால் வராகருடைய சாபத்தால் இறந்துபட்ட ஓர் அந்தணனை உயிர்ப்பித்தாள். (‘ஆணிமாண்டவ்யர்’ என்னும் மகரிஷியின் சாபத்தால் ‘நளாயினி’ என்னும் கற்பரசியின் கணவரான ‘மௌத்கல்யர்’ இறந்துபடவே, நளாயினி சூரியனை உதிக்காமல் செய்திட்டாள். இதனால், அகில உலகங்களும் துன்புறவே, மும்மூர்த்திகளும் நளாயினியிடம் சென்று வேண்ட, அவள் அனசூயையைச் சரணடைய, அவளது கற்புத்திறனால் நளாயினியின் கணவர் இறந்தும், மீண்டும் உயிர் பெற்றார் என்பது புராணங்களிலுள்ள வரலாறு.)

மலைமகளே! இவற்றையெல்லாம் நன்கு உன்னிப் பார்த்து, நீ தினமும் உன் கணவருக்கு மகிழ்ச்சியோடு பணிவிடை செய்யவேண்டும். பதிசேவையே அனைத்து விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றித் தரும். நீயோ அகில உலகநாயகியான மகேசுவரி. உன் கணவரோ சாட்சாத் சிவபெருமான். உன்னை நினைத்தாலேயே பெண்கள் கற்பரசிகளாக ஆவர். தேவி! உனக்கு இவற்றையெல்லாம் சொல்ல வேண்டுமென்ற அவசியமில்லைதான். ஆனால், இன்றைய உலகியலை நினைத்துக் கற்பரசிகளின் அறநெறி ஒழுக்கங்களைக் கூறினேன்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! இவ்வாறு உபதேசித்த அவ்வந்தணப் பெண்மணி, பார்வதீபிராட்டிக்கு வணக்கம் செலுத்தி மௌனமானாள். இவ்வுபதேசங்களைக் கேட்டுச் சிவனார் காதலியான பார்வதீ பெருமகிழ்ச்சி கொண்டாள்.

 

அத்தியாயம் : ஐம்பத்தைந்து

ஸ்ரீசிவபெருமான் திருக்கயிலை திரும்புதல்; பார்வதீ கண்டத்தைக் கேட்பதன் திருப்பயன்கள்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! அந்தணப் பெண்மணி பார்வதீபிராட்டிக்குப் பதிவிரதைகளின் அறநெறிகளை விளக்கிக் கூறியபின் மேனையை அழைத்து, “அரசியே! உமது மகளைப் புகுந்த வீட்டிற்கு அனுப்புவதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்யுங்கள்” என்று கூறினாள். மேனையும் “அப்படியே” என்று மகிழ்ச்சியோடு கூறினாள். ஆனால் மயக்கமுற்றாள். பின் ஒருவாறு மனம் தேறி, பார்வதியை அழைத்து மார்போடு அணைத்து கொண்டு, அவளைப் பிரியப் போவதை நினைத்து உரக்கக் கதறி அழுதாள். பார்வதியும் மனம் நெகிழும் சொற்களைக் கூறியவாறு அழுதாள். பிரிவாற்றாமையால் இருவருமே மூர்ச்சை அடைந்தனர். பார்வதீ அழுததைக் கண்ட தேவப்பெண்டிர்களும் தன்நிலை மறந்தனர். பெண்டிர் அனைவரும் மனங்கலங்கி அழுதனர். பெரும்பாலும் ஜடமாகினர். யோகீசரான சிவபெருமானும் (உலகியலை ஒட்டி) அழுதார் என்றால் மற்றவர்களைப் பற்றி என்ன கூறுவது? இதற்குள் இமவான் தன் பிள்ளைகள், மந்திரிகள், அந்தணப் பெரியோர்கள் என அனைவரும் சூழ, அங்கு வேகமாக வந்தான். அவனும் மோகத்திற்காட்பட்டுத் தன் மகளை மார்போடு அணைத்துப் புலம்பி, “மகளே! என்னைவிட்டு இப்பொழுது எங்கே போகப் போகிறாய்” என்று கூறி அழுதான். அனைத்துலகுமே அவனுக்கு வெற்றிடமாகத் தோன்றியது.

அப்பொழுது சிறந்த ஞானியான புரோகிதர், மற்ற அந்தணர்களது உதவியோடு ஆத்யாத்ம விஷயமான உண்மைத் தத்துவத்தை விளக்கிக் கூறி அனைவரையும் தெளிவுபடுத்தினார். பார்வதீபிராட்டி தன் தாய், தந்தை, குலபுரோகிதர் ஆகிய அனைவரையும் வணங்கினாள். பார்வதீபிராட்டி தான் மகாமாயையாக இருப்பினும், உலகியலுக்கேற்ப அப்போதைக்கப்போது சற்றே சிணுங்கி அழுதாள். தாய் மேனையோ மிகவும் பிரலாபித்தாள். அண்ணன்மார்களும் அண்ணிகளும் அழுதனர். அன்பின் மிகுதியால் அங்கு அழாதவர்களே இல்லை. இதைக் கண்டு அந்தணர்கள் ஒன்றுகூடி அனைவருக்கும் தேற்றரவு சொல்லிப் பயணத்திற்கான நன்முகூர்த்தம் இது என்பதைத் தெளிவுபடுத்தினர்.

பின்பு, இமவானும் மேனையும் அறிவுற்றுத் தைரியத்தை அடைந்து பார்வதீபிராட்டி அமர்ந்து செல்வதற்காகப் பல்லாக்கை வரவழைத்தனர். அந்தணப் பெண்டிர்களும் மற்றோரும் ஆசி கூறி பார்வதியை அதில் அமர்த்தினர். ஒரு பட்டத்தரசிக்கு உரித்தான அத்தனைச் சீர்வரிசைகளையும் அளித்தனர். பிறருக்கரிய பெரும் பொக்கிஷங்களை அளித்தனர். பார்வதீ தேவியும் தாய்—தந்தை, சான்றோர்கள், குலபுரோகிதர் மற்றும் அண்ணன்கள், அண்ணிகள், மற்றுமுள்ள பெண்குலத்தவர் அனைவரையும் வணங்கி ஆசி பெற்றுப் பிரயாணமானாள். அன்பினுக்கு ஆட்பட்ட இமவான் தனது புத்திரர்களோடு தேவர்கள் சூழ சிவபெருமான்—பார்வதியின் வரவு நோக்கிக் காத்திருக்கும் இடம் வரை சென்றான். அங்கு அனைவரும் அன்போடு ஆரத்தழுவிக் கொண்டனர். பின்பு இறைவனை வணங்கித் துதித்து, தங்கள் நகரம் திரும்பினர்.

பின் கயிலையை அடைந்த சிவபிரான், பார்வதீதேவியிடம் “தேவி! நீ என்றுமே என் உயிர்க்காதலிதான். இதுவும் ஒரு திருவிளையாடல் என்பதை உனக்கு ஞாபகப்படுத்துகிறேன். முற்பிறவியின் நிகழ்ச்சிகள் உனக்கு ஞாபகம் இருக்குமே. ஆகவே, நம்மிடையேயான உறவு (நித்திய சம்பந்தம்) உனக்கு நினைவில் இருக்குமானால் சொல் பார்க்கலாம்” என்றருளினார். தன் உயிர்நாயகரான மகேசுவரன் கூறியதைக் கேட்ட பார்வதீதேவி, “இறைவனே! எனக்கு அனைத்தும் நினைவில் உள்ளதுதான். ஆனால், இப்பொழுது தாங்கள் சற்றே மௌனமாக இருக்க வேண்டும். இப்போதைக்கு என்ன செய்ய வேண்டுமோ, அந்தக் காரியத்தை விரைவில் செய்தருள வேண்டுகிறேன்” என்று பதிலுரைத்தாள்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! நூற்றுக்கணக்கான அமுத தாரை விழுந்தது போன்ற தன் மனைவியின் இன்சொற்களைக் கேட்ட இறைவன் உலகியலுக்கேற்ப மகிழ்ந்தார். பலவாறான பொருட்களை ஒன்றுகூட்டி ஸ்ரீநாராயணர் முதலிய அனைத்து தேவர்கட்கும் பலப்பலவான அறுசுவை உண்டி வழங்கினார். தன் திருமணத்திற்கு வந்த அனைவருக்குமே இதே போன்ற அறுசுவை உண்டி வழங்கினார். உணவருந்திய தேவர்கள் பலப்பல இரத்தின ஆபரணங்கள் அணிந்த தங்கள் மனைவிமார்கள், பணியாட்கள் ஆகியவர்கள் சூழ, பிறைசூடிய பெருமானை இன்சொற்களால் துதித்து வலம் வந்து வணங்கி, பார்வதீ கல்யாணத்தை வாயாரப் புகழ்ந்து பேசியவண்ணம் தங்கள் தங்கள் ஊர் திரும்பினர்.

முனிவரே! உலகியலுக்கேற்ப முழுமுதற்கடவுளான இறைவன் என்னையும் ஸ்ரீமந்நாராயணரையும் வணங்கினார். அது எவ்வாறிருந்தது தெரியுமா? வாமானாவதாரம் எடுத்த எம்பிரான் ஸ்ரீமந்நாராயணர் கசியப முனிவரை நமஸ்கரித்தது போன்றிருந்தது அக்காட்சி. நானும் ஸ்ரீஹரியும் சிவபெருமானை மார்போடு அணைத்துத் தழுவி ஆசி வழங்கினோம். சிவபிரான் பரம்பொருளே என்பதை எண்ணிய ஸ்ரீஹரி உயர்ந்த துதிகளால் துதித்தார். அதன்பின் நானும் ஸ்ரீஹரியும் மகிழ்ச்சி பொங்க இருகைகூப்பி அவரிடம் விடைபெற்றுத் திருமணத்தைப் புகழ்ந்தவண்ணம் எங்கள் உலகம் வந்து சேர்ந்தோம். சிவபிரானும் பார்வதீபிராட்டியுடன் திருக்கயிலையில் ஆனந்தமாகத் திருவிளையாடல்கள் புரிந்தவண்ணம் இருக்கலானார். சிவகணங்களெல்லாம் இத்திருமணத்தால் மகிழ்ந்தனர். மிகுந்த பக்தியோடு சிவனையும் பார்வதீதேவியையும் ஆராதித்தனர்.

அன்பனே! பரம மங்களமான சிவபார்வதீ திருமணம் பற்றி இதுவரை கூறினேன். இந்நிகழ்ச்சி சோகம் தவிர்க்கும் சுருதிப் பொருள்; எல்லையற்ற ஆனந்தமளிப்பது; செல்வத்தையும் நீண்ட ஆயுளையும் பெருக்குவது. சிவனையும் பிராட்டியையும் தூய்மையாக இருந்து ஒரே மனதுடன் இந்நிகழ்ச்சியைக் கேட்பவனும் பிறருக்குச் சொல்பவனும் சிவனுலகை அடைவர். மங்களங்கள் அனைத்தும் ஒருங்குகூடி நிற்கும் இவ்வற்புதக் கதையை இதுவரை கூறினேன். இது தடைகளைத் தகர்த்தெறிந்து நோய்—நொடிகளை விரட்டுவது. இதன் மூலம் விண்ணுலகம் பெறலாம். இவ்வுலகில் புகழும், நீண்ட ஆயுளும், புத்திரப்பேறும், பேரன்பேறும் கிட்டும்; மனவிருப்பங்கள் அனைத்தையும் நல்கும் இவ்வுலக போகமும் அவ்வுலக முக்தியும் பெறலாகும். மங்களமான இந்நிகழ்ச்சியைக் கேட்க ‘அபமிருத்யு’ (அகால மரணம்) விலகும்; அமைதி கிட்டும்; தீய சகுனங்களை அழிக்கும்; அறிவையும் ஞானத்தையும் அளிக்கும். நலம் விரும்புவோர் சிவபெருமானது விழாக்காலங்களில் முயற்சியும் மகிழ்ச்சியும் கொண்டு இதை நிச்சயம் படிக்க வேண்டும். இது சிவப்பரம்பொருளை மகிழ்விப்பது. தேவதை பிரதிஷ்டை முதலிய நிகழ்ச்சிகளில் இதைப் படிக்க வேண்டும். அல்லது தூய்மையுடன் இதைக் கேட்கவாவது செய்ய வேண்டும். இப்படிச் செய்வதால் காரியங்கள் அனைத்தும் கைகூடும். இது முற்றிலும் உண்மை. இதில் ஐயமே வேண்டாம்.

ருத்ர ஸம்ஹிதையில் மூன்றாவதான பார்வதீ கண்டம் முற்றிற்று.

॥ ஸ்ரீசிவமயம் ॥

ருத்ர ஸம்ஹிதை — நான்காவது (குமார) கண்டம்

அத்தியாயம் : ஒன்று முதல் எட்டு வரை

தேவர்கள் கந்தப்பெருமானைச் சிவ—பார்வதியிடம் அழைத்து வருதல்; குமரனது தலைமையில் தேவர்களின் படை தாரகாசுரனை வதிக்கச் செல்லுதல்; வீரபத்திரன்—தாரகன் போர்

வந்தே3 வந்த3ந துஷ்டமாநஸமதி

ப்ரேமப்ரியம் ப்ரேமத3ம்

பூர்ணம் பூர்ணகரம் ப்ரபூர்ண

நிகி2லைஶ்வர்யைகவாஸம் ஶிவம் ।

ஸத்யம் ஸத்யமயம் த்ரிஸத்யவிப4வம்

ஸத்யப்ரியம் ஸத்யத3ம்

விஷ்ணுப்3ருஹ்மநுதம் ஸ்வகீயக்ரு॒ப—

யோபாத்தாக்ரு॒திம் ஶங்கரம் ॥

— ஶிவபுராணம், ருத்ர ஸம்ஹிதை, குமார கண்டம் 1/1

வணங்குவதனாலேயே எவருடைய மனம் மகிழ்ச்சி கொள்கிறதோ, எவர் காதலாகிக் கசிந்துருகும் அன்பையே மிகவும் நேசிப்பவரோ, அன்பினுக்கு அன்பினையே பரிசாகத் தருபவரோ, எவர் பரிபூரணமான ஆனந்த வடிவினரோ, பக்தர்களின் விருப்பங்களை முழுமையாக நிறைவேற்றி வைப்பவரோ, எவர் செல்வங்களனைத்திற்கும் ஒரே கொள்கலமோ, எவர் மங்கள வடிவினரோ, எவருடைய திருமேனி சத்தியமோ, எவர் சத்தியமானவரோ, எவருடைய செல்வம் முக்காலங்களிலும் குறையாததோ, (உலகின் தோற்றத்திற்கு முன்பும், இப்பொழுது உலகு உள்ள நிலையிலும், இனி இவ்வுலகம் அழியப் போகும் காலம் ஆகிய மூன்று நிலையிலும் தான் அழியாதிருப்பவர், தன் சொரூப நிலையும் அழியாதிருப்பவர் — அதாவது தோன்றியன அனைத்தும் அழிந்தாலும், தான் தனித்து அழியாது நிற்பவர்,) எவர் சத்தியத்தையே தனக்கு விருப்பமான செல்வமாகக் கொண்டவரோ, எவர் சத்தியத்தை அளிப்பவரோ, (அதாவது, அறநெறி தவறாது உலகம் நடக்க அருள்பவரோ,) பிரும்மதேவர், ஸ்ரீமந்நாராயணர் ஆகியோர் எவரைப் போற்றித் துதிக்கின்றனரோ, தன் விருப்பம்போல் திருமேனி தாங்கிக் காட்சியளிக்கும் அந்தச் சிவப்பரம்பொருளை வணங்குகிறேன்.

நாரதர் கேட்கிறார்—— பிரும்மதேவரே! உலகங்கட்கு நன்மையே விழையும் சிவபெருமான் பார்வதீபிராட்டியைத் திருமணம் செய்துகொண்டு திருக்கயிலை சென்றாரல்லவா? ஆத்மாராமனான இறைவன் பிள்ளைப்பேறு வேண்டித்தானே பார்வதீபிராட்டியை மணந்து கொண்டார். ஆக, அவருக்குப் பிள்ளைப்பேறு எவ்வாறு உண்டாயிற்று? தாரகாசுரனது வதம் நிகழ்ந்தது எப்படி? கருணை கொண்டு இந்நிகழ்ச்சி முழுமையையும் கூறியருள வேண்டுகிறேன்.

இதற்குவிடையாக பிரும்மதேவர், முதலில் பல நிகழ்ச்சிகளைக் கூறலானார். முருகப்பெருமான் கங்கையில் தோன்றியது, அவரைக் கார்த்திகைப் பெண்டிர் அறுவரும் பாலூட்டித் தாலாட்டி வளர்த்தது, முருகப்பெருமான் அவர்கள் ஆறு பேருக்கும் மகிழ்ச்சியை அளிப்பதற்காக ஆறுமுகனார் ஆதல், அவர் கார்த்திகைப் பெண்டிர்களால் வளர்க்கப்பட்டதால் ‘கார்த்திகேயன்’ என்ற பெயர் பெறுதல் முதலிய கதை நிகழ்ச்சிகளைக் கூறினார். பின் சிவபெருமானுக்கும் பார்வதீபிராட்டிக்கும் பணிவிடை புரிய அவரைக் கொண்டு வந்து அளித்தது, சிவபெருமான் முருகனைத் தன் மடியிலமர்த்திக் கொண்டு சீராட்டியது, தேவர்கள் முருகனுக்குப் பலப்பல பரிசுப் பொருட்களை அளித்தது, வித்யைகளை அருளியது, அஸ்திர—சஸ்திரங்களை அளித்தது ஆகியனவற்றையும் கூறினார். இதைக் கண்ட பார்வதீபிராட்டியின் மனமகிழ்ச்சியும் இதயத்தில் பொங்கி எழுந்த அன்பும் எல்லை மீறியது. மகிழ்ந்த பிராட்டி, முருகனுக்கு மிக மிக உயர்ந்த செல்வங்களைத் தந்து சிரஞ்ஜீவியாகச் செய்தாள். திருமகள் திருத்தக்க செல்வமும், மனதைக் கவரும் ஒரு பெரிய அழகிய மாலையையும் அளித்தாள். சாவித்திரியான காயத்ரிதேவி சித்த வித்யைகள் அனைத்தையும் அருளினாள்.

முனிவரே! இவ்வாறு அங்கு ஒரு பெருந்திருவிழாவே நடந்தது. அனைவர் மனமும் தெளிந்தது. சிவபெருமானும் பார்வதீபிராட்டியும் கொண்ட மகிழ்ச்சிக்கு எல்லையே இல்லை. இதற்கிடையில் தேவர்களனைவரும் சிவபெருமானிடம், “இறைவா! தாரகாசுரனோ முருகனது திருக்கரங்களாலேயே கொல்லப்பட வேண்டியவன். அதற்காகத்தானே பார்வதீபிராட்டியின் திருமணமும், முருகனது திருவவதாரமும் நடந்தேறியது. ஆகவே, எங்களுக்கு நன்மையளிக்க வேண்டி, செய்யவேண்டிய செயல்களனைத்தையும் முடித்துத் தர, முருகப்பெருமானுக்குக் கட்டளையிடுங்கள். நாங்களனைவரும் முருகப்பெருமானுடன் தாரகாசுரனை வதிப்பதற்காகத் தயாராக அஸ்திர—சஸ்திரங்களை ஏந்திப் போர்க்களம் புறப்படுகிறோம்” என்று கூறி வேண்டினர்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! இதைக் கேட்டு சிவபெருமானது மனம் இளகியது; கருணை பொங்கியது. அவர்களது வேண்டுதலை ஏற்ற சிவபெருமான், தாரகனை வதிப்பதற்காகத் தன் மகனான முருகனைத் தேவர்களிடம் ஒப்படைத்தார். உடனே பிரும்மதேவர், ஸ்ரீமந்நாராயணர் முதலிய அனைத்து தேவர்களும் ஒன்றுகூடி முருகப்பெருமானை முன்னிட்டுக் கொண்டு கயிலையில் இருந்து புறப்பட்டனர். ஸ்ரீஹரி முதலிய தேவர்கள் அனைவரின் மனதிலும், ‘இந்த முருகன் கட்டாயம் தாரகாசுரனைக் கொன்றொழிப்பான்’ என்கிற நம்பிக்கையும் பிறந்தது. சிவபெருமானது தேஜஸ்ஸிலிருந்து தோன்றிய முருகப்பெருமானது படைத்தலைமையில் தாரகனை வதிக்கப் போர்க்களம் புகுந்தனர். தேவர்கள் போருக்குப் புறப்பட்டு வருவதையறிந்த தாரகனும் பெருஞ்சேனைப் படையுடன் போர் புரிய அங்கு வந்து சேர்ந்தான். அவனது பெரும் படையைக் கண்டு தேவர்கள் வியந்தனர். அவர்கள் அடிக்கடி போர் முழக்கம் செய்தனர். அப்பொழுது இறைவனது திருவருளால் விஷ்ணு முதலிய தேவர்கள் கேட்குமாறு வானொலி ஒன்று கிளம்பியது. “தேவர்களே! முருகப்பெருமானது படைத்தலைமையில் போர்புரிய வந்துள்ள நீங்கள், இப்போரில் அசுரர்களை வென்று வெற்றிக்கொடியை நாட்டுவீர்கள்.”

முனிவரே! அந்த வானொலியைக் கேட்ட தேவர்களனைவருக்கும் உற்சாகம் பொங்கியது; பயம் அகன்றது. வீரர்களுக்குரிய கர்ஜனை ஒலியைச் செய்தனர். போர் செய்யும் விருப்பமும் பன்மடங்காகியது. அவர்கள் அனைவரும் முருகப்பெருமானை முன்னிட்டுக் கொண்டு பெருமகிழ்ச்சியோடு கடல்கள் கூடும் ‘மஹீஸாகர சங்கமம்’ என்னுமிடத்தை அடைந்தனர். தாரகனும் எண்ணிலடங்கா அசுரர்கள் சூழப் பெரும் படையுடன் தேவர்கள் கூடியுள்ள அதே இடத்திற்கு வந்து சேர்ந்தான். அவ்வசுரன் வரும் வேளையில் ஊழிக்காலத்து மேகங்கள் போல் ஒலிக்கும் போர் முரசுகளும், காதுகளுக்குக் கேட்க முடியாத கொடூரமான ஒலிகளை எழுப்பும் போர்க்கால வாத்தியங்களும் ஒலித்தன. அப்பொழுது தாரகாசுரனுடன் வரும் அசுரர்கள் வாத்தியங்களை முழக்கிப் பெருத்த குரலில் கர்ஜனை செய்தார்கள். அவர்களது காலடி வைப்பில் பூமியே நடுங்கியது. மிக பயங்கரமான அந்தக் கோலாகல சத்தத்தைக் கேட்டும் தேவர்கள் பயமற்றிருந்தனர். அவர்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி தாரகனை எதிர்க்க உறுதியுடன் நின்றனர். அப்பொழுது இந்திரன், முருகப்பெருமானை ஐராவதத்தின் மேல் அமர வைத்துக் கொண்டு அனைவருக்கும் முன்னால் வந்து நின்றான். உலக பாலகர்களும் தேவர்களும் அவர்களைச் சுற்றி நின்றனர். முருகனோ, அந்த ஐராவதத்தை இந்திரனிடமே திருப்பித் தந்துவிட்டு, பல்லாயிர வகையான இரத்தினங்கள் இழைத்த அற்புதமான விமானத்தில் ஏறிக் கொண்டார். அவ்விமானத்தில் அமர்ந்த சகல கல்யாண குணபரிபூரணரும், புகழுக்கிடமானவருமான முருகப்பெருமான் மேலும் அழகுற விளங்கினார். அவ்விமானத்தில் ஒளிவீசும் வெண்சாமரங்கள் தொங்கின. இதற்குள் வலிமையில் செருக்குக் கொண்ட தேவர்களும் அசுரர்களும் சினத்தால் பொங்கியெழுந்து போரிடலாயினர். அதுவொரு பெரும் போர் அல்லவா? ஒரு நொடியில் போர்க்களமே துண்டிக்கப்பட்ட தலைகளும் உடம்புகளும் நிறைந்ததாயிற்று.

இப்பொழுது தாரகன் பெரும் படையுடன் தேவர்களோடு போரிட வேகத்துடன் முன்னேறினான். போர் வெறிக் கொண்ட தாரகன் போர் புரிய விரும்பி முன்னேறுவது கண்ட இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் அவன் முன் வந்து நின்றனர். அசுரர்களது அழிவிற்குக் காரணமான அப்பெரும் போரைக் கண்டு தேவர்கள் பெருமிதம் கொண்டனர். கோழைகள் மனம் பயத்தில் ஆழ்ந்தது. இதற்குள், சிவபெருமானது கோபக்கனலில் இருந்து தோன்றிய பெருந்திறலுடைய வீரபத்திரர் சினங்கொண்டு பெருவலி படைத்தப் பிரமத கணங்களுடன் தேவர்களைப் பின் தள்ளித் தன் வீரத்தில் கர்வம் கொண்ட தாரகனின் எதிரில் வந்து நின்றார். அப்பொழுது பிரமத கணங்களும் அசுரர்களும் உற்சாகம் கொண்டனர். இப்பெரும் போரில் அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் கைக்கோர்த்துப் போரிட்டனர். வீரபத்திரருக்கும் தாரகனுக்கும் இடையே பயங்கரமான போர் நடந்தது. இதற்கிடையில் அசுரப்படை போரில் புறமுதுகு காட்டி ஓடலாயிற்று. தன் படை சிதறி ஓடுவதைக் கண்டு அதன் தலைவனான தாரகன் சினந்தான். தேவர்களைக் கொன்றொழிக்க பத்தாயிரம் கைகள் கொண்டு சிங்கத்தின் மீதேறி வேகமாக எதிர்த்து வந்து போர்க்களத்தின் முகப்பில் நின்று கொண்டு, தேவர்களையும் பிரமத கணங்களையும் கொன்றொழிக்கலானான். இதைக் கண்டு பிரமத கணங்களின் தலைவரான பெருந்திறல் கொண்ட வீரபத்திரர், தாரகனை வதிக்கக் கோபம் கொண்டெழுந்தார்.

பின்பு சிவபெருமானைத் தியானித்தவண்ணம் எண்டிசைகளையும் விண்ணையும் மண்ணையும் ஒளிரச் செய்யும் ஒளி படைத்த முத்தலைச் சூலத்தைக் கையிலெடுத்தார். அப்பொழுது தன் உற்சாகத்தை வெளிப்படுத்தும் முருகப்பெருமான், வீரபாகு மூலம் அப்போரைத் தடுத்தார். வீரபத்திரர் தன் தலைவரான முருகனது கட்டளைக்குக் கட்டுப்பட்டுப் போரிலிருந்து விலகினார். இதைக் கண்ட அசுரப் படைத்தலைவன் தாரகன் பெருஞ்சினம் கொண்டான். போர்த்திறம் கொண்டவனும் பலவாறான அஸ்திரங்களை அறிந்தவனுமான தாரகன், தேவர்களைப் போருக்கு அழைத்து, அவர்கள் மேல் அம்பு மழை பொழிந்தான். அப்போரில் தேவர்களனைவரும் ஒன்றுகூடி எதிர்த்தாலும் சாதிக்க முடியாதவாறான ஓர் அரும்பெரும் செயலைச் செய்தான். திறல் மிகுந்த அசுர மன்னனான தாரகனைப் பார்த்த தேவர்கள் புறமுதுகு காட்டி ஓடுவது கண்ட ஸ்ரீமந்நாராயணன் சினம் கொண்டு போருக்கெழுந்தார். தன் படையான சுதர்சன சக்கரத்தையும், ‘சார்ங்கம்’ என்னும் வில்லையும் ஏந்தித் தாரகனை எதிர்த்தார்.

முனிவரே! அப்பொழுது அனைவரும் காண தாரகனுக்கும் ஸ்ரீஹரிக்கும் இடையே மயிர்க்கூச்செறியும் பயங்கரப் போர் மூண்டது. பகவான் ஸ்ரீஹரி மிக்க சினங்கொண்டு சிங்கநாதம் செய்து, கொழுந்துவிட்டெரியும் தீப்பிழம்புகள் கொண்ட தன் சுதர்சன சக்கரத்தை அசுர மன்னன் மேல் விடுத்தார். அச்சக்கரப் படையின் அடியால் காயமுண்ட அவன் நடுங்கியவாறு பூமியில் சாய்ந்தான். ஆனால், சிறந்த பலவானான அவன், உடனே எழுந்திருந்து தன் சக்தி ஆயுதத்தால், அந்தச் சக்கரப்படையைத் தூள் தூளாக்கினான். நாரதா! தாரகனும் பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணுவும் சிறந்த பலமுடையவர்கள், திறல் கொண்டவர்கள். ஆகவே, இருவரும் போர்க்களத்தில் மோதலாயினர்.

 

அத்தியாயம் : ஒன்பது முதல் பன்னிரண்டு வரை

பிரும்மதேவர் கூற முருகன் போருக்கு எழுதல்; தாரகனை வதித்தல்; தேவர்கள் முருகனைப் புகழ்ந்து துதித்தல்; அவர்களுக்கு முருகன் வரமருளிக் கயிலை புகுதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— “சிவபெருமானது திருமகனே! கார்த்திகேயனே! நீ தேவர்களுக்கும் தேவனல்லவா? பார்வதியின் திருச்செல்வமே! விஷ்ணுவிற்கும் தாரகனுக்கும் இடையே நடக்கும் வீணான இப்போரில் என்ன அழகுள்ளது? ஏனெனில், ஸ்ரீவிஷ்ணுவின் திருக்கரத்தால் இவனுக்கு மரணமில்லையே. என்னிடம் பெற்ற வரத்தால் பெருந்திறல் உடையவன் ஆவான். நான் கூறுவது முற்றிலும் உண்மை. பார்வதீ மைந்தனே! உன்னைத் தவிர, பாவியான இவனைக் கொல்பவன் வேறு ஒருவரும் இல்லை. ஆகவே, இறைவா! நான் கூறுவதுபோல் செய். நீ விரைவில் அவனை வதைக்க ஆயத்தமாக வேண்டும். ஏனெனில், இவனை வதைக்கவே, நீ சிவபெருமானிடம் தோன்றியிருக்கிறாய்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! நான் கூறியதைக் கேட்ட சிவ மைந்தன் முருகன் உரக்கச் சிரித்து மகிழ்ச்சியோடு, “தாங்கள் கூறுவதுபோல் ஆகிடுக” என்றுரைத்தார். பெருந்திறலுடைய சிவகுமாரன், தாரகனை வதைக்க உறுதிபூண்டு விமானத்திலிருந்து கீழிறங்கிப் பெருவொளி படைத்த தன் சக்தியான வேற்படையைக் கையில் ஏந்தி நடந்து சென்றபோது அவரது அற்புத அழகை வர்ணிக்க சொல் ஏது? தீப்பிழம்புகளைக் கொப்பளிக்கும் ஒரு பெரிய நட்சத்திரம் போலிருந்தது அந்த வேற்படை. முருகனது திருவுள்ளத்தில் சிறிதும் கலக்கமில்லை. அவரது ஆற்றலுக்கும் வீரத்திற்கும் அளவேது? அவ்வாறு முருகன் தன்னை நோக்கி வருவதைக் கண்ட தாராசுரன், “பகை வெல்லும் குமரன் இவன்தானோ? நான் ஒருவனே இவனோடு போரிடுவேன். இங்கு வந்துள்ள வீரர்கள், பிரமத கணங்கள், உலகபாலர்கள், இவர்களது தலைவனான ஸ்ரீஹரி, மற்றுமுள்ள தேவர்கள் ஆகிய அனைவரையும் நானொருவனே வதைத்திடுவேன்” என்று தேவர்களை நோக்கி முழங்கினான்.

பின், தேவர்களைத் தவறான வார்த்தைகளால் ஏசியவண்ணம் அவ்வசுரன் தாரகன் பயங்கரமாகப் போர்புரியலானான். அப்பொழுது பகை வெல்லும் முருகக்கடவுள், சிவபெருமானது திருவடித்தாமரைகளை மனதில் உன்னி (தியானித்து), தாரகனை வதைக்க உறுதி கொண்டார். அப்பொழுது தேவர்கள் ‘ஜய ஜய’ என கோஷமிட்டனர். தேவரிஷிகள் பிரியமான இனிய துதிகளால் துதித்தனர். தாரகன்—முருகனது போர் மிகவும் பயங்கரமாக, அனைத்து ஜீவராசிகளையும் பயங்கொள்ளச் செய்வதாயும் இருந்தது. இருவரும் பெருந்திறல் கொண்டு மோதினர்; வீரவசனம் பேசினர்; ஆயுதங்கொண்டு பலவாறு தாக்கிக் கொண்டனர். தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், கின்னரர்கள் ஆகிய அனைவரும் மௌனமாக இப்போரைக் கண்டு வியந்தனர். காற்றும் வீசுவது நின்றது; கதிரவன் ஒளி மங்கியது; மலைகளும் காடுகளும் வனங்களும் ஏன் இக்குவலயமே நடுங்கியது. இதற்கிடையில் இமவான் முதலிய மலைகள் அன்பிற்காட்பட்டு, முருகனைக் காத்தருள வந்தன. ஆனால், அவை பயத்தில் நடுங்குவது கண்ட சிவ—பார்வதீ நந்தனனான முருகன் அவர்களுக்குத் தேற்றரவு சொல்லி, “பெரியோர்களே! மலைமகளே! நீங்கள் வருந்த வேண்டாம்; கவலையும் கொள்ள வேண்டாம். உங்கள் கண்ணெதிரிலேயே இக்கொடியவனை முடித்துவிடுகிறேன்” என்று சூளுரைத்தார்.

இவ்வாறு அவர்களுக்குத் தைரியம் கூறிய முருகப்பெருமான், தன் பெற்றோர்களை மனதில் வணங்கி, ஒளிபொருந்திய தன் தனிப்படை வேலைக் கையில் தாங்கினார். பெருந்திறலும் ஆளுமையும் கொண்டவரன்றோ முருகன். வேல் தாங்கி நிற்கும் முருகனது அழகு சொல்லுக்கெட்டாதது. சிவப்பரம்பொருளின் திறல் பெற்ற முருகன் அனைத்து உலகங்களையும் துன்புறுத்திய தாரகனின் மேல் வேற்படையை ஏவியதும், அதன் தாக்குதலால் தாரகனின் உடல் சிதறியது. அசுரத்தலைவனான அவ்வீரன் தரையில் சாய்ந்தான். முனிவரே! அனைவரும் காண தாரகனின் ஆன்மா முருகனுடன் ஒன்றுபட்டது. பெருவீரனான தாரகன் இறந்துவிழுந்தது கண்ட முருகன் திரும்ப அவனைத் தாக்கவில்லை. தாரகன் விழுந்ததும் தேவர்கள் அசுரர்களைத் தாக்கிக் கொன்றனர். பயந்த சிலர் கைகூப்பிச் சென்றனர். சிலரது உடல் சிதறியது. ஆயிரமாயிரவர் காலனுக்கு இரையாகினர். சிலர் இருகைகூப்பியவண்ணம் ‘காத்தருள வேண்டும், காத்தருள வேண்டும்’ என வேண்டி முருகனைச் சரணடைந்தனர். சிலர் கொல்லப்பட்டனர். பலர் போர்க்களம் விடுத்து ஓடினர். உயிர் வாழ விரும்பிய ஆயிரமாயிர அசுரர்கள் பாதாளம் சென்று மறைந்தனர். அவ்வாறு ஓடியவர்கள் அனைவரும் ‘வெல்வோம்’ என்ற ஆசை முறிந்தவர்கள். அவர்கள் முகம் காண பரிதாபமாக இருந்தது.

முனிவரே! இவ்வாறு அவ்வசுர சேனை முற்றிலுமாக அழிந்தது. தேவர்களிடம் கொண்ட அச்சத்தால் எவருமே அங்கு நிற்கவில்லை. கொடியோனான தாரகன் இறந்ததும் உலகம் தீயசக்தி அற்றதாக, பயமற்றதாக ஆயிற்று. இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் மகிழ்ந்தனர். முருகனது வெற்றி கண்டு தேவர்களும் மூவுலகங்களிலும் உள்ள ஜீவராசிகள் அனைத்துமே பெருமகிழ்ச்சி கொண்டது. முருகன் வெற்றி கொண்டதைச் செவியுற்ற சிவபெருமான் பெருமகிழ்ச்சி கொண்டு பார்வதீபிராட்டியையும் அழைத்துக் கொண்டு அனைத்துச் சிவகணங்களும் சூழ அங்கு வந்தார். இதயத்தில் அன்பு பொங்கி வழியும் பார்வதீதேவி, சூரியனைப் போல் ஒளிரும் தன் குமாரனை அன்போடு மடியில் அமர்த்திக் கொண்டு உச்சிமுகர்ந்து கொஞ்சிப் பாராட்டினாள். அப்பொழுது இமவானும் தன் சுற்றம் சூழ அங்கு வந்து சிவபெருமான், பார்வதீபிராட்டி, முருகன் ஆகியவர்களைத் துதித்துப் போற்றினான். தேவர்கள், முனிவர்கள், சித்தர்கள், சாரணர்கள் ஆகியவர்களும் துதித்தனர். மற்ற தேவர்களும் மலர்மாரி பொழிந்தனர். மங்களவாத்தியங்கள் ஒலித்தன. ‘ஜய, ஜய’, ‘வணக்கம்’, ‘போற்றி’ என்கிற மங்கள ஒலி எங்கும் எதிரொலித்தது. பாட்டும், வாத்தியங்களும், முக்கியமாக வேதமுழக்கமும் எங்கும் பரவின. தேவர்கள் இருகைகூப்பி உலகநாயகரான இறைவனைத் துதித்தனர். அனைவரும் போற்றிப் புகழ, சிவபெருமான் பார்வதீபிராட்டியுடன் சிவகணங்கள் சூழத் தன் திருக்கயிலை திரும்பினார்.

இங்கு தாரகன் அழிந்ததால் தேவர்கள் மற்றும் அனைத்து ஜீவராசிகளின் திருமுகங்களிலும் மகிழ்ச்சி விளையாடியது. பக்தியோடு சிவகுமாரனைத் துதிக்கலாயினர்—— “தேவதேவனே! அசுரத் தலைவனான தாரகனை வதித்து எங்களைக் காத்தருளிய முருகா! உனக்குக் கோடி கோடி வணக்கங்கள். சிவபாலா! பாணாசுரனையும் பிரலம்பாசுரனையும் வதித்தாயே! உனது திருமேனியோ தூய்மைக்கும் தூயது. எங்களுடைய போற்றுதலும் வணக்கங்களும் என்றும் உனக்கே.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— ஸ்ரீவிஷ்ணுவும், மற்ற தேவர்களும் இவ்வாறு துதிக்கவே, முருகப்பெருமான் அனைவருக்கும் பலப்பல வரங்கள் அருளினார். மலையரசர்கள் துதிக்க மகிழ்ந்த சிவபாலன், அவர்களுக்கும் பல வரங்களை அருளி, “மலையரசர்களே! தவசிகள் உங்களைப் பூஜிக்கட்டும். வேதநெறி நின்று தத்தம் கர்மங்களைச் செய்யும் கர்மயோகிகளும் ஞானயோகிகளும் உங்களைச் சேவிக்கட்டும். எனது தாய்வழிப்பாட்டனாரான பர்வதசிரேஷ்டர் மலையரசர் இமவான், இன்றுமுதல் தவசிகளுக்குத் தவத்தின் பயன் அருள்பவராக ஆகட்டும்” என்றும் திருவாய் மலர்ந்தருளினார்.

அப்பொழுது தேவர்கள், “முருகா! அசுர அரசனான தாரகனை வதித்து, தேவர்களான எங்களுக்கும் பலப்பல வரங்களை அளித்து, இவ்வுலகத்தையே இன்பமுறச் செய்தாய். இனி, உனது தாய்—தந்தையரான பார்வதியையும் சிவபிரானையும் தரிசிக்கச் சிவபிரானது திருக்கயிலைக்குச் செல்லலாம்” என்று வேண்டி விடை தந்தனர்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! முருகப்பெருமானும் தேவர்கள் காண, விமானத்திலேறித் திருக்கயிலை சென்றார். சிவபிரானும் பார்வதீதேவியும் பெரிதும் மகிழ்ந்தனர். தேவர்கள் அனைவரும் சிவபிரானைத் துதிக்க, சிவபிரான் அவர்களுக்கு வரமளித்து விடைதந்து அருளினார். முனிவரே! தேவர்கள் மகிழ்ந்தனர். முருகன், சிவபிரான், பார்வதீபிராட்டி ஆகியோரின் புகழ் பாடியவண்ணம் தங்கள் உலகு சென்றனர். சிவதம்பதிகள், தன் மகன் முருகனுடனும் சிவகணங்களுடனும் திருக்கயிலையில் ஆனந்தமாக இருந்தனர். முனிவரே! சிவபக்தி பொங்கி வழிவதும், இகபர சுகங்களை அளிப்பதும் தெய்வத்தன்மை கொண்டதுமான முருகனது திருச்சரிதத்தை இதுவரை உனக்குக் கூறினேன். இனி மேலும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?

 

அத்தியாயம் : பதின்மூன்று முதல் பதினேழு வரை

பார்வதீபிராட்டி தனது உடலில் பூசிய மஞ்சளால் கணேசரைத் தோற்றுவித்து வாயிற்காப்பாளராக நியமித்தல்; சிவனார் அங்கு வர, அவரைத் தடுத்து நிறுத்திய கணேசரது தலையைச் சிவபெருமான் துண்டித்தல்; சினங்கொண்ட பார்வதீதேவி தனது சக்திகளைத் தோற்றுவித்துப் பிரளயத்தை உண்டாக்குதல்; தேவர்களும் முனிவர்களும் துதிக்க மகிழ்ந்த பார்வதீதேவி குழந்தையை உயிர்ப்பிக்க வேண்டுதல்; சிவனாரது கட்டளையை ஏற்று யானைத்தலையைப் பொறுத்திக் கணேசரை உயிர்ப்பித்தல்

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— தாரகனை வதைத்த முருகப்பெருமானது அற்புதமான சிறந்த கதையைக் கேட்டு மகிழ்ந்த நாரதர், பிரும்மதேவரிடம் மேலும் கேட்கலானார்.

நாரதர் கேட்கிறார்—— தேவதேவரே! சிவபெருமானைப் பற்றிய தத்துவங்களை அறிந்த அறிஞர் தாங்கள். படைக்கும் கடவுளே! அமுதத்தினும் இனிதான முருகப்பெருமானது திருக்கதையை இதுவரை கேட்டேன். இனி, விநாயகப் பெருமானது உயர்ந்த சரித்திரத்தைக் கேட்க விரும்புகிறேன். மங்களங்களுக்கும் மங்களமான அவரது திருவவதாரம், திருவிளையாடல்கள் பற்றிய கதைகளைக் கூற வேண்டுகிறேன்.

நாரத முனிவர் இவ்வாறு வேண்டவே மனம் மகிழ்ந்த பிரும்மதேவர் சிவபெருமானை நினைந்தவண்ணம் கூறலானார்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதரே! நவக்கிரகங்களில் ஒருவரான சனியின் பார்வையால் கணபதியினது தலை துண்டிக்கப்பட்டதும், பின் யானைத்தலைப் பொருத்தப்பட்டதுமான சரித்திரம், முன்பொரு கல்ப காலத்தில் நடந்தது என முன்பே நான் ஸ்ரீகணபதியின் தோற்றத்தைப் பற்றிக் கூறியுள்ளேன். இப்பொழுது சுவேத கல்பத்தில் நடந்த கணேசரது தோற்றத்தைப் பற்றிக் கூறுகிறேன். இந்த கல்பத்தில்தான் சிவபெருமான் கருணைக்கடலாயினும், கணேசரது தலையைக் கொய்திட்டார். முனிவரே! இதில் நீ ஐயமேதும் கொள்ள வேண்டாம். ஏனெனில், சிவபெருமான் நன்மையே செய்பவர்; படைக்கும் கடவுள்; அனைத்திற்கும் ஒரே தலைவர். ஸகுணரும் (குணம் கொண்டு விளங்குபவரும்), நிர்குணரும் (முக்குணங்களைக் கடந்து நிற்பவரும்) அவரே. அனைத்துலகங்களின் தோற்றம், நிலை நின்று காத்தல், பின் அழித்தல் ஆகிய மூன்றும் அவரது திருவிளையாடல்களால்தான் நடக்கிறது. முனிவரே! இப்பொழுது இந்நிகழ்ச்சியைக் கவனமாகக் கேள்.

ஒரு சமயம் பார்வதீபிராட்டியின் தோழிகளான ஜயையும் விஜயையும் பிராட்டியிடம் வந்து “தோழி! இங்குள்ள கணங்களனைவரும் சிவபெருமானுடையவர்கள். நம் பக்கலிலுள்ள நந்தியெம்பெருமான், பிருங்கி முனிவர் முதலியோரும் சிவபெருமானது கட்டளைப்படியே நடப்பவர்கள். இதோ இங்குள்ள எண்ணிலடங்காத பிரமத கணங்களும் அவருடையதே. சிவபெருமானது கட்டளையை ஏற்று வாயிற்புறத்தில் நிற்கிறார்கள். அவர்களும் நம்மைச் சேர்ந்தவர்கள்தான். ஆனால், நம்முடையவர் என்று ஒருவருமிலர். நம் மனது அவர்களோடு அவ்வளவாக ஒட்டுவதில்லை. ஆகவே, குற்றமற்றவளே! நமக்கென்று ஒரு கணத்தைத் தோற்றுவியுங்கள்” என வேண்டினர்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! தன் தோழிகள் இவ்வாறு கேட்கவே பிராட்டி, ‘இதுவும் நன்மையானதுதான்’ என்றெண்ணி, அவ்வாறே செய்ய மனம் கொண்டாள். ஒரு சமயம் பார்வதீபிராட்டி நீராடிக் கொண்டிருந்தபோது, சிவபெருமான் காவலுக்கு நின்றிருந்த நந்தியை மிரட்டிவிட்டு உள்ளே சென்றார். சிவபெருமான் வருவதுகண்ட தேவி சட்டென்று எழுந்து நின்றாள். ஆனால், மிகவும் வெள்கினாள், வியப்பில் திடுக்கிட்டாள். அப்பொழுதுதான் தன் தோழிகள் கூறியது நன்மையளிப்பதாகத் தோன்றியது. உடனே தனக்கெனவும் ஒரு பணியாள் தேவை என்று எண்ணினாள். அவன் நல்லவனாக, நன்மையே கருதுபவனாக, செயலூக்கமும் திறனும் கொண்டவனாக, தன் கட்டளையை மட்டுமே நிறைவேற்றுபவனாக, அதிலிருந்து சிறிதும் சலிக்காதவனாக இருக்க வேண்டுமல்லவா? உடனே, தன் திருமேனியில் பூசியிருந்த மஞ்சளிலிருந்து அனைத்து லட்சணங்களும் பொருந்திய உயிருள்ள ஓர் ஆடவனைப் படைத்தாள். அவனது திருமேனி முழுவதும் நல்இலக்கணங்கள் பொருந்திய முழு அழகு வடிவம்; அகன்ற பரந்த திருமேனி; காணக் காணத் தெவிட்டாதது; வீரத்தின் நிலைகளன். அவனுக்குப் பலப்பலவான நல்லாடைகள், பலவாறான ஆபரணங்கள் தந்து, நல்லாசிகளும் வழங்கி, “நீ என் மகன். என்னையே சேர்ந்தவன். உனக்குச் சமமாக எனக்குப் பிரியமானவர், இங்கு வேறு எவருமிலர்” என்றும் கூறினாள்.

இதைக் கேட்ட கணேசன், “தாயே! இன்று உங்களுக்கு என்ன காரியம் செய்ய வேண்டும்? நீங்கள் கூறுவது போல் அதை உடனே முடித்து வைப்பேன்” என்று பதிலுரைத்தார்.

உடனே பார்வதீபிராட்டி, “அப்பனே! நீ என் மகன்; எனக்காகவே இருக்கிறாய். ஆகவே நான் கூறுவதைக் கேள். இன்று முதல் நீ என் வாயிற்காப்பாளனாக இரு. நல்மகனே! யார் வந்தாலும் சரி, அவர் யாராக இருந்தாலும் சரி, எங்கிருந்து வந்தாலும் சரி, அவர்கள் பிடிவாதமாக உள்ளே வரவிழைந்தால் என் கட்டளையின்றி நீ அவர்களை உள்ளே வர அனுமதிக்காதே. குழந்தாய்! இது சர்வ சத்தியம்” என்று கட்டளையிட்டாள்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! இவ்வாறு கூறிய பார்வதீதேவி கணபதியிடம் ஓர் உறுதியான தண்டத்தை அளித்தாள். கையில் தண்டமேந்தி நின்ற கணபதியைக் கண்டு பார்வதீதேவியே வியந்து மகிழ்ந்தாள். அன்போடு தன் மகனது கன்னத்தில் முத்தமிட்டுக் கருணையோடு அணைத்துக் கொண்டாள். பின், தண்டமேந்திய தன் மகனை வாயிற்காப்பானாக வாயிற்புறம் நிறுத்தினாள். மகனே நாரதா! பார்வதீ புத்திரரான கணபதியும் தன் தாயின் நலன் கருதிக் கையில் தண்டமேந்தி வாயிற்புறம் காப்பாளராக நின்றார். பார்வதீபிராட்டி தன் மகனை வாயிற்காப்பாளனாக நிறுத்திவிட்டுத் தன் தோழிகளுடன் நீராடச் சென்றாள்.

இச்சமயத்தில் பலப்பல திருவிளையாடல்கள் புரியும் சிவபெருமான் மிகுந்த உற்சாகத்துடன் அங்கு வந்து சேர்ந்தார். கணேசருக்கு அவர் பார்வதீபதியான சிவபெருமான் என்பது தெரியாது. ஆகவே கணேசர், “தேவரே! தாயின் கட்டளையின்றித் தாங்கள் உள்ளே செல்லக் கூடாது. தாய் நீராடுகிறாள். நீங்கள் எங்கே போக விரும்புகிறீர்கள்? இப்பொழுது இங்கிருந்து திரும்பிச் செல்லுங்கள்” என்று கூறி அவரைத் தடுப்பதற்காக கணேசர் தன் தண்டத்தைக் கையிலெடுத்தார். கணபதி செய்வதைக் கண்ட சிவனார், “மூடனே! நீ யாரைத் தடுக்கிறாய்? அசடு! என்னை உனக்குத் தெரியாதா? நான்தான் பரமசிவன். வேறு யாருமல்ல” என்று கூறிச் சற்றே சினந்தார்.

பின், சிவபெருமானது சிவகணம் ஒருவர் அங்கு வந்து, கணேசரைத் தடுத்து நிறுத்தி உண்மையைக் கூறி, “குழந்தாய்! சிவகணங்களில் ஒருவனான நான்தான் வாயிற்காப்பாளன். எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து விளங்கும் சிவபெருமானது கட்டளைப்படி உன்னைத் தடுத்து நிறுத்தவே இங்கு வந்தேன். உன்னையும் சிவகணம் என்று நினைத்து உன்னைக் கொல்லவில்லை. இல்லையேல் நீ முன்பே கொல்லப்பட்டிருப்பாய். ஆகவே, நீயாகவே விலகி இரு. அதுதான் உனக்கு நலமாகும். உன் சாவை நீயே ஏன் வரவேற்கிறாய்” என்று கூறித் தடுத்தார்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! இவ்வளவு கூறியும் பார்வதீ மைந்தன் சிறிதும் பயமின்றிச் சிவகணத்தை அதட்டிவிட்டு அங்கேயே நின்றிருந்தார். சிவகணங்கள், சிவபிரானிடம் திரும்பிச் சென்று நடந்ததைக் கூறினர். அனைத்தையும் கேட்ட சிவபெருமான் சிவகணங்களை நோக்கி, “கணங்களே! யார் அவன்? இவ்வளவு பிடிவாதமாகப் பகைவனைப் போல் உளறுகிறான். இந்தப் புதிய வாயிற்காப்போனை உடனே பிடித்துத் தள்ளுங்கள். ஆண்மையற்றவர்கள் போல் என்னிடம் வந்து ஏன் இதைக் கூறுகிறீர்கள்?” என்று அதட்டிக் கூறினார். அறுபத்து நான்கு திருவிளையாடல்கள் புரிந்த சிவபெருமான் இவ்வாறு கூறவே, சிவகணங்கள் திரும்பவும் அங்கு செல்ல, கணபதி அவர்களைத் தடுத்து நிறுத்தினார். இதைக் கண்ட சிவபெருமான் அவர்களிடம், “நீங்கள் திரும்பச் சென்று, ‘அவன் யார்? ஏன் இவ்வாறு செய்கிறான்?’ என்பதை அறிந்து வாருங்கள்” என்று கட்டளையிட்டார். அவர்களும், “இறைவா! அவன், மலைமகளது மகனாம்; வாயிற்காப்போனாக நிற்க வைக்கப்பட்டிருக்கிறானாம்” என்று பதிலுரைத்தனர்.

இப்பொழுது இறைவன் ஓர் அற்புதமான திருவிளையாடல் புரியவும், தன் கணங்களின் செருக்கை அடக்கவும் மனம் கொண்டார். ஆகவே, தேவர்களையும் தன் சிவகணங்களையும் கணேசரோடு போரிடச் செய்தார். ஆனால், எவராலும் கணபதியை வெற்றி கொள்ள முடியவில்லை. பின், முத்தலைச்சூலமேந்திச் சிவபிரானே அங்கு வந்தார். கணபதியும் தன் தாயை நினைக்க, சக்தியான இறைவி அவருக்குத் திறலை அளித்தாள். தேவர்களனைவரும் சிவபிரானது கட்சியில் இருந்தனர். பெரும் போர் தொடங்கியது. முடிவில் சிவனார், தன் சூலத்தால் கணபதியின் தலையை வெட்டி வீழ்த்தினார். இதைக் கேள்வியுற்ற பார்வதீபிராட்டி பெருஞ்சினங்கொண்டு பலப்பல சக்திதேவிகளைப் படைத்துப் பிரளயத்தை உண்டுபண்ணக் கட்டளையிட்டாள். அவர்களும் பெரும் பிரளயத்தைத் தோற்றுவித்தனர். அவர்களது ஒளிப்பிழம்பு திசைகளனைத்தையும் எரித்துவிடுவது போல் இருந்தது. இதைக் கண்டு பயந்து நடுங்கிய சிவகணங்கள் வெகுதூரம் ஓடி ஒளிந்தன.

முனிவரே! இச்சமயத்தில்தான் திவ்விய தரிசன ஞானமுள்ள நாரதனான நீ அங்கே வந்தாய். நீ வந்ததால் தேவர்கள் மகிழ்ந்தனர். உன் வரவு அவர்களுக்கு நன்மை தருவதாயிற்றே! உடனே நீயும் நானும் மற்ற தேவர்களும் சிவபெருமானிடம் சென்று வணங்கி, “இவ்விஷயத்தில் நாம் கலந்து ஆலோசிக்க வேண்டும்” என்று கூறினோம். எல்லோருமாகச் சேர்ந்து ஆலோசித்து, “பார்வதீபிராட்டி கருணை புரியும் வரை நாம் நன்மையைப் பெற முடியாது. இனியும் சிந்திக்க நேரமில்லை; சிந்திப்பதும் வீணே” என்று முடிவெடுத்து, எல்லோருமாகப் பார்வதீபிராட்டியிடம் சென்று சினம் தணியுமாறு காதலாகிக் கசிந்துருகித் துதித்து வணங்கி வேண்டினர். பின், தேவர்களின் கட்டளையையேற்று ரிஷிகள் அம்பிகையை வேண்டலாயினர்.

தேவரிஷிகள் துதித்தல்—— “உலக நாயகியே! வணக்கம். சிவனது துணைவியே! வணக்கம். சண்டிகே! எங்களது வணக்கத்தை ஏற்றுக் கொள்! மங்களமானவளே! திரும்பத் திரும்ப வேண்டுகிறோம். இறைவியே! ஆதிசக்தி தாங்களன்றோ! அனைத்து ஜீவராசிகளையும் படைத்துக் காத்து அழிப்பவளும் நீயன்றோ! எம்பெருமாட்டியே! உங்களது கோபத்தினால் மூவுலகங்களும் கலங்கி நிற்கின்றன. ஆகையால் தாங்கள் அமைதி கொள்ள வேண்டும். சினம் தணிப்பீராக. தேவி! தலைதாழ்த்தி வணங்கி வேண்டுகிறோம். சினம் தணிக, அமைதி கொள்க.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! நீங்கள் அனைவரும் மற்றும் ரிஷிகளும் பலவாறு துதித்து வேண்டிய பின்பும் பராசக்தியான பார்வதீபிராட்டி சினம் தணிந்தாளில்லை. ஆனால் கோபக்கண்கள் கொண்டு நோக்கினாள் எதுவும் கூறாமல் மௌனமாக. அதனால் முனிவர்கள் திரும்பத் திரும்ப, அவளது திருவடித்தாமரைகளில் தலைதாழ்த்தி வணங்கி பக்தியோடு இரு கைகளையும் கூப்பித் தொழுதவண்ணம் பார்வதீபிராட்டியிடம் கூறலாயினர்.

ரிஷிகள் கூறுகிறார்கள்—— “இறைவியே! இப்பொழுதே அழிவு வரவேண்டுமென திருவுள்ளம் கொள்கிறாயா? மன்னியுங்கள் இறைவியே! மன்னிக்க வேண்டுகிறோம். தங்களது கணவனார் சிவபிரானும் இங்குதான் இருக்கிறார். சற்று அவர் பக்கம் தங்கள் பார்வை செல்லட்டுமே. நாங்கள் அனைவரும், அதாவது பிரும்மதேவர், திருமால், தேவர்கள், மற்றுமுள்ள ஜீவராசிகள் ஆகிய அனைவரும் தங்களுடையவர்கள் அன்றோ! எல்லோரும் கைகளைக் கூப்பியவண்ணம் தங்கள் எதிரில்தான் நிற்கிறார்கள். பரமசிவன் துணைவியே! இவர்களது குற்றங்கள் அனைத்தையும் மன்னிக்கக் கூடாதா? சிவையே! இப்பொழுது எங்கள் எல்லோருக்கும் அமைதியான அடைக்கலத்தை அருளவேண்டும் அம்மா!”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! இவ்வாறு வேண்டிய தேவரிஷிகள் அனைவரும் கலங்கியவண்ணம் இருகைகளையும் கூப்பி இரக்கத்திற்குரியவர்களாகத் தேவியின் திரு முன்பு நின்றிருந்தனர். இவர்களது வேண்டுதலைக் கேட்டு மகிழ்ந்த இறைவியின் திருவுள்ளம் கருணையால் நிறைந்தது. ஆகவே ரிஷிகளைக் குறித்துக் கூறலானாள்.

தேவி கூறுகிறாள்—— “ரிஷிகளே! எனது மகன் இப்பொழுதே பிழைத்தெழ வேண்டும். உங்களுக்கு முன் முதலாவதாக அவன் பூஜிக்கப்பட வேண்டும். அப்படியானால் அழிவு நிகழாது. அனைத்திற்கும் அவனே ‘முழுமுதற்தலைவன்’ என்கிற பதவியை அவனுக்குத் தருவதானால், உலகில் அமைதி நிலவும். இல்லையேல் உங்களுக்கு நன்மை இல்லை.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! இவ்வாறு பார்வதீபிராட்டி கூறவே, தேவரிஷிகளான நீங்கள் அனைவரும் தேவர்களிடம் வந்து நடந்ததைக் கூறினீர்கள். இதைக் கேட்டு இந்திரன் முதலிய தேவர்களின் முகங்களில் தயக்கம் நிலவியது. அவர்கள் சிவபெருமானிடம் சென்று இருகைகூப்பி வணங்கி நடந்த நிகழ்ச்சிகளை முழுவதுமாகக் கூறினர். தேவர்கள் கூறியதைக் கேட்ட சிவப்பரம்பொருள், “இப்பொழுது அனைத்துலகங்களுக்கும் நன்மையே வேண்டும். எனவே, அதற்கானதையே நாம் இப்பொழுது செய்யவேண்டுவது அவசியம். நீங்கள் வடக்கு நோக்கிச் செல்லுங்கள். கண்களுக்கு முதலில் தென்படும் ஜீவனது தலையை வெட்டி அந்த பாலகனது உடலோடு சேர்த்து வையுங்கள்” என்று கட்டளையிட்டார்.

நாரத முனியே! சிவபிரானது திருக்கட்டளையை ஏற்ற அத்தேவர்கள், அவர் கூறியபடியே செய்து முடித்தனர். தேவர்கள் முதலில் அக்குழந்தையின் திருமேனியை நீராட்டி முறைப்படி பூஜித்தனர். பின்பு வடக்கு நோக்கிச் சென்றனர். அவர்கள் கண்களில் முதலில் தென்பட்டது ஒற்றைக்கொம்புடைய ஒரு யானையே. உடனே, அதன் தலையை வெட்டிக் கொணர்ந்து அக்குழந்தையின் உடலோடு சேர்த்தனர். இவ்வாறு சேர்த்தவுடன் தேவர்கள் அனைவரும் சிவபிரானை வணங்கி, “தாங்கள் எங்களுக்கிட்ட கட்டளையை முடித்திட்டோம். இனிச் செய்ய வேண்டியதை சிவபிரானான தாங்கள்தான் செய்யவேண்டும்” என வேண்டினர்.

சிவபிரானது கட்டளையை நிறைவேற்றிய தேவர்கள் கூறியதைக் கேட்ட மற்ற தேவர்கள் அனைவரும் சிவகணங்களும் பெரிதும் மகிழ்ந்தனர். பின் திருமால், நான்முகன் முதலிய தேவர்கள் எல்லோரும் நிர்குண சொரூபரான சிவப்பரம்பொருளை வணங்கி, “இறைவா! தங்களது எந்த ஓர் உயர்ந்த அருள் ஒளியால் நாங்களனைவரும் தோன்றினோமோ, அந்த அருள் ஒளி இப்பொழுது வேதமந்திர ஒலியுடன் இக்குழந்தையின் திருவுடலில் புகவேண்டும்” என்று வேண்டி, (வேத மந்திரங்களை முறைப்படி உச்சரித்து) நன்னீர் எடுத்து அந்நீரை அக்குழந்தையின் மேல் தெளித்தனர். அந்நன்னீர் பட்ட அந்நொடியிலேயே அக்குழந்தை, சிவபிரானது திருவருளால் உயிர்பெற்று, தூங்கியவன் விழித்தெழுவான் போல எழுந்து உட்கார்ந்தது. பெரும்பேறு பெற்ற அக்குழந்தையின் அழகினை வர்ணிக்க வார்த்தைதான் உண்டோ? யானையின் திருமுகம்; திருமேனியோ உருக்கிவார்த்த பசும்பொன்; அமைதி ததும்பி வழியும் திருமுக மண்டலம்; கண்கவர் திருமேனி; அழகின் ஒளி எண்டிசைகளிலும் பரவி ஒளிர்ந்தது. பார்வதீதேவியின் திருக்குமாரனான அக்குழந்தை உயிர் பெற்றெழுந்தது கண்ட அங்குள்ள அனைவரும் மகிழ்ச்சியில் ஆழ்ந்தனர். துன்பம் நீங்கி இன்பம் பெற்றனர். மகிழ்ச்சி பொங்க அனைவரும் அக்குழந்தையைப் பார்வதீபிராட்டிக்குக் காட்டினர். தன் குழந்தை பிழைத்தெழுந்தது கண்டு பார்வதீபிராட்டி மகிழ்ந்தாள், அமைதி கொண்டாள்.

 

அத்தியாயம் : பதினெட்டு

பார்வதீபிராட்டி கணபதிக்கு வரமருளுதல்; சிவபிரான் அவரை அனைவருக்கும் முதல்வனாக ஆக்குதல்; கணேச சதுர்த்தி விரதம்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! பார்வதீபிராட்டியின் புதல்வனான கஜானனர் யானை முகத்துடன் எவ்விதக் குறைவுமின்றித் திரும்பப் பிழைத்தெழுந்தது கண்டு தேவர்களும், கணத்தலைவர்களும் அவருக்குத் திருவபிஷேகம் செய்து வைத்தனர். தன் மகனைத் திரும்ப உயிருடன் கண்ட பார்வதீபிராட்டி மகிழ்ச்சியில் மூழ்கி, இரு கைகளாலும் குழந்தையை வாரியெடுத்து மார்போடு அணைத்துக் கொண்டாள்; நல்லாடைகளும் அணிகலன்களும் அணிவித்தாள். அஷ்டமா சித்திகளும் பலவாறாக அவரைப் பூஜித்தனர். தாயான பார்வதீதேவி அனைத்துத் துன்பங்களையும் களைந்தொழிக்கும் தன் திருக்கரங்களால் குழந்தையைத் தடவிக் கொடுத்தாள்; கன்னத்தில் முத்த மழை பொழிந்தாள்.

“குழந்தாய்! மிகுந்த துன்பங்களை நீ அடைந்திட்டாய். அதனால், நீ பெரும் பயன் பெற்றவனானாய். உன்னை என்னவென்று புகழ்வது? இன்று முதல் அனைத்து தேவர்களிலும் உனக்கே முதற்பூஜை செய்யக் கடவது. உனக்குத் துன்பம் என்பதே இனிக் கிடையாது. இப்பொழுது உன் திருமுகத்தில் சிந்தூர வர்ணம் தெரிகிறது. ஆகவே, இன்று முதல் மக்கள் சிந்தூரம் கொண்டு உன்னைப் பூசிப்பார்களாக. நறுமணப் பூக்கள், நல்ல வாசமுள்ள சந்தனம், நைவேத்தியம், கற்பூர ஆரத்தி, தாம்பூலம், நல்ல தானங்கள், வலம் வந்து வணங்குதல் ஆகியன செய்து முறைப்படி உன்னைப் பூஜிப்பவர்களுக்கு அனைத்துவிதச் சித்திகளும் கைவரப் பெறுவர். அவர்களது தடைகள் நீங்கும். இதில் ஐயமே வேண்டாம்” என்று பார்வதீதேவி அன்போடு பல வரங்கள் அளித்தாள்.

முனிவரே! இவ்வாறு தன் மகனான கணேசரிடம் கூறிய பார்வதீபிராட்டி பலப்பல பரிசுப் பொருட்களைத் தந்து திரும்பத் திரும்ப அவரைக் கொண்டாடினாள். அந்தணரே! அப்பொழுது தேவர்கள், சிவகணங்கள் ஆகியோரது மனம் மகிழ்ச்சியில் அமைதி கொண்டது. இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் மகிழ்ச்சியால் பார்வதீபிராட்டியைத் துதித்துவிட்டுப் பக்தியோடு கணேசரை அழைத்துக் கொண்டு சிவபெருமானிடம் சென்றனர். மூவுலகங்களுக்கும் நன்மையை வேண்டிய தேவர்கள் பார்வதீதேவியின் திருக்குமாரரான கணபதியைச் சிவபிரானது திருமடியில் இட்டனர். சிவபெருமானும் அக்குழந்தையின் திருமுடியில் தன் திருக்கரத்தை வைத்தருளி தேவர்களிடம், “தேவர்களே! இவன் எனது திருக்குமரன்” என்றருளிச் செய்தார். கணபதியும் எழுந்திருந்து தன் தந்தையின் திருவடித்தாமரைகளில் வீழ்ந்து வணங்கினார். பின் கணபதி பார்வதீதேவி, ஸ்ரீமந்நாராயணர், பிரும்மதேவர் (நான்), நாரதர் (நீ) முதலிய ரிஷிகள் ஆகிய அனைவரையும் வணங்கிப் பின் இருகைகளையும் கூப்பிக் கொண்டு, “தன்னுடையது என்கிற அபிமானம் மனிதர்களது இயல்பு. ஆகவே, தாங்களனைவரும் எனது அபிமானத்தையும் எனது தவறையும் மன்னிக்க வேண்டும்” என்று வேண்டிக் கொண்டார்.

அதன்பின் நான், சிவபெருமான், ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு ஆகிய மூவரும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து, அக்குழந்தைக்கு உயர்ந்த வரங்களை அருளிய பின், “தேவர்களே! மூவுலகங்களிலும் எங்களைப் பூஜிப்பதுபோலவே கணபதியான இவரையும் பூஜிக்க வேண்டும். முதலில் மனிதர்கள் இவரைப் பூஜித்தபின்பே எங்களைப் பூஜிக்க வேண்டும். அப்பொழுதுதான் எங்களுக்குச் செய்யும் பூஜை நிறைவு பெறும். இவரை முதலில் பூஜிக்காமல் மற்ற தெய்வங்களைப் பூஜித்தால், அந்த பூசனைக்குரிய பயன் நஷ்டமாகிவிடும். இந்த விஷயத்தில் நீங்கள் வேறு எதையும் சிந்திக்க வேண்டியதே இல்லை” என்று கூறியருளினோம்.

முனிவரே! அதன்பின் பிரும்மா, விஷ்ணு, ருத்ரர் ஆகிய நாங்கள் மூவரும் மற்றுமுள்ள தேவர்களும் ஒன்றுகூடி பார்வதீதேவியை மகிழ்விக்க வேண்டி கணபதியை அகிலத்திற்கும் முழுமுதற்கடவுள் என்று விண்ணதிரப் போற்றிப் புகழ்ந்து கொண்டாடினோம். அப்பொழுது சிவபெருமானும் மகிழ்ச்சியோடு உலக நன்மையின் பொருட்டுப் பலப்பல வரன்களை ஸ்ரீகணேசருக்கு நல்கி மேலும் கூறலானார்.

ஸ்ரீசிவபெருமான் கூறுகிறார்—— “மலைமகள் மதலையே! உன்னைக் கண்டு நான் மிகவும் மகிழ்ந்தேன். நான் மகிழ அனைத்துலகங்களும் மகிழும் என்பதை நீ அறிந்து கொள். இனி எவரும் உன்னைப் பகைக்க முடியாது. நீ பராசக்தியின் மதலையல்லவா? ஆகவே நீ பெரும் வீரனாக விளங்குவாய். குழந்தையாயினும் நீ பெருந்திறலை வெளிக்காட்டினாய். ஆகவே நீ என்றென்றும் நலமுடன் இருப்பாயாக. தடைகளை நீக்குவதில் உன் பெயர் முதலிடம் பெறுவதாகுக. அனைவரும் இனி முதலில் உன்னையே பூஜிப்பார்களாக. எனது சிவகணங்கள் அளனைத்திற்கும் இனி நீயே பெருந்தலைவன்.”

இவ்வாறு கணபதிக்கும் பலப்பல வரன்களை நல்கிய சிவபெருமான் தன் மகிழ்ச்சியை அடக்க முடியாமல் இன்னும் பல வரங்களை அளித்து மேலும் கூறலுற்றார்—— “கணபதியே! சௌரமானபடி ஆவணி மாதமும், சாந்திரமானபடி புரட்டாசி மாதமுமான பாத்ரபத மாத தேய்பிறை நான்காம் நாள் (சதுர்த்தி திதி) சந்திரன் உதயமாகும் நன்முகூர்த்தத்தில் நீ பிறந்தாய். மலைமகளான பார்வதீபிராட்டியின் மனம் நன்கு மகிழ்ந்திருந்த சமயம் அது. இரவின் முதல் யாமம் கழிந்த நேரம். ஆகவே, அன்றைய திதியான தேய்பிறை சதுர்த்தி திதி முதல் உனது விரதத்தைத் தொடங்க வேண்டும். மங்களகரமான அந்த விரதம் அனைத்து நலன்களையும் தரவல்லது. விரதம் தொடங்கியவர் முடிவில் அந்தச் சதுர்த்தி திதி திரும்ப வரும் வரை, நான் கூறும் முறைப்படி உனது சதுர்த்தி விரதத்தைச் செய்து வரவேண்டும். இந்நிலவுலகில் கணக்கற்ற இன்பங்களைப் பெற்று மகிழ விரும்புபவன், அந்த சதுர்த்தி திதியன்று பக்தியோடு முறைப்படி உனது பூஜையைச் செய்யவேண்டும்.

மார்கழி மாத தேய்பிறை சதுர்த்தி திதி வரும்போது அன்றைய தினம் விடிவோரையில் நீராடி விரதம் மேற்கொள்ளப் போவதாக அந்தணர்களுக்குச் சொல்ல வேண்டும். முறைப்படி உபவாசம் இருக்க வேண்டும். பின் உலோகத்தாலோ, பவழத்தாலோ, வெள்ளெருக்கினாலோ அல்லது மண்ணாலோ கணபதியின் திருவுருவத்தைச் செய்து, அதில் ஸ்ரீகணபதியை ஆவாகனம் செய்து, பின் பிராணப்பிரதிஷ்டை (அச்சிலையில் உயிரோட்டத்தை அமைத்தல்) செய்ய வேண்டும். பின் நல்ல நறுமணமுள்ள சந்தனம், பூக்கள் கொண்டு பூஜை செய்யவேண்டும். பின் இரவின் முதல் ஜாமம் கழிந்தபின் திரும்பவும் நீராடி, அருகம்புல் கொண்டு அர்ச்சனை செய்தல் வேண்டும். அருகம்புல் வேரின்றி, பன்னிரண்டு அங்குலம் நீளமுள்ளதாக மூன்று கணுக்கள் உள்ளதாக இருக்க வேண்டும். நூற்றொரு அருகம்புல் கொண்டோ அல்லது இருபத்தோரு அருகம்புல் கொண்டோ, அந்த மூர்த்திக்குப் பூஜை செய்ய வேண்டும். பின் நறுமணத்தூபங்காட்டி, நெய் விளக்கு தீபம் காட்டி, பலவகையான நிவேதனப் பொருட்களைப் படைத்துக் கற்பூரத் தாம்பூலம் தந்து, பிரசன்னார்க்கியம் தந்து உயர்ந்த பொருட்களைக் கொண்டு ஸ்ரீகணபதியைப் பூஜித்துத் துதித்து தண்டனிட்டு வணங்க வேண்டும். பின் விண்வெளியில் தெரியும் இளஞ்சந்திரனையும் பூஜிக்கவேண்டும். பின் அந்தணர்களைப் பூஜித்து உணவளிக்க வேண்டும். அவர்கள் உணவருந்தியபின் தானும் உப்பில்லா உணவை அருந்தவேண்டும். ஸ்ரீகணபதியை நினைந்தவாறே தனது மற்ற வேலைகளை முடிக்க வேண்டும். இவ்வாறு செய்வதால் இந்தச் சதுர்த்தி விரதம் மங்களமாக நிறைவு பெறும்.

குழந்தாய்! இவ்வாறு விரதம் அனுஷ்டித்து ஒரு வருடம் நிறைவு பெறும்போது விரதம் செய்பவன், விரத பூர்த்திக்காக உத்தியாபனம் என்கிற நிறைவு பூஜையைச் செய்யவேண்டும். அன்றைய தினம் நான் கூறியபடி பன்னிரண்டு அந்தணர்களுக்கு உணவு படைக்க வேண்டும். விரதமிருப்பவன் ஒரு கலசத்தை வைத்து, அதில் உன் திருவுருவத்தை ஆவாகனம் செய்து பூஜிக்க வேண்டும். பின் வேதநெறிப்படி எட்டு தளங்கள் கொண்ட தாமரை வடிவில் வேதிகை (மேடை) அமைத்துச் செருக்கற்று வணக்கமாக வேள்வி செய்தல் வேண்டும். பின் இரண்டு சுவாஸினிகளுக்கும் இரு பிரும்மசாரிகளுக்கும் முறைப்படி சுவாஸினி பூஜையும் வடுக பூஜையும் செய்து, அவர்களுக்கு உணவு படைக்க வேண்டும். இரவில் தூங்காமல் கண்விழித்திருந்து கணபதியைத் தியானித்திருக்க வேண்டும். மறுநாள் காலை திரும்பவும் பூஜை செய்து திரும்பவும் அவரது வரவை நோக்கி இப்பூஜையின் முடிவில் அவரை ‘யதாஸ்தானம்’ (தன்னிருப்பிடத்திற்கு எழுந்தருளச்) செய்தல் வேண்டும். வடுகர்களிடம் ஆசிபெற்று நன்மங்கள சொற்களைக் கூறி விரதத்தின் நிறைவிற்காக இறைவனுக்குப் பூச்சொரிதல் செய்யவேண்டும். பின் இறைவனை வணங்கி, தன் அன்றாட காரியங்களைச் செய்யவேண்டும். இவ்வாறு விரதத்தை முடிப்பவன் விரும்பியதை விரும்பியவாறு பெறுவான்.

கணபதியே! தினமும் தன் தகுதிக்கேற்ப உன்னைப் பூஜிப்பவன் தனது விருப்பங்கள் அனைத்தையும் பெறுவான். ஒவ்வொருவரும் சிந்தூரம், சந்தனம், அரிசி, தாழம்பூ முதலிய பொருட்களால் கணபதியான உன்னைப் பூஜிக்கவேண்டும். அவ்வாறு பக்தியோடு உன்னைப் பூஜிப்பவரது இடையூறுகள் தானாக விலகி, அவரது காரியங்களனைத்தும் எளிதில் கைகூடும். அனைத்து வர்ணத்தவர்களும், அதிலும் முக்கியமாகப் பெண்கள் இந்தப் பூஜையைக் கட்டாயம் செய்யவேண்டும். தன் மேன்மையை விரும்பும் மன்னர்களும் நிச்சயம் இப்பூஜையைச் செய்ய வேண்டும். விரதமிருப்பவனது விருப்பங்களனைத்தும் விரும்பியவாறே நிறைவுறும். ஆக மேன்மை விரும்புபவன் நிச்சயம் உன்னைப் பூஜிக்க வேண்டும்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! இவ்வாறு சிவபெருமான், ஸ்ரீகணபதிக்குப் பலப்பல வரங்கள் அருளியதைக் கண்ட தேவர்கள், ரிஷிகள், சிவபிரானது அணுக்கத் தொண்டர்களான சிவகணங்கள் ஆகிய அனைவரும் ‘அப்படியே ஆகட்டும்’ என்று சிவபிரான் கூறியதை ஆமோதித்துத் தாங்களும் ஸ்ரீகணபதியை முறைப்படி பூஜித்தனர். சிவகணங்கள் விசேஷமாக கணபதியை அர்ச்சித்து வணங்கித் துதித்தனர். அப்பொழுது பார்வதீபிராட்டிக்கு ஏற்பட்ட மகிழ்ச்சியை, என் நான்கு முகங்களினாலும் வர்ணித்துக் கூற முடியாதெனில் ஒரு முகம் கொண்டு புகழ்வது எங்ஙனம்? அப்பொழுது தேவர்கள் துந்துபி என்கிற பேரியை முழக்கினர்; கந்தர்வர்கள் பாடினர்; பூமாரி பெய்தது. இவ்வாறு கணபதி சகல சிவகணங்களுக்கும் தலைமை ஏற்றது ஒரு பெருவிழாவாக இருந்தது. துன்பங்கள் மறைந்து அமைதி நிலவியது. நாரதா! சிவபெருமானும் பார்வதீபிராட்டியும் பெருமகிழ்ச்சி கொண்டனர். எங்கும் இன்பம் நல்கும் மங்களம் பொங்கியது. வந்திருந்த தேவர்களும் ரிஷிகளும் சிவனருள் பெற்றுத் திரும்பினர். சிவபெருமானைத் துதித்து, பார்வதீபிராட்டியையும், கணபதியையும், சிவபிரானுக்கும் கணபதிக்கும் நடந்த போர் பற்றியும் புகழ்ந்தவண்ணம் தங்களிருப்பிடம் சென்றார்கள். பார்வதீபிராட்டியின் சினம் தணிந்தது.

அடியார்க்கெளியவரான சிவபிரான் ஆத்மாராமனாக (தனக்குத்தானே தனக்குள்ளேயே களிப்பவர்) இருப்பினும், பக்தர்களுக்கு அருள்வதையே குறியாகக் கொண்டவரல்லவா? இறைவனும் இறைவியும் முன்போலவே மக்களுக்கு அருள்புரியலாயினர். நானும் ஸ்ரீவிஷ்ணுவும் இறைவனையும் இறைவியையும் வணங்கி அருள்பெற்று எங்கள் இருப்பிடம் சென்றோம். புலனடக்கம் கொண்டு இக்கதையைக் கேட்பவன் அனைத்து மங்களங்களையும் பெற்று மங்களங்களின் கொள்கலனாவான். மக்கட்செல்வம் வேண்டுபவன் அதைப் பெறுவான். ஏழை செல்வந்தனாவான். மனைவி வேண்டுபவன் மனைவி பெறுவான். ரோகமுள்ளவன் ரோகம் நீங்கப் பெறுவான். பாக்கியமற்றவன் பாக்கியவானாவான். மகனை இழந்து, கணவன் கண்காணா தேசம் சென்று, வறுமையில் வாடி வதங்குபவளும் தன் கணவனைப் பெற்று வறுமை நீங்கப் பெறுவாள். துன்பத்தில் உழல்பவன் இக்கதை கேட்க நிச்சயம் துன்பம் நீங்கப் பெறுவான். கணேசரது திருக்கதை கூறும் புத்தகம் வீட்டிலிருந்தாலும் அவ்வீட்டில் நிச்சயம் செல்வம் கொழிக்கும். யாத்திரை செல்லும்போதோ அல்லது புண்ணிய காலங்களிலோ மனமொன்றி இக்கதையைக் கேட்பவன் ஸ்ரீகணபதியின் இன்னருளால் விரும்பியன அனைத்தும் பெறுவான்.

 

அத்தியாயம் : பத்தொன்பது

கணேசர்—முருகன் திருவிளையாடல்கள்; கணபதி சித்தி—புத்திகளை மணத்தல்; முருகனின் குன்றுதோறாடல்; குமார கண்டத்தின் பெருமை

நாரதர் கேட்கிறார்—— தந்தையே! ஸ்ரீகணபதியின் பிறப்பு, அவரது வீரச்செயல்கள் பற்றிய செய்திகளை இதுவரை கேட்டறிந்தேன். அதன்பின் நடந்த நிகழ்ச்சிகளைப் பற்றி அறிய ஆவலாக இருக்கிறேன். ஏனெனில் ஸ்ரீசிவபெருமான், பார்வதீபிராட்டி — இவர்களின் மங்காத புகழ் நமக்கு பெருமகிழ்ச்சியைத் தரவல்லதன்றோ!

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனியரசே! உனது கருணையுள்ளமே சிறப்புடையது. ஏனெனில், நீ வினவிய செய்தி மிக உயர்ந்ததல்லவா? இப்பொழுது அவற்றைப் பற்றிக் கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேள். சிவபிரானும் பார்வதீபிராட்டியும் தன்னிரு புத்திரர்களின் குழந்தை விளையாட்டுகளைக் கண்டு பெரும் இரும்பூதுற்றனர். குழந்தைகளை அன்புடன் கொஞ்சுவதால் பெற்றோர்களின் மகிழ்ச்சி நாள்தோறும் பெருகுகிறதே. குழந்தைகள் இருவரும் அன்பும் மகிழ்ச்சியும் பொங்கப் பலவாறான திருவிளையாடல்களைச் செய்கின்றனரல்லவா? குழந்தைகளான கணபதியும் முருகனும் பக்தியோடு தாய்—தந்தையருக்குப் பணிவிடை செய்தனர். இதனால், பெற்றோர்களின் மகிழ்ச்சி வளர்பிறை நிலவு போன்று நாள்தோறும் வளர்ந்தது.

ஒரு சமயம் சிவபெருமானும் பார்வதீதேவியும் அன்போடு தனிமையில் இருக்க, “நமது இரு மகன்களும் திருமணப் பருவமடைந்து உள்ளனர். முருகனைப் போன்றுதானே கணபதியிடமும் நாம் அன்பு கொண்டுள்ளோம். இவர்களது திருமணம் நன்கு நடக்க வேண்டுமே” என்று சிந்திக்கலாயினர். இச்சிந்தனையே அவர்களை மகிழ்ச்சிப் பெருவெள்ளத்தில் ஆழ்த்தியது. தாய்—தந்தையர்களது சிந்தனையே அவ்விரு குமாரர்களின் மனதில் திருமண அவாவைத் தோற்றுவித்தது. அதனால், “நான்தான் முதலில் திருமணம் செய்து கொள்வேன்; நான்தான் முதலில் திருமணம் செய்து கொள்வேன்” என்கிற சர்ச்சையில் ஈடுபட்டனர். இதையறிந்த சிவதம்பதிகள் உலகியலை ஒட்டி வியப்பும் மகிழ்ச்சியும் கொண்டு, தன் இரு குமாரர்களையும் அருகே அழைத்துக் கூறலாயினர். ஏனெனில் அவர்கள் உலக நாயகர்கள் அல்லவா?

“குழந்தைகளே! நாங்கள் இருவரும் முன்பே ஒரு நிபந்தனை செய்து வைத்துள்ளோம். அது உங்களுக்கும் நன்மை அளிக்கவல்லதே ஆகும். அதைக் கூறுகிறோம், கவனத்துடன் கேளுங்கள். நாங்கள் உங்களிருவரிடமும் ஒரே மாதிரியான அன்புதானே வைத்துள்ளோம். ஒருவரிடம் அதிக அன்பு, மற்றவரிடம் குறைவு என்கிற ஏற்றத்தாழ்வு இல்லையல்லவா? ஆகவே, நாங்கள் எடுத்துள்ள முடிவு இதுதான். இவ்வுலகை முதலில் சுற்றி வருபவருக்கே முதலில் திருமணம். என்ன சரிதானே?”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! தாய்—தந்தையர்கள் கூறியதைக் கேட்ட பெருந்திறல் படைத்த முருகப்பெருமான் உடனேயே பூமியைச் சுற்றிவர வெகுவேகத்துடன் அங்கிருந்து கிளம்பிவிட்டார். ஆனால், ஆழ்ந்த நுண்ணறிவு படைத்த கணபதியோ மனதிலேயே, ‘இப்பொழுது நாம் என்ன செய்வது? எங்கு செல்வது? இரண்டு மைல்களுக்கு மேல் நம்மால் நடந்து செல்ல இயலாதே. அப்படியிருக்க, இவ்வுலகைச் சுற்றி வருவது என்பது நம்மால் முடியக் கூடிய செயலாகுமா?’ என்று சிந்திக்கலானார். இவ்வாறு சிந்தித்த கணபதி என்ன செய்தார் தெரியுமா? அதைக் கேள். அவர் உடனே தன்னிருப்பிடம் சென்று முறைப்படி நீராடி வந்து தன் பெற்றோர்களிடம், “தாயே! தந்தையே! நான் தங்களிருவரையும் பூஜிக்க, இங்கு இரண்டு ஆசனங்களை இட்டுள்ளேன். தாங்களிருவரும் இங்கு வந்து அமர்ந்து என் விருப்பத்தை நிறைவேற்றித் தரவேண்டும்” என்று வேண்டினார்.

முனிவரே! கணபதி சொன்னதைக் கேட்ட இறைவனும் இறைவியும் அவரது பூஜையை ஏற்க, அவ்விருக்கையில் வந்தமர்ந்தனர். கணபதியும் அவர்களை முறைப்படி பூஜித்து வணங்கி, ஏழு முறை வலம் வந்து திரும்பவும் பன்முறை வணங்கினார். பின் இருகைகளையும் கூப்பியவண்ணம் அன்பு வலையில் சிக்கிய பெற்றோரைப் பலவாறு துதித்தார்—— “தாய்—தந்தையரே! நான் கூறும் நல்லுரைகளைக் கேட்டுப் பின் எனது திருமணத்தை விரைவில் நடத்துங்கள்.”

நுண்ணறிவு படைத்த கணபதி கூறியதைக் கேட்ட சிவதம்பதிகள், “குழந்தாய்! முதலில் நீ வனங்கள் அடர்ந்த இக்குவலயத்தைச் சுற்றி வா. முருகன் சென்றுள்ளான். நீயும் செல். அவனுக்கு முன் வந்திடு.” (அப்பொழுதுதானே உன் திருமணத்தை முதலில் நடத்த முடியும்.)

தாய்—தந்தையர் கூறியதைக் கேட்ட கணபதி சற்றே சினங்கொண்டு பதிலுரைக்கலானார். அவரோ அறநெறி வழுவாதவரன்றோ?

கணபதி கூறுகிறார்—— “தாய்—தந்தையரே! தாங்கள் இருவரும் அறநெறி அறிந்த பெரியோர்கள்; தர்மமே வடிவானவர்கள். ஆகவே, தர்மநெறி நின்று நான் சொல்வதைக் கேளுங்கள். நான்தான் ஏழு முறை இவ்வுலகை வலம் வந்துள்ளேனே. அப்படியிருக்க, நீங்கள் ஏன் இப்படிக் கூறுகிறீர்கள்?”

முனிவரே! திருவிளையாடல் புரிய திருவுள்ளம் கொண்ட இறைவனும் இறைவியும் கணபதி கூறியதைக் கேட்டும் உலகியலை ஒட்டிக் கூறுவாராயினர்—— “குழந்தாய்! நீ பரந்து விரிந்து நிற்கும் இந்நிலவுலகை எப்பொழுது வலம் வந்தாய்? இதுவோ கடல் சூழந்தது. பலப்பல காடுகளைக் கொண்டது. பெருத்த ஏழு தீவுகளையும் கொண்டதாயிற்றே.”

சிவபெருமான் இவ்வாறு கூறவே நுண்ணறிவு கொண்ட கணபதி, “தாயே! தந்தையே! நான் தங்கள் இருவரையும் முறைப்படி பூஜித்து ஏழு முறை வலம் வந்தேனல்லவா? ஆகவே, கடல் சூழ்ந்த இவ்வையகத்தைச் சுற்றி வந்ததாக ஆயிற்றே. தர்மநெறிகளைத் தொகுத்துக் கூறும் வேதங்களிலும் சாஸ்திரங்களிலும், எந்தவொரு மகன் தாய்—தந்தையரை வணங்கி வலம் வருகிறானோ, அவன் உலகை வலம் வந்த புண்ணியத்தைப் பெறுகிறான். பெற்றோரை வீட்டிலேயே இருத்திவிட்டுப் புண்ணியத்தலங்களுக்கு யாத்திரை செல்பவன், தாய்—தந்தையரைக் கொன்ற பாவத்தைப் பெறுகிறான். ஏனெனில், ஒருவனுக்குத் தாய்—தந்தையரின் திருவடிகளே பெரும் புண்ணியத்தலமாகும். மற்ற புண்ணியத்தலங்களெல்லாம் வெகுதொலைவில் இருக்க, தர்மத்திற்குப் பெருவழி வகுக்கும் தாய்—தந்தையர் என்னும் புண்ணியத்தலம் மட்டுமே எளிதில் பெறத்தக்கதாக வெகு அருகிலேயே இருக்கிறது. பிள்ளைகளுக்குத் தாய்—தந்தையர், பெண்டிர்க்குக் கணவன் என்கிற இவ்விரு புண்ணியத்தலங்களும் அவரவர் வீட்டிலேயே இருக்கின்றனவே. இதுதானே வேதசாஸ்திரங்களது உட்கருத்து. இது இல்லை, இது தவறு என்று தாங்கள் கூறுங்கள். அப்படி இது தவறாகுமானால் வேதங்களும் நிச்சயம் பொய்யாகிவிடும். வேதங்கள் விளக்கும் தங்களது இந்த சொரூபமும் பொய் என்றாகிவிடும். ஆகவே, எனது திருமணத்தை விரைவில் நடத்துங்கள். அல்லது வேதங்களும் சாஸ்திரங்களும் பொய்தான் என்று கூறுங்கள். நீங்கள் இருவரும் தர்மமே வடிவானவர்கள். ஆகவே நன்கு சிந்தியுங்கள். இவை இரண்டிலும் எது மிகவும் உயர்ந்தது? என்று தோன்றுகின்றதோ, அதைச் செய்யுங்கள்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! அறிஞரில் அறிஞரும், நல்லறிவும் நல்லொழுக்கமும் கொண்டவரும், சிறந்த ஞானியுமான பார்வதீ குமாரன் கணபதி, இவ்வாறு கூறியதைக் கேட்ட உலகநாயகர்களான சிவதம்பதிகள் மிகவும் வியப்பெய்தி உண்மையை உள்ளபடி விளக்கிய மகன் கணபதியை வெகுவாகப் புகழ்ந்து கூறுவாராயினர்—— “குழந்தாய்! நீ ஆன்மபலம் மிக்கவன். ஆகவேதான் உனது அறிவு தூய நல்லறிவாக விளங்குகிறது. நீ கூறியது முற்றிலும் உண்மையே. துன்பம் வந்த வேளையில் எவனது அறிவு கலங்காது தெளிவாக இருக்குமோ, அவனது துன்பம் சூரியனைக் கண்ட இருள் போல் அந்நொடியிலேயே அழிந்துபடும். புத்திமானே பலவானாவான். புத்தியற்றவனிடம் பலமேது? வேதங்களிலும் சாஸ்திரங்களிலும் புராணங்களிலும் ஒரு மகனுக்கான அறநெறிகள் எவை எவை? என்று கூறப்பட்டுள்ளனவோ, அவையனைத்தையும் நீ பூர்த்தி செய்துவிட்டாய். இப்பொழுது நீ செய்ததை வேறு எவர்தான் செய்ய முடியும்? நீ கூறிய விளக்கத்தை நாங்கள் முழுமையாக ஆதரிக்கிறோம். இனி, இதற்குமாறாக எதுவும் நடக்காது.”

நாரதா! இவ்வாறு கூறிய சிவதம்பதிகள் கணபதிக்குத் தேற்றரவு கூறி, அவரது திருமணம் பற்றிச் சிந்திக்கலாயினர். இதையறிந்த விசுவரூப பிரஜாபதி மிக்க மகிழ்ச்சி கொண்டார். ஏனெனில், அவருக்கு ‘சித்தி’, ‘புத்தி’ என்கிற பொலிவு மிக்க இரு அழகிய பெண்கள் இருந்தனர். சிவபெருமானும் பார்வதீபிராட்டியும் அவ்விரு பெண்களையும் பெரு மகிழ்ச்சியோடு கணபதிக்குத் திருமணம் செய்து வைத்தனர். அத்திருமணத்திற்குத் தேவர்களனைவரும் வருகை தந்திருந்தனர். சிவதம்பதிகள் விரும்பியவண்ணம் விசுவகர்மா அத்திருமணத்தை நடத்தி வைத்தார். இதைக் கண்டு முனிவர்களும் தேவர்களும் மிகவும் மகிழ்ந்தனர். இரு மனைவிகளையும் பெற்ற கணபதியின் மகிழ்ச்சிக்கு அளவே இல்லை. சிறிது காலம் கழிந்தது. மனைவிகள் இருவரும் கருவுற்று இரு குழந்தைகளை ஈன்றனர். சித்தியின் மகன் ‘க்ஷேமம்’ என்பான். புத்தியின் குமாரன் ‘லாபம்’ என்பான். இரு புதல்வர்களும் அழகின் எல்லையே. இவ்வாறு மூத்தவரான கணபதி சொல்லுக்கடங்காத இன்பம் துய்த்து நிற்கும் வேளையில், இளையவரான முருகப்பெருமான் உலகை வலம் வந்து முடித்துத் திரும்பினார். அப்போது அங்கு வந்த நாரத முனிவரான நீ நடந்ததனைத்தையும் அவரிடம் கூறினாய். இதைக் கேட்டுச் சினம் கொண்ட முருகப்பெருமான் மனவருத்தம் தாங்காது, தன் தாய்—தந்தையர் தடுத்தும் கேளாது கிரௌஞ்ச மலைச்சாரலைச் சென்றடைந்தார்.

தேவரிஷியே! அன்று முதல் சிவபெருமான் திருமகனான கார்த்திகேயருக்குக் குமாரன் (பிரும்மசாரி) என்கிற புகழ் மூவுலகங்களிலும் பரவியது. அனைத்துப் பாவங்களையும் போக்கிப் புண்ணியமான உயர்ந்த பிரும்மசரியம் என்கிற பெருநலனை அளிக்கவல்லவரானார். கார்த்திகை மாத பௌர்ணமி தினத்தன்று அனைத்து தேவர்களும், முனிவர்களும், ரிஷிகளும், புண்ணிய தீர்த்தங்களும் முருகவேளைத் தரிசிக்க கிரௌஞ்ச மலைக்கு வருகிறார்கள். கார்த்திகை மாத பௌர்ணமியும் கிருத்திகை நட்சத்திரமும் சேர்ந்த புண்ணிய தினத்தன்று முருகப்பெருமானைத் தரிசிப்பவர்களது பாவங்கள் அனைத்தும் தீயினில் தூசாகும். விரும்பிய பலன்கள் அனைத்தும் விரும்பியவண்ணமே பெறலாகும்.

இங்கு முருகப்பெருமானது பிரிவாற்றாமையால் பார்வதீபிராட்டி பெரு வருத்தம் கொண்டாள். தன்னை முருகப்பெருமானிடம் அழைத்துச் செல்ல வேண்டினாள். சிவபெருமானும் பார்வதீதேவி மகிழ்ச்சி கொள்ள வேண்டி, தனது ஓர் அம்சத்துடன் அங்கு சென்று, ‘மல்லிகார்ஜுனர்’ என்கிற திருப்பெயர் கொண்டு ஜோதிலிங்க வடிவில் நிலை கொண்டார். இச்சிவலிங்கம் சான்றோர்களுக்கு முக்தியையும், மற்ற அடியார்கட்கு விரும்பிய வரம் தருவதாகவும் விளங்குகிறார். இன்றும் அவர் ஸ்ரீபார்வதீபிராட்டியுடன் அம்மலையில் காட்சி தருகிறார்.

மகனே நாரதா! முழு முதற்கடவுளான இறைவனும் இறைவியும் பிள்ளைப்பாசத்தினால் இன்றும் ஒவ்வொரு பருவத்திலும் தம் பிள்ளையைக் காண இம்மலைக்கு வருகிறார்கள். அமாவாசை தினத்தன்று சிவபெருமானும், பௌர்ணமி தினத்தன்று பார்வதீதேவியும் அங்கு தவறாது வருகிறார்கள். முனிவரே! முருகனைப் பற்றியும் கணபதியைப் பற்றியும் நீ கேட்டவை அனைத்தையும் கூறியாயிற்று அல்லவா? இதைக் கேட்பவர்கள் அனைவரும் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுகிறார்கள். அவர்களது நல்விருப்பங்கள் அத்தனையும் நிறைவுறுகின்றன. இச்சரித்திரத்தைப் படிப்பவர்கள், கூறுபவர்கள், கேட்பவர்கள், கேட்கச் செய்பவர்கள் ஆகியவர்களது விருப்பங்கள் அனைத்தும் நிச்சயம் நற்பயனைப் பெறுகிறது. ஒப்புயர்வற்ற இத்திவ்விய சரித்திரம் பாவங்களைப் பறக்கடிப்பது, புகழ் தருவது, இன்பமளிப்பது, நீண்ட ஆயுளைத் தருவது, விண்ணுலக இன்பம் தருவது, நன்மக்கள் பேற்றைத் தரவல்லது, முக்திப் பேற்றையே அளிக்கவல்லது, சிவஞானத்தை அளிப்பது, அன்பையும் பக்தியையும் அளிப்பது, மங்களங்களை நல்கும் இச்சரிதம் சிவாத்துவைத ஞானத்தைப் பெருக்குவது. இவ்வளவு ஏன்? இது ஒருவனைச் சிவமயமாகவே ஆக்குவது. ஆகவே, முக்தி பெற விரும்புபவர்களும், பற்றற்ற அடியார்களும் இச்சரிதத்தை நிச்சயம் தவறாது கேட்க வேண்டும்.

ருத்ர ஸம்ஹிதையில் நான்காவதான குமார கண்டம் முற்றிற்று.

॥ ஸ்ரீசிவமயம் ॥

ருத்ர ஸம்ஹிதை — ஐந்தாவது (யுத்த) கண்டம்

அத்தியாயம் : ஒன்று

தாரகாசுரனின் மகன்கள் மூவரது தவம்; மயன் நிர்மாணம் செய்த முப்புரங்களின் அழகு

நாரதர் கேட்கிறார்—— தந்தையே! ஸ்ரீகணபதி மற்றும் முருகப்பெருமானது திருவிளையாடல்கள் நிறைந்த சிவப்பரம்பொருளது ‘இல்லற வாழ்வு’ என்னும் திருவிளையாடலைப் பற்றிய உயரிய கதைகளை இதுவரைக் கேட்டேன். இனி, சிவபெருமான் தீயோர்களை அழித்த வரலாற்றைக் கேட்க விரும்புகிறேன். தேவர்கட்கு இன்னல் விளைத்திட்ட மூன்று அசுரர்களது முப்புரங்களையும் ஒரே சமயத்தில் ஒரே பாணத்தினால் எரித்து அழித்ததன் காரணமென்ன? பிறை சூடிய எம்பெருமானோ மாயையைத் தன்பால் கொண்டு திருவிளையாடல்கள் புரிபவர். அவரது திவ்விய சரித்திரங்கள் தேவரிஷிகட்கும் ஆனந்தம் அளிப்பவை. தாங்கள் அந்த நிகழ்ச்சிகள் அனைத்தையும் விளக்கமாகக் கூறவேண்டுகிறேன்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனியரசே! முன்பொரு சமயம் வியாச முனிவர், ஸநத்குமாரரிடம் இதே கேள்வியைத்தான் கேட்டாராம். அதற்கு ஸநத்குமாரர் கூறிய விடையையே நான் இப்பொழுது உனக்குக் கூறுகிறேன்.

(அப்பொழுது) ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— அறிஞரே! வியாச முனிவரே! மகாப்பிரளய காலத்தில் அகில உலகங்களையும் அழித்துத் தன்னுள் ஒடுக்கிக் கொள்ளும் பிறையணிந்த சிவபெருமான் முப்புரங்களையும் ஒரே பாணத்தினால் எரித்த நிகழ்ச்சியைக் கூறுகிறேன், கேள். முனிவரே! முருகப்பெருமான் தாரகாசுரனை வதித்தபோது, அவனது மூன்று புதல்வர்களும் மிகவும் வருந்தினர். அம்மூவரில் மூத்தவன் தாரகாக்ஷன்; நடுவன் வித்யுன்மாலி; இளையவன் கமலாக்ஷன். அம்மூவரும் ஒத்த வலிபடைத்தவர்கள். அவர்கள் புலனடக்கம், முயற்சி, மனவடக்கம், வாய்மை, மனவுறுதி படைத்தவர்கள்; பெரும் வீரர்கள். ஆனால், தேவர்களிடம் பகைமை கொண்டவர்கள். அம்மூவரும் மனம் கவரும் உயர்ந்த இன்பங்களையெல்லாம் துறந்து, மேரு பர்வதத்தில் ஒரு குகையில் அமர்ந்து கடுந்தவம் செய்யலாயினர். அப்பொழுது தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் பெரியவரான பிரும்மதேவர் அம்மூவரது தவம் கண்டு மகிழ்ந்து அவர்களுக்கு வரமருள, அவர்களின் முன் தோன்றினார்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— “அசுரர்களே! உங்கள் தவம் கண்டு நாம் மகிழ்ந்தோம். ஆகவே, விருப்பம் போல் வரம் வேண்டிப் பெறுங்கள். நீங்கள் தேவர்கட்குப் பகைவர்கள். நானோ தவம் செய்வோர்கட்கு அதன் பலனைத் தருபவன். எதையும் செய்யும் திறல் படைத்தவன். ஆகவே, இக்கடுந்தவத்தை நீங்கள் செய்ததன் நோக்கம் என்னவென்று கூறுங்கள்.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— வியாச முனிவரே! பிரும்மதேவர் கூறியதைக் கேட்ட அம்மூவரும் இருகைகளையும் கூப்பியவண்ணம் அவரது திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கி, தங்கள் விருப்பத்தை மெதுவாகக் கூறலாயினர்.

அசுரர்கள் (வரம்) கேட்கிறார்கள்—— “தேவதேவனே! எங்கள் தவத்திற்கு மகிழ்ந்து வரம் தருவதானால், ‘எந்தவொரு பிராணியாலும் எங்களுக்கு இறப்பு நிகழக் கூடாது’ என்கிற வரம் தாருங்கள். உலக நாயகரே! நாங்கள் நிலையாக இருக்கவேண்டும். நரை, திரை, மூப்பு, நோய் முதலிய எந்தவொரு பகைவர்களும் எங்களுக்கு இருக்கக்கூடாது. இறப்பு என்கிற யமன் எங்கள் அருகிலும் வரக்கூடாது. நாங்கள் இறப்பற்ற அமரர்களாக வேண்டும். மூவுலகங்களிலும் உள்ள மற்ற ஜீவராசிகளை நாங்கள்தான் வதைக்க வேண்டும். ஒருவனது வாழ்நாட்கள் ஐந்தே நாட்கள்தான் என்றிருந்தால் அளவற்ற செல்வம், உயர்ந்த மாட மாளிகைகள், உயர் பதவி, (மற்றும் பலவாறான இன்பம் நுகர் பொருட்கள்,) எண்ணிறந்த செல்வங்கள் ஆகியனவற்றால் யாது பயன்? இவையனைத்தும் அந்த ஜீவனுக்கு வீணானதே என்பதே என் எண்ணம்.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— மகரிஷியே! தவசிகளான அந்த அசுரர்கள் கூறியதைக் கேட்ட பிரும்மதேவர் கயிலைவாசியான சிவபெருமானை மனதில் தியானித்தவண்ணம் கூறலானார்—— “அசுரர்களே! இறவாமை என்பது எல்லோருக்கும் வாய்ப்பதல்ல. ஆகவே, உங்களது இந்த எண்ணத்தை விட்டுத் தள்ளுங்கள். இதைத் தவிர, உங்களுக்கு விருப்பமான வேறு வரம் கேளுங்கள். இவ்வுலகில் பிறந்த, இனிப் பிறக்க போகிற எந்தவொரு ஜீவனும் இறவாமை பெற்றிருக்க முடியாது. ஆகவே, பாவமற்ற அசுரர்களே! நீங்கள் நன்கு சிந்தித்து தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும்கூட பெறற்கரிய, சாதிக்க முடியாத, இறப்பையும் ஏமாற்றக்கூடியதான ஒரு வரம் கேளுங்கள். அதில் உங்கள் திறலுக்கேற்றவாறு மரணத்திற்கான காரணம் இருக்க வேண்டும். அதனால் உங்களுக்கும் பாதுகாப்பு கிடைக்கும்; இறப்பும் உங்களை அணுக முடியாது.” மகரிஷியே! பிரும்மதேவர் கூறியதைக் கேட்ட அவர்கள் இரண்டு நாழிகை போது தியானத்தில் ஆழ்ந்திருந்து, பின் நன்கு சிந்தித்து அகில உலகிற்கும் பாட்டனாரான பிரும்மதேவரிடம் கூறலானார்கள்.

அசுரர்கள் கேட்கிறார்கள்—— “இறைவா! நாங்கள் சிறந்த தோள்வலி உடையவர்கள்தான். ஆனால், பகைவர்களிடமிருந்து காத்துக் கொள்ளுமாறான பாதுகாப்புள்ள வீடுகள் எங்களிடம் இல்லை. ஆகவே, தாங்கள்தான் எங்களுக்கென மூன்று நகரங்களை உண்டாக்கித் தரவேண்டும். அவை அனைத்துச் செல்வங்களும் வசதிகளும் நிறைந்ததாக இருக்கவேண்டும். தேவர்களாலும் அழிக்க முடியாததாகவும் இருக்க வேண்டும். இறைவா! தாங்கள் மூவுலகங்களிலும் பெரியவர். தங்கள் திருவருளால் நாங்கள் அம்மூன்று நகரங்களிலும் அமர்ந்தவண்ணம் இந்நிலவுலகில் சுற்றித் திரிவோமாக.” இதற்கிடையில் தாரகாக்ஷன், “எனக்காக விசுவகர்மாவினால் படைக்கப்படும் நகரம் பொன்மயமாக இருக்கவேண்டும். அது தேவர்களாலும் அழிக்க முடியாததாக அமையவேண்டும்” என வேண்டினான். கமலாக்ஷனோ வெள்ளியினாலான கோட்டையைக் கேட்டான். வித்யுன்மாலி என்பவன் வச்சிரம் போன்று உறுதியுள்ள இரும்புக்கோட்டையை யாசித்தான்.

“பிரும்மதேவரே! இம்மூன்று நகரங்களும் நடுப்பகலில் அபிஜித் என்கிற முகூர்த்தத்தில் சந்திரன் பூச நட்சத்திரத்தில் இருக்க, ஒரே இடத்தில் ஒன்று சேர வேண்டும். அச்சமயத்தில் ஆகாயத்தில் நீருண்ட மேகங்கள் நிறைந்திருக்க வேண்டும். இந்நகரங்கள் மூன்றும் ஒன்றின் மேல் ஒன்றாக நின்று, உலகினர் கண்களுக்குப் புலப்படாதபடி இருக்க வேண்டும். பின் ‘புஷ்கராவர்த்தம்’ என்கிற கருமேகங்கள் சூழ்ந்து மழை பொழியும்போது ஓராயிரம் வருடங்கள் கழிந்த பின், இம்மூன்று நகரங்களும் தனித்து நிற்காமல் ஒன்றுசேர வேண்டும். அச்சமயத்தில் சகல தேவர்களின் சொரூபரான, தேவதேவரான பகைமையே அற்ற சிவபெருமான், அனைத்துப் படைக்கலங்களும் நிறைந்த, இதுவரை தோன்றாத, இனியும் தோன்ற முடியாததான, அற்புதமான ஒரு தெய்விகத் திருத்தேரினில் அமர்ந்து, அற்புதமான தெய்வப்படைக்கலத்தால் எங்களது நகரங்களை உடைத்தெறிய வேண்டும். சிவபெருமானே நாங்கள் வந்தனை செய்யும் கடவுள்; போற்றுதலுக்கும் வணக்கத்திற்கும் உரியவர். அவ்வாறிருக்க, அவர் எங்களை எப்படி எரித்துச் சாம்பராக்குவார்? என்ற எங்கள் விருப்பப்படி பெறற்கரிய இந்த வரத்தை வேண்டுகிறோம்.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— வியாசரே! இவ்வாறு அவ்வசுரர்கள் வேண்டவே, படைக்கும் கடவுளான பிரும்மதேவர், சிவபெருமானையே மனதில் நினைந்தவாறு “அப்படியே ஆகட்டும்” என்று வரம் அளித்தார். பின், மயன் என்னும் அசுர தச்சனிடம் பொன்—வெள்ளி—இரும்பினாலான ஆகிய மூன்று நகரங்களைச் செய்யுமாறு கட்டளையிட்டார். இவ்வாறு கட்டளையிட்ட பிரும்மதேவர், அவர்கள் கண்ணெதிரிலேயே தன் சத்திய உலகிற்குச் சென்றார். பின் மயன், தன் தவவலிமையால் முப்புரங்களையும் செய்யலானான். தாரகாக்ஷனுக்காகப் பொன்னிலும், கமலாக்ஷனுக்காக வெள்ளியிலும், வித்யுன்மாலிக்காக இரும்பிலும் மூன்று கோட்டைகளைச் செய்தான். அவை முறையே சுவர்க்கம், ஆகாயம், பூவுலகம் என்கிற இடங்களில் கட்டப்பட்டன. அசுரர்களின் நலத்தில் அக்கரை கொண்ட மயன், அக்கோட்டைகளை அவர்களுக்கு அளித்துவிட்டுத் தானும் அதனுள் புகுந்து கொண்டான். தாரகாசுரனின் மகன்களான இம்மூவரும் அம்மூன்று நகரங்களையும் பெற்று, அனைத்து இன்பங்களையும் நுகர்ந்தவண்ணம் இனிதே வாழ்ந்து வந்தனர்.

அங்குள்ள மரங்கள் அனைத்தும் கற்பகத்தருக்கள். அங்கு யானைகளும் குதிரைகளும் நிறைந்திருந்தன; மணிமயமான சாளரங்கள்; சூரியனைப்போல் ஒளிமயமான விமானங்கள் பத்மராக மணிகளால் ஆக்கப்பட்டவை; நாற்புறங்களிலும் அழகிய கதவுகள் கயிலையங்கிரி போன்று நெடிதுயர்ந்தது; சந்திரன் போன்ற குளிர்ந்த ஒளிபடைத்த உப்பரிக்கைகள்; அழகு படைத்த கோபுரங்கள். அது அப்சரப்பெண்டிர்கள், கந்தர்வர்கள், சித்தர்கள், சாரணர்கள் நிறைந்தவை; ஒவ்வொரு மாளிகையிலும் சிவன் கோவிலும், அக்னிஹோத்ர சாலையும் இருந்தன.

அங்கு சாஸ்திரங்களை நன்கு கற்றறிந்த சிவனடியார்களான அந்தணர்கள் வசித்தனர்; வாவிகள், கிணறுகள், குளங்கள், அருவிகள் சூழ்ந்திருந்தன; விண்ணுலக தருக்களோ என்னுமாறான மரங்கள் நிறைந்து அழகுற விளங்கின; பெருநதிகள், நதங்கள், சிற்றாறுகள் பாய்கின்றன; எங்கும் தாமரைப்பூக்கள் பூத்து மிளிர்கின்றன; விரும்பியதை அளிக்கும் கனிகள் நிறைந்த மரங்கள் நகருக்கு மேலும் அழகூட்டின; மதம் மிகுந்த யானைக் கூட்டங்கள், அழகிய குதிரைகள், பல வடிவுள்ள ரதங்கள், பல்லக்குகள், இன்னும் பலப்பல நிரம்பி அழகுற மிளிர்ந்தன; சமயத்திற்கேற்ற விளையாட்டு அரங்கங்கள், வேதங்கள் கற்றுத் தெளிய வேதபாடசாலைகள் என பலப்பலக் கல்விக்கூடங்கள் நிறைந்திருந்தன. இம்மூன்று நகரங்களுக்கும் பாவிகளுக்கு மனதினாலும் எட்ட இயலாதது. நல்லொழுக்கமுடைய புண்ணியசாலிகளுக்கே காணற்காவது. தீயொழுக்கமின்றிக் கற்பு நெறி நிற்கும் கற்பரசிகள், அந்நகரத்தையே தூய்மைப்படுத்துகின்றனர்.

வீரம் மிக்க அசுரர்களும், வேத சாஸ்திரங்களின் பொருளுணர்ந்து தங்கள் வர்ணாசிரம தர்மங்களின் வழி நிற்கும் அந்தணர்களும், தங்கள் பெண்டுபிள்ளைகளுடன் அங்கு வசிக்கின்றனர். மயனால் காத்து வளர்க்கப்பட்ட பெருந்திறல் படைத்த வீரம் மிக்க வீரர்கள் மலிந்திருந்தனர். அவர்களது தலைமுடி அடர்ந்து சுருண்டு நீலவண்ணத்தில் அழகு மிளிர்ந்திருந்தன. அவ்வளவு பேரும் போர் வெறி கொண்டவர்கள். சிவபெருமானையும் பிரும்மதேவரையும் வணங்குவதால் பெற்ற தோள்வலியினர். சப்த மருத்துக்களையும் தேவர்கோனையும் விஞ்சும் திறல் கொண்டவர்கள். தேவர்களை அடக்கும் சக்தி படைத்தவர்கள். வேதங்கள், சாஸ்திரங்கள், புராணங்கள் ஆகியனவற்றில் வர்ணிக்கப்பட்ட அத்துணை அறநெறிகளையும் கடைப்பிடிக்கும் சிவனடியார்கள் நிறைந்தது. இம்மாதிரி பெருமைமிக்க அந்நகரங்களில் குடியேறிய அம்மூன்று அசுரர்களும் சிவபக்தி கொண்டிருப்பினும் மூவுலகங்களையும் துன்புறுத்திக் கொண்டு அரசு பீடத்தில் அமர்ந்திருந்தனர். முனிவரே! புண்ணியம் செய்ததால் விருப்பம் போல் அரசு நடத்திவரும் அவர்களுக்கு நெடுங்காலம் கழிந்தன.

 

அத்தியாயம் : இரண்டு முதல் ஐந்து வரை

தாரகாசுரனது குமாரர்களால் துன்புற்ற தேவர்கள் பிரும்மாவிடம் முறையிடல்; பிரும்மதேவர் சிவபெருமான் கூற ஸ்ரீமந்நாராயணரிடம் சரணம் புகுதல்; ஸ்ரீமந்நாராயணர் மூவசுரர்களையும் மயக்கி ஒழுக்கநெறி தவறச் செய்தல்

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— மகரிஷியே! தாரகனது புத்திரர்களால் துன்புறுத்தப்பட்ட இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் துன்பம் தாளாது பலவாறு சிந்தனை செய்து பிரும்மதேவரைச் சரணடைந்தனர். பரிதாபத்திற்குரிய தேவர்களனைவரும் பிதாமகரான பிரும்மதேவரை அன்போடு வணங்கித் துதித்து, தங்கள் இன்னல்களைக் கூறலாயினர்—— “பிரும்மதேவரே! முப்புரங்களின் அரசர்களான மூவசுரர்களும் மயாசுரனும் ஒன்றுசேர்ந்து விண்ணுலக மக்களான எங்களைப் பலவாறு துன்புறுத்துகின்றனர். எனவே துன்பம் தாளாது தங்களைச் சரணடைந்தோம். அவர்களது அழிவிற்கு ஏதாவது ஓர் உபாயம் செய்யுங்கள். இல்லையேல் நாங்கள் இனிது வாழ்வதெப்படி?”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— “தேவர்களே! நீங்கள் வெகுவாக அவ்வசுரர்களைக் கண்டு பயப்பட வேண்டியதில்லை. அவர்கள் அழிவிற்கான உபாயத்தைக் கூறுகிறேன். சிவபிரான் உங்களுக்கு அனைத்து நன்மைகளையும் செய்வார். இவ்வசுரர்களை இந்நிலைக்குப் பெரியவர் ஆக்கியவன் நான். ஆகவே, நானே இவர்களை வதிப்பது என்பது உசிதமில்லை. மேலும், இம்முப்புரங்கள் உள்ளவரை இவர்களது புண்ணியங்கள் பெருகி வளரும். எனவே, இந்திரனோடு நீங்கள் அனைவரும் சிவபெருமானைத் துதித்து வழிபடுங்கள். அவர் மனம் மகிழ்வாரேயாகில், உங்கள் காரியத்தை நிச்சயம் நிறைவேற்றித் தருவார்.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— வியாச முனிவரே! பிரும்மதேவர் கூறியதைக் கேட்டு, தேவர்களனைவரும் இந்திரனோடு ஏறுடையரான சிவபெருமானது திருக்கயிலையை அடைந்து, பக்தியோடு இருகைகளையும் சிரம் மேல் தூக்கி வணங்கி, உலக நன்மையே கருதும் சிவபெருமானைத் துதித்து வழிபட்டனர். முனிவரே! இவ்வாறு பலப்பல துதிகளால் புகழ்ந்து பாடிய தேவர்கள், தங்கள் காரியங்களைச் சாதித்துக் கொள்வதில் வல்லவர்களல்லவா? ஆகவே, திரும்பவும் தலைதாழ்த்தி வணங்கித் தங்களது குறைகளைக் கூறலாயினர்.

தேவர்கள் கூறுகிறார்கள்—— “மகாதேவா! தாரகனது புதல்வர்கள் மூவரும் ஒன்றுகூடி இந்திரனோடு அனைத்து தேவர்களையும் வெற்றி கொண்டுவிட்டனர். இறைவா! மூவுலகங்களையும், ஏன் முனிவர்களையும்கூடத் தங்கள் ஆளுமையின்கீழ் கொண்டு வந்துவிட்டனர். அறச்சாலைகள் முதலியனவற்றையும் அழித்துவிட்டனர். மூவுலகங்களையும் வாட்டி வதைக்கின்றனர். தீயவர்களான அவர்கள் மூவரும் தேவர்களுக்கான வேள்வி அவியுணவையும் தாங்களே பிடுங்கிக் கொண்டனர். ரிஷி—முனிவர்களது அறநெறிகளையெல்லாம் விலக்கிவிட்டு, மறநெறி செயல்களையே பரப்பி வருகின்றனர். சங்கரா! அவர்களோ எந்தவொரு ஜீவராசியாலும் மரணமிலாப் பெருவாழ்வு பெற்றவர்கள். ஆகவேதான் விருப்பம்போல் தவறு புரிந்து வருகின்றனர். எம்பிரானே! முப்புரங்களில் வாழும் இம்மூவரும் உலகத்தை அழிக்கும் முன், தாங்கள்தான் ஏதாவது ஓர் உபாயம் செய்து, இவ்வுலகத்தை அழிவிலிருந்து காத்திடல் வேண்டும்.”

முனிவரே! இந்திரன் முதலிய தேவர்களது வேண்டுதலைச் செவியுற்ற சிவபெருமான் அவர்களிடம் கூறலானார்.

சிவபிரான் கூறுகிறார்—— “தேவர்களே! இச்சமயம் முப்புரங்களின் மூன்று அசுரர்களும் பெரும் புண்ணியம் தரும் உயர்ந்த செயலில் முனைந்திருக்கின்றனர். ‘புண்ணியம் செய்பவர்களைத் தண்டித்தல் தவறு’ என்பது அறநெறி. தேவர்களது துன்பங்களை நான் நன்கறிவேன். ஆனால், அவர்களோ மிக்க திறல் படைத்தவர்கள். ஆகவே, தேவர்களும் அசுரர்களும் ஒன்றுகூடினாலும் அவர்களைக் கொல்ல இயலாது. தாரகனின் புதல்வர்கள் மூவரும் பெரும் புண்ணியம் செய்தவர்கள். ஆகவே, அவர்களை வதிப்பது மிகமிகக் கடினம். தீயோர்களைப் போரில் வதிப்பதில் நான் ஊக்கம் கொண்டவனாகிலும், மனதார நட்பிற்கு எவ்வாறு ஊறு விளைவிக்கக் கூடும்? முன்பு ஒரு முறை பிரும்மதேவர், ‘அடுத்துக் கெடுத்தலாகிற மித்திர துரோகத்தைக் காட்டிலும் பெரும் பாவமில்லை’ என்று கூறியுள்ளார். அந்தணன் மற்றும் பசுங்கன்று ஆகியவற்றைக் கொன்ற பாவமான பிரும்மஹத்தி, கட்குடி, திருட்டு, கொண்ட கொள்கையைக் கைகழுவுதல் முதலியனவற்றிற்குக்கூட கழுவாய் கூறிய சான்றோர்கள், செய்ந்நன்றி மறத்தலுக்குக் கழுவாய் கூறவில்லை. செய்ந்நன்றி மறந்தவன் நன்மை பெறுவதற்கான உபாயமே இல்லை.”

ப்3ரஹ்மக்4நே ச ஸுராயே ச

ஸ்தேநே ப4க்3நவ்ரதே ததா2

நிஷ்க்ரு॒திர்விஹிதா ஸத்3பி4:

க்ரு॒தக்4நே நாஸ்தி நிஷ்க்ரு॒தி: ॥

— ஶிவபுராணம், ருத்ர ஸம்ஹிதை, யுத்த கண்டம் 3/5

(ஒப்புநோக்குக:—

1. எந்நன்றி கொன்றார்க்கும் உய்வுண்டாம் உய்வில்லை

செய்ந்நன்றி கொன்ற மகற்கு.

— திருக்குறள் 110

2. ‘ஆன்முலை அறுத்த அறனி லோர்க்கும்,

மாண்இழை மகளிர் கருச்சிதைத் தோர்க்கும்,

குரவர்த் தப்பிய கொடுமை யோர்க்கும்,

வழுவாய் மருங்கின் கழுவாயும் உள’வென,

நிலம்புடை பெயர்வ தாயினும், ஒருவன்

செய்தி கொன்றோர்க்கு உய்தி இல்’லென

அறம் பாடின்றே ................ ..............’

— புறநானூறு 34)

தேவர்களே! நீங்களனைவரும் தர்மமறிந்தவர்கள். அறநெறியில் நின்று சற்று சிந்தியுங்கள். எனது பக்தர்களான அவ்வசுரர்களை, நானே எவ்வாறு வதைப்பது? ஆகவே, தேவர்களே! எதுவரை அவர்கள் என்னைப் பக்தி பண்ணுகிறார்களோ, அதுவரை அவர்களை வதைப்பது இயலாததே. ஆகவே, நீங்கள் ஸ்ரீமந்நாராயணரிடம் சென்று நான் கூறிய காரணத்தைக் கூறுங்கள்.

இதைக் கேட்ட தேவர்கள், ஸ்ரீவிஷ்ணுவிடம் சென்று முறையிட, அவரும் அவ்வசுரர்களைத் தொன்றுதொட்டு வரும் சைவநெறியிலிருந்து விலகி, ஒழுக்கநெறி தவறியவர்களாகச் செய்யவேண்டிய ஏற்பாடுகளைச் செய்தார். வைதிக அறநெறி பிறழ்ந்ததால் பெண்கள் கற்புநெறியை விடுத்தனர்; ஆண்கள் புலன்வழிச் சென்றனர்; பெண்களும் ஆண்களும் தங்கள் தங்கள் ஒழுக்கம் கெட்டனர்; தெய்வ வழிபாடு, தென்புலத்தாருக்கான நீர்க்கடன்—திதி முதலிய சிராத்தங்கள், வேள்வி, விரதங்கள், புண்ணியத்தல யாத்திரை, சிவன்—விஷ்ணு—சூரியன்—கணபதி முதலியவர்களது பூசனை, நன்னீராடுதல், தானம், தவம் முதலிய ஒழுக்கநெறிகள் அனைத்தும் அழிந்தன; மாயையும் சேட்டையும் குடிபுகுந்தன; தவத்தினால் பெற்ற திருமகள் அங்கிருந்து வெளியேறினாள். இவ்வாறு அங்கு அறம் தவிர்ந்து மறநெறியே சூழ்ந்தது. முனிவரே! இதனால், சிவபிரானது திருவுள்ளப்படி அவ்வசுரர்கள் மூவர் மற்றும் மயனது சக்தி (திறல்) குன்றியது.

 

அத்தியாயம் : ஆறும் ஏழும்

தேவர்கள் சிவபிரானைத் துதித்தல்; தேவர்களும் ஸ்ரீவிஷ்ணுவும் சிவமந்திரத்தை ஜபித்தல்; சிவன் மகிழ விசுவகர்மா அனைத்து தேவர்களது சக்தியும் கொண்ட ஒரு ரதம் அமைத்தல்

ஸ்ரீவியாசர் கேட்கிறார்—— ஸநத்குமாரரே! தன் சகோதரர்கள் மற்றும் நகர மக்களுடன் அந்த அசுர மன்னனின் அறிவு மயக்கம் ஏற்பட்டபின், அங்கு என்னென்ன நிகழ்வுகள் நடந்தன? எம்பிரானே! அவை முழுவதையும் உள்ளபடி எனக்குக் கூறவேண்டுகிறேன்.

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— மகரிஷியே! முன்கூறியவாறு அந்த முப்புரங்களிலும் அறிவு மயக்கம் ஏற்பட்டவுடன் அசுரர்கள் சிவபூஜையை மறந்தனர். பெண்களுக்கான தர்மநெறிகள் அழிந்தன. நாற்புறங்களிலும் ஒழுக்கமின்மை சூழ்ந்தது. இதைக் கண்டு ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு, பிரும்மதேவருடனும் மற்றைய தேவர்களுடனும் கயிலையங்கிரி சென்று, சிவபெருமானை அழகிய துதிகளால் துதித்து வணங்கினார்—- “மகேசா! தேவதேவரே! தாங்களோ உயர்ந்த ஆன்மபலம் படைத்தவர். படைக்கும் கடவுளான பிரும்மதேவரும், காக்கும் கடவுளான ஸ்ரீவிஷ்ணுவும், அழிக்கும் கடவுளான ஸ்ரீருத்ரனும் தாங்களே. பரப்பிரும்மமான தங்களை வணங்குகிறேன்.”

ஸ்ரீமந்நாராயணரோ தண்ணீரில் நின்றவாறு ஸ்ரீதட்சிணாமூர்த்தி பகவானால் வெளியிடப்பட்ட ஸ்ரீருத்ர மந்திரத்தை ஒன்றரை கோடி முறை ஜபம் செய்தார். அதுவரை மற்ற தேவர்களனைவரும் சிவபெருமானைக் காதலாகிக் கசிந்து மனம் நெகிழப் பலப்பல துதிகளால் போற்றலாயினர்.

தேவர்கள் துதித்தல்—— “இறைவா! அனைத்து ஜீவராசிகளிலும் ஆன்ம சொரூபமாக நின்று அவற்றிற்கு நன்மைகள் அனைத்தையும் செய்கிறீர்கள்; அடியார்களின் துன்பங்களைக் களைகிறீர்கள். தங்கள் திருக்கழுத்தில் விடம் தங்கி நீலமாகவுள்ளதால் ‘திருநீலகண்டன்’ என்று போற்றுகின்றனர். சின்மாத்திரை சொரூபமாகவும் ஆன்மஒளியைத் தூண்டுபவராகவும் விளங்குகிறீர்கள். ஸ்ரீருத்ரரூபியான தங்களுக்கு நமஸ்காரம். அசுரர்களை அழிப்பவரே! தாங்களன்றோ எங்களது துன்பங்களைக் களைபவர். ஆகவே, தாங்கள்தானே எங்களுக்குப் புகலிடம்; எங்களுக்கான தெய்வமும் தாங்களே; அனைத்திற்கும் முதலும் முடிவும் தாங்களே; தாங்களோ ஆனந்தமே வடிவானவர்; தாங்கள் அழிவற்றவர், இறைவன், பிரகிருதி—புருஷர்களைப் படைத்தவர், உலகநாயகர்; தாங்களே ரஜோ குணங்கொண்டு பிரும்மதேவராகப் படைத்தலையும், சத்துவ குணத்தை அடைந்து ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவாகக் காத்தலையும், தாமஸ குணத்தையேற்று ருத்ரனாக அழித்தலையும் செய்கிறீர்கள்.

இறைவா! சம்சாரமாகிற இப்பெருங்கடலைத் தாண்ட வைப்பவர் தாங்கள்தானே. அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் ஒரே தலைவர் தாங்கள்; மற்றும் ஊழிகாலத்தும் அழிவற்றவர்; வேண்டும் வரம் அளிப்பவர்; வேத வடிவானவர்; வேதங்களினால் புகழப்படுபவர்; சொல்லுக்கும் அதன் பொருளுக்கும் எட்டாதவர். யோகசாஸ்திரங்கள் கற்றறிந்த பெரும் யோகிகளும், ஈசானனான தங்களிடமல்லவோ முக்தியின்பத்தை வேண்டுகின்றனர். யோகிகளின் இதயமாகிற தாமரையின் மத்தியில் விளங்குபவரே! வேதங்களும் சான்றோர்களும் என்ன கூறுகிறார்கள் தெரியுமா? தாங்கள்தான் பரப்பிரும்மம், தத்துவ வடிவானவர், ஒளிமயமானவர், பரத்திற்கும் பரம் என்று. மங்களங்கள் அருள்பவரே! தாங்களோ அங்கிங்கெனாதபடி எங்கும் நீக்கமற நிறைந்தவர்; அனைவருள்ளும் ஆன்மாவாக விளங்குபவர்; மூவுலகங்களிலும் ஆளுமை உடையவர். பரமாத்மா, பரம்பொருள் என்று அனைத்து ஜீவராசிகளாலும் அழைக்கப்படுபவர் தாங்களே. உலகம் போற்றும் குருநாதரே! கண்டு களிக்கவும், கேட்டு ரசிக்கவும், துதித்துப் பாடவும், உண்மைப் பொருளை அறியவும் ஒன்று உண்டென்றால் அது தாங்கள்தான். அணுவிற்கு அணுவாகவும், மஹத்திற்கு மஹத்தாகவும் விளங்குபவர் தாங்கள். தங்களது திருக்கரங்களும் திருவடிகளும் திருக்கண்களும் திருமுடிகளும் திருமுகங்களும் திருக்காதுகளும் மூக்குகளும் எண்டிசையிலும் பரவியுள்ளன. கணக்குதான் உண்டோ அவைகளுக்கு? ஆகவே, எண்டிசையிலும் நின்று வணங்குகிறோம்.

எங்கும் நீக்கமற நிறைந்த நிறை பொருளே! சர்வமும் அறிந்தவரே! சம்சாரக் கடலுக்குத் தலைவரே! சத்துவ ரூபியே! நன்மைகளையே செய்பவரே! ஆதி—அந்தமில்லா அருஞ்சுடரே! கோடி கோடி சூரியனின் ஒளியையும் விஞ்சுபவரே! நாங்கள் எண்டிசையும் நின்று வணங்குகிறோம். அனைத்து அண்டங்களும் வணங்கும் தத்துவமே! முதலும் முடிவும் அற்றவரே! இருபத்தாறாவது தத்துவமாக விளங்குபவரே! ஒப்பார் மிக்கார் இலையாய பெருமாயனே! அனைத்து ஜீவராசிகளையும் அதனதன் நற்காரியங்களைச் செய்ய நியமிப்பவரே! தங்களை வணங்குகிறோம். தேவர்க்கும் மூவர்க்கும் எட்டாத திருவிளையாடல்கள் புரிபவர் தாங்கள். ஆகையாலன்றோ தேவர்கள், அசுரர்கள், அந்தணர்கள், மற்றுமுள்ள ஜீவராசிகளனைத்தும் தங்களையே துதித்து வணங்குகின்றனர்.

எம்பெருமானே! முப்புரங்களின் அசுரர்கள் மூவரும் எங்களை இல்லையாக்கிவிட்டார்கள். தாங்கள்தான் அவர்களை வதைத்து எங்களைக் காத்தருள வேண்டும். எங்களுக்குத் தங்களை விடுத்து வேறு புகலிடம் ஏது? இப்பொழுது அவர்கள் தங்களது மாயையில் மயங்கி உள்ளனர். ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவின் சூழ்ச்சியில் சிக்கித் தங்களது அறநெறிகளை விடுத்துள்ளனர். எங்களது நல்ல காலம்தான் அவர்கள் தங்கள் ஆசார—அனுஷ்டானங்களை விடுத்து நாத்திகர்களாக ஆக்கியது. இதுவரை எங்களது நலனையே காத்து வந்த தாங்கள் இன்றும் அருள்புரிய வேண்டாமா? தங்களைச் சரணடைந்த எங்களைக் கைவிடாதீர்கள். இனி தங்கள் திருவுள்ளமே எங்களுக்கு அடைக்கலம்.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— முனீசுவரரே! தேவர்கள் இவ்வாறு சிவபெருமானைத் துதித்து இரு கைகூப்பி நின்றனர். இவ்வாறு தேவர்கள் துதிக்கவும், ஸ்ரீமந்நாராயணன் சிவமந்திரமான திருவைந்தெழுத்தை ஜபிக்கவும், சிவப்பரம்பொருள் மனம் மகிழ்ந்து தன் விருஷப வாகனத்தில் அமர்ந்தவண்ணம் அங்கு காட்சியளித்தார். பின் நந்தியெம்பெருமான் மேலிருந்து இறங்கி வந்து ஸ்ரீமந்நாராயணனை மார்புறத் தழுவிப் பின் நந்தியின் தோள் மேல் தன் கையை ஊன்றிக் கொண்டு கருணை பொங்க, தேவர்களை நோக்கியவண்ணம் கம்பீரமாகக் கூறலானார்.

சிவபெருமான் கூறுகிறார்—— “தேவர்களே! அறநெறி விடுத்து மறநெறியில் நிற்கும் அவ்வசுரர்களின் முப்புரங்களையும் நிச்சயமாக அழித்தொழிப்பேன். ஆனால், அவர்கள் என் அடியவர்கள். என்னையே எப்பொழுதும் மனதில் தியானித்து வருகின்றனர். இப்பொழுது என்னவோ அவர்கள் ஏதோவொரு சூழ்ச்சிக்காட்பட்டுத் தங்கள் அறநெறி ஒழுக்கத்தை விட்டிருக்கலாம். ஆனாலும், அவர்களை நான்தான் அழிக்கப் போகிறேன். இருந்தாலும் அவர்களது அறநெறி ஒழுக்கத்தை மாற்றிய ஸ்ரீவிஷ்ணுவோ அல்லது மற்ற தேவர்களோ ஏன் அவர்களை வதைக்கக் கூடாது?”

முனிவரே! சிவபெருமான் கூறியதைக் கேட்ட தேவர்களும், ஏன் ஸ்ரீமந்நாராயணரும்கூட மனமொடிந்து போயினர். இதைக் கண்ட பிரும்மதேவர் இரு கைகளையும் கூப்பியவண்ணம் சிவபிரானிடம் வேண்டலானார்.

பிரும்மதேவர் வேண்டுகிறார்—— “பரமேசுவரா! யோகிகளின் தலைவர் தாங்கள். தேவர்களையும் முனிவர்களையும் காத்தருளும் பரப்பிரும்மமும் தாங்களே. பாவமென்பது தங்களிடம் ஒட்டாதது. தாங்கள் சொல்லித்தானே ஸ்ரீவிஷ்ணு, அவர்களை மாயவலையில் சிக்கச் செய்தார். இப்பொழுது அவர்கள் தங்கள் அறநெறி ஒழுக்கங்களை விடுத்துள்ளனர். தங்கள் பக்தி நெறியையும் ஒதுக்கிவிட்டனர். தங்களை விடுத்து மற்றவர்களால் அவர்களை வதைக்கவும் இயலாது. தேவர்களையும் முனிவர்களையும் காத்தருளும் எம்மிறைவனே! அடியார்களைக் காத்தருள, அத்தீயோர்களை வதைப்பதென்பது நியாயம்தானே! தாங்களோ பேரரசர். அரசர்களுக்குப் பாவிகளைத் தண்டிப்பது என்பதுதானே அறநெறி. அதனால் அரசர்களுக்குப் பாவமில்லையே. ஆகவே, நன்னிலத்தில் உள்ள முட்களைப் போன்ற இவர்களைக் களைந்து அந்தணர்களான அறவோர்களைக் காத்தருளுங்கள். தன் ராஜ்யத்தையும் ஆளுமையையும் நிலைநிறுத்திக் கொள்ள விரும்பும் அரசன் இவ்வாறுதான் செய்வேண்டும் என்பது நியதி. ஆகவே, காலம் தாழ்த்தாமல் இப்பொழுதே தேவர்களைக் காத்தருள ஆவன செய்யுங்கள். தேவதேவரே! முனிவர்கள், வேள்விகள், வேதங்கள், சாஸ்திரங்கள், நான், ஸ்ரீமந்நாராயணன் என அனைத்துமே தங்களது மக்களன்றோ? இறைவா! நாங்கள் அனைவரும் தங்களது குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்களாயிற்றே! ஸ்ரீஹரி தங்களது இளவரசர். பிரும்மதேவனான நான் புரோகிதர். தங்களது கட்டளையை ஏற்று நடக்கும் சுக்ராசார்யார் அரசியலைக் கவனிக்கும் மாமந்திரி. மற்ற தேவர்களனைவரும் தங்களது அருளாணைக்குக் கட்டுப்பட்டுத் தங்கள் தங்கள் காரியங்களைக் கவனிக்கிறார்கள். இதுதானே உண்மை.”

வியாச முனிவரே! பிரும்மதேவர் கூறியதைக் கேட்டு மகிழ்ந்த இறைவன் கூறலானார்—— “பிரும்மதேவரே! தாங்கள், என்னைத் தேவர்களின் சக்கரவர்த்தி என்கிறீர்களே. அதற்கான எந்தவொரு தகுதியும் என்னிடம் இல்லையே. எப்படி நான் அந்த அரசருக்கரசர் என்கிற பதவியை ஏற்க முடியும்? என்னிடம் உயர்ந்த ரதமில்லை. அதற்கான சாரதியும் இல்லை. போரில் வெற்றியைத் தரும் வில்லோ, அம்புகளோகூட இல்லை. பின் எப்படித்தான் திறல்மிக்க அவ்வசுரர்களை வதிப்பது?”

இவ்வாறு இறைவன் கூறவே, தேவர்களும் கசியபர் முதலிய ரிஷிகளும் மனம் கலங்கி வருந்தினர். அப்பொழுது ஸ்ரீவிஷ்ணு கூறலானார்—— “தேவர்களே! முனிவர்களே! ஏன் வருந்துகிறீர்கள்? வருந்துதலை விட்டொழியுங்கள். பெரியோர்களைத் தொடர்ந்து ஒரு செயல் செய்தல் என்பது எளிதன்று. அப்படிப் பெரியோர்களைப் பின்பற்றி ஒரு செயலில் இறங்கினால் முதலில் பெருந்துன்பங்களை எதிர்கொள்ளத்தான் வேண்டும். பின் அவர்களது மனஉறுதியைக் கண்டு அத்தெய்வமே மனம் மகிழ்ந்து அவர்களது வேண்டுதலை நிறைவேற்றும் என்று கேட்டிருக்கிறேன். சிவபெருமானே அனைத்து கணங்களுக்கும் பெருந்தலைவர். எளிதில் மனம் மகிழ்பவர். அதாவது ‘ஆஶுதோஷி’ என்பது அவரது திருநாமம். ஆகவே, முதலில் ‘ஓம்’ என்னும் பிரணவ மந்திரத்தை ஓதுவோம். பின் ‘நம: ஶிவாய’ என்று கூறி, ‘ஶுபம்’ என்று இரு முறையும், ‘குரு’ என்று இரு முறையும் கூறி, அதன்பின் ‘ஶிவாய நம: ஓம்’ என்று சொல்வோம். (அதாவது, ‘ஓம் நம: ஶிவாய ஶுபம் ஶுபம் குரு குரு ஶிவாய நம: ஓம்’ என்கிற மந்திரம் வரும்.) முற்றுமறிந்த மூதறிஞர்களே! சிவபெருமானை மகிழச் செய்ய, இம்மந்திரத்தை ஒரு கோடி முறை உச்சரித்தோமாகில் நிச்சயம் சிவபெருமான் உங்கள் செயலை நிறைவேற்றித் தருவார்.”

இவ்வாறு ஸ்ரீமந்நாராயணர் கூற, தேவர்களனைவரும் திரும்பவும் சிவபக்தி செய்யலாயினர். ஸ்ரீமந்நாராயணரும் தேவர்கள்—முனிவர்களது வேண்டுகோளை நிறைவேற்றித் தர வேறு சிந்தனையின்றி மனவொருமையோடு இம்மந்திரத்தை ஜபிக்கலானார். இவ்வாறு இவர்கள் ஒரு கோடி முறை சிவமந்திரத்தை ஜபிக்கவே, சிவபெருமான் முன்போலவே அவர்கள் எதிரில் காட்சியளித்துக் கூறலானார்—— “நாராயணா! பிரும்மதேவரே! தேவர்களே! உயர்ந்த அறவொழுக்கத்தைப் பின்பற்றி வரும் முனிவர்களே! நீங்கள் செய்த ஜபத்தால் மனம் மகிழ்ந்தேன். விரும்பிய வரத்தைக் கேளுங்கள்.”

தேவர்கள் வேண்டுகிறார்கள்—— “தேவதேவரே! உலகங்களுக்கெல்லாம் நன்மையே செய்யும் இறைவா! எங்கள் மேல் கருணையும் அன்பும் இருக்குமேயானால், எங்களது துன்பத்திற்கும் கவலைக்கும் காரணமான முப்புரங்களையும் விரைவில் அழித்திடுங்கள். ஏழைப்பங்காளனே! கருணைக்கடலே! இதுவரை எங்களைப் பலப்பல இன்னல்களிலிருந்து காத்தருளிய தாங்கள், இம்முறையும் அதேபோலக் காத்தருள வேண்டும்.”

இவ்வாறு பிரும்மதேவரும், ஸ்ரீஹரியும், மற்ற தேவர்களும் வேண்டவே மனம் மகிழ்ந்த சிவப்பரம்பொருள் மேலும் கூறலானார்—— “ஸ்ரீஹரியே! பிரும்மனே! தேவர்களே! முனிவர்களே! திரிபுராசுரர்கள் இறந்ததாக எண்ணிக் கொள்ளுங்கள். முன்பு நான் கூறியவாறு முதலில் தெய்விகமான ஒரு தேர், சாரதி, நல்ல வில் மற்றும் பாணம் ஆகியனவற்றைத் தயார் செய்யுங்கள். விஷ்ணுவே! பிரும்மனே! நீங்கள் இருவரும் மூவுலகங்கட்கும் தலைவர்களன்றோ! ஆகவே நான் சக்கரவர்த்தி என்பதற்கான அனைத்துப் பொருட்களையும் உடனே தயார் செய்யுங்கள். உங்களில் ஒருவர் படைக்கும் கடவுள்; மற்றவரோ காக்கும் கடவுள். ஆகவே, இவற்றைத் தேவர்களுக்காக, நீங்கள்தான் தயார் செய்ய வேண்டும். நீங்கள் ஜபித்த இந்த உயர்ந்த மங்களமான மந்திரம் புண்ணியம் தருவதும், என்னை மகிழ்விப்பதும் ஆகும். இவ்வுலக (புக்தி) மற்றும் பரவுலக (முக்தி) இன்பங்களை அளிப்பது. சிவனடியார்களுக்கு ஆனந்தமளிக்கும் இம்மந்திரம் விரும்பியதைத் தரவல்லது. விண்ணுலகத்தை விரும்புபவருக்கு செல்வம்—புகழ்—நீண்டஆயுளையும், பற்றற்றவருக்கு முக்தியையும், சாதகர்களுக்கு புக்திமுக்திக்கான சாதனத்தையும் தரவல்லது. தூய்மை காத்து இம்மந்திரத்தை ஜபிப்பவனும், மற்றவருக்குச் சொல்பவனும் விரும்பியதைப் பெறுவான்.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! சிவபெருமான் இவ்வாறு கூறியதைக் கேட்ட தேவர்கள் மகிழ்ந்தனர். ஸ்ரீவிஷ்ணுவும் பிரும்மனும் பெருமகிழ்ச்சி கொண்டனர். அப்பொழுது தேவதச்சனாகிய விசுவகர்மா சிவபெருமானது அருளாணைக்கேற்ப, உலக நன்மைக்காக ஒரு தெய்வீக ரதத்தைத் தோற்றுவித்தான்.

 

அத்தியாயம் : எட்டு முதல் பத்து வரை

விசுவகர்மா செய்த தெய்வீக ரதத்தின் பெருமை; சிவபெருமான் அதில் அமர்ந்து போருக்குப் புறப்படுதல்; சிவபெருமானுக்குப் ‘பசுபதி’ என்கிற திருநாமம் தோன்றுதல்; கணபதியைப் பூஜித்தல் மற்றும் முப்புரமெரித்தல்; மயன் முப்புரத்திலிருந்து உயிருடன் தப்பித்தல்

வியாச முனிவர் கேட்கிறார்—— “சிவனடியார்களில் சிறந்தவரே! ஸநத்குமார முனிவரே! நல்லெண்ணம் கொண்ட அறிஞரே! நீங்கள் கூறிய சிவகதை மிகவும் அற்புதமானது. அறிஞனான விசுவகர்மா சிவபெருமானுக்காகச் செய்த அவ்வுயர்ந்த தெய்வீக ரதத்தின் பெருமைகளைக் கூறுங்கள்.”

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! வியாசர் கூறியதைக் கேட்ட ஸநத்குமார முனிவர், சிவப்பரம்பொருளின் திருவடிகளை மனதிலிருத்திக் கூறலுற்றார்.

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— அறிஞரே! வியாச முனிவரே! சிவனது பொற்பாதங்களை நினைந்து என் மனதிற்குத் தெரிந்தவரை அத்தெய்வீக ரதத்தினை வர்ணிப்பேனாக. சிவபிரானது கட்டளைப்படி விசுவகர்மா தெய்வீக ரதத்தைத் தோற்றுவித்தான் என்று கூறினேன் அல்லவா? அத்தேர் பொன்மயமானது. அதன் வலப்புறச் சக்கரம் சூரியதேவன்; இடப்புறச் சக்கரம் சந்திரன். வலப்புறச் சக்கரத்தின் பன்னிரண்டு ஆரங்களும் மித்திரன், ரவி முதலிய பன்னிரண்டு சூரியர்கள். இடப்புறச் சக்கரத்தின் பதினாறு ஆரங்களும் சந்திரனின் பதினாறு கலைகள். அசுவினி முதலிய இருபத்தேழு நட்சத்திரங்களும் அதில் பிரகாசித்தன. வசந்தம் முதலிய ஆறு பருவங்களும், அவ்விரு சக்கரங்களின் நேமிகள் (தேர் உருளைகள்). ஆகாயம் தேரின் முன்புறம். மந்தரமலை தேரின் நடுப்பகுதி. உதயாசலமும் அஸ்தமனாசலமும் தேரின் கூபரங்கள் (நுகத்தடிகள்). மகாமேரு அதன் தாங்கல். கேசரம் முதலிய மலைகள் அம்மேருவின் இடைத்தாங்கல்கள். அறுபது வருடங்களும் அத்தேரின் வேகம் (ஓட்டம்). உத்தராயணமும் தட்சிணாயனமும் அத்தேரினது சக்கரங்களின் இணைப்புகள். முகூர்த்தம் அதன் கயிறுகள். அறுபத்து நான்கு கலைகளும் அதன் ஆணிகள். காஷ்டம் என்னும் காலத்தின் அளவுகள் தேரின் மூக்கு போன்ற முன்பாகம். க்ஷணம் (நொடி) என்னும் கால அளவு அக்ஷதண்டம். நிமிஷம் அடிக்கட்டை. லவம் (கால அளவு) ஏறு கால். த்யுலோகம் தேரின் மேல் படுதா.

சுவர்க்கமும் மோட்சமும் இருகொடிகள். நுகத்தடியின் ஒருபுறம் காமதேனுவும், மறுபுறம் ஐராவதத்தின் மனைவியான அப்ரமு என்னும் பிளிறும் (பெண் யானை). பிரகிருதி (அவ்யக்தம்) அதன் சுழல் தண்டு. புத்தி வாய்க்கட்டை. அகங்காரம் அதன் மூலைப்பகுதி. ஐம்பெரும் பூதங்களும் அதன் திறல். முனிவரே! பொறி—புலன்களே அதன் ஆபரணங்கள். அதன் ஓட்டம் சிரத்தை. வேதங்களின் அங்கங்களான வியாகரணம் முதலிய ஆறும் அதன் அணிகலன்கள். புராணங்கள், நியாயம், மீமாம்சை, தர்ம சாஸ்திரங்கள் ஆகிய நான்கும் அதன் உப பூஷணங்கள் (இணை அணிகலன்கள்). தேரில் கட்டப்பட்டுள்ள மணிகள் (ஆஞு॥ண்) அனைத்து இலக்கணங்களும் நிறைந்த ஆற்றல்மிக்க மகாமந்திரங்களே ஆகும். நான்கு வர்ணங்களும் நான்கு ஆசிரமங்களும் அதன் அடிப்புறம். ஆயிரம் திருமுடிகள் கொண்ட ஆதிசேஷன் என்னும் பாம்பு தேரைக் கட்டும் கயிறு. திசைகள் நான்கும், அதன் துணை திசைகள் நான்கும் ஆக எண்டிசைகளும் அதன் பாதம் (கீழ் பாகம்). புஷ்கரம் முதலிய புண்ணிய தீர்த்தங்கள் இரத்தினங்கள் இழைத்த பொன்மயமான பதாகைகள் (கொடிகள்). நாற்றிசை கடல்களும் அத்தேரின் சுற்றாடை.

கங்கை முதலிய உயர்ந்த புண்ணிய நதிகள் அழகான பெண் வடிவமேற்று சிறந்த பொன்னாபரணங்கள் அணிந்து கைகளில் வெண்கவரி ஏந்தி, இங்குமங்கும் உலா வந்து, அத்தேரின் அழகினை மேலும் அழகுபடுத்தினர். ஆவஹம் முதலிய ஏழு காற்றுகளும் உயர்ந்த பொற்படிகளாயின. லோகாலோக மலை, அத்தேரின் நாற்புறங்களிலும் உள்ள படிகளாயின. மானஸம் முதலிய சரோவரங்கள் தேரின் அழகான எட்டுப்படிகள். வர்ஷா சலங்கள் நாற்புறமும் உள்ள பிடித்து ஏறும் கயிறுகள். பாதாளம் முதலிய கீழுலகங்களிலுள்ள ஜீவராசிகள் அதன் கீழ்ப்பாகம், தேவதேவரான பிரும்மதேவர் கடிவாளம் ஏந்திய தேரோட்டி. பிரணவமான ஓங்காரமே பிரும்மதேவர் கையில் ஏந்திய சாட்டை. ‘அ’காரம் பெருத்த குடை. மந்திராசலம் அள்ளைப்புறத்தில் உள்ள தண்டு. மலையரசனான இமயமே வில். பாம்பரசனான ஆதிசேஷன் அவ்வில்லின் நாண். வேதமாதாவான வாணீதேவி அவ்வில்லில் கட்டியுள்ள மணி. பெருந்திறல் படைத்த ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவே பாணம். அக்னி பகவான் பாணத்தின் கூர்மையான நுனி.

முனிவரே! நான்கு வேதங்களும் அத்தேரில் பூட்டியுள்ள நான்கு குதிரைகள். இனி பாக்கியுள்ள ஒளி பொருந்தியன அனைத்தும் அக்குதிரைகளின் ஆபரணங்கள். அன்று ஆலகால விஷத்தினின்றும் தோன்றியன அனைத்தும் சேனைகள். காற்று பறை கொட்டுபவர்களாயிற்று. வியாசர் முதலிய முக்கிய ரிஷிகள் வாத்தியங்களை ஏந்தி வந்தனர். முனிவரே! அதிகம் கூறுவானேன். இந்தப் பிரும்மாண்டத்தில் உள்ளன அனைத்தும் அத்தேரில் இருந்தன. இவ்வாறு பிரும்மதேவர் மற்றும் ஸ்ரீமந்நாராயணரது கட்டளைப்படி பேரறிஞனான விசுவகர்மா அழகிய அத்தேரையும் அதிலுள்ள அற்புதப் பொருட்களையும் அமைத்தான்.

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— மகரிஷியே! இவ்வாறு அமைக்கப்பட்ட அத்தெய்வீகத் தேரில் வேதங்களாகிற குதிரைகளைப் பூட்டி, பிரும்மதேவர் அதைச் சிவபிரானுக்கு அர்ப்பணம் செய்தார். பின் ஸ்ரீவிஷ்ணு முதலிய தேவசிரேஷ்டர்களால் கொண்டாடப்படும் ஸ்ரீசிவபெருமானை அத்தேரில் ஆரோகணிக்குமாறு வேண்டினார். தேவதேவரான ஸ்ரீசிவபெருமானும் அனைத்து உபகரணங்களும் பொருந்திய அத்தெய்வீகத் தேரில் ஏறி அமர்ந்தார். அப்பொழுது தேவர்கள், ரிஷிகள், கந்தர்வர்கள், நாகர்கள், லோகபாலகர்கள், யட்சர்கள், கின்னரர்கள், பிரும்மா, விஷ்ணு முதலிய அனைவரும் அவரைத் துதித்துப் போற்றினர். இசை வல்லுனர்களான அப்சரசுக்கள் அவரைச் சுற்றி நின்றனர். தேரோட்டியாகப் பிரும்மதேவர் அமர்ந்திருந்ததால் சிவபெருமான் மேலும் பொலிவுடன் திகழ்ந்தார். உலகிலுள்ள அனைத்துப் பொருட்களாலும் ஆக்கப்பட்ட அத்தேரில் சிவபெருமான் ஏறியதும் வேதமாகிய அக்குதிரைகள் தலைகீழாகக் குப்புற விழுந்தன; பூமி நடுங்கியது; மலைகள் அனைத்தும் சலித்தன. சிவபெருமானது பாரம் தாங்காமல் ஆதிசேஷன் தலைநடுங்கினான்.

அப்பொழுது தரணீதரன் நந்தியெம்பெருமானது திருமேனி தாங்கி, ரதத்தின் அடிக்குச் சென்று, அத்தேரை மேலே தூக்கித் தாங்கிப் பிடித்தான். ஆனால், நந்தியெம்பெருமானாலும் சிவபெருமானது பாரத்தைத் தாங்க முடியவில்லை. அதனால், தன் முழங்கால்களைத் தரையில் ஊன்றிக் கொண்டார். சிவபிரானது கட்டளையை ஏற்ற சவுக்கேந்திய பிரும்மதேவர், மனம் மற்றும் காற்றுக்கும் எட்டாத வேகமுடைய வேதங்களாகிய அக்குதிரைகளை மெல்ல எழுந்திருக்கச் செய்து, அத்தேரை நிற்கச் செய்தார். சிவபெருமான் வீற்றிருந்த அத்தேரைத் தவச்சீலர்களான திரிபுரர்கள் அமர்ந்துள்ள அம்முப்புரங்களை நோக்கிப் பிரும்மதேவர் வேகமாக ஓட்டினார். பின் உலகங்கட்கு நன்மையே செய்யும் சிவபிரான், தேவர்களைத் தன் கண்களால் கருணையோடு பார்த்து, “தேவர்களே! நீங்கள் தேவர்களுக்கும் மற்றவர்களுக்கும் இடையில் உயர்வு—தாழ்வு என்கிற ‘பசு’ புத்தியைக் கற்பனை செய்து தாழ்வாக (கீழாக) உள்ள ஜீவராசிகளான பசுக்களின் தலைமையை எனக்கு அளிப்பீர்களேயானால், அப்பொழுதுதான் நான் முப்புர நாயகர்களான மூன்று அசுரர்களையும் வதிப்பேன். அப்பொழுதுதான் அவர்களை வதைக்கவும் முடியும். இல்லையேல் வதம் செய்ய இயலாது” என்று கூறியருளினார்.

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! ஆழங்காணவியலாத அறிவுக்களஞ்சியமான தேவாதிதேவர் சிவபெருமான் கூறியதைக் கேட்ட தேவர்கள், ‘பசுத்தன்மை’ எனில் என்னவென்று புரியாது கவலையுற்றனர். இதைக் கண்ட கருணைக்கடலான சிவபிரான் சற்றே நகைத்தவண்ணம் கூறலுற்றார்.

சிவபிரான் கூறுகிறார்—— “தேவர்களே! பசுத்தன்மை பெற்றாலும் உங்களுக்குத் தாழ்வு கிடையாது. அந்தப் பசுத்தன்மையிலிருந்து விடுதலை பெறும் வழியைக் கூறுகிறேன், கேளுங்கள். அதன்படி செய்யுங்கள். ஒன்றுபட்ட அமைதியான மனதுடைய தேவர்களே! தெய்வத்தன்மை பொருந்திய இந்த பாசுபத விரதத்தை முறைப்படி மேற்கொள்பவன், தன் பசுத்தன்மையிலிருந்து விடுதலை பெறுகிறான் என்பது சர்வ நிச்சயம். உங்களைத் தவிர மற்ற பிராணிகளும் இவ்விரதத்தை மேற்கொள்வதால் தங்கள் பசுத்தன்மை நீங்கப் பெறுகின்றன. நைஷ்டிக பிரும்மசாரியாக இருந்து கொண்டு பன்னிரண்டு வருடங்களோ, ஆறு வருடங்களோ, அல்லது மூன்று வருடங்களோ என்னை ஆராதிப்பவர் அல்லது பிறரை ஆராதிக்கச் செய்பவர் ஆகிய இருவரும் இப்பசுத்தன்மை நீங்கப் பெறுவர். ஆகவே, தேவர்களே! நீங்களும் உயர்ந்ததான இந்த விரதத்தை மேற்கொள்வீர்களேயானால் பசுத்தன்மையிலிருந்து விடுதலை பெறுவீர்கள்.”

(குறிப்பு:—

பசுப்பல கோடி பிரமன் முதலாய்ப்

பசுக்களைக் கட்டிய பாசம்மூன்று உண்டு

பசுத்தன்மை நீக்கி அப்பாசம் அறுத்தால்

பசுக்கள் தலைவனைப் பற்றி விடாவே.

— திருமந்திரம் 8/16/2)

ஆருயிர்களின் அன்பு—அறிவாற்றல்களை மறைத்து நிற்கும் ஆணவமே ‘பாசம்’ எனப்படும். அப்பாசத்தால் மூடப்பட்ட உயிர் ‘பசு’ எனப்படும். ஆணவம், கர்மம், மாயை — இவை மூன்றுமே பாசமாகும்.

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— வியாச மகரிஷியே! சிவப்பரம்பொருள் கூறியதைக் கேட்ட ஸ்ரீவிஷ்ணுவும் பிரும்மாவும் மற்ற தேவர்களும், அதை ‘அப்படியே’ என்று ஒத்துக் கொண்டனர். ஆணவம், கர்மம், மாயை என்கிற மும்மலங்களான பாசத்தால் கட்டுண்டதாலேயே தேவர்களும் அசுரர்களும் பசுக்களாயினர். இத்தளைகளைக் களைபவர் சிவபெருமான். ஆகையாலே சிவபெருமான் பசுபதியானார். அன்று முதல் சிவபெருமானுடைய திருநாமாவான ‘பசுபதி’ என்பது உலகில் பரவியது. அத்திருநாமம் அனைவருக்கும் அனைத்து நலன்களையும் அருள்வது. தேவர்களும் ரிஷிகளும் மகிழ்ச்சியில் திளைத்துப் ‘போற்றி போற்றி’ எனப் புகழ்ந்து பாடினர். பிரும்மா, விஷ்ணு, தேவர்கள், மற்றுமுள்ள ஜீவராசிகள் அனைத்தும் மகிழ்ந்தனர். அப்பொழுது அங்கு தோன்றியிருந்த சிவபிரானது திருமேனிப்பொலிவை வர்ணிக்க நூற்றுக்கணக்கான வருடங்களும் போதாது. அந்நிலையில் சிவபெருமான் முப்புரங்களை அழிக்கக் கிளம்பினார். அப்பொழுது தேவர்கோனான இந்திரன் முதலிய முக்கிய தேவர்களும் தெளிந்த மனதுடன் சூரியனைப் போன்று ஒளிர்பவர்களாய் கைகளில் கலப்பை, உலக்கை, புசுண்டி போன்று மலைபோல் உயர்ந்த பலவாறான படைக்கலங்களை ஏந்தி, யானை, குதிரை, சிங்கம், காளை, தேர் முதலியவற்றில் ஏறிக் கொண்டு ‘சிவபெருமான் வாழ்க, அவருக்கே வெற்றி’ என்று போற்றிக் கொண்டு சென்றனர். விண்வெளிகளில் திரியும் சித்தர்களும் சாரணர்களும் பூமாரி பெய்தனர். சிவபெருமானுடன் சென்ற சிவகணங்களின் எண்ணிக்கை மனதிற்கும் எட்டாதது. இருப்பினும் சிலவற்றையாவது கூறுகிறேன்.

சிவகணங்களிலேயே சிறந்தவரான பிருங்கி, கணத்தலைவர்களும் தேவர்கள் குழாமும் சூழ விமானத்திலேறி ‘மற்றோர் இந்திரனோ!’ என்னும்படி முன் சென்றார். அவருடன் கேசன், விகதவாசன், மகாகேசன், மகாஜ்வரன், ஸோமவல்லீ, ஸவர்ணன், ஸோமபன், ஸநகன், ஸோமத்ருகன், சூரியவர்சன், சூரியப்ரேக்ஷணகன், சூரியாக்ஷன், சூரியநாமா, சுரன், சுந்தரன், பிரஸ்கந்தன், குந்தரன், சண்டன், கம்பனன், அதிகம்பனன், இந்திரன், இந்திரஜயன், யந்தா, இமகரன், சதாக்ஷன், பஞ்சாக்ஷன், ஸஹஸ்ராக்ஷன், மகோதரன், ஸதீஜஹு, சதாஸ்யன், ரங்கன், கர்ப்பூரபூதன், துவிசிகன், திரிசிகன், அகங்காரகாரகன், அஜவக்திரன், அஷ்டவக்திரன், ஹயவக்திரன், அர்த்தவக்திரன் முதலிய பெருந்திறல் படைத்தவர்கள் எல்லோரும் எதைக் குறித்துச் செல்கிறோம்? என்பதையும் கவனியாது சிவபிரானைச் சுற்றிச் சென்றனர்.

வியாச முனிவரே! இச்சமயம் தேவர்களிடம் பகை பாராட்டும் அம்முப்புரத்து அசுரர்கள் மூவரையும் முப்புரத்துடன் எரித்துச் சாம்பராக்க இறைவன் திருவுள்ளம் கொண்டார். அத்தெய்வீகத் தேரின் நடுவில் விளங்கும் சிவபெருமான், தன் அற்புதமான வில்லில் நாணேற்றி, திறலுடைய அம்பினைத் தொடுத்து, எய்வதற்குத் தயாராக அசைவின்றி நின்றார். ஆனால், அவரது கட்டைவிரலின் நுனியில் கணபதி அமர்ந்து கொண்டு அம்முப்புரங்களின் மேல் குறிவைக்க இயலாதவாறு தொல்லைப்படுத்தினார். அப்பொழுது சிவபெருமான் ஓர் ஆகாயவாணியைச் செவியுற்றார். “இறைவா! தாங்கள், கணபதியைப் பூஜிக்காத வரை இம்முப்புரங்களையும் அழிக்க இயலாது” என்றது அவ்வாகாயவாணி. இதைக் கேட்டதும் அந்தகாசுரனை வதித்த சிவபெருமான் பத்ரகாளியை அழைத்து கணபதியைப் பூஜிக்கச் செய்தார். கட்டைவிரல் நுனியில் அமர்ந்திருந்த கணபதியை முறைப்படி பூஜித்து முடித்ததும் வினாயகர் மகிழ்ந்தார். உடனே, தாரகாசுரனின் மகன்களான திரிபுரர்களின் அம்மூன்று கோட்டைகளும் விண்வெளியில் உலா வருவது சிவபிரானுக்குத் தெரிந்தது.

இந்நிகழ்ச்சியில் சில—பலரது எண்ணம் என்ன தெரியுமா? ‘சிவபிரானோ சர்வ சுதந்திரர்; பரப்பிரும்மம்; ஸகுணரும் நிர்குணரும்; எவராலும் எதனாலும் எளிதில் காண இயலாதவர்; அனைவருக்கும் ஒப்பற்ற ஒரே தலைவர்; பரம்பொருள்; நிரஞ்சனர்; பிரும்மா, விஷ்ணு, மகேசுவரன், இந்திரன், சதாசிவன் ஆகிய ஐந்து தேவர்களின் ஒட்டுமொத்த சொரூபர்; அவர்களாலும் போற்றி வணங்கப்படுபவர்; பரத்திற்கும் பரர்; அனைவராலும் உபாசிக்கப்படுபவர். அவர் உபாசிப்பதற்கென ஒருவருமில்லை. இவ்வாறு அனைவராலும் போற்றிப் புகழ்ந்து வணங்குதற்குரிய பரம்பொருளான மகேசுவரருக்கும் இது பொருந்துமா? சரியாகப்படவில்லையே. இவருக்குக் காரியம் கைகூட மற்றவரது உதவியா?’ என்றெல்லாம் பலர் பலவாறு நினைக்கலாம். ஆனால், முனிவரே! தேவதேவரானாலும், வரங்கள் அருள்பவரானாலும் சிவனாரது திருவிளையாடல்களில் இப்படியும் நடப்பது உண்டு என்பதைக் காட்டவே.

முனிவரே! இவ்வாறு கணபதியைப் பூஜித்ததும் அம் முப்புரங்களும் காலத்தின் கோலத்தால் ஒன்றுகூடின. அவை மூன்றும் இவ்வாறு ஒன்றுகூடியதும் ஆன்மபலம் கொண்ட தேவர்கள் மகிழ்ந்தனர். தேவர்களும் சித்தர்களும் ரிஷிகளும் எண்மூர்த்தி சொரூபரான சிவபெருமானை ‘ஜய ஜய’, ‘போற்றி போற்றி’ எனத் துதித்தனர். அப்பொழுது பிரும்மதேவரும் ஸ்ரீவிஷ்ணுவும் சிவபிரானிடம், “இறைவனே! தாரகன் மகன்களும் முப்புரத் தலைவர்களுமான அசுரர்களை வதைக்க இதுவே சரியான தருணம். இம் முப்புரங்களும் ஒன்றாகிவிட்டன. இவை மூன்றும் பிரிவதற்குமுன் பாணத்தைச் செலுத்தி, அவற்றை எரித்துச் சாம்பராக்குங்கள். தேவர்களது காரியத்தைப் பயனுடையதாகச் செய்யுங்கள்” என்று வேண்டினர்.

முனிவரே! உடனே சிவபிரான், தன் வில்லில் நாணினைப் பூட்டி, அனைவராலும் பூஜிக்கத் தகுந்த பாசுபதாஸ்திரத்தை அதில் தொடுத்தார். அச்சமயம் ‘அபிஜித்’ என்கிற நல்ல முகூர்த்த காலம். சிவபிரான் நாணொலி எழுப்பி கர்ஜித்து, அவ்வசுரர்களைப் போருக்கழைத்து ஆயிரம் கோடி சூரியர்களைப் போல ஒளிரும் பாசுபதாஸ்திரத்தை அவர்கள் மேல் விடுத்தார். அந்தப் பாசுபதாஸ்திரத்தின் நுனியில் பாவங்களைப் பொசுக்கும் ஸ்ரீவிஷ்ணுமயமான அக்னி பகவான் இருந்தார். தீப்பிழம்பு கக்கி ஒளிரும் அவ்வஸ்திரம் வெகுவேகமாகச் சென்று, அம்முப்புரங்களையும் அவ்வசுரர்களோடு சேர்த்து எரித்துச் சாம்பராக்கியது. அவ்வாறு எரிந்து சாம்பரான அம்மூன்று நகரங்களும் நாற்புறமும் கடல் சூழ்ந்த இம்மண்ணுலகில் வந்து வீழ்ந்தன. அப்பொழுது சிவபிரானது பூசனையில் நெறி தவறிய நூற்றுக்கணக்கான அசுரர்களும் அந்த பாணம் உமிழ்ந்த தீயில் கருகி மடிந்தனர். தாரகாக்ஷன் தன்னிரு சகோதரர்களுடன் எரிந்து கொண்டிருக்கையில், ஏழைப்பங்காளரான தன் தெய்வமான சிவபெருமானை மனக்கண்களில் கண்டவாறே பலவாறு புலம்பியழுது கூறலானான்.

தாரகாசுரன் வேண்டுகிறான்—— “இறைவா! தாங்கள் எங்கள் மேல் கருணை கொண்டுள்ளீர்கள் என்பதை இன்று நன்கறிந்தேன். தாங்கள் அளித்த வரத்தின்படி திரும்பவும் எப்பொழுது எரிக்கப் போகிறீர்கள்? தங்கள் திருக்கரங்களால் மரணம் என்பது தேவர்களுக்கோ, அசுரர்களுக்கோ கிடைப்பதென்பது மிகமிக அரிது. அந்தப் பெறற்கரிய பெரும்பேறு எங்களுக்குக் கிடைத்துவிட்டது. இனி, நாங்கள் எப்பிறவி பெற்றாலும் அப்பிறவிகளிலெல்லாம் தங்களது பக்தி எங்களுக்கு இருக்க வேண்டும். இதைத் தாங்கள்தான் அருளவேண்டும்.”

முனிவரே! இவ்வாறு அவர்கள் வேண்டியபோது பாணத் தீ, அம்மூவரையும் சாம்பல் குவியலாக்கியது. அங்கிருந்த குழந்தைகளும், வயது முதிர்ந்தவர்களும்கூட எரிந்து சாம்பராயினர். பெண்களும் ஆண்களும்கூட எரிந்து சாம்பராயினர். ஊழிக்காலத்தீயென அங்குள்ள அனைத்து ஜீவராசிகளையும் எரித்தொழித்தது. ஆனால், தேவர்களிடம் பகைபாராட்டாதவர்களும், சிவபக்தர்களுமான மயனும் விசுவகர்மாவும் சிவனருள் பெற்றவர்களாதலால் எரியாமல் பிழைத்திருந்தனர். பெரும் விபத்து வந்தபோதிலும்கூட அவர்கள் சிவபிரானைச் சரணடைந்திருந்தனர். அசுரர்களோ, வேறு ஜீவராசிகளோ யாராக இருப்பினும், செல்வம் வந்துற்றபோதும், துன்பம் வந்துற்றபோதும், நன்மையே வந்திடினும், தீமைதான் வந்திடினும் இறைவனது சிந்தனை இருக்குமானால், அவர்களுக்கு அழிவில்லை என்பது நிச்சயம். ஆகவே, நல்லோர்கள் என்றென்றும் நற்செயல்களிலேயே ஊன்றியிருக்க வேண்டும். தீயசெயல்கள் அழிவில் கொண்டு செல்லும். ஆகவே, தீச்செயல்களை மறந்தும் செய்தல் கூடாது.

தஸ்மாத்3 யத்ந: ஸுஸம்பா4வ்ய:

ஸத்3பி4: கர்தவ்ய ஏவ ஹி ।

3ர்ஹணாத் க்ஷீயதே லோகோ

ந தத்கர்ம ஸமாசரேத் ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. யுத்த. 10/42

பெரும் இன்னல்கள் வந்துற்றபோதும், எந்த அசுரர்கள் சுற்றம் சூழ சிவபூஜை செய்திருந்தனரோ, அவர்களனைவரும் சிவபூஜையின் பயனால் அடுத்தப் பிறவியில் சிவகணத்தலைவர்களாக ஆனார்கள்.

 

அத்தியாயம் : பதினொன்றும் பன்னிரண்டும்

தேவர்கள் துதித்தல்; சிவபெருமான் வரமருளுதல்; மயன் சிவபெருமானை வணங்கி வரம் பெற்று விதல உலகம் புகுதல்

வியாசர் கேட்கிறார்—— அறிஞரே! ஸநத்குமாரரே! தாங்கள் பிரும்மதேவரின் திருக்குமாரர்; சிவபக்தர்களில் மிகமிக உயர்ந்தவர். ஆகவே, தாங்கள் பெரும்பேறு பெற்றவர். முப்புரங்களும் எரிந்து சாம்பலான பின் தேவர்கள் என்ன செய்தனர்? மயன் எங்கு சென்றான்? முப்புரங்களின் தலைவர்கள் மூவரும் என்ன கதியை அடைந்தனர்? இவையனைத்தும் சிவபிரானது தொடர்புடையதாக இருப்பின், அதை விளக்கமாகக் கூறியருள வேண்டும்.

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— சௌனகர் முதலிய ரிஷிகளே! வியாச முனிவரது கேள்விகளைச் செவிமடுத்த பிரும்மதேவரது திருக்குமாரரான ஸநத்குமாரர் சிவசரணங்களைச் சிந்தித்து வந்தித்துக் கூறலானார்.

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— வியாசரே! நீங்கள் சிறந்த அறிவாளி. அசுரர்கள் நிறைந்திருந்த அம்முப்புரங்களையும் சிவபிரான் எரித்தழித்தது கண்டு தேவர்கள் பெரிதும் வியந்தனர். அச்சமயத்தில் சிவபிரானது திருமேனி கோபத்தால் தழல் என ஒளிர்ந்தது. கோடி கோடி சூரியர்களது ஒளியையும் விஞ்சியிருந்தது; ஊழித்தீ போலிருந்தது. அவ்வொளியில் பத்து திசைகளும் கொழுந்துவிட்டெரிவது போன்றிருந்தது. மலைமகளான பார்வதீதேவியைக் கண்டு தேவர்கள் பயந்து நடுங்கித் தலைகுனிந்து நின்றனர். இதைக் கண்டு ரிஷிகளும் முனிவர்களும்கூட மௌனமாக இருந்தனர். நாற்புறங்களிலும் சூழ்ந்து நின்று வணங்கினர். சிவபிரானது திருமேனிகண்டு பயந்த பிரும்மதேவரும், ஸ்ரீவிஷ்ணு முதலிய தேவர்களுடன் மலைமகள் கொழுநனான சிவபிரானைத் துதித்தனர். சிவபிரானோ தேவதேவன், பவன், ஹரன் என்னும் திருப்பெயர்களுடையவர்; அடியார்கட்கு எளியவர்; முப்புரங்களை எரித்தவர். தேவர்களது போற்றுதலைச் செவியுற்ற சிவபிரான், “ஸ்ரீவிஷ்ணுவே! பிரும்மனே! தேவர்களே! உங்களைக் கண்டு மனம் மகிழ்ந்தேன். விரும்பிய வரத்தைக் கேளுங்கள்” என்றருளினார்.

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— சிவபிரான் கூறியதைக் கேட்ட தேவர்கள் மனம் பூரித்து மகிழ்ந்து வேண்டுவாராயினர்.

தேவர்கள் வேண்டுதல்—— “இறைவா! தாங்கள் எங்கள்மேல் கருணை கொண்டுள்ளீர்களாகில், எங்களைத் தங்கள் அடியார்கள் என நினைத்து வரமருளுவதாகில், எம்பெருமானே! எங்களுக்கு எப்பொழுதெல்லாம் துன்பம் நேரிடுகிறதோ, அப்பொழுதெல்லாம் தாங்கள் நேரிலே தோன்றி அத்துன்பங்களையெல்லாம் களைந்தருள வேண்டும்.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— மகரிஷியே! தேவர்கள் இவ்வாறு வேண்டவே, சிவபெருமான் மனமகிழ்ந்து, “தேவர்களே! நீங்கள் வேண்டியவாறே அருள்புரிவோம்” என்று அமைதியாகக் கூறியருளினார். தேவர்களது இன்னல்களைக் களைந்தருளும் இறைவன், அவர்கள் விரும்பி வேண்டியதனைத்தையும் நிறைவேற்றி அருளினார். இதற்கிடையில் சிவபிரானது இன்னருளால் முப்புரங்கள் எரியும் தீயிலிருந்து தப்பிய மயன் என்னும் அசுரன் சிவபிரான் உளம் மகிழ்ந்திருத்தலைக் கண்டு, அங்கு வந்து இருகரங்களையும் கூப்பியவண்ணம் சிவபெருமானையும் மற்ற தேவர்களையும் வணங்கிவிட்டுச் சிவபிரானது திருவடிகளில் சரணமடைந்தான். பின் எழுந்திருந்து காதலாகிக் கசிந்துருகிப் பக்தியோடு துதிக்கலானான். அந்தணரே! மயன் செய்த துதிகளைச் செவிமடுத்த இறைவன் மனம் மகிழ்ந்து, “அசுரத்தலைவனே! மயனே! உன் பக்தி கண்டு மகிழ்ந்தேன். விரும்பிய வரத்தைக் கேள். நிச்சயம் அதை நிறைவேற்றித் தருகிறேன்” என்றருளினார்.

முனிவரே! சிவப்பரம்பொருளின் மங்களமான மொழிகளைக் கேட்டு மகிழ்ந்த அசுர சிரேஷ்டன் மயன், இருகரங்களையும் தலைக்குமேல் தூக்கித் திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கி வணக்கமாகப் பேசலானான்.

மயன் வேண்டுகிறான்—— “தேவதேவனே! மகாதேவனே! தங்களிடம் வரம் பெறும் தகுதி எனக்கிருப்பதாகத் தங்கள் திருவுள்ளம் நினைக்குமேயானால், தங்கள் திருவடிகளில் என்றென்றும் எனக்கு பக்தி ஊற்று நிலைபெற்றிருக்க வேண்டும்; என்றென்றும் தங்கள் அடியார்களிடம் எனக்கு பக்தி இணக்கம் இருக்கவேண்டும்; எளியவர்களிடம் கருணை பெருக வேண்டும்; தீயோர்களது நட்பு ஏற்படாது இருக்கவேண்டும். என்னிடம் அசுரத்தன்மையோ, எண்ணமோ சற்றும் இருக்கக் கூடாது. தங்களைத் துதித்தலிலேயே என் மனம் கரைந்துருகிப் பயமற்றிருக்க வேண்டும்.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— வியாசரே! சிவபெருமான் அகில உலக ஜீவராசிகளுக்கும் ஒரே தலைவர்; அடியார்க்கெளியவர் அல்லவா? மயன் இவ்வாறு வேண்டவே, சிவபிரான் மகிழ்ச்சியோடு மயனிடம், “அசுரோத்தமனே! நீ எனது அடியவன். உன்னிடம் எந்தவொரு விகாரமும் எழாது. ஆகவே நீ கொடுத்து வைத்தவன். நீ விரும்பிய வரமெல்லாம் அளிக்கிறேன். இனி நீ உன் சுற்றம் சூழ விதல லோகம் செல்லலாம். அது சுவர்க்கத்தைக் காட்டிலும் இனிய இடம். அங்கு நீ என்னைத் துதித்தவண்ணம் பயமன்றி வாழலாம். எனதருளால் உனக்கு என்றென்றும் அசுரத்தன்மை வரவே வராது” என்று திருவாய் மலர்ந்தருளினார்.

முனிவரே! மயன், சிவபெருமானது அருளாணையைத் தலைசாய்த்து ஏற்று, அங்குள்ள சகல தேவர்களுக்கும் வணக்கம் கூறி, விதல உலகம் சென்றான். இவ்வாறு அனைவருக்கும் அருள்புரிந்த சிவபிரான் பார்வதியும் முருகனும் சிவகணங்களும் சூழ அங்கேயே மறைந்தருளினார். இவ்வாறு சிவபிரான் மறைந்தருளவே அவரது வில், பாணம், தேர் மற்றுமுள்ள உபகரணங்கள் அனைத்தும் அப்பொழுதே மறைந்தன. அப்பொழுது தேவர்கள், முனிவர்கள், கந்தர்வர்கள், கின்னரர்கள், நாகர்கள், அப்சரசுகள், மனிதர்கள் என அனைவரும் மகிழ்ச்சியோடு சிவபிரானைப் பாடிப் போற்றியவண்ணம் தங்கள் இருப்பிடம் திரும்பினர். மகரிஷியே! இவ்வாறு பிறைசூடிய சிவபெருமானது புரமெரித்த வரலாறு உனக்குக் கூறப்பட்டது. இதுவொரு சிறந்த திருவிளையாடல் அல்லவா?

 

அத்தியாயம் : பதின்மூன்று முதல் இருபத்தெட்டு வரை

தம்பன் ஸ்ரீவிஷ்ணுவைக் குறித்துத் தவமியற்றிச் சங்கசூடனை மகனாகப் பெறுதல்; சங்கசூடன் தவமியற்றுதல்; பிரும்மதேவர் கூற ‘புஷ்கரக்ஷேத்திரம்’ சென்று துளசியைக் கந்தர்வ மணம் புரிதல்

ஜலந்தரனது பிறப்பு முதல் அவனது இறப்பு வரை கூறிய ஸநத்குமாரர் மேலும் கூறலானார்—— முனிவரே! இப்பொழுது சிவபெருமானது மற்றொரு திருவிளையாடல் பற்றிக் கூறுகிறேன். இது சிவனிடத்தில் அன்புக்காதலைப் பெருக்கும் தன்மையது. வியாச முனிவரே! சங்கசூடன் என்ற ஓர் அசுரன் தேவர்களைத் துன்புறுத்தி வந்தான். சிவபெருமான் அவனைப் போர்க்களத்தில் தன் முத்தலைச்சூலத்தால் வதைத்தார். சிவனது இத்திருவிளையாடல் மிகவும் தூயதும் பாவத்தைக் களைவதுமாகும். உன்னிடம் கொண்ட அன்பினால் கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேள்.

பிரும்மதேவரது மகன் மரீசி மகரிஷி. அவரது மகன் கசியபர். அவர் ஒரு முனிவர்; மனதை அடக்கியவர்; அறநெறியாளர்; படைக்கும் தகைமை கொண்டவர்; கலைக்களஞ்சியம். அவரும் ஒரு பிரஜாபதி. தக்ஷன் தன் பதின்மூன்று பெண்களை அவருக்குத் திருமணம் செய்வித்தான். அவரது மக்கட்செல்வத்தை வர்ணிக்கவே முடியாது. அத்தனை பரந்து வளர்ந்தது. அவரது மனைவிகளில் ஒருத்தியே தனு. அழகின் எல்லை அவள். அம்மாதரசியின் சௌபாக்கியம் மிகமிகப் பெரியது. அவளுக்குத் திறல் மிக்க பல குழந்தைகள். விரிவஞ்சி அவர்களது பெயர்களைக் கூறவில்லை. அவர்களில் ஒருவன் விப்ரசித்தி. அவன் பலபராக்கிரமங்களில் நிகரற்றவன். அவனது மகன் தம்பன்; புலன்களை அடக்கியவன்; தர்மவான்; ஸ்ரீவிஷ்ணு பக்தன். தனக்குப் புத்திரப்பேறில்லையே எனக் கவலை கொண்ட அவன் சுக்ராசார்யரைக் குருவாகப் பெற்று ஸ்ரீகிருஷ்ண மந்திரத்தைப் பெற்று, ‘புஷ்கரக்ஷேத்திரம்’ சென்று கடுந்தவம் மேற்கொண்டான். லட்சம் ஆண்டுகள் தவம் செய்தான். அப்பொழுது அவனது தலையிலிருந்து தவத்தீ கிளம்பி எங்கும் வியாபித்தது. இதனால் தேவர்கள், முனிவர்கள், மனுக்கள் ஆகியோரும் தவத்தீயின் வெம்மை தாங்க முடியாமல் இந்திரனை முன்னிட்டுக் கொண்டு பிரும்மதேவரைச் சரணமடைந்தனர். அவரைத் துதித்துப் பின் தங்கள் நிலை பற்றி வருத்தத்தோடு கூறினர். இதைக் கேட்ட பிரும்மதேவர் அவர்களையும் அழைத்துக் கொண்டு ஸ்ரீவைகுண்டம் சென்று, மூவுலகங்களையும் காத்து ரட்சிக்கும் ஸ்ரீவிஷ்ணு பகவானிடம் இருகரங்களையும் கூப்பி வணங்கித் துதித்தவண்ணம் வேண்டலானார்கள்.

தேவர்கள் வேண்டுதல்—— “தேவதேவரே! எவனது தவத்தீயினால் நாங்கள் வெந்து மடிகிறோம் என்பது புரியாமல் தவிக்கிறோம். தாங்கள் துன்பங்களைக் களைபவர்; அண்டியவர்களுக்கு அபயமளிப்பவர்; திருமகள் கேள்வன். தாங்கள்தான் அதன் காரணத்தைக் கூறி எங்களைக் காத்தருள வேண்டும்.”

முனிவரே! பிரும்மா முதலிய தேவர்கள் கூறியதைக் கேட்ட இறைவன் (சரணாகதவத்சலன்) ஸ்ரீமந்நாராயணன் சற்றே நகைத்தவண்ணம் கூறலானார்.

ஸ்ரீவிஷ்ணு கூறுகிறார்—— “தேவர்களே! அமைதி கொள்ளுங்கள், பயம் தேவையில்லை, பிரளய காலம் இன்னும் வரவில்லை. ஆகவே முன்பின்னாக ஏதும் நடக்காது. அதனால் இந்தத் தவத்தீ எனது பக்தனான ‘தம்பன்’ என்கிற அசுரன், பிள்ளை வரம் வேண்டித் தவம் செய்கிறான். அவனுக்கு வரமளித்து அவனை அமைதி கொள்ளச் செய்கிறேன்.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு இவ்வாறு கூறவே பிரும்மா முதலிய தேவர்களது கலக்கம் நீங்கியது. தைரியம் கொண்டு தங்கள் தங்கள் இருப்பிடம் திரும்பினர். இங்கு அச்சுதரான பகவான் தம்பனுக்கு வரமருள அவன் தவம் செய்யும் புஷ்கரக்ஷேத்திரத்திற்குச் சென்றார். அங்கு சென்ற பகவான் தனது வாசுதேவ மந்திரத்தை ஜபித்து வரும் தம்பனை அமைதி கொள்ளச் செய்து, “தம்பனே! வேண்டிய வரத்தைக் கேள்” என இனிய குரலில் கூறினார். ஸ்ரீவிஷ்ணுவின் குரலைக் கேட்ட தம்பன் தன்னெதிரில் இறைவன் நிற்பது கண்டு பக்தியில் கரைந்து, அவர் திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கித் துதித்து, “தேவதேவனே! தாமரைக் கண்ணனே! திருமகள் கேள்வனே! வணக்கம், வணக்கம். கருணைகூர்ந்து எனக்குப் பிள்ளை வரம் தர வேண்டும். அவன் தங்கள் பக்தியில் நிலை நிற்க வேண்டும். வீரமும் பராக்கிரமமும் கொண்டவனாக, தேவர்களாலும் வெல்ல முடியாதவனாக, ஆனால் மூவுலகங்களையும் வெற்றி கொள்பவனாக இருக்க வேண்டும்” என்று வேண்டினான்.

முனிவரே! அசுர மன்னன் தம்பன் கேட்ட வரத்தை அருளியபின் பகவான் அங்கிருந்து மறைந்தார். அவனும் தன் கடுந்தவத்தை விடுத்தான். தன் தவம் பலித்து விருப்பமும் நிறைவுற்ற மகிழ்ச்சியில் அவன் பகவான் சென்ற திசை நோக்கித் தொழுது தன்னிருப்பிடம் சென்றான். சில நாட்களில் அவனது மனைவி கருவுற்றாள். அப்பொழுது அவளது ஒளி வீடு முழுவதும் பரவியது. ஸ்ரீகிருஷ்ணரது அணுக்கத் தொண்டர்களில் ஒருவனான ‘சுதாமா’ என்கிற கோபன், ராதையின் சாபத்தினால் இப்பொழுது இவள் கருவறையில் புகுந்தான். பத்து மாதங்கள் கழிந்ததும் நல்லோரையில் தம்பனின் மனைவி தேஜஸ் மிக்க ஓர் ஆண் மகவைப் பெற்றாள். தந்தையான தம்பன் முனிபுங்கவர்களை அழைத்து உரிய முறையில் அக்குழந்தைக்கு ஜாதகர்மா முதலிய அனைத்துச் சடங்குகளையும் நிறைவுறச் செய்தான், பெருவிழா எடுத்தான். ஒரு நன்னாளில் குழந்தைக்கு ‘சங்கசூடன்’ எனப் பெயரிட்டான் தந்தை தம்பன். குழந்தையும் நாளொரு மேனையும் பொழுதொருவண்ணமுமாக வளர்பிறை சந்திரன் போல் வளர்ந்தான். மிகுந்த ஒளி படைத்தவனாக இருந்ததால் குழந்தைப் பருவத்திலேயே அனைத்துக் கலைகளிலும் தேர்ச்சி பெற்றான். குழந்தை விளையாட்டுக்களால் தாய்—தந்தையரையும் சுற்றத்தாரையும் மகிழ்வித்து அனைவரின் அன்புக்கும் பாத்திரமானான்.

சற்றே பெரியவனாக ஆனவுடன் ஜைகீஷவ்ய முனிவரிடம் உபதேசம் பெற்று புஷ்கரக்ஷேத்திரம் சென்று பிரும்மதேவரைக் குறித்து பக்தியோடு தவம் செய்யலானான். தன் புலன்களை அடக்கி ஒரே மனதுடன் குரு உபதேசித்த பிரும்மவித்யா மந்திரத்தை ஜபித்தான். இவ்வாறு அவன் செய்த கடுந்தவத்தைக் கண்டு மகிழ்ந்த பிரும்மதேவர் விரைவில் அவனெதிரில் தோன்றி, “சங்கசூடனே! உன் பக்தி கண்டு மகிழ்ந்தோம், வேண்டிய வரம் கேள்” என்று கூற, அவனும் தவம் கலைந்து பிரும்மதேவரைக் கண்டு வினயமாக வணங்கித் துதித்து, “பகவானே! நான் தேவர்களினாலும் வெல்ல முடியாதவனாக ஆகவேண்டும்” என வேண்ட, பிரும்மதேவரும் “அப்படியே ஆகட்டும்” எனக் கூறி வரமும், உலகில் உள்ள மங்கலத்திற்கெல்லாம் மங்களமானதும், எங்கும் வெற்றியே தருவதுமான ஸ்ரீகிருஷ்ண கவசத்தையும் அருளினார்.

மேலும், “நீ, பதரீவனம் சென்று, அங்கு தவம் செய்யும் தர்மத்துவஜனது மகள் துளசியைக் காதல் கொண்டு மணந்து கொள்” என்று கட்டளையிட்டுவிட்டு மறைந்தருளினார். தவப்பயனாகத் தன் விருப்பம் கைவரப் பெற்ற சங்கசூடன் மிக்க மகிழ்ச்சியோடு அந்த புஷ்கரக்ஷேத்திரத்திலேயே உலகிலுள்ள பரம மங்களங்களிலும் மிக மிக உயர்ந்த திருமங்களமான ஸ்ரீகிருஷ்ண கவசத்தைக் கழுத்தில் அணிந்து கொண்டு பிரும்மதேவரது கட்டளைப்படி உடனே பதரிவனம் சென்றான். அங்கு தர்மத்துவஜனது மகள் துளசி தவம் செய்யும் இடத்திற்குச் சென்றான். அந்தத் துளசியின் திருமேனியோ மனதைக் கவருவதாக இருந்தது. நல்லொழுக்கத்தின் எல்லை நிலம் அவள். கற்புக்கனலான துளசியைக் கண்ட சங்கசூடன், அவளருகிலேயே அமர்ந்து இனியமொழிகளால் பேசலானான்—— “அழகியே! நீ யார்? யாருடைய மகள்? இங்கு அமைதியாக உட்கார்ந்து கொண்டு என்ன செய்கிறாய்? இதன் உண்மையை எனக்குக் கூறலாமாகில் கூறு.”

வியாச முனிவரே! சங்கசூடனது இனிய வார்த்தைகளைக் கேட்ட துளசி அவனிடம் கூறுவாளானாள்.

துளசி கூறுகிறாள்—— “நான் தர்மத்துவஜனின் மகள்; ஒரு தவசி. இங்குள்ள தவச்சாலையில் தவம் செய்கிறேன். தாங்கள் யாரோ? தாங்கள் தயவு செய்து விரும்பிய இடத்திற்குச் செல்லலாம். ஏனெனில் பெண்மை பிரும்மதேவரையும் மயக்கத்தில் ஆழ்த்தக் கூடியது. இது நஞ்சுக்கொப்பானது; வெறுக்கத்தக்கது; மனத்தூய்மையைக் களைவது; மாயையே வடிவானது; நல்ல அறிஞர்களையும் தளைக்கக்கூடியது.”

இவ்வாறு கருத்தாழங்கொண்ட சொற்களை உதிர்த்த துளசியைப் பார்த்துச் சற்றே நகைத்தவண்ணம் மென்மையாகவே சங்கசூடன் பேசலுற்றான்.

சங்கசூடன் கூறுகிறான்—— “தேவி! நீ இதுவரை கூறியது முற்றிலும் பொய்யானது என்பதல்ல. அதில் சிறிது உண்மையும் உள்ளது, பொய்யும் உள்ளது. அதன் விளக்கத்தை நான் கூறுகிறேன், கேள். மங்களமானவளே! உலகிலுள்ள கற்பரசிகளுக்கெல்லாம் நீ முதன்மையானவள். நான் எவ்வாறு பாவத்தின் பாற்பட்ட காம எண்ணமற்றவனோ, அவ்வாறே நீயும் காமத்திற்கு ஆட்பட்டவளல்ல என்பது எனது எண்ணம். இருப்பினும் பிரும்மதேவரது கட்டளையையேற்று காந்தர்வ மணம் புரிந்து கொள்வதற்காக இப்பொழுது இங்கு வந்துள்ளேன். என்னை நீ அறிந்திருக்கிறாயா? மங்கையே! தேவர்களும் அச்சங்கொள்ளும் சங்கசூடன் நான்தான். நான் தனு வம்சத்தில் பிறந்தவன்; தம்பன் என்னும் அசுரனின் மகன். முற்பிறவியில் நான் ஸ்ரீமந்நாராயணரது அணுக்கத்தொண்டன். அப்போது என் பெயர் சுதாமா என்கிற கோபன். ராதாதேவியின் சாபத்தால் இப்பிறவியில் சங்கசூடன் என்கிற அசுரவேந்தனாகப் பிறந்தவன். ஸ்ரீகிருஷ்ணரது திருவருளால் எனது முற்பிறவியின் நினைவெல்லாம் அப்படியே உள்ளது. ஆகவேதான் நான் இவற்றை அறிந்துள்ளேன்.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! தானவ மன்னன் இவ்வாறு கூறி மௌனம் கொள்ளவே, அவன் கூறிய உண்மைச்சொற்களைக் கேட்டு மகிழ்ந்த துளசி புன்னகைத்தவண்ணம் கூறுவாளானாள்.

துளசி கூறுகிறாள்—— “நல்லவரே! தாங்கள் தங்களது உண்மை சொற்களால் என்னைத் தோற்றவளாக்கினீர்கள். பெண்களால் வெற்றிகொள்ள முடியாத ஆண்மகன்தான் இவ்வுலகில் போற்றத்தக்கவன். பெண்களால் வெற்றிகொள்ளப்பட்டவன் நல்லொழுக்கம் கொண்டவனாயினும் தூய்மையற்றவனாகிறான். தேவர்களும், பித்ருக்களும், மற்றுமுள்ள அனைத்து மனிதர்களும் அவனைத் தூற்றுவார்கள். பிறப்பு—இறப்பு தீட்டுகளில் அந்தணன் பத்து தினங்களிலும், க்ஷத்திரியன் பன்னிரண்டு தினங்களிலும், வைசியன் பதினைந்து தினங்களிலும் தூய்மை பெறுகிறான். வேளாளன் ஒரு மாதத்தில் தூயவனாகிறான். இதுவே வேதநெறி. ஆனால், பெண்மைக்கு அடிமையானவனுக்குத் தூய்மை என்பது ஈமத்தீயினாலன்றி வேறு எதனாலும் இல்லை. (அதாவது, அவன் மரணம் வரை தூய்மையற்றவனே.) ஆகையினாலே, அவனது பித்ருக்கள் அவனால் தரப்பட்ட பிண்டத்தையோ, தர்ப்பண காலத்தில் விடும் எள்—தண்ணீரையோ விருப்பத்துடன் ஏற்பதில்லை. தேவர்களும் அவனால் அர்ப்பணிக்கப்பட்ட பூவையோ, பழத்தையோ ஏற்பதில்லை. பெண்மையினால் தாக்கப்பட்ட மனதுடையவனது அறிவு, தவம், ஜபம், ஹோமம், பூஜை, தானம், கல்வி — இவைகளனைத்தும் எவ்விதத்திலும் பயனுடையன ஆகா. தங்களது கல்வி, ஒழுக்கம், அறிவு — இவற்றைப் பற்றி அறிந்துகொள்ளவே, நான் தங்களைப் பரீட்சித்தேன். ஏனெனில், ஒரு பெண் தன் மணாளனை நன்கு பரீட்சை செய்துதான் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டுமென்பது நியதி.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— வியாசரே! இவ்வாறு துளசி சங்கசூடனோடு பேசிக் கொண்டிருக்கையில் பிரும்மதேவர் அங்கு வந்து இவ்வாறு கூறலானார்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— “சங்கசூடனே! இவளோடு ஏன் வேண்டாத வெட்டி வார்த்தைகளைப் பேசிக் கொண்டிருக்கிறாய்? நீ இவளைக் காந்தர்வ முறைப்படி திருமணம் செய்துகொள். ஏனெனில், நீ ஆடவர்களுக்குள் சிறந்த இரத்தினம். இக்கற்பரசியோ பெண்ணிற்திலகம். இவ்வாறிருக்கையில் அறிவுடையவனும் அறிவுடையவளும் ஒன்றுசேர்வது மிகுந்த நன்மை தரக்கூடியது.” இவ்வாறு கூறிய பிரும்மதேவர் துளசியை நோக்கி, “கற்புக்கனலே! துளசியே! இவ்வாறான நற்குணசீலனை ஏன் பரீட்சை செய்கிறாய்? இவன் தேவர்கள், அசுரர்கள் மற்றும் தானவர்களது செருக்கை அழித்த வீரன். அழகியே! நீ இவனை மணந்து, உலகெங்கும் உள்ள உயர்ந்த இடங்களிலெல்லாம் வெகுகாலம் விருப்பம்போல் உலா வருவாயாக. உலக வாழ்வு முடிந்தபின், இவன் திரும்பவும் கோலோகத்தில் ஸ்ரீகிருஷ்ணனையே அடைவான். நீயும் ஸ்ரீவைகுண்டத்தில் பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனையே அடைவாய்.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! இவ்வாறு ஆசி வழங்கிய பிரும்மதேவர் தன்னுலகு சென்றதும், சங்கசூடன் காந்தர்வ முறைப்படி துளசியை மணந்து கொண்டான். பின், தன் தந்தையின் இருப்பிடத்திற்குச் சென்று, அங்கு அழகிய அரண்மனையில் அழகியான துளசியுடன் இன்பமாக இருந்து வந்தான்.

 

அத்தியாயம் : இருபத்தொன்பதும் முப்பதும்

சங்கசூடனது பட்டாபிஷேகம்; அவனது முற்பிறவி பற்றி ஸ்ரீவிஷ்ணு கூறுதல்; சிவபெருமானிடம் முறையிடுதல்

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— மகரிஷியே! சங்கசூடன் தவம் செய்து வரம் பெற்று, துளசியையும் மணம் முடித்துப் பின்னர் தம் அரண்மனை வருவதுகண்ட தானவர்களும் தைத்யர்களும் மிகவும் மகிழ்ந்தனர். அவர்கள் உடனே சுக்ராசார்யரிடம் சென்று அவரோடு ஒரு பெருங்குழுவாகச் சங்கசூடனிடம் வந்து வணங்கி, பலவாறாகப் புகழ்ந்து போற்றினர். தன் குலகுருவான சுக்ராசார்யர் வந்துள்ளதைக் கண்ட சங்கசூடன் பக்தியோடு உடனே எழுந்திருந்து வணங்கினான். குருவான சுக்ராசார்யர் அனைத்து அசுரர்களோடும் கலந்து ஆலோசித்து, அவர்களது விருப்பப்படியே, சங்கசூடனை அசுரர் குல நாயகனாகத் திருமுடி சூட்டினார். இயல்பாகவே பெருவீரனான அவன் அசுர மன்னனாகத் திருமுடி சூடியபின், மேலும் பெருந்திறலுடனும் பொலிவுடனும் விளங்கினான்.

பின்னர் அவன் தேவர்களை வெற்றிகொள்ள நினைத்து, அவர்களை அழிக்கலானான். அனைத்து தேவர்களும் ஒன்றுகூடி போர்புரிந்தும் அவனை வெல்ல இயலாது நாற்றிசை குகைகளில் ஓடி ஒளிந்தனர். தங்கள் ஒளி இழந்தனர். அனைத்துலகங்களையும் வென்ற சங்கசூடன் தேவர்களது பதவிகளை அபகரித்துக் கொண்டான். மூவுலகங்களிலும் தன் ஆணை செலுத்திய சங்கசூடன் இந்திரனின் பதவியில் அமர்ந்து தேவர்களுக்கான அவியுணவைத் தானே பிடுங்கிக் கொண்டான். தனது பலத்தால் குபேரன், சோமன், சூரியன், அக்னி, யமன், வாயு முதலியவர்களின் அதிகாரங்களையும் தனதாக்கிக் கொண்டான். மூவுலகங்களிலும் உள்ள அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் அவனொருவனே பெருந்தலைவன். அவனே சக்கரவர்த்தியும். அரசருக்கரசனாக விளங்கிய அவன் பல்லாண்டுகள் அரசபோகங்களை அனுபவித்தான்.

அவனது ஆட்சியில் அகாலத்தில் மரணமில்லை; மகாமாரி முதலிய நோய்களில்லை; தீய கிரகங்களின் ஆளுமை இல்லை; மனச்சோர்வு முதலிய ஆதிகளோ, உடலுக்கான வியாதிகளோ இல்லை. மக்கள் அனைவரும் இன்புற வாழ்ந்தனர். பூமி உழுது பயிரிடாமலேயே பலப்பல தானியங்களை விளைவித்துத் தந்தது. பலவாறான மூலிகைகள் தத்தம் வீரியத்தோடு செழிப்புடன் இருந்தன. உயர்ந்த இரத்தினங்களின் சுரங்கங்கள் ஆங்காங்கு இருந்தன. கடலலைகள் இரத்தினங்களைக் கரையில் இரைத்தன. மரங்கள் அனைத்து பருவங்களிலும் அதற்கான பூக்களையும் பழங்களையும் அளித்தன. நதிகளில் இன்சுவை நீர் பெருக்கெடுத்து ஓடின. தேவர்களைத் தவிர, மற்ற அனைத்து ஜீவராசிகளும் இன்பமாக இருந்தன. நால்வர்ணத்தவரும் நான்கு ஆசிரமவாசிகளும் தத்தம் வர்ணாசிரம தர்மங்களைக் கடைப்பிடித்தொழுகினர். இவ்வாறு அனைவரும் இன்பமாக இருக்கையில் தேவர்கள் மட்டும் உடன்பிறந்த அசுரர்களது துரோகத்தால் துன்புற்றிருந்தனர்.

முனிவரே! சங்கசூடன் கோலோகவாசியான ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் பரமபக்தனும் தோழனுமல்லவா? அமைதியான இயல்புடைய அவன் எப்பொழுதும் ஸ்ரீகிருஷ்ண பக்தியிலேயே திளைத்திருந்தான். முன்பு பெற்ற சாபத்தின் காரணமாக அசுரனாகப் பிறந்துள்ளான். பிறவியில் அசுரனாயினும் அசுரர்களுக்கான தீயகுணம் அவனிடம் இல்லை.

அன்பரே! வியாச முனிவரே! இவனால் தோற்கடிக்கப்பட்ட அரசை இழந்த தேவர்கள், ரிஷிகளையும் அழைத்துக் கொண்டு பிரும்மதேவரது சபையை அடைந்து அவரை வாழ்த்தி வணங்கித் தங்கள் இன்னல்களைப் பெருவருத்தத்தோடு கூறினர். பிரும்மதேவரும் அவர்களுக்கு ஆறுதல் கூறி அவர்களையும் அழைத்துக் கொண்டு சாதுக்களுக்கு இன்பம் நல்கும் ஸ்ரீவைகுண்டம் சென்று, திருமகள்கேள்வனான ஸ்ரீமந்நாராயணரைத் தரிசித்தனர். ஸ்ரீமந்நாராயணர் தன் தலையில் இரத்தின கிரீடம் இலங்க, காதுகளில் மகர குண்டலங்கள் ஜொலிக்க, கழுத்தில் வனமாலை பிரகாசிக்க, நான்கு திருக்கரங்களிலும் சங்கு—சக்கரம்—கதை—தாமரை மலர் விளங்க, அரையில் பீதாம்பரம் அணிந்து, ஸநகர், ஸநந்தனர் முதலிய ரிஷிகள் சூழ அழகுற விளங்கினார். சித்தர்கள் பணிவிடை செய்தனர். இவ்வாறு ஒளிவீச வீற்றிருக்கும் எங்கும் நிறைந்த ஸ்ரீவிஷ்ணுவைக் கண்ட பிரும்மாதி தேவர்களும் முனிவர்களும் அவரை வணங்கித் துதிக்கலாயினர்.

தேவர்கள் துதித்தல்—— “தேவதேவனே! உலகநாயகரே! மூவுலக நாயகர் தாங்களல்லவா? ஹரி என்றல்லவா தங்களை அழைக்கின்றனர். தங்களையே சரணம் பற்றிய எங்களைக் காக்க வேண்டாமா? தங்களது பெருமை என்றுமே குறையாதது. செல்வமும் அப்படியே. மூவுலகங்களையும் காப்பவரும் தாங்களே. திருமகள் தங்களிடமேயன்றோ நித்தியவாசம் செய்கிறாள். கோவிந்தா! பக்தர்களது உயிரே தாங்கள். இறைவா! தங்களுக்கு எங்களது வணக்கங்கள்.”

இவ்வாறு துதித்த தேவர்கள், சங்கசூடனது அடாத செயல்களை நினைத்து ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவின் முன் கதறியழுதனர். இதைக் கேட்ட பகவான் பிரும்மதேவரிடம், “பிரும்மனே! இந்த ஸ்ரீவைகுண்டம் யோகிகளாலும் அடைய முடியாதது. நீங்கள் இங்கு வந்த காரணம் என்ன? உங்களுக்கு நேர்ந்த துன்பம்தான் என்ன? என்பதை விளக்கமாகச் சொல்லுங்கள்” என்று வினவினார்.

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! ஸ்ரீமந்நாராயணர் கூறியதைக் கேட்ட பிரும்மதேவர் இரு கரங்களையும் கூப்பி வணங்கியவாறு, சங்கசூடனால் இழைக்கப்படும் அட்டூழியங்களையும், அதனால் தேவர்கள் படும் இன்னல்களையும் விளக்கமாகக் கூறினார். இதைக் கேட்டுச் சற்றே புன்னகைத்த பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணு சங்கசூடனைப் பற்றிய ரகசியங்களை விளங்கக் கூறுவாரானார். அனைத்து ஜீவராசிகளின் உள்ளங்களையும் அறிபவரன்றோ அவர்.

பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணர் கூறுகிறார்—— தாமரைக்கிழவரே! சங்கசூடனைப் பற்றிய அனைத்து விவரங்களையும் நான் அறிவேன். முற்பிறவியில் அவன் பெருமை படைத்த ஒரு கோபாலன், எனது பக்தன். அவனது முற்பிறவி பற்றிய சரித்திரத்தைக் கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேளுங்கள்.

முன்பொரு காலத்தில் கோலோகத்தில் என்னைப் போன்ற திருமேனி கொண்டு விளங்கிய ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் மனைவி ஸ்ரீராதை. அவள் உலகநாயகி. பிரகிருதியான மாயையின் ஐந்தாவது திருமேனி. அவளும் அதே கோலோகத்தில் இருந்தவள். அவளது திருமேனியிலிருந்து தோன்றிய பலப்பல கோபர்களும் கோபிகைகளும்கூட அங்கேயே வசித்து வந்தனர். அவர்களும் ஸ்ரீராதை—ஸ்ரீகிருஷ்ணன் இவர்களது சேஷ்டைகளையே அனுகரணம் செய்து வந்தனர். அவர்களில் ஒரு கோபனே இப்பொழுது சிவபிரானது மாயையில் சிக்கி மயங்கி, சாபத்தின் காரணமாகத் துன்பத்திற்குக் காரணமான அசுரப்பிறவியில் சங்கசூடனாக வந்துள்ளான். ஸ்ரீகிருஷ்ணனோ, சிவபிரானது முத்தலைச்சூலத்தினாலேயே அவனது இறப்பு என்பதை முன்கூட்டியே நிச்சயித்துள்ளார். அதனால், அவன் இறந்தபின் திரும்பவும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது தொண்டனாக ஆகப் போகிறான். ஆகவே, கவலையை விடுங்கள். நாம் இருவரும் சிவபிரானிடம் சென்று முறையிடுவோம். அவர் நல்வழி காட்டுவார். ஆகவே, இப்பொழுது நாம் அனைவரும் பயத்தை விட்டுச் சிவபிரானிடம் செல்வோம்.

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! இவ்வாறு கூறிய ஸ்ரீவிஷ்ணு, மனதில் சிவசிந்தனையோடு பிரும்மதேவருடன் கயிலைக்குச் சென்றார். அத்திருக்கயிலையோ உலகியல் சூழ்நிலைக்கு எட்டாது ஆதாரமற்ற நிலையில் தனித்துத் தொங்குவதாயிற்றே. அங்கு சென்றவர்கள் முதலில் சிவபிரானது திருச்சபையைத் தரிசித்தனர். அங்குள்ள சிவகணங்களோ ஒளிபடைத்த திருமேனியும் பெருந்திறலும் கொண்டவர்கள். அவர்களது திருமேனியும் சிவபிரானது திருமேனியையே ஒத்திருந்தது. அவர்கள் ஸாரூப்யம் பெற்றவர்கள்; ஐந்து திருமுகங்கள்; பத்து திருக்கரங்கள்; ஒவ்வொரு திருமுகத்திலும் முக்கண்கள்; வெளுத்த திருமேனியர்; கண்டம் கறுத்தவர்கள்; மேனி முழுவதும் திருநீறு; கழுத்தில் இரத்தினங்கள் இழைத்த உருத்திராக்க மாலைகள். அத்திருச்சபை புதியதொரு சந்திர மண்டலமோ என்னுமாறு இருந்தது; ஆங்காங்கே இரத்தினமாலைகளும் முத்துமாலைகளும் தொங்குகின்றன; ஸ்யமந்தக மணியினால் ஆக்கப்பட்ட நூற்றுக்கணக்கான திருப்படிகள்; இந்திர நீலக்கற்களாலாகிய கம்பங்கள். அங்கு சந்தன இலைகளைத் தங்கக்கம்பிகளில் கோர்த்து தோரணங்களாகக் கட்டியுள்ளனர். அவையோ மனங்கவர்வனவாக உள்ளன. எங்கும் நறுமணம் கமழும் தென்றல் காற்று.

ஆயிரம் யோஜனை பரப்புள்ள அச்சபை பலப்பல வேலையாட்கள் நிறைந்து ஒரே கோலாகலமாக விளங்கியது. அதன் நடுவே விலைமதிப்பற்ற ஓர் உயர்ந்த இரத்தின சிங்காதனம். அதன்மேல் ஸ்ரீசிவபெருமான் உமையொருபாகனாகத் தாரகைகள் சூழ்ந்து நிற்கும் சந்திரனோ என்னுமாறு வீற்றிருந்தார். தலையிலே இரத்தின கிரீடம்; காதுகளில் மகர குண்டலம்; திருமார்பில் இரத்தின ஹாரங்கள்; மேனி முழுவதும் திருநீறு; அமைதியும் தெளிவும் நிறைந்த திருக்காட்சி. உமையம்மை அளித்திடும் நறுமணம் மிக்க தாம்பூலத்தை மென்றவண்ணம் விளங்கினார் சிவபெருமான். சிவகணங்கள் வெண்ணிற கவரி வீசினர். சித்தர்களும் முனிவர்களும் தலைதாழ்த்தி வணங்கித் துதிக்கின்றனர்.

(ஒப்புநோக்குக:—

மாணிக்கவாசகர் இக்காட்சியைத் திருவாசகத்தில் கூறுவது காண்க——

இன்னிசை வீணையர் யாழினர் ஒருபால்

இருக்கொடு தோத்திரம் இயம்பினர் ஒருபால்

துன்னிய பிணைமலர்க் கையினர் ஒருபால்

தொழுகையர் அழுகையர் துவள்கையர் ஒருபால்

சென்னியில் அஞ்சலி கூப்பினர் ஒருபால்

— திருப்பள்ளியெழுச்சி 4)

இவ்வாறு விளங்கும் சிவப்பரம்பொருளோ முக்குணங்களையும் கடந்தவர்; பரமேசன்; முத்தேவர்களையும் படைத்தவர்; எங்கும் நீக்கமற நிறைந்தவர்; விகல்பமற்றவர்; திருமேனியின் நிலையற்றவர்; இச்சைக்கேற்பத் திருமேனி தாங்குபவர்; மங்கள வடிவினர்; மாயையைக் கடந்தவர்; பிறப்பிலி; ஆதி—அந்தமில்லா அருட்பெருஞ்சோதி; பிரகிருதியான மாயையை அடிமையாகக் கொண்ட தலைவர்; பிரகிருதி—புருஷர்களை (மாயையையும் ஜீவராசிகளையும்) கடந்தவர்; விரும்பியதை விரும்பியவண்ணம் செய்து முடிக்கும் திறலுடையவர்; பரிபூரணர்; வேற்றுமை காணாதவர். இவ்வாறான திருக்கல்யாண குணங்களையுடைய சிவப்பரம்பொருளைக் கண்ட ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவும் பிரும்மதேவரும் சிரம்தாழ்த்தி வணங்கி, இருகை கூப்பித் துதித்து நின்றனர். பலவாறு துதித்த அவர்கள் முடிவில், “எம்பிரானே! தாங்களோ ஏழைப்பங்காளர்; புகலொன்றில்லா அடியவர்கட்குப் புகலிடம்; மூவுலகங்கட்கும் ஒப்பற்ற ஒரே தலைவர்; உமையொருபாகன்; எங்களைக் காத்தருளும் கருணையாளர்; சங்கசூடனது இன்னல்களிலிருந்து எங்களைக் காத்தருள வேண்டும். இறைவா! எங்களுக்கெல்லாம் புகலிடம் தாங்கள்தானே. தங்கள் சித்தம் என்னவோ அதன்படியே செய்யவும்” என்று இறைஞ்சி வேண்டினர்.

 

அத்தியாயம் : முப்பத்தொன்று முதல் முப்பத்தைந்து வரை

தேவர்கள் சிவபெருமானை வேண்டுதல்; சித்திரரதனைத் தூதனுப்புதல்; சிவபெருமான் போருக்கெழுதல்

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! ஸ்ரீவிஷ்ணு மற்றும் பிரும்மதேவரது வேண்டுதலைச் செவிமடுத்த சிவபெருமான் மேகம்போல் கர்ஜித்து கம்பீரமாகக் கூறலானார்.

சிவபெருமான் கூறுகிறார்—— “நாராயணா! பிரும்மா! சங்கசூடனால் நிகழ்ந்த துன்பங்களைப் பற்றிய கவலையை விடுங்கள். நிச்சயம் உங்களுக்கு நன்மையே நிகழும். சங்கசூடனைப் பற்றிய உண்மைகளை நான் நன்கறிவேன் அல்லவா? இவன் முற்பிறவியில் ஸ்ரீகிருஷ்ண பக்தனான ஒரு கோபன். இவன் பெயர் சுதாமா. ராதாதேவியின் சாபத்தினால் சங்கசூடன் என்கிற பெயரில் ஓர் அசுரனாகப் பிறந்துள்ளான். இவன் அறநெறி அறிந்தவனாயினும், தேவர்கட்குத் துரோகம் இழைப்பவன். இவன் ஏதோ தீய எண்ணத்திற்காட்பட்டுத் தேவர்களைத் துன்புறுத்துகிறான். இப்பொழுது நான் கூறும் நல்லுரைகளைக் கேளுங்கள். இதே கயிலையில் வேறோர் இடத்தில் வசிக்கும் ஸ்ரீருத்ரனிடம் செல்லுங்கள். அவனும் எனது பரிபூரண சொரூபனே. நானேதான் உங்களுக்கு உதவுவதற்காக, வேறொரு சொரூபம் கொண்டு அங்கு விளங்குகிறேன். ஸ்ரீஹரியே! நான் என் அடியார்கட்கு எளியனாக இக்கயிலையிலேயே நித்தியவாசம் செய்கிறேன்.”

இதைக் கேட்ட தேவர்களனைவரும் மகேசனிடம் சென்று வணங்கித் துதித்து, “மகேசா! கருணை வடிவே! ஏழைப்பங்காளரே! இறைவா! அசுரனான சங்கசூடனை வதித்து, இந்திரனின் அச்சத்தை நீக்குங்கள். இத்துன்பத்திலிருந்து தேவர்களைக் காத்தருளுங்கள்” என்று வேண்டி நிற்கவே, இறைவனும், “தேவர்களே! நான் இப்பொழுதே சேனைகளுடன் சென்று சங்கசூடனை வதிக்கிறேன். கவலையை விடுங்கள்” என்று திருவாய் மலர்ந்தருளினார்.

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— வியாசரே! இறைவனது அமுதமான மொழிகளைக் கேட்ட தேவர்கள், அசுரனான சங்கசூடன் இறந்துபட்டதாகவே எண்ணிப் பெருமகிழ்ச்சி எய்தினர். ஸ்ரீவிஷ்ணு, பிரும்மதேவர், மற்றுமுள்ள தேவர்கள் அனைவரும் இறைவனை வணங்கித் தத்தம் இடம் அடைந்தனர். இப்பொழுது தீயோருக்குக் காலனாகவும், ஆன்றோருக்குப் புகலிடமாகவும் விளங்கும் பரம்பொருளான இறைவன், சங்கசூடனை வதைக்கத் திருவுள்ளங்கொண்டு, தனது அடியவனான கந்தர்வராஜன் சித்திரரதனைச் சங்கசூடனிடம் தூதனாக அனுப்பினார். சித்திரரதன் அங்கு சென்று பலவாறு நல்லுரைகள் கூறியும், அவன் ‘போரின்றித் தேவர்களுக்கு அரசைத் திரும்பத் தர மறுத்ததுடன் மகேசனோடு போர் புரியாது தேவர்களது அரசையோ, அதிகாரத்தையோ திரும்பத் தர முடியாது என்கிற உறுதியில் தான் இருப்பதாகவும், நான் நினைத்ததைச் செய்பவன், வீண்வாதம் வேண்டாம் என்றும், இதை மகேசனிடம் சென்று சொல் என்றும்’ கூறிவிட்டான்.

முனிவரே! இதைக் கேட்ட சித்திரரதன் என்கிற புஷ்பதந்தன் சிவபெருமானிடம் சென்று, அவன் கூறியதை அப்படியே கூறினான். இதைக் கேட்ட பகவான் மிக்க சினம்கொண்டு தன் கணங்களாகிற வீரபத்திரன் முதலியவர்களிடம், “வீரபத்திரனே! நந்திகேசனே! க்ஷேத்திரபாலனே! எண் பைரவர்களே! சங்கசூடனை வதிக்க, இதோ நான் கிளம்பிவிட்டேன். திறல்மிக்க எனது சிவகணங்களும் ஆயுதங்களைத் தாங்கி என் மக்களான கணபதி—முருகனோடு உடனே புறப்படட்டும். பத்ரகாளியும் போருக்குப் புறப்படட்டும்” என்று கட்டளையிட்டார்.

வியாசரே! இவ்வாறு கட்டளையிட்ட ஸ்ரீருத்ரன், தன் சேனைகளோடு அந்நொடியிலேயே கிளம்பிவிட்டார். இதற்குள் சேனைத் தலைவர்களான முருகனும் கணபதியும் கவசம் தரித்து ஆயுதமேந்திச் சிவபெருமானிடம் வந்து சேர்ந்தனர். வீரபத்திரன், நந்தி, மகாகாலன், சுபத்ரகன், விசாலாக்ஷன், பாணன், பிங்கலாக்ஷன், விகம்பனன், விரூபன், விக்ருதி, மணிபத்ரன், பாஷ்கலன், கபிலன், தீர்க்கதம்ஷ்ட்ரன், விகாரன், தாமிரலோசனன், காலங்கரன், பலிபத்திரன், காலஜிஹ்வன், குடீசரன், பலோன்மத்தன், ரணசிலாக்கியன், துர்ஜயன், துர்கமன் முதலிய பிரதான சேனாபதிகளும் உடன் சென்றனர். அவர்களது சேனைகளோ கோடான கோடி. எட்டு பைரவர்கள், பதினோரு ருத்ரர்கள், எட்டு வசுக்கள், இந்திரன், பன்னிரண்டு ஆதித்யர்கள், அக்னி, சந்திரன், விசுவகர்மா, அசுவினீ தேவர்கள், குபேரன், யமன், நிர்ருதி, நளகூபரன், வாயு, வருணன், புதன், செவ்வாய், மற்றுமுள்ள கிரகங்கள், திறல்மிக்க காமதேவன், உக்ரதம்ஷ்ட்ரன், உக்ரதண்டன், கோரடன், கோடபன் முதலியவர்களும் ஸ்ரீருத்ரனைப் பின்தொடர்ந்து சென்றனர்.

பத்ரகாளியும் ஆயிரம் திருக்கரங்கள் கொண்டு விலையுயர்ந்த இரத்தினங்கள் பதித்த தேரிலேறி, சிவனைப் பின்தொடர்ந்தாள். செஞ்சந்தனம் பூசிய அவள் திருமேனியில் செவ்வாடை மிளிர்ந்தது. தன்னடியார்கட்கு அருள்வழங்கி, ஒன்னலர்க்கு (பகைவருக்கு) அச்சத்தைத் தந்து, சிரித்தவண்ணம் கூத்தாடிச் சென்றாள். அவளது திருநாக்கு ஒரு யோஜனை நீளமாய் கொழுந்துவிட்டெரிந்து விளங்கியது. கைகளில் சங்கம், சக்கரம், கதை, தாமரை மலர், கேடயம், கத்தி, வில், அம்பு, ஒரு யோஜனை கொள்ளளவுள்ள பெரியதொரு கப்பரை, விண்ணை முட்டும் பெரியதொரு முத்தலைச்சூலம், சக்தி ஆயுதம், உலக்கை மற்றும் வைணவம், பாசுபதம், ஆக்னேயம், பிரும்மாஸ்திரம் முதலிய பல்வேறு தெய்வீக அஸ்திரங்கள் என அனைத்தும் ஏந்தியவாறு சென்றாள். கோடி கோடி யோகினிகளும் டாகினிகளும் பின்தொடர்ந்தனர். முருகனோ பூதங்கள், பிரேதங்கள், பிசாசுகள், கூஷ்மாண்டம், பிரும்மராட்சஸர்கள், வேதாளங்கள், அரக்கர்கள், யட்ச—கின்னரர்கள் சூழ சிவபிரானிடம் வந்து வணங்கி, அவரது அருகில் நின்று காவல் காத்து வந்தார். ருத்ர ரூபத்தில் விளங்கும் சிவபெருமான் தேவர்களைக் காத்தருள, சங்கசூடனோடு போர்புரிய மனம் கொண்டு சந்திரபாகா நதிக்கரையிலுள்ள பெரியதொரு ஆலமரத்தடியில் வந்து தங்கினார்.

வியாசரே! இங்கு சிவதூதன் சென்றதும், சங்கசூடன் தன் மனைவி துளசியிடம் அனைத்து விவரங்களையும் கூற அரண்மனை புகுந்தான்.

சங்கசூடன் கூறுகிறான்—— “தேவி! சிவபிரானது தூதுவன் போருக்கு அழைத்ததனால் நானும் போருக்குக் கிளம்பியுள்ளேன். நீ எனக்கு அனுமதி கொடு” என்று கூறிய அவன், தன் மனைவிக்குப் பலவாறு ஆறுதல் கூறினான். பிரும்மமுகூர்த்தத்தில் கண்விழித்த அவன் காலைக்கடன்களையும் அனுஷ்டானங்களையும் முடித்துப் பலப்பல தானங்கள் செய்தான்; தன் மகனுக்குப் பட்டம் சூட்டி அரசுரிமையை நல்கினான்; தன் மனைவி துளசி கண்கலங்குவது கண்டு, பல அரச நீதிகளையும் கதைகளையும் கூறித் தைரியப்படுத்தினான்; கவசம் அணிந்தான்; தன் சேனாபதியை அழைத்துப் பின்வருமாறு கூறினான்—— “படைத்தலைவரே! எடுத்த காரியத்தை வெற்றியுடன் முடிக்கும் திறல் கொண்ட நம் படைவீரர்கள், கவசங்கள் அணிந்து போருக்குப் புறப்படட்டும். பயமற்ற எண்பத்தாறாயிரம் கங்கர்களும் கவசம் அணிந்து ஆயுதங்களேந்தி முன் செல்லட்டும். ஐம்பதாயிரம் அசுரர்களும் செல்லட்டும். காலகேயர்கள், மௌரியர்கள் ஆகியோரும் தயாராகட்டும்.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு கட்டளையிட்ட அசுரவேந்தன் சங்கசூடன் ஆயிரமாயிரம் வீரர்கள் சூழ, நகரத்திலிருந்து போருக்குக் கிளம்பினான். சேனாபதியும் ஒத்த வலி படைத்தவன். அவனது சேனைகள் மூன்று லட்சம் அக்ஷௌஹிணிகள். அவர்கள் முதலில் பெரியோர்களை முன்னிட்டுக் கொண்டு புஷ்பபத்ரா நதிக்கரையில் உள்ள சித்தாசிரமத்தைச் சென்றடைந்தனர். அத்தலம் உயர்ந்த சித்திகளைத் தரவல்லது. புண்ணிய பூமியான பாரத தேசத்தில் அவ்விடம் கபில முனிவர் தவம் செய்த இடமாகும். அத்தலம் மேற்குக் கடலுக்குக் கீழ்புறமும், மலயமலைக்கு மேற்கிலும், ஸ்ரீசைலத்திற்கு வடக்கிலும், கந்தமாதன மலைக்குத் தெற்கிலும் உள்ளது. அதன் அகலம் ஐந்து யோஜனையும், நீளம் ஐந்நூறு யோஜனையும் ஆகும். அங்கு புண்ணியங்களை அள்ளித் தருவதும், படிகம் போன்று தெளிந்த நீரும் கொண்ட புஷ்பபத்திரை, சரஸ்வதீ என்கிற இரு அழகிய நதிகள் பாய்கின்றன. என்றென்றும் சௌபாக்கியங்கள் நிறைந்து விளங்கும் கடலரசனது அன்பு மனைவியான புஷ்பபத்திரை சரஸ்வதீ நதியோடு கலந்து, இமயமலையிலிருந்து கிளம்பி கோமந்த மலைவரை இடதுபுறமாகப் பாய்ந்து மேற்குக் கடலில் கலக்கிறாள். அங்கு சென்ற சங்கசூடன் சிவசேனைகள் இருப்பதைக் கண்டான்.

முனிவரே! முதலில் சங்கசூடன் ஓர் அசுரனைச் சிவபிரானிடம் தூதுவனாக அனுப்பினான். அவன் சிவபிரானிடம் போர் வேண்டாமென்று கூற, பிரானோ தேவர்களது அரசைத் திரும்பத் தரவேண்டுமென கட்டளையிட்டார். மேலும், “தூதுவனே! நான் யாருடைய கட்சியையும் சேர்ந்தவனல்ல. நானோ அடியார்க்கெளியவன். ஆகவே சுதந்திரமற்றவன். அவர்கள் விரும்பியவாறு செயல் புரிபவன். இதோ பார். முன்பொரு காலத்தில் பிரும்மதேவர் கேட்டுக் கொண்டபடி முதன்முதலில் பிரளய கால சமுத்திரத்தில் ஸ்ரீஹரிக்கும், மதுகைடபர் என்கிற அசுரர்களுக்கும் இடையே போர் நடந்தது. பின்பொரு சமயம் பக்தர்களுக்கு அருள்புரியும் ஸ்ரீவிஷ்ணு, தேவர்கள் வேண்ட பிரகலாதனுக்காக இரண்யகசிபுவை வதித்தார். உனக்குத்தான் தெரிந்திருக்குமே. தேவர்கள் பிரார்த்திக்க, நான் முப்புரங்களை எரித்துச் சாம்பராக்கியது. அதேபோலத்தான் சர்வேசியான துர்கை தேவர்களுக்காகவே சும்பன், நிசும்பன் முதலிய அரக்கர்களைக் கொன்றது. அந்த தேவர்கள் இன்று பிரும்மதேவரைச் சரணடைந்தனர். பின், அவரும் ஸ்ரீஹரியும் என்னைச் சரணம் பற்றினர். இவ்வாறு அவர்களது வேண்டுதலை ஏற்றுத்தான் இப்பொழுதும் நான் உன்னோடு போர்புரிய வந்துள்ளேன். நீயோ ஸ்ரீகிருஷ்ணனது அணுக்கத்தொண்டன். இதுவரை இறந்துவிட்ட தைத்யர்கள் எவரும் உனக்கு ஈடாக மாட்டார்கள். ஆகவே, மன்னவா! தேவர்களது காரியத்திற்காக, நான் உன்னோடு போர் புரிவதில் எனக்கு எந்த ஓர் இழிவுமில்லை. ஏனெனில், நானோ சர்வசக்தன். தேவர்கள் என்னை வேண்டி அனுப்பியுள்ளனர்” என்று தூதுவனிடம் கூறிவிட்டு, மேலும் கூறலானார்—— “ஆகவே, நீ சென்று சங்கசூடனிடம் நான் கூறியதைக் கூறு. பின் அவன் விருப்பப்படி செய்யட்டும். எனக்கு தேவர்களது விருப்பம் நிறைவேற வேண்டும். அவ்வளவுதான்.” இவ்வாறு கூறி இறைவன் சற்றே மௌனம் சாதிக்கவே, அத்தூதுவன் எழுந்திருந்து சங்கசூடனிடம் சென்றான்.

 

அத்தியாயம் : முப்பத்தாறு முதல் நாற்பது வரை

தேவ—தானவப் போர்; சங்கசூடன் வதம்; சங்கின் தோற்றம்

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— மகரிஷியே! சிவபெருமான் கூறியதைத் தூதுவன் வாயிலாகக் கேட்டறிந்த வீரனான சங்கசூடன் மிக்க மகிழ்ச்சி கொண்டு போருக்குத் தயாரானான். மந்திரிகளோடு தன் தேரில் ஏறிய அவன் சிவனாரோடு போரிட படைகளுக்குக் கட்டளையிட்டான். இங்கு சிவபிரானும் தன் சிவகணங்களையும் தேவர்களையும் முன்னிட்டுக் கொண்டு போருக்குக் கிளம்பினார். பெருத்த போர் மூண்டது. பலவித போர் முரசுகள் முழங்கின. வீரர்களின் போர் முழக்கம் நாற்றிசைகளிலும் எதிரொலித்தது. போர் அறநெறி தப்பாது நடந்தது. இந்திரன் விருஷபர்வாஷ்டனுடனும், சூரியன் விப்ரசித்தியுடனும், ஸ்ரீவிஷ்ணு தம்பனுடனும் போரிட்டனர். காலன் காலாசுரனுடனும், அக்னி கோகர்ணனுடனும், குபேரன் காலகேயனுடனும், தேவதச்சன் விசுவகர்மா மயனுடனும், ஜயந்தன் ரத்னசாரனுடனும், பன்னிரண்டு ஆதித்யர்கள் கோகாமுகன் முதலிய அசுரர்களுடனும் அறவழியில் நின்று போரிட்டனர். பதினோரு ருத்ரர்களும் பலம் மிக்க பதினோரு அசுரர்களோடு போர் புரிந்தனர். உக்ரன்—சண்டனுடன் மஹாமணியும், ராகுவுடன் சந்திரனும், சுக்ராசார்யாருடன் தேவகுருவான வியாழ பகவானும் போரிட்டனர். இப்பெரும்போரில் நந்தி முதலிய சிவகணங்கள் அனைவரும் திறல்மிக்க தானவர்களுடன் போரிட்டனர். விரிவிஞ்சி அதைத் தனியே வர்ணிக்கவில்லை.

முனிவரே! இவ்வாறு அனைவரும் போரில் ஈடுபட்டிருக்கையில் சிவபெருமான் கால்யசுதன் என்பவனுடன் கல்லாலின் அடியில் வீற்றிருந்தார். சங்கசூடனோ நல்லாபரணங்கள் அணிந்து கோடிகோடி தானவ வீரர்கள் சூழ, இரத்தின சிங்காதனத்தில் வீற்றிருந்தான். தேவ—தானவப் போர் பல நாட்கள் தொடர்ந்தது. இப்பொழுது சங்கசூடனும் போரில் வந்து கலந்து கொண்டான். அப்பொழுது அவனுடன் வீரபத்திரன் போரிட்டான். சங்கசூடன் தொடுத்த அனைத்து அஸ்திரங்களையும், வீரபத்திரன் மிக எளிதாகத் தன் அம்புகளினால் வெட்டிச் சாய்த்தான்.

வியாச முனிவரே! இதற்கிடையில் தேவி பத்ரகாளி போர் முனைக்கு வந்து பயங்கரமாகச் சிங்கநாதம் செய்தாள். இப்பயங்கர நாதத்தைக் கேட்ட தானவர்கள் மூர்ச்சித்து விழுந்தனர். அப்பொழுது தேவி காளி அட்டகாசச் சிரிப்பு சிரித்து, மதுவருந்திப் போர்க்களத்தில் நர்த்தனம் ஆடினாள். உக்ரதம்ஷ்ட்ரா, உக்ரதண்டா, கோடவீ முதலியவர்களும் உடன் ஆடத் தொடங்கினர். அப்பொழுது தேவர்களும் சிவகணங்களும் குதூகலித்தனர்; தேவர்கள் கர்ஜித்தனர். காளி சங்கசூடனின் மேல் ஊழித்தீ போன்ற பயங்கரமான ஆக்னேயாஸ்திரத்தை ஏவ, தானவனான சங்கசூடன் அதை வைணவாஸ்திரத்தால் அமைதி கொள்ளச் செய்தான். பின், தேவி நாராயணாஸ்திரத்தை விடுத்தாள். பகைவர்களைக் கண்டு அப்படை மேலும் சீறியெழுந்து ஊழித்தீ போன்ற அனலைக் கக்கியது. இதைக் கண்ட சங்கசூடன் பூமியில் நெடுஞ்சாண்கிடையாக விழுந்து வணங்கினான். அவன் வணங்கியது கண்டு அப்படைக்கலம் அவனைத் தீண்டாது திரும்பியது.

பின் மிக்க சினங்கொண்ட அவ்வசுரன், தன் வில்லை நெடுக வளைத்து மந்திரம் ஓதி தெய்வீகப் படைகளைக் காளிமேல் மாரியெனப் பொழிந்தான். ஆனால் காளியோ, தன் திருவாயைப் பெரிதாக்கி, அப்படைக்கலங்களையெல்லாம் விழுங்கிவிட்டுப் பெரியதொரு சிங்கநாதம் செய்தாள். அதைக் கேட்டு தானவனும் பயந்தான். பின் சங்கசூடன் நூறு யோஜனை நீளமுள்ள சக்தி ஆயுதத்தைக் காளியின்மேல் விடுத்தான். ஆனால் காளி அதை நூறு துண்டுகளாக வெட்டி வீழ்த்தினாள். தேவர்களும் தானவர்களும் காண அவ்விருவரது போர் நெடுங்காலம் தொடர்ந்தது. முடிவில் தேவி மிகவும் சினந்து தன் கைமுஷ்டியினால் அத்தானவனை வேகமாகக் குத்தினாள். அவ்வடியினால் தலை சுற்றி அவன் மயக்கமுற்றுக் கீழே விழுந்தான். ஆனால் ஒரு நொடியில் தன் நினைவு திரும்பப் பெற்றான் அவன். அனைத்துப் பெண்டிரும் தன் தாய்க்குச் சமம் என்கிற தாய்மை உணர்வு கொண்டவனாதலால் அவன் தேவியோடு கைகலப்பில் ஈடுபடவில்லை. ஆனால் தேவியோ அவனைப் பிடித்துப் பலவாறு சுற்றிச் சுற்றிப் பின் ஆகாயத்தில் விட்டெறிந்தாள். வீரனான அவன் தலை சுற்றித் தரையில் விழுந்தாலும் உடனே சமாளித்துக் கொண்டு எழுந்து நின்றான்.

இப்பெரும்போரில் அவன் சிறிதும் அயர்ந்தானில்லை. மாறாக மனவமைதியாகவே இருந்தான். பின் மகாகாளியை வணங்கிய அவன் விலையுயர்ந்த இரத்தினங்களிழைத்த தன் தேரில் ஏறி அமர்ந்தான். பத்ரகாளியோ பசியால் கலங்கி அசுரர்களின் குருதியைக் குடிக்கலானாள். அப்பொழுது ஒரு வானொலி கிளம்பியது. “ஈசுவரியே! இப்பொழுது இப்போர்க்களத்தில் இன்னும் ஒன்றரை லட்சம் தானவ வீரர்கள் சிம்மகர்ஜனை செய்தவண்ணம் மீதமிருக்கிறார்கள். அவர்களோ மிகவும் செருக்குள்ளவர்கள். ஆகவே நீ உடனே அவர்களை உன் உணவாக அமைத்துக் கொள். ஆனால் தேவி! சங்கசூடனை இப்போரில் நீ வதைக்க முயலாதே. ஏனெனில், அவனை உன்னால் வதைக்க முடியாது” என்று அவ்வானொலி எச்சரித்தது. இதைக் கேட்ட பத்ரகாளி தானவர்களின் ஊனினை உண்டு குருதியைக் குடித்தாள். பின் சிவபெருமானிடம் சென்று போர்முனையில் நடந்த நிகழ்ச்சிகளை முற்றிலுமாகக் கூறினாள்.

வியாச முனிவர் கேட்கிறார்—— பேரறிஞரே! ஸநத்குமாரரே! காளி கூறியதைக் கேட்ட சிவனார் என்ன பதில் கூறினார்? என்ன செய்தார்? அதை விவரமாகக் கூற வேண்டுகிறேன். ஏனெனில் அதைக் கேட்க என் மனம் மிகவும் ஆவலாக இருக்கிறது.

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! சிவபிரானோ அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் நன்மையே புரிபவர். எதையும் திருவிளையாடலாகவே செய்யும் பரம்பொருள். காளி கூறியதைக் கேட்ட அவர் சற்றே புன்னகை புரிந்து காளியைத் தேற்றரவு செய்தார். ஆகாயவாணி கூறியதைக் கேட்டு உண்மையை நன்கறிந்த சிவனார், தன் கணங்களுடன் போர்முனைக்குச் சென்றார்; நந்தியின் மேல் ஆரோகணித்தார். தன்னொத்த திறல் கொண்ட வீரபத்திரன், பைரவன், க்ஷேத்திரபாலன் ஆகியோரும் உடன் சென்றனர். போர்க்களம் புகுந்த அவர் பெருத்ததொரு வீரத்திருமேனியை எடுத்தார். அத்திருமேனியோ அழகோ அழகு. காலனே தனது திருமேனியனாக வந்தானோ என்னுமாறிருந்தது. இக்காட்சியைக் கண்ட சங்கசூடன் உடனே தன் தேரிலிருந்து இறங்கி பரமபக்தியோடு தரையில் விழுந்து வணங்கினான். பின் தேரிலேறிக் கவசம் தரித்து வில்லம்பைக் கைகளில் ஏந்தினான். பின் இருபுறங்களிலிருந்தும் அம்பு மழை பெய்யலாயிற்று. இக்கடும்போர் நூற்றுக்கணக்கான ஆண்டுகள் தொடர்ந்து நடந்தது. முடிவில் சங்கசூடனை வதைக்க சிவனார், எவராலும் தடுத்தற்கரிய தன் முத்தலைச் சூலத்தைக் கையிலேந்தினார்.

அப்பொழுது அதைத் தடுப்பது போல ஒரு வானொலி எழுந்தது—— “சிவனே! என் வேண்டுதலைக் கேளுங்கள். இப்பொழுது இச்சூலத்தைப் பிரயோகிக்க வேண்டாம். அனைத்துப் பிரும்மாண்டங்களையும் ஒரு நொடியில் அழித்தொழிக்கும் திறலுடையவர் தாங்கள். அப்படியிருக்க, இவனொருவனைப் பற்றி என்ன? ஆனால் தங்களால் தேவர்களது மரியாதை கெடக்கூடாது. மகாதேவரே! அத் தேவ மரியாதை என்ன தெரியுமா? அதைக் கேட்டுவிட்டுப் பின் அதைப் பயனுடையதாகச் செய்யுங்கள். அதாவது, எதுவரை இவனிடம் ஸ்ரீஹரியின் உக்ரகவசம் இருக்குமோ, எதுவரை இவனது மனைவியான கற்பரசி துளசியின் கற்பு காக்கப்பட்டுள்ளதோ, அதுவரை இவனிடம் கிழட்டுத்தனமான மூப்போ, இறப்போ இவனைத் தீண்ட முடியாது என்பதே. ஆகவே இறைவா! பிரும்மதேவனது இவ்வரத்தைச் சத்தியமாக்குங்கள்.”

சான்றோர்களது புகலிடமான பரமசிவனார், இதைக் கேட்டு ஆமோதித்துப் பின் இதைச் செய்ய ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவை ஏவினார். இதைக் கேட்ட மாயைக்கும் மாயையான மாயாவி ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு, ஒரு கிழ அந்தணர் வடிவேற்று அங்கிருந்து வெளியேறி, சங்கசூடனிடம் சென்று, “தானவ மன்னனே! இப்பொழுது நான் ஒரு யாசகன். உன்னிடம் வந்துள்ளேன். எனக்குப் பிச்சை அளிப்பாயா? ஏழைகளின் அன்பனே! நீ எனக்குத் தானம் அளிப்பதாகக் கூறினால்தான் ‘என்ன வேண்டும்?’ என்பதை நான் கேட்க முடியும்” என்றார். அந்தணர் கூறியதைக் கேட்டு மகிழ்ந்த சங்கசூடன் கண்களும் முகமும் மலர, “ஐயனே! அப்படியே தருகிறேன்” என்று கூறினான். அப்பொழுது அவ்வந்தணன் சிறிது கவடுடன், “மன்னா! நான் உன் கவசத்தை விரும்புகிறேன்” என்றார். இதைக் கேட்ட சங்கசூடன் உண்மை செல்வம் படைத்தவனாதலால், தன்னுயிரினும் சிறந்த அந்தக் கவசத்தை உடனே அந்தணருக்கு அளித்துவிட்டான். அவன்தான் அந்தணர்கட்கு அடிமைபூண்டொழுகும் சத்தியவாதியாயிற்றே. இவ்வாறு கவடாகக் கவசத்தைப் பெற்ற ஸ்ரீஹரி, சங்கசூடனைப் போன்ற திருமேனி தாங்கி துளசியிடம் சென்றார். அனைத்து ஜீவராசிகளின் ஆன்மாவாக விளங்கும் அவர் துளசியின் கற்பினைக் களவாடினார்.

இதையறிந்த ஸ்ரீசிவனார் சங்கசூடனை வதம் செய்ய, தம் முத்தலைச் சூலத்தைக் கையிலேந்தினார். ‘விஜயம்’ என்ற பெயர் கொண்ட அச்சூலம், தனதொளியை எண்டிசைகளிலும் கக்கியது. அதனால் விண்ணும் மண்ணும் ஒளிர்ந்தன. நடுப்பகலில் ஒளிரும் ஆயிரமாயிரம் சூரியர்களின் ஒளியையும், ஊழித்தீயின் ஒளியையும் மங்கச் செய்தது. அதைத் தடுத்து நிறுத்துவது என்பது எவ்வகையிலும் இயலாததே. தடை செய்ய இயலாத அது என்றுமே வீணாகாதது. எதிரிகளை மாய்க்காது ஓயாது. அதன் ஒளியின் வெம்மை எந்த ஓர் அஸ்திரங்களாலோ, அசுரர்களாலோ, தேவர்களாலோ தாங்க இயலாதது. அதன் காந்தி (ஒளி) அனைத்துப் பிரும்மாண்டங்களையும் அழித்தொழிக்கப் புறப்பட்டது போலிருந்தது. ஆயிரம் விற்கடை (நான்கு முழ அளவு) நீளமும், நூறு முழ அகலமும் உள்ளது அது. ஜீவப்பிரும்ம சொரூபமான அச்சூலம் யாராலும் ஆக்கப்பட்டதல்ல; என்றென்றும் உள்ளது. ஆகாயத்தில் வட்டமிட்ட அச்சூலம் சிவபிரானது கட்டளைப்படி சங்கசூடன் மேல் விழ அந்நொடியிலேயே அவன் சாம்பரானான். அந்தணரே! சிவபிரானது அச்சூலம் மனதைவிட வேகமானது. அது தன் தொழிலை முடித்துச் சிவனாரிடம் திரும்பி வந்து, பின் விண்வெளியில் சென்று மறைந்தது. அப்பொழுது விண்ணில் தேவதுந்துபிகள் முழங்கின; கந்தர்வர்களும் கின்னரர்களும் ஆடிப் பாடினர்; தேவர்களும் முனிவர்களும் துதித்தனர்; அப்சரப் பெண்டிர்கள் நடனமாடினர். சிவபிரான் மேல் மலர்மாரி பொழிந்தனர். பிரும்மதேவர், ஸ்ரீவிஷ்ணு, இந்திரன், மற்றுமுள்ள தேவர்களும் முனிவர்களும் சிவபிரானைத் துதித்துப் போற்றிப் பாடினர். தானவ மன்னனான சங்கசூடனும் சிவனாரது திருவருளால் சாபம் நீங்கி, தனது முற்பிறவியான ஸ்ரீகிருஷ்ணனது தொண்டனான திருமேனியைப் பெற்றான்.

சங்கசூடனது எலும்புகளிலிருந்து சங்குகள் தோன்றின. இச்சங்கு நீரால் திருவபிஷேகம் செய்வது மிகமிகச் சிறந்தது. சிவனாரைத் தவிர அனைத்து தேவதைகளுக்கும் இது உகந்ததும் உயர்ந்ததுமாகும். முனிவரே! ஸ்ரீஹரிக்கும் ஸ்ரீலட்சுமிக்கும்கூட இச்சங்கு நீர் மிகவும் உகந்தது. ஆனால் இது சிவனாருக்கு உகந்ததன்று. இவ்வாறு சங்கசூடனை வதித்த சிவபிரான், உமையம்மை, முருகன் மற்றும் சிவகணங்கள் சூழ, நந்தியின் மேலேறித் திருக்கயிலை சென்றார். ஸ்ரீவிஷ்ணு ஸ்ரீவைகுண்டம் சென்றார். தேவர்கள் மகிழ்ச்சியோடு தம் தம் உலகம் சென்றனர். உலகெங்கும் அமைதி நிலவியது. தடையின்றி அனைவருக்கும் இன்பம் பெறலாயிற்று. விண்வெளி வெளுத்தது. நிலவுலகில் உயர்ந்த மங்கல காரியங்கள் நடைபெறலாயின. முனிவரே! இதுவரை நான் கூறிய சிவனாரின் திருவிளையாடல்கள் ஆனந்தமளிப்பது; துன்பத்தைத் துரத்துவது; செல்வம் அருள்வது; விரும்பியன விரும்பியவாறு நலமுற அளிப்பது.

 

அத்தியாயம் : நாற்பத்தொன்று

ஸ்ரீஹரி துளசியின் கற்பை அழித்தல்; துளசி விஷ்ணுவைச் சபித்தல்; சாளக்கிராமம் மற்றும் துளசியின் பெருமைகளைச் சிவனார் கூறுதல்

வியாசர் கேட்க ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— மகரிஷி வியாசரே! போர்க்களத்தில் எழுந்த வானொலி கேட்டுச் சிவனார் ஸ்ரீமந்நாராயணரைத் தூண்ட, அவர் கிழ அந்தணர் வேடம் தாங்கிச் சென்று, சங்கசூடனிடமிருந்து அவனது உயர்ந்த கவசத்தை யாசகமாகப் பெற்று, சங்கசூடனைப் போன்ற திருமேனி ஏற்று, துளசியின் அரண்மனைக்குச் சென்றார். அங்கு கோட்டைவாயிலை அடைந்த அவர், வெற்றி முரசு கொட்டி ‘ஜய, ஜய’ என்கிற கோஷம் எழுப்பி, தன் வருகையைத் துளசிக்குத் தெரிவித்தார். இதைச் செவியுற்ற கற்பரசி துளசி பரபரப்புடன் விரைவாகச் சாளரம் வழியே அரசபாதையை நோக்க, தன் கணவன் வந்துள்ளதாக எண்ணிப் பெரிதும் மகிழ்ந்து அந்தணர்கட்குத் தானமளித்து, ஆசி பெற்றுப் பின் தன்னையும் அலங்கரித்துக் கொண்டாள். இங்கு தேவர்களது நன்மையைக் கருதி, மாயையாகச் சங்கசூடன் வடிவமேற்ற பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணு ரதத்திலிருந்து இறங்கி துளசியின் அரண்மனையில் நுழைந்தார். துளசியோ தன் கணவரது உருவந்தாங்கி வந்த இறைவனைப் பூஜித்து வணங்கி, பின் பலப்பல பேசி, அவரோடு இன்பத்தில் ஆழ்ந்தாள். அப்பொழுது அக்கற்பரசி இன்பம் நுகர்வதன் சுகம், தழுவுதல் முதலியனவற்றிலுள்ள வேறுபாட்டை உணர்ந்து, சிந்தித்துப் பின் ஐயம் தோன்றவே “நீ யார்?” என அதட்டிக் கேட்டாள்.

துளசி கூறுகிறாள்—— “தீயவனே! மாயையை ஏற்று என்னிடம் இன்பம் துய்த்த நீ யார்? எனது கற்பைச் சூரையாடினாயே! இதோ உனக்குச் சாபம் தருகிறேன்.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— அந்தணரே! துளசி கூறியதைக் கேட்ட ஸ்ரீஹரி, விளையாட்டாகவே தனது அழகிய திருமேனியை வெளிப்படுத்தினர். அவரது திருமேனியின் அழகையும் இலக்கணங்களையும் கண்ட துளசி ‘இவர் ஸ்ரீமந்நாராயணரே!’ என அறிந்தாள். ஆயினும், தான் கற்பிழந்ததை நினைத்துச் சினந்த அவள் ஸ்ரீவிஷ்ணுவிடம், “ஸ்ரீவிஷ்ணுவே! உன் மனம் என்ன கல்லா? உன்னிடம் கருணை என்பது எள்ளளவும் இல்லையே. எனது கற்பு அழிந்ததாலேயே, என் கணவர் இறந்துவிட்டார் என்பது தெரிகிறது. நீ கல்லைப் போன்று கடினமானவன்; தயை அற்றவன்; தீயவன். ஆகவே, நீ கல்லாக ஆகக் கடவாய்” என்று சபித்தாள்.

முனிவரே! இவ்வாறு கூறிய சங்கசூடனின் மனைவியான கற்பரசி துளசி அழுது புரண்டு பலவாறு புலம்பித் தவித்தாள். இதற்குள் ஏழைப்பங்காளராகிய சிவபெருமான் அங்கு தோன்றி அவளைத் தேற்றி, “அன்னையே! உனது துயரத்தைப் போக்கும் எனது சொற்களைக் கேள். ஸ்ரீமந்நாராயணரும் அமைதியோடு இதைக் கேட்கட்டும். ஏனெனில் உங்கள் இருவருக்கும் எது நன்மையளிக்குமோ, அதையே நான் கூறுகிறேன்.

கற்பரசியே! எந்த விருப்பத்தைப் பெற முன்பு நீ தவம் செய்தாயோ, அதன் பயனைத்தான் நீ இப்பொழுது பெற்றாய். அது எவ்வாறு வேறு மாதிரி ஆக முடியும்? ஆகவே, அதற்கேற்பவே பயனும் இப்பொழுது கிடைத்துள்ளது. இப்பொழுது நீ இச்சரீரத்தை விடுத்து, தெய்வீகத் திருமேனியைப் பெற்றுக் கொள். திருமகளைப் போல ஸ்ரீஹரியுடன் ஸ்ரீவைகுண்டத்தில் என்றென்றும் மகிழ்ச்சியாக இரு. நீ இப்பொழுது உதறித் தள்ளும் உனது இந்த உடல் நதியாக ஓடப் போகிறது. புண்ணிய பூமியான இந்தப் பாரத வர்ஷத்தில் அது ‘கண்டகீ’ என்னும் புனித நதியாகப் பெருமையடையப் போகிறது. தாயே! எனது வரத்தின் பயனால் தேவர்களின் பூசனையில் துளசி மிகவுயர்ந்த இடத்தைப் பெறப் போகிறாள். அம்மா தேவி! நீ விண்ணுலகிலும், மண்ணுலகிலும், பாதாள உலகிலும் ஆக மூவுலகங்களிலும் ஸ்ரீமந்நாராயணரது அருகிலேயே இருக்கப் போகிறாய். மலர்களில் மிக மிக உயர்ந்ததாகத் துளசிச்செடி விளங்கப் போகிறது. நீ ஸ்ரீவைகுண்டத்தில் சிறந்த துளசி மரமாக இருந்து தனிமையில் எப்பொழுதும் ஸ்ரீஹரியோடு திருவிளையாடல்கள் புரிந்து விளங்குவாய். பாரத பூமியிலும் அனைத்து நதிகளிலும் உயர்ந்தவளாக, புண்ணியங்களை அள்ளித் தருபவளாக, ஸ்ரீஹரியின் அம்சமாக விளங்கும் கடலரசனின் மனைவியாகத் திகழப் போகிறாய்.

ஸ்ரீஹரியும் உனது சாபத்தையேற்று பாரத பூமியில் கண்டகீ நதியிலேயே சாளக்கிராமக் கற்களாக இருக்கப் போகிறார். கூர்மையான பற்களுடைய கோடி கோடி கிருமிகள் (புழுக்கள்) அச்சாளக்கிராம கற்களைத் துளைத்து, அதன் நடுவில் சக்கரம் போன்ற பலப்பல ரேகைகளைச் செய்யப் போகின்றன. பலவாறான வேறுபாடுகள் கொண்ட அவை புண்ணியம் அருளும் சாளக்கிராமங்கள் என்றழைக்கப்படும். உள்ளிருக்கும் ரேகைகளின் அமைப்புக்கேற்ப அவை ஸ்ரீலக்ஷ்மிநாராயணர், ஸ்ரீசுதர்சனர், ஸ்ரீநரசிம்மர் என்றெல்லாம் பெயர் பெறும். ஸ்ரீவிஷ்ணுவின் சாளக்கிராம சிலைகளும், மரமாக விளங்கும் ஸ்ரீதுளசியும் இணைய அவை என்றென்றும் அனுகூலமாகப் பலப்பலவாறு புண்ணியங்களைப் பெருக்குவதாகும்.

தாயே! சாளக்கிராம சிலையிலிருந்து துளசி பத்திரத்தை நகர்த்துபவன் அடுத்தப் பிறவியில் மனைவியை இழந்து வாடுவான். வெண்சங்கத்தை நகர்த்தித் துளசியைத் தள்ளுவானோ, அவனும் மனைவியை இழந்து ஏழு பிறவிகளில் நோய்வாய்ப்படுவான். உண்மையறிந்த எவனொருவன் சாளக்கிராமம், துளசி, சங்கு — இவற்றை ஓரிடத்தில் வைத்து ரட்சித்து வருவானோ, அவன் ஸ்ரீமந்நாராயணருக்கு அன்பனாவான்.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— வியாச முனிவரே! இவ்வாறு ஸ்ரீசிவபிரான் சாளக்கிராமம் மற்றும் துளசியின் புண்ணியமான பெருமைகளைக் கூறி, அவர்களை மகிழ்வித்து மறைந்தார். சான்றோர்களுக்கு நலம் அருள்வதன்றோ அவரது தொழில். சிவபிரான் கூறியதைக் கேட்டு மகிழ்ந்த துளசி தன்னுடலை உகுத்துத் தெய்வத் திருமேனி மேற்கொண்டாள். திருமகள் கேள்வனான ஸ்ரீஹரி அவளையும் அழைத்துக் கொண்டு ஸ்ரீவைகுண்டம் சென்றார். அவள் உகுத்த உடலிலிருந்து கண்டகீ நதி தோன்றியது. ஸ்ரீஹரியும் மனிதர்கட்குப் புண்ணியமளிக்கும் சாளக்கிராம சிலைகளாக அதில் தோன்றினார். முனிவரே! அச்சிலைகளில் புழுக்கள் பலவாறான துளையிட்டு ரேகைகளைத் தோற்றுவித்தன. இக்கற்களில் எவை கண்டகீ நதியில் விழுந்தனவோ, அவை பெரும் புண்ணியமளிப்பனவாக ஆகின்றன. கண்டகீ நதிக்கரையிலேயே இருப்பவை ‘பிங்களா’ என அழைக்கப் பெறும். அவை துன்பமளிப்பவை. வியாசரே! நீங்கள் கேட்டுக் கொண்டபடி பகவான் ஸ்ரீசிவபெருமானது புண்ணிய சரிதங்களைக் கூறினேன். இவை புண்ணியமளிப்பவை; விருப்பங்களை நிறைவுறச் செய்பவை. இப்புண்ணிய சரிதங்கள் ஸ்ரீமந்நாராயணரது பெருமைகளையும் விளக்குவது. இவ்வுலக இன்பங்களை அளித்து அவ்வுலக பேரின்பங்களையும் அளிப்பது. இனி என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?

 

அத்தியாயம் : நாற்பத்து இரண்டு

அந்தகாசுரன் தோற்றமும், இரண்யாக்ஷன் வதமும்

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— வியாசரே! இனி, அந்தகாசுரன் சிவகணமாக ஆன புண்ணிய சிவசரிதத்தைக் கேள். முதலில் அந்தகாசுரன் சிவபிரானோடு பெரும் போர் செய்தவன்தான். ஆனால் பின் சத்துவ குணம் மேலிட மேலிட, அவன் சிவபிரானைத் துதித்து மகிழ்வித்தான். ஏனெனில், ஸ்ரீசிவனார் தன்னைச் சரணடைந்தவனைக் காத்து நிற்கும் கருணைக்கடல்; அடியார்க்கெளியவர். அவரது திருவிளையாடல்களோ அற்புதமானவை.

வியாசர் கேட்கிறார்—— அறிவுச்செல்வரே! முனீசுவரரே! அந்த அந்தகாசுரன் யார்? இந்தத் தரணியில் எந்தவொரு திறல்மிக்க குலத்தில் பிறந்தான்? பெருமனம் படைத்த திறல்மிக்க அந்த அந்தகனது சொரூபம் என்ன? அவன் யாருடைய மகன்? சிவபெருமானது கணத்தலைவனாக எவ்வாறு ஆனான்? அந்த அந்தகன் சிவகணத் தலைவனாகப் பதவி பெற்ற போதே பெருமை படைத்தவனாக ஆகிவிடவில்லையா?

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! முன்பொரு சமயம் அடியார்களுக்கு அருள்புரியும் தேவதேவரான சிவபிரானுக்குத் திடீரென திருவிளையாடல் புரியத் திருவுள்ளம் உகந்தது. உடனே, அவர் பார்வதியையும் சிவகணங்களையும் அழைத்துக் கொண்டு திருக்கயிலையிலிருந்து காசியம்பதிக்கு வந்தார். அங்கு வந்ததும் அந்நகரைத் தன் தலைநகரமாக்கி, பைரவரை அதன் பாதுகாவலராக நியமித்தார். பின், பார்வதீதேவியுடன் அடியார்கட்கு மகிழ்ச்சி தரும் பலப்பலத் திருவிளையாடல்கள் செய்யவெண்ணினார். அங்கிருந்து மந்தரமலைக்குச் சென்று, பல திருவிளையாடல்கள் புரியலானார். ஒரு சமயம் மந்தரமலையின் கீழ்ப்புறத்தில் அவர் அமர்ந்திருந்த போது, பார்வதீபிராட்டி விளையாட்டாக, அவரது திருக்கண்களைத் தனது தாமரைத்தளங்கள் போன்ற திருக்கைகளால் பொத்தினாள். அதனால், அப்பொழுது எங்கும் ஒரே இருள் சூழ்ந்தது. பார்வதீதேவியின் திருக்கரங்கள் மகேசன் மேல்பட்டதும் சிவனாரது நெற்றிக்கண் தீயினால் கொதித்ததாக, அவருக்கு வியர்வை (மதநீர்) பெருகியது. பின்பு அம்மதநீர் ஒரு கருவாகியது. அக்கருவிலிருந்து விகாரமான திருமுகம் கொண்ட ஓர் உயிர் தோன்றியது. அது மிகவும் பயங்கரமாகவும், சினம் கொண்டதாகவும், நன்றிகொன்றதாகவும், குருடாகவும், விகாரமாகவும், சடை தரித்தும், மிகவும் கருத்ததாகவும், மானிடரிலிருந்து வேறுபட்டு உடல் முழுவதும் ரோமங்களுடனும் காணப்பட்டது. அதன் குரல் கரகரத்து காதிற்கு வெறுப்புடையதாக இருந்தது. அது சிலசமயம் பாடும்; சிலசமயம் சிரிக்கும்; இன்னும் சிலபோது அழும்; உதட்டைக் கடித்துக் கொண்டு நர்த்தனமும் ஆடியது. இவ்வாறு ஓர் அற்புதப்பிறவி தோன்றியது கண்டு சிவனார் சற்றே சிரித்தவண்ணம் பார்வதீபிராட்டியிடம் கூறுவாரானார்.

ஸ்ரீமகேசுவரர் கூறுகிறார்—— “அன்பே! நீதானே என் கண்களை மூடி இக்காரியம் செய்தவள். அப்படியிருக்க, இதைக் கண்டு நீ ஏன் அஞ்சுகிறாய்?”

சிவனார் கூறியதைக் கேட்ட தேவி சற்றே புன்னகைத்தபடி, தன் திருக்கரங்களைச் சிவனார் திருக்கண்களிலிருந்து எடுத்தாள். உடனே எங்கும் ஒளி பரவியது. ஆனால், அந்தப் பிராணியின் ரூபம் மிகவும் பயங்கரமாகவே இருந்தது. இருளிலிருந்து தோன்றியதால் அவனது கண்கள் குருடாக இருந்தது. இம்மாதிரியான ஓர் உயிர் தோன்றியுள்ளதைக் கண்ட பிராட்டி சிவனாரிடம், “இறைவா! இப்பொழுது நம்மெதிரில் தோன்றியுள்ள இந்த அதிசயப்பிறவி யார்? மிகவும் பயங்கரமாகவுள்ளதே. எக்காரணம் கொண்டு யார் இவனைப் படைத்தார்? இவன் யாருடைய மகன். இவளைப் பற்றிய உண்மையை எனக்குக் கூறவேண்டும்” என வேண்டினாள்.

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— மகரிஷியே! திருவிளையாடல்கள் புரிந்து மகிழும் மூவுலக நாயகியான இறைவி, படைக்கும் கடவுளது இக்குருட்டுப் படைப்பைப் பற்றி வினவியதும் சிவபெருமான் புன்னகைத்தவண்ணம் கூறலானார்—— “பார்வதீ! இதோ கேள். நீ என் கண்களைப் பொத்தினாயல்லவா? அப்பொழுது எனது வியர்வையிலிருந்து இந்த அற்புதப் பிறவி பிறந்தது. இவன் பெயர் அந்தகன். நீதானே இவனைப் பிறப்பித்தாய். ஆகவே, நீதான் கருணையோடு உன் தோழிகளையும் சேர்த்துக் கொண்டு, மற்ற சிவகணங்களுடன் இவனையும் காக்க வேண்டும். இனி, எந்தவொரு செயலையும் சற்றே சிந்தித்தபின் செய்.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! தன் கணவர் கூறியதைக் கேட்ட இறைவியின் மனம் கருணையில் கரைந்தது. உடனே, தன் தோழிகளோடு அவ்வந்தகனைத் தன் மகன் போலக் காத்து வரலானாள். பின், பனிக்காலம் (சிசிர் ருது) வந்ததும் ‘இரண்யாக்ஷன்’ என்னும் அசுரன் புத்திரப்பேறு வேண்டி, அவ்வனத்திற்கு (மந்தரமலைக்கு)த் தவம் செய்ய வந்தான். அவனது மனைவி, அவனது அண்ணனுடைய மக்கட்செல்வம் கண்டு, இவனையும் தவம் செய்யத் தூண்டி அனுப்பி வைத்தாள். அதனால், காசியபரின் மகனான இரண்யாக்ஷன் இங்கு வந்து கடுந்தவம் இயற்றலானான். சிவபிரானைத் தரிசிக்க விரும்பிய அவன் சினம் முதலிய ஆறு பகைவர்களையும் தன்வயப்படுத்தி, ஓர் உலர்ந்த கட்டையைப் போல அசைவின்றி மனதை ஒருமுகப்படுத்திச் சமாதி நிலையில் அமர்ந்தான். அந்தணரே! எருதுக்கொடியோனும், ‘பினாகம்’ என்கிற வில்லைத் தாங்கியவருமான சிவபிரான், அவனது தவம் கண்டு பெருமகிழ்ச்சி கொண்டு வரமருளுவதற்காக அவனெதிரில் தோன்றினார்.

சிவபிரான் கூறுகிறார்—— “தானவ மன்னா! நீ, உனது புலன்களை அழித்துக் கொள்ள வேண்டாம். நீ ஏன் இக்கடுந்தவம் மேற்கொண்டுள்ளாய்? உன் விருப்பம் என்ன? நானோ வரமளிப்பவன். நீ விரும்பியதைத் தருவேன், கேள்.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— மகரிஷியே! சிவபிரானது இனிய சொற்களைக் கேட்ட அசுர மன்னன் இரண்யாக்ஷன் மிகவும் மகிழ்ந்தான். சிவனாரது திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கி பலவாறு துதித்தான். பின் இருகைகளையும் கூப்பிக் கொண்டு தலைவணங்கிக் கூறலானான்.

இரண்யாக்ஷன் கூறுகிறான்—— “மதி சூடியவரே! எங்கள் அசுர குலத்திற்கேற்ற மிக்க திறல் படைத்த உயர்ந்த மகன் எனக்கில்லை. ஆகவேதான் நான் இத்தவம் செய்தேன். தேவதேவரே! எனக்கு மிக்க திறல் கொண்ட ஒரு பிள்ளையை அருள வேண்டும்.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! இதைக் கேட்ட இறைவன் மகிழ்ந்து கருணை பொங்க, “அசுர மன்னவா! உனது வீரியத்தினால் தோன்றக் கூடிய மகப்பேறு, உன் தலையில் எழுதவில்லை. ஆனாலும் நான், உனக்கு ஒரு மகனைத் தருகிறேன். எனக்கு ‘அந்தகன்’ என்றொரு மகன் இருக்கிறான். அவன் உன்னைப் போன்ற பராக்கிரமசாலி. எவனாலும் வெற்றி கொள்ள முடியாதவன். நீ, உனது துக்கத்தை விடுத்து அவனையே உனது மகனாக ஏற்றுக் கொள். இதுதான் உனது மகப்பேற்றுக்கு வழி” என்று கூறியருளினார்.

மகரிஷியே! இவ்வாறு கூறிய சிவபெருமான் (முப்புரங்களை எரித்த கௌரிநாதன்) மகிழ்ச்சியோடு அந்தகனை இரண்யாக்ஷனுக்கு அளித்தார். சிவபிரானிடமிருந்து மகவைப் பெற்ற அவ்வசுரன் — பெருமனம் படைத்தவன் — மிகவும் மகிழ்ச்சி கொண்டான். சிவபிரானை வலம் வந்து வணங்கித் துதித்துத் தன் நகரமடைந்தான். பின் அனைத்து தேவர்களையும் வெற்றி கொண்டு இம்மண்ணுலகைத் தன் ரஸாதல உலகுடன் இணைத்துக் கொண்டான். இதனால் துன்பமடைந்த தேவர்களும் முனிவர்களும் சித்தர்களும் ஸ்ரீவிஷ்ணுவைச் சரணடைந்து துதித்தனர். எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து விளங்கும் ஸ்ரீவிஷ்ணு பகவான் யக்ஞவராகத் திருமேனி தாங்கி தனது கோரைப்பற்களால் பூமியைப் பிளந்து கொண்டு பாதாள உலகம் சென்றார். அங்கு அவர் தன் நீண்ட முகத்தினாலும், கோரைப்பற்களாலும் நூற்றுக்கணக்கான அசுரர்களது குடலைப் பிடுங்கியும், தனது வஜ்ரம் போன்ற கடினமான கால்களால் அசுர சேனைகளைத் துகைத்தும் அழித்தார். பின் கோடி சூரிய பிரகாசமுள்ள தன் சுதர்சன சக்கரத்தால் ஒளிரும் இரண்யாக்ஷனது தலையைக் கொய்தார். தீய அசுரர்களை எரித்துச் சாம்பராக்கினார். இதைக் கண்டு தேவர்கோனாகிய இந்திரன் மகிழ்ச்சியுற்றான். அவ்வசுரப் பேரரசுக்கு அந்தகனை அரசனாக்கினான். அப்பொழுது ஸ்ரீமந்நாராயணரான வராகமூர்த்தி, தனது கோரைப் பற்களால் பூமியைப் பாதாள உலகிலிருந்து தூக்கி வருவது கண்டு மகிழ்ந்து தன்னுலகம் திரும்பி, முன்போலவே விண்ணையும் மண்ணையும் காத்து வரலானான். வராக ரூபமெடுத்து, இரண்யனை வதித்து, பூமியைக் காத்த ஸ்ரீஹரியைத் தேவர்களும் முனிவர்களும் பிரும்மதேவரும் புகழ்ந்து துதித்து வணங்கினர். இவ்வாறு வராக உருவமெடுத்த ஸ்ரீமந்நாராயணரால் அசுர மன்னன் இரண்யன் வதைக்கப்படவே, தேவர்கள், முனிவர்கள், மற்றுமுள்ள ஜீவராசிகள் அனைவரும் மகிழ்ந்தனர், இன்புற்றனர்.

 

அத்தியாயம் : நாற்பத்து மூன்று

இரண்யகசிபுவின் தவம் மற்றும் வரம் பெறுதல்; அழகிய சிங்கர் அவனை வதைத்தல்

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— வியாசரே! தன் தம்பி இரண்யனை வராக ரூபமெடுத்த திருமால் வதைத்தது கண்டு வருந்திய இரண்யகசிபு சினத்தால் கொதித்தெழுந்தான். திருமாலான இறைவனை வெறுத்தான். ஆகவே, பிறருக்கு இன்னல் இழைப்பதில் மகிழ்ச்சி கொள்ளும் அசுரர்களிடம் மக்களை அழித்தொழிக்கக் கட்டளையிட்டான். அவர்கள் அக்கட்டளையைத் தலைமேற்தாங்கி தேவர்களையும் மக்களையும் அழிக்கத் தொடங்கினர். இவ்வாறு தேவருலகு அசுரர்களால் அழிக்கப்பட்டது கண்டு வருந்திய தேவர்கள், விண்ணுலகை விடுத்து மண்ணுலகில் மறைந்து வாழலாயினர். தன் தம்பி இறந்தது கண்டு துக்கித்த இரண்யகசிபு அவனுக்கான எள்ளும் நீரும் இறைத்துவிட்டு, அவனது மனைவிமார்களுக்கு ஆறுதல் கூறினான். பின், தன்னைப் பற்றிச் சிந்திக்கலானான். ‘நான் எவராலும் வெல்லப்பட முடியாதவனாகவும், மூப்பற்றவனாகவும், இறவாத அமர வாழ்வு பெற்றவனாகவும் ஆகவேண்டும். எனது ஒரே வெண்கொற்றக்குடையின் கீழ் அனைத்துலகங்களும் இருக்கவேண்டும். என்னை எதிர்த்து வெல்பவன் எவனும் இருக்கக் கூடாது’ என்று சிந்தித்த அவன் மந்தரமலைக்குச் சென்று, அங்கு ஒரு குகையில் அமர்ந்து கடுந்தவம் இயற்றலானான். ஒற்றைக்கால் கட்டைவிரலை மட்டும் நிலத்தில் ஊன்றி, இரு கைகளையும் சிரமேற்தூக்கி, கண்கள் விண்வெளியைக் காணக் கடுந்தவம் இயற்றினான். அவனது தவக்கனல் எரிக்க, தேவர்களின் முகங்கள் விகாரமடைந்தன. அதனால் அவர்கள் சுவர்க்கத்தை விடுத்து பிரும்மன் உலகு சென்றனர். தங்கள் துன்பங்களைக் கூறியழுதனர்.

வியாசரே! இதைக் கேட்ட பிரும்மதேவர், பிருகு, தக்ஷன் முதலியவர்களையும் அழைத்துக் கொண்டு, இரண்யகசிபுவின் தவச்சாலையை அடைந்தார். தன் தவ வலிமையால் அனைத்து உலகங்களையும் தவிக்கச் செய்த இரண்யகசிபு வரமருள வந்துள்ள பிரும்மதேவரைக் கண்டதும் வீழ்ந்து வணங்கினான். மகிழ்ந்த பிரும்மதேவர் “வரம் கேள்” என்று கூற, எந்நிலையிலும் மயக்கம் கொள்ளாத அவ்வசுரன் அவரது இனிய மொழியைக் கேட்டு வேண்டுவானாயினான்.

இரண்யகசிபு வேண்டுகிறான்—— “பிரஜாபதியே! பிதாமகரே! விண்ணுலக—மண்ணுலகிலோ, பகல்—இரவிலோ, மேல்—கீழோ, அஸ்திர—சஸ்திரங்களாலோ, வருணபாசத்தாலோ, இந்திரனது வஜ்ரப்படையாலோ, உலர்ந்த மரம், மலை, நீர், தீ முதலியவற்றாலோ, பகைவனின் அடியினாலோ, தேவர், அசுரர், முனிவர், சித்தர், இன்னும் என்ன? தங்களால் படைக்கப்பட்ட எந்தவொரு ஜீவராசிகளினாலோ, எனக்கு எப்பொழுதுமே மரணபயம் இருக்கக் கூடாது.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! இவ்வாறு இரண்யகசிபு கேட்கவே, பிரும்மதேவரது மனதில் கருணை பொங்கியது. அவர் மனதால் ஸ்ரீமந்நாராயணரை வணங்கி, “அசுரனே! உன் தவம் கண்டு மகிழ்ந்தேன். ஆகவே நீ விரும்பியதெல்லாம் கிடைக்கும். நீ தொண்ணூறாயிரம் வருடம் தவம் செய்துள்ளாய். அதனால் உன் விருப்பமெல்லாம் நிறைவேறியது. ஆகவே இனி தவம் வேண்டாம். அசுர அரசைப் பெற்று இனிது வாழ்” என வாழ்த்தினார். பிரும்மதேவர் கூறியதைக் கேட்டு இரண்யகசிபுவின் முகம் மலர்ந்தது. பிரும்மதேவர், அவனை அசுர அரசில் அமர்த்தவே, அவன் தன்னிலை மறந்து மதங்கொண்டு மூவுலகங்களையும் துன்புறுத்த மனங்கொண்டான்; தர்ம காரியங்களை அழித்தான். போரில் தேவர்களை வென்றான். அதனால், தேவர்கள் ஸ்ரீஹரியிடம் சரணடைந்தனர். ஸ்ரீஹரி அவர்களது துன்பங்களைக் கேட்டு வருந்தி, அவர்களைத் தேற்றரவு செய்து, அவ்வசுரனை வதிப்பதாக வாக்களித்தார். இதைக் கேட்டு தேவர்கள் தங்களது உலகு சென்றனர்.

அதன்பின் ஸ்ரீஹரி ‘நரஹரி’ திருமேனி (சிங்கமுகமும் மனித உடலும்) கொண்டார். அந்தத் திருமேனி தித்திப்பற்களுடன் மிகமிகப் பயங்கரமாக இருந்தது. அகன்ற திருமுகம்; அழகிய மூக்கு; கூர்மையான நகங்கள்; கழுத்தில் பிடரி மயிர்கள்; தித்திப்பற்களே ஆயுதங்கள். அப்பற்கள் கோடி சூரியர்களின் ஒளியை விஞ்சுவதாக இருந்தது. அதன் பெருமை ஊழித்தீயைப் போலிருந்தது. அதிகம் சொல்வதற்கென்ன உளது? அத்திருமேனி உலகமயமாகவே இருந்தது. இத்திருமேனியேற்ற இறைவன் சூரியன் அஸ்தமலையை அடையும் போது, அசுரனது நகரத்தில் நுழைந்தார். இந்த நரசிம்மரைக் கண்ட அசுரர்கள் ஒரே சமயத்தில் அவர் மேல் பாய்ந்தனர். இறைவன் அவர்களையெல்லாம் வதைத்தார். சிலரைக் கசக்கித் துகைத்தார்.

இதைக் கண்டு இரண்யகசிபுவின் மகனான பிரகலாதன் தன் தந்தையிடம், “தந்தையே! இச் சீயமோ உலகம் முழுவதும் பரவியதாகக் காண்கிறது. இது எதற்காக இங்கே வந்ததோ? தந்தையே! இவர் ‘ஸ்ரீமந்நாராயணர்’ என்று நினைக்கிறேன். அவர் ஒப்பில்லாத முழு முதற்கடவுளன்றோ! அவர்தான் நரசிங்கராக இங்கே வந்துள்ளார். எனக்கு இவரது திருமேனி புதியதாகப் பயங்கரமாகக் காண்கிறது. ஆகவே தாங்கள் போர் புரிவதை விடுத்து, இவரைச் சரணடையுங்கள். மூவுலகிலும் இவரை வெல்லும் திறல் கொண்ட வேறொரு வீரன் காணப்படவில்லை. ஆகவே இச் சீயத்தை வணங்கி, அசுர அரசை அனுபவியுங்கள்” என்று வேண்டினான். தன் மகன் கூறியதைக் கேட்ட அத்தீயவன், “குழந்தாய்! உனக்கென்ன பயமாக இருக்கிறதா?” என்று கேட்டுவிட்டுத் திறல்மிக்க தன் அசுரர்களை நோக்கி, “வீரர்களே! அழகற்ற புருவங்களும் கண்களும் கொண்ட இச்சிங்கத்தைப் பற்றுங்கள்” எனக் கட்டளையிட்டான்.

அரசக் கட்டளையை ஏற்ற வீரர்கள், அவ்வழகிய சீயத்தைப் பிடிக்கப் போர்க்களத்தில் குதித்தனர். ஆனால், ரூபத்தையும் ஒளியையும் கண்டு அனலை நெருங்கும் விட்டில்பூச்சி போல அனைவரும் சாம்பராயினர். இதைக் கண்டு அவ்வசுர வீரன் கைகளில் அஸ்திர—சஸ்திரங்கள், சக்தி ஆயுதம், மழு, பாசம், அங்குசம் முதலிய ஆயுதங்களையேந்தி, அவ்வழகிய சிங்கரோடு போரிட்டான். வெகுநேரம் இப்போர் நிகழ்ந்தது. முடிவில் அவ்வழகிய சீயம் வஜ்ரம்போல் கடினமான, தனது அநேக திருக்கரங்களால் அவனைப் பற்றித் தன் துடையில் படுக்க வைத்து, அவனது மர்மத்தானமான மார்பைத் தன் கூரிய நகங்களால் பிளந்து, குருதி கொப்பளிக்கும் அவனது இதயத்தை வெளியே எடுத்தார். அவனது உயிர் பிரிந்தது. தனது அடிகளால் பிய்ந்த மரக்கட்டை போன்ற அவனது உடலைக் கீழே போட்டார் பகவான்.

தேவர்களது பகைவனான இரண்யகசிபுவை வதைத்ததால் இறைவன் மகிழ்ந்தார். அச்சமயத்தில் பிரகலாதன் அங்கு வந்து அவரது திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கினான். இறைவனும் அவனைத் தழுவி எடுத்து அசுர அரசுக்கட்டிலில் பட்டம் சூட்டினார். பின் இறைவன் மறைந்தருளினார். பிதாமகரான பிரும்மதேவர் முதலிய தேவர்களனைவரும் மகிழ்ச்சி பொங்க தங்கள் காரியத்தை நிறைவேற்றித் தந்த பகவான் ஸ்ரீஹரி மறைந்தருளிய திசை நோக்கித் தொழுது தங்கள் இருப்பிடம் திரும்பினர்.

அந்தணரே! இதுவரை ஸ்ரீருத்ரனிடம் அந்தகன் தோன்றியது, வராக மூர்த்தி இரண்யனை வதைத்தது, நரசிங்கர் இரண்யகசிபுவை வதைத்தது, பிரகலாதன் பட்டமேற்றது முதலியன பற்றியெல்லாம் கூறினேன், அல்லவா? இனி, சிவகிருபையால் கிடைத்த அந்தகனது வலிமை, சிவபிரானோடு அவன் போரிட்டது, பின் அவன் சிவகணமானது முதலிய சரித்திரங்களைக் கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேள்.

 

அத்தியாயம் : நாற்பத்து நான்கு முதல் நாற்பத்தாறு வரை

அந்தகாசுரன் தவமியற்றல், வரம் பெறுதல் மற்றும் தவறிழைத்தல்; சிவபெருமான் அந்தகனை வதித்தல்

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! ஒரு சமயம் இரண்யாக்ஷனது மகனான அந்தகன், தன் சகோதரர்களுடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்தபோது, அவனது உடன்பிறந்தவர்கள் காமத்தின் வயப்பட்டவர்களாக, அவனிடம் “அடே குருடா! உனக்கு அரசினால் என்ன லாபம் கிடைக்கப் போகிறது? உன் தந்தை இரண்யாக்ஷனோ ஒரு முழு மூடன். சிவபிரானைக் குறித்துத் தவம் செய்து உன்னைப் போன்ற அழகற்ற, தவறில் விருப்பங்கொண்ட குருடனான ஒரு பிள்ளையைப் பெற்று வந்தானே. நீ குருடனாகையால் அரசில் பங்கும் பெற முடியாது. நீயே சிந்தித்துப் பார். பிறரால் பிறந்த குழந்தை அரசுரிமையைப் பெற முடியுமா? உண்மையைப் பார்க்கில் அவ்வரசுரிமையைப் பெற, நாங்கள்தான் தகுந்த உரிமை பெற்றவர்கள்” என்று கேலி செய்தனர்.

முனிவரே! தன் சகோதரர்கள் கூறியதைக் கேட்ட அந்தகன் மிக்க கவலையடைந்தான். பின், நன்கு சிந்தித்துப் பல வகையில் அவர்களைச் சமாதானப்படுத்திவிட்டு, இரவு வந்ததும் மக்கள் நடமாட்டமே இல்லாத ஒரு வனத்திற்குச் சென்றான். அங்கு பல்லாயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் கடுந்தவம் புரிந்தான். அவன் உடல் இளைத்தது. முடிவில், இவ்வுடலைத் தீயில் ஆகுதி ஆக்க நினைத்தான். அப்பொழுது பிரும்மதேவர் அங்கு வந்து தடுத்து, “அசுரனே! வேண்டும் வரம் கேள். இவ்வுலகில் கிடைத்தற்கரிய எந்தப் பொருளைப் பெற நீ விரும்புகிறாயோ, அதை நீ என்னிடமிருந்து பெற்றுக் கொள்” என்று கூற, அவ்வசுரன் மிகவும் வினயத்துடன் அவரை வணங்கித் துதித்து “இறைவா! எந்தக் கொடியவர்கள் எனது அரசுரிமையைப் பிடுங்கிக் கொண்டார்களோ, அவர்கள் அனைவரும் எனது பணியாட்களாக ஆகவேண்டும். குருடனான எனக்கு நல்ல பார்வை கிடைக்க வேண்டும். இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் எனக்குக் கப்பம் கட்ட வேண்டும். தேவர்கள், தைத்யர்கள், கந்தர்வர்கள், யட்சர்கள், நாகர்கள், மனிதர்கள், அசுரர்களின் பகைவரான ஸ்ரீமந்நாராயணர், எல்லாம் வல்லவரான சிவபிரான் ஆகியவர்களாலும், மற்றுமுள்ள எந்தவொரு ஜீவராசியாலும் எனக்கு மரணம் நேரிடக் கூடாது” என்று வேண்டினான்.

அவனது இக்கொடூரமான வரங்களைக் கேட்ட பிரும்மதேவர் சற்றே ஐயம் கொண்டு அவனிடம், “அசுரனே! நீ கேட்டவையனைத்தும் நடக்கும். ஆனால், உன் அழிவிற்கும் ஏதாவது ஒரு வழியை நீயே தேர்ந்தெடுத்துக் கொள். காலனது கைப்பிடியில் அகப்படாத எந்தவொரு ஜீவனும் இதுவரை தோன்றியதுமில்லை; இனி தோன்றப் போவதுமில்லை. உன்னைப் போன்ற நல்லோர்கள் நீண்டதொரு ஆயுளைத் தியாகம் செய்துதான் ஆகவேண்டும். ஆகவே நீயே சிந்தித்துச் செயல்படு” என்றுரைத்தார். பிரும்மதேவர் கூறிய நல்லுரைகளைக் கேட்ட அந்தகன் திரும்பவும் வேண்டலானான்.

அந்தகன் கூறுகிறான்—— “எம்பிரானே! முக்காலங்களிலும் உயர்ந்த—நடுத்தர—கீழ்த்தரமான பெண்கள் தோன்றுதல் நிச்சயம் உண்டு. அவர்களில் இரத்தினம் போன்ற ஓர் உயரிய பெண்மணியே எனது தாயாகட்டும். அவள் நிச்சயம் இம்மானிட உலகினரால் அடையப்படாதவளாகவும், மனோ—வாக்—காயங்களுக்கு எட்டாதவளாகவும்தான் இருப்பாள். அம்மாதிரியான பெண்ணிடம் அரக்க குணத்தால் எப்பொழுது என் மனம் காமனையை அடையுமோ, அப்பொழுது எனக்கு மரணம் நேரிடட்டும்.”

இதைக் கேட்டுப் பிரும்மதேவர் மிகவும் வியந்தார். சிவபிரானை மனதில் நினைந்தார். அவரது அருட்கட்டளையை ஏற்று அந்தகனிடம் கூறலானார்—— “அசுர சிரேஷ்டனே! நீ விரும்பியதெல்லாம் அப்படியே நடக்கும். எழுந்திரு. உன் விருப்பம் நிறைவேறும். வீரர்களுடன் போரிடு.”

முனிவரே! இப்பொழுது அந்தகனது உடலில் நரம்புகளும் எலும்புகளுமே இருந்தது. ஆகவே, அவன் பிரும்மதேவரது திருவடிகளில் வணங்கி, “இறைவனே! இம்மாதிரியான எலும்பும் நரம்புமே மீதமாகவுடைய இவ்வுடல் கொண்டு எவ்வாறு நான் பகைவர்களுடன் போரிட முடியும்? ஆகவே தங்களது திருக்கரங்களால் என்னைத் தீண்டி, இவ்வுடலைத் திறல் மிக்கதாகவும், நிணமும் மாமிசமும் கொண்டதாகவும் செய்ய வேண்டுகிறேன்” என்று வேண்டினான்.

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— மகரிஷியே! அந்தகன் வேண்ட, பிரும்மதேவர் தன் திருக்கரங்களால் அவனைத் தீண்டினார். உடனே அவன் வலிமிக்க உடல் பெற்றான். கண்கள் பார்வையைப் பெற்றன. பிரும்மதேவர் முனிவர்களும் சித்தர்களும் பூசித்துப் போற்றித் துதிக்கத் தன் சத்திய உலகு திரும்பினார். அந்தகாசுரனும் தன் நகரம் சென்றான். வரம் பெற்று வரும் அந்தகனைக் கண்ட பிரகலாதன் முதலிய சிறந்த அசுரர்கள், அவனை வரவேற்று, அசுர அரசை அளித்து, அவனுக்குப் பணியாட்களாக இருக்கத் தலைப்பட்டனர். உடனே, அந்தகன் அசுரர்களை அழைத்துக் கொண்டு விண்ணுலகை வெற்றி கொள்ளச் சென்றான். அப்போரில் தேவர்களை வென்று, இந்திரனைக் கைது செய்தான். பலப்பல போர்கள் செய்து நாகர்கள், சுபர்ணர்கள், அரக்கர்கள், கந்தர்வர்கள், யட்சர்கள், மனிதர்கள் மற்றும் மலையரசர்கள், வனதேவதைகள், சிங்கம் முதலிய நாற்கால் ஜீவன்கள் ஆகிய அனைத்தையும் வெற்றி கொண்டான். ரசாதலம், மண்ணுலகம், விண்ணுலகம் முதலிய இடங்களில் உள்ள அழகே வடிவான பெண்மணிகளை அழைத்துக் கொண்டு மலைச்சாரல்களிலும் நதிக்கரைகளிலும் இன்புற்றான். என்றும் தீயவர்களோடு கூடியிருந்தான். கொழுப்பெடுத்தலைந்த அவனது புத்தி மழுங்கியது. பரலோகத்திலும் ஆன்மாவிற்கான சுகத்தைத் தேடுவதற்கான நற்செயல்களைச் செய்வதை அறவே மறந்தான்.

பெருமனம் படைத்திருந்த அவ்வசுரன் உன்மத்தனானான். தன் புத்திரர்களைக்கூட தவறான வாதங்களால் வென்று, மற்ற அசுரர்களுடன் ஒன்றுசேர்ந்து வேதநெறிகளில் கூறப்பட்டுள்ள நற்செயல்களையெல்லாம் அழித்துத் திரிந்தான். திமிர் பிடித்த அவனோ வேதங்கள், தேவதைகள், அந்தணர்கள், குரு முதலிய சான்றோர்கள் ஆகிய பெரியோர்களை மதிப்பதில்லை. காலன் தன்னருகே நெருங்கிவிட்டதை அறியாத அவன், தன் விருப்பம்போல் வீணே தன் காலத்தைக் கழித்தான். துரியோதனன், வைதஸன், ஹஸ்தி என அவனுக்கு மூன்று அமைச்சர்கள். ஒரு சமயம் அவர்கள் மூவரும் மலைச்சாரலில் ஓர் இடத்தில் ஓர் அழகான பெண்ணைக் கண்டனர். உடனே அவர்கள் வெகுவேகமாக அசுரப் பேரரசனான அந்தகனிடம் சென்று மகிழ்ச்சியோடு தாங்கள் கண்டதை வர்ணித்தனர்.

மந்திரிகள் கூறுகிறார்கள்—— “அசுர மன்னவா! இங்கு மலையிலுள்ள ஒரு குகையில் ஒரு முனிவரைக் கண்டோம். தியானத்தில் இருந்ததால் அவரது கண்கள் மூடியிருந்தன. அவர் மிகவும் அழகானவர். அவரது தலையில் சந்திரன் பாதி கலையுடன் தன் ஒளியைப் பரப்பிக் கொண்டிருந்தான்; அரையில் யானைத்தோல்; உடலெங்கும் சர்ப்பங்கள் ஊர்ந்து வந்தன; என்பு மாலைகளே அவரது உயர்ந்த ஆபரணங்கள்; ஒரு பெரிய வில்லும் பாணமும் அம்புறாத்தூணியும் தரித்திருந்தார்; நான்கு திருக்கரங்களில் அக்கமாலை, கத்தி, முத்தலைச்சூலம், மழு ஏந்தியிருந்தார்; நீண்ட சடைகள்; வெளுத்த திருமேனி; திருமேனி முழுவதும் திருநீறு. மேனியின் ஒளி நாற்றிசைகளிலும் பரவியிருந்தது. இவ்வாறு அந்தத் தவசியின் மேனி மிகவும் அழகாக இருந்தது.

இவருக்குச் சற்றுத் தொலைவில் நாங்கள் மற்றொரு புருஷனையும் கண்டோம். அவன் கோரமான ஒரு குரங்கு போலிருந்தான்; முகம் மிகவும் பயங்கரமாக இருந்தது; அனைத்து ஆயுதங்களையும் தாங்கியிருந்தான். அவனது கைகள் மிகவும் சொரசொரப்பாக இருந்தன. அவன் அத்தவசியைக் காத்து வந்தான். அவனது அருகில் ஒரு வெளுத்த கிழட்டு எருது நின்றிருந்தது. அத்தவசியின் அள்ளைப்புறம் அனைத்து இலக்கணங்களும் பொருந்திய ஓர் அழகிய பெண் நின்றிருந்தாள். இந்நிலவுலகிற்கு அவள் ஒரு இரத்தினம். அவளது அழகு சொல்லிற்கடங்காதது; இளமை ததும்புவதால் மனதை மயங்கச் செய்வது; பவளம், முத்து, மணிகள், பொன், இரத்தினங்கள் மற்றும் உயர்ந்த ஆடைகளால் அழகுற விளங்கினாள்; கழுத்தில் அழகான மாலைகள். சொல்வதற்கென்ன உள்ளது? இவளைக் கண்ட கண்களே பயனுடையன. இவ்வுலகின் பிற பொருள்களைக் காண்பதால் யாது பயன்? அவ்வழகிய பெண் புண்ணியமே வடிவெடுத்த முனீசுவரரான மகேசனது அன்பு மனைவி. அசுர வேந்தே! தாங்களோ உத்தம இரத்தினங்களையே அனுபவிப்பவர். ஆகவே, அவளை இங்கு அழைத்து வரச்செய்யுங்கள். அவளைத் தாங்களும்தான் பார்க்க வேண்டும்.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! மந்திரிகள் கூறியதைக் கேட்ட அந்தகன் காமவயப்பட்டான்; உடல் நடுங்கியது. உடனே துரியோதனன் முதலிய மந்திரிகளை அம்முனிவரிடம் அனுப்பினான். மந்திரிகளும் அங்கு சென்று முனிவரை வணங்கி, அந்தகனது செய்தியைக் கூறினர். சிவபிரான் கூறிய உத்தரத்தையும் (மறுமொழியையும்) திரும்பி வந்து அந்தகனிடம் கூறினர்.

மந்திரிகள் கூறுகிறார்கள்—— “மன்னவா! தாங்களோ அனைத்து தைத்யர்கட்கும் தலைவர். இருந்தும் பெருந்திறல் படைத்தவரும், இவ்வுலகங்களையெல்லாம் ஒரு துரும்பென மதிப்பவருமான அந்தத் தவசி சற்றே சிரித்தவண்ணம் கூறியதென்ன தெரியுமா? ‘அவ்வசுரனது வீரமும் தைரியமும் நிலையற்றது. அவன் ஒரு கஞ்சன்; உணர்வற்றவன்; தீயவன்; நன்றி மறந்தவன்; பாவமே செய்பவன்; சூரியனது மகனான யமனைப் பற்றிய பயமே இல்லையோ அவனுக்கு? நான் யார்? வானரம் போன்ற முகம் கொண்ட அவன் யார்? எனது பயங்கரமான ஆயுதமென்ன? அவனது பயங்கொள்ளித்தனம் எங்கே? யமனும் பயங்கொள்ளும்படியான எனது போர் முறை எங்கு? கோழையான அவ்வசுரனது கிழட்டுத்தனத்தால் நடுங்கும் உடலெங்கே? எனது திருமேனியென்ன? துர்பாக்கியவானான அவனெங்கே? அவனது சேனைகளும் போதுமானதல்ல. இன்னும் அவனுக்குத் திறல் இருக்குமானால் போர் செய்து அவன் திறலைக் காட்டட்டும். அவனைப் போன்ற பாவிகளை அழித்தொழிக்க, வஜ்ரப்படை போன்ற சஸ்திரம் என்னிடம் உள்ளது. அவனது உடலோ தாமரை போன்று மென்மையானது. இனி சிந்தனை செய்து எது விருப்பமோ, அதைச் செய்யுங்கள்’ என்று அந்தத் தவசி கூறினார்.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! மந்திரிகள் சொல்லைக் கேட்டு தாயான பார்வதீதேவி மேல் மோகங்கொண்டு காதலில் கண் குருடான அவ்வசுரன், பெருஞ்சேனையோடு அங்கு சென்று நந்தியுடன் போரிட்டான். பெரும் போர். அதில் எங்கும் குருதி வெள்ளம்; நிணச்சேறு; மஜ்ஜையும் மாமிசமும் வழுக்கின; தலையற்ற முண்டங்கள் கூத்தாடின; பச்சைக்கறி உண்ணும் பிராணிகள் நாற்புறமும் சுற்றித் திரிந்தன. அதனால், போர்க்களமே பயங்கரமாக இருந்தது. சிறிது போழ்தில் அவ்வந்தகன் அங்கு ஓடிவந்து நின்றான். பினாகபாணியான இறைவன், தக்ஷன் மகளான சதீதேவிக்கு ஆறுதல் கூறித் தைரியப்படுத்தி, “அன்பே! முன்பு நான் எந்தவொரு கடினமான பாசுபத விரதத்தைச் செய்தோனோ, எதில் உன் நிமித்தமாகப் பல சேனைகள் அழிந்தனவோ, அதுவே இப்பொழுது ஒரு தடையாக வந்துள்ளது. தேவி! இறப்பு என்கிற இயல்பையுடைய பிராணிகளால் இறப்பற்ற தேவர்கள் மேல் எந்தப் படையெடுப்பு நிகழ்ந்ததோ, அது புண்ணியங்களை அழிக்க வந்த ஏதோவொரு கிரகம் தோன்றியுள்ளது போலத்தான். ஆகவே நான் திரும்பவும் மக்கள் நடமாட்டமற்ற ஒரு வனத்திற்குச் சென்று, அந்த சிறந்த விரதத்திற்கான தீக்ஷையை ஏற்கப் போகிறேன். அக்கடினமான விரதத்தைப் பூர்த்தி செய்வேன். நீ, உன் வருத்தத்தையும் பயத்தையும் உதறித் தள்ளிவிடு” என்றருளினார்.

முனிவரே! இவ்வாறு கூறிய இறைவன், தனது கொம்பு வாத்தியத்தை முழக்கிக் கொண்டு புண்ணியமான ஓர் அடர்ந்த வனத்தை அடைந்தார். அங்கு ஓராயிரம் ஆண்டுகள் அவ்விரதத்தை மேற்கொண்டார். இதைக் கடைப்பிடிப்பது தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் கூட முடியாதது. அவர்களது திறலுக்கு அப்பாற்பட்டது. ஒழுக்கத்தின் தலையான கற்பரசி பார்வதீதேவியும் மந்தரமலையிலிருந்து கொண்டே சிவபிரானது வருகையை எதிர்நோக்கியிருந்தாள். தம் புத்திரர்களைப் போன்ற வீரர்கள் என்னதான் தன்னைக் காத்து நின்றாலும், அக்குகையில் தனிமையில் இருப்பதால் அவள் சற்றே பயந்திருந்தாள். அதனால் பெருந்துக்கமடைந்தாள். இதற்கிடையில் வரம் பெற்றதால் திமிரெடுத்திருந்த அந்த அந்தகன் — எவனது தைரியம் காமதேவனது அம்புகளால் சின்னாபின்னமாகியுள்ளதோ அவன் — தனது முக்கியமான சேனைத்தலைவர்களுடன் அக்குகைக்கு வந்தான். வந்தவன் அங்குள்ள சிவகணங்களோடு போர் புரியலானான்.

வீரர்கள் உணவையோ, தாகத்திற்கு நீரையோ, தூக்கத்தையோ கூட நினைத்ததில்லை. போர் தொடர்ந்து இரவு பகலாக ஐந்நூற்று ஐந்து நாட்கள் நடந்தன. முடிவில் அசுரர்களது படைக்கலங்களால் நந்திகேசருடைய உடல் காயமுற்றது. அதனால் அவர் குகையின் வாயிலிலேயே வீழ்ந்து மூர்ச்சித்தார். உடனே குகையின் அனைத்து வாயில்களும் திறக்க முடியாதபடி மூடிக் கொண்டன. அசுரர்கள் இரண்டு நாழிகையிலேயே தங்கள் அஸ்திரங்களால் வீரர்களைக் கவிழ்த்துக் கொண்டனர். உடனே பார்வதீபிராட்டி ஸ்ரீஹரியையும் பிரும்மாவையும் நினைத்தாள். உடனே பிராம்மி, நாராயணீ, ஐந்திரி, வைசுவாநரீ, யாம்யா, நைருருதி, வாருணீ, வாயவீ, கௌபேரீ, யக்ஷேசுவரீ, காருடீ முதலிய தேவிகளின் உருவத்தில் தேவர்கள், யட்சர்கள், சித்தர்கள், குஹ்யகர்கள் முதலிய எல்லோரும் அஸ்திர—சஸ்திரங்களுடன் தங்கள் தங்கள் வாகனத்திலேறிக் கொண்டு பார்வதியிடம் வந்து அசுரர்களுடன் போரிடலானார்கள். சில நிமிடங்களில் சிவபிரானும் அங்கு வந்து சேர்ந்தார். சுக்ராசார்யார் சஞ்ஜீவனீ வித்தை மூலம் அசுரர்களைப் பிழைக்கச் செய்வதைக் கண்ட சிவனார் சுக்ரனை விழுங்கிவிட்டார். இதனால் தைத்யர்கள் பலமிழந்தனர்.

வியாசரே! அந்தகன் பெருவீரன்; பராக்கிரமன்; முப்புரமெரித்த சிவனாரை ஒத்த புத்திமான். நூற்றுக்கணக்கான வரங்கள் பெற்றதால் அவன் மதமேறி நிற்கிறான். பற்பல அஸ்திர—சஸ்திரங்களால் பலவாறாக காயங்கள் பட்டிருந்தாலும் சிவபிரானை வெற்றிகொள்ள வேறொரு மாயையை ஏற்கலானான். ஊழித்தீ போன்ற திருமேனி கொண்ட இறைவர் (முப்புரங்களையும் எரித்தவர்) தனது முத்தலைச்சூலத்தால் அவனது தலையைக் கொய்தார். தரையில் விழுந்த அவனது குருதித்துளிகளிலிருந்து கூட்டங்கூட்டமாக அந்தகாசுரர்கள் தோன்றி, அப்போர் முனையையே சூழ்ந்தனர். விகார முகங்கொண்ட பயங்கரமான அந்த அசுரர்கள் அந்தகனைப் போன்ற பலம் கொண்டவர்கள். சிவபிரானால் கொல்லப்பட்ட அசுர சேனைகளின் உஷ்ணமான குருதிச் சொட்டுகளிலிருந்து புதியதாகவொரு படைவீரர்கள் தோன்றத் தொடங்கி, கொடிகள் போலப் பரந்துள்ள பலப்பல கைகளால் சூழ்வது கண்டு சினந்த ஸ்ரீஹரி யோகச்சக்தியினால் வெல்லற்கரிய ஒரு பெண் வடிவமேற்றார்.

அப்பெண் வடிவம் சிவபிரானது காதிலிருந்து தோன்றியது. அவள் முகமோ விகாரமாக இருந்தது. உடலோ உக்கிரமாக, கோரமாக, வெறும் எலும்புகூடாக இருந்தது. அப்பெண் போர்க்களத்தில் தன் இரு கால்களையும் ஊன்றியபோது தேவர்கள் அவளைத் துதித்தனர். ஸ்ரீஹரி, அவளைத் தூண்டவே அவள் பசித்தீயால் போர்முனையிலுள்ள தைத்யர்களையும் பொங்கி வரும் சூடான குருதியையும் பருகியதால் குருதியிலிருந்து அரக்கர்கள் தோன்றுவது தடைப்பட்டது. இதனால் அந்தகன் ஒருவனே மீதமிருந்தான். அவனது உடம்பில் குருதி சுண்டினாலும், அசுர குலத்திற்கேற்ற தன் க்ஷத்திரிய தர்மத்தை நினைத்துப் பகவானுடன் போரிட்டான். வஜ்ரம் போன்ற தன் முழந்தாள்களாலும் கால்களாலும் நகங்களாலும் முகம்—புஜங்கள்—தலையினாலும் மோதிப் போரிட்டான்.

பின் பூதநாதரான சிவனார் அவனது இதயத்தைப் பிளந்து வதைத்துத் தன் முத்தலைச் சூலத்தினால் குத்தி ஒரு கட்டையைப்போல் உயரத் தூக்கினார். சிதிலமான அவனது உடல் கீழே தொங்கியது. சூரிய வெப்பம் அவனது உடலை உலர்த்தியது. காற்றினால் சிதறடிக்கப்பட்ட மேகங்கள் உலக்கையளவாக வருஷித்து, அவனது உடலை நனைத்தது. பனிக்கட்டிகள் போல் குளிர்ந்த சந்திரகிரணங்கள் அவ்வுடலைச் சின்னாபின்னமாக்கியது. இருந்தும் அவனது ஆவி பிரியவில்லை. அதனால் அவன் சிவபிரானை விசேஷமாகத் துதித்தான். இதனால், கருணை கொண்ட சிவபிரான் மகிழ்ந்து அவனை அன்போடு தன் கணங்கட்குத் தலைவனாக்கினார். போர் முடிந்த நிலையில் லோகபாலர்களான இந்திரன் முதலானவர்கள் கருத்துச்செறிவு கொண்ட துதிகளால் இறைவனைத் துதித்துப் பூஜித்தனர். ஸ்ரீவிஷ்ணு, பிரும்மா முதலிய தேவர்களும் சிரம் தாழ்த்தி வணங்கித் துதித்தனர். ‘போற்றி போற்றி’ என ஜயகோஷம் செய்தனர். சிவனார் மகிழ்ந்து அவர்களையும் அழைத்துக் கொண்டு மந்தரமலையின் குகைக்குச் சென்றார். அங்கு தேவர்களுக்குப் பலப்பல பரிசளித்து அனுப்பிவிட்டு ஸ்ரீபார்வதீதேவியுடன் களித்திருந்தார்.

 

அத்தியாயம் : நாற்பத்தேழும் நாற்பத்தெட்டும்

சிவபிரானால் விழுங்கப்பட்ட சுக்ரர் வெளியே வந்து அவரைத் துதித்தல்

வியாசர் கேட்கிறார்—— பேரறிஞரே! ஸநத்குமாரரே! அந்தகனோடு நடந்த பெரும் போரில் சிவபெருமான் சுக்ராசார்யரை விழுங்கினார் என்று முன்பு நீங்கள் சுருக்கமாகக் கூறினீர்கள். இப்பொழுது அதை விவரமாகக் கேட்க விரும்புகிறேன். சிவபெருமானது திருவயிற்றிற்குள் சென்ற சுக்ரர் என்ன செய்தார்? சிவனாரது வயிற்றிலுள்ள ஜடராக்னி அவரை எரிக்கவில்லையா? பிருகு மகரிஷியின் புதல்வரான சுக்ரர் ஊழிக்காலத் தீப்போல மிகவும் உக்ரமானவராயிற்றே. அவர் சிவனாரது திருவுதரத்திலிருந்து எவ்வாறு வெளி வந்தார்? அவர் எத்தனை காலம் சிவனை ஆராதித்தார்? மரணத்தை வெற்றி கொள்ளும் உயர்ந்த வித்தை எவ்வாறு பெறப்பட்டது? அந்த வித்தை எது? அதனால் மரணபயத்தைப் போக்கலாம் என்கிறார்களே! தேவதேவரான ஸ்ரீசிவனாரது சூலத்தால் சின்னாபின்னமாக்கப்பட்ட அந்தகனுக்குச் சிவகணத்தலைவன் பதவி எவ்வாறு கிடைத்தது? எனக்கோ சிவலீலைகளைப் பற்றிக் கேட்க மனம் மிகவும் அலைகிறது. ஆகவே தாங்கள் என்மேல் கருணை கொண்டு அந்த முழு விருத்தாந்தத்தையும் விளக்கமாகக் கூறவேண்டும்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— ஒப்பற்ற தேஜஸ் படைத்த வியாசர் இவ்வாறு கேட்கவே ஸநத்குமாரர் சிவனாரை மனதில் உன்னிக் கூறலானார்.

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! சிவனாரது பிரமத கணங்கள் வெற்றிப்பாதையில் சென்று கொண்டிருந்தபோது, அந்தகன் பயந்து போய் சுக்ராசார்யாரைச் சரணடைந்தான். கிடுகிடுத்த அவன் ‘ம்ருதஸஞ்ஜீவினீ’ வித்தை மூலம் இறந்த அசுரர்களைப் பிழைப்பிக்க வேண்டினான். சரணடைந்தவனைக் காக்க வேண்டிய அறநெறிகளை நினைத்த சுக்ரர் போர்க்களம் சென்று, ஸஞ்ஜீவினீ வித்யைக்குக் கடவுளான சிவபிரானை நினைத்து இறந்துவிட்ட ஒவ்வொரு அசுரன் மேலும் அவ்வித்யையைப் பிரயோகிக்கலானார். இதனால், இறந்த அசுரர்கள் உறங்கி விழித்தவர்போல சடக்கென எழுந்தனர். முழு கவனத்துடன் அத்யயனம் செய்யப்பட்ட வேதம், போர்க்களத்தில் எழுந்த மேகம், சிரத்தையோடு அந்தணர்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட தானம் ஆகியன ஆபத்து வந்துற்றபோது எவ்வாறு முன் வந்து காத்து நிற்குமோ, அவ்வாறு ஸஞ்ஜீவனீ வித்தையால் பிழைத்த அசுரர்கள் கைகளில் ஆயுதங்களுடன் எழுந்திருந்தனர். இவ்வாறு பிழைத்த அசுரர்கள் பீடிக்கத் துன்புற்ற சிவகணங்கள் சிவபிரானிடம் சென்று முறையிட்டனர். சிவபிரானோ நந்தியிடம், “நந்தியே! நீ உடனே சென்று பருந்து கோழிக்குஞ்சைப் பற்றியெடுத்து வருவது போல, அசுரர்களின் நடுவிலிருக்கும் அந்தணரான சுக்ரனைத் தூக்கி வா” என்று கட்டளையிட்டார்.

மகரிஷியே! நந்திக்கொடியுடைய சிவபிரான் இவ்வாறு கட்டளையிடவே நந்தியெம்பெருமான் பெருங்காளையென கர்ஜனை செய்து கொண்டு அசுரச் சேனையுட்புகுந்து நடுவிலிருக்கும் சுக்ரரை அண்டபேரண்டப் பறவை யானையைத் தூக்கி வருவதுபோல் சிவனாரிடம் தூக்கி வந்தார். அப்பொழுது கைகளில் பாசம், கத்தி, மலைகள், மரங்கள் ஆகியன ஏந்தி சுக்ரரைக் காத்து வந்த அனைத்து அசுரர்களையும் அலைக்கழித்துத் தூக்கி வந்தார். அப்பொழுது சுக்ரரது மேலாடையும் ஆபரணங்களும் நழுவி விழுந்தன; தலை கேசம் விரிந்து தொங்கியது. இதைக் கண்ட அந்தகன், சுக்ரரை விடுவிக்க நந்தி மேல் பாசம், வஜ்ரம், சூலம் முதலிய படைக்கலங்களை மாரியெனப் பொழிந்தான். நந்தியெம்பெருமான் அவற்றையெல்லாம் தன் முகத்தில் தோன்றிய தீயால் சாம்பராக்கினார். பகைவரைக் அலைக்கழித்துச் சிவனாரிடம் சுக்ரரைக் கொணர்ந்து நிறுத்தி, “இறைவா! இதோ சுக்ராசாரி” என்று கூறினார். மனதூய்மை கொண்ட அடியவன் தந்தருளும் உபகாரத்தை ஏற்பதுபோல் சிவனார் சுக்ரரைப் பழம் விழுங்குவது போல் விழுங்கினார். இதைக் கண்ட அசுரர்கள் ‘ஆ’, ‘ஆ’ என்று அலறினர்.

வியாசரே! இறைவன் சுக்ரரை விழுங்கியதும் அசுரர்களுக்கு வெற்றி பெறும் ஆசை நழுவியது. அவர்களது நிலை துதிக்கை இழந்த யானை, கொம்புகள் இழந்த எருது, தலையற்ற உடல், கற்ற வேதத்தை மறந்த அந்தணன், முயற்சியை விடுத்த சோம்பேறி, பாக்கியமற்றவனது முயற்சி, கணவனையிழந்த பெண், கூர்மையற்ற பாணம், புண்ணியம் அழிந்தவனுடைய ஆயுள் (வாழ்நாள்), விரத ஒழுக்கங்களற்ற வேத அத்யயனம், உரிய முறையில் செய்யப்படாததால் பயனளிக்காத நற்கர்மங்கள், வீரமற்ற க்ஷத்திரியன், சத்தியமற்ற அறநெறிச் செயல்கள் ஆகியன போல் வருந்தத்தக்கதாக ஆகியது; உற்சாகமும் அழிந்தது. அப்பொழுதும் அந்தகன் தனது வீரர்களை உற்சாகப்படுத்தி, “வீரர்களே! போர்க்களத்தை விட்டு ஓடி ஒளிபவர்களின் புகழ் ‘அவமானம்’ என்னும் கருமையால் அழுக்கடைகிறது. இகபர உலகங்களில் அவர்களுக்கு இன்பமேயில்லை. மறுபிறவி என்னும் அழுக்கைப் போக்கிக் கொள்ள நினைக்கும் வீரனுக்குப் போர்க்களம் என்னும் புண்ணிய நீரில் நீராடுவதேயன்றி, மற்ற தீர்த்தங்களில் நீராடுவதால் யாது பயன்? தானமோ, தவமோ எதற்கு? அதாவது புண்ணியத்தலங்களில் நீராடி, தானம், தவம் செய்வதால் பெறும் பெரும் பயனை உயிரைத் துரும்பென மதித்துப் போர்க்களத்தில் போரிட்டு மாய்வதாலேயே பெறலாகுமே” என்று கூறி மேலும் உற்சாகப்படுத்தினான்.

அசுரவேந்தன் கூறியதைக் கேட்டுச் சீறியெழுந்த அசுரர்களும் தானவர்களும் போர் முரசு கொட்டிப் போர்க்களத்தில் பிரமத கணங்கள் மேல் பாய்ந்தனர். பலப்பல போர்க்கருவிகள் கொண்டு ஒருவருக்கொருவர் மோதினர். அதுவொரு பெரும் போர். இதற்கிடையில் விநாயகர், கந்தவேள், நந்தி, சோமநந்தி, வீரனான நைகமேயன், பெருவலி படைத்த விசாகன் முதலிய உக்கிரமான கணநாயகர்கள், முத்தலைச்சூலம், சக்தி முதலிய ஆயுதங்களாலும் பாணங்களாலும் அந்தகனது சேனைகளை அலைக்கழித்து, அந்தகனுக்கும் கண்மண் தெரியாதவாறு போரிட்டனர். அப்பொழுது இரு சேனைகளிலும் பெருங்கூக்குரல் எழுந்தது. இப்பேரிரைச்சலைக் கேட்டு சிவபிரானது திருவுதரத்திலிருக்கும் சுக்ராசார்யார் வெளியேற வழியின்றித் தவிக்கும் பெருங்காற்று போலச் சுற்றிச் சுற்றி வந்து, அவரது திருவுதரத்தில் அதல—விதல—சுதல—தலாதல—தராதல—ரஸாதல—பாதாளாதி ஏழு உலகங்களையும், பிரும்மதேவர், நாராயணர், இந்திரன், ஆதித்தியர்கள், அப்சரசுகள் ஆகியோர்களின் விசித்திரமான உலகங்களையும், பிரமத கணங்களுக்கும் அசுரர்களுக்குமிடையே நடக்கும் பெரும் போரையும் கண்டார்.

இவ்வாறு அவர் நூறு வருட காலம் சிவனாரது திருவுதரத்தில் சுற்றி வந்தார். ஆனால், தீயவனது கண்களுக்கு நல்லோரது நற்செயல்கள் காணப்பெறாததுபோல் அவருக்கு வெளியேறுவதற்கான வழி புலப்படவில்லை. அப்பொழுது சுக்ரர் சிவயோகத்தையேற்று ஒரு மந்திரத்தை ஜபித்தார். இம்மந்திரத்தின் மகிமையால் அவர் பகவானது வயிறான கூட்டிலிருந்து அவரது ஆண்குறி வழியாக சுக்லரூபமாக (விந்துவாக) வெளி வந்தார். உடனே, சிவபிரானை வணங்கித் துதிக்க, பார்வதீபிராட்டி அவரையும் தன் குழந்தைபோல ஏற்றாள். பிறருக்குத் தடை செய்வதிலிருந்தும் தடுத்துத் தடையற்றவராகச் செய்தாள். கருணைக்கடலான சிவனார், பிருகுவின் புதல்வனான சுக்ரன், தன் வீர்ய வழியில் வெளி வந்தது கண்டு புன்னகைத்தவண்ணம், “பிருகுவின் புதல்வனே! நீ, எனது லிங்க வழியில் சுக்லம் போல வெளி வந்ததால், இனி நீ ‘சுக்ரன்’ என்றழைக்கப்படுவாய். நீயும் என் புத்திரனாகிவிட்டாய்” என்றருளினார்.

வியாசரே! தேவதேவனான சிவனார் இவ்வாறு கூறவே பகலவனை ஒத்த ஒளி படைத்த சுக்ரர் திரும்பவும் சிவனாரை வணங்கித் துதிக்கலானார்.

சுக்ரர் செய்த துதி—— “இறைவா! தங்களது தலை, திருவடிகள், கண்கள், கைகள், தோள்களெல்லாம் எண்ணற்றவை. திருமேனிகளோ எண்ணிலடங்கா. இவ்வாறு உள்ள தங்களை நான் தலைவணங்கி என்னவென்று துதிப்பது? எண்ணிலடங்கா திருமேனி கொண்ட உங்களை அஷ்டமூர்த்தி என்றழைக்கின்றனரே. தேவாசுரர்களின் விருப்பங்களையெல்லாம் நிறைவுறச் செய்பவராகிலும், தவறாகப் பார்ப்பவர்களை அழிக்கவும் செய்கிறீர்கள். இவ்வாறு கொண்டாடப்படும் தங்களை நான் எவ்வாறு துதிப்பதோ! அறியேனே.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! இவ்வாறு துதித்த சுக்ரர் சிவனாரது கட்டளையை ஏற்றுத் திரும்பவும் தானவர்களின் படையோடு சேர்ந்தார். சந்திரன் மேகங்களின் நடுவே உலா வருவது போன்றிருந்தது அக்காட்சி. சிவனார் போர்க்களத்தில் சுக்ரரை எவ்வாறு விழுங்கினார்? என்பதைக் கூறினேன். இனி, சிவனாரது திருவுதரத்தில் இருக்கும்போது, சுக்ரன் எந்த மந்திரத்தை ஜபித்தாரோ அதைக் கூறுகிறேன், கேள்.”

 

அத்தியாயம் : நாற்பத்தொன்பது

சுக்ரர் ஜபித்த மிருத்யுஞ்ஜய மந்திரம்; அந்தகன் துதித்த (108) போற்றித் திருநாமங்கள்

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— வியாசரே! சிவபிரானது திருவுதரத்திலிருந்தபோது சுக்ராசார்யார் ஜபித்த மந்திரத்தைக் கூறுகிறேன், கேள்——

“ஓம் நமஸ்தே தே3வேஶாய, ஸுராஸுரநமஸ்க்ரு॒தாய, பூ4தப4வ்யமஹாதே3வாய, ஹரிதபிங்க3லலோசநாய, ப3லாய, பு3த்3தி4ரூபிணே, வையாக்4ரவஸநச்ச2தா3ய, ஆரணேயாய, த்ரைலோக்யப்ரப4வே, ஈஶ்வராய, ஹராய, ஹரிநேத்ராய, யுகா3ந்தகரணாய, அநலாய, க3ணேஶாய, லோகபாலாய, மஹாபு4ஜாய, மஹாஹஸ்தாய, ஶூலிநே, மஹாத3ம்ஷ்ட்ரிணே, காலாய, மஹேஶ்வராய, அவ்யயாய, காலரூபிணே, நீலக்3ரீவாய, மஹோத3ராய, க3ணாத்4யக்ஷாய, ஸர்வாத்மநே, ஸர்வபா4வநாய, ஸர்வகா3ய, ம்ரு॒த்யுஹந்த்ரே, பாரியாத்ரஸுவ்ரதாய, ப்3ரஹ்மசாரிணே, வேதா3ந்தகா3ய, தபோந்தகா3ய, பஶுபதயே, வ்யங்கா3ய, ஶூலபாணயே, வ்ரு॒ஷகேதவே, ஹரயே, ஜடிநே, ஶிக2ண்டி3நே, லகுடிநே, மஹாயஶஸே, பூ4தேஶ்வராய, கு3ஹாவாஸிநே, வீணாபணவதாலவதே, அமராய, த3ர்ஶநீயாய, பா3லஸூர்யநிபா4ய, ஶ்மஶாநவாஸிநே, ப43வதே, உமாபதயே, அரிந்த3மாய, ப43ஸ்யாக்ஷிபாதிநே, பூஷ்ணோ த3ஶநநாஶநாய, க்ரூரகர்தகாய, பாஶஹஸ்தாய, ப்ரலயகாலாய, உல்காமுகா2ய, அக்3நிகேதவே, முநயே, தீ3ப்தாய, விஶாம்பதயே, உந்நயதே, ஜநகாய, சதுர்த2காய, லோகஸத்தமாய, வாமதே3வாய, வாக்3தா3க்ஷிண்யாய, வாமதோ பி4க்ஷவே பி4க்ஷுரூபிணே, ஜடிநே, ஸ்வயம் ஜடிலாய, ஶக்ரஹஸ்தப்ரதிஸ்தம்ப4காய, வஸூநாம் ஸ்தம்ப4காய, க்ரதவே, க்ரதுகராய, காலாய, மேதா4விநே, மது4கராய, சலாய, வாநஸ்பத்யாய, வாஜஸநேதிஸமாஶ்ரமபூஜிதாய, ஜக3த்3தா4த்ரே, ஜக3த்கர்த்ரே, புருஷாய, ஶாஶ்வதாய, த்4ருவாய, த4ர்மாத்4யக்ஷாய, த்ரிவர்த்மநே, பூ4தபா4வநாய, த்ரிநேத்ராய, ப3ஹுரூபாய, ஸூர்யாயுதஸமப்ரபா4ய, தே3வாய, ஸர்வதூர்யநிநாதி3நே, ஸர்வபா3தா4விமோசநாய, ப3ந்த4நாய, ஸர்வதா4ரிணே, த4ர்மோத்தமாய, புஷ்பத3ந்தாய, அவிபா4கா3ய, முகா2ய, ஸர்வஹராய, ஹிரண்யஶ்ரவஸே, த்3வாரிணே, பீ4மாய, பீ4மபராக்ரமாய, ஓம் நமோ நம: ॥”

(இதன் பொருள்——) “இறைவனே! உனக்கு வணக்கம். அனைத்து தேவதைகளுக்கும் தலைவரே; சுரர்களும் அசுரர்களும் தொழும் கடவுளே; இறந்த—நிகழ்—வருங்காலமெனும் முக்காலங்களுக்கும் ஒரே கடவுளே; பச்சை, மஞ்சள் நிறமுள்ள கண்களை உடையவரே; பெருவலி படைத்தவரே; புத்திரூபமாக உள்ளவரே; புலித்தோல் ஆடையணிந்தவரே; அருட்பெருஞ்சோதியானவரே; மூவுலகங்களையும் தோற்றுவித்த தோன்றலே; சர்வ வல்லமை பொருந்தியவரே; பாவங்களை அழிப்பவரே; ஸ்ரீமந்நாராயணனது கமலக்கண்ணை வாங்கிக் கொண்டு, அவருக்கு சுதர்சன சக்கரத்தை அளித்துக் ‘கமலக்கண்ணன்’ என்ற பெயரை அளித்தவரே; யுகங்களின் முடிவைச் செய்பவரே; அக்னியையும் தன் எண்மூர்த்திகளில் ஒன்றாகக் கொண்டவரே; (அல்லது) பக்தர்களுக்கு வரம் கொடுத்துப் போதுமென்ற நிறைவு கொள்ளாதவரே; சிவகணங்களின் தலைவரே; எண்டிசை பாலகர்களது திருவுருவில் கரந்துறைபவரே; பெருந்தோள்களை உடையவரே; பெருந்திருக்கரங்களை உடையவரே; முத்தலைச்சூலம் ஏந்தியவரே; பெரும் தித்திப்பற்களை உடையவரே; காலனின் சொரூபரே; (அல்லது) நிமிடம், த்ருடி முதலிய கால வடிவாக இருப்பவரே; மகாதேவரே; அழிவற்றவரே; ஊழிக்காலமாக இருப்பவரே; திருநீலகண்டரே (ஆலகால விஷமுண்டதால் கண்டங்கருத்தவரே);

கோடிக்கணக்கான அண்டங்களையும் தன் வயிற்றில் கொண்டவராதலால் பெருவயிற்றரே; கணங்களுக்குத் தலைவரே; அகிலமாகவும் ஆனவரே; அனைத்தையும் படைத்தவரே; எங்கும் நீக்கமற நிறைந்தவரே; யமனைக் கொன்றவரே; ‘பாரியாத்ரம்’ என்கிற மந்திராசலத்தில் உயர்ந்த பாசுபத விரதத்தைச் செய்தவரே; புலனடக்கம் கொண்டு பிரும்மசாரி விரதத்தை அனுஷ்டிப்பவரே; வேதங்களின் முடிந்த முடிவான உபநிடதங்களால் அறியப்படுபவரே; தவத்தின் முடிவை எட்டியவரே; பசுக்களான ஜீவர்களுக்குத் தலைவரே; தனிப்பெரும் அழகு படைத்த திருமேனி உடையவரே; முத்தலைச்சூலம் ஏந்தியவரே; எருதுக்கொடியோனே; பாவங்களைக் களைபவரே; சடை தரித்தவரே; எவராலும் ஒதுக்கித் தள்ள இயலாத அளவற்ற ஐசுவரியமான பரமதேஜசைத் தன் சடையாகக் கொண்டவரே; காலதண்டத்தைக் கையிலேந்தியவரே; வேதங்கள் போற்றும் பெருமை உடையவரே; பூதங்களான ஜீவராசிகளுக்குத் தலைவரே;

(அல்லது) ஐம்பெரும் பூதங்கட்கும் தலைவரே; இதயகுகையில் வசிப்பவரே; வீணைக்கேற்ப பணவ வாத்தியத்தை இசைப்பவரே; மரணமற்ற பெருவாழ்வு தருபவரே; காணக் கண் கோடி போதா அழகரே; இளஞ்சூரியனை ஒத்த ஒளி படைத்த திருமேனி உடையவரே; இடுகாட்டில் வாழ்பவரே; அறுவகையான செல்வங்களை உடையதால் பகவான் என்றழைக்கப்படுபவரே; உமையொருபாகரே; பகை வெல்பவரே; பகனது கண்களைப் பிடுங்கியவரே; பூஷாவின் பற்களைப் பிடுங்கியவரே; தீயோர்களை அழிப்பவரே; பாசமேந்தியவரே; ஊழிக்காலத்தில் அனைத்தையும் அழித்திடும் கால சொரூபியே; நெற்றிக்கண்ணை உடையவரே; அக்னி போன்று ஒளிவீசும் கொடியுடையவரே; முனிவர்கள் போற்றும் மனனசீலரே; தன்னொளியால் சூரியன் முதலிய ஒளிர்வனவற்றை ஒளிரச் செய்பவரே; அனைத்து ஜீவராசிகளையும் படைத்தருளும் பிரஜாபதியே; அடியார்களை இந்தச் சம்சாரக்கடலினின்றும் கரையேற்றுவிப்பவரே; ஜீவராசிகளைப் படைப்பவரே; முடிந்த முடிவானவரே; அகில உலகங்களிலும் தன்னொத்தாரோ, மிக்காரோ இல்லாதவரே;

யஜுர்வேத ரூபமான வாமதேவம் என்கிற முகத்தை உடையவரே; சிறந்த வாக் வன்மை பெற்றவரே; கௌள மார்க்கம், வாம மார்க்கம் என்கிற தந்திர சாஸ்திர வழியில் வாம மார்க்கத்தில் பிக்ஷுரூபம் தரித்தவரே; தாருகா வன மகரிஷிகளின் செருக்கையடக்க வாம வழியை ஏற்றவரே; தன்னடியார்கள் வேண்டுகோளுக்கேற்ப பிச்சைக்கார வேடத்தையும் தரிப்பவரே; சடை முடி தரித்தவரே; வழிபடுதற்கரியவரே; இந்திரனது செருக்கையடக்க, அவனது கரங்களை ஸ்தம்பிக்கச் செய்தவரே; வசுக்களைத் தங்கள் செயல் செய்ய இயலாது தடுத்தவரே; வேள்வியின் திருமேனியானவரே; வேள்விகளை நடத்துபவரே; காலரூபியே; தன்னடியார்கட்கு புத்திகூர்மையை அளிப்பவரே; ‘மது’ என்னும் ஆன்மிக வித்தையை அளிப்பவரே; நிலையின்றித் திரிபவரே; மரங்களையும் தன் கருணையால் காப்பவரே; (அல்லது) வானப்பிரஸ்தம் என்கிற ஆசிரமத்தை நடத்துபவரே; (அல்லது) ‘வாஜஸனம்’ என்னும் பெயரால் அழைக்கப்படுபவரே;

(அல்லது) அசுவமேத வேள்வியால் போற்றப்படுபவரே; (அல்லது) ‘வாஜஸநேயர்’ என்கிற பெயரால் நான்கு வருணாசிரமிகளாலும் கொண்டாடப்படுபவரே; உலகைக் காப்பவரே; உலகைப் படைப்பவரே; ‘புரி’ என்னும் இவ்வுடலில் வசிப்பதால் புருஷரே; எங்கும் நீக்கமற விளங்கும் நிலைபெற்றவரே; காலங்கடந்தவரே; சாசுவதமானவரே; அசைக்கவொண்ணாதவரே; தர்மத்தை நிலைநிறுத்துபவரே; பக்தி, ஞானம், யோகம் என்கிற மூன்று சரியைகளினாலும் பெறப்படுபவரே; (அல்லது) ‘பூ:, புவ:, ஸ்வ:’ என்கிற மூவுலகங்களிலும் சஞ்சரிப்பவரே; பூதங்களைப் படைத்தவரே; (அல்லது) பூதங்களான உயிர்களால் துதிக்கப்படுபவரே; அக்னி, சூரியன், சந்திரன் என்கிற மூவரையும் முக்கண்களாகக் கொண்டவரே; எண்ணிறந்த திருமேனியுடையவரே;

ஆயிரங்கோடி சூரியர்களை நிகர்த்த ஒளி படைத்தவரே; மகாதேவன் என்கிற தனக்கே உரித்தான திருப்பெயர் கொண்டவரே; அனைத்து இசைக்கருவிகளையும் இயக்குபவரே; எவ்வகை இன்னல்களையும் தீர்த்தருளுபவரே; தன்னடியார் அல்லாதவரை உலகியல் பாசத்தினாலும் யமபாசத்தினாலும் தளைப்பவரே; அனைவரையும் காத்து ரட்சிப்பவரே; நல்லறமாக விளங்குபவரே; ‘புஷ்பதந்தன்’ என்கிற கந்தர்வனால் துதிக்கப்பட்டவரே; சக்தி தத்துவத்திலிருந்து பிரிக்க முடியாத சிவதத்துவமாக விளங்குபவரே; வேதத்தின் முகமாக விளங்கும் இலக்கண சாஸ்திரமாக விளங்குபவரே; ஊழிக்காலத்தில் அனைத்தையும் சிலந்திபோல் தன்னுள் இழுத்துக் கொள்பவரே; பொன்மேனியரே; முக்திக்கு வாயிலாக விளங்குபவரே; பெருத்தவரே; அளவிடற்கரிய திறலுடையவரே — இவ்வாறு விளங்கும் இறைவனே உனக்கு நமஸ்காரம், நமஸ்காரம் — வணக்கம், வணக்கம்.”

இவ்வுயர்ந்த மந்திரத்தை ஜபித்துத்தான் சுக்ராசார்யர் சிவபெருமானது திருவயிற்றிலிருந்து அவரது ஆண்குறி வழியாகக் கடுமையான விந்துவுடன் வெளி வந்தார். அதனால் பார்வதீபிராட்டி அவரைத் தன் மகனாக ஏற்றார். சிவனார் அவருக்கு நரை—திரை—மூப்பின்றி அமரராக்கினார். இதனால் அவர், சிவபிரானைப் போன்ற ஒளி பெற்றார். மூவாயிரம் வருடங்கள் கழித்து வேதத்தையே தனது பொக்கிஷமாகக் கொண்ட அதே சுக்ரர், மறுபடியும் இப்பூதலத்தில் மகேசனிடமிருந்து பிறந்தார். அப்பொழுதுதான் அவர் பராக்கிரமம் மிக்க அசுர மன்னனான அந்தகனைக் கண்டார். அவனது உடல் வாடி இளைத்துத் துரும்பாக உலர்ந்து போய் சிவனாரது முத்தலைச்சூலத்தில் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. அப்பொழுதும் பரமசிவனைத் துதித்துக் கொண்டிருந்தான். அவன் சிவனாரது நூற்றியெட்டு போற்றிகளை நினைந்திருந்தான்.

அந்நூற்றியெட்டுத் திருநாமங்களாவன—— “மஹாதே3: தேவதேவர்; விரூபாக்ஷ: மாறான கண்களுடையவர், அதாவது திருநெற்றிக்கண்ணர்; சந்த்3ரார்த4க்ரு॒தஶேக2: பிறைசூடி; அம்ரு॒த: அமுதமானவர்; ஶாஶ்வத: என்றென்றும் நிலைத்து நிற்பவர், சனாதனர்; ஸ்தா2ணு: சமாதி நிலையில் கட்டை போல் இருப்பவர்; நீலகண்ட2: கறைமிடற்றர் (நஞ்சுண்ட கழுத்தை உடையவர்); பிநாகீ — ‘பினாகம்’ என்னும் வில்லை உடையவர்; வ்ரு॒ஷபா4க்ஷ: காளை போன்று அகன்ற திறல்மிக்க கண்களையுடையவர்; மஹாக்ஞேய: சான்றோர்களாலேயே அறியப்படுபவர்; புருஷ: ‘புரம்’ என்கிற இவ்வுடலில் அந்தர்யாமியாக விளங்குபவர்; ஸர்வகாமத3: விரும்பியதை விரும்பியவாறு அளிப்பவர்; காமாரி: காமத்திற்குப் பகைவர்; காமத3ஹந: மதனனை எரித்தவர், காமரூப: விரும்பியவாறான திருமேனி தாங்குபவர் (அல்லது) அன்புருவானவர்; கபர்தீ3 நீண்ட சடையுடையவர்;

விரூப: கோரமான திருமேனி தாங்குபவர்; கி3ரிஶ: திருக்கயிலையில் வசிப்பவர்; பீ4:பயங்கரமான தோற்றம் உடையவர்; ஸ்ரு॒க்கீ — பலவித ஆயுதங்களை ஏந்தியவர்; ரக்தவாஸா:செவ்வாடை அணிந்தவர் (அல்லது) ரத்தம் சொட்டும் யானைத்தோல் உடுத்தவர்; யோகீ3 அஷ்டாங்க யோகங்களை அறிந்தவர் (அல்லது) அடியவர்களைத் தன்பாற்கொண்டவர்; காலத3ஹந: காலபுருஷனை எரித்தவர்; த்ரிபுரக்4: முப்புரங்களை எரித்தவர்; கபாலீ — பிரும்மனது தலை ஓட்டைக் கையில் கொண்டவர்; கூ34வ்ரத: பிறர் அறியாத விரதங்களை உடையவர்; கு3ப்தமந்த்ர: ரகசியமான மந்திரத்தை உடையவர்; 3ம்பீ4: ஆழங்காணமுடியா கடலைப் போன்றவர்; பா4வகோ3சர: அடியார்கள் எண்ணம் போல் வெளிப்படுபவர்;

அணிமாதி3கு3ணாதா4: அணிமா முதலிய எண்வகை சித்திகளுக்கும் ஆதாரமானவர்; த்ரிலோகைஶ்வர்யதா3யக: மூவுலகச் செல்வங்களையும் அடியார்களுக்கு அருளுபவர்; வீர: வீரத் திறல் கொண்டவர்; வீரஹந்தா — பகை வீரர்களை அழிப்பவர் (அல்லது) அடியார் மனதில் சிலசமயம் வீறிட்டெழும் அறுவகைப் பகைவர்களான காமம் முதலியவைகளை அழிப்பவர்; கோ4: தீயோருக்குக் கோரமாகக் காட்சியளிப்பவர்; விரூப: மாறுபாடான திருமேனி கொள்பவர்; மாம்ஸல: புஷ்டியான திருமேனியுடையவர்; படு: அனைத்திலும் திறல் மிக்கவர், நிபுணர்; மஹாமாம்ஸாத3: உயர்ந்த பழங்களின் சதைப்பற்றான கதுப்பை உண்பவர்; உந்மத்த: பித்தர் (போல் காட்சியளிப்பவர்); பை4ரவ: காலபைரவரூபியாக இருப்பவர்; மஹேஶ்வர: தேவர்கட்கும் தேவரானவர்; த்ரைலோக்யத்3ராவண: ஊழிக்காலத்தில் மூவுலகங்களையும் அழிப்பவர்; லுப்34: தன்னடியார்களுக்கு உலோபி; லுப்34: பெருவேடன்; யக்ஞஸூத3: தக்ஷனது வேள்வியை அழித்தவர்;

க்ரு॒த்திகாஸுதயுக்த: கார்த்திகை பெண்டிர்களால் வளர்க்கப்பட்ட முருகனோடு கூடியவர், அதாவது சோமாஸ்கந்தர்; உந்மத்த: பித்தனைப் போன்ற வேடங்கொண்டவர் (அல்லது) மதியின்மையைப் போக்கடிப்பவர்; க்ரு॒த்திவாஸா: கஜாசுரனை வதித்து, அவன் தோலை ஆடையாக அணிந்தவர்; 3ஜக்ரு॒த்திபரீத4: யானைத் தோல் போர்த்தியவர்; க்ஷுப்34: அடியார்கள் துன்பம் கண்டு கவலையுறுபவர்; பு4ஜக3பூ4ஷண: பாம்புகளை அணியாக அணிந்தவர்; 3த்தாலம்ப3: அடியார்கட்குப் பற்றுக்கோலாக விளங்குபவர்; வேதால: வேதாள ரூபமாக இருப்பவர்; கோ4: அதனால் பார்க்கக் கொடூரமாகக் காண்பவர்; ஶாகிநீபூஜித: சாகினீ தேவிகளால் பூஜிக்கப்படுபவர்; அகோ4:கோரரூபமற்றவர் (அல்லது) வீரசைவ மதத்தைத் தோற்றுவித்தவர்; கோ4ரதை3த்யக்4: பயங்கரமான அசுரர்களை அழிப்பவர்; கோ4ரகோ4: பயங்கரமான சத்தத்தைத் தோற்றுவிப்பவர்;

வநஸ்பதி: காடுகளின் தலைவராகவும், செடி—கொடிகளைத் தோற்றுவித்தவராகவும், செடி—கொடி உருவமாகவும் இருப்பவர்; 4ஸ்மாங்க3: திருநீறு பூசிய திருமேனியுடையவர்; ஜடில: சடையர்; ஶுத்34: தூயவர்; பே4ருண்ட3ஶதஸேவித: நூற்றுக்கணக்கான அண்டபேரண்ட பட்சிகளால் கொண்டாடப்படுபவர்; பூ4தேஶ்வர: பூதநாயகர்; பூ4தநாத2: பூதங்களின் தலைவர்; பஞ்சபூ4தாஶ்ரித: ஐம்பெரும் பூதங்களையும் தன்னுள் கொண்டவர்; 23: விண்வெளியில் உலா வருபவர் (அல்லது) அண்டபேரண்ட பறவை உருக்கொண்டு ஸ்ரீநரசிங்கரின் சினத்தைத் தணித்தவர்; க்ரோதி4: மிக்க சினங்கொண்டவர்; நிஷ்டு2: தீயோரைக் கடுமையாகத் தண்டிப்பவர்; சண்ட3: பெருவலி படைத்தவர்; சண்டீ3: சண்டிகேசருக்கு அருளியவர்; சண்டி3காப்ரிய: சண்டிகையான பார்வதீதேவிக்கு மிகவும் பிரியமானவர்; சண்ட3துண்ட3: சினம் கொண்ட முகத்தவர்; 3ருத்மாந் — பெரிய திருவடியான கருடனின் திருமேனியர்; நிஸ்த்ரிம்ஶ: கத்தி போன்று கூர்மையானவர்;

ஶவபோ4ஜந: சிவமற்ற சவமான பசுக்களான ஜீவர்களை உண்பவர், (அதாவது) அனைத்து ஜீவராசிகளும் இறைவனது அமுது; லேலிஹாந: சினம் கொண்டபோது தம் உதடுகளைக் கடித்துக் கொள்பவர்; மஹாரௌத்3: மிக்க பயங்கரமானவர்; ம்ரு॒த்யு: யமனாக இருப்பவர்; ம்ரு॒த்யோரகோ3சர: யமனாலும் அடைய முடியாதவர், அதாவது காலனை வென்றவர்; ம்ரு॒த்யோர்ம்ரு॒த்யு: காலனுக்கும் காலனாக இருப்பவர்; மஹாஸேந: பெருஞ்சேனை படைத்தவர் (அல்லது) முருகனாகவும் விளங்குபவர்; ஶ்மாஶாநாரண்யவாஸீ — இடுகாட்டிலும் வனங்களிலும் உலா வருபவர்; ராக3: அன்பு வடிவானவர்; விராக3: பற்றற்றவர்; ராகா3ந்த4: அடியாரது அன்பு கண்டு மகிழ்பவர்; வீதராக3: உலகியல் பற்றைத் துறந்தவர்; ஶதார்சி — கணக்கற்ற ஒளிக்கற்றைகளுடையவர்; ஸத்த்வ: சத்துவ குணமானவர்; ரஜ: ரஜோகுணரூபரும் அவரே; தம: தமோ குணவான்; 4ர்ம: அற வடிவினர்; அத4ர்ம: அறத்திற்கு மாறான மற வடிவானவர்;

வாஸவாநுஜ: இந்திரனது இளையோனான உபேந்திரனாக விளங்குபவர்; ஸத்ய: உண்மை வடிவினர்; அஸத்ய: உண்மையை ஒளித்தவர் (மறைத்தவர்), அதாவது பொய்யானவர்; ஸத்3ரூப: உயரிய வடிவினர்; அஸத்3ரூப: கொடூரமான வடிவினர்; அஹேதுக: காரணம் காண முடியாதவர்; அர்த4நாரீஶ்வர: உமையொரு பாகன், சிவசக்தி சொரூபர்; பா4நு: சூரியனாக விளங்குபவர்; பா4நுகோடிஶதப்ரப4: நூறு கோடி பகலவனை விஞ்சும் ஒளி படைத்தவர்; யக்ஞ: வேள்வி வடிவினர்; யக்ஞபதி: வேள்விகளுக்குப் பயன் தரும் தலைவர்; ருத்3: ஊழிக்காலத்தே அனைத்தையும் தன்னுள் கொள்பவர், அதாவது ஸம்காரம் செய்பவர்; ஈஶாந: சகலேசுவரர்; வரத3: வேண்டும் வரம் அருளுபவர்; ஶிவ: மங்களத் திருமேனி கொண்டவர்; அனைத்து நலன்களையும் அளிப்பவர்.

சிவபிரானது இந்நூற்றெட்டு திருநாமங்களையும் அதற்கான திருமேனிகளையும் தியானம் செய்ததால், அவ்வசுரன் அந்தப் பெரும் பயத்திலிருந்து விடுதலை பெற்றான்.

இதைப் பாராயணம் செய்ய உதவியாகச் சுலோக வடிவில் இங்கே கூறப்படுகிறது——

மஹாதே3வம் விரூபாக்ஷம்

சந்த்3ரார்த4க்ரு॒தஶேக2ரம் ।

அம்ரு॒தம் ஶாஶ்வதம் ஸ்தா2ணும்

நீலகண்ட2ம் பிநாகிநம் ॥

வ்ரு॒ஷபா4க்ஷம் மஹாக்3ஞேயம்

புருஷம் ஸர்வகாமத3ம் ।

காமாரிம் காமத3ஹநம்

காமரூபம் கபர்தி3நம் ॥

விரூபம் கி3ரிஶம் பீ4மம்

ஸ்ரு॒க்கிணம் ரக்தவாஸஸம் ।

யோகி3நம் காலத3ஹநம்

த்ரிபுரக்4நம் கபாலிநம் ॥

கூ34வ்ரதம் கு3ப்தமந்த்ரம்

3ம்பீ4ரம் பா4வகோ3சரம் ।

அணிமாதி3கு3ணாதா4ரம்

த்ரிலோகைஶ்வர்யதா3யகம் ॥

வீரம் வீரஹணம் கோ4ரம்

விரூபம் மாம்ஸலம் படும் ।

மஹாமாம்ஸாத3முந்மத்தம்

பை4ரவம் வை மஹேஶ்வரம் ॥

த்ரைலோக்யத்3ராவணம் லுப்34ம்

லுப்34கம் யக்ஞஸூத3நம் ।

க்ரு॒த்திகாநாம் ஸுதைர்யுக்த—

முந்மத்தம் க்ரு॒த்திவாஸஸம் ॥

3ஜக்ரு॒த்திபரீதா4நம்

க்ஷுப்34ம் பு4ஜக3பூ4ஷணம் ।

3த்தாலம்ப3ம் ச வேதாளம்

கோ4ரம் ஶாகிநிபூஜிதம் ॥

அகோ4ரம் கோ4ரதை3த்யக்4நம்

கோ4ரகோ4ஷம் வநஸ்பதிம் ।

4ஸ்மாங்க3ம் ஜடிலம் ஶுத்34ம்

பே4ருண்ட3ஶதஸேவிதம் ॥

பூ4தேஶ்வரம் பூ4தநாத2ம்

பஞ்சபூ4தாஶ்ரிதம் க23ம் ।

க்ரோதி4தம் நிஷ்டு2ரம் சண்ட3ம்

சண்டீ3ஶம் சண்டி3காப்ரியம் ॥

சண்ட3துண்ட3ம் க3ருத்மந்தம்

நிஸ்த்ரிம்ஶம் ஶவபோ4ஜநம் ।

லேலிஹாநம் மஹாரௌத்3ரம்

ம்ரு॒த்யும் ம்ரு॒த்யோரகோ3சரம் ॥

ம்ரு॒த்யோர்ம்ரு॒த்யும் மஹாஸேநம்

ஶ்மஶாநாரண்யவாஸிநம் ।

ராக3ம் விராக3ம் ராகா3ந்த4ம்

வீதராக3ம் ஶதார்சிஷம் ॥

ஸத்த்வம் ரஜஸ்தமோத4ர்மம்

அத4ர்மம் வாஸவாநுஜம் ।

ஸத்யம் த்வஸத்யம் ஸத்3ரூபம்

அஸத்3ரூபமஹேதுகம் ॥

அர்த4நரீஶ்வரம் பா4நும்

பா4நுகோடிஶதப்ரப4ம் ।

யக்ஞம் யக்ஞபதிம் ருத்3ரம்

ஈஶாநம் வரத3ம் ஶிவம் ॥

அஷ்டோத்தரஶதம் ஹ்யேதந்—

மூர்தீநாம் பரமாத்மந: ।

ஶிவஸ்ய தா3நவோ த்4யாயந்

முக்தஸ்தஸ்மாந்மஹாப4யாத் ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. யுத்த. 49/5—18

இத்துதிகளைக் கேட்டு மகிழ்ந்த சிவனார் அவனை முத்தலைச்சூலத்திலிருந்து இறக்கி விடுதலையளித்தார். மேலும் அமுதத்தினால் அவனை நீராட்டினார். பின் சிவபிரான் அவன் செய்த அடாத செயல்களையெல்லாம் நிதானமாகச் சொல்லி, மேலும் கூறலானார்.

சிவனார் கூறுகிறார்—— அசுரனே! நான் உனது புலனடக்கம், ஒழுக்கமுறை, வீரம் மற்றும் தைரியம் ஆகியன கண்டு மகிழ்ந்தேன். ஆகவே, நீ ஏதாவதொரு வரம் கேள். அசுரவேந்தனே! நீ என்னை இடைவிடாது பூசித்துள்ளாய். ஆகவே, உன் பாவங்கள் அனைத்தும் தொலைந்தன. ஆதலால், இப்பொழுது என்னிடம் வரம் பெறத் தகுதி பெற்றாய். ஆகவே, உனக்கு வரம் தரவே இங்கு வந்துள்ளேன். நீ ஊண்—உறக்கமின்றி இவ்வுயிரைக் காத்து மூவாயிரம் ஆண்டுகள் தவம் செய்ததன் புண்ணியத்தின் பயனை நீ பெற வேண்டாமோ? அதனால் வரும் இன்பத்தையும் பெறவேண்டாமா?

வியாசரே! இதைக் கேட்ட அந்தகன் முழந்தாள் மண்டியிட்டு வணங்கி இருகைகூப்பி நடுங்கியவாறே உமையொருபாகனான இறைவனிடம் கூறலானான்.

அந்தகன் கூறுகிறான்—— இறைவா! தங்கள் பெருமை அறியாத மூடனான நான் போர்க்களத்தில் பலவாறான கீழ்த்தரமான ஏளன வார்த்தைகளைக் கூறித் தங்களை இகழ்ந்தேன். மதியிழந்து முட்டாள்தனமாக இப்பூமியில் பலவாறான ஈனச்செயல்களைச் செய்தேன். இறைவா! தாங்கள் அவற்றையெல்லாம் மனதில் கொள்ளாது மறந்தருள வேண்டும். நான் அற்பனாகிவிட்டேன்; மிகவும் கவலை கொண்டேன்; காமவயப்பட்டு உலகத்தாயான பார்வதீதேவியிடமும் தீய எண்ணம் கொண்டேன். மன்னிக்க முடியாத இக்குற்றத்தைத் தாங்கள் பொறுத்தருள வேண்டும். பரிதாபத்திற்குரிய துன்பப்படுகிற ஏழையான பக்தனிடம் தாங்கள் கருணை கொள்ள வேண்டாமா? நானும் அதைப் போன்ற ஒரு அடியவன்தானே. மேலும், தங்களையே சரணமடைந்தவன். இதோ இருகைகளையும் கூப்பி நிற்கிறேன். தாங்கள்தான் என்னைக் காத்தருள வேண்டும். உலகமாதாவான பார்வதீதேவியும் கருணை கொண்டு கோபம் தவிர்த்து மகிழ்ச்சியோடு என்னைத் தங்கள் திருக்கண்களால் குளிரக் கடாக்ஷிக்க வேண்டும்.

பிறையணிந்த இறைவா! அவர்களுடைய பயங்கரமான கோபம் எங்கே? அற்பனான இவ்வசுரன் எங்கே? இறைவா! தாயின் கோபத்தை எவ்வகையிலும் நான் தாங்க இயலாது. தங்களுடைய பெருந்தன்மை என்ன? நரை, மூப்பு, திரை, மரணபயம், காமம், குரோதம் முதலிய இழிகுணங்கட்கு ஆட்பட்ட நான் எங்கே? நம் இருவரிலும் ஒப்புமை காணவியலுமா, இறைவா? போர்க்கலையில் வல்லமை படைத்த தங்களது திருமகன் வீரபத்திரன், எனது எளிமையைக் கருத்தில் கொண்டு இனி சினங்கொள்ள வேண்டாம். பனி போலவும், முத்து போலவும், சந்திரனின் நிலவு போலவும், சங்கு போலவும், குந்தபுஷ்பம் போலவும் வெளுத்த நிறம் கொண்ட எம்பெருமானே! இனி என்றென்றும் இறைவியான பார்வதீபிராட்டியை என் தாயாகவே காணவேண்டும். நான் தங்கள் இருவரது அடியவனாக இருக்கவேண்டும். தேவர்களிடம் என் பகைமை நீங்கவேண்டும். நான் அமைதியான சித்தத்தோடு சிவயோகியாகத் தங்கள் கணங்களோடு இருக்கவேண்டும். நான் தங்கள் அருளால் என் பிறவியான இவ்வரக்கக் குணத்தைத் தவிர்க்க வேண்டும். இவ்வுயரிய வரத்தைத் தாங்கள் தந்தருள வேண்டும்.

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— வியாச முனிவரே! இவ்வாறு கூறிய அந்தகன் தாயான பார்வதீபிராட்டியைக் கண்டவாறே சிவத்தியானத்தில் ஆழ்ந்தான். அப்பொழுது சிவனார் அவனைத் தம் திருக்கண்களால் நோக்கவே அவனுக்கு அவனது முற்பிறவியின் நினைப்பு வந்தது. அந்நினைப்பு வந்ததும் அவனது விருப்பம் நிறைவுற்றது. இறைவனையும் இறைவியையும் கண்டு வணங்கிப் பிறவிப்பயனைப் பெற்றான். சிவனும் பார்வதியும் அவனை உச்சிமுகர்ந்து வாழ்த்தினர். இதுவே அந்தகன் இறைவனது அருளைப் பெற்ற நிகழ்ச்சி. அந்தகன் இறைவனது கணத்தலைவனானதைப் பற்றி முழுவதுமாகக் கூறியாயிற்றல்லவா? மிருத்யுஞ்ஜய மந்திரத்தையும் கூறியாயிற்று. இது காலனை வெல்வது; விரும்பியதைத் தரவல்லது. இதை ஈடுபாடுடன் ஜபம் செய்யவேண்டும்.

 

அத்தியாயம் : ஐம்பது

சுக்ரரது கடுந்தவம்; எண் மூர்த்திகளின் எட்டு துதிகள்; சிவனார் ‘மிருதசஞ்ஜீவினீ’ மந்திரம் அருளல்

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— வியாச முனிவரே! முனிவர்களில் தலைசிறந்த சுக்ராசார்யருக்கு மரணபயம் போக்கும் ‘மிருத்யுஞ்ஜயம்’ என்கிற உயர்ந்த வித்யை (மந்திரம்) எவ்வாறு சிவபிரானிடமிருந்து கிடைத்தது? என்பதைக் கூறுகிறேன், கேள்.

முன்பொரு சமயம் பிருகுவின் புதல்வரான இவர் ‘வாராணசீ’ என்னும் புண்ணியத்தலத்தில் லோகநாயகரான ஸ்ரீவிசுவநாதரைத் தியானித்து வெகுகாலம் கடுந்தவம் இருந்தார். அப்பொழுது அங்கு ஒரு சிவலிங்கத்தை ஸ்தாபித்து, அதற்கெதிரில் ஓர் அழகான கிணற்றையும் தயார் செய்தார். பின், அச்சிவலிங்கத்திற்கு ஒரு லட்சம் முறை மூன்றுமரக்கால்கள் அளவுள்ள பஞ்சாமிர்தத்தாலும், மற்றுமுள்ள நறுமணப் பொருட்களாலும் திருவபிடேகம் செய்தார். பின் ஓராயிரம் முறை நறுமணச் சந்தனம், பச்சைக்கற்பூரம், அகரு, கஸ்தூரி, கங்கோலம் (வாசனை மூலிகை) முதலியவற்றாலாகிய ‘யக்ஷகர்தமம்’ என்னும் பூச்சு, மற்றுமுள்ள நறுமணப்பூச்சுகளாலும் அச்சிவலிங்கத்தை அலங்கரித்தார். பின், சம்பகம், தாமரை, மாலதீ, கதம்பம் முதலிய பற்பல நறுமணப்பூக்களாலும், பில்வம் முதலிய இலைகளாலும், மிகவும் பொறுமையாகவும் ஈடுபாடுடனும் ஸ்ரீசிவனாரை முறைப்படி பூஜித்தார்.

பலவகையான பக்ஷ்ய—போஜ்யங்களை இறைவனுக்கு நிவேதனம் செய்து, அவர் முன் சிவஸஹஸ்ரநாமம் முதலிய துதிகளால் துதித்துக் கூத்தாடி மகிழ்ந்தார். இவ்வாறு சுக்ராசார்யார் ஐயாயிரம் ஆண்டுகள் இறைவனை முறைப்படி பூஜித்தார். இருந்தும் இறைவனது திருவுள்ளம் வரமருள கனியாதது கண்டு, மேலும் ஆற்றற்கரிதான வேறொரு நியமத்தை மேற்கொண்டார். புலன்களுடன் கூடி மனம் திரியும் பெருங்குற்றத்தை இறைவனையே சிந்திப்பது என்னும் பாவனை நீரால் நன்கு கழுவினார். இவ்வாறு மனதான இரத்தினத்தைத் தூயதாக்கிச் சிவனாரது திருவடிகளில் அர்ப்பணித்தார். காற்றிலுள்ள புகையையே பானம் செய்தவண்ணம் ஓராயிரமாண்டு தவம் செய்தார். இவ்வாறு சுக்ரர் மனதை ஒருநிலைப்படுத்தித் தவம் செய்வது கண்ட இறைவன் மனம் மகிழ்ந்து ஆயிரமாயிரம் கதிரவன் உதித்தாற்போன்ற காந்தியுடன் அச்சிவலிங்கத்தினின்றும் தோன்றினார்.

சிவனார் கூறுகிறார்—— “பிருகுவின் புதல்வனே! நீ தவச்செல்வன்; இடையறாத உன் தவத்தினால் மிகவும் மகிழ்ந்தேன். நீ விரும்பிய வரத்தைக் கேள். உனது வேண்டுதலை மனதார நிறைவேற்றுகிறேன். இப்பொழுது உனக்குத் தரக்கூடாத பொருள் எதுவுமேயில்லை.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— இறைவனது இனியசொற்களைக் கேட்ட சுக்ரர் மகிழ்ச்சிக்கடலில் மூழ்கினார்; உடல் மயிர்க்கூச்செறிந்தது. மகிழ்ச்சி பெருக, கண்களில் ஆனந்தக்கண்ணீர் மல்க, இறைவனது திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கி இருகைகளையும் சிரம் மேல் கொண்டு ‘போற்றி போற்றி’ எனப் புகழ்ந்து எண்மூர்த்தியான சிவனாரைத் துதிக்கலானார்.

பிருகுவின் புதல்வரான சுக்ரர் துதித்தல்——

த்வம் பா4பி4ராபி4ரபி4பூ4ய தமஸ்ஸம—

ஸ்த—மஸ்தம் நயஸ்யபி4மதாநி நிஶாசராணாம் ।

தே3தி3ப்யஸே தி3வமணே க33நே ஹிதாய

லோகத்ரயஸ்ய ஜக3தீ3ஶ்வர தந்நமஸ்தே ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. யுத்த. 50/24

கதிரவனின் கதியான இறைவா! மூவுலகங்கட்கும் நலம் விழையவேண்டி பகலவனாக ஆகாயத்தில் உலா வந்து இருளை அகற்றி, இரவில் சுற்றித் திரியும் இராக்கதர்களின் விருப்பத்தை அழிக்கிறாய். சூரிய வடிவில் உலா வரும் லோகநாயகரான தங்களை வணங்குகிறேன்.

(ஒப்புநோக்குக:—

‘நமஸ் தாம்ராயசாருணாய ச:’ — உதயகால சிவந்த சூரிய ஒளியில் இருப்பவரும், பின் சற்று சிவப்பு குறைந்து காணும் சூரிய ஒளியில் இருப்பவருமான உமக்கு வணக்கம்.

அஸௌ யோவஸர்பதி நீலக்3ரீவோ விலோஹித: உதைநம் கோ3பா அத்3ருஶந் அத்3ருஶந் உத3ஹார்ய: உதைநம் விஶ்வா பூ4தாநி ஸத்3ருஷ்டோ ம்ருட3யாதி ந: ॥ (ஸ்ரீருத்ரம் 1/8)

கரிய கழுத்துடைய சிவபிரானே சிவந்த நிறமுடைய சூரியனாகக் கிளம்புகிறார். இவரை இடையர்கள், நீர் கொண்டு வரும் பெண்கள் ஆகிய அனைவரும் காண்கின்றனர். அவ்வாறு பகலவன் ரூபியாகிய அவர் நம்மை இன்புறச் செய்யட்டும்.)

லோகேதிவேல—மதிவேல—மஹாமஹோபி4ர்—

நிர்பா4ஸி கௌ ச க33நேகிலலோகநேத்ர: ।

வித்3ராவிதாகி2லதமாஸுதமோ ஹிமாம்ஶோ

பீயூஷபூரபரிபூரித தந்நமஸ்தே ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. யுத்த. 50/25

அடர்ந்த இருளை நீக்கும் நிலவே சிவபிரானே! அமுதமே நிரம்பி வழியும் தாங்களே, மூவுலக ஜீவராசிகளுக்கும் பார்வையளிக்கும் கண்கள். தாங்களோ எல்லையற்ற தங்களது நிலவொளியால் விண்ணிலும் மண்ணிலும் ஒப்புயர்வற்ற பிரகாசத்தைப் பரப்புகிறீர்கள். அதனால், உலகின் இருள் விலகுகிறது. இவ்வாறு சந்திரனாக விளங்கும் தங்களுக்கு வணக்கம்.

(ஒப்புநோக்குக:—

‘நமோகி3ரிஶாய ச ஶிபிவிஷ்டாய ச’

— ஸ்ரீருத்ரம் 5/2)

த்வம் பாவநே பதி2

ஸதா33திரப்யுபாஸ்ய:

கஸ்த்வாம் விநா

பு4வநஜீவந ஜீவதீஹ ।

ஸ்தப்34—ப்ரப4ஞ்ஜந—

விவர்தி4த—ஸர்வஜந்தோ

ஸந்தோஷிதாஹிகுல

ஸர்வக3 வை நமஸ்தே ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. யுத்த. 50/26

எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து விளங்குபவரே! காற்றின் உருவே! யோகமார்க்கத்தைக் கடைப்பிடித்தொழுகும் மக்களுக்குத் தாங்களன்றோ வழியும் உபாசிக்கப்படும் தெய்வமும். உலகத்திற்கு உயிராக நிற்பவர். இவ்வுலகில் தாங்களின்றி எந்த ஜீவராசிதான் வாழ முடியும்? பாம்புகளுக்கு மகிழ்ச்சியளிப்பவரே! அசையாமல் அசையும் காற்றின் திருமேனி தாங்கி அனைத்து ஜீவராசிகளையும் (பெருக்கும்) வளரச் செய்யும் தங்களுக்கு வணக்கம்.

(ஒப்புநோக்குக:—

‘நம ஆஶவே ச அஜீராய ச’

— ஸ்ரீருத்ரம் 5/2

எங்கும் நீக்கமற நிறைந்தவராகவும், வேகமாகச் செல்பவராகவும் உள்ளவர்.)

விஶ்வைகபாவக நதாவக

பாவகைக ஶக்தே

ரு॒தே ம்ரு॒தவதாம்ரு॒த—

தி3வ்யகார்யம் ।

ப்ராணிஷ்யதோ3 ஜக33ஹோ

ஜக3தா3ந்தராத்மம்—

ஸ்த்வம் பாவக: ப்ரதிபத3ம்

ஶமதோ3 நமஸ்தே ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. யுத்த. 50/27)

உலகத்தைப் புனிதப்படுத்துபவரே! தம்மை அண்டியவர்களைக் காத்தருள்பவரும், தீயின் சக்தியாக உள்ளவரும் தாங்களே. தீ தங்களது திருமேனியே. தீயாகத் தாங்கள் இல்லாவிடில் மரித்தவர்களுடைய ஈமச்சடங்குகளான புண்ணிய கர்மங்களை (எரித்தல் முதலியவற்றை) எப்படிச் செய்ய முடியும்? உயிரினங்களின் அந்தராத்மா தாங்கள். அதாவது, ஜடராக்னியாக விளங்குகிறீர்கள். உயிர்த்திறனை அளிப்பவர் தாங்கள். உலகையே வடிவாகக் கொண்டவர். ஒவ்வொரு அடியிலும், அதாவது ஒவ்வொரு சமயத்திலும் அமைதியை அளிப்பவர். தங்களை வணங்குகிறேன்.

பாநீயரூப பரமேஶ ஜக3த்பவித்ர

சித்ராதிசித்ர—ஸுசரித்ரகரோஸி நூநம் ।

விஶ்வம் பவித்ரமமலம் கில விஶ்வநாத2

பாநீயகா3ஹநத ஏதத3தோ நதோஸ்மி ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. யுத்த. 50/28

நீரின் வடிவினரே! பரமசிவனே! இவ்வுலகைத் தூயதாக்குபவர் தாங்கள். விசித்திரமான (உலக நிலைக்கெட்டாத) அழகிய பலப்பல நிகழ்ச்சிகளை நடத்துபவரும் தாங்களே. உலக நாயகரே! நீராடுவதால் உலக ஜீவராசிகளை அழுக்கற்றுத் தூயதாக்கிப் புனிதப்படுத்துகிறீர்கள். ஆகவே, தங்களை வணங்குகிறேன்.

(ஒப்புநோக்குக:—

‘நம: ஶீக்ரியாய ச ஶீப்யாய ச நம ஊர்ம்யாய சாவஸ்வந்யாச நம: ஸ்ரோதஸ்யாய ச’ (ஸ்ரீருத்ரம் 5/2/3—5) — பாய்ந்தோடும் அருவியில் இருப்பவரும், பெருவெள்ளத்தில் இருப்பவரும், அலைகளில் இருப்பவரும், அமைதியான நீர்நிலையில் இருப்பவரும், ஓடை நீரில் இருப்பவரும் தாங்களே. உமக்கு வணக்கம்.)

ஆகாஶரூப—ப3ஹிரந்த—

ருதாவகாஶ—தா3நாத்3

விகஸ்வர—மிஹேஶ்வர

விஶ்வமேதத் ।

த்வத்தஸதா3 ஸத3

ஸம்ஶ்வஸிதி ஸ்வபா4வாத்

ஸங்கோசமேதி ப4வதோஸ்மி

நதஸ்—ததஸ்த்வாம் ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. யுத்த. 50/29

வான் வடிவான சிவனே! தங்களிடமிருந்து இடையீடு (அவகாசம்) பெற்றதாலன்றோ, இவ்வுலகு உள்ளும் வெளியும் மலரப் பெற்று, எப்பொழுதும் இயற்கையாகவே மூச்சுவிடுகிறது. அதாவது உலக ஜீவராசிகள் பல்கிப் பெருகுகின்றன. மேலும் இது உங்களாலேயே மூடிக் கொள்கிறது. அதாவது அழிந்து போகிறது. ஆகவே கருணைக்கடலே! தங்களுக்குத் தலைவணங்குகிறேன். அதாவது ஆக்குவதும் அழிப்பதும் தாங்களே.

[ஒப்புநோக்குக:—

‘நமோ ப4வாய ச’ — உலகத் தோற்றத்திற்குக் காரணமானவரும், ‘நம: பூர்வஜாய ச அபரஜாய ச’ — முதலில் இரண்யகர்பராகத் தோன்றுபவரும், இறுதியில் காலாக்னி ஊழித்தீயாகத் தோன்றுபவரும், ‘நமோமேக்4யாய ச வித்யுத்யாய ச’ — மேகத்தில் இருப்பவரும் மின்னலில் இருப்பவருமான தங்களுக்கு நமஸ்காரம் (ஸ்ரீருத்ரம்)]

விஶ்வம்ப4ராத்மக பி34ர்ஷி

விபோ4த்ர விஶ்வம்

கோ விஶ்வநாத24வதோ

அந்ய—தமஸ்தமோரி: ।

ஸ த்வம் விநாஶய

தமோ மம சாஹிபூ4

ஸ்தவ்யாத்பர: பரபரம்

ப்ரணதஸ்—ததஸ்த்வாம் ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. யுத்த. 50/30

உலகைத் தாங்குபவரே! உலகையே தனது வடிவாகக் கொண்டவரே! தாங்கள்தானே இவ்வுலகைத் தாங்கிக் காத்து வருகிறீர்கள். எங்கும் நிறைந்தவரே! அஞ்ஞான இருளகற்ற வல்லார் தங்களைத் தவிர வேறு யாருளர்? ஆகவே உலகநாயகரே! எனது அஞ்ஞானமான இருளை அகற்றக் கூடாதா? நாகம் அணிந்தவரே! துதிக்கப்படுபவர்களில் முன்னிற்பவரே! (அல்லது) துதிக்கெட்டாதவரே! பரம்பொருளே! உங்களை வணங்குகிறேன்.

(ஒப்புநோக்குக:—

‘நம: ப்ரதரணாய ச உத்தரணாய ச’ (ஸ்ரீருத்ரம் 8/2) — பாவத்தினின்றும் கரையேற்றும் மந்திர ஜப வடிவானவரும், சம்சாரத்தினின்றும் கரையேற்றும் தத்துவஞான வடிவானவருமான உங்களுக்கு வணக்கம்.)

ஆத்மஸ்வரூப தவ ரூபபரம்பராபி4

ராபி4ஸ்ததம் ஹர சராசரரூபமேதத் ।

ஸர்வாந்தராத்மநிலய ப்ரதிரூபரூப நித்யம்

நதோஸ்மி பரமாத்மஜநோஷ்டமூர்தே ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. யுத்த. 50/31

சகல ஜீவராசிகளின் ஆன்மாவாக விளங்குபவரே! துன்பம் களைபவரே! அசையும்—அசையாப் பொருட்களடங்கிய இப்பிரபஞ்சமே தங்களது எண்வகை மூர்த்தங்களான நிலம், நீர், காற்று முதலியவற்றாலேயே நிரம்பியுள்ளது. எவ்வுருவும் தங்களது உருவே. அப்பரம்பொருளான தங்களது அடிமை நான். (கண்ணாடியில் நம் நிழலுருவம் தெரிவதுபோல் இயற்கையான நிலம், நீர், காற்று ஆகியனவற்றில் இறைவனது நிழலுருவைக் காண்கிறோம்.) எண்வகை மூர்த்தி பேதங்கள் உடையாய்! என்றென்றும் தங்களையே நான் வணங்குவேனாக.

(குறிப்பு:— இக்கருத்தையே காளிதாசன் தன் ‘அபிஞான சாகுந்தலம்’ என்னும் நாடகத்தில் நாந்தி சுலோகமாகக் கூறுவது காண்க——

யா ஸ்ருஷ்டி: ஸ்ரஷ்டுராத்3யா வஹதி

விதி4ஹுதம் யாஹவிர்யாச ஹோத்ரீ

யே த்3வே காலம் வித4த்த: ஶ்ருதிவிஷய

கு3ணா யா ஸ்தி2தா வ்யாப்ய விஶ்வம் ।

யா மாஹுர் ஸர்வபூ4த ப்ரக்ருதிரிதி

யயா ப்ராணிந: ப்ராணவந்த:

ப்ரத்யக்ஷாபி: ப்ரபந்நஸ் தநுபிரவது

வஸ்தாபி4 ரஷ்டாபி4 ரீஶ: ॥)

இத்யஷ்டமூர்திபி4ரிமாபி4ரப3ந்த43ந்தோ4

யுக்த: கரோஷி க2லு விஶ்வஜநீநமூர்தே ।

ஏதத்ததம் ஸுவிததம் ப்ரணதப்ரணீத

ஸர்வார்த2ஸார்த2பரமார்த2 ததோ நதோஸ்மி ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. யுத்த. 50/32

இவ்வலகியலைக் கடந்து நிற்கும் ஞானிகளது உற்ற உறவினரே! பிரபஞ்சத்தில் காணும் அனைத்து ஜீவராசிகளும் தங்களது சொரூபமே. (அல்லது) அனைத்து ஜீவராசிகளாகவும் விளங்குபவரே! தன்னை அண்டிய அடியார்களது அனைத்து நலன்களையும், தானே முன்னின்று நடத்துபவரே! பரம்பொருளே! பெறற்கரிய பெரும் பொருளே! தாங்கள், இவ்வெண்வகை மூர்த்திகளோடும் ஒன்றுகூடி பரந்து நிறைந்து விளங்கும் இப்பிரபஞ்சத்தை நன்கு பரிபாலிக்கிறீர்கள், பெருக்குகிறீர்கள். ஆகவே, தங்களையே வணங்குகிறேன்.

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! பிருகுவின் புதல்வரான சுக்ரர் இவ்வாறு எண்வகை மூர்த்தியான சிவனாரை எட்டுப் பாக்களால் துதித்து தரையில் பன்முறை வீழ்ந்து வணங்கினார். இவ்வாறு துதித்துத் தன் திருவடியில் வீழ்ந்து வணங்கிய சுக்ரரைத் தன் இருகைகளாலும் பற்றியெடுத்து அணைத்துக் கொண்டு மேகம் போல் கம்பீரமான இனிய குரலில் கூறலானார். அப்பொழுது அவரது பற்களிலிருந்து வெளிவந்த காந்தி நாற்றிசைகளையும் ஒளிரச் செய்தது.

சிவனார் கூறுகிறார்—— “கவியே! நீ எனது அடியவன், தூயவன். உனது கடுந்தவம், உயர்ந்த ஒழுக்கம், சிவலிங்கத்தைப் பிரதிஷ்டை செய்த புண்ணியம், அச்சிவலிங்கத்தை அன்போடு பூஜித்தது, மனதை என்பால் வைத்தது, உறுதியான பக்தி—முக்தி தரும் புண்ணியத்தலமான காசியில் நிலவும் தூய ஒழுக்கம் ஆகியனவற்றை நீ கடைப்பிடித்ததால், நான் உன்னை என் மகனாகக் காண்கிறேன். ஆகவே உனக்குத் தரக்கூடாதது எதுவுமேயில்லை. இதே உடலுடன் நீ என் வயிற்றினுள் நுழைந்து, என் விந்துவுடன் வெளிவருவாயாக. அதனால் நீ என் மகனாகக் கருதப்படுவாய். ஒழுக்கமுள்ளவனே! நான் என் தவவலிமையால் எந்த ‘மிருதசஞ்ஜீவனி’ என்கிற தூய மந்திரத்தைத் தோற்றுவித்தேனோ, அந்த மகாமந்திரமான வித்யையை நான் இன்று உனக்கு அளிக்கிறேன். நீ கடுந்தவம் செய்ததால் அம்மந்திரத்தைத் தாங்கும் திறல் உன்னிடம் இப்பொழுது உள்ளது. நீ யார் யாரைக் குறித்து நியமத்துடன் இம்மந்திரத்தைப் பிரயோகிப்பாயோ அவன் நிச்சயம் உடனே பிழைத்தெழுவான்.

நீ ஆகாயத்தில் மிக்க ஒளிபொருந்திய கிரகமாக விளங்குவாய். சூரியன், அக்னி — இவர்களைக் காட்டிலும் உன் ஒளி அதிகமாக இருக்கும். கிரகங்களில் நீ மிகவும் முக்கியமானவனாக விளங்குவாய். நீ எதிரில் இருக்கும் வேளையில் எவர் பிரயாணம் செய்தாலும் அவனது காரியம் உனது பார்வையால் நஷ்டமடையும். நீ உதயமானவுடன் உலக மக்களுக்குத் திருமணம் முதலிய நற்காரியங்கள் நலமுற நடக்கும். நந்தா என்றழைக்கப்படும் பிரதமை, சஷ்டி, ஏகாதசி முதலிய திதிகள் உன்னோடு சேரும்போது சுபமான திதிகளாகும். உனது பக்தன் நல்ல வீரியம் படைத்தவனாகவும், மக்கட்செல்வம் நிரம்பப் பெற்றவனாகவும் விளங்குவான். நீ தாபித்த இச்சிவலிங்கம் ‘சுக்ரேசுவரர்’ என்று புகழப்படும். இச்சிவலிங்கத்தைப் பூஜிப்பவனுக்கு அனைத்து சித்திகளும் கிடைக்கும். எவன் ஒரு வருட காலம் ‘நக்த விரதம்’ (இரவில் உண்ணாது பட்டினியிருந்து நோன்பு நோற்றல்) என்கிற விரதத்தையேற்று, வெள்ளிக்கிழமைதோறும் ‘சுக்ரகூபம்’ என்கிற நீ தோற்றுவித்த கிணற்றில் நீராடி, அனைத்து நியமங்களையும் முறைப்படிச் செய்து சுக்ரேசுவரரைப் பூஜிப்பானோ, அவன் பெறுகின்ற பலனைக் கூறுகிறேன், கேள். அவன் சிறந்த வீரியம் உடையவனாவான். அவனது வீரியம் பழுதுபடாது; ஆண்மை நிறைந்து விளங்குவான்; மக்கட்செல்வம் மிகுந்தவனாவான்; பலப்பல வித்யைகளைக் கற்றறிவான்; நிறைந்த சுகம் அனுபவிப்பான்.”

இவ்வாறு வரமளித்துச் சிவனார் அச்சிவலிங்கத்திலேயே கரந்தருளினார். மனம் மகிழ்ந்த சுக்ரர் தன் வீடு திரும்பினார். வியாசரே! தன் தவவலிமையால் சுக்ரர் மிருத்யுஞ்ஜய மந்திரத்தைப் பெற்றதை இதுவரை கூறினேன். இனி என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?

 

அத்தியாயம் : ஐம்பத்தொன்று முதல் ஐம்பத்து நான்கு வரை

பாணாசுரன் தவமியற்றல்; சிவனார் அவனது நகரத்தில் தன் கணங்களோடு வசித்தல்; பாணன் மகள் ஊஷை அனிருத்தனைக் கனவில் கண்டு காமுற, தோழி சித்திரலேகை அவனைத் துவாரகையிலிருந்து தூக்கி வருதல்; பாணாசுரன் அனிருத்தனை நாகபாசத்தால் பிணித்தல்; அனிருத்தன் துர்கையைத் துதித்துப் பிணியை நீக்கல்; நாரதர் கூற ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சோணிதபுரம் மீது படையெடுத்தல்; சிவனாருடன் கடும்போர்; சிவனார் கூற ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அவனை ஜ்ரும்பணாஸ்திரத்தால் மயங்கச் செய்து அவனது சேனையை அழித்தல்

வியாசர் கேட்கிறார்—— ஸநத்குமார மகரிஷியே! தாங்கள் அனைத்துமறிந்தவர். என் மேல் கருணை கொண்ட தாங்கள் சிவபிரானது அழகிய திருக்கதைகளை இதுவரை கூறினீர்கள். இனி, சிவபிரான் தன் சிவகணங்களின் தலைமை பொறுப்பைப் பாணாசுரனுக்கு அளித்த திவ்விய சரித்திரத்தைக் கேட்க விரும்புகிறேன், தயை புரிய வேண்டும்.

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— வியாசரே! சிவபிரானது கருணையே அது. கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேள். இதனிடையில் பாணாசுரனுக்கு அருள்புரிவதற்காக சிவபிரான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனோடு போர்புரிந்த இனிய நிகழ்ச்சியும் வருகிறது. தக்ஷப் பிரஜாபதியின் பதின்மூன்று பெண்கள் கசியப முனிவரை மணந்தனர். அவர்கள் சிறந்த ஒழுக்கமுள்ள கற்பரசிகள். அவர்களில் திதி என்பாள் மூத்தவள். அவளது குழந்தைகள்தான் தைத்யர்கள் (அசுரர்கள்). மற்ற மனைவிகளுக்குப் பிறந்தவர்கள்தான் தேவர்களும் மற்ற சராசரப் பிராணிகளும். மூத்தவளான திதிக்கு இரு புத்திரர்கள். மூத்தவன் இரண்யகசிபு, இளையவன் இரண்யாக்ஷன். இரண்யகசிபுவிற்கு நான்கு குமாரர்கள். அவர்கள் ஹ்லாதன், அனுஹ்லாதன், சம்ஹ்லாதன் மற்றும் பிரஹ்லாதன். இவர்களில் கடைக்குட்டியான பிரஹ்லாதன் புலனடக்கம் கொண்டவன்; சிறந்த விஷ்ணு பக்தன். அவனை அழித்தொழிக்க, எந்த ஓர் அசுரனுக்கும் திறனில்லை. பிரஹ்லாதனின் மகன் விரோசனன்; சிறந்த கொடையாளி; அந்தணர் உருவில் வந்த இந்திரனுக்குத் தன் தலையையே ஈந்தவன். அவனது மகன் மகாபலி. சிறந்த சிவபக்தனான அவனும் பெரும் வள்ளல். வாமனராக வந்த ஸ்ரீவிஷ்ணுவிற்குத் தன் அனைத்து பூமியையும் தானம் அளித்தவன்.

அவனது மைந்தன் பாணாசுரன்; சிறந்த சிவபக்தன்; தன்மானம் கொண்டவன்; வள்ளல்; சிறந்த அறிவாளி; வாய்மை காப்பவன்; ஆயிரமாயிரமவர்க்குத் தானம் அளிக்கும் வள்ளல். அசுர மன்னனான பாணன் முன்பொரு சமயம் மூவுலகங்களையும் அதன் தலைவர்களையும் வெற்றி கொண்டு சோணிதபுரத்தைத் தலைநகராகக் கொண்டு அரசு புரிந்தான். சிவனாரின் இன்னருளால் தேவர்கள், சிவபக்தனான பாணாசுரனுக்குத் தொண்டு செய்தனர். அவனது அரசாட்சியில் தேவர்களைத் தவிர, மற்ற எவருமே துன்பம் அடைந்ததில்லை. பகைமை பாராட்டிய தேவர்கள், பங்காளிகள் என்பதால்தான் துன்பம் கொண்டனர். முன்பொரு சமயம் அவ்வசுரனான பாணன், தனது ஆயிரம் கரங்களால் முழக்கப்படும் வாத்தியத்தை இசைத்துக் கொண்டு நர்த்தனமாடி, சிவபிரானை மகிழ்விக்க முனைந்தான். அவனது இசைக்கு மயங்கி மகிழ்ந்தார் சிவனார். அருட்கண்களால் நோக்கினார். அவர்தான் அனைத்துலகினுக்கும் பெருந்தலைவராயிற்றே; சரணமடைந்தவருக்கு இரங்கும் பெருங்கருணையாளர்; அடியார் வேண்டுவனவற்றை நல்கும் கற்பகத்தரு. ஆகவே, பலியின் திருக்குமாரனான பாணனுக்கு வரமருள திருவுள்ளம் கொண்டார்.

முனிவரே! பலியின் மகனான பாணன் சிறந்த சிவபக்தனும் நல்லறிஞனும் ஆவான். அவன் சிவனாரைத் துதித்துப் பின் கேட்கலானான்—— “இறைவா! தாங்களே எனது மெய்க்காப்பாளராக வேண்டும்; புத்திரர்களோடும் சிவகணங்களோடும் எனது நகரத்திற்குத் தலைவராக இங்கேயே இருந்துகொண்டு எனக்கு மகிழ்ச்சியைத் தரவேண்டும்.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— மகரிஷியே! பலியின் மகனான பாணன் சிவமாயையில் மயங்கினான். ஆகையாலே தவம் செய்தும் பெறவியலாத முக்தியளிப்பவரான சிவனாரிடம் இம்மாதிரியான ஒரு வரத்தைக் கேட்டான். பிரபுவான இறைவன் அடியார்க்கெளியவராகையால், தன் பிள்ளைகள்—கணங்கள் சூழ அன்போடு அங்கேயே தங்கலானார். ஒருசமயம் பாணாசுரன் மிகவும் செருக்கினான். தாண்டவம் என்னும் நடனமாடி இறைவனை மகிழ்வித்தான். பார்வதீகாந்தனான சிவபிரான் மகிழ்ச்சி கொண்டுள்ளார் என்பதையறிந்த அவன் தன் இருகைகளையும் கூப்பிச் சிரம்தாழ்த்தி வணங்கி வேண்டலானான்.

பாணாசுரன் வேண்டுகிறான்—— “தேவதேவரே! மகாதேவரே! அனைத்து தேவர்கட்கும் தாங்களே தலைவர். தங்களது அருளாலேயன்றோ நான் திறலுடையவனானேன். இப்பொழுது நான் வேண்டுவதைக் கேளுங்கள். தாங்கள் எனக்களித்த ஆயிரம் கரங்களும், இப்பொழுது எனக்கு பெரும் பாரமாகப்படுகிறது. ஏனெனில், இன்று இம்மூன்றுலகங்களிலும் தங்களைத் தவிர, என்னை எதிர்த்துப் போரிட வல்லார் எவருமில்லை. ஆகவே இறைவா! போரில்லாமல் பெரும் மலைக்கொப்பான இவ்வாயிரம் கரங்களால் எனக்கென்ன பயன்? இத்தோள்களின் தினவு நீங்குவதற்காகப் போர்வெறி கொண்டு நகரங்களையும் மலைகளையும் பொடியாக்கி அழித்தவண்ணம் எண்டிசை யானைகளையும் அடைந்தேன். ஆனால் அவைகளோ பயந்து ஓடி ஒளிந்தன. யமனை என் சேனைத் தலைவனாக்கினேன். அக்னியைச் சமையல் செய்ய வைத்தேன். வருணனைப் பசு மேய்க்கும் இடையனாக்கினேன். குபேரனை என் நிதிக்குத் தலைவனாக்கினேன். நிருருதியைப் பணியாளனாக்கினேன். இந்திரனை வென்று கப்பங்கட்டச் செய்தேன். இப்பொழுது பகைவர்களால் என் இவ்வாயிரம் கரங்களும் வலுவிழந்து கீழே விழவேண்டும். அல்லது ஆயிரம் வழிகளில் நான் என் பகைவர்களை வீழ்த்த வேண்டும். இதற்கென ஏதாவதொரு பெரும்போர் எனக்குக் கிடைக்க ஏற்பாடு செய்யுங்கள். இதுவே என் விருப்பம். தயை செய்து எனது விருப்பத்தை நிறைவேற்றியருள வேண்டும்.

முனிவரே! இதைக் கேட்ட இறைவன் சிறிது சினம் கொண்டார். அவரோ அடியார்களின் துன்பங்களைக் களைபவராயிற்றே. ஆகவே, அட்டகாசமாகச் சிரித்தவண்ணம் கூறலானார்.

சிவனார் கூறுகிறார்—— “அடே கர்வம் கொண்டவனே! அசுரகுல நீசனே! உன்னை நிந்திக்க வேண்டும். நீ மகாபலியின் மகன்; எனது பக்தன். நீ இவ்வாறு பேசுவது அழகல்ல. உனது கர்வம் இதோ தொலைந்துவிடும். வெகுவிரைவிலேயே எனக்குச் சமமான திறல் கொண்டவனோடு உனக்கொரு பெரும் போர் வரும். அதில் மலையொத்த உனது இக்கரங்கள் பற்பல சஸ்திராஸ்திரங்களால் ‘எரிந்து கருகிவிழும் கொள்ளிக்கட்டைகள் போல்’ பூமியில் விழப் போகின்றன. தீயவனே! உனது படைக்கலக்கொட்டிலில் காவல் காத்து வரும் மனிதத்தலை பொறித்த மயில் கொடி காற்றில்லாமலே எப்பொழுது கீழே விழுமோ, அப்பொழுது அந்தப் பெரும் போர் வந்துவிட்டதாக நினைத்துக் கொள். மேலும், நீ தீயசகுனங்களையும் காண்பாய். அப்பொழுது உன் பெருஞ்சேனைகளுடன் நீ அங்கு செல். இப்பொழுது உன் வீடு திரும்பு. ஏனெனில், அதுதான் இப்பொழுது உனக்கு நலம்.” இவ்வாறு கூறிய அடியார்க்கெளிவரான இறைவன் (செருக்கைத் துடைப்பவர்) அங்கேயே மறைந்தார்.

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! பாணனும் தன்னிரு கைகளைக் குவித்து, நறுமணப்பூக்களால் நிரப்பி, சிவனாரை வணங்கி அர்ப்பணித்து, தன் வீடு திரும்பினான். இதன்பின் ஒருசமயம் தெய்வச்செயலால் அவனது கொடி தானாகவே ஒடிந்து வீழ்ந்தது. இதைக் கண்டு மகிழ்ந்த அவன் போருக்கு ஆயத்தமானான். அப்பொழுது அவன் தன் மனதில் எண்ணலானான்—— ‘நம்மோடு போர்புரியத்தக்கவன் யாராக இருப்பான்? எந்நாட்டரசனோ? அவன் அனைத்து அஸ்திர—சஸ்திரங்களையும் அறிந்திருப்பானோ? என் ஆயிரம் தோள்களையும் விறகுபோல் வெட்டுவானா? நானும் அவனை, என் அஸ்திர—சஸ்திரங்களால் நூறு நூறு துண்டுகளாக்குவேனா?’ என்றெல்லாம் சிந்திக்கலானான். இப்பொழுது சிவனார் கூறியபடி அவன் எதிர்நோக்கியிருந்த காலமும் வந்துற்றது.

ஒரு சமயம் பாணாசுரனது மகள் ‘ஊஷை’ என்பவள் வைகாசி மாதத்தில் மாதவரான ஸ்ரீமந்நாராயணருக்குப் பூஜை செய்துவிட்டு, இரவில் மங்கலமாகத் தன்னை அலங்கரித்துக் கொண்டு, தனது அந்தப்புரத்தில் உறங்கிக் கொண்டிருந்தாள். அப்பொழுது அவள், தன் பெண்மைக்குரிய உணர்ச்சியை அடைந்தாள். அப்பொழுது ஸ்ரீபார்வதீபிராட்டியின் சக்தியால் அவளது கனவில் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது பேரனான அனிருத்தனது சேர்க்கை ஏற்பட்டது. கண்விழித்த அவள் மிக்க கலக்கம் கொண்டு தன் தோழியான சித்திரலேகையிடம் கனவில் தான் கண்ட அந்த ஆணழகனைக் கொண்டு வருமாறு வேண்டினாள்.

இதைக் கேட்ட சித்திரலேகை—— “தேவி! நீ கனவில் கண்ட ஆணழகனை, நான் எவ்வாறு கொண்டு வரமுடியும்? எனக்கு அவன் யாரெனத் தெரியாதே?” என்று கூறவே, அசுரன் பெண்ணான ஊஷை காதலில் குருடாகி இறக்கவும் துணிந்தாள். அப்பொழுது அவள் தோழியும், கும்பாண்டனின் புதல்வியுமான சித்திரலேகை, தன் புத்திகூர்மையால் அவளைக் காப்பாற்றி, “தோழியே! உன் மனதைக் கவர்ந்த ஆடவனைக் கூறு. அவன் இம்மூவுலகில் எங்கிருந்தாலும் உடனே எடுத்து வந்து, உன் துன்பத்தை நீக்குவேன்” என்று கூறினாள்.

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— மகரிஷியே! இவ்வாறு கூறிய சித்திரலேகை தேவர்கள், தைத்யர்கள், தானவர்கள், கந்தர்வர்கள், சித்தர்கள், நாகர்கள், யக்ஷர்கள் முதலியோரின் சித்திரங்களைத் துணியில் வரைந்து காட்டினாள். பின் மனிதர்களின் படங்களை வரையலானாள். அதில் விருஷ்ணி வம்சத்து அரசர்களை எழுதுகையில் சூரன், வசுதேவர், பலராமர், ஸ்ரீகிருஷ்ணன், பின் மனிதரில் உயர்ந்த பிரத்யும்னன் ஆகியோர்களின் சித்திரத்தை எழுதினாள். பின் பிரத்யும்னனது மகன் அனிருத்தனது சித்திரத்தை எழுதும்போது, அதைக் கண்ட ஊஷை வெட்கித் தலைகுனிந்தாள்; மகிழ்ச்சியில் பூரித்தாள்.

ஊஷை கூறுகிறாள்—— “தோழியே! நேற்றிரவில் என்னிடம் வந்து, எனது இதயமணியைத் திருடிய திருடர் இவர்தான்.” இதைக் கேட்ட சித்திரலேகை ஊஷையின் பிடிவாதத்தைக் கண்டு ஜேஷ்ட (ஆனி) மாதத் தேய்பிறை பதினான்காம் நாள் இரவு மூன்றாவது யாமத்தில் (அதாவது பொழுது விடிவதற்கு ஒரு முகூர்த்தம் முன்) துவாரகை சென்று, அங்கு அந்தபுர நந்தவனத்தில் கட்டிலில் அமர்ந்திருந்த அனிருத்தனைத் தன் யோகமகிமையால் ஒரு நொடியில் சோணிதபுரம் எடுத்து வந்தாள். ஊஷை தன் காதலனைக் கண்டு மகிழ்ந்தாள். அந்தப்புரக் காவலர்கள் ஊஷையின் நடத்தையிலிருந்தும் அனுமானத்தினாலும் இதை ஊகித்து அறிந்தனர். ஒருசமயம் அவர்கள் தெய்வத்தன்மையும் அழகும் வீரமும் போர்க்காதலும் கொண்ட ஒரு இளைஞன் ஊஷையோடு தவறாக நடப்பதைக் கண்கூடாக நேரிலும் கண்டுவிட்டனர். உடனே, அவர்கள் இதை பாணாசுரனிடம் கூறச் சென்றனர்.

காவலர்கள் கூறுதல்—— “எம்மிறைவனே! தங்களது அந்தப்புரத்தில் வலுவில் நுழைந்து மறைந்துள்ள இளைஞன் யாரெனத் தெரியவில்லை. அவன் இந்திரனாக இருக்க முடியாது, மாறுவேடங்கொண்டு தங்களது பெண்ணுடன் கூடிக் குலாவி நிற்க, அதைத் தாங்களே நேரில் வந்து கண்டு உரியவாறு செய்க. இதில் எங்களது தவறு ஏதுமில்லை.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! தனது பெண் தூய்மை கெட்டாள் என்பதைக் கேட்ட அசுரவேந்தனான பாணன் பெருவியப்பில் ஆழ்ந்தான். கோபம்கொண்ட அவன் அந்தப்புரம் சென்று பார்க்க, அங்கு இளமை ததும்பும் திருமேனி கொண்ட அனிருத்தனைக் கண்டு வியப்பெய்தினான். பின், அவனது பலத்தை அறிய ஆவல் கொண்டு பதினாயிரம் போர்வீரர்களை அழைத்து, அவனைக் கொல்லக் கட்டளையிட்டான். அவர்களும் அவனைச் சூழ்ந்து கொண்டனர். ஆனால், அனிருத்தனோ அந்தப்புரவாயிலிலிருந்த ‘பரிகம்’ என்கிற இரும்பு உலக்கையால் அவர்களனைவரையும் யமனது விருந்தாளிகளாக்கினான். பின், பலப்பல சேனைகள் வர, அவர்களையும் யமனுலகுக்கு அனுப்பினான். பின், பாணாசுரனை வதைக்க எண்ணி, ஊழித்தீயொத்ததொரு சக்தி ஆயுதத்தைக் கையிலெடுத்து ரதத்தில் அமர்ந்திருந்த பாணாசுரனை அடித்தான். அதனால் ஆழமாகக் காயமடைந்த பாணாசுரன், தன் ரதத்தோடு மறைந்தொளிந்தான். பின் பலியின் மகனான சிறந்த சிவபக்தனான பெருவலி படைத்த பாணன் வஞ்சனையால் கபடமாக நாகபாசம் கொண்டு அனிருத்தனைப் பிணித்துச் சிறையில் அடைந்தான். பின் போர் நின்றது. அதன்பின் தன் தேரோட்டியின் மகனிடம், “மகனே! இவனை புல் மூடிய ஆழமான கிணற்றில் தள்ளிக் கொல்லுங்கள். எப்படியும் இவனைக் கொல்லத்தான் வேண்டும்” எனக் கட்டளையிட்டான்.

வியாசரே! இவ்வாறு பாணன் கூறியதைக் கேட்டு அறநெறிகளை நன்கறிந்த சிறந்த மந்திரியான கும்பாண்டன் பாணனிடம் கூறலானான்.

கும்பாண்டன் கூறுகிறான்—— “மன்னவா! சற்று சிந்திக்க வேண்டும். இவனைக் கொல்வது என்பது எனக்குச் சரியெனத் தோன்றவில்லை. இவனை அழிப்பதென்பது நம்மையே நாம் அழித்துக் கொள்வது போல் எனத் தோன்றுகிறது. வீரத்தில் இவன் ஸ்ரீவிஷ்ணுவைப் போல் தோன்றுகிறான். தங்கள் மேலுள்ள கோபத்தால் சிவபிரானே, தன் நிகரற்ற சக்தியால் இவனைத் திறல் படைத்தவனாக ஆக்கியிருப்பாரோ? எனத் தோன்றுகிறது. திறலில் இவன் சிவபிரானை ஒக்கிறான். ஏனெனில், இச்சிறுவயதிலும் இளமையிலும் இவன் வீரத்தில் வீரனாக இருக்கிறான். நாகங்கள் இவனைக் கடிக்கினும், இவன் நம்மைப் புல்லென மதித்து நிற்கிறானே?”

வியாசரே! அரசனது நெறிமுறைகளை நன்கறிந்த கும்பாண்டன் பாணாசுரனிடம் இவ்வாறு கூறியபின் அனிருத்தனைக் குறித்துக் கூறலானான்—— “மனிதப்பதரே! வீரனான அசுர மன்னனைப் புகழ்ந்து துதித்து இருகைகூப்பி ‘நான் தோற்றேன்’ என்று ஒப்புக்கொண்டு வணங்கிவிடு. இவ்வாறு செய்தால் நீ விடுதலை பெறுவாய். இல்லையேல் காவல்—கட்டு என்று தளைக்கப்பட்டுத் துன்புறுவாய்.”

அனிருத்தன் பதிலுரைத்தான்—— “தீ நடத்தை கொண்ட அரக்கனே! க்ஷத்திரியர்களுடைய நெறிமுறைகளை நீ அறியாயோ? உண்மை வீரனுக்கு தன் எளிமையைக் காட்டுதலும், போரில் புறமுதுகுகாட்டி ஓடுதலும் மரணத்தைக் காட்டிலும் அதிகத் துன்பத்தை அளிப்பவை. மேலும், க்ஷத்திரிய தர்மத்திற்கு மாறாக நடப்பது முள்ளைப் போல் குத்திக் கொண்டேயிருக்கும். போர்க்களத்தில் முகம் காட்டி, மார்பு காட்டிப் போர்புரிந்து உயிர் விடுதலே ஒரு வீரனுக்குச் சிறப்பு. இருகைகூப்பி ஒரு தீனனைப் போல் இறப்பது கூடாது. அது மிகவும் இழிவானது.”

க்ஷத்ரியஸ்ய ரணே ஶ்ரேயோ

மரணம் ஸம்முகே2 ஸதா3

ந வீரமாநிநீ பூ4மௌ

தீ3நஸ்யேவ க்ரு॒தாஞ்ஜலே: ॥

— ஶிவபுரா. ருத்ர. யுத்த. 53/35

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— வியாச முனிவரே! இவ்வாறு அனிருத்தன் கூறிய வீரமொழிகளைக் கேட்டு பாணாசுரன் பெரிதும் வியந்தான். மேலும் சினமும் பெருகியது. அப்பொழுது பாணாசுரனைத் தேற்ற அனிருத்தன், மந்திரி கும்பாண்டன் மற்றுமுள்ள அனைத்து அசுரர்களும் கேட்குமாறு ஒரு வானொலி எழுந்தது—— “பெருவலி படைத்த பாணனே! நீ மகாபலியின் மகன். ஆகவே சற்று சிந்தித்துப் பார். நீ நன்கு படித்த அறிஞன், சிவபக்தனும்கூட. ஆகவே, நீ கோபம் கொள்ளல் சரியன்று. சிவபெருமான் அனைத்து ஜீவராசிகட்கும் தலைவர். அவற்றின் செயல்களுக்குச் சாட்சியாக இருப்பவர்; பரம்பொருள்; சராசரங்கள் அனைத்தும் அவருக்கு அடிமைகள். அவரேதான் முக்குணங்களையும் ஏறிட்டுக் கொண்டு ரஜோ குணத்தினால் பிரும்மனாக இருந்து படைத்தலையும், சத்துவ குணவானாக ஸ்ரீவிஷ்ணுவாகக் காத்தலையும், தமோ குணத்தை ஏற்று ருத்ரனாக அழித்தலையும் செய்கிறார். அவரே எங்கும் நீக்கமற நிறைந்திருப்பவர்; சர்வேசர்; அனைத்தையும் நடத்துபவர்; ஒப்பார்—மிக்கார் இல்லாதவர்; இவர்—அவர் என்கிற வேறுபாடற்றவர்; அழிவற்றவர்; நித்தியர்; மாயையான பிரகிருதிக்குத் தலைவர்; இவ்வளவு இருந்தும் நிர்குணர்; எக்குணத்தையும் ஏற்காதவர். பலியின் புதல்வனே! அவரருளால் திறலற்றவன்கூடத் திறலுடையவன் ஆவான். நீ அறிஞனாயிற்றே. இது உனக்குப் புரியவில்லையே. இவற்றையெல்லாம் சிந்தித்துப் பார்த்து அமைதி கொள். திருவிளையாடல்கள் புரியும் அவர் அடியார்க்கெளியர்; செருக்கை அழிப்பவர். உனது செருக்கை அடக்குவதற்காகவே இந்நிகழ்ச்சி.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! இவ்வாறு கூறிவிட்டு வானொலி ஓய்ந்தது. இதைக் கேட்டு அனிருத்தனை வதைக்கும் எண்ணத்தை விடுத்தான் பாணாசுரன். நச்சுப்பாம்புகளால் தளைப்பட்ட அனிருத்தன், அப்பொழுது துர்காதேவியை மனதார நினைக்கலானான்.

அனிருத்தன் துதித்தல்—— “சரணமடைந்தவர்களிடம் அன்பு கொண்டவளே! நீயோ சினம் மிகுந்தவள். நாகபாசத்தால் பிணிக்கப்பட்டு, அவற்றின் நஞ்சால் நான் வெந்து துன்பமுறுவது தெரியாதா? ஆகவே, விரைவில் வந்து என்னைக் காத்தருள்.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— வியாச முனிவரே! ‘கருமை மலையோ’ எனக் கறுத்து விளங்கும் திருமேனி படைத்த காளிதேவியை அனிருத்தன் இவ்வாறு வேண்டித் துதிக்கவே, காளிதேவி எதிரிலே தோன்றினாள். அன்றைய தினம் ஆனி மாதத் தேய்பிறை பதினான்காம் நாள் நள்ளிரவாகும். நச்சுப்பாம்பு உருவிலிருந்த பயங்கரமான அந்தப் பாணங்களையெல்லாம் காளிதேவி எரித்தாள். தனது திறல் மிக்க முட்டிகளால் வேகமாகக் குத்தி அந்நாகபாசக்கட்டை உடைத்தெறிந்தாள்; அனிருத்தனை விடுவித்தாள். அனிருத்தனும் அந்தப்புரம் புகுந்தான். தேவியும் உடனே மறைந்தருளினாள். இவ்வாறு சிவனாரது சக்தி வடிவினளான தேவியின் அருளால் அனிருத்தன் துன்பம் களைந்தான். அவனது வருத்தம் அழிந்தது; இன்பம் பெற்றான்.

பிரத்யும்னனது மகனான அனிருத்தன், சிவபெருமான், இறைவி ஆகியவர் அருளால் வெற்றி பெற்று, தனது காதலியான பாணன் மகள் ஊஷையைப் பெற்று மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொண்டான்.

இங்கு துவாரகையிலோ, தனது பேரன் அனிருத்தன் காணாமற்போனது, பின் நாரதர் வாயிலாக, பாணாசுரனால் நாகபாசத்தால் கட்டுண்டு தவிப்பது முதலியனவற்றைக் கேட்டறிந்த பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பன்னிரண்டு அக்ஷௌகிணி சேனைகளையும், பிரத்யும்னன் முதலிய வீரர்களையும் அழைத்துக் கொண்டு சோணிதபுரத்தின் மீது படையெடுத்தார். இங்கு பகவான் ஸ்ரீருத்ரனும், தனது பக்தனுக்காகப் போருக்கெழுந்தார். இருவருக்குமிடையில் பெரும் போர் நிகழ்ந்தது. இருபுறங்களிலிருந்தும் ‘ஜுரம்’ என்னும் பிணி கிளம்பியது. முடிவில் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் ஸ்ரீருத்ரரிடம் தானாக முன்வந்து துதித்துக் கூறலானார்—— “எங்கும் நிறைந்து விளங்கும் இறைவா! நீங்கள் முக்குணங்களுக்கும் ஆட்படாதவர். ஆனாலும், அக்குணங்களாலேயே குணங்களைப் பிரகாசிக்கச் செய்கிறீர்கள். கயிலை வாழ் பிரபுவே! தாங்களோ ஸ்வயம்பிரகாசர்.

உங்களது மாயைக்காட்பட்ட புத்தியுடையவன் மயக்கம் கொண்டு பெண்ணாசை, வீடு—வாசல் என்ற மண்ணாசை, பிள்ளை—பேரன் என்கிற பொன்னாசை ஆகிய மூவாசைகளிலும் தன்னையிட்டுக் கொண்டு துன்பக்கடலில் மேலும்—கீழுமாக மூழ்கித் தவிக்கிறான். புலனடக்கம் அற்றவன் ஏதோ முன்வினை நற்பயனால் மானிடப்பிறவி பெற்றும், தங்கள் திருவடிகளில் அன்பு செலுத்துவதில்லையே. அவன் பாவம், வருந்தத்தக்கவன்; தன்னைத்தானே ஏமாற்றிக் கொள்பவன். தாங்களோ செருக்குற்றவனது செருக்கைத் துடைப்பவர். செருக்குற்ற இந்த பாணனுக்குத் தாங்கள்தானே சாபமளித்தது. தங்களது கட்டளைப்படிதானே அவனது தோள்களைத் துண்டிக்க நான் இங்கு வந்துள்ளேன். ஆகவே மகாதேவரே! தாங்கள் இப்போரிலிருந்து விலகவேண்டும். அவனது தோள்களைத் துணித்தெறிய எனக்கு அனுமதி தாருங்கள். அதனால், தாங்கள் அளித்த சாபம் வீணாகாமல் இருக்கும்.”

சிவனார் கூறுகிறார்—— “என் ஐயனே! தாங்கள் உண்மையைக் கூறினீர்கள். நான்தான் இவனுக்குச் சாபமளித்தேன். நான் கூறியதால்தான் நீங்களும் அவனது கரங்களைத் துண்டிக்க இங்கு வந்துள்ளீர்கள். இருந்தும் மாதவரே! நான் என் செய்வது? நானோ அடியார்க்கு எளியவனாயிற்றே. அப்படியிருக்க, என் கண்ணெதிரில் பாணனது கரங்களை வெட்டுவதை நான் எப்படிச் சகிப்பேன்? ஆகவே, நீங்கள் முதலில் ஜ்ரும்பணாஸ்திரத்தால் (கொட்டாவிவிட்டுக் கொண்டே இருப்பது) என்னைக் கொட்டாவிவிடும்படிச் செய்யுங்கள். பின், தாங்கள் விரும்பிய காரியத்தைச் செய்யுங்கள். இதுதான் நல்லது.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— வியாச முனிவரே! சிவனார் கூறியதைக் கேட்டு, ‘சார்ங்கம்’ என்னும் வில்லைக் கையிலேந்திய ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பெரும் வியப்படைந்தார். பின்னர் தான் போரிடுமிடத்திற்கு வந்து தனது வில்லில் ‘ஜ்ரும்பணம்’ என்னும் அஸ்திரத்தைத் தொடுத்து, ‘பினாகம்’ என்னும் வில்லேந்திய சிவனார் மேல் விடுத்தார். இவ்வாறு சிவபிரானைக் கொட்டாவிவிடச் செய்து மயக்கிப் பின் தன் கதை, ருஷ்டி (ஈட்டி) முதலிய அஸ்திரங்களால் பாணாசுரனது சேனைகளை வதைக்கலானார்.

 

அத்தியாயம் : ஐம்பத்தைந்தும் ஐம்பத்தாறும்

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பாணாசுரனது தோள்களைத் துணித்தல்; அவர் அவனது தலையைத் துணிக்க முயல, சிவனார் தடுத்து உண்மையை உணர்த்துதல்; பாணனது தாண்டவம் கண்டு மகிழ்ந்த சிவனார், அவனைச் சிவகணத் தலைவனாக்குதல்

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— பேரறிஞரே! வியாசரே! உலகியல்புகளை ஒட்டித் திருவிளையாடல்கள் புரியும் சிவனார் மற்றும் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் — இவர்களது அற்புதக் கதைகளைக் கேள். ஐயனே! சிவபிரானும் அவரது புதல்வர்களும் கணங்களும் ஜ்ரும்பணாஸ்திரத்தால் மயங்கி உறங்கியபோது ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கும் பாணனுக்குமிடையே பெரும் போர் நிகழ்ந்தது. கும்பாண்டன் பாணனது தேரின் குதிரைகளின் கடிவாளங்களைப் பற்றித் தேரோட்டினான். அத்தேர் அனைத்துவிதமான அஸ்திர—சஸ்திரங்கள் நிரம்பியது. இருவருக்குமிடையே வெகுகாலம் போர் தொடர்ந்தது. இங்கு ஸ்ரீகிருஷ்ணனோ சாட்சாத் சிவரூபர். பாணனோ சிறந்த சிவபக்தன். சிவனாரது அருளாணை பெற்ற ஸ்ரீகிருஷ்ணன் இவ்வாறு வெகுநாட்கள் போரிட்டுப் பின் சினம் மிக்கவரானார். தன் சுதர்சன சக்கரத்தால் பாணனது பல நூறு கரங்களையும் அறுத்துத் தள்ளினார். முடிவில் அவனது அழகிய நான்கு தோள்களே மீதமிருந்தன. சிவனார் அருளால் அவனது வலிவும் அழிந்தது. பாணன் நினைவிழந்த போது, ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அவனது தலையைத் துண்டிக்க நினைக்க, ஸ்ரீசிவனார் தன் மயக்கநிலையான தூக்கம் கலைந்து எழுந்திருந்தார்.

அப்பொழுது சிவனார் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம், “தேவகியின் செல்வமே! நீ என்றும் எனது அருளாணையைக் கடைப்பிடித்து வருகிறாய். இறைவனே! நான் எந்தவொரு செயலைச் செய்ய உனக்கு அருளாணை வழங்கினேனோ, அதைத்தான் நிறைவேற்றிவிட்டீர்களே. அவனது தலையைக் கொய்ய வேண்டாம். சுதர்சன சக்கரத்தைத் திரும்ப அழைத்துக் கொள்ளுங்கள். எனது கட்டளையால் இத்திருவாழி என் அடியார்களின் திறத்தில் வீணாகாததாக இருக்கட்டும். கோவிந்தா! நான்தான் முன்பே தங்களுக்குப் போரில் தடுத்தற்கரிய இச்சக்கரத்தையும் வெற்றியையும் அளித்துவிட்டேனே. ஆகவே, இப்போர் இனி வேண்டாம். முன்புகூட தாங்கள் எனது வேண்டுகோள் இன்றியே ததீசி முனிவர், வீரனான இராவணன், தாரகாக்ஷன் முதலியவர்களின் நகரங்களின் மேல் இச்சக்கரத்தைப் பிரயோகிக்காமல் இருந்தீர்கள்.

ஜனார்த்தனா! தாங்களோ யோகிகளுக்கும் யோகி, பரம்பொருள், ஜீவராசிகள் மேல் கருணை கொண்டவர். தாங்கள் சற்று சிந்தித்துதான் பாருங்களேன். நான் இவனுக்கு மரணபயமில்லை என்று வரமளித்துள்ளேன். இந்த என் சொல் பொய்யாகலாமா? ஹரியே! முன்பொரு சமயம் இவன் பெருஞ்செருக்குற்றுத் தன்னிலை மறந்தான். தன் தோள்கள் தினவு கொண்டு அரிப்பது கண்டு என்னிடம் வந்து, ‘என்னோடு போர் புரியுங்கள்’ என்று வேண்டினான். அப்பொழுது நான் ‘இன்னும் சிறிது காலத்திலேயே உன் தோள்களைத் துணிக்கக் கூடியவன் வரப்போகிறான். அப்பொழுது உன் கர்வம் தொலையும்’ என்று சாபமளித்தேன்.” பிறகு சிவனார் பாணனைப் பார்த்து, “பாணனே! எனது அருளாணையை ஏற்றுத்தான் உன் தோள்களைத் துணிக்க ஸ்ரீகிருஷ்ணன் வந்துள்ளார்” என்று கூறிவிட்டு, ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம், “இப்பொழுது போரை நிறுத்திவிட்டு, வரனையும் வதுவான பெண்ணையும் அழைத்து கொண்டு தங்கள் இருப்பிடம் செல்லுங்கள்” என்று கூறியருளி, அவர்களுக்குள் நட்பைத் தோற்றுவித்துத் தன் திருக்கயிலை திரும்பினார்.

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! சிவபிரான் கூறியதைக் கேட்டு, ஸ்ரீகிருஷ்ண பரமாத்மா, தன் சுதர்சன சக்கரத்தைத் திரும்ப அழைத்துக் கொண்டு வென்ற மகிழ்ச்சியில் பாணாசுரனது அந்தப்புரம் சென்றார். அங்கு ஊஷை மற்றும் அனிருத்தனை ஆறுதல்படுத்தி, பாணன் அளித்த பலவாறான இரத்தினக்குவியல்களையும் ஏற்றுக் கொண்டார். ஊஷையின் தோழியும், சிறந்த யோகினியுமான சித்திரலேகையையும் பெற்றுக் கொண்டு பாணாசுரனிடம் அனுமதி பெற்றுத் தன் பரிவாரம் சூழ துவாரகை திரும்பினார். சிவனார் திருவருளால் தனது காரியம் நிறைவுற்றதை நினைத்து, அவருக்குப் பலவாறு வணக்கம் செய்தார். துவாரகை சென்றதும் பகவான் கருடனுக்கு அனுமதியளித்துத் திரும்ப அனுப்பியருளினார்.

இனி இங்கு நந்தியெம்பெருமான் பாணாசுரனுக்கு உண்மையை உணர்த்தி, “பக்தனே! நீ எப்பொழுதும் சிவனாரையே நினைத்திரு. அவரோ பக்தர்களுக்கு எளியவர். ஆகவே ஆதி குருவான சிவபிரானிடம் மனதை ஒருமுகமாகச் செலுத்தித் தினமும் அவரது உற்சவத்தை நன்கு கொண்டாடு” என்று கூறியருளினார்.

அதனால், பகைமை மறந்த பெருமனத்தனான பாணன், கயிலை சென்று சிவபிரானை வணங்கிப் பலவாறாகத் துதித்தான். பின் நர்த்தனத்தின் பலவகைகளில் ஒன்றான கால்களைத் தரையில் சிறிதே ஊன்றிக் கைகளை இங்குமங்குமாக அசைத்து, ஆலீடம் மற்றும் பிரத்யாலீடம் என்கிற வகையில் அழகூட்டும் நர்த்தனத்தில் மிகவும் முக்கியமான தாண்டவம் என்கிற நர்த்தனத்தைச் செய்யலானான். வாயினால் பலவித வாத்தியங்களை இசைத்தான். இடையிடையே புருவத்தை வளைத்தல், தலையை அசைத்தல் முதலியனவற்றால் ஆயிரமாயிரம் பாவங்களை (உணர்ச்சிகளை) வெளிப்படுத்தினான். இவ்வாறு பரமசிவ பக்தனான பாணன் அழகிய நர்த்தனத்தால் பிறைசூடியான இறைவனை மகிழ்வித்தான். இசைக்கும், இசையின் நர்த்தனத்திற்கும் அடிமையாகும் இறைவன் மிகவும் மகிழ்ச்சி கொண்டு பாணனிடம், “அன்பனே! பாணனே! உன் நர்த்தனத்தைக் கண்டு மிகவும் மகிழ்ந்தேன். உன் மனதிற்கியைந்தவாறு வேண்டிய வரம் கேள்” என்றருளினார்.

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— வியாச முனிவரே! சிவபிரான் அருளியதைக் கேட்ட பாணன்—— “இறைவா! எனது காயங்கள் குணமாக வேண்டும்; மல்யுத்தத்தில் என் ஆசையும் திறமையும் குறையாமல் இருக்க வேண்டும்; என்றென்றும் கணங்களுக்குத் தலைவனாகவே இருக்க வேண்டும்; இச்சோணிதபுரத்தில் என் மகள் ஊஷையின் மகனே (அதாவது, என் பெண்வயிற்றுப் பேரனே) அரசு புரிய வேண்டும்; தேவதைகள் பக்கலிலும், முக்கியமாக ஸ்ரீஹரியின் பக்கலிலும் எனக்குப் பகைமை எண்ணம் அழியவேண்டும்; ரஜோகுணம்—தமோகுணம் மிக்க அசுரகுணம் என்னிடமிருந்து விலகவேண்டும்; நிர்விகாரமான ஸ்ரீசிவபெருமானிடம் எனக்கு என்றென்றும் அன்பும் பக்தியும் நிலைத்திருக்க வேண்டும்; சிவனடியார்களிடம் அன்பிருக்க வேண்டும்; அனைத்து ஜீவராசிகளிடமும் கருணை இருக்க வேண்டும்” என்ற வரத்தை வேண்டினான். பின் கண்களில் நீர்மல்க, உடல் புளகிக்க, இருகைகூப்பி வணங்கிப் பலவாறாகத் துதித்தான். சிவனாரும் “நீ விரும்பி வேண்டியதெல்லாம் அப்படியே கிட்டும்” எனக் கூறி மறைந்தார். சிவனடியவனான பாணனும் சிவனருளால் ‘மகாகாலன்’ என்கிற நிலையைப் பெற்று மகிழ்ந்தான். முனிவரே! அலகிலா விளையாட்டுடைய இறைவனும், சிவகுருவும், முத்தலைச்சூலம் ஏந்தியவருமான சிவபிரான் பாணாசுரனுக்கு அருள் புரிந்த உயர்ந்த இனிய சரிதங்களைக் கூறினேன்.

 

அத்தியாயம் : ஐம்பத்தேழு

கஜாசுரனது தவம் மற்றும் தவறு; அவனைச் சிவனார் அழித்தல்; சிவபெருமான் ‘கிருத்திவாசன்’ என்கிற பெயர் பெறுதல்; கிருத்திவாசேசுவர லிங்கப் பிரதிஷ்டை

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— வியாசரே! பிறையணிந்த இறைவன் தன் முத்தலைச் சூலத்தினால் அசுரவேந்தன் கஜாசுரனை வதித்த அழகிய கதையைக் கூறுகிறேன், கேள். கஜாசுரன் மகிஷாசுரனது புதல்வன். தேவதைகளின் வேண்டுகோளை ஏற்று, தேவியான துர்கையால் தன் தந்தை கொல்லப்பட்டான் என்பதைச் செவியுற்று பதிலுக்குப் பதிலாக, தேவர்களை வெற்றிகொள்ள நினைத்துக் கடுந்தவமேற்றான். அவனது தவத்தீயால் உலகமே எரியலானது. இதனால், தேவர்கள் பிரும்மதேவரிடம் சென்று முறையிட்டனர். பிரும்மதேவரும் கஜாசுரன் எதிரில் தோன்றி, அவன் விரும்பியவாறு ‘காமத்திற்காட்பட்ட எந்தவொரு ஆணாலோ அல்லது பெண்ணாலோ எனக்கு மரணம் கூடாது; பெருவலியனாக ஆகவேண்டும்; எவராலும் வெற்றிகொள்ள முடியாதவனாகவும் ஆகவேண்டும்’ என்கிற வரத்தை அருளினார்.

வரம் பெற்ற அவன் செருக்குற்றான். எண்டிசைக் காவலர்களையும் வென்று, தன் ஆட்சியை நிறுவினான். முடிவில் சிவனாரது தலைநகரான ‘ஆனந்தவனம்’ என்னும் காசியம்பதி சென்று, அங்குள்ளவர்களைத் துன்புறுத்தலானான். தேவர்கள் சிவனாரிடம் முறையிட்டனர். சிவனாரோ காமனை கண்ணால் எரித்தவரன்றோ! பெரும்போரில் சிவனார் அந்த கஜாசுரனைத் தன் சூலத்தால் குத்தியெறிந்தார். அப்பொழுது அவன் இறைவனைத் துதிக்க, சிவபிரான் விரும்பிய வரம் கேட்கக் கோரினார்.

கஜாசுரன் வேண்டுதல்—— “திகம்பரனே! இறைவா! என் மேல் தாங்கள் கருணை கொண்டுள்ளது உண்மையாகில், தங்களது முத்தலைச்சூலத்தின் தீப்பிழம்பால் தூய்மை பெற்ற எனது தோலை, தாங்கள் என்றும் அணிந்திருக்க வேண்டும். இறைவா! உண்மையில் நான் புண்ணியம் செய்தவன். ஆகவே, எனது தோல் என் கடுந்தவத்தீயினாலும் கருகிச் சாம்பலாகவில்லை. எனது தோல் புண்ணியம் செய்யாதிருப்பின், இப்போர்க்களத்தில் இத்தோல், தங்களது திருமேனியின் சேர்க்கையை எவ்வாறு பெறமுடியும்? சிவனே! நீங்கள் என்மேல் கருணை கொண்டுள்ளது உண்மையாகில், எனக்கு இன்னும் ஒரு வரமும் அளிக்க வேண்டும். அது என்ன தெரியுமா? இன்று முதல் தங்களது திருப்பெயர் ‘கிருத்திவாசன்’ (யானைத்தோல் போர்த்தியவன்) என்றே புகழப்பட வேண்டும்.”

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! கஜாசுரன் வேண்டியதைக் கேட்ட ஏழைப்பங்காளன் சிவபெருமான் மனம் மகிழ்ந்து அவனிடம், “நீ வேண்டியபடியே ஆகட்டும்” என்று வரமளித்து, பின் பக்தியினால் மனத்தூய்மை பெற்ற அசுர மன்னன் கஜாசுரனிடம், “அசுரனே! உனது தூயதான இவ்வுடல் மோட்சபுரியான எனது இக்காசியம்பதியில் எனது சிவலிங்கத் திருமேனியாக விளங்கட்டும். அதன் பெயர் ‘கிருத்திவாசேசுவரர்’ என்றாகட்டும். இச்சிவலிங்கம் அனைத்து ஜீவன்களுக்கும் முக்தி தருவதாகவும், பெரும் பாவங்களையும் தொலைப்பதாகவும், அனைத்து லிங்கங்களிலும் சிறந்ததாகவும், மோட்சமளிப்பதாகவும் ஆகட்டும்.” இவ்வாறு கூறியபின் இறைவன் கஜாசுரனது அகலமான அத்தோலைத் தன் திருமேனியில் போர்த்திக் கொண்டார். முனிவரே! அப்பொழுது அங்கு பெருந்திருவிழாவே நடந்தது. காசி வாழ் மக்களும் சிவகணங்களும் மகிழ்ச்சியில் திளைத்தனர். ஸ்ரீவிஷ்ணு, பிரும்மா முதலிய தேவர்கள் மனம் மகிழ்ந்தனர். அவர்கள் இருகைகூப்பி வணங்கித் துதித்தனர்.

 

அத்தியாயம் : ஐம்பத்தெட்டு

அசுரன் துந்துபிநிர்ஹ்ராதன் சிவபக்தனைத் தாக்க நினைக்க, சிவனார் அவனை வதித்தல்

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— வியாச முனிவரே! இனி ‘துந்துபிநிர்ஹ்ராதன்’ என்கிற அசுரனைச் சிவபெருமான் வதைத்த சரித்திரத்தைக் கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேளுங்கள். திதியின் இளைய மகன் இரண்யாக்ஷனை ஸ்ரீமந்நாராயணர் வராக அவதாரமெடுத்து வதித்ததால் திதி மிகவும் வருந்தினாள். அப்பொழுது தேவர்களது பகைவனும், பிரஹ்லாதனது மாமனுமான துந்துபிநிர்ஹ்ராதன், அவளுக்குத் தேற்றரவு கூறிப் பின் எண்ணலானான்—— ‘தேவர்களின் பலம் அந்தணர்களே. அந்தணர்கள் அழிந்தால் வேள்விகள் நடவாது. வேள்விகள் இல்லையெனில் தேவர்களுக்கு அவியுணவு கிடைக்காது. ஆகவே, அவர்கள் பலமிழந்தவர்களாவார்கள். அப்பொழுது நான் அவர்களை எளிதில் வெற்றி கொள்ளலாம்.’ இவ்வாறெண்ணிய அவ்வசுரன் அந்தணர்களைக் கொல்லலானான். அந்தணர்களுக்கு முக்கியத் தலமான வாராணசி என்னும் காசியம்பதி சென்று, அங்குள்ள வனத்தில் ஒரு காட்டுவிலங்காக ஆகி, அங்கு உலர்ந்த சமித்துக்குச்சிகளை எடுத்துவரச் செல்லும் அந்தணர்களை வதைக்கலானான். நீரோடைகளில் நீர்வாழ் பிராணியாகி, நீராட வருபவர்களை வதைத்தான். இரவில் புலியாக மாறித் தூங்கும் அந்தணர்களை வதைத்தான்.

ஒரு சமயம் சிவராத்திரி தினம். ஒரு சிறு பக்தன், தனது குடிலில் தேவதேவரான சிவபெருமானைப் பூசித்துவிட்டுத் தியானத்தில் அமர்ந்திருந்தான். தன் பலத்தில் செருக்கு கொண்ட துந்துபிநிர்ஹ்ராதன் புலியின் வடிவெடுத்து, அவனைத் தின்றுவிட நினைத்தான். ஆனால், அச்சிவபக்தனோ சிவனைக் கண்டு களிக்க உறுதிபூண்டு தியானத்திலேயே ஆழ்ந்திருந்தான். சிவபக்தனோ தியானத்தில் அமர்வதற்கு முன்பே திவ்வியமான மந்திரத்தால், தன்னைச் சுற்றி மந்திரவேலி அமைத்துக் கொண்டிருந்தான். ஆகவே, அவ்வசுரனால் அவனைத் தீண்டவும் முடியவில்லை. தீயோனான அசுரனது கருத்தையுணர்ந்த எங்கும் நிறைந்த பரம்பொருளான சிவபெருமான், அவனை வதைக்கத் திருவுள்ளம் கொண்டார். புலியுருவெடுத்த அவ்வசுரன், அப்பக்தனைத் தனது உணவாக்கிக் கொள்ள நினைத்தபொழுதே இறைவன் அவன் ஸ்தாபித்த லிங்கத்திலிருந்து நேரே தோன்றினார். அவர் உலகங்களைக் காத்தருளும் அருள்மணியல்லவா! முக்கண்ணரான அவர் அடியார்களைக் காத்தருள்வதிலேயே கருத்துடையவர் அல்லவா! அவ்வாறு லிங்கத்திலிருந்து இறைவன் வெளிவந்தது கண்ட அவ்வசுரன் பெரிதாக வளர்ந்தான்.

ஆனால், இறைவனோ சிறுபிள்ளை விளையாட்டாக அவனைப் பிடித்துத் தன் கையிடுக்கில் அழுத்திக் கொண்டு, அவனது தலையில் வஜ்ரப்படையினும் கடினமான தன்முட்டியினால் குட்டவே, அப்புலியுருவில் இருந்த அசுரன் எண்டிசையும் ஒலிக்க பயங்கரமான உறுமல் சத்தத்துடன் இறந்தான். அப்பயங்கர சத்தத்தைக் கேட்ட அங்குள்ள தவசிகளின் இதயம் நடுங்கியது. இரைச்சல் வந்த திசை நோக்கி வந்தனர். அங்கு சிவபெருமான் தன் தோளிடுக்கில் பாவியான அவ்வசுரனை அழுத்திக் கொண்டிருப்பது கண்டு வணங்கிப் போற்றித் துதித்தனர்.

அப்பொழுது சிவபெருமான்—— “எவன் என்னை இக்கோலத்திலேயே சிரத்தையோடு தரிசித்துத் தொழுவானோ, அவனது இன்னல்களனைத்தையும் நிச்சயம் அழித்துக் காப்பேன். எவன் இச்சரித்திரத்தைக் கேட்டு, இதயத்தில் என் இச்சிவலிங்க ரூபத்தைத் தியானித்து போருக்குச் செல்வானோ அவனுக்கு வெற்றி நிச்சயம்” என்றருளினார்.

வியாச முனிவரே! திருப்புலீசுவரரான இவ்விறைவரது உயர்ந்த இச்சரித்திரத்தைக் கேட்பவனும், பிறர் கேட்கச் சொல்பவனும், படிப்பவனும், படிக்கச் சொல்பவனும் விரும்பியதை விரும்பியவாறே பெற்றுத் துளியும் துன்பங்களின்றி முக்தியைப் பெறுவான். சிவனாரது திருவிளையாடல்களை எழுத்துவடிவில் கூறும் இவ்வுயரிய சரிதம், புகழ், ஆயுள், மக்கட்செல்வம் ஆகியன தந்து முடிவில் முக்தியின்பத்தையும் தருவதாகும்.

 

அத்தியாயம் : ஐம்பத்தொன்பது

விதலன், உத்பலன் என்னும் இரு அசுரர்கள் பார்வதீபிராட்டியைக் கண்டு காமுறுதல்; பிராட்டி தன் பந்தினால் அடித்து அவர்களை மாய்த்தல்; கந்துகேசுவரரின் பெருமை

ஸநத்குமாரர் கூறுகிறார்—— வியாசரே! சங்கேதத்தினாலேயே தன் மனைவி மூலமாய் சிவனார் எவ்வாறு ஓர் அசுரனை வதைத்தார்? என்கிற சரிதத்தைக் கூறுவேன், அன்போடு கேள்.

விதலன், உத்பலன் என இரு அசுரர்கள் இருந்தனர். அவர்களோ ‘எந்த ஓர் ஆண்மகனாலும் தனக்கு மரணம் கூடாது’ என பிரும்மதேவரிடம் வரம் பெற்றிருந்தனர். அதனால் செருக்குண்ட அவர்கள், தேவர்களை வென்று துன்புறுத்த, தேவர்கள் பிரும்மதேவரிடம் சென்று முறையிட்டனர். அதைக் கேட்ட பிரும்மதேவர்—— “நீங்கள் சிவபிரானையும் சிவையான உமையம்மையையும் மனதாரத் தியானித்துத் தைரியமாக இருங்கள். அவ்விரு அசுரர்களும் பிராட்டியின் திருக்கரத்தால் மரணம் பெறுவார்கள். இறைவனும் இறைவியும்தான் அடியார்க்கு எளியவர்களாயிற்றே. நன்மை செய்வதுதானே அவர்களது திருவுள்ளம். வெகுவிரைவில் உங்களுக்கு அவர்கள் நலம் அருள்வார்கள்” என்று கூறியருளினார்.

முனிவரே! இதைக் கேட்ட தேவர்கள் மகிழ்ந்து தம் இருப்பிடம் திரும்பினர். ஒரு சமயம் சிவபிரானது அருளால் நாரதர் அவ்விரு அசுரர்களிடமும் பார்வதீபிராட்டியின் திருவழகை வர்ணித்துக் கூற, அவர்களும் பிராட்டியை அபகரிக்கவெண்ணிப் பார்வதீபிராட்டி பந்து விளையாடிக் கொண்டிருந்த இடத்திற்குச் சென்று விண்ணில் உலாவினர். தீயவர்களான அவர்களது மனம் தடுமாறியது. சிவகணத்தின் திருமேனி தாங்கி அம்பிகையின் அருகில் வந்தனர். அவர்களது திருட்டு முழியைக் கண்டு இறைவன் எளிதில் அவர்களை அடையாளம் கண்டு கொண்டார். இதை இறைவனும் இறைவிக்குத் தன் கண்ஜாடையால் இவர்கள் இருவரும் நம் சிவகணமல்ல, அசுரர்கள் என்று தெரியப்படுத்தினார். இறைவியும் இறைவனது கண்ஜாடையைப் புரிந்து கொண்டாள். உடனே பார்வதீபிராட்டி தன் கைப்பந்தினால் அவ்விரு அசுரர்களையும் ஒரே சமயத்தில் அடித்தாள். உடனே அவ்விரு அசுரர்களும் சக்கரம் சுழல்வதுபோல் சுழன்று தரையில் வீழ்ந்து மடிந்தனர். பெருங்காற்றில் அலைக்கழிக்கப்பட்ட பனைமரத்திலிருந்து விழும் இரு பனம்பழங்கள் போலவும், வஜ்ரத்தால் தாக்கப்பட்ட மலைச்சிகரத்திலிருந்து இரு பெருங்கற்கள் விழுவது போலவும் இருந்தது அக்காட்சி.

தவறு புரியவெண்ணிய இரு அசுரர்களையும் இவ்வாறு பூமியில் சாய்த்த அப்பந்து லிங்கரூபமாக ஆயிற்று. தீயோர்களை அழித்தொழிக்கும் அச்சிவலிங்கம் ‘கந்துகேசுவரர்’ என்று அழைக்கப்படலானார். ‘ஜ்யேஷ்டேசுவரர்’ என்னும் சிவலிங்கத் திருமேனிக்கருகிலேயே இவரும் வீற்றிருக்கலானார். காசியம்பதியில் விளங்கும் கந்துகேசுவரர் தீயவர்களை அழிப்பவர்; இவ்வுலக—பரலோக இன்பமளிப்பவர்; சான்றோர்களது விருப்பங்களை நிறைவேற்றுபவர். ஒப்புயர்வற்ற இச்சரிதத்தைக் கேட்பவர்களும் சொல்பவர்களும் படிப்பவர்களும் பயம் என்னும் துன்பத்தை அடையார்கள். அவர்கள் இவ்வுலக இன்பங்களை முழுமையாகப் பெற்று, தேவர்கட்கும் கிடைத்தற்கரிய உயர்ந்த கதியைப் பெறுகிறார்கள்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! இதுவரை ருத்ர ஸம்ஹிதையில் அடங்கிய யுத்த கண்டத்தை வர்ணித்தேன். இக்கண்டம் விருப்பங்களனைத்தையும் தரவல்லது. இதோடு ருத்ர ஸம்ஹிதை முடிகிறது. இது சிவபிரானுக்கு மிகவும் உகந்த பகுதி; புக்தி—முக்தி அளிப்பது.

சூதர் கூறுகிறார்—— சிவபிரானது அடியார்களில் சிறந்த பிரும்மபுத்திரரான நாரதர், சிவபிரானது பெரும் புகழைக் கூறும் சிவனது நூற்றெட்டுத் திருநாமங்களைக் கேட்டுப் பிறவிப் பயன் எய்தினார். இதுவரை பிரும்மதேவருக்கும் நாரதருக்கும் இடையே நடந்த உரையாடலை வர்ணித்தேன். இது அனைத்துச் சிவலீலைகளிலும் சிறந்ததும் நலன் பயப்பதுமாகும். இனி என்ன கேட்க விரும்புகிறாயோ, கேள்.

ருத்ர ஸம்ஹிதையில் ஐந்தாவதான யுத்த கண்டம் முற்றிற்று

ருத்ர ஸம்ஹிதை முற்றிற்று.

॥ ஸ்ரீசிவமயம் ॥

சதருத்ர ஸம்ஹிதை

அத்தியாயம் : ஒன்று

சிவனார் ஏற்ற ஸத்யோஜாதம், வாமதேவம், தத்புருஷம், அகோரம், ஈசானம் என்கிற பஞ்சப்பிரும்ம அவதாரங்கள்

வந்தே3 மஹாநந்த3மநந்தலீலம்

மஹேஶ்வரம் ஸர்வவிபு4ம் மஹாந்தம் ।

கெ3ளரீப்ரியம் கார்திகவிக்4நராஜஸ—

முத்34வம் ஶங்கரமாதி3தே3வம் ॥

— ஶிவபுராணம், ஶதருத்ர ஸம்ஹிதை 1/1

ஆனந்தமே வடிவெடுத்தவரும், கணக்கற்ற திருவிளையாடல்கள் புரிபவரும், மகேசுவரரும், எங்கும் நீக்கமற நிறைந்தவரும், பெரியவுடையாரும், கௌரியான உமையம்மையின் காதலரும், முருகன்—விநாயகரது திருத்தந்தையும், தேவர்கட்கும் தேவரானவருமான ஸ்ரீசிவபெருமானை வணங்குகிறேன்.

சௌனகர் கேட்கிறார்—— சூதபுராணிகரே! புராணங்களை ஆக்கித் தந்த வியாச முனிவரது சீடரே! தாங்கள் கருணைக்கும் அறிவிற்குமான பெருங்கருவூலம். ஆகவே, சான்றோர்களுக்கு என்றுமே நன்மையளிக்கும் சிவபிரானின் அவதாரம் பற்றிய திருக்கதைகளைத் தயை செய்து கூறியருள வேண்டுகிறேன்.

சூதர் பதில் கூறுகிறார்—— சௌனகரே! தாங்கள் எப்பொழுதும் சிவசிந்தனையிலேயே ஆழ்ந்திருப்பவர். சிவபிரானின் அவதார கதைகளைக் கூறுகிறேன். மனவொடுக்கமும் புலனடக்கமும் கொண்டு பக்தியோடு கேளுங்கள். சான்றோர்களுக்குப் புகலிடமானவரும் சிவனாரது திருமேனி தாங்கியவருமான நந்தியெம்பெருமானிடம் ஸநத்குமார மகரிஷி முன்பொரு சமயம் இதே கேள்வியைத்தான் கேட்டார். அச்சமயத்தில் நந்திகேசர் சிவனாரை மனதில் உன்னி கூறிய பதிலையே இப்பொழுது நான் கூறுகிறேன்.

நந்திகேசுவரர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! எங்கும் நீக்கமற நிறைந்த சிவபிரான் எண்ணற்ற கற்பங்களில் எண்ணற்ற திருவவதாரங்கள் செய்துள்ளார். அவற்றில் என் புத்திக்கெட்டிய சில அவதாரங்களைப் பற்றிக் கூறுகிறேன். பத்தொன்பதாவது கற்பம் ‘சுவேத லோஹித கற்பம்’ எனப்படும். அப்பொழுதுதான் சிவனாரது ‘ஸத்யோஜாதம்’ என்கிற திருவவதாரம் நிகழ்ந்தது. அதுதான் சிவபிரானது முதலாவது திருவவதாரம் ஆகும். அக்கற்பத்தில் பிரும்மதேவர் பரம்பொருளைத் தியானித்திருந்தார். அப்பொழுது நீண்ட சடையுடன் வெளிறிய சிவப்பு நிறத்தில் ஒரு குமாரன் தோன்றினார். அதைக் கண்ட பிரும்மதேவர் இவர் யாரென சிந்திக்க, பரம்பொருளான பரமேசுவரரே இவர் என்பதை உணர்ந்தார். உடனே இரு கைகளைக் கூப்பி வணங்கினார். பின்தான் ‘ஸத்யோஜாதன்’ என்கிற சிவபாலன் என்பதையும் அறிந்து மகிழ்ந்தார். திரும்பவும் அப்பரப்பிரும்மத்தையே சிந்தித்திருக்க நல்ல வெண்ணிறத்தவர்களாக நான்கு குமாரர்கள் தோன்றினார்கள். சுநந்தன், நந்தன், விசுவநந்தன், உபநந்தன் என்கிற அந்நால்வரும் உயர்ந்த ஞானம் பெற்றவர்கள்; பரம்பொருளின் சொரூபர்கள்; மகாத்மாக்களான இவர்கள் பிரும்மதேவரின் சீடர்களானார்கள். பரம்பொருளையே சூழ்ந்து நின்றவர்கள் இந்நால்வரும். ஸத்யோஜாத சொரூபத்தில் தோன்றிய பரமேசுவரரே பிரும்மதேவருக்குப் பரம்பொருளைப் பற்றிய ஞானத்தையும், படைக்கும் திறனையும் அளித்தார். இதுதான் சிவனாரின் ‘ஸத்யோஜாதம்’ என்கிற முதலாவது திருவவதாரம்.

இதன்பின் ‘ரக்தம்’ என்கிற இருபதாவது கற்பகாலம் தோன்றியது. அப்பொழுது பிரும்மதேவர் சிவந்த நிறத்தவராக புத்திரன் வேண்டுமென்கிற ஆசையில் தியானம் செய்ய, அவரிடமிருந்து செவ்வாடையணிந்து சிவந்த பூமாலை கழுத்திலிலங்க அழகான ஒரு குழந்தை தோன்றியது. அக்குழந்தையின் திருக்கண்கள் சிவந்திருந்தன; அணிந்திருந்த திருவாபரணங்களும் சிவந்த நிறத்தன. ஆன்மபலம் மிக்க அக்குமாரனைக் கண்டு பிரும்மா தியானத்தில் மூழ்க, அக்குமாரன் ‘வாமதேவ சிவனார்’ என்பதறிந்து இரு கைகூப்பி வணங்கினார். இவ்வாமதேவரிடம் செவ்வாடை அணிந்த விரஜன், விவாஹன், விசோகன், விசுவபாவனன் என்கிற நான்கு குமாரர்கள் தோன்றினார்கள். ஸத்யோஜாதர் போலவே இவரும் பிரும்மதேவருக்கு ஆன்மஞானத்தை அளித்து படைக்கும் திறனையும் அளித்தார். இது சிவனாரின் ‘வாமதேவம்’ என்கிற இரண்டாவது திருவவதாரமாகும்.

இதன்பின் ‘பீதவாஸா’ என்கிற கற்பம் தொடங்கியது. இக்கற்பத்தில் (பிரும்மதேவர்) மஞ்சள் ஆடையுடுத்திப் புத்திரப்பேறு வேண்டித் தவம் செய்தார். அப்பொழுது அவரிடமிருந்து மஞ்சளாடை அணிந்த பெருந்தோள் கொண்ட ஒரு மகன் தோன்றினான். பிரும்மதேவர் தன் அறிவுத்திறனால் இக்குமாரன் ‘தத்புருஷ சிவன்’ என அறிந்தார். உடனே ‘தத்புருஷாய வித்3மஹே மஹாதே3வாய தீ4மஹி தந்நோ ருத்3ர ப்ரஶோதயாத்’ என்கிற காயத்ரி மந்திரத்தை ஜபித்து வணங்க சிவனார் மகிழ்ந்தார். அப்பொழுது அவரது அள்ளைப்புறத்திலிருந்து மஞ்சள் பட்டாடை உடுத்திய தெய்வத் திருக்குமாரர்கள் தோன்றினார்கள். அவர்கள் அனைவரும் யோகமார்க்க நிரதர்கள். இது சிவபிரானின் ‘தத்புருஷம்’ என்கிற மூன்றாவது திருவவதாரம் ஆகும்.

மஞ்சள் நிறமுடைய பீதவர்ணம் என்கிற பிரும்மகல்பம் முடிந்ததும், ‘சிவகல்பம்’ என்கிற அடுத்த கல்பம் தோன்றியது. இந்தக் கற்பத்தில் ‘ஏகார்ணவம்’ எனப்படும் ஆயிரம் தேவ வருடங்கள் கழிந்த சமயம், பிரும்மதேவர் பிரஜைகளைப் படைக்க நினைத்து, என் செய்வதென வருந்தினார். அப்பொழுது அவரெதிரில் மிக்க திறல் கொண்ட கறுநிறம் படைத்த ஒரு குமாரன் தோன்றினான். அரையில் கறுநிற ஆடை. தலையில் கறுநிற தலைப்பாகை. மார்பில் கறுப்புப் பூணூல்; தலைமுகுடமும் கறுப்பு; நீராடியபின் பூசுவதும் கறுஞ்சந்தனம். இவ்வாறு பயங்கரமான கறுத்தத் திருமேனி, பெருந்திறல் படைத்த அகோரமான சொரூபத்தைக் கண்டு இது ‘அகோரரூபியான சிவபிரான்’ என்பதை உணர்ந்து இனிய துதிகளால் துதித்து வணங்கினார். அப்பொழுது அவரது அள்ளைப்புறத்திலிருந்து கறுஞ்சந்தனம் பூசிய கறுத்த ஆடையணிந்த கறுநிறம் படைத்த நான்கு குமாரர்கள் தோன்றினர். அவர்கள் மிகவும் தேஜஸ் படைத்தவர்கள். கிருஷ்ணன், கிருஷ்ணசிகன், கிருஷ்ணாஸ்யன், கிருஷ்ணகண்டத்ருக் என விளக்கமற்ற பெயர்கள் கொண்டவர்கள். இவர்கள் பிரும்மதேவரின் படைப்புத் தொழிலுக்காக ‘கோரம்’ என்கிற உயர்ந்த யோகத்தைக் கடைப்பிடித்தனர். இதுவே சிவபிரானின் ‘அகோரம்’ என்கிற நான்காவது திருவவதாரம்.

முனிவரே! இதன்பின் பிரும்மதேவரின் இரண்டாவது ‘விசுவரூபம்’ என்கிற அற்புதமானதொரு கல்பம் தொடங்கியது. இக்கல்பத்திலும் பிரும்மதேவர் புத்திரன் வேண்டி சிவபிரானை மனதில் கொண்டு தவம் செய்தார். அப்பொழுது பெருந்திருமேனி கொண்டு பெருத்த கர்ஜனை செய்தவண்ணம் ‘சரஸ்வதீ’ தோன்றினாள். அவளோடு தூய வெண்ணிறமுடைய அனைத்து அணிகலன்களும் அணிந்த ‘ஈசான’ரும் தோன்றினார். பிறப்பிலியான அவர் எங்கும் நீக்கமற நிறைந்தவர்; அனைத்து ஜீவராசிகளின் உள்ளும் விளங்குபவர்; வேண்டியதை வேண்டியாங்கு நல்குபவர்; அனைத்துமானவர்; அழகிய திருமேனி கொண்டவர்; உருவமும் அருவமுமாகி நிற்பவர். இவ்வீசனாரைக் கண்டு பிரும்மதேவர் வணங்கி நிற்க, அவருக்கு நல்வழியை உபதேசித்தார். பின்னர் சக்தியோடு கூடிய ஈசானர் அழகிய நான்கு குழந்தைகளைத் தோற்றுவித்தார். அக்குழந்தைகளது திருப்பெயர்கள் ஜடீ, முண்டி, சிகண்டி, அர்த்தமுண்டன் என்பது. அவர்கள் உயர்ந்த நல்வழியான யோகமார்க்கத்தைப் பின்பற்றி நன்னெறி நின்று யோககதியை அடைந்தனர். இதுவே சிவபிரானது ‘ஈசானன்’ என்கிற ஐந்தாவது திருவவதாரமாகும்.

அனைத்துமறிந்த அறிஞரே! ஸநத்குமாரரே! உலக நலன் கருதி ‘ஸத்யோஜாதம்’ முதலிய சிவனாரின் ஐந்து திருவவதாரங்களைப் பற்றிச் சுருங்கக் கூறினேன். சிவனாரது செயல்கள் அனைத்துமே உலகநலனுக்காகவே நிகழ்வன. சிவனாரது ஈசானம், தத்புருஷம், அகோரம், வாமதேவம், பிரும்மம் என்கிற ஐந்து மூர்த்திகளும் மிகவும் சிறந்தவை. இதில் ஈசானம் முதலாவது சிவ சொரூபம்; மிகவும் உயர்ந்தது. இவ்வுடலே க்ஷேத்ரம். இதில் குடிகொண்டிருப்பவராக க்ஷேத்ரக்ஞராக விளங்கும் இவர் பிரகிருதியை நுகர்பவர். இரண்டாவது தத்புருஷம்; குணங்களுக்கு இருப்பிடம். சர்வக்ஞத்தில் குடிகொண்ட அவர் போக்யர். அதாவது குணங்களை அனுபவிப்பவர். பினாகபாணியான சிவனாரின் மூன்றாவதான அகோர சொரூபம், தர்மநெறி விளங்கத் திருமேனி தாங்கி புத்தி தத்துவத்தில் நிலைகொண்டவர். வாமதேவம் என்கிற நான்காவது சொரூபம், அஹங்கார தத்துவத்தில் நின்று பற்பல செயல்களைச் செய்வது. சிவபிரானின் ஈசானம் என்னும் சொரூபம், செவிப்புலன், வாக்கு, ஆகாயம், தோல், கைகால்கள், தொடுவுணர்ச்சி கொண்ட வாயு ஆகியவற்றிற்கு அதிஷ்டானம் (இருப்பிடம்) என்பது ஆராய்ந்தறிந்த அறிஞர்கள் கருத்து. அகோரம் என்னும் சொரூபத்தை உடல், சுவை, ரூபம், அக்னி ஆகியவற்றின் நிலைகளன் என்பது பண்டிதர்களின் எண்ணம். வாமதேவம் எனப்படும் சொரூபம் நாக்கு, பாயு எனப்படும் குதம், ரசம் மற்றும் நீர் ஆகியவற்றின் நிலைகளம், பிராணன், ஆண்—பெண் குறி, நறுமணம், பூமி ஆகியனவற்றின் தலைவர். சிவனாரின் ஸத்யோஜாத சொரூபம், நலம் வேண்டுவோர் சிவபிரானின் இந்த சொரூபங்களை என்றுமே வணங்கவேண்டும். நன்மைகள் பெற இதுவொன்றே சிறந்த வழி. இந்த சொரூபங்களின் தோற்றம் பற்றிப் படிப்பவனும் கேட்பவனும் இவ்வுலக இன்பங்களை முழுமையாக அனுபவித்துப் பின் முடிவில் உயர்ந்த முக்தியைப் பெறுவான்.

 

அத்தியாயம் : இரண்டும் மூன்றும்

சிவனாரின் எண்மூர்த்திகளும் மாதொருபாகனின் திருமேனியும்

நந்திதேவர் கூறுகிறார்—— நன்னெறிச் செல்வரே! முனிவரே! இவ்வுலக மக்களின் அனைத்து நற்காரியங்களையும் நன்கு நிறைவேற்றி இன்பமளிக்கும் சிவனாரது அவதாரங்களைப் பற்றிய கதைகளைக் கேள். அன்பனே! இவ்வுலகமே இறைவனது எண்மூர்த்திகளின் ஒட்டுமொத்த சொரூபமே ஆகும். நூலில் கோக்கப்பட்ட முத்துக்கள் போல் இவ்வுலகம் அப்பெருமானின் எண்வகை மூர்த்தங்களால் கோக்கப்பட்டுள்ளது. சர்வன், பவன், ருத்ரன், உக்ரன், பீமன், பசுபதி, ஈசானன், மகாதேவன் என்பனவே அவை. இவ்வெண்மூர்த்தங்கள் முறையே நிலம், நீர், தீ, காற்று, ஆகாயம், க்ஷேத்ரக்ஞன், சூரியன், சந்திரன் ஆகிய எட்டையும் அதிட்டித்து நிற்கின்றன. அதாவது இவ்வெட்டையும் நிலைக்களமாகக் கொண்டு செயல்புரிகின்றன. சிவபிரானின் உலகம் பரவிய பெருந்திருமேனியே அசையும்—அசையாதன கொண்டு நிற்கும் இவ்வுலகைத் தாங்கி நிற்கிறது என்பது சாஸ்திரங்கள் கண்ட உண்மை. சிவபிரானின் நீர்மயமான திருமேனி ‘பவன்’ என்கிற திருப்பெயரில் உலகினுக்கு ஜீவனமான நீரையளித்துக் காக்கிறது. உலகினுள்ளும் வெளியும் நிரம்பிக் காத்து அசைந்தாடும்படிச் செய்யும் வாயு ரூபமான இறைவனே ‘உக்ரன்’ எனப்படுகிறார். அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் இருக்க இடமளித்து, எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து விளங்கும் ஆகாயத்திருமேனியே ‘பீமன்’ எனப்படுகிறது. இது ஜீவராசிகளின் கூட்டத்தைத் தனிப்படுத்தும் தகைமையது. அனைத்து ஆன்மாக்களுக்குள்ளும் அதிட்டித்து நிலைகொண்டு நிற்கும், அதாவது ‘க்ஷேத்திரம்’ எனப்படும் இவ்வுடலினுள் நின்று, உலகியல் தளைகளைக் களைந்தெறியும் இறைவனின் திருமேனியே பசுபதியாகும். அவரே க்ஷேத்திரக்ஞர். அனைத்து உலகங்களையும் ஒளிரச் செய்யும் அதாவது காணும்படிச் செய்யும் சூரியனே ‘ஈசானன்’ எனப்படும் திருமேனி. அவர் த்யுலோகத்தில் உலா வருபவர். தனது அமுதம் பொழியும் கிரணங்களால் உலகை மகிழச் செய்யும் சந்திர சொரூபமே ‘மகாதேவர்’ என அழைக்கப்படுகிறது. பரம்பொருளான சிவனாரது எட்டாவது திருமேனியே ‘ஆன்மா’ எனப்படுகிறது. ஆகவே, அனைத்துப் பிரும்மாண்டமும் சிவமயமே. எவ்வாறு மரத்தின் அடிவேரில் விட்ட தண்ணீர் மரம் முழுவதும் பரவிக் கிளை—புஷ்பம்—கனிகளைத் தருகின்றனவோ, அதேபோலச் சிவனைப் பூஜிப்பதால் சிவனது திருமேனி ரூபமாகிய உலகம் செழிக்கிறது. தனது மக்கட்செல்வம் மகிழ்ந்திருப்பது கண்ட தாய்—தந்தையர் மகிழ்ச்சி கொள்வதுபோல, உலகம் மகிழ சிவனாரும் மகிழ்கிறார். (இதைத்தான் ‘மக்கள் சேவையே மகேசன் சேவை’ என்கின்றனரோ!) ஆகவே, எவன் மற்ற உயிர்கட்குத் தீமை விளைவிக்கிறானோ, அவன் எண்மூர்த்தியான சிவனாருக்குத் தீமை விளைவிக்கிறான் என்பது பொருள். இவ்வாறு சிவபிரான், தன் எண்வகை மூர்த்திகளால் அனைத்துலகங்களையும் வியாபித்து நின்று காத்தருள்கிறார். ஆகவே, நீ முழுமையான பக்தியோடு பரமகாரணரான சிவபிரானையே சேவித்து வா. (அத்தியாயம் 2)

* * *

நந்தியெம்பெருமான் கூறுகிறார்—— ஸநத்குமார மகரிஷியே! இனி, இறைவன் மாதொருபாகனாக நின்றதைக் கூறுவேன், கேள்.

இறைவரது மாதொருபாகத் திருமேனி பிரும்மதேவரது விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றி வைக்கும் பெருமையுடையது. படைப்பைத் துவங்கியபோது பிரும்மதேவரால் படைக்கப்பட்ட ஜீவராசிகள் அனைவரும் பெருக்கத்தை அடையவில்லை. அப்பொழுது மனங்கலங்கினார் பிரும்மதேவர். அதே சமயத்தில் ஒரு வானொலி எழுந்தது. “பிரும்மதேவரே! ஆண்—பெண் புணர்ச்சியால் ஏற்படும் படைப்பைத் தொடங்கு” என்றது அவ்வானொலி. உடனே பிரும்மதேவர் மைதுனீ படைப்பான ஆண்—பெண் சேர்க்கையால் உண்டாகும் படைப்பைச் செய்ய எண்ணினார். இதற்கு முன் பெண்பால் என்பது சிவனாரிடமிருந்து தோன்றாததால், பிரும்மதேவர் ஆண்—பெண் சேர்க்கையால் படைப்பைச் செய்ய முடியாது கலங்கினார். சிவனாரின் திருவருளின்றி மைதுனீ படைப்பைச் செய்ய இயலாதென்பதை உணர்ந்த பிரும்மதேவர் தவம் செய்ய முனைந்தார். அப்பொழுது பிரும்மதேவர் பராசக்தியான சிவையோடு கூடியவரான சிவபெருமானைத் தியானித்துத் தவத்தைத் தொடங்கினார். தவத்தில் முனைந்து நின்ற பிரும்மதேவரது கடுந்தவத்தினால் சில காலத்திலேயே சிவபிரான் மகிழ்ச்சி கொண்டார். அப்பொழுது அனைத்து விருப்பங்களையும் வாரித் தரும் சிவனார் பூர்ண ஸத் சித் ஆனந்த ரூபமான பரம்பொருளின் சித்ரூபத்தில் பிரவேசித்து, மாதொருபாகனாகப் பிரும்மதேவர் எதிரில் தோன்றினார். பரமசிவனார் பராசக்தியோடு எழுந்தருளியது கண்ட பிரும்மதேவர், ஒரு தடிக்கொம்பு தரையில் நெடுஞ்சாண்கிடையாக விழுவதுபோல் வீழ்ந்து வணங்கித் துதித்தார்.

அப்பொழுது மகிழ்ந்த சிவபிரான் இடிமுழக்கம் போன்ற குரலில் பிரும்மதேவரிடம் கூறலானார்—— “என் அன்பு மகனே! குழந்தாய்! உனது விருப்பங்கள் அனைத்தையும் யாமறிவோம். படைப்பின் பெருக்கத்திற்காக நீ செய்த கடுந்தவம் கண்டு மகிழ்ந்தோம். உன் விருப்பத்தை இப்போதே நிறைவேற்றுவேனாக” என்று கூறிவிட்டுத் தன் மாதொருபாகத் திருமேனியிலிருந்து இடதுபாகமான தேவியைத் தனிப்படுத்தினார். இதைக் கண்டு பிரும்மதேவர் சக்தியான சிவையை வணங்கித் துதித்து வேண்டலானார்—— “தாயே! படைப்பின் தொடக்கத்தில் தங்களது கணவரும் பரம்பொருளுமான சிவபிரான், முதலில் என்னைப் படைத்துப் பின் என் வாயிலாக இவ்வுலகத்தையும் படைத்தார். பின்பு நான் தேவர்கள் முதலிய பிரஜைகளை என் மனதால் படைத்தேன். பின் நான் பலவாறு படைப்பைத் தொடர்ந்தபோதும், அப்படைப்பு பெருக்கத்தை அடையவில்லை. ஆகவே, இப்பொழுது ஆண்—பெண் புணர்ச்சியால் மக்கள் தோன்றும் படைப்பைச் செய்து, படைப்பைப் பெருக்க விரும்புகிறேன். ஆனால், இதுவரை தங்களிடமிருந்து பெண்பாலர்களது படைப்பு நிகழவில்லையே? ஆகவே, பெண்பாலரைப் படைப்பதென்பது என்னால் இயலவில்லை. அனைத்து சக்திகளின் தோற்றுவாய் தாங்களன்றோ. ஆகவேதான் அகில சக்தி தத்துவமான தங்களை வேண்டுகிறேன். பெண்பாலரையும் படைக்கும் திறனைத் தாங்கள்தான் எனக்குத் தந்தருள வேண்டும்; சராசர ஜகத் உற்பத்திக்கு இதுதானே காரணம். இறைவியே! எனக்கு இன்னும் ஒரு வரமும் தந்தருள வேண்டும். அது எது தெரியுமா? எங்கும் நிறைந்த இறைவியே! அசையும்—அசையாதனவும் நிறைந்த இப்பிரபஞ்சத்தின் பெருக்கத்திற்காக, தாங்களே என் மகன் தக்ஷனுக்கு அனைத்துத் திறலும் கொண்ட ஒரு பெண் மகவாகப் பிறக்க வேண்டும்.”

இவ்வாறு பிரும்மதேவர் வேண்டவே இறைவியும், “நீ விரும்பியபடியே ஆகட்டும்” என்றருளித் தனது புருவமத்தியிலிருந்து தன்னையொத்த திறல் கொண்ட ஒரு சக்தியைத் தோற்றுவித்தாள். இச்சக்தியைக் கண்ட தேவதேவரான, திருவிளையாடல் புரியும் (துன்பம் களையும்) கருணைக்கடலான சிவபிரான் சற்றே புன்னகைத்து தேவியிடம் கூறலானார்—— “தேவி! பிரும்மதேவர் தவத்தினால் உன்னை ஆராதித்துள்ளார். ஆகவே, நீ மகிழ்ச்சி கொண்டு அவரது விருப்பத்தை நிறைவேற்ற வேண்டும்.” இறைவியும் இறைவனது கட்டளையைத் தலைமேற்தாங்கி, தக்ஷனுக்கு மகளாகப் பிறக்க ஒத்துக் கொண்டாள்.

முனிவரே! சிவையான இறைவி இவ்வாறு பிரும்மதேவருக்கு ஒப்பிலா திறனை அளித்து, இறைவனது திருமேனியில் இடம் கொண்டாள். உடனே சிவனாரும் மறைந்தருளினார். இது முதற்கொண்டுதான் உலகில் பெண்பாலர் வாயிலாகப் படைப்பு பெருகியது. பிரும்மதேவரும் மகிழ்ச்சி கொண்டார். இறைவன் மாதொருபாகனாகத் தோன்றியதை இதுவரை கூறினேன். இது ஒப்புயர்வற்றது; அனைத்து மங்களங்களையும் அளிப்பது. (அத்தியாயம் 3)

 

அத்தியாயம் : நான்கு

சிவனார் வராக கல்பத்தில் தரித்த ஒன்பது அவதாரங்களும், ரிஷப அவதாரமும்

நந்தியெம்பெருமான் கூறுகிறார்—— ஸநத்குமாரரே! நீங்கள் அனைத்தும் அறிந்தவர். முன்பொரு சமயம் ஸ்ரீருத்ரன் மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொண்டு பிரும்மதேவருக்கு ஸ்ரீசிவபெருமானது சரிதங்களைக் கூறினார். அது மிகுந்த இன்பமளிப்பது. அதைக் கூறுகிறேன், கேள்.

சிவபெருமான் கூறுகிறார்—— வராக கல்பத்தின் ஏழாவது மன்வந்தரத்தில் அனைத்து உலகங்களையும் ஒளிரச் செய்யும் பகவான் ஸ்ரீகற்பேசுவரர் வைவஸ்வத மனுவின் மகனாக (உனது கொள்ளுப்பேரனாக — பேரனின் பிள்ளையாக)ப் பிறக்கப் போகிறார். அந்த மன்வந்தரத்தில் வரும் நான்கு யுகங்களில் ஒரு துவாபர யுகத்தில் உலக நலனுக்காகவும், முக்கியமாக அந்தணர்களுக்கு உதவி செய்வதற்காகவும் நான் தோன்றப் போகிறேன். பிரும்மதேவரே! யுகங்களின் காலவெள்ளத்தில் முதல் சதுர்யுகத்தில் வரும் முதல் துவாபர யுகத்தில் பகவான் ‘ஸ்ரீவிஷ்ணு’ வியாசராகத் திருவவதாரம் செய்யப் போகிறார். அப்பொழுது அந்த யுக முடிவில் வரும் கலியுகத்தின் முடிவில் அந்தணர்களின் நலன் கருதி, சிவையோடு ‘சுவேதன்’ என்கிற மகாமுனிவராக நான் தோன்றப் போகிறேன். அச்சமயத்தில் உயர்ந்த பர்வதமான இமவானது அழகிய சிகரமான (கொடுமுடியான) ‘சாகலம்’ என்கிற பர்வத சிகரத்தில், எனது சிவையோடு கூடிய நான்கு சீடர்கள் அவதாரம் செய்யப் போகிறார்கள். சுவேதன், சுவேதசிகன், சுவேதாசுவன், சுவேதலோகிதன் என்பது அவர்கள் பெயர்கள். அந்நால்வரும் தியான யோகத்தின் துணைகொண்டு என் நகருக்கு வரப்போகிறார்கள். அங்கு அவர்கள் நான் அழிவற்ற உயர்ந்த தத்துவரூபன் என்பதை உள்ளபடியே அறிந்து, எனது பக்தர்களாகப் போகிறார்கள். பரம்பொருளின் சமாதி நிலையிலிருந்து பிறப்பு, நரை, இறப்பு ஆகியனவற்றை வெற்றிகொள்ளப் போகிறார்கள். அச்சமயத்தில் மனிதர்கள் தியானத்தைத் தவிர, மற்ற கர்மத்தளை கட்டுக்குக் காரணமான தானம், தர்மம் முதலிய சாதனங்களால் எனது தரிசனத்தைப் பெற இயலாதவர்களாவார்கள். அந்த இரண்டாவது துவாபர யுகத்தில் ‘சத்ய பிரஜாபதி’யே வியாசராக அவதரிப்பார். அந்த கலியுகத்தில் ‘சுதாரன்’ என்கிற பெயருடன் பிறப்பேன். அச்சமயத்திலும் துந்துபி, சதரூபன், ஹ்ருஷிகன், கேதுமான் என்கிற நால்வரும் என் சீடராகப் போகின்றனர். அவர்கள் நால்வரும் வேதங்களை நன்கு கற்றவர்கள். அவர்களும் தியானயோகத்திறனால் எனது நகரத்திற்குச் செல்வார்கள். பிறப்பிறப்பற்ற என்னை முழுமையாக உணர்ந்து முக்தி பெறுவார்கள்.

மூன்றாவது துவாபர யுகத்தில் பார்கவரான ‘பரசுராமர்’ வியாசராக அவதரிப்பார். அப்பொழுது அந்நகரத்தின் அருகிலேயே ‘தமனன்’ என்கிற பெயருடன் நான் பிறப்பேன். அப்பொழுதும் விசோகன், விசேஷன், விபாபன், பாபநாசனன் என எனக்கு நான்கு பிள்ளைகள் பிறப்பார்கள். அந்த அவதாரத்திலும் நான் சீடர்களோடு வியாசருக்கு உதவுவேன். அந்தக் கலியுகத்தில் பற்றற்ற நிலையான நிவிருத்தி மார்க்கத்தை அசைக்க முடியாதவாறு நிலைநிறுத்துவேன். நான்காவது துவாபர யுகத்தில் ‘அங்கிரஸ்’ முனிவர் வியாசராகத் தோன்றும்போது, நான் ‘சுஹோத்திரன்’ என்ற பெயரில் தோன்றுவேன். அப்பொழுதும் சுமுகன், துர்முகன், துர்தமன், துரதிக்கிரமன் என்கிற யோகத்தில் சிறந்த பெரியோர்கள் நால்வரும் எனது மக்களாகத் தோன்றுவர். அப்பொழுதும்கூட எனது சீடர்களுடன் வியாசருக்கு உதவுவேன். ஐந்தாவது துவாபர யுகத்தில் ‘சவிதா’ என்பவர் வியாசரென்று அழைக்கப்படுவார். அப்பொழுது நான் ‘கங்கர்’ என்கிற பெருந்தவசியாகப் பிறப்பேன். அப்பொழுதும் எனக்கு யோகசாதகர்களான நான்கு பெரியோர்கள் மகன்களாகப் பிறப்பார்கள். அவர்களது பெயர்கள்—— ஸநகர், ஸநாதனர், பெருமை படைத்த ஸநந்தனர் மற்றும் எங்கும் நிறைந்த அகங்காரமற்ற தூயவரான ஸநத்குமாரர். அப்பொழுதும் ‘கங்கர்’ என்கிற பெயர் கொண்ட நான், ‘சவிதா’ என்கிற வியாசருக்கு உதவியாக துறவு வழியான நிவிருத்தி மார்க்கத்தைப் பரப்புவேன்.

ஆறாவதான துவாபர யுகத்தில் ‘மிருத்யு’ உலகுக்கு உதவ வியாசராகத் தோன்றுவார். வேதங்களை நான்காகப் பிரிப்பார். அப்பொழுதும் வியாசருக்கு உதவ ‘லோகாக்ஷி’ என்கிற பெயருடன் தோன்றி முக்தி வழியைப் பரப்புவேன். அப்பொழுது அவர் எனக்கு ஒழுக்கநெறியில் தலை நிற்கும் சீடர்கள் நால்வர் வருவர். அவர்களது பெயர்கள் சுதாமா, விரஜன், ஸஞ்ஜயன், விஜயன் என்பதாகும். பிரும்மனே! ஏழாவது துவாபர யுகத்தின் தொடக்கத்தில் ‘சதக்ரது’ என்பவர் வியாசராக வரும்போது, யோகமார்க்க நிபுணரான ‘ஜைகீஷவ்யர்’ என்கிற பெயருடன் தோன்றி, காசியம்பதியில் உள்ள குகையினுள் தருப்பை ஆசனத்தில் அமர்ந்து யோகவழியை நிலைநிறுத்துவேன். ‘சதக்ரது’ என்கிற வியாசருக்கு உதவி, அடியார்களைச் சம்சார பயத்திலிருந்து காப்பாற்றுவேன். அந்த யுகத்திலும் எனக்கு ஸாரஸ்வதன், யோகீசன், மேகவாஹன், ஸுவாஹன் என்கிற நான்கு குமாரர்கள் தோன்றுவார்கள்.

எட்டாவது துவாபர யுகத்தில் ‘வசிஷ்ட முனிவரே’ வேதங்களைப் பிரிக்கும் வேதவியாசர் ஆவார். யோகமறிந்தவரே! அந்த யுகத்திலும் நான் ‘ததிவாஹனன்’ என்கிற பெயரில் பிறந்து வியாசருக்கு உதவுவேன். அப்பொழுது என்னைப் போன்றே யோகத்தில் சிறந்தவர்களாக கபிலர், ஆஸுரி, பஞ்சசிகன், சால்வன் என எனக்கு நான்கு புத்திரர்கள் பிறப்பார்கள். பிரும்மதேவரே! ஒன்பதாவது சதுர்யுகத்தில் வரும் துவாபர யுகத்தில் சிறந்த முனிவரான ‘ஸாரஸ்வதர்’ என்பவரே வியாசர் எனப் போற்றப்படுவார். அந்த வியாசர் துறவு வழியின் ஓங்குதலுக்காகத் தியானம் செய்கையில், நான் ‘ரிஷபர்’ என்கிற பெயரில் அவதரிக்கப் போகிறேன். அப்பொழுது பராசரர், கர்கர், பார்கவர், கிரீசர் என்கிற நான்கு யோகிகளும் எனது சிஷ்யர்களாவார்கள். பிரஜாபதியே! அவர்களது உதவியால் நான் யோகமார்க்கத்தை உறுதியாக நிலைக்க வைப்பேன். முனிவரே! இவ்வாறுதான் நான் வியாசருக்கு உதவ முடியும். அப்பொழுது துன்பப்படும் பலப்பல அடியார்கள்மேல் தயை கொண்டு அவர்களைச் சம்சாரக் கடலினின்றும் கரையேற்றுவேன். ‘ரிஷபர்’ என்கிற எனது இந்த அவதாரம் யோகமார்க்கத்தைத் தொடங்கி வைக்கும். ‘ஸாரஸ்வதர்’ என்கிற வியாசருக்கு மனமகிழ்ச்சியை அளிப்பதாகும்.

பலப்பல வழிகளில் அனைவரையும் காத்தருளும் இந்த அவதாரத்தில் விஷத்தினால் இறந்து தந்தையால் கைவிடப்படும் ‘பத்ராயு’ என்கிற அரசகுமாரனுக்கு உயிர் அளிப்பேன். பின், எனது ஆன்மா போன்ற ரிஷபர் அவ்வரசகுமாரனின் பதினாறாவது வயதில் அவனது வீடு செல்வார். அங்கு அவர் அரசகுமாரனால் கௌரவிக்கப்பட்டு, அவனுக்கு அரசநெறிகளை உபதேசிப்பார். பின் கருணையுள்ளம் படைத்த அந்த முனிவர் அவனுக்கு தெய்வீகமானதொரு கவசம், சங்கு மற்றும் பகைவர்களை அழித்தொழிக்கும் திறல் கொண்ட பளபளப்பானதொரு வாள் ஆகியவற்றை அளிப்பார். பின் திருநீறை அவன் மேல் தடவி, அவனுக்குப் பன்னிரண்டாயிரம் யானைகளது பலத்தையும் அளிப்பார். தாயோடு வசிக்கும் பத்ராயுவிற்கு இவ்வாறு தேற்றறவு கூறிப் பெருமதிப்பிற்குரிய ரிஷபர் தன் விருப்பம்போல் வெளியேறுவார். பிரும்மதேவரே! ராஜரிஷியான பத்ராயுவும் தன் பகைவர்களை வென்று ‘கீர்த்திமாலினி’ என்பவளை மணந்து அறநெறி தவறாது அரசு புரிவார். சிவனாரின் ஒன்பதாவது அவதாரமான ரிஷபர் சான்றோர்களுக்கு ஒரே புகலிடம். தீனர்களுக்கு உற்ற உறவினர் போல நன்மை செய்பவராவார். இவ்வுயரிய சரிதத்தை இதுவரை நான் கூறினேன். ரிஷபரது இச்சரிதம் பரமபாவனமானது; முக்தி தரவல்லது; புகழையும் ஆயுளையும் பெருக்குவது. ஆகவே, இதை எப்படியாவது கேட்டுத் தெளிய வேண்டாமா?

 

அத்தியாயம் : ஐந்து

சிவனாரது பத்து முதல் இருபத்தெட்டாவது சதுர்யுகம் வரையிலான யோகேசுவர அவதாரங்கள்

சிவபெருமான் கூறுகிறார்—— பிரும்மதேவரே! பத்தாவது துவாபர யுகத்தில் ‘திரிதாமா’ என்கிற முனிவரே வியாசராவார். அவர் இமயத்திலுள்ள அழகிய கொடுமுடியான ‘பிருகுதுங்கம்’ என்கிற பர்வதத்தில் வசிப்பார். அப்பொழுதும் வேதங்களை ஓதியுணர்ந்த நால்வர் எனது மகன்களாவார்கள். அவர்கள் பிருங்கர், பலபந்து, நராமித்திரன் மற்றும் தவச்செல்வரான கேதுசிருங்கன் ஆகியவர்கள். பதினோராவது துவாபர யுகத்தில் ‘திரிவிருதர்’ என்பவர் வியாசராக வருகையில், பின்வரும் கலியுகத்தில் ‘கங்காத்துவாரம்’ என்னுமிடத்தில் ‘தபன்’ என்கிற பெயருடன் வருவேன். அப்பொழுது லம்போதரன், லம்பாக்ஷன், கேசலம்பன், பிரலம்பகன் என ஒழுக்கநெறி நிற்கும் நான்கு குமாரர்கள் எனக்குத் தோன்றுவார்கள். பன்னிரண்டாவது சதுர்யுகத்தில் வரும் துவாபர யுகத்தில் ‘சததேஜஸ்’ என்பவரே வேதவியாசராவார். அப்பொழுது துவாபர யுகம் முடிந்ததும், கலியுகத்தில் ‘ஹேமகஞ்சுகம்’ என்கிற இடத்தில் ‘அத்ரி’ என்கிற பெயரில் அவதரிப்பேன். வியாசருக்கு உதவ துறவு வழியை நிலைநிறுத்துவேன். அப்பொழுதும் சர்வக்ஞன், சமபுத்தி, சாத்யன், சர்வன் என நான்கு உத்தமயோகிகள் என் மகன்களாக வருவார்கள்.

பதின்மூன்றாவது துவாபரயுகத்தில் தர்மமே வடிவான ‘ஸ்ரீமந்நாராயணன்’ வியாசராக வரும்போது, நான் கந்தமாதன மலையிலுள்ள வாலகில்யர்களுடைய ஆசிரமத்தில், மகாமுனிவரான ‘பலி’ என்கிற பெயரில் பிறப்பேன். அங்கும் சுதாமன், காசியபன், வசிஷ்டர், விரஜர் என நான்கு மகன்கள் பிறப்பார்கள். பதினான்காவது சதுர்யுகத்தின் துவாபரயுகத்தில் ‘ரக்ஷன்’ என்பவரே வியாசர். அப்பொழுது அங்கிரசின் வம்சத்தில் ‘கௌதமன்’ என்கிற பெயரில் நான் பிறப்பேன். அந்தக் கலியுகத்தில் அத்ரி, தவசதன், சிரவணன், சினவிஷ்கடன் என்பார் எனது மகன்கள். பதினைந்தாவது துவாபரத்தில் ‘த்ரய்யாருணி’ வியாசராவார். அப்பொழுது இமயத்தின் பின்புறமுள்ள ‘வேதசீர்ஷம்’ என்கிற மலையில் சரஸ்வதீ நதியின் வடகரையில் ‘வேதசிரஸ்’ என்கிற பெயரோடு அவதரிப்பேன். அப்பொழுது மிக்க திறல் படைத்த ‘வேதசிரஸ்’ என்பதே எனது அஸ்திரமாகும். அப்பொழுதும் பெருந்திறல் படைத்த நால்வர் எனது மகன்களாவர். அவர்கள் குணி, குணிபாகு, குசரீரன், குநேத்திரகன் என்பவர்களே.

பதினாறாவது துவாபர யுகத்தில் வரும் வியாசரது திருப்பெயர் தேவன். அப்பொழுது நான் புண்ணியமான கோகர்ண வனத்தில் ‘கோகர்ணன்’ என்கிற பெயரில் திருவவதாரம் செய்வேன். அப்பொழுது காசியபர், உசனஸ், சியவனர், பிருஹஸ்பதி என நான்கு மகன்கள் பிறப்பார்கள். அவர்கள் தூயநீரைப் போல யோகிகளாக இருப்பர். யோகமார்க்கத்திலிருந்து கொண்டு சிவலோகத்தை அடைவார்கள். பதினேழாவது சதுர்யுகத்தின் துவாபர யுகத்தில் ‘தேவக்ருதஞ்ஜயன்’ வியாசராவார். அப்பொழுது இமயத்தின் மிகவுயர்ந்த அழகிய மகாலய பர்வதத்தில் ‘குஹாவாசி’ என்ற பெயருடன் அவதரிப்பேன். ஏனெனில் இமாலயம் ஒரு பெரும் புண்ணியமான சிவத்தலமல்லவா? அங்கு உதத்யர், வாமதேவர், மகாயோகன், மகாபலன் என்கிற நால்வரும் எனது மகன்களாவர். பதினெட்டாவது சதுர்யுகத்தின் துவாபரயுகத்தில் ‘ருதஞ்ஜயர்’ வியாசராக வரும்போது, நான் இமயத்தின் அழகிய சிகரமான ‘சிகண்டீ’ என்கிற மலைமுகட்டில் ‘சிகண்டீ’ என்கிற பெயருடன் பிறப்பேன். அதுவொரு சிறந்த புண்ணியமான சித்தக்ஷேத்திரம். சித்தர்கள் வாழும் சிகண்டீ வனமும் அங்குதான் உள்ளது. அப்பொழுது அங்கு வாஜச்சிரவஸ், ருசீகர், சியாவாஸ்யர், யதீசுவரர் என்கிற நால்வரும் என் மக்களாவர். அவர்கள் பெருந்தவசிகள்.

பத்தொன்பதாவது துவாபர யுகத்தில் பரத்துவாஜ முனிவரே வியாசாரவார். அப்பொழுது நான் இமயமலையில் ‘மாலி’ என்கிற பெயருடன் மிகநீளமான சடைமுடி தரித்தவனாக அவதரிப்பேன். அப்பொழுது கடலினும் கம்பீரமான இரண்யநாமா, கௌசல்யன், லோகாக்ஷி, பிரதிமீ என நால்வர் புதல்வராவார்கள். இருபதாவது துவாபரயுகத்தின் வியாசர் ‘கௌதமர்’. அப்பொழுது நான் இமயத்தின் பின்புறம் உள்ள ‘அட்டகாசம்’ என்கிற சிகரத்தில் ‘அட்டகாசன்’ என்கிற திருநாமா கொண்டு வருவேன். இவ்வட்டகாசச் சிகரத்தில் தேவர்கள், மனிதர்கள், யக்ஷர்கள், சித்தர்கள், சாரணர்கள் எல்லோரும் தங்கியிருப்பர். அந்த யுகத்தின் மனிதர்கள் அட்டகாசரிடம் பக்தி கொண்டிருப்பார்கள். அச்சமயத்திலும் உயர்ந்த யோகம் பயின்ற நால்வர் என் மக்களாவர். அவர்கள்தான் ஸுமந்தன், வர்வரி, அறிஞனான கபந்தன், குணிகந்தன் என்பவர்கள்.

இருபத்தோராவது துவாபர யுகத்தில் ‘வாஜசிரவஸ்’ என்பவர்தான் வியாசர். அப்பொழுது நான் ‘தாருகன்’ என்கிற பெயரில் தோன்றுவேன். அதனாலேயே தூய்மையான அவ்விடத்திற்கு ‘தாருகாவனம்’ என்று பெயராகிறது. அங்கும் பிலக்ஷர், தார்பாயணி, கேதுமான், கௌதமன் என எனக்கு நான்கு புதல்வர்கள். அவர்கள் நால்வரும் பெரும் யோகிகள். இருபத்து இரண்டாவது துவாபரத்தின் வியாசர் ‘சுஷ்மாயணன்’. அதுசமயம் என் பெயர் ‘லாங்கலீ பீமன்’. நான் காசியம்பதியில் மகாமுனிவராகத் தோன்றுவேன். அதன் கலியுகத்தில் இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் அனைவரும் என்னை ஹலாயுததாரியாக (உலக்கை ஏந்தியவனாக)க் காண்பர். அச்சமயத்தில் பல்லவி, மது, பிங்கன், சுவேதகேது என்பார் நால்வரும் என் மகன்கள். இருபத்து மூன்றாவது துவாபர யுகத்தில் ‘திருணபிந்து’ முனிவர் வியாசராக வருகையில், நான் அழகான ‘காலிஞ்சகிரி’யில் ‘சுவேதன்’ என்கிற பெயருடன் பிறப்பேன். அதுசமயம் உசிகர், பிருஹதசுவர், தேவலர், கவி என்பார் நால்வரும் என் சீடர்கள்.

இருபத்து நான்காவது துவாபர யுகத்தில் பெருஞ்செல்வம் படைத்த ‘யக்ஷன்’ வியாசராவார். அப்போது ‘நைமிசக்ஷேத்திர’த்தில் ‘சூலி’ என்கிற பெயரில் பெரும்யோகியாக வருவேன். அப்போது எனக்கு தவசீலர்களான சாலிஹோத்ரர், அக்நிவேசியர், யுவநாசுவர், சரத்வஸு என நால்வர் புதல்வர்கள். இருபத்தைந்தாவது துவாபரத்தில் வியாசர் ‘சக்தி’ என்கிற பெயரில் புகழப்படுவார். அதுசமயம் நான் ‘முண்டீசுவரர்’ என்கிற பெயருடன் கையில் தண்டத்துடன் பிறப்பேன். இவ்வவதாரத்தில் சகலர், குண்டகர்ணன், கும்பாண்டன், பிரவாஹகன் என்கிற நால்வரும் என் சீடர்கள். இருபத்தாறாவது துவாபரயுகத்தில் வியாசரின் பெயர் ‘பராசரர்’. எனது பெயர் ‘ஸஹிஷ்ணு’. ‘பத்ரவடம்’ என்கிற நகரத்தில்தான் பிறப்பேன். எனது சீடர்கள் உலூகன், வித்யுதன், சம்பூகன், ஆசுவலாயனன் என்பவர்கள். அவர்கள் அருந்தவசிகள். இருபத்தேழாவது துவாபரத்தில் ‘ஜாதுகர்ணர்’ வியாசராவார். நான் ‘பிரபாசதீர்த்தம்’ என்னும் இடத்தில் ‘சோமகர்மா’வாகத் தோன்றுவேன். எனது சீடர்கள் அக்ஷபாதன், குமாரன், உலூகன், வத்ஸன் என்பவர்களே.

இருபத்தெட்டாவது துவாபர யுகத்தில் பகவானான ஸ்ரீஹரியே, பராசரருடைய மகனாக ‘துவைபாயனர்’ என்கிற பெயரில் வியாசராக ஆவார். அதுகாலை புருஷோத்தமரான ‘ஸ்ரீகிருஷ்ணன்’ தனது ஆறாவது அம்சத்துடன் வசுதேவர் மகனாகத் தோன்றி, ‘வாசுதேவன்’ எனப் புகழப் பெறுவார். அதுசமயம் நானும் உலகத்தை வியப்பில் ஆழ்த்துவதற்காக யோகமாயையின் மகிமையால் பிரும்மசாரியாக அவதரிப்பேன். பின் இவ்வுடல் இறந்ததும் இதை இடுகாட்டில் விட்டுவிட்டு, அந்தணர்களுக்கு நலம் விழைய எண்ணி யோகமாயையை ஏறிட்டுக் கொண்டு திரும்பவும் அவ்வுடலில் நுழைந்து, உன்னுடனும் ஸ்ரீஹரியுடனும் சேர்ந்து மேருவிலுள்ள புண்ணியமான குகையில் வசித்திருப்பேன். அங்கு என் பெயர் ‘லகுலீ’ என்பதாகும். உடலோடு தோன்றும் என் திருவவதாரங்களனைத்தும் உயர்ந்ததான சித்த க்ஷேத்திரங்களாகும். இவ்வுலகு உள்ளளவும் இவை சிறந்து விளங்கும். அந்த அவதாரத்திலும் எனக்கு தவசிகளான சீடர் நால்வர் உளர். அவர்கள்தான் குசிகர், கர்கர், மித்ரர், பௌருஷ்டர் என்பவர்கள். அவர்கள் வேதக்கடலைக் கடந்தவர்கள், மேல்நோக்கிய விந்துடையவர்கள். அந்தணரான யோகிகள். இவர்கள் மாகேசுவர யோகத்தில் நின்று சிவலோகத்தை அடைவர்.

உயர்ந்த விரதங்களை ஏற்று நடக்கும் அந்தணர்களே! வைவஸ்வத மன்வந்தரத்தின் சதுர்யுகந்தோறும் அவதரிக்கும் யோகேசுவரர்கள் பற்றிச் சிவனார் இதுவரை கூறியருளினார். ஒவ்வொரு துவாபர யுகத்திலுமாக மொத்தம் இருபத்தெட்டு வியாசர்கள் தோன்றுவார்கள். கலியுகத்தின் தொடக்கத்தில் யோகபுருஷர்கள் தோன்றுவர். ஒவ்வொரு அவதாரத்திலும் அவருக்கு நான்கு சீடர்கள். அவர்கள் அழிவற்றவர்கள்; பரம சிவபக்தர்கள்; யோகமார்க்கத்தை வளர்ப்பவர்கள். சிவனாரது அச்சீடர்கள் திருமேனி முழுவதும் திருநீறு பூசியிருப்பர்; நெற்றியில் மூன்று கோடுகளாகத் திருநீறு. ருத்திராக்க மாலைகளே இவர்களது ஆபரணங்கள். இவர்கள் அறநெறிச்செல்வர்கள்; வேதங்களையும் அதன் ஆறு அங்கங்களையும் கற்றுணர்ந்தவர்கள்; உள்ளும் புறமும் சிவனையே வழிபடுபவர்கள்; சிவபக்தி கொண்டவர்கள்; யோகத் தியானத்தவர்கள்; புலனடக்கம் உடையவர்கள். இவர்கள் நூற்று பன்னிரண்டு பேர்கள் என அறிஞர்கள் கூறுகின்றனர்.

இதுவரை இருபத்தெட்டு யுகங்களின் அவதாரங்களை மனு முதல் கிருஷ்ணாவதாரம் வரை அனைத்தையும் கூறினேன். வேதங்களனைத்தும் வேதாந்தமாக, அதாவது ‘வேதங்கள் பிரும்மத்தின் இலக்கணங்களைத்தான் கூறுகின்றன’ என்கிற நிலை எந்தக் கல்பத்தில் வருகிறதோ, அந்தக் கல்பத்தில் ‘கிருஷ்ண துவைபாயனர்’ என்கிற வியாசர் அவதரிப்பார்.” இவ்வாறு கூறிய சிவபெருமான், பிரும்மதேவருக்கு அருள்புரிந்துவிட்டு மறைந்தருளினார். இதுவரை நாற்பத்திரண்டு திருவவதாரங்கள் பற்றிக் கூறப்பட்டன.

 

அத்தியாயம் : ஆறு

நந்தியெம்பெருமானின் திருவவதாரம்

ஸநத்குமாரர் கேட்கிறார்—— எம்பெருமானே! தாங்கள் சிவபெருமானின் அம்சத்தில் தோன்றியவர். அப்படியிருக்க, சிவபிரானைத் தாங்கள் அடைந்தது எப்படியோ? தெரியவில்லையே. இதன் முழு விவரத்தையும் தயவு செய்து எனக்குக் கூறியருள வேண்டும்.

நந்தியெம்பெருமான் கூறுகிறார்—— ஸநத்குமாரரே! தாங்கள் ஒரு பேரறிஞர். நான் சிவபிரானது ஓரம்சத்தில் தோன்றிச் சிவபிரானை அடைந்ததைப் பற்றிக் கூறுவேனாக, கவனமாகக் கேளுங்கள். ‘சிலாதர்’ என்கிற ஒரு சிறந்த சிவபக்தர் (‘பஞ்சநதம்’ என்கிற திருவையாறு க்ஷேத்திரத்தில்) வசித்து வந்தார். பித்ருதேவர்களது கட்டளையை ஏற்ற அவர், தாய் வயிற்றில் பிறவாத, மரண பயமற்ற, நல்லொழுக்கமுடைய ஒரு சிறந்த மகனை வேண்டி இந்திரனைக் குறித்துக் கடுந்தவம் இயற்றினார். ஆனால், இந்திரனோ அவ்வாறான புத்திரனைத் தன்னால் தர இயலாதெனக் கூறி, சர்வ வல்லமை படைத்த சிவபெருமானைக் குறித்துத் தவமியற்றச் சொன்னான். சிலாதரும் அவ்வாறே சிவபிரானைக் குறித்துக் கடுந்தவம் இயற்றலானார். தவத்தில் மகிழ்ந்த சிவனார் சிலாதரின் எதிரில் தோன்றினார். ஆனால் கடுந்தவத்தில் தோய்ந்திருந்த அவர் கண் திறந்தாரில்லை. அப்பொழுது இறைவன் அவரைத் தன் கைகளால் தீண்ட, அவர் விழித்தெழுந்து வணங்கித் துதித்தார். இறைவன் வரம் வேண்டச் சொல்லவே அவரும், “இறைவா! தங்களைப் போல மரணபயமற்ற, தாய் வயிறு காணாத ஒரு மகனை எனக்கருள வேண்டுமென” வேண்டினார். இதைக் கேட்டு மகிழ்ந்த சிவபிரான் கூறலானார்—— “தவ அந்தணரே! முன்பொரு சமயம் பிரும்மா முதலிய தேவர்களும் முனிவர்களும் எனது அவதாரத்தை வேண்டினர். அதற்காகக் கடுந்தவமும் மேற்கொண்டனர். முனிவரே! நான் அகில உலகினுக்கும் தந்தையே ஆனாலும், நீங்கள் என் தந்தையாக ஆக அனுமதிக்கிறேன். நானே தங்களுக்கு மகனாகத் தாயின்றிப் பிறக்கிறேன். அப்பொழுது என் பெயர் நந்தி என்பதாகும்.”

நந்தியெம்பெருமான் கூறுகிறார்—— முனிவரே! இவ்வாறு அருளிய இறைவன் தன் திருவடிகளில் சரணமடைந்த சிலாத முனிவரைத் தன் கருணைக்கண்களால் குளிர நோக்கி, உமையுடன் மறைந்தருளினார். உடனே சிலாத முனிவரும் தன் ஆசிரமம் வந்து, அங்குள்ள ரிஷி முனிவர்களிடம் நடந்தது அனைத்தையும் கூறினார். பின் சின்னாட்கள் கழிய, வேள்வியின் உண்மை மர்மமறிந்த அறிஞர்களில் சிறந்த என் தந்தை சிலாதர், வேள்வி செய்ய மனம் கொண்டு வேள்விச்சாலை அமைக்க ஓரிடத்தை உழலானார். அப்பொழுது அவரது திருமேனியிலிருந்து சிவனார் அருளியபடி நான் தோன்றினேன். இது வேள்வி தொடங்கும் முன்னரே நடந்தது. அச்சமயம் எனது திருமேனி ஊழித்தீயினும் விஞ்சிய ஒளியுடையதாக இருந்தது. நாற்றிசைகளிலும் அமைதி நிலவியது. சிலாத முனிவரும் மகிழ்ந்தார். ஊழிக்காலத் தீப்போலவும், சூரியனைப் போலவும் ஒளிர, முக்கண்கள், நாற்கரங்கள், சடைமுடி, முத்தலைச்சூலம் முதலிய ஆயுதங்கள் ஏந்தி ‘ஸ்ரீருத்ரனே வந்தாரோ?’ என்னுமாறு விளங்கிய என்னைக் கண்டு ஆனந்தம் கொண்ட அவர், நான் வணங்க அவரும் வணங்கிக் கூறலானார்—— “தேவதேவரே! மகனாகப் பிறந்து என்னை நந்திதனாக (ஆனந்தம் கொண்டவனாக)ச் செய்தீர். ஆகவே, உங்கள் திருப்பெயரும் ‘நந்தி’ என்றாகட்டும். என்னை ஆனந்தம் கொள்ளச் செய்த தேவதேவரான தங்களை வணங்குகிறேன்.”

நந்திகேசர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! ஏழ்மையில் வாடித் தவிப்பவன் பொற்குவியல் பெற்றார்போல், என்னைப் பெற்ற என் தந்தை மகிழ்ச்சிக்கடலில் மூழ்கிச் சிவனாரைப் போற்றித் துதித்து, பின் என்னைத் தூக்கிக் கொண்டு தன் ஆசிரமம் அடைந்தார். அவர் அவ்வாறு குடிலை அணுகவே, நானும் என் திருமேனியை மறைத்துக் கொண்டு சாதாரணமான ஒரு மனிதக் குழந்தையாக மாறினேன். சாலங்காயன மகரிஷியின் புதல்வரான என் தந்தை சிலாதர் எனக்கான ஜாதகர்மம் முதலிய வைதிகச் சடங்குகளை முற்றிலுமாகச் செய்து முடித்தார். எனது ஐந்தாவது வயதில் என் தந்தை எனக்கு நான்கு வேதங்கள், அதன் ஆறு அங்கங்கள் மற்றுமுள்ள சாஸ்திரங்கள் ஆகிய அனைத்தையும் கற்பித்தார். எனக்கு ஏழாவது வயது நிரம்பியதும் சிவனார் கட்டளைப்படி மித்ரன், வருணன் என்கிற இரு முனிவர்களும் என்னைக் காண, எங்கள் ஆசிரமம் வந்தனர். எனது தந்தை சிலாதரும் அவர்களை நன்கு உபசரித்தார். அவர்களிருவரும் ஆசனத்தில் அமர்ந்ததும் என்னையே கண்கொட்டாமல் பார்த்துவிட்டுக் கூறலாயினர்.

மித்ரன், வருணன் ஆகிய இருவரும் கூறல்—— “சிலாத மகரிஷியே! உன் மகன் நந்தி அனைத்து சாஸ்திரங்களையும் அவற்றின் உட்கருத்துக்களையும் நன்குணர்ந்த சிறந்த அறிஞன். ஆனாலும் அவன் அற்பாயுள் உள்ளவன். எவ்வளவுதான் யோசித்துப் பார்த்தாலும் இவனது ஆயுள் இன்னும் ஒரு வருடத்திற்கு மேல் இல்லை.” இதைக் கேட்டதும் மகன் மேல் பெருங்காதல் கொண்டிருந்த என் தந்தை, என்னைத் தன் மார்போடு அணைத்துக் கொண்டு தேம்பித் தேம்பி அழலானார். தன் தந்தை சிலாதரும், பாட்டனார் சாலங்காயனரும் இறந்தாற்போல் தரையில் விழுந்து கிடப்பதைக் கண்ட நந்தி, சிவபிரானது திருவடித்தாமரைகளை மனதில் உன்னித் தந்தையை நோக்கிக் கேட்கலானார்—— “தந்தையே! தங்களுக்கு இப்பொழுது என்ன துக்கம் வந்தது? இப்படி உடல் நடுங்குகிறது. தேம்பித் தேம்பி அழுகிறீர்கள். இத்துன்பம் எங்கிருந்து வந்தது? இதை உள்ளபடி அறிய ஆவலாக இருக்கிறேன்.”

தந்தை (சிலாதர்) கூறுகிறார்—— “குழந்தாய்! ‘உனக்கு அற்பாயுள்’ என்பது கேட்டு, நான் மிகவும் துடிக்கிறேன். எனது இத்துன்பத்தை நீக்குபவர்கள் யாருளர்? நீயே சொல் பார்க்கலாம். நான் உடனே, அவரது திருவடிகளைப் பற்றிக் கொண்டு வேண்டலானேன்.”

நந்தி கூறுகிறார்—— “தந்தையே! நான் இப்பொழுது தங்களெதிரில் சத்தியம் செய்து கூறுகிறேன். தேவர்களோ, தானவர்களோ, யமதர்மராஜனோ, காலனோ அல்லது வேறு பிராணிகளோ அல்லது இவர்களனைவரும் ஒன்றுகூடியோ, என்னைக் கொல்ல நினைத்தாலும், எனது இந்த இளமைப்பருவத்தில் என்னைக் கொல்ல இயலாது. ஆகவே, துக்கத்தை விடுங்கள்.”

இதைக் கேட்ட தந்தை—— “அன்பு மகனே! நீ என்ன தவம் செய்துள்ளாய்? அல்லது நீ எதைத்தான் அறிந்துள்ளாய்? ஏதாவது யோகம் புரிந்துள்ளாயா? அல்லது யாருடைய பலத்தால் நீ இந்தக் கொடிய துன்பத்தை அழிக்க முடியுமென்று நினைக்கிறாய்?”

இவ்வாறு தன் தந்தை கூறியதைக் கேட்ட நந்தி—— “தந்தையே! நான் என் தவத்தினாலோ, அல்லது படிப்பினாலோ மிருத்யுவான காலனை விலக்க முடியாது. சிவபெருமானது பூஜையால், அவரது திருவருளால் காலனை வெற்றி கொள்வேன். இதைத் தவிர வேறு வழியில்லை” என்று விடையளித்தான்.

ஸநத்குமார முனிவரே! இவ்வாறு கூறிய நான், என் தந்தையை வலம் வந்து அவரது திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கி ஆசிபெற்று, ஓர் உயர்ந்த வனம் நோக்கிச் சென்றேன்.

 

அத்தியாயம் : ஏழு

நந்தியெம்பெருமானின் தவம், வரம் பெறுதல், பட்டாபிஷேகம் மற்றும் திருமணம்

நந்தியெம்பெருமான் கூறுகிறார்—— முனிவரே! அவ்வாறு வனத்தை அடைந்த நான் தனித்த ஓரிடத்தில் அமர்ந்து மனவொடுக்கம் பெற்று, முனிவர்களும் புரியவொண்ணா கடுந்தவம் இயற்றலானேன். நான் அமர்ந்தது ஒரு புண்ணிய நதியின் வடகரை. அங்கு எனது இதயத்தாமரையின் நடுப்பகுதியில் முக்கண்களும் பத்து திருக்கரங்களும், ஐந்து திருமுகங்களும் கொண்ட சாந்த சொரூபரான, தேவதேவரான சிவப்பரம்பொருளை மனதை ஒருமுகப்படுத்தித் தியானித்து, ஸ்ரீருத்ர மந்திரமான திருவைந்தெழுத்தை ஜபிக்கலானேன். அத்திருவைந்தெழுத்திலேயே மனம் ஒன்றுபட்டு நிற்கும் என்னைக் கண்ட இளம்பிறை சூடியான பரமன் மகிழ்ந்து, இறைவியோடு என்னெதிரே தோன்றிக் கூறலானார்.

சிவபிரான் கூறுகிறார்—— “சிலாதரின் புதல்வனே! நீ சிறந்த தவம் செய்தவன். உன் தவத்தைக் கண்டு மகிழ்ந்து, உனக்கு வரமருளவே இப்பொழுது இங்கு வந்துள்ளேன். உன் மனதிற்கு விருப்பம் எதுவோ, அந்த வரத்தையே கேள்.” சிவபெருமான் இவ்வாறு கூறவே, நான் எனது தலையை அவருடைய திருவடிகளில் கிடத்தி, கிழப்பருவத்தையும் சோகத்தையும் நீக்கும் சுருதிப் பொருளான சிவபிரானைத் துதிக்கலானேன். கண்களில் நீர் மல்க இவ்வாறு பக்தியோடு திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கித் துதிக்கும் நந்தியான என்னைத் தன் இருகைகளினாலும் வாரித் தூக்கியெடுத்த பரமாத்மா சிவபிரான், என்னுடலைத் தடவிக் கொடுத்துவிட்டுப் பார்வதீபிராட்டியையும் மற்ற சிவகணங்களையும் ஒரு தடவை பார்த்துவிட்டுக் கருணைத் ததும்பும் கண்களால் என்னைப் பார்த்து, “குழந்தாய் நந்தீ! மித்ரன், வருணன் ஆகிய இரு அந்தணர்களையும் நான்தான் அனுப்பினேன். அறிஞனே! உனக்கு மரணபயம் எங்கு? நீயோ என்னை ஒத்தவனாயிற்றே. இதில் ஐயமேது? நீ மரணபயமின்றி, கிழப்பருவமின்றி, துன்பமின்றி, அழிவின்றி, குறைதலின்றி என்றும் என் சிவகணங்களின் தலைவனாகவே விளங்குவாய். உன் தந்தை மற்றும் சுற்றம் சூழ என்னருகிலேயே என்றென்றும் இருப்பாயாக. எனக்குச் சமமான திறல் உனக்கும் உண்டு. என்றென்றும் நீ என் அன்பனே. எனதருளால் உனக்குப் பிறவியில்லை, கிழப்பருவமில்லை, மரணபயமில்லை.”

நந்தியெம்பெருமான் கூறுகிறார்—— முனிவரே! இவ்வாறு கூறிய இறையனார் தன் தலையில் அணிந்துள்ள தாமரையினாலாகிய மாலையைக் கழற்றி என் கழுத்திலிட்டார். மங்களகரமான அம்மாலை என் கழுத்தில் விழவே, முக்கண்களும் பத்து திருக்கரங்களும் எனக்குத் தோன்றின. இதனால் நான் ‘இரண்டாவது சிவனோ!’ என்னுமாறு விளங்கினேன். அப்பொழுது இறைவன் என் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டு, “ஐயனே! இப்பொழுது உனக்கு என்ன வரம் வேண்டும், கேள்” என்றருளினார். பின் சிவனார் தனது சடைமுடியில் சிக்கியுள்ள பனிபோல் தூய கங்கை நீரைக் கைகளிலேந்தி, “நீ நதியாகப் பெருக்கெடுத்து ஓடுவாயாக” என்று கூறிக் கீழே விடுத்தார். அப்பொழுது அந்நீர் தூய நீருள்ளதாகப் பெருவேகத்துடன் அழகிய ஐந்து நதிகளாகப் பெருக்கெடுத்து ஓடலாயிற்று. அவற்றின் திருப்பெயர்கள் ஜடோதகம், த்ரிஸ்ரோதஸ், விருஷத்வனி, சுவர்யோதகம், ஜம்பூநதம் என்பதாகும். இவை இறைவனது முதுகுப்புறம் போலவே மிகவும் மங்களமானவை. சிவபிரானது எதிரில் இவ்வைந்து நாமங்களைக் கூறுபவன் தூயவனாவான். இவ்வைந்து நதிகளுக்குச் சென்று நீராடித் திருவைந்தெழுத்தை ஓதி சிவனைப் பூஜிப்பவன் நிச்சயம் சிவஸாயுஜ்யத்தை (சிவனோடு சிவனாகவே இருத்தலை)ப் பெறுவான்.

இதன்பின் சிவபிரான் உமையம்மையிடம், “குறைவற்றவளே! நம் சிவகணங்களுக்கு நந்தியைத் தலைவனாகத் திருவபிஷேகம் செய்ய விரும்புகிறேன். நீ என்ன நினைக்கிறாய்?” என்று வினவினார்.

அப்பொழுது உமையம்மை, “இறைவா! தாங்கள் இவனுக்குக் கணங்களின் தலைமைப் பதவியைத் தரலாமே. இவனும் எனது மகனைப் போன்றவன்தானே. ஆகவே, இவன் எனக்கு மிகவும் பிரியமானவன்” என்று பதிலுரைத்தாள். உடனே அடியார்க்கெளியவரான சிவபிரான், ஒப்பற்ற திறல் கொண்ட தனது சிவகணங்களையெல்லாம் அழைத்து, “கணங்களின் தலைவர்களே! இப்பொழுது நான் கூறும் கட்டளையை நீங்கள் அனைவரும் ஏற்கவேண்டும். எனது அன்புமகனான இந்த நந்தி அனைத்து கணத்தலைவர்கட்கும் கணங்களுக்கும் ஒரே தலைவன். ஆகவே, நீங்களனைவரும் ஒன்றுசேர்ந்து எனது கணங்களுக்கெல்லாம் ஒரே தலைவனாக அன்போடு இவனுக்குப் பட்டாபிஷேகம் செய்து வையுங்கள். இன்று முதல் இவனே உங்கள் தலைவன்” என்று கூறியருளினார்.

நந்தியெம்பெருமான் கூறுகிறார்—— ஸநத்குமார முனிவரே! இறைவன் கூறிய கட்டளையை ‘அப்படியே’ என்று தலைகுலுக்கி ஏற்ற சிவகணங்கள், உடனே பட்டாபிஷேகத்திற்கு வேண்டிய பொருட்களைச் சேகரித்தனர். பின், தேவர்களும் முனிவர்களும் ஒன்றுகூடி எனக்குப் பட்டாபிஷேகம் செய்து வைத்தனர். பின், மருத்துக்களின் பெண்ணான ‘ஸுயஶஸ்’ என்பவளை எனக்குத் திருமணம் செய்து வைத்தனர். அப்பொழுது உயர்ந்த பொருள்களெல்லாம் எனக்குப் பரிசாக வழங்கப்பட்டன. உடனே, நானும் என் மனைவியுமாக சிவபிரான், பார்வதீபிராட்டி, ஸ்ரீமந்நாராயணர், பிரும்மதேவர் ஆகியவர்களின் திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கினோம். அப்பொழுது அடியார்க்கன்பரான சிவனார் பிராட்டியோடு என்னிடம் கூறலானார்.

சிவபிரான் கூறுகிறார்—— “நன்மகனே! நீயும், உன் மனைவியும் நான் சொல்வதைக் கேளுங்கள். நீ எனக்கு மிகவும் அன்பன். ஆகவே, அன்பினால் நீ விரும்பிய வரத்தைத் தருகிறேன். நந்தியே! பிராட்டியும் உன்னிடம் பெரும் அன்பு கொண்டுள்ளாள். ஆகவே, நான் சொல்வதைக் கவனமாகக் கேள். இடையறா அன்பு, உயர்ந்த நிலை, அனைத்துச் செல்வங்களும் நிறைவுற நிற்கும் தவவலிமை, பெருந்தவ யோகி நிலை, வில்லிற்கொருவன் என்னும் தகைமை, பிறரால் வெல்லப்படாமை, அனைவரையும் வெற்றிகொள்ளும் வலிமை, குறைவற்ற பலம், எல்லோராலும் கொண்டாடப்படும் தகைமை ஆகியன அனைத்தும் பெறுவாயாக. நான் இருக்கும் இடங்களிலெல்லாம் நீயும் இருக்கக் கடவாய். நீ இருக்கும் இடங்களிலெல்லாம் நானும் இருப்பேன். இதே நிலை உன் தந்தைக்கும் பாட்டனாருக்கும்கூட உண்டு. உன் தந்தையும் மிக்க திறலும் செல்வமும் பெற்று, என் பக்தனான சிவகணமாவார். இவ் வரம் உனது பாட்டனாருக்கும்கூட இயையும் (பொருந்தும்). பின், முடிவில் நீங்கள் அனைவரும் என்னிருப்பிடமான திருக்கயிலை வந்தடைவீர்கள்.”

நந்தி கூறுகிறார்—— முனிவரே! பின் வரமருள எண்ணிய பிராட்டி, என்னைக் குளிரக் கடாக்ஷித்து, “குழந்தாய்! நீ என்னிடமும் வரம் கேட்டுப் பெற்றுக் கொள். உன் விருப்பங்களை நிறைவுறச் செய்கிறேன்” என்றருளினாள். அப்பொழுது நான் இரு கைகளையும் கூப்பி, “தாயே! உன் திருவடிகளில் இடையறா அன்பு எனக்கு வேண்டும்” என வேண்டினேன். நான் வேண்டியதைத் தேவியும் ‘அவ்வாறே ஆகுக’ என்றருளினாள். பின் இறைவி என் காதல் மனைவியான ஸுயஶஸ்ஸை நோக்கி, “குழந்தாய்! நீயும் வேண்டிய வரம் கேள். உனக்கும் மூன்று திருக்கண்கள் உண்டாகட்டும். உன் பிறவித்தளை நழுவட்டும். மக்கட்செல்வங்களோடு விளங்குவாய். என்னிடமும் சிவபிரானிடமும் அசையாத பக்தி உனக்குக் கிட்டட்டும்” என்றெல்லாம் அருளினாள்.

ஸநத்குமாரரே! பின் சிவனாரது அருட்கட்டளைப்படிப் பிரும்மதேவர், ஸ்ரீஹரி, மற்றுமுள்ள தேவர்களும் மனமகிழ்ச்சியோடு எங்களுக்குப் பலப்பல வரங்கள் ஈந்தனர். பின் என்னையும் என் சுற்றத்தினரையும் அழைத்துக் கொண்டு சிவபிரான் உமாதேவியோடு காளையேறிக் கயிலை அடைந்தார். ஸ்ரீஹரி முதலிய தேவர்களனைவரும் சிவபிரானைத் துதித்தவண்ணம் என்னையும் புகழ்ந்து கொண்டு தங்கள் தங்கள் இருப்பிடம் சென்றனர். முனிவரே! இதுவே நான் பிறந்த கதை. இது ஆனந்தமளிப்பது; சிவபிரானிடம் காதலை வளர்ப்பது. எவனொருவன் பக்தியோடு நந்தியான எனது பிறப்பு, வரம் பெறுதல், பட்டாபிஷேகம், திருமணம் ஆகியனவற்றைக் கூறும் இச்சரித்திரத்தைப் படிப்பவனும், படிக்கச் செய்பவனும், கேட்பவனும், கேட்கச் செய்பவனும் இவ்வுல இன்பங்களை முற்றிலுமாகத் துய்த்து, பின் உயர்ந்த கதியையும் பெறுவான்.

 

அத்தியாயம் : எட்டும் ஒன்பதும்

காலபைரவரின் அவதாரம் மற்றும் லீலைகள்

நந்தியெம்பெருமான் கூறுகிறார்—— ஸநத்குமாரரே! பைரவர் பற்றிய கதையைக் கூறுகிறேன், கேள். இதனால் சிவபிரானிடம் பக்தி மென்மேலும் வளரும். முன்பொரு சமயம் தேவர்களும் ரிஷிகளும் பிரும்மதேவரிடம் சென்று, “லோகநாயகரே! தாங்களோ படைக்கும் கடவுள். உண்மையில் அழிவற்ற தத்துவம் எது? என எங்களுக்குத் தயை செய்து கூறுங்கள்” என வேண்டினர். இதைக் கேட்ட பிரும்மதேவர், சிவனாரது மாயையில் மயங்கியவராய் உண்மை உணராது தேவர்களை நோக்கி, “தேவர்களே! ரிஷிகளே! உண்மை தத்துவம் எது? என்பதை உள்ளபடி கூறுகிறேன். நான் உலகத்தின் தோற்றத்திற்குக் காரணமானவன், பிறப்பிலி, அழிவற்றவன். நான் ஒருவனே என்றுமுள்ள நிரஞ்ஜனனான பிரும்மதத்துவமான ஆன்மா. பிரபஞ்சத்தைப் படைத்து—காத்து—அழிப்பவனும் நானே” என்று பதிலுரைத்தார்.

இதைக் கேட்டுச் சினந்த ஸ்ரீமந்நாராயணன் சற்றே சிரித்தவண்ணம், “பிரும்மதேவரே! இதென்ன அறிவிலித்தனம். உண்மை யாதெனப் புரியாது ஏதேதோ கூறுகிறீர்களே! நானன்றோ உலகைப் படைத்தவன், பரமபுருஷன். வேதங்கள் என்னையன்றோ வேள்விகளுக்கு நாதன், யக்ஞ புருஷன், மாயையை வென்றவன் என்று கூறுகின்றன. என் கட்டளையை ஏற்றல்லவோ நீங்கள் படைக்கிறீர்கள். என்னையன்றி உலகிற்கு ஜீவனமேது?” என்று பதிலுரைத்தார். மாயை வலையில் சிக்கிய இருவரும் இவ்வாறு பேசவே, நாம் அனைவரும் வேதங்கள் கூறுவதைக் கேட்போமே. அவைதானே அனைத்திற்கும் சாட்சி என்று தீர்மானித்து, “வேதங்களே! நீங்கள்தான் அனைத்திற்கும் எடுத்துக்காட்டு. உண்மை தத்துவம் எதுவென்று நீங்கள் சொல்லுங்கள்” என்று வேண்டினர்.

ரிக்வேதம் கூறுகிறது—— “எங்கிருந்து அனைத்தும் தோன்றுகின்றனவோ, எவருள் அனைத்து பூதங்களும் நிலைகொண்டுள்ளனவோ, எதை உயர்ந்த தத்துவம் எனக் கூறுகின்றோமோ, அது சாட்சாத் ஸ்ரீருத்ரன்தான்.”

யஜுர்வேதம் கூறுகிறது—— “எவர் எல்லா வேள்விகளாலும் யோகங்களாலும் போற்றப்படுகிறாரோ, எவரால் வேதங்களாகிற நாங்கள் பிரமாணம் என்று போற்றப்படுகிறோமோ, எவர் அனைத்தையும் பார்ப்பவரோ, அவரே சிவபெருமான்.”

ஸாமவேதம் கூறுகிறது—— “எவரால் இப்பிரபஞ்சம் சுற்றுகிறதோ, எவரை யோகிகள் தியானிக்கின்றனரோ, எவருடைய ஒளியால் இப்பிரபஞ்சம் ஒளிர்கிறதோ, அந்தத் திரியம்பகரே பரமன்.”

அதர்வணவேதம் கூறுகிறது—— “பக்தியால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட மக்கள், எவரைத் தேவதேவர் எனக் காண்கின்றனரோ, அந்தச் சங்கரனையே கைவல்யமான முக்தி என்கின்றனர். அவர் துன்பங்களையெல்லாம் கடந்த ஆனந்தநிலையில் உள்ளவர்.”

நந்தியெம்பெருமான் கூறுகிறார்—— மாயையில் சிக்கிய பிரும்மதேவரும் ஸ்ரீவிஷ்ணுவும் வேதங்கள் கூறியதைக் கேட்டுத் தன்நிலை மறந்தவர்களாக வேதங்களைப் பார்த்துக் கூறலாயினர்—— “வேதங்களே! உங்களது அறிவென்ன மழுங்கிவிட்டதா? சிவனோ பிரமத கணங்களின் தலைவர்; திகம்பரர்; என்றுமே சிவையான பார்வதியோடு விளையாடிக் கொண்டிருப்பவர்; சாம்பலைப் பூசியவர்; விரூபமானவர்; சடையாண்டி; எருதுவாகனர்; சர்ப்பங்களே அணிகலன். அப்படிப்பட்ட அவர் எவ்வாறு பரப்பிரும்மநிலையை அடைந்தார்? அதன் வாசனைகூட அவரிடமில்லையே?”

இவ்வாறு அவர்கள் கூறவே, எங்கும் நிறைந்து விளங்கும் பிரணவமான ஓங்காரமான நாதம் திருமேனியற்றதாயினும் திருமேனி தாங்கி அவர்களை நோக்கிக் கூறியது.

பிரணவம் கூறுகிறது—— “சிவனான இறைவன், தன் சக்தி தத்துவமான ஆன்மாவை விட்டுப் பிரியாதவர். சிலசமயம் திருவிளையாடல் புரியவெண்ணித் தன்னிலிருந்து பிரியாததான சக்தியுடன் திருவிளையாடல் புரிகிறார். அவர்தான் பரமன்; என்றென்றும் இருப்பவர்; தனக்குத்தானே ஒளிரும் ஆதிஅந்தமில்லா அருட்பெருஞ்சோதி. ஆனந்தமே வடிவான சக்தி தத்துவமான இறைவி வந்து போகிறவளல்ல. அவரோடு இணைந்திருப்பவள்.”

நந்தி கூறுகிறார்—— இவ்வாறு பிரணவம் கூறியும் மாயை அகலாத பிரும்மா—விஷ்ணுவிற்கு எதிரில், அப்பொழுது அடிமுடி தெரியாததொரு பெருஞ்ஜோதி விண்ணளாவித் தோன்றியது. அப் பெரும்ஜோதியின் நடுவில் ஒரு புருஷன் தோன்றினான். அப்பொழுது பிரும்மதேவரது ஐந்தாவது தலை சினத்தால் கொதித்து, ‘எங்கள் இருவருக்கு இடையில் இதென்ன ஒரு புருஷன். இவன் யார்?’ என்று நினைக்கையில், அவர் கண்டங்கறுத்துத் திருமேனி பொன்னிறத்தவராகக் கையில் முத்தலைச்சூலமேந்தி, இளம்பிறைசூடி, நாகாபரணம் அணிந்து முக்கண்ணராகக் காட்சியளித்தார். இதைக் கண்ட பிரும்மா, “ருத்ரனே! உன்னை நான் நன்கறிவேன். எனது நெற்றியிலிருந்து முன்பு நீ தோன்றினாய். நீ அழுததால் உனக்கு ருத்ரன் எனப் பெயரிட்டேன். நீ என்னைச் சரணடை, உன்னைக் காப்பாற்றுவேன்” என்றார்.

பிரும்மதேவர் செருக்கோடு கூறியதைக் கேட்ட ஸ்ரீருத்ரர், உலகையே அழிப்பான் போல் சினந்தார். அவரது சினத்திலிருந்து எண்டிசைகளும் ஒளிருமாறு ஒரு பைரவர் தோன்றினார். சிவபிரான் அவரை நோக்கிக் கூறினார்—— “நீ காலனைப் போலவே விளங்குவதால் நீ காலராஜன். உன் பெயர் காலபைரவன். இவ்வுலகையே தாங்கும் வல்லமை படைத்த நீ, அனைத்தையும் பயங்கொள்ளச் செய்வதால் உன் பெயர் ‘பைரவன்’ என்றும், உன்னைக் கண்டு யமனும் பயப்படுவானாகையால், நீ ‘காலபைரவன்’ என்றும், பக்தர்களின் பாவங்களை நீ விழுங்குவதால், நீ ‘பாவபக்ஷணன்’ என்றும் பெயர் பெறுவாய். முக்தியளிக்கும் காசியம்பதி அனைத்து பட்டணங்களிலும் சிறந்தது. நீயே அதற்கு அதிபதி (தலைவன்). அங்கு பாவம் செய்பவர்களைத் தண்டித்தலே நின்தொழில். அங்குள்ளவர்களது நன்மை—தீமைகளை எழுதுபவன் சித்திரகுப்தன்.”

இவ்வாறு வரம் பெற்ற காலபைரவர் இடது கைவிரல் நகநுனியால் பிரும்மதேவரது ஐந்தாவது தலையைக் கிள்ளியெடுத்தார். எந்தவோர் அங்கம் தவறு செய்கிறதோ, அதைத்தானே தண்டிக்க வேண்டும். ஆகவே, சிவாபராதம் பேசிய ஐந்தாவது தலையைக் கிள்ளியெடுத்தார். இதைக் கண்டு பயந்த ஸ்ரீஹரியும் பிரும்மாவும் சதருத்ரியமான மந்திரத்தால் சிவபிரானைத் துதித்தனர். அவர்களது செருக்கு தொலைந்தது. ‘பரப்பிரும்மம் சிவனே ஸத்—சித்—ஆனந்தம் என்கிற லட்சணம் உடையவர். அவரே பரமன். குணங்களைக் கடந்தவர்’ என்றுணர்ந்தனர்.

இதைக் கண்டு மகிழ்ந்த சிவபிரான் காலபைரவரிடம், “ஸ்ரீஹரியும் பிரும்மாவும் உன்னால் போற்றப்பட வேண்டியவர்கள். பிரும்மனது தலை ஓடு உன் கையில் இருக்கும். அந்த பிரும்மஹத்தி பாவம் நீங்க, கபால விரதமிருந்து பிச்சையெடுத்து உண்.” உடனே பிரும்மஹத்தி என்கிறவொரு பெண்ணையும் படைத்து, அவளிடம், “காலபைரவனான இவன் காசியம்பதியை அடையும் வரை, நீயும் பயங்கரமான இந்தக் காலனைப் பின்தொடர்ந்து செல். காசியம்பதியைத் தவிர மற்றெல்லா இடங்களிலும் நீ செல்லலாம்.” பின் காலபைரவரிடம், “நீ காசியம்பதியை அடைந்ததும், இந்தப் பிரும்மஹத்தி என்கிற பெண், உன்னை விட்டுவிடுவாள்” என்று திருவாய் மலர்ந்தருளினார். (அத்தியாயம் 8)

* * *

நந்தி கூறுகிறார்—— ஸநத்குமாரரே! பைரவரது மற்றொரு கதையும் கூறுகிறேன். இது பாவங்களைப் போக்குவதும், பக்தியை வளர்ப்பதுமாகும். இறைவனது கட்டளையை ஏற்ற காலபைரவர் கையில் பிரும்மகபாலம் தாங்கி மூவுலகங்களிலும் சுற்றித் திரிந்தார். இவ்வாறு சுற்றித் திரிந்த பைரவர் ஒரு சமயம் ஸ்ரீவைகுண்டம் செல்ல, ஸ்ரீமந்நாராயணன் அவரைக் கண்டு துதித்து, “இறைவா! இதுவென்ன கொடுமை? உலகினுக்குப் படியளக்கும் தாங்கள் கையில் ஓடுடன் பிச்சை எடுப்பது ஏன்?” எனக் கேட்க பைரவரும், “பிரும்மனின் தலையைக் கொய்ததால் நேர்ந்த பாவம் தீர, இக் காபாலிக விரதத்தைச் செய்கிறேன்” என்றார். அப்பொழுது திருமகள் ‘மனோரதவதீ’ (மனதில் நினைத்ததைப் பூர்த்தி செய்யும்) என்கிற பிச்சையை அவரது கலத்தில் அளித்தாள். ஸ்ரீஹரி அப்பொழுது காலபைரவரைப் பின்தொடரும் பிரும்மஹத்தியைப் பார்த்து, “நீ அவரை விட்டுவிடு” எனக் கூற, “ஸ்ரீஹரியே! திரும்பப் பிறப்பற்ற நிலையை அடைய என்னைப் புனிதமாக்கிக் கொள்ளவே, நான் இவரைப் பின்தொடர்கிறேன்” என்று பிரும்மஹத்தி பதிலுரைத்தாள்.

இவ்வாறு சுற்றித் திரிந்த காலபைரவர் முக்தி தரும் நகரமான வாராணசியை அடைந்ததும், பயங்கரமான மேனியுடைய பிரும்மஹத்தி ‘ஆ ஆ’ என்று அலறியவாறு பாதாளத்தில் புகுந்தாள். காலபைரவரது திருக்கரத்திலிருந்த பிரும்மகபாலமும் தரையில் வீழ்ந்தது. அங்கு தோன்றிய நீர்க்குளம்தான் பிரும்மகபால தீர்த்தம். பிரும்மாவின் தலையைக் கொய்ததால் உண்டான பிரும்மஹத்தி தோஷம், காசியில் ஒரு நொடியிலேயே அழிந்ததால் காசியம்பதியன்றோ கொண்டாடத்தக்கது. ‘கபாலமோசனம்’ என்கிற நீர்நிலையைக் காசியில் நினைத்தாலே, நாம் செய்த பாவங்களனைத்தும் உடனே நசிக்கும். இங்கு நீராடி பித்ருக்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் தர்ப்பணம் செய்ய பிரும்மஹத்தி தோஷம் விலகும்.

மார்கழி மாதத் தேய்பிறை அஷ்டமியன்று சிவபிரான் பைரவராக அவதாரம் செய்தார். ஆகவே, அன்றைய தினம் காலபைரவர் திருச்சன்னதியில் உபவாசம் இருந்து இரவில் கண்விழித்திருந்து அவரைத் துதிக்க அனைத்துப் பாவங்களும் விலகும். காசியம்பதியைத் தவிர வேறிடங்களானாலும் அங்கும் உபவாசமிருந்து பக்தியோடு கண்விழித்து இவ்விரதத்தைச் செய்வரேல் அவர்களும் பாவங்கள் தொலைந்து நற்கதி பெறுவர். லட்சக்கணக்கான பிறவிகளில் செய்த பாவங்கள் காலபைரவ தரிசனத்தினால் அழியும். காலபைரவரின் அடியார்க்குத் தீங்கு நினைப்பவன், இப்பிறவியில் துன்பங்கள் பெற்று மேலும் கீழ்நிலை பெறுகிறான்.

காசி விசுவநாதரிடம் பக்தி கொண்டு காலபைரவரைப் புறக்கணிப்பவன் பெருந்தீங்குகளைப் பெறுவான். காசியம்பதியில் இவருக்கு அளவற்ற பெருமையுண்டு. காசியிலேயே வசித்து காலபைரவரைச் சேவிக்காதவனது பாவங்கள் வளர்பிறை சந்திரனைப் போலப் பெருகும். காசியிலே இருந்துகொண்டு செவ்வாய்க்கிழமை தேய்பிறை அஷ்டமியன்று காலபைரவரைப் பூஜிக்காதவனது புண்ணியம் தேய்பிறை சந்திரனைப் போல குறைந்தழியும். பிரும்மஹத்தி முதலிய பாவங்களைப் போக்கும் பைரவரது தோற்றம் பற்றிய இச்சரிதத்தைக் கேட்க பாவங்கள் விலகும்; சிறையில் இருப்பவனும் விடுதலை பெறுவான்; பெரும் விபத்துக்கள் விலகும்; துன்பங்கள் தொலையும். (அத்தியாயம் 9)

 

அத்தியாயம் : பத்து முதல் பன்னிரண்டு வரை

நரசிங்கன் திருவவதாரமும், சரபமூர்த்தி தோன்றுதலும்

நந்தி கூறுகிறார்—— முன்பொரு சமயம் சதீதேவியின் சரித்திரத்தைக் கூறும்போது, வீரபத்திரரால் தக்ஷனது வேள்வி அழிக்கப்பட்டதைக் கூறினேன் அல்லவா? தேவர்களுக்கு உதவி செய்ய, சிவபிரான் கொழுந்துவிட்டெரியும் தீ போன்ற திருமேனி தரித்த சரப அவதாரமும் எடுத்த திவ்விய சரிதத்தைக் கூறுவேன். சிவபிரானது திருவவதாரங்கள் எண்ணற்றவை. அவ்வளவும் தன்னடியார்கட்கு நன்மை செய்யபவையாகும். விண்ணிலுள்ள நட்சத்திரங்களையும் பூமியிலுள்ள மணலையும்கூட எண்ணிவிடலாம். ஆனால், பல்லறிஞர்களாலும் எத்தனை பிறவிகளெடுத்தாலும் சிவபிரானது திருவவதாரங்களைக் கணக்கிட்டுக் கூறவியலாது. சகலச் செல்வங்களையும் நல்கும் சரபருடைய திவ்விய சரித்திரத்தை நான் கேட்டுத் தெரிந்த அளவு கூறுவேனாக.

ஸநகாதிகளான உங்களால் சபிக்கப்பட்ட ஸ்ரீவிஷ்ணுபார்ஷதர்களான ஜயவிஜயர்கள், பூமியில் கசியபரது புதல்வர்களாகப் பிறந்தனர். இரண்யகசிபு மூத்தவன்; இரண்யாக்ஷன் இளைவன். இரண்யாக்ஷன் பூமியை எடுத்துச் சென்றபோது, பிரும்மதேவர் பிரார்த்திக்க ஸ்ரீஹரி வராக அவதாரமெடுத்து இரண்யாக்ஷனை வதித்தார். இதனால் கோபம் கொண்ட இரண்யகசிபு பிரும்மனைக் குறித்துப் பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் கடுந்தவம் செய்து, ‘அவரால் படைக்கப்பட்டவை எவையாலும் தனக்கு மரணம் கூடாது’ என வரம் பெற்றான். பின், சோணிதபுரத்தைத் தலைநகராகக் கொண்டு மூவுலகங்களையும் அரசாண்டான்; தேவர்களையும் ரிஷிகளையும் துன்புறுத்தினான்; அந்தணர்களை அழித்தான்; அறச்செயல்களைத் தடுத்தான். ஸ்ரீஹரியின் பக்தனான தன் மகன் பிரகலாதனைப் பகைத்தபோது, ஸ்ரீஹரி பெருங்கோபம் கொண்டு மாலை வேளையில் இரண்யனது அரண்மனை தூணிலிருந்து நரசிங்கனாகத் தோன்றி, இரண்யனது மார்பைப் பிளந்து வதைத்தார். உடனே தேவதுந்துபிகள் முழங்கின. பிரகலாதனும் திருமகளும் இத்திருமேனி கண்டு வியந்தனர். அழகிய சிங்கரது சினத்தீயினால் பிரும்மாதிதேவர்களும் கலங்கினர். பின், அவரது சினத்தைத் தணிக்க பிரகலாதனை அவரருகே அனுப்பினர். பிரகலாதனைக் கண்ட அழகிய சீயம், அவனையெடுத்து மார்போடு அணைத்து இதயதாபம் நீங்கினார். ஆனாலும் சினத்தீ குறையவில்லை. அப்பொழுது பிரும்மா முதலிய தேவர்கள் சிவபிரானைச் சரணமடைந்து துதித்தனர்—— “இறைவா! தேவதேவரே! சரணம் சரணம். முன்பு அமுதம் பெறத் திருப்பாற்கடலைக் கடைய முதலில் வந்த ஆலகாலவிடத்தை உண்டு எங்களைக் காத்தாய். இறைவா! உன் திருநாமத்தை உச்சரித்த நொடியிலேயே துன்பங்கள் விலகுமே. இப்பொழுதோ நரசிங்கரின் சினத்தீயில் வெந்து சாம்பராகிறோமே. நீயன்றோ காத்தருள வேண்டும்.” (அத்தியாயம் 10)

* * *

இவ்வாறு தேவர்கள் வேண்டவே, முக்கண்ணுடைய சிவனார் அழகியசிங்கரது சினத்தைத் தணிக்க மனங்கொண்டார். உடனே, தன் திருமேனியில் தோன்றிய வீரபத்திரரை நினைத்தார். உடனே அவரும் கோடி கோடி நரசிங்கமூர்த்திகளோடு அங்கு தோன்றினார். அவர்கள் அனைவரும் ஊழித்தீயொத்த ஒளியினர்; முக்கண்ணர்கள்; ஒளிரும் சடையர்; பிறைசூடியவர்கள்; அவர்களது ஹும்கார ஒலி எண்டிசைகளையும் செவிடாக்கின. நீருண்டமேகம் போன்ற கறுத்த திருமேனியர், பயங்கரமானவர்கள். இவ்வாறு தோன்றிய வீரபத்திரர் சிவனாரை வணங்கி அழைத்த காரணம் கேட்கவே, சிவபிரான்—— “வீரனே! இப்பொழுது தேவர்கட்கும் பெருத்த பயம் வந்துள்ளது. நரசிங்கத்தின் தீயினால் எரிக்கப்படுகிறார்கள். அடக்க முடியாத அத்தீயை நீதான் அணைக்கவேண்டும். முதலில் அமைதியான சமாதானப் பேச்சினால் கூறிப் பார். அப்படிச் சினம் தணியவில்லையெனில், எனது பைரவரூபத்தைக் காட்டு. சிறியதைச் சிறியதாலும், பெரியதைப் பெரிய தேஜஸினாலும்தான் அடக்கவேண்டும். ஆகவே, நீ சென்று அந்த நரசிங்கரது முகத்தைக் கொண்டுவா” எனக் கட்டளையிட்டார்.

நந்தி கூறுகிறார்—— இவ்வாறு கட்டளையை ஏற்ற வீரபத்திரர் சாந்தமான திருமேனி கொண்டு நரகேசரியான ஸ்ரீஹரி உள்ள இடத்திற்கு வேகமாகச் சென்றார். அங்கு தந்தை, தன் தனயனுக்குக் கூறுவதுபோல் அமைதியாகக் கூறலானார்.

வீரபத்திரர் கூறுகிறார்—— “மாதவரே! உலகின் நன்மைக்காகவே திருவவதாரம் செய்பவர் தாங்கள்; உலகைக் காக்க வேண்டியவர். முன்பு கூர்மரூபமெடுத்து மலையைத் தாங்கினீர். பின் வராகராகப் பூமியைத் தாங்கினீர். இப்பொழுது நரசிங்கராக இரண்யனை ஒழித்தீர். பின் வாமனராக பலியைத் தகைப்பீர். அனைத்துலகங்கட்கும் நீர்தானே தோற்றுவாய். மேலும் அழிவும் குறைநிறையும் அற்றவர். எப்பொழுதெல்லாம் உலகினுக்குத் துன்பம் வருகிறதோ, அப்பொழுதெல்லாம் நீர் அவதரித்துத் துன்பத்தைத் துடைக்கிறீர்கள். ஒப்பார் மிக்கார் இல்லாத தாங்கள் வேதங்களையும் தர்மங்களையும் நிலைநிறுத்துபவர். எதற்காக இவ்வவதாரம் எடுத்தீர்களோ, அந்த இரண்யன்தான் அழிக்கப்பட்டுவிட்டானே; பிரகலாதனும் காப்பாற்றப்பட்டான். இந்த நரசிங்கரூபம் மிகவும் உக்கிரமாக இருப்பதால், தாங்கள் என்னெதிரிலேயே உடனே இதைத் தணித்துக் கொள்ளவேண்டும்.

இதைக் கேட்ட நரசிம்மர் மேலும் சினம் கொண்டு, “எங்கிருந்து வந்தாயோ, அங்கேயே செல். எனக்கொன்றும் இதம் கூறவேண்டாம். இப்பொழுதே அனைத்து சராசரங்களையும் அழிக்கப் போகிறேன். எதற்காகவும் இச்சம்காரத்தை நிறுத்தேன். என்னை அடக்குபவர் யாருளர்? எனது கட்டளைதான் எங்கும். அனைத்து சக்திகளையும் தூண்டுபவனும் நிறுத்துபவனும் நானே. உலகிலுள்ள விபூதிகளான செல்வங்களனைத்தும் எனதே என்று நீ அறிவாயா? எனது அம்சத்திலிருந்து வந்தவர்கள்தானே பிரும்மன், இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் அனைவரும். உலகங்களை அழிப்பதற்குக் காரணமான காலன் நான்தான். உலகங்களையெல்லாம் ஒன்றுகூட்டி அழிக்க முற்பட்டுள்ளேன். வீரபத்திரனே! நான் காலனுக்கும் காலன். இத்தேவர்களெல்லாம் என்னருளாலேயே ஜீவிக்கிறார்கள் என்பதை நன்கு தெரிந்து கொள்” என்றார் வீரபத்திரரிடம்.

இதைக் கேட்ட வீரபத்திரர் சிவபிரானது பெருமைகளையெல்லாம் எடுத்துச் சொல்லியும் நரசிம்மர் அமைதியடையாதது கண்டு வெகுவேகத்துடன் நரசிங்கத்தைப் பிடிக்கத் தாவினார். அப்பொழுது சிவபெருமானது பயங்கரமான தேஜஸ் உலகெங்கும் பரவியது. பொன் போன்ற அவ்வொளி சூரியனிடமிருந்தோ, தீயிடமிருந்தோ தோன்றியதல்ல; மின்னலை ஒத்ததுமல்ல; நிலவைப் போன்றதுமல்ல. அவ்வொளி ஒப்பற்றது. உலகிலுள்ள ஒளிகளெல்லாம் அவ்வொளியில் லயித்தன. பின், தேவர்களனைவரும் ‘போற்றி, போற்றி’, ‘ஜய, ஜய’ எனக் கூறி வணங்க, அவ்வொளி ஒரு சரபத் திருமேனி கொண்டது. ஆயிரம் திருக்கரங்கள், தலையிலே நிலவு, இரு இறக்கைகள், கூரிய அலகு, பறவையின் திருமேனி, கூரிய தித்திப்பற்கள், வஜ்ரப்படை போன்ற நகங்கள், கறுத்த கண்டம், நான்கு கால்கள், ஊழிக்கால சத்தம் போன்ற கம்பீரமான திருமிடற்றோசை, பரந்து விரிந்த முக்கண்கள் — இவ்வாறு சரபத் திருமேனி மிக உக்கிரமாக விளங்கியது. இத்திருமேனியைக் கண்டதுமே நரசிங்கரது திறல் குன்றியது. சரபமூர்த்தி நரசிங்கத்தைத் தன் திருவடிகளால் தூக்கிக் கொண்டு வானில் பறந்து சுற்றியது. தேவர்களுமே ‘நம:, நம:’, ‘வணக்கம், வணக்கம்’ என்று ஓலமிட்டுக் கொண்டு பின்தொடர்ந்து ஓடினர். திறலழிந்த நரசிங்கர் சிவனாரைப் பலவாறு துதித்தார்.

நூற்றெட்டுத் திருநாமங்கள் கூறித் துதித்த ஸ்ரீநரஹரி—— “இறைவா! எப்பொழுதெல்லாம் எனதறிவு மங்கிச் செருக்கடைவேனோ, அப்பொழுதெல்லாம் தாங்கள் நேரில் தோன்றி, என் செருக்கை அடக்க வேண்டும்” என வேண்டினார். தேவர்களும், “இறைவா! ஊழிக்காலத்தில் அனைத்தையும் தாங்கள் தங்களிடமே இழுத்துக் கொள்வதாலன்றோ, தங்களை ‘ஹரன்’ என்கிறார்கள். இன்று ஹரியான ஸ்ரீமந்நாராயணரையும் இழுத்து அடக்கிக் கொண்டதாலும், சான்றோர்கள் தங்களை ‘ஹரன்’ என்றழைக்கிறார்கள். எண்மூர்த்திகளாக உலகைத் தாங்குகிறீர்கள்; ஸத் சித் ஆனந்த ரூபியன்றோ தாங்கள்; பரப்பிரும்மம் தாங்களே; அனைவருக்கும் புகலிடம் தாங்கள். ஏழைப்பங்காளரான தாங்கள் எங்களைக் காத்தருளல் வேண்டும்” என்று இறைஞ்சி வேண்டினர்.

நந்தி கூறுகிறார்—— இவ்வாறு தேவர்கள் வேண்டுவதைக் கேட்ட சிவபிரான், அவர்களை நோக்கி, “தேவர்களே! நீரில் நீரையோ, பாலில் பாலையோ, நெய்யில் நெய்யையோ ஊற்றினால் வேறுபாடு தெரியுமா? ஒன்றாகத்தானே இருக்கும். அதேபோலத்தான் சிவதத்துவத்தில் ஸ்ரீவிஷ்ணுதத்துவம் கலந்ததும். இரண்டும் ஒன்றன்றி வேறில்லை. ஸ்ரீவிஷ்ணுவேதான் இந்த நரசிங்கமாக வந்து, பின் செருக்குற்று உலகை அழிக்கத் தொடங்கினார். நன்மை வேண்டுபவர்கள் அவரை வணங்க வேண்டும். அவர் என் பக்தர்களில் தலைவர்; எனது அடியார்கட்கும் வரம் அருள்பவர்” என்று கூறிய பக்ஷிராஜனான சரபேசர் அங்கேயே மறைந்தருளினார். கணங்களுக்கு அதிபதியான வீரபத்திரன் நரசிங்கத்தின் தோலை மட்டும் உரித்தெடுத்துக் கொண்டு கயிலை திரும்பினார். சிவனார் அத்தோலை ஆடையாக அரையில் ஏற்றார். அதனால், அவர் ‘கிருத்திவாசன்’ எனப் பெயர் பெற்றார். சிவனார், தான் அணிந்திருந்த முண்டமாலையின் நடுவில், நாயகக்கல்லாக நரசிங்கத்தின் தலையை அமைத்துக் கொண்டார். இச்சரிதம் வேதத்திலும் உள்ளது. இதைக் கேட்போர் அனைத்து விருப்பங்களும் ஈடேறப் பெறுவர். சதுர்த்தசி, அஷ்டமி ஆகிய திதிகளில் இச்சரிதத்தைப் படிக்கவும் கேட்கவும் செய்பவன் ஸ்ரீருத்ரலோகத்தை அடைந்து முடிவில் சிவனருளால் முக்தி பெறுவான். (அத்தியாயம் 11,12)

 

அத்தியாயம் : பதின்மூன்று

விசுவாநரனின் தவம் மற்றும் சிவனார் வரமருளுதல்

நந்தீசர் கூறுதல்—— பிரும்மதேவரது புதல்வரே! சிவபிரான் மனம் மகிழ்ந்து ‘விசுவாநரன்’ என்கிற முனிவருக்கு மதலையாய்த் தோன்றிய சரிதத்தைக் கூறுவேன், கேள். தீயையே தனது திருமேனியாகக் கொண்ட சிவபிரான், அக்னி உலகிற்கு அதிபதியாக ‘கிருகபதி’ என்கிற திருப்பெயருடன் அவதரித்தார். இது முன் நடந்ததொரு நிகழ்ச்சி.

நர்மதை நதீ தீரத்தில் தர்மபுரி என்ற ஓர் அழகிய நகரம். அங்கு வசிப்பவர் ‘விசுவாநரன்’ என்கிற சிவபக்தர். அவர் சாண்டில்ய கோத்திரத்தில் பிறந்தவர். அவர் புண்ணியத்தவசீலர். சிவபக்தி கொண்ட பிரும்மதேஜஸ் நிறைந்த நிறைகுடம். நைஷ்டிகப் பிரும்மசாரி. பிரும்மயக்ஞமான வேதத்திலேயே ஊன்றிய அவர் பெண்டிர்க்கான நற்குணங்கள் அமைந்த ‘சுசிஷ்மதீ’ என்கிற பெண்ணை மணந்து இல்லறமாகிய நல்லறத்தை நடத்தி வந்தார். தேவர்கள், பித்ருக்கள், விருந்தினர் ஆகிய மூவருக்கான தவநெறிகளைத் தவறாது செய்து வந்தார். அந்தணர்க்குரிய வேதமோதுதல், வேதம் ஓதுவித்தல், வேள்வி செய்தல், வேள்வி செய்வித்தல், தானம் பெறுதல், தானம் அளித்தல் என்கிற ஆறு கர்மங்களையும் முறைப்படி ஆற்றி வந்தார். இவ்வாறு இல்வாழ்க்கை நடத்தி வந்த அவருக்குக் காலம் வெகுவாகக் கடந்தன.

அப்பொழுது ஒருநாள் உயர்ந்த ஒழுக்கங்களைக் கடைப்பிடித்தொழுகும் அவரது மனைவி சுசிஷ்மதீ தன் கணவரிடம், “நாதா! பெண்கள் பெற்று மகிழ வேண்டிய அனைத்து போகங்களையும், தங்களோடு சேர்ந்து பெற்று மகிழ்ந்தேன். ஆனால், என் மனதில் புதைந்துள்ள இல்வாழ்க்கைக்கு உகந்த ஒரு விருப்பத்தைத் தாங்கள் பூர்த்தி செய்தருள வேண்டும். என் மேல் கருணை இருந்து, நானும் அதைப் பெறத்தக்கவளானால், எனக்குச் சிவபிரானை ஒத்த ஒரு மகவைத் தந்தருள வேண்டும். இதைத் தவிர எனக்கு வேறொன்றும் வேண்டாம்” என்று வேண்டினாள்.

முனிவரே! இதைக் கேட்ட விசுவாநரன் ஒரு நொடி சமாதி நிலையிலிருந்து மனதில் சிந்திக்கலானார். அறநெறி ஒழுகுபவரல்லவா அவர். ‘அந்தோ பெறற்கரிய வரத்தையன்றோ இவள் கேட்டுவிட்டாள். எனது எண்ணத்திற்குமல்லவோ எட்டாதது இவளது வரம். ஒருவேளை சிவபிரானே இவளது திருநாவில் அமர்ந்து இவ்வாறு கேட்க வைத்திருப்பாரோ? வேறு எவர்தான் இவ்வாறு செய்யவியலும்?’ தன் மனைவியின் திருமுகம் தவிர வேறு பெண்டிர் முகம் காணாத அவர், தனது மனைவிக்கு ஆறுதல் கூறிவிட்டுக் காசியம்பதி சென்று, அங்கு வீரேசலிங்கத்தின் சன்னிதியில் அமர்ந்து தவம் செய்யலானார். மூன்று காலங்களிலும் அச்சிவலிங்கத்தைத் தவறாது பூஜை—ஆராதனை—தவம் என்று ஒரு வருடம் பெருந்தவம் இயற்றினார்.

பதின்மூன்றாவது மாதத்தில் ஒரு நாள் விடிவோரையில் கங்கையில் நீராடிவிட்டு வீரேசரைப் பூஜிக்க வருகிறபோது, அந்த லிங்கத்தின் நடுவில் மேனி முழுவதும் திருநீறணிந்த எட்டு வயதுடைய ஒரு பாலகனைக் கண்டார். அக்குழந்தையோ அரையில் துணிகூட இல்லாது காது வரை நீண்ட திருக்கண்களுடன், செஞ்சடை முடியுடன், கோவைப்பழம் போன்று சிவந்த உதடுகளுடன், இளஞ்சிரிப்புடன் காணப்பட்டது. குழந்தைக்கான அலங்காரம், திருமேனி முழுவதும் திருநீறு, குழந்தைக்கான சிரிப்பு. ஆனால், திருவாயிலே வேதசூக்தங்கள் ஓதி வருகிறது. இக்குழந்தையைக் கண்ட விசுவாநரன் பெறற்கரியதொன்றைப் பெற்றாற்போல் உடல் மயிர்க்கூச்செறிக்க மகிழ்ந்தார். இதயம் ‘வணக்கம் வணக்கம்’ என பன்முறை கூறிற்று. உடனே மனவிருப்பங்களைப் பூர்த்தி செய்தருளும் எட்டுப்பாக்களால் பாலரூபியான சிவபிரானைத் துதிக்கலானார்.

விசுவாநரன் துதித்தல்——

ஏகம் ப்3ரஹ்மைவாத்3விதீயம் ஸமஸ்தம்

ஸத்யம் ஸத்யம் நேஹ நாநாஸ்தி கிஞ்சித் ।

ஏகோ ருத்3ரோ ந த்3விதீயோவதஸ்தே2

தஸ்மாதே3கம் த்வாம் ப்ரபத்3யே மஹேஶம் ॥

— ஶிவபுரா. ஶத. ஸம். 13/42

இறைவா! ஒரே தத்துவமான — ஒப்பற்ற — இரண்டற்ற பிரும்மதத்துவம் தாங்களே. இப்பிரபஞ்சமே தங்களது திருமேனி. பல்வேறு உண்டு என்பதில்லை. ஸ்ரீருத்ரரான தங்களைத் தவிர, மற்றது எதற்கும் இருப்பு என்பதில்லை. (அதாவது, அவை தோன்றி மறைபவை; சிவபிரான் ஒருவரே பிறப்பிலி, இறப்பிலி, நிலையான ‘ஸத்’.) ஆகவே, இரண்டற்ற ஒன்றான மகேசரான தங்களையே தஞ்சமடைகிறேன்.

கர்தா ஹர்தா த்வம் ஹி ஸர்வஸ்ய

ஶம்போ4 நாநாரூபேஷ்வேகரூபோப்யரூப: ।

யத்3வத்ப்ரத்யக்34ர்ம ஏகோப்யநேகஸ்—

தஸ்மாந்நாந்யம் த்வாம் விநேஶம் ப்ரபத்3யே ॥

— ஶிவபுரா. ஶத. ஸம். 13/43

நலமே விழையும் இறைவா! அனைத்தையும் செய்பவரும் தாங்களே. அவற்றைத் தன்னுள் கொள்பவரும் தாங்களே. ஒவ்வொருவருக்கும் நியமிக்கப்பட்ட கடமை ஒன்றுதானே. ஆனால், அவை பார்ப்பதற்குப் பலப்பலவாகக் காண்கின்றன அல்லவா? அதேபோலத்தான் தங்களுக்கும் உருவம் ஒன்றே. ஒவ்வொரு ஜீவராசிகளிலும் ஆன்மாவாக விளங்கும் தாங்கள், உடல் வேறுபாட்டால் பலவாகத் தோன்றுகிறீர்கள். ஆனால், தங்களுக்கோ உருவமென்று ஒன்றில்லை. ஆகவே, அனைத்திலும் ஒன்றாக (ஆன்மாவாக) விளங்கும் தங்களைத் தவிர, வேறொருவரைச் சரணம் புகேன்.

(ஒப்புநோக்குக:—

உருவும் அருவும் உருவோடு அருவும்

மருவுபரசிவன் மன்பல் லுயிர்க்கும்

குருவும் என நிற்கும் கொள்கையன் ஆகும்

தருஎன நல்கும் சதாசிவன் தானே.

— திருமந்திரம் 7/6/1)

ரஜ்ஜௌ ஸர்ப: ஶுக்திகாயாம் ச ரௌப்யம்

நைர: பூரஸ்தந்ம்ரு॒கா3க்2யே மரீசௌ ।

யத்3வத்தத்3வத்3விஶ்வகே3ஷ ப்ரபஞ்சோ

யஸ்மிந் க்ஞாதே தம் ப்ரபத்3யே மஹேஶம் ॥

— ஶிவபுரா. ஶத. ஸம். 13/44

கயிறு இருட்டில் பாம்புபோல் தெரிகிறது; முத்துச்சிப்பி வெள்ளியெனத் தோன்றுகிறது; கானல்நீர் உண்மையில் நீர்போலத் தோன்றுகிறது — இவையனைத்தும் தோற்றமேயொழிய உண்மையல்லவே. கண்களுக்குப் புலப்படும் இவ்வுலகம் பார்க்க உண்மை போல் இருந்தாலும், உண்மையில் அது பொய்தானே. (ஏனெனில், உண்மை என்பது என்றுமே அழியாதது. ஆனால், கண்களுக்குப் புலப்படும் அனைத்தும் பொய். உலகம் முதலியன கட்புலனுக்கு ஆகுபவையே (ஆகுபவை = தெரிபவை). இவையனைத்தும் பொய்யென்று தெரிய வருவது எப்போதெனில், உண்மையான சிவபிரானை உணரும்போது. அவரே உண்மைப்பொருள் — ‘ஸத்’. ஆகவே, அவ்வுண்மைப்பொருளான சிவனாரைச் சரணமடைகிறேன்.

(ஒப்புநோக்குக:—

ஆயும்பொய்ம் மாயை அகம்புற மாய்நிற்கும்

வாயும் மனமும் கடந்த மயக்கறின்

தூய அறிவு சிவானந்த மாகிப்போய்

வேயும் பொருளாய் விளைந்தது தானே.

— திருமந்திரம் 8/8/7

நில்லாத வற்றை நிலையின என்றுஉணரும்

புல்லறி வாண்மை கடை.

— திருக்குறள் 331)

தோயே ஶைத்யம் தா3ஹகத்வம் ச வந்ஹௌ

தாபோ பா4நௌ ஶீதபா4நௌ ப்ரஸாத3: ।

புஷ்பே க3ந்தோ4 து3க்34மத்4யேபி ஸர்பி:

யத்தத்ச்ச2ம்போ4 த்வம் ததஸ்த்வாம் ப்ரபத்3யே ॥

— ஶிவபுரா. ஶத. ஸம். 13/45

சம்போ! நீரிலுள்ள குளுமை, தீயின் எரிக்கும் தன்மை, சூரியனின் வெம்மை, சந்திரனின் மனதை மகிழ்விக்கும் இனிமை, மலரில் மணம், பாலில் நெய் — இவையனைத்தும் கண்களுக்குப் புலப்படாமல் இருந்தாலும், உண்மையில் அவற்றுள் மறைந்துதானே உள்ளன. கண்களுக்குப் புலப்படவில்லை என்பதால் இல்லை என முடியுமா? இவையனைத்தும் அவற்றினுள் மறைந்திருப்பதுபோல் தாங்களும் அனைத்தினுள்ளும் மறைந்து விளங்குகிறீர்கள். ஆகவே, அனைத்தாகவும் விளங்கும் தங்களைச் சரணமடைகிறேன்.

(ஒப்புநோக்குக:—

விறகிற் தீயினன் பாலில்படுநெய் போல

மறைய நின்றுளன் மாமணிச் சோதியான்

— அப்பர், தேவாரம்)

ஶப்33ம் க்3ரு॒ஹ்ணாஸ்யஶ்ரவா—

ஸ்த்வம் ஹி ஜிக்4ரஸ்ய—

க்4ராணஸ்த்வம் வ்யங்க்4ரி—

ராயாஸி தூ3ராத் ।

வ்யக்ஷ: பஶ்யேஸ்த்வம்

ரஸக்ஞோப்யஜிஹ்வ:

கஸ்த்வாம் ஸம்யக்3வேத்த்—

யதஸ்த்வாம் ப்ரபத்3யே ॥

— ஶிவபுரா. ஶத. ஸம். 13/46

இறைவா! நீ காதுகளின்றிச் சப்தத்தைக் கேட்கிறாய். மூக்கின்றி மணத்தை முகர்கிறாய். கால்களின்றி வெகுதூரம் செல்கிறீர்கள். கண்களின்றி அனைத்தையும் காண்கிறீர்கள். நாக்கின்றிச் சுவையை அறிகிறீர்கள். உன்னை உள்ளபடி அறிந்தவரோ, அறிபவரோதான் யாருளர்? ஆகையாலே, உன்னைச் சரணம் பற்றுகிறேன்.

(ஒப்புநோக்குக:—

அபாணி பாதோ3 ஜவநோ க்3ருஹீதா

பஶ்யத்யசக்ஷு: ஸ ஶ்ருணோத்யகர்ண: ।

ஸ வேத்தி வேத்3யம் ந ச தஸ்யாஸ்த்தி

வேத்தா தமாஹுரக்3ர்யம் புருஷம் மஹாந்தம் ॥

— சுவேதாசுவதர உப. 3/19)

நோ வேத3ஸ்த்வாமீஶ ஸாக்ஷாத்3தி4 வேத3

நோ வா விஷ்ணுர்நோ விதா4தாகி2லஸ்ய ।

நோ யோகீ3ந்த்3ரா நேந்த்3ரமுக்2யாஶ்ச தே3வா

4க்தோ வேத3 த்வாமதஸ்த்வாம் ப்ரபத்3யே ॥

— ஶிவபுரா. ஶத. ஸம். 13/47

சர்வேசுவரா! உங்களது உண்மை தத்துவநிலையை (வடிவு, தன்மை முதலியவற்றை) வேதங்களோ, ஸ்ரீவிஷ்ணுவோ, அகில உலகங்களையும் படைக்கும் விதாதாவான பிரும்மதேவரோ, யோகநிலையில் நின்று உன்னையே சேவிக்கும் யோகிகளோ, இந்திரன் முதலிய தேவர்களோ எவரும் அறிந்தாரில்லை. ஆனால், உன்னையே இதயத்தாமரையில் வைத்து வழிபடும் உன்னடியார்கள் உன்னை நிச்சயம் நன்கறிவார்கள். ஆகவே, நானும் அடியவனாகத் தங்களையே சரணம் அடைகிறேன்.

(ஒப்புநோக்குக:—

மாலறியா நான்முகனும் காணா மலையினை நாம்

போலறிவோம் என்றுள்ள பொக்கங்களே பேசும்

பாலூறு தேன் வாய்ப்படிறீகடை திறவாய்

ஞாலமே விண்ணே பிறவே அறிவரியான்

— திருவாசகம், திருவெம்பாவை 5

மாலே பிரமனே மற்றொழிந்த தேவர்களே

நூலே நுழைவரியான் நுண்ணியன்.

— திருவாசகம், திருத்தெள்ளேணம் 14)

நோ தே கோ3த்ரம் நேஶ ஜந்மாபி நாக்2யா

நோ வா ரூபம் நைவ ஶீலம் ந தே3ஶ: ।

இத்த2ம்பூ4தோபீஶ்வரஸ்த்வம் த்ரிலோக்யா:

ஸர்வாந் காமாந் பூரயேஸ்தத்34ஜே த்வாம் ॥

— ஶிவபுரா. ஶத. ஸம். 13/48

எம்பிரானே! உனக்கென்று ஏதாவது கோத்திரம் உண்டா? உன் குலம் எதுவோ? பிறப்பு என்பது என்னவென்று உனக்குத் தெரியுமா? ஏனெனில், நீயோ பிறப்பிலி. உனக்கென்று குறிப்பிட்ட ஏதாவது ஒரு பெயர்தான் உண்டா? உன் திருமேனி இப்படித்தான் என்றுதான் கூறமுடியுமா? உன் ஒழுக்கம்தான் எதுவோ? சரி. இதுதான் உனது வாசஸ்தலம் என்று கூற ஏதாவதொரு குறிப்பிட்ட இடம்தான் உண்டோ? இவ்வளவு குறைகள் இருந்தும் மூவுலகங்கட்கும் நீயே தனிப்பெருந்தலைவன். வேண்டுவார் வேண்டுவதை வேண்டியபடி நிறைவேற்றுகிறாயே. (அதெப்படி என்றுதான் தெரியவில்லை.) (உன் குறைகளைப் பற்றி எனக்கென்ன கவலை. நீ, என் விருப்பங்களை நிறைவேற்றுகிறாய்.) ஆகவே, உன்னையே வணங்குகிறேன்.

(ஒப்புநோக்குக:

ஒருநாமம் ஓருருவம் ஒன்றுமில்லாற்கு ஆயிரம்

திருநாமம் பாடிநாம் தெள்ளேணம் கொட்டாமோ.

— திருவாசகம், திருத்தெள்ளேணம் 1

அருவாய் உருவமும் ஆயபிரான் அவன்மருவும்

திருவாரூர் பாடிநாம் தெள்ளேணம் கொட்டாமோ.

— திருவாசகம், திருத்தெள்ளேணம் 2)

த்வத்த: ஸர்வம் த்வம்

ஹி ஸர்வம் ஸ்மராரே

த்வம் கெ3ளரீஶஸ் த்வம்

ச நக்3நோதிஶாந்த: ।

த்வம் வை வ்ரு॒த்34ஸ் த்வம்

யுவா த்வம் ச பா3ல:

தத்த்வம் யத் கிம் நாஸ்யதஸ்—

த்வாம் நதோஹம் ॥

— ஶிவபுரா. ஶத. ஸம். 13/49

மதனனை எரித்தவரே! அனைத்துமாகி நிற்பவர் நீயே; அனைத்தையும் படைத்தவரும் நீயே. பார்வதீபிராட்டியின் காதலராக (இல்வாழ்வாராக) இருந்தும் திசைகளையே ஆடையாகக் கொண்ட நக்னன் (ஆடையணியா ஆண்டி); அமைதியின் கொள்கலன்; நீயே பாலனும், இளைஞனும், கிழவனும்; நீ நிரம்பியிராத பொருளும்தான் உண்டோ? இவ்வாறான உன்னைத் தலைதாழ்த்தி வணங்குகிறேன்.

(ஒப்புநோக்குக:—

வானாகி மண்ணாகி வளியாகி ஒளியாகி

ஊனாகி உயிராகி உண்மையுமாய் இன்மையுமாய்க்

கோனாகி யானென தென்றவரவரைக் கூத்தாட்டு

வானாகி நின்றாயை என் சொல்லி வாழ்த்துவனே.

— திருவாசகம், திருச்சதகம் 15)

நந்தி கூறுகிறார்—— முனிவரே! இவ்வாறு துதித்த விசுவாநரன் என்கிற அந்தணர் இரு கைகளையும் கூப்பியவண்ணம் தரையில் வீழ்ந்து வணங்க முற்பட்டதுமே, வேத மறையோதும் வேதியக் கிழவரான அப்பாலகன் மனமகிழ்ந்து அவரிடம் கூறலானார்.

பாலசிவனார் கூறுகிறார்—— “விசுவாநர முனிவரே! நீ, இன்று என்னை மகிழ்ச்சியில் மூழ்கடித்துவிட்டீர். ஆகவே, வேண்டும் வரத்தைக் கேள்.”

இதைக் கேட்டு மகிழ்ந்த விசுவாநரன்—— “இறைவா! மகேசுவரா! அனைத்துமறிந்த நீர் அறியாததுமுண்டோ? நீர்தான் சராசரமெங்கும் நீக்கமற நிறைந்தவராயிற்றே. உம்மிடம் இல்லாத செல்வம்தான் என்ன? பாவங்களைப் போக்குபவரே! வேண்டுவார் வேண்டுவதைத் தருபவர் தாங்கள். அனைத்துமறிந்த உங்களிடம் மறைப்பதற்கென்ன உள்ளது? பரிதாபத்திற்குரிய யாசகத்தைச் செய்ய, என்னை ஏன் தூண்டுகிறீர்கள்? இதைத் தெரிந்து வைத்து எது உசிதமோ, அதைத் தங்கள் விருப்பம்போல் செய்யலாம்” என்று விண்ணப்பித்து நின்றார்.

நந்தியெம்பெருமான் கூறுகிறார்—— முனிவரே! உயரிய பாவனமான விரதத்தின் ஒழுக்கத்தை விடாது கடைப்பிடித்தொழுகும் விசுவாநரனது சொல்லைக் கேட்ட சிவனாகிய பாலகன் சற்றே சிரித்தவாறு, “ஒழுக்கநெறி தவறாதவனே! நீ, உன் மனைவி சுசிஷ்மதிக்காக, எந்தவொரு விருப்பத்தை உன் மனதில் தேக்கி வைத்திருக்கிறாயோ, அது நிச்சயமாக இன்னும் கொஞ்ச காலத்தில் பூர்த்தியாகும். நானே உன் மனைவியின் திருவயிற்றில் மகனாகப் பிறப்பேன். அப்பொழுது என் பெயர் ‘கிருகபதி’ என்பதாகும். நான் அனைத்து தேவர்களுக்கும் அன்பனாவேன். நீ துதித்த இந்த ‘அபிலாஷாஷ்டகம்’ (விருப்பம் தரும் எட்டு) என்கிற துதியை, ஒரு வருட காலம் தினம் மூன்று வேளைகளிலும் சிவசன்னதியில் துதிப்பவனது விருப்பங்கள் நிறைவேறும். இத்துதி மக்கட்செல்வம், நிறைசெல்வம், மற்ற செல்வங்களையும் அளிப்பது; மனச்சாந்தி அளிப்பது; ஆபத்துக்களை அறுப்பது. இதுவொன்றே அனைத்துத் துதிகளுக்கும் சமமானது. விண்ணுலக இன்பமருள முடிவில் முக்தியின்பம் தரவல்லது. ஆகவே, விரும்பியதெல்லாம் தரவல்லது” என்று திருவாய் மலர்ந்தருளிவிட்டு, பாலகனான சிவபிரான் மறைந்தருளினார். இதைக் கேட்ட அவ்வந்தணர் மனம் மகிழ்ந்து தன் வீடு திரும்பினார்.

 

அத்தியாயம் : பதினான்கும் பதினைந்தும்

சிவபிரான் சுசிஷ்மதியின் திருவயிற்றில் அவதரித்தல்; நாரதர், பிறந்த குழந்தையின் எதிர்காலத்தைக் கூறல்; கிருஹபதி காசி சென்று தவமிருத்தல்; சிவனார் வரமருளல்; அக்னி மற்றும் அக்னீசுவர லிங்கத்தின் பெருமை

நந்திதேவர் கூறல்—— ஸநத்குமார முனிவரே! வீடு திரும்பிய விசுவாநரன் நடந்தது அனைத்தையும் தன் மனைவியிடம் கூற, அவள் மகிழ்ச்சியில் ஆழ்ந்தாள். தன் பெரும்பேற்றை நினைத்துப் பெருமை கொண்டாள். கர்ப்பாதானம் முதலிய கர்மங்கள் முறைப்படி நடக்க, அவளும் திருவயிறு வாய்க்கப் பெற்றாள். வித்துவானான அவ்வந்தணனும் முனிவர்கள் இல்வாழ்வானுக்குரிய சடங்குகள் பற்றிக் கூறியதற்கொப்ப ‘பும்சவனம்’ என்னும் கர்மாவைச் செய்தார். எட்டாவது மாதத்தில் கர்ப்பம் நன்கு செழிப்பாக, ‘சீமந்தம்’ (பெண்ணின் வகுடு பிளத்தல்) என்கிற வைதீகச் சடங்கினைச் செய்தார். பிள்ளைப்பேறு துன்பமின்றி எளிதாக இருக்கச் செய்யக்கூடியது. பத்தாவது மாதம் வந்துற்றபோது நல்ல சுபமான தசையில் பிருஹஸ்பதியான தேவகுரு கேந்திரத்தில் இருக்க, சுபகிரகங்கள் ஒன்றுகூடி இருக்கையில் நல்லதொரு லக்கினத்தில் அரிஷ்டமாகிற (துன்பமாகிற) விளக்கை அணைப்பவரும், அனைத்துத் துன்பங்களையும் களைபவரும், பூர்லோகம்—புவர்லோகம்—சுவர்லோகம் என்கிற மூவுலகவாசிகட்கும் இன்பமளிப்பவருமான சிவபிரான் சுசிஷ்மதியின் திருவுதரத்திலிருந்து அவதரித்தார்.

எண்டிசைகளாகிற பெண்டிர்களின் முகவாசனையைக் கவர்ந்து வந்த காற்றும் கருமேகங்களும் நறுமண மலர்களை மாரியெனப் பொழிந்தன; தேவதுந்துபிகள் முழங்கின; எண்டிசைகளும் வெளுத்தன; ஜீவராசிகளின் மனமும் நதிகளின் நீரும் தூயதாகின. ஜீவராசிகளின் நல்ல வாக்குகள் அனைவருக்கும் நன்மையளிப்பதாக இருந்தது. ரிஷிகளும் முனிவர்களும் தேவர்களும் யக்ஷ—கின்னரர்களும் வித்யாதரர்களும் மங்களப் பொருட்களை ஏந்தியவண்ணம் புண்ணியமான விசுவாநரனது ஆசிரமம் வந்தனர். பிரும்மதேவர் ஜாதகர்மாவைச் செய்து குழந்தையினது அழகையும், வேதத்தில் கூறியவற்றையும் ஆராய்ந்து, இவனுக்கு ‘கிருஹபதி’ என்கிற திருநாமம்தான் பொருத்தமானதென நிச்சயித்து, பதினோராவது நாளன்று வேத முறைப்படி ‘கிருஹபதி’ என நாமகரணமும் செய்வித்தார். பின் நான்கு வேதங்களிலும் கூறப்பட்டுள்ள ஆசீர்வாத மந்திரங்களைக் கூறி ஆசி வழங்கிவிட்டுத் தன்னுலகம் சென்றார். சிவபிரானும் ஸ்ரீஹரியும் உலகியலுக்கேற்ப அக்குழந்தைக்குக் காப்பினைச் செய்துவிட்டுத் தத்தமது இருப்பிடம் சென்றனர்.

விசுவாநரரும் உரிய சமயத்தில் அதாவது குழந்தையின் ஐந்தாவது வயதில் குழந்தைக்கு உபநயனம் செய்வித்து, வேதங்களைக் கற்றுத் தர ஆரம்பித்தார். தாய்—தந்தையருக்குரிய பணிவிடைகள் செய்துவரும் கிருஹபதிக்கு இப்பொழுது ஒன்பதாவது வயது. அப்பொழுது ஒரு சமயம் ஸ்ரீநாரதர் குழந்தையைக் காண வந்தார். உடனே கிருஹபதி, தன் தாய்—தந்தையருடன் நாரதரை வணங்கினான். ஆசி வழங்கிய நாரதர் குமாரனின் கைகளிலுள்ள ரேகைகள், நாக்கு, மேல் வாய் ஆகியனவற்றை ஊன்றிக் கவனித்துப் பின், “விசுவாநரரே! உன் குமாரனது அங்கவியல் இலக்கணங்களைக் கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேளுங்கள். இவனது அங்க இலக்கணங்கள் அனைத்தும் சுபமானவை. ஆகவே, இவன் பெரும் பாக்கியவான்; இவன் நற்குணத்தவன்; அனைத்து லட்சணங்களும் பொருந்தியவன். இவனது கலைகள் சந்திரனைப்போல் பூரணமானவை. இருப்பினும், விதி மாறுமானால் குணமும் மாறிவிடுமே. இவனது பன்னிரண்டாவது வயதில் மின்னல் இடியினாலோ அல்லது தீயினாலோ இவனுக்குத் தீங்கு உண்டு என என் மனம் ஐயமுறுகிறது. பகவான்தான் இவனைக் காப்பாற்ற வேண்டும்” என்று கூறிவிட்டுத் தேவலோகம் சென்றுவிட்டார். (அத்தியாயம் 14)

* * *

ஸநத்குமாரரே! நாரதர் கூறியதைக் கேட்ட விசுவாநரனும் அவரது மனைவியும், “ஐயோ! இடி விழுந்ததே” என்று கூறி அலறினர்; மார்பில் அடித்துக் கொண்டனர்; புத்திரசோகத்தால் மூர்ச்சித்தனர். பின் விழித்தவர்கள், “கிருஹபதியே! என்னுயிரே! என்னிதயமே! என் கண்ணே! எங்கு சென்றாய்?” என்று அலறித் துடித்தனர். தாய்—தந்தையர் இவ்வாறு அலறுவதைக் கண்ட சிவாம்சமான கிருஹபதி புன்சிரிப்புடன் கூறலானான்.

கிருஹபதி கூறுகிறான்—— “தாயே! தந்தையே! நீங்கள் இருவரும் இப்பொழுது ஏன் அழுகிறீர்கள்? அழுவதன் காரணமென்ன? உங்களுக்கு என்ன பயம்? தங்கள் இருவரது திருவடித்துகள் எடுத்து, அதைக் கொண்டு என்னுடலுக்கு ரக்ஷை செய்து கொண்டேனேயானால், அப்பொழுது காலனும் என்னை நெருங்க முடியாதே. அப்படியிருக்க, அற்பபலம் கொண்ட இந்த மிருத்யு (யமன்) என்னை என்ன செய்ய முடியும்? தாயே! தந்தையே! இப்பொழுது நான் செய்யும் சபதத்தைக் கேளுங்கள். இச்சபதத்தைக் கேட்டு யமனும் பயப்படப் போகிறான். நான் தங்களது மகன் என்பது உண்மையாகில், சான்றோர்களுக்கு விரும்புவது விரும்பினாற்போலத் தந்தருளும் சர்வேசனான மிருத்யுஞ்ஜயனை ஆராதித்து, காலனையும் வெற்றி கொள்ளப் போகிறேன். இது நிச்சயம்.”

நந்தி கூறுகிறார்—— முனிவரே! சோகத்தில் ஆழ்ந்த அத்தம்பதிகள் வறண்ட காலத்தில் பெய்த அமுதமழை எனத் தன் மகனது கனிந்த சொற்களைக் கேட்டு சோகம் தவிர்த்தனர். மேலும், “குழந்தாய்! எங்களது வருத்தம் நீக்கும் நல்லதோர் உபாயத்தைக் கூறினாய். யமனது காலபாசத்தினால் கட்டுண்ட சுவேதகேது என்பவனை முப்புரமெரித்த சிவபிரான்தான் காப்பாற்றினார். சிலாதரது மகனான நந்தி எட்டு வயதாக இருக்கையில் யமன் வந்து உயிரைக் கவர, சிவபிரான் அம்மகனை உலகெல்லாம் போற்றும் நந்தியெம்பெருமானாக்கினார். தன்னடியார்களை என்றுமே கை நழுவவிடாத உலகையெல்லாம் காத்தருளும் சிவபிானையே நீயும் சரணம் பற்று. பிரும்மாதி சகல தேவர்களுக்கும் அவர்தானே கர்த்தா” என்று நல்லுரை கூறினர்.

முனிவரே! தாய்—தந்தையரின் அனுமதி பெற்ற கிருஹபதி, அவர்களை வலம் வந்து வணங்கித் திரும்பவும் அவர்களுக்கு நம்பிக்கை வருமாறு தேற்றரவு செய்துவிட்டு, பிரும்மா, விஷ்ணு முதலிய தேவர்களாலும் பெற முடியாத காசியம்பதியை அடைந்தான். ஸ்ரீவிசுவநாதரின் தலைமைப்பீடம். அவரால் காப்பாற்றப்படுவது. கழுத்தில் மிளிரும் திருவாபரணமென விளங்கும் கங்கையைக் கொண்டது. சகல கல்யாண குணங்களுக்கும் கொள்கலனான சிவனார் மனைவி ஸ்ரீபார்வதீபிராட்டியால் தன் வாசஸ்தலமாகக் கொள்ளப்பட்டது. ஊழிக்காலத் துன்பத்தை அகற்றவல்லது. காசியை அடைந்த கிருஹபதி மணிகர்ணிகையில் தவழும் கங்கையில் முறைப்படி நீராடி, ஸ்ரீவிசுவநாதரைத் தரிசித்து நெடுஞ்சாண்கிடையாக விழுந்து வணங்கினான். இருகைகூப்பித் தலைதாழ்த்திப் பின்னும் பலமுறை வணங்கினான். ‘அகில உலக ஜீவராசிகளின் உயிரைக் காப்பவரன்றோ அவர். பேரானந்தமன்றோ இங்கே குடியிருப்பது’ என்று உள்ளத்தில் உன்னி மகிழ்ந்தான். “அகில உலகிலும் நீக்கமற நிறைந்து விளங்கும் ஸ்ரீவிசுவநாதரது தரிசனம், இன்று எனக்குக் கிடைத்ததே. மூவுலகங்களிலும் என்னைக் காட்டிலும் பேறு படைத்தவன் வேறு யாருளர்? எனது பெரும்பேற்றை விரும்பியே அன்று நாரதர் அவ்வாறு கூறினார் போலும். ஆகவேதான் இன்று பிறந்த பயனைப் பெற்றேனாக” என்று தனக்குத்தானே பேசிக் கொண்டான்.

நந்தியெம்பெருமான் கூறுகிறார்—— முனிவரே! இவ்வாறு ஆனந்தமான அமுதத்தைப் பருகிய கிருகபதி, நல்லதொரு நாளில் ஒரு சிவலிங்கத்தைப் பிரதிஷ்டை செய்தான். நூற்றெட்டு கலசங்களில் புனித கங்கை நீரை நிரப்பி அச்சிவலிங்கத்திற்குத் திருவபிஷேகம் செய்தான். முன்பு செய்த நல்வினை பயனற்றவர்களால் கடைப்பிடிக்கவியலாத கடுந்தவத்தை மேற்கொண்டான். பதினைந்து நாட்களுக்கொரு முறையோ, மாதத்திற்கொரு முறையோ காய்—கிழங்குகளைச் சாப்பிடுவான். உதிர்ந்த இலைச்சருகுகளை மட்டும் சாப்பிட்டு ஆறு மாதங்களைக் கழித்தான். ஆறு மாதங்கள் நீரை மட்டும் அருந்தினான். பின் ஆறு மாதங்கள் காற்றே உணவாக இருந்தான். இவ்வாறு கடுந்தவம் இயற்றிய அவனுக்கு மூன்று வருடங்கள் கழிந்தன. இத்தனை போதும் அவன் மனம் சிவனிடமே லயித்திருந்தது. இவனது பன்னிரண்டாவது ஆண்டு வந்ததும், நாரதர் கூறியதை உண்மையாக்குவது போல வஜ்ரப்படை தாங்கிய இந்திரன் அவனெதிரில் வந்து, “அந்தணச் சிறுவனே! நான் இந்திரன். உன் தவம் கண்டு மகிழ்ந்து வந்தேன். வேண்டிய வரம் கேள். உன் விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவேன்” என்று கூறினான்.

இதைக் கேட்ட கிருஹபதி, “இந்திரனே! நீ இந்திரன்தான் என்பதை நான் அறிவேன். உன்னிடம் வரம் வேண்ட நான் விரும்பவில்லை. எனக்கு வரமளிக்க வேண்டுபவர் சிவபிரானே” என்று பதிலுரைத்தான்.

ஆனால் இந்திரனோ, “குழந்தாய்! சிவனார் என்னிலிருந்து வேறானவர் இல்லை. நான் தேவர்கட்கும் தேவன். ஆகவே, உன் பிடிவாதத்தைவிட்டுச் சீக்கிரம் வரம் கேள், தாமதம் வேண்டாம்” என்று திரும்பவும் கூறினான்.

கிருஹபதியோ, “இந்திரனே! நீ அகல்யை என்கிற கற்பரசியிடம் தவறாக நடந்தவன்தானே. நீ மலைகளின் சிறகுகளை வெட்டிச் சாய்த்தவனன்றோ! நான் சிவபெருமானன்றி வேறொரு தேவதையிடம் வரம் வேண்ட விரும்பவில்லை. ஆகவே, தயவுசெய்து செல்லலாம்” என்று பதிலிறுத்தான்.

நந்தி கூறுகிறார்—— முனிவரே! கிருஹபதி கூறியதைக் கேட்டு, இந்திரனின் கண்கள் சினத்தால் சிவந்தன. தனது வஜ்ரப்படையைக் கையிலேந்தி, அச்சிறுவனை அச்சுறுத்தினான். மின்னலையொத்த தீப்பிழம்புகளுடன் பயங்கரமாகக் காட்சியளித்த அவ்வஜ்ரப்படையைக் கண்ட சிறுவனுக்கு, நாரதர் கூறியது நினைவிற்கு வந்தது; பயத்தினால் மூர்ச்சித்தான். அப்பொழுது அஞ்ஞானவிருளை அகற்றும் சிவபிரான் அங்கு தோன்றி, அவனுக்கு உயிர்ப்பிச்சை அளித்துத் தனது திருக்கரத்தால் தொட்டு, “குழந்தாய்! எழுந்திரு, எழுந்திரு. உனக்கு நல்லதே நடக்கும்” என்று எழுப்பினார். அப்பொழுது இரவில் மூடிய தாமரை பகல் வந்ததும் மலர்வதுபோல, அச்சிறுவனது தாமரைக்கண்கள் திறந்தன. உடனே ஆயிரமாயிரம் சூரியர்களை நிகர்த்த ஒளியோடு விளங்கும் சிவபிரானை எதிரில் கண்டான். சிவனாரது திருநெற்றியில் மூன்றாவது திருக்கண் ஒளிர்ந்தது, கறுத்த கழுத்து, எருதுக்கொடி, இடதுபுறம் பார்வதீபிராட்டி, தலையிலே இளம்பிறை, கற்றைச் சடைகள், கையிலே முத்தலைச்சூலமும் ‘ஆஜகவம்’ என்கிற வில்லும், கற்பூரம் போன்று நாற்றிசையும் ஒளிரும் வெளுத்த திருமேனி, யானைத்தோல் போர்த்திய திருமேனி — இச்சின்னங்களைக் கண்ட கிருஹபதி சாஸ்திரங்களில் கூறப்பட்டதும், குரு தனக்குபதேசம் செய்தபோதும் வர்ணிக்கப்பட்டதுமான சிவபிரான் ‘இவர்தான்’ என்று நிச்சயித்தான். மகிழ்ச்சியில் ஆனந்தக்கண்ணீர் பெருகியது; தொண்டை அடைத்தது; உடல் புல்லரித்தது. ஒரு நிமிடம் தன்னையே மறந்த அவன், சித்திரகூடமலை போல் அசையாது நின்றான். துதிக்கவோ, வணங்கவோ, அல்லது ஏதாவதொன்று கூறவோ இயலாது, அலமலத்து (கலக்கமுற்று) நிற்கும் அவனைக் கண்ட சிவபிரான் சற்றே புன்சிரிப்புடன் கூறலுற்றார்.

சிவபிரான் கூறுகிறார்—— “கிருஹபதியே! நீ வஜ்ரப்படை கொண்ட இந்திரனைக் கண்டு பயந்தாய் போலும். குழந்தாய்! பயப்படாதே. என்னடியவன்பால் இந்திரனோ, அவனது வஜ்ரப்படையோ, அல்லது யமதர்மராஜனோ, அவர்களது திறலைச் செலுத்தவியலாது. உன்னைச் சோதிக்கவே, நான் இந்திரன் வேடம் தாங்கி, உன்னைப் பயமுறுத்தினேன். இதோ இப்போதே உனக்கு வரம் தருகிறேன். இன்று முதல் நீ அக்னியின் திருப்பதத்தில் பங்கு கொள்ளலாம். தேவர்களனைவருக்கும் வரம் அருள்பவனாக ஆவாயாக. அனைத்து ஜீவராசிகளினுள்ளும் ஜடராக்னியாக விளங்குவாய். நீயும் ஒரு திசைக்காவலனாக இந்திரனுக்கும், தர்மராஜனான யமனுக்கும் மத்தியில் (தென்கிழக்கு மூலையில்) அரசு செலுத்துவாயாக. நீ ஸ்தாபித்த இந்த லிங்கம் இனி, ‘அக்னீசுவரர்’ என்று புகழப்படும். இது ஒளியைப் பரப்புவதாக இருக்கும். இச்சிவலிங்கத்திடம் பக்தியுள்ளவனுக்கு இடி—மின்னல்—அக்னியினால் பயமில்லை. அக்னி மாந்த்யம் (அதாவது அஜீரணம்) என்கிற நோய் அணுகாது. அவனுக்கு அகாலத்தில் மரணபயமில்லை. அனைத்துச் செல்வங்களையும் நல்கும் காசியில் விளங்கும் இச்சிவலிங்கத்தைப் பக்தியோடு பணிந்து அர்ச்சனை புரியும் பக்தன், முன்வினைப்பயனாக காசியை விடுத்து வேறு எங்கேயாவது இறந்தாலும், அவன் அக்னி உலகை அடைவான்.”

நந்தியெம்பெருமான் கூறுகிறார்—— முனிவரே! இவ்வாறு கூறியருளிய சிவபிரான் அவனது உற்றார்—சுற்றார், தாய்—தந்தையார் ஆகியோரை அழைத்து, அவர்களெதிரில் கிருஹபதியைத் திசைக்காவலனாகத் திருவபிடேகம் செய்து, தானும் அக்னி லிங்கத்திலேயே மறைந்தார். அன்பனே! இதுவரை தீயவர்களைத் தண்டிக்கும் சிவபிரான், கிருஹபதி என்கிற பெயரில் அக்னியாகத் திருவவதாரம் செய்ததைக் கூறினேன். மனவொடுக்கமும் புலனொடுக்கமும் உள்ள வீரனோ அல்லது கற்புடை பெண்ணோ தீயில் இறங்கித் தன் மேனியை அழித்து கொள்வார்களேயாகில், அவர்கள் அக்னியைப் போல் ஒளிர்வர். அக்னிஹோத்திரம் செய்பவன், சமிதாதானம் செய்யும் பிரும்மசாரி, ஐந்து அக்னிகளையும் சேவிப்பவன் ஆகிய அனைவரும் அக்னியைப்போல் தேஜஸ் மிக்கவர்களாக அக்னி லோகத்தில் இருப்பர். குளிர் காலத்தில் குளிர் காய விறகு தானம் செய்பவனும், அக்னி இஷ்டி செய்பவனும் அக்னியின் அருகிலேயே வாசம் பெறுவர். அனாதையாகக் கிடக்கும் பிணத்தை முறைப்படி தீயிட்டு ஈமச்சடங்கு செய்பவனும், தன்னால் முடியவில்லையெனில் பிறரைக் கொண்டாவது செய்விப்பவனும் அக்னி உலகில் புகழப்படுகிறான்.

அந்தணர்கட்கு அனைத்து நலன்களையும் செய்பவன் அக்னிதான். அவனே குருவும் தெய்வமும் விரதமும் புண்ணியத்தலமும் மற்றும் அனைத்தும். தூயதற்றவைகளும் தீயில்படத் தூயனவாகும். அதனாலேயே அக்னியை ‘பாவகன்’ என்கின்றனர். இறைவனின் ஒளிரும் மற்றும் எரிக்கும் தன்மையுள்ள திருமேனி இவ்வக்னியே. இத்தீயே ஆக்கவும் அழிக்கவும் அருளவும் வல்லது. இருள் சூழ்ந்த இவ்வுலகில் இவரைத் தவிர மற்ற எவரால்தான் அனைத்துப் பொருட்களையும் கண்களுக்கு எட்டுமாறு செய்ய முடியும்? இந்த அக்னியால் எரிக்கப்பட்டே தூபம், தீபம், நைவேத்யம், பால், தயிர், நெய், கற்கண்டு ஆகியனவற்றை விண்ணுலக தேவர்கள் ஏற்கின்றனர். (அத்தியாயம் 15)

 

அத்தியாயம் : பதினாறு முதல் பதினெட்டு வரை

சிவனார் ஏற்ற மகாகாலன் முதலிய பத்து அவதாரங்களும், பதினோராவதான ‘ஸ்ரீருத்ர’ அவதாரமும்

நந்தியெம்பெருமான் கூறுகிறார்—— முனிவரே! செருக்குற்றவர்களது செருக்கைத் துடைப்பதும், பக்தியைப் பெருக்குவதுமான யக்ஷேசுவரரது திருவவதாரத்தைக் கேள். முன்பொரு சமயம் அமுதம் பெறவேண்டி, தேவர்களும் அசுரர்களும் திருப்பாற்கடலைக் கடைந்தனர். அப்பொழுது முதலில் கிளம்பியது ஆலகால விஷம். அதைக் கண்டு பயந்து நடுங்கிய தேவர்களும் அசுரர்களும் சிவபெருமானைச் சரணடைய, அவரும் அவ்வாலகால நஞ்சைத் தான் ஏற்றுத் திருநீலகண்டரானார். அதன்பின் பயம் நீங்கிய தேவர்களும் அசுரர்களும் திரும்பவும் பாற்கடலைக் கடைய பலப்பல இரத்தினங்கள், ஐராவதம் என்கிற யானை, உச்சைச்சிரவஸ் என்கிற குதிரை, சிந்தாமணி, கற்பகத்தரு, காமதேனு முதலிய பலப்பலத் தோன்றின. அதன்பின் திருமகள் திருவவதாரம் செய்ய, ஸ்ரீமந்நாராயணன் அவளைத் திருமணம் செய்துகொண்டார். கடைசியில் அமுதம் வந்தது. தேவர்கள், திருமாலின் திருவருளால் அவ்வமுதத்தைப் பெற்றனர். அசுரர்கள் பெறவில்லை. அதனால் தேவாசுரப் போர் மூண்டது. அப்பொழுது ராகுவால் பயந்த சந்திரன் சிவனாரைச் சரணடைய, அவரும் அவனைத் தன் தலையில் சூடினார். அப்போரில் தேவர்கள் வென்றனர். அதனால், அவர்கள் செருக்குற்றனர்.

அப்பொழுது சிவபெருமான் அவர்களது செருக்கைத் தொலைக்க வேண்டி, ஒரு யக்ஷரூபமாக அங்கு எழுந்தருளினார். அவ்வாறு தோன்றிய சிவபெருமான், “நீங்கள் செருக்குறுவது சரியல்ல. இப்போரில் உங்களுக்கு வெற்றியை அடைய செய்தவர் சிவபெருமான். அதை மறந்த நீங்கள், ‘எங்களது வலிமையே’ என்கிறீர்களே. உண்மையில், நீங்கள் திறலுடையவர்களெனில், இதோ இந்தப் புல்லை உங்கள் அஸ்திரங்கள் கொண்டு துண்டியுங்கள்” எனக் கூறி, அவர்கள் முன் ஒரு புல்லை இட்டார்.

விஷ்ணு முதலான அனைத்து தேவர்களும் எவ்வளவோ முயன்றும் அப்புல்லை அசைக்கவும் முடியவில்லை. அப்பொழுது ஒரு வானொலி எழுந்தது—— “தேவர்களே! இந்த யக்ஷ உருவமாக நிற்பவர் சிவபெருமான்தான். அவரே அனைத்தையும் செய்பவர், அழிப்பவர், அனைத்தையும் காப்பவர். அவரது திருவருளால் ஒருவன் பலசாலியாகலாம். இல்லையேல், அவனால் ஒன்றும் செய்ய இயலாது” எனக் கூறியது. இதைக் கேட்டு தேவர்கள் சிவனாரைத் துதித்து வணங்கிப் போற்றினர். பின், யக்ஷ நாதரான சிவபிரான், அவர்களுக்கு அருள்புரிந்து மறைந்தருளினார். இச்சரிதம் கேட்போரது செருக்கையழித்து தூயவராக்கி முக்தியளிப்பது, வேண்டுவதை அளிப்பது. (அத்தியாயம் 16)

* * *

முனிவரே! உபாசனா காண்டத்தில் அருளப்பட்ட சிவனாரின் மகாகாலன் முதலான பத்து திருவவதாரங்களைப் பற்றிக் கூறுவேனாக, பக்தியோடு கேள். இதில் முதலாவதான திருவவதாரம் ‘மகாகாலன்’ என்றழைக்கப்படும். இது இகபர நலன்களையெல்லாம் வழங்குவது. இவ்வவதாரத்தின் சக்தி ‘மகாகாளி’; பக்தர்களது மனவிருப்பங்களை எல்லாம் முடித்து வைப்பவள். இரண்டாவது திருவவதாரம் ‘தாரன்’. இதன் சக்தி தாராதேவி. இவர்கள் போகத்தையும் முக்தியையும் தருபவர்கள்; தன்னடியார்கட்கு இன்பமளிப்பவர்கள். மூன்றாவது ‘பாலபுவனேசர்’. இவரது சக்தி ‘பாலாபுவனேசி’. இவர் சாதுக்களுக்கு நன்மை தருபவர். நான்காவது திருவவதாரம் பக்தர்கட்கு இன்பமளிக்கும் ‘ஷோடச ஸ்ரீவித்யேசர்’. இவரது திருச்சக்தி ‘ஷோடசீ ஸ்ரீவித்யை’. ஐந்தாவது ‘பைரவர்’. இவரது சக்தி ‘பைரவி’. இவர் தன்னை உபாசிப்பவருக்கு வேண்டிய நலன்களை அளிப்பவர். ஆறாவது திருவவதாரம் ‘சின்னமஸ்தகர்’ என்றழைக்கப்படுபவர். அவருடைய சக்தியான ‘சின்னமஸ்தகா’ அடியார்களது விருப்பங்களை நிறைவுறச் செய்பவள். ஏழாவது அவதாரம் ‘தூமவான்’ என்பது. அவருடைய சக்திதான் ‘துமாவதீ’. சிவனாரது எட்டாவது அவதாரம் ‘பகளாமுகர்’. இவரது சக்திதான் ‘பகளாமுகி’. பத்தாவது அவதாரம் ‘மாதங்கர்’. இவரது மனைவி ‘மாதங்கீ’. சங்கீத சாஸ்திரத்தில் தேர்ச்சி அளிப்பவள். இவ்வுலக—பரவுலக நலன்களை அளிக்கும் சிவனாரது பத்தாவது அவதாரம் ‘கமலர்’. இவரது அருள்நலன் அருளும் சக்தி ‘கமலா’ (கமலாத்மிகா) என்பதாகும். (இந்தப் பத்து சக்தி தத்துவங்களும்தான் ‘ஸ்ரீவித்யை’ என்கிற தேவி உபாசனையில் ‘தசமகாவித்யா’ என்று அழைக்கப்படுகிறது. இதன் விளக்கத்தை ‘சாக்தப் பிரமோதம்’ என்னும் நூலில் பரக்கக் காணலாம்.)

சிவபிரானது இந்தப் பத்து திருவவதாரங்களும் அடியார்கட்கும் சான்றோருக்கும் இன்பமளிப்பவை; போக—மோட்சங்களை அளிப்பவை. வேற்றுமையற்ற மனதோடு இப்பத்து அவதாரங்களைப் பற்றிய விளக்கத்தை எண்ணுபவர், அனைத்து நலன்களையும் பெறுவர். தந்திர சாஸ்திரத்தில் இதன் விளக்கங்கள் பரவலாக உள்ளன. இப்பொழுது கூறப்பட்ட இந்தப் பத்து சக்தி தத்துவங்களைப் பற்றி, அனைத்து நலன்களையும் அளிப்பவள் என்றும், பிரும்மதேஜஸை வளர்ப்பவள் என்றும், தீயோர்களைத் தண்டிப்பவள் என்றும் தந்திர சாஸ்திரங்கள் கூறுகின்றன. இதுவரை உனக்குக் கூறப்பட்ட சிவனாரது பத்து திருவவதார சரித்திரத்தைச் சிவபர்வாக்களில் பக்தியோடு பாராயணம் செய்தால், அவன் சிவனது திருவருளுக்கும் பாத்திரமாவான்; அந்தணர் பிரும்மதேஜஸைப் பெறுவர்; க்ஷத்திரியர் வெற்றி பெறுவர்; வைசியர் செல்வம் பெறுவர்; சூத்திரர்கள் சுகம் பெறுவர். தன்னகத்தே சிவனாரைக் கொண்டு கேட்போரும் படிப்போரும், சிவபக்தியின் வெள்ளத்தில் நீந்துவர். (அத்தியாயம் 17)

* * *

முனிவரே! இனி சிவபிரானது பதினோராவது திருவவதாரம் பற்றிக் கூறுவேனாக. இதைக் கேட்பதால் பொய் கூறுவதால் நிகழும் துன்பங்கள் நம்மைத் தீண்டாது.

முன்பொரு சமயம் இந்திரன் முதலிய தேவர்களனைவரும் அசுரர்களால் வெற்றி கொள்ளப்பட்டு தங்கள் பட்டணமான அமராவதியை விட்டோடி, கசியப மகரிஷியைச் சரணடைந்து, தங்கள் இன்னல்களை விளக்கிக் கூறினர். ஆனால், இந்நிகழ்ச்சிகளைக் கேட்டும் கசியபர் அதிகமாகத் துன்புறவில்லை. ஏனெனில், அவரது மனம் சிவனாரது திருவடிகளிலேயே லயித்திருந்தது. இருப்பினும் அவர் தேவர்கட்கு ஆறுதல் கூறி, சிவனாரது காசியம்பதியை அடைந்து, கங்கையில் நீராடி நித்திய கர்மானுஷ்டானங்களை முறைப்படி முடித்து, உமையொருபாகனான இறைவியைப் பூஜிக்கலானார். பின், தேவர்களுக்கு நலன் செய்ய விரும்பி, அங்கொரு சிவலிங்கத்தைப் பிரதிஷ்டை செய்து கடுந்தவம் இயற்றலானார். சிவபிரானது திருவடிகளையே மனதில் ஒன்றுபட்டு உன்னி தவம் செய்த கசியபருக்கு, பல காலம் பல கடந்தது தெரியவில்லை. ஆனால், சான்றோர்களுக்குப் பற்றுக்கோடான இறைவன், கசியபரது கடுந்தவம் கண்டு கருணை கொண்டு வரமருள அங்கு எழுந்தருளினார். அடியார்க்கெளியரான இறைவன் கசியபரை நோக்கி ‘வேண்டிய வரம் கேள்’ என அருள, மனம் மகிழ்ந்த கசியபர், “மகேசா! நான் தங்களையே சரணமாகப் பற்றியவன். தேவர்களது துன்பம் துடைத்து, எனது விருப்பத்தையும் பூர்த்தி செய்யவேண்டும். நானோ, எனது புத்திரர்களின் துன்பம் கண்டு நொந்துள்ளேன். ஆகவே, எனது துன்பத்தை நீக்கியருளுங்கள். ஏனெனில், தாங்கள் தேவர்களின் நலமே நாடுபவர். திறல்மிக்க அசுரர்கள் தேவர்களையும் யட்சர்களையும் வென்று துன்பம் தருகின்றனர். ஆகவே, தாங்களே எனது திருமகனாகத் திருவவதாரம் செய்து, தேவர்களுக்கருள் புரியவேண்டும்” என வேண்டி நின்றார்.

நந்தியெம்பெருமான் கூறுகிறார்—— முனிவரே! கசியபர் இவ்வாறு வேண்டவே, இறைவனும் ‘அவ்வாறே ஆகுக’ என்றருளி, அங்கேயே மறைந்தருளினார். மனம் மகிழ்ந்த கசியபர், தன் இருப்பிடம் சென்று நடந்ததைத் தேவர்களிடம் கூறினார். அடியார்க்கெளியரான சிவபெருமானும் தன் சொல்லைச் சத்தியமாக்குவதற்காக, கசியப முனிவர் மூலமாக ‘சுரபி’ என்கிற தேவப்பசுவிடம் பதினோரு ருத்ரர்களாகத் திருவவதாரம் செய்தார். அப்பொழுது எங்கும் சிவமயமாகியது; பெரும் திருவிழா நிகழ்ந்தது. கசியபரும் ஏனைய தேவர்களும் மகிழ்ந்தனர். அவர்களது திருநாமங்களாவன—— கபாலி, பிங்களன், பீமன், விரூபாக்ஷன், விலோகிதன், சாஸ்தா, அஜபாதன், அஹிர்புத்னியர், சம்பு, சண்டர், பவன் என்பன. இவர்களனைவரும் சுரபியின் புத்திரர்களாவர்.

இவர்கள் இன்பத்தின் கொள்கலன். தேவர்களின் நன்மைக்காகவே சிவத்திருமேனியிலிருந்து தோன்றியவர்கள். மிக்க திறல் படைத்த இவர்கள் அசுரர்களை வென்று, இந்திரன் முதலிய தேவர்களின் பயத்தைப் போக்கினர். அடியார்களிடம் அன்புகொண்ட இவர்கள் இன்றும் தேவர்களைக் காத்தருள விண்ணுலகில் வடகிழக்கில் வசிக்கின்றனர். முனிவரே! இதுவரை சிவனாரது பதினோரு திருவவதாரங்களைப் பற்றிக் கூறினேன். இச்சரிதம் அனைவருக்கும் இன்பமளிப்பது; தூயது; பாவம் துடைப்பது; குறையாத செல்வமும் மங்காத புகழும் நீங்காத ஆயுளும் அளிப்பது; வேண்டுவார் வேண்டுவதை அளிப்பது. (அத்தியாயம் 18)

 

அத்தியாயம் : பத்தொன்பதும் இருபதும்

சிவபிரான் துர்வாச மகரிஷியாகவும் அனுமானாகவும் அவதரித்தல்

நந்தியம்பிரான் கூறுகிறார்—— முனிவரே! இப்பொழுது சிவபெருமானைப் பற்றிய மற்றொரு சரிதம் கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேள். தர்மத்தைக் காக்கவே, துர்வாச மகரிஷியாகத் திருவவதாரம் செய்தது. பிரும்மதேவரது கட்டளையை ஏற்ற அத்ரி முனிவர், தன் மனைவியான அனசூயையுடன் ‘ருக்ஷகுலம்’ என்னும் பர்வதம் சென்று மக்கட்பேறு வேண்டி கடுந்தவம் செய்தார். தவம் கண்டு மகிழ்ந்த மும்மூர்த்திகளும் அவர் எதிரில் தோன்றவே, அத்ரி முனிவர் மனம் மகிழ்ந்து வணங்கித் துதித்து, தனக்குப் புத்திரப்பேறு வேண்டினார். மும்மூர்த்திகளும், “முனிவரே! மூவுலகங்கட்கும் ஈசுவரர்களான எங்களது அம்சத்தில் உனக்கு மூன்று குழந்தைகள் பிறப்பார்கள். அவர்கள் மூவுலகங்களாலும் புகழப்படுவார்கள். பெற்றோரின் புகழை உயர்த்துவார்கள்” என்று வரமருளி மறைந்தனர். அதனால், பிரும்மதேவரது அம்சமாக சந்திரனும், ஸ்ரீருத்ரனது அம்சமாக துர்வாசரும், ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவின் அம்சமாக தத்தரும் அவதரித்தனர். இந்த சந்திரனே பின்னாளில் சமுத்திரத்தில் இருந்து தோன்றினான். தத்தரோ துறவு நெறியைப் பரப்பினார்.

சிவனாரது அம்சமாகத் தோன்றிய துர்வாசர் அம்பரீஷ சக்கரவர்த்தியைச் சோதித்தபொழுது, சுதர்சன சக்கரம் அவரைத் தாக்கத் துரத்தியது. பின், சிவனாரது கட்டளைப்படி அம்பரீஷன் துதிக்க சுதர்சனம் அமைதியுற்றது. இவர் ஸ்ரீராமசந்திரமூர்த்தியையும் சோதித்தவர்தான். காலதேவன் முனிவர் வேடத்தில் ஸ்ரீராமனிடம் வந்து, “ஸ்ரீராமா! நான் உன்னோடு தனித்துப் பேச வேண்டும். அப்பொழுது இடையில் யாராவது வந்தால், அவனை நீ நாடு கடத்திட வேண்டும்” என்று உறுதிமொழி பெற்றுப் பேசி நிற்கும்போது, துர்வாசரது கட்டளைப்படி இளையபெருமாளான லட்சுமணன் அங்கு செல்ல, ஸ்ரீராமன் அவனைத் தியாகம் செய்துவிட்டார்.

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தினமும் அந்தணர்களுக்கு விருந்தோம்பி வந்ததால், அவரது புகழ் எங்கும் பரவியது. ஆகவே, ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அந்தணர்களிடம் கொண்டுள்ளது உண்மையான பக்திதானா? எனச் சோதிக்க எண்ணங்கொண்ட துர்வாசர், ஒருநாள் ஸ்ரீகிருஷ்ணனையும் ருக்மிணியையும் ரதத்தில் பூட்டி, அதில் தான் ஏறி அமர்ந்து அவர்களை ரதத்தை இழுக்கச் செய்தார். ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் அவ்வாறே செய்யவே மகிழ்ந்த துர்வாசர், அவர்களுக்கு வஜ்ரப்படையொத்த உறுதியான உடல் பெற ஆசி வழங்கினார். முன்பொரு சமயம், இவர் கங்கையில் நீராடுகையில் இவரது அரையாடை நழுவி நீரில் சென்றது. வெட்கி நின்ற முனிவரைக் கண்ட திரௌபதி, தன் மேலாடையில் ஒருபுறத்தைக் கிழித்து அவருக்களிக்க, அவரும் அதையுடுத்தி நீரிலிருந்து வெளி வந்து, “அம்மா! இன்று என் மானத்தைக் காத்த உனக்கு என்றாவது ஒரு நாள் இம்மாதிரியான துன்பம் வருமேயாகில், அப்பொழுது உன் துகில் பன்னூறு மடங்கு வளர்ந்து உன் மானத்தைக் காக்கட்டும்” என வரமருளினார். இவ்வாறு இம்முனிவரது விசித்திர சரித்திரங்கள் பலப்பலவாகும். (அத்தியாயம் 19)

* * *

“முனிவரே! இனி சிவனார் அனுமானாகப் பிறந்த சரிதம் கூறுவேனாக. அனுமானாகத் திருவவதாரம் செய்த சிவபிரான் ஸ்ரீராமனுக்குப் பலவாறாக நன்மை புரிந்திருக்கிறார். இச்சரிதம் அனைத்து நன்மைகளையும் அளிப்பது. திருவிளையாடல்கள் புரியும் சிவபிரான், ஒருசமயம் ஸ்ரீமந்நாராயணர் மோகினி திருமேனி தாங்கியது கண்டு மயங்க, அவரது விந்து நழுவியது. ஸ்ரீராமனது திருவவதார காலத்தில் அவருக்கு உதவி செய்ய மனம்கொண்ட சிவபிரான் சப்தரிஷிகளின் மனதைத் தூண்டவே, அவர்கள் அவ்விந்துவை ஓர் இலைத்தொன்னையில் தாங்கினர். பின் அவர்கள் ஸ்ரீராமனது காரியம் நிறைவுற வேண்டி, அவ்விந்துவைக் கௌதமரது திருமகளான அஞ்ஜனையின் காதருகில் வைத்துச் சென்றனர். பின் காலம் கனிய சிவபிரான் அத்தொண்ணையில் வைக்கப்பட்டுள்ள விந்துவிலிருந்து பெருந்திறல் படைத்த வானரமாக ‘அனுமான்’ என்கிற பெயரில் வெளித்தோன்றினார். அவ்வானரம் குட்டியாக இருக்கையில் உதயசூரியனைக் கண்டு சிவந்த பழமென நினைத்து விழுங்கியது. பின் தேவர்கள் வேண்ட சூரியனைத் திரும்ப உமிழ்ந்தது. பின், தேவர்களும் ரிஷிகளும் இவரைச் ‘சிவாவதாரம்’ என அறிந்து பலப்பல வரங்கள் அருளினர். பின் அனுமக்குழந்தை தனது தாயிடம் சென்று நிகழ்ந்தவையனைத்தையும் விளக்கிக் கூறினார். அதன்பின் தாயின் அருளாணைப்படி அனுமான் தினமும் சூரியதேவரிடம் சென்று அனைத்து வித்யைகளையும் கற்றுத் தேர்ந்தார்.

ஸ்ரீருத்ரனது அம்சமான அனுமான் சூரியதேவரது ஆணைப்படி தன் தாயிடம் விடைபெற்று, சூரியனது அம்சமாகப் பிறந்துள்ள சுக்ரீவனிடம் சென்று, அவனுக்கு உற்ற தோழனாகவும் மந்திரியாகவும் இருந்தார்.”

ஸ்ரீநந்தியெம்பெருமான் பகவான் ஸ்ரீராமனது சரித்திரம் முழுவதையும் சுருங்கக் கூறி மேலும் கூறினார்—— “முனிவரே! இவ்வாறுதான் ஸ்ரீருத்ரரான சிவபிரான் அனுமானாகத் திருவவதாரம் செய்து, ஸ்ரீராமபிரானது காரியங்களையெல்லாம் நிறைவேற்றியளித்து, பலப்பல திருவிளையாடல்கள் புரிந்தார். அசுரர்களின் செருக்கை அழித்தார். உலகெங்கும் ஸ்ரீராம பக்தியைப் பரப்பினர். இராமபக்தியில் முதன்மை நிலைபெற்றார். சகல செல்வங்களும் படைத்த இவ்வனுமான் லட்சுமணனது உயிரைக் காத்தவர். தேவர்களின் செருக்கைத் தொலைத்தவர். அடியார்களைக் கரையேற்றுபவர். ஸ்ரீராமகாரியமே இவரது மூச்சு. ஸ்ரீராமதூதன் என்ற சிறப்பு பெற்றவர்; அசுரர்களைத் தொலைத்தவர்; அடியார்களிடம் பேரன்பு பூண்டவர். அன்பரே! இதுவரை அனுமானது திவ்விய சரிதத்தைக் கூறினேன். இச்சரிதம் செல்வம், புகழ், நீண்ட ஆயுள் மற்றும் வேண்டுவதெல்லாம் தருவது. இச்சரிதத்தைக் கேட்பவன், ஒன்றுபட்ட மனதோடு பிறருக்குச் சொல்பவன், இவ்வுலக இன்பங்களைப் பெற்று முடிவில் முக்தியின்பத்தையும் பெறுவான்.” (அத்தியாயம் 20)

 

அத்தியாயம் : இருபத்தொன்று முதல் இருபத்தைந்து வரை

தேவர்கள் ததீசி முனிவரிடம் வேண்டி அவரது முதுகெலும்பைப் பெற்று வஜ்ரப்படையாக்கி விருத்திராசுரனை வதைத்தல்; சுவர்சை தேவர்களைச் சபித்தல்; பிப்பலாதருடைய பிறப்பு மற்றும் வரலாறு

நந்தி கூறுகிறார்—— முனிவரே! ஒருசமயம் சிவபிரானும் பார்வதியும் உலகியலை ஒட்டிய திருவிளையாடலில் திளைத்திருந்தனர். அப்பொழுது பைரவனை வாயிற்காப்பாளனாக நிறுத்தி இருந்தனர். ஊடலில் திளைத்திருந்த தேவி, அப்படியே வாயிற்புறம் வந்தாள். அப்பொழுது பைரவன் யாரோவொரு பெண்தானே என நினைத்து சற்றே காமவயப்பட்டு நோக்கினான். காமதகனம் நடந்தவிடத்தில் காமத்திற்கு இடமுண்டோ? ஆகவே பிராட்டி, பைரவனை ‘மானிட உலகில் பிறக்க’ எனச் சபித்தாள். அதனால் பைரவன் ‘வைதானன்’ என்ற பெயரில் பூமியில் பிறந்தான். அவனிடம் கொண்ட அன்பால் சிவபிரானும் பார்வதீபிராட்டியும் மகேசன்—சாரதை என்கிற பெயரில் இந்நிலவுலகில் பிறந்து, பற்பல திருவிளையாடல்கள் புரிந்து, அந்த பைரவனையும் கரையேற்றினர். இதுவே இறைவனின் மகேச அவதாரமாகும். (அத்தியாயம் 21)

* * *

முன்பொரு சமயம் நரை, திரை, மூப்பு, மரணம் ஆகியவற்றிற்கு பயந்த தேவர்களும் அசுரர்களும் அமுதம் பெற வேண்டி திருப்பாற்கடலைக் கடைய மனங்கொண்டனர். ஆனால், எவ்வாறு கடைவது? என்று நினைத்தபொழுது ஒரு வானொலி எழுந்தது—— “அமரர்களே! அசுரர்களே! நீங்கள் மந்தரமலையை மத்தாகக் கொண்டு, வாசுகிப் பாம்பைக் கயிறாகக் கொண்டு இருவரும் சேர்ந்து திருப்பாற்கடலைக் கடையுங்கள். அதனால், உங்களுக்கு நன்மை கிட்டும்” என்றது, அவ்வானொலி. இதைச் செவியுற்ற அமரர்களும் அசுரர்களும் மந்தரமலையை மத்தாகவும், வாசுகியைக் கயிறாகவும் கொண்டு திருப்பாற்கடலைக் கடைந்தனர். அவ்வாறு கடையவே முதலில் எழுந்தது ஆலகால விஷம். இதைச் சிவபிரான் உண்டு நீலகண்டரானார். திருமகளைத் திருமால் பெற்றார். காமதேனுவை முனிவர்கள் பெற்றனர். ஐராவதத்தை இந்திரன் பெற, உச்சைசிரவஸ் என்கிற வெள்ளைக்குதிரையை ‘பலி’ பெற்றான். முடிவில் அமுதமெழ, அதை வலுவில் பறித்தனர் அசுரர்கள். உடனே, திருமால் மோகினி வடிவமெடுக்க, அவளது அழகில் மயங்கிய அசுரர்கள் அமுதகலயத்தை அவளிடம் தந்து, பாகப்பிரிவினை செய்ய வேண்டினர். இறைவன் அமுதத்தைத் தேவர்களிடையே பகிர்ந்தளித்தார். இதனால் வெகுண்ட அசுரர்கள் அமரர்களோடு போரிட்டுத் தோற்றனர்.

அமுதத்தோடு பிறந்த ஏராளமான அப்சரப்பெண்டிர்களைக் கண்டு பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணரும் சிறிதே மோகம் அடைந்தார். அப்பொழுது அந்த அப்சரப் பெண்டிர்களிடம் ஏராளமான புத்திரர்கள் பிறந்தனர். இவர்கள் ஸ்ரீஹரியின் புதல்வர்கள். காமவயத்தில் பிறந்தவர்களாதலால் இவர்கள் உலகினுக்குத் தீங்கிழைக்கலாயினர். பிரும்மாவும் தேவர்களும் சிவபிரானிடம் சென்று முறையிடலாயினர். உடனே, சிவபிரான் பெரியதொரு காளையாகத் திருவுருவேந்தினார். (அத்தியாயம் 22)

* * *

இவ்வாறு காளையுரு தாங்கிய இறைவன் பாதாளவுலகம் சென்றார். அவரது கர்ஜனையால் நகரங்களும் பட்டணங்களும் ஆடியசைந்து சாய்ந்தன. போருக்கு வந்த விஷ்ணு புத்திரர்களைத் தன் கொம்பினால் சாய்த்து மாய்த்தார். இதைக் கண்டு மாயவன் போருக்கு வர, அவர் எய்த அத்தனை அஸ்திரங்களையும் காளையுரு கொண்ட சிவனார் விழுங்கினார். உண்மையுணர்ந்த திருமால் சிவனாரை வணங்கி வேண்ட, சிவபிரான் சுதர்சன சக்கரத்தை அவருக்கு அருளினார். சிவபிரான் விருஷேசுவரராகத் திருவவதாரம் செய்த புண்ணியமான இச்சரிதம் முக்தியின்பம் தரவல்லது; புகழும் ஆயுளும் வளர்ப்பது. (அத்தியாயம் 23)

* * *

ஸநத்குமாரரே! நீங்கள் நல்லதோர் அறிஞர். நீங்கள் வேண்டியபடி சிவனார் பிப்பலாதராகத் திருவவதாரம் செய்த சரித்திரத்தைக் கூறுகிறேன். இவ்வுயர்ந்த அவதாரம் மனதை மகிழ்விப்பது; பக்தியை வளர்ப்பது. முனிவரே! முன்பொரு சமயம் விருத்திராசுரனின் உதவி கொண்ட அசுரர்கள், இந்திரன் முதலிய அமரர்களை வெற்றி கொண்டனர். அப்பொழுது தேவர்கள் அனைவரும் தங்களது அஸ்திரங்கள் அனைத்தையும் விட்டெறிந்துவிட்டு, ததீசி முனிவரது ஆசிரமத்தில் சரணடைந்தனர். பின் அவர்கள் அனைவரும் பிரும்மதேவரிடம் சரணடைந்து தங்கள் துன்பங்களைக் கூறியழுதனர்.

அப்பொழுது பிரும்மதேவர் உண்மையை உணர்ந்து, “தேவர்களே! இவையனைத்தும் துவஷ்டாவின் வஞ்சகச் செயல். அவன் உங்களையெல்லாம் வதைப்பதற்காகப் பெருந்தவம் செய்து, மிக்க திறல் பெற்ற இந்த விருத்திராசுரனைத் தோற்றுவித்துள்ளான். இவன் ஆன்மபலம் கொண்டவன். அனைத்து அரக்கர்கட்கும் தலைவன். அதனால், இவ்விருத்திராசுரனை வதைப்பதற்கான வழியைத் தேடவேண்டும். இந்திரனே! நீ மிகவும் புத்திசாலி. தர்மத்தைக் காக்க, இப்பொழுது நான் ஒரு வழி கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேள். இப்பூவுலகில் ‘ததீசி’ என்பவர் சிறந்த முனிவர்; புலனடக்கம் கொண்ட பெருந்தவசி. முன்பொரு சமயம் இவர் பெருந்தவம் செய்து, சிவபிரானிடமிருந்து தன் என்புகள் அனைத்தும் வஜ்ரப்படை போல் உறுதியுடன் இருக்க வரம் வேண்டிப் பெற்றார். ஆகவே நீங்கள், அவரிடம் சென்று அவரது முதுகெலும்பை யாசித்து வேண்டிப் பெறுங்கள். அவர் நிச்சயம் தருவார். அப்படி பெற்ற முதுகெலும்பால் வஜ்ரப்படையை அமைக்க, நீங்கள் நிச்சயம் விருத்திராசுரனை வதைக்கலாம்” என்று அருளினார்.

நந்தி கூறுகிறார்—— முனிவரே! பிரும்மதேவர் கூறியதைக் கேட்ட தேவகுருவான வியாழ பகவான், இந்திரன் முதலான தேவர்களை அழைத்துக் கொண்டு, ததீசி முனிவரது ஆசிரமத்தை அடைந்தார். அங்கு அவர்கள் ‘சுவர்சை’ என்கிற தம் மனைவியோடு அமர்ந்திருந்த ததீசி முனிவரைக் கண்டு வாழ்த்தி வணங்கினர். ததீசி முனிவரோ அறிஞரில் அறிஞர். ஆகவே, தேவர்களது உட்கருத்தை நன்குணர்ந்தார். அதனால், தன் மனைவியான சுவர்சையைத் தனது ஆசிரமத்திலிருந்து சற்று தொலைவிற்கு அனுப்பி வைத்தார். அப்பொழுது தன் காரியத்தைச் சாதித்துக் கொள்வதில் கைதேர்ந்த இந்திரன் அர்த்தசாஸ்திரத்தின் அறநெறிகளைப் பின்பற்றி, தேவர்களோடு அம்முனிவரை வேண்டலானான்.

இந்திரன் வேண்டுகிறான்—— “முனிவரே! தாங்கள் பரமசிவ பக்தர்; வள்ளல்; அண்டியவர்களைக் காத்தருள்பவர். துவஷ்டாவினால் அவமானப்படுத்தப்பட்ட தேவர்களாகிய நாங்கள் அனைவரும் முனிவர்களோடு தங்களையே தஞ்சமென நினைத்து வந்துள்ளோம். அந்தணரே! தாங்கள் வஜ்ரப்படைக்கு ஒப்பான தங்களது முதுகெலும்பைத் தருவீர்களானால், அதைக் கொண்டு வஜ்ரப்படையை ஆக்கி, தேவர்களது பகைவனான அந்த விருத்திராசுரனை வதைப்போம்.” இந்திரன் கூறியதைக் கேட்ட ததீசி முனிவர், சிவபிரானைத் தியானித்தவண்ணம் தன்னுடலை உகுத்தார். அவரது உடற்கட்டுகள் அழிந்தன. அதனால், அவர் பிரும்மலோகத்தை அடைந்தார். அப்பொழுது மலர்மாரி பெய்தன; அனைத்துலங்களும் வியந்தன. அதன்பின் ‘சுரபி’ என்கிற தேவருலக பசுவான காமதேனுவை அழைத்து, ததீசியின் இறந்த உடற்சாம்பலைக் கரைக்கச் சொல்ல, அது தன் பாலினால் கரைத்தது. பின் சுத்தமான அவ்வெலும்பை எடுத்துச் சிறந்ததோர் ஆயுதமாக்கித் தர, விசுவகர்மாவிடம் அளித்தான். அவனும் சிவனாரது திருவருளால் அவை கொண்டு வஜ்ரப்படை, பிரும்மாஸ்திரம் முதலிய ஆயுதங்களைத் தயாரித்தான். சிவபிரானது திருவருளால் பெருமை பெற்ற இந்திரன், ‘சிவபிரான் காலனைக் கடிய எழுந்தாற்போல’ பெருஞ்சினத்துடன் விருத்திரனை எதிர்க்கக் கிளம்பினான். கவசமணிந்த இந்திரன் விருத்திராசுரனின் மலையொத்த பெருந்தலையைத் தன் வஜ்ரப்படையால் வெட்டி வீழ்த்தினான். இதைக் கண்ட விண்ணுலகத்தினர் பெரும் விழாவெடுத்தனர். இந்திரன் மேல் மலர்மாரி தூவினர். அவனைப் புகழ்ந்து பாடினர்.

இச்சமயத்தில் ததீசி முனிவரான தனது கொழுநரது கட்டளைப்படி வெளிச்சென்றிருந்த கற்பரசி சுவர்சை, தனது ஆசிரமத்திற்குள் நுழைந்தாள். தேவர்கள் தங்கள் சுயநலத்திற்காகத் தனது கணவரை மாய்த்தது கண்டு சினந்த சுவர்சை தேவர்களுக்குச் சாபமளித்தாள்—— “அந்தோ! இந்திரனும் இத்தேவர்களும் மிகவும் பொல்லாதவர்கள்; தங்கள் காரியத்தைச் சாதித்துக் கொள்ளும் தன்னலம் கொண்ட துரோகிகள்; மூடர்கள்; பேராசைக்காரர்கள். ஆகவே, இவர்கள் பசுக்களாகட்டும்” என்று சாபமளித்தாள். பின், அவள் தனது கணவர் சென்ற உலகிற்குத் தானும் செல்ல மனம் கொண்டு விறகு கொண்டு சிதை அடுக்கினாள். அப்பொழுது சிவனார் திருவருளால் அவளைத் தேற்றியவண்ணம் ஒரு வானொலி எழுந்தது—— “அறிவுக்கனலே! இம்மாதிரியான சாகசத்தைச் செய்யாதே. நான் கூறும் நல்லுரையைக் கேள். உனது திருவுதரத்தில் முனிவரது வீரியம் வளர்கிறது. அதைப் பெற்றெடுத்தபின் உன் விருப்பம்போல் செய்யலாம். ஏனெனில், ‘கருவுற்றவள் உடன்கட்டை ஏறுவதன் வாயிலாகவோ, வேறு எவ்வழியிலோ தன்னுடலை மாய்த்து கொள்ளக் கூடாது’ என்கிறது சாஸ்திரம்.”

நந்தியெம்பெருமான் கூறுகிறார்—— முனிவரே! இவ்வாறு கூறி வானொலி ஓய்ந்தது. இதைக் கேட்ட சுவர்சை வியந்தாள். ஆனால், தன் கணவருலகமே செல்ல விரும்பிய அவள், துக்கம் தாளாது கல்லினால் தன் வயிற்றை அடித்துக் கொண்டு கதறினாள். அப்பொழுது அவளது திருவயிற்றிலிருந்து ததீசி முனிவரின் அந்தக் கரு வெளி வந்தது. அதுவொரு சிறந்த தெய்வத் திருமேனியாக ஒளிர்ந்தது; பத்து திசைகளையும் ஒளிரச் செய்தது. அத்திருமேனியே திருவிளையாடல்கள் புரியும் சிவனாரது திருவவதாரம்தானே. தெய்வத் திருமேனியோடு விளங்கும் தன் தனயனைக் கண்ட சுவர்சை, இவன் ‘ஸ்ரீசிவனாரது திருவவதாரமே’ என உணர்ந்தாள். மனம் மகிழ்ந்த அவள், அவனை வணங்கித் துதித்தாள்; சிவனாரை நினைந்துருகினாள்.

கணவரது உலகை அடைய விரும்பிய அவள், தன் மகனிடம் அன்பொழுகக் கூறலானாள்—— “என் அப்பனே! அனைத்து ஜீவராசிகட்கும் இன்பமளித்தவண்ணம் நீ இவ்வரச மரத்தடியிலே வெகுகாலம் தங்கியிருக்க வேண்டும். எனது கணவருலகைச் சென்றடைய, எனக்கு அனுமதி தா. அங்கு நான் என் கணவருடன் ஸ்ரீருத்ரரூபரான உன்னையே தியானித்தவண்ணம் இருக்க அருள் செய்.”

நந்தி கூறுகிறார்—— முனிவரே! கற்பரசியான சுவர்சை, தன் மகனிடம் இவ்வாறு கூறியபின் சமாதி மேற்கொண்டு சிவலோகமான தன் கணவருலகை அடைந்தாள். அங்கு தன் கணவருடன் சிவனாருக்குத் தொண்டு செய்யலானாள். இதற்கிடையில் இந்திரன் முதலிய தேவர்களும் முனிவர்களும் ஏதோ அழைக்கப்பட்டு வந்தவர்கள் போல் அங்கு வந்து சேர்ந்தனர். தெளிந்த மனம் கொண்ட பிரும்மதேவர் அக்குழந்தைக்கு ‘பிப்பலாதன்’ எனப் பெயரிட்டார். விஷ்ணு முதலிய தேவர்கள், அக்குழந்தைக்குரிய அனைத்துச் சடங்குகளையும் முறைப்படி செய்து மலர் தூவித் துதித்தனர். அவர்களனைவரும் தத்தம் உலகு சென்றதும் ஸ்ரீசிவமூர்த்தியான பிப்பலாதர் அந்த அரசமரத்தடியிலேயே அமர்ந்து உலகமுய்ய கடுந்தவம் செய்தார். இவ்வாறு அவரது தவம் நெடுங்காலம் நீண்டது. (அத்தியாயம் 24)

* * *

ஒரு நாள் புஷ்பபத்திரை என்னும் நதியில் நீராடச் சென்ற பிப்பலாதர், சிவையான பார்வதியின் அம்சமாகப் பிறந்துள்ள அனரண்யன் திருமகளான ‘பத்மை’ என்பவளைக் காண, அவளைத் திருமணம் செய்துகொள்ள நினைத்து அவ்வரசனிடம் சென்றார். அவனது உபசாரங்களை ஏற்ற பிப்பலாதர் பத்மையைத் தனக்குத் திருமணம் செய்து தரவேண்டினார். அவரது தவவொளிக்குப் பயந்த மன்னனும் தன் மகளைக் கிழவரான அவருக்குத் திருமணம் செய்தளித்தான். பத்மையும் மனம்—சொல்—உடல் மூன்றினாலும் அவருக்குரிய பணிவிடைகளை, அவர் மனம் கோணாது செய்தாள். திருமகள் திருமாலுக்குப் பணிவிடை செய்வது போன்றிருந்தது அது. பிப்பலாதரும் இளமைப்பருவம் கொண்டு இளையவளான அவளோடு உறவாடினார். அவர்களுக்குப் பத்து பிள்ளைகள் பிறந்தனர். அவர்களனைவரும் தந்தையை ஒத்த தவச்சீலர்கள். பெற்றோருக்கு மகிழ்ச்சி அளிப்பவர்களாக விளங்கினர். எவராலும் எதிர்த்து வெல்லவொண்ணாத சனீசுவரனின் பீடையில் உலகம் துன்புறுவது கண்டு உலகம் உய்ய அனைவருக்கும் ஒரு வரமளித்தார்—— “பிறந்தது முதல் பதினாறு வயதுவரை உள்ள அனைத்து மக்களையும் சிவனடியார்களையும் சனியின் பீடை துன்புறுத்தக் கூடாது. இது எனது கட்டளை. ஒரு வேளை எனது கட்டளையையும் மீறி, சனி அவர்களுக்குத் துன்பம் தருவானேயாகில், அவன் அக்கணமே எரிந்து சாம்பலாவான்.”

அன்பனே! ஆகவேதான் பிப்பலாத முனிவரின் சாபத்திற்குப் பயந்த வலிமைமிக்க சனி கிரகம், தான் எதையும் மாற்றும் சக்தி படைத்திருப்பினும் சிவனடியார்களையும் பதினாறு வயதிற்குட்பட்ட மக்களையும் என்றும் பீடிப்பதில்லை. முனிவரே! திருவிளையாடல்கள் புரிவதிலேயே நாட்டமுடைய சிவனார் மனிதத் திருமேனியில் பிப்பலாதராகத் திருவவதாரம் செய்தருளிய இனிய கதையை இதுவரை கூறினேன். விரும்பியதைத் தரவல்லது இச்சரிதம் மன்னனான காதியையும், கௌசிகரான விசுவாமித்திரரையும், பெருந்தவசியான பிப்பலாதரையும் நினைக்க, சனியின் பீடை விலகும். பரமஞானியும், சான்றோர்கள் புகழும் சிவபக்தருமான முனிசிரேஷ்டர் ததீசியின் பெருமை சொல்லுக்கெட்டாதது. ஏனெனில், சிவபெருமானே அவரது திருமகனான பிப்பலாதராகத் திருவவதாரம் செய்தருளினாரே. அன்பரே! தூயதான இச்சரிதம் முக்தி தருவது; கிரகங்களின் பீடைகளை நீக்கவல்லது; விரும்பியதைத் தரவல்லது; சிவபக்தியைத் தருவது. (அத்தியாயம் 25)

 

அத்தியாயம் : இருபத்தாறு

சிவபிரான் வைசியநாதராகத் திருவவதாரம் செய்து பக்தையான வேசிக்கு முக்தியளித்தல்

நந்தி கூறுகிறார்—— முன்பொரு காலத்தில் நந்திக்கிராமம் என்னும் சிற்றூரில் ‘மகாநந்தா’ என்னும் ஒரு வேசி வசித்து வந்தாள்; மிகவும் அழகானவள்; சிறந்த பரமசிவ பக்தை; செல்வச்செழிப்புடையவள்; சிறந்த சங்கீத கலாமணி. குறுநில மன்னர்களும் பேரரசர்களும் அவளது கலைக்கு அடிமைகள். கழுத்திலே ருத்ராட்சம் அணிந்து திருவைந்தெழுத்தோதி சிவபிரானையே தொழுது வருபவள். அவள் ஒரு குரங்கையும் ஒரு சேவலையும் வளர்த்து வந்தாள். அவையும் ருத்ராட்சம் அணிந்தவை. தினமும் திருவைந்தெழுத்தை உச்சரித்தவண்ணம் கையினால் தாளம் போட்டுக் கொண்டு அவையிரண்டிற்கும் சங்கீத நடனப்பயிற்சி அளித்து வந்தாள். சிவபக்தையான அவள் அவையிரண்டும் நர்த்தனமாடுகையில் உரக்கச் சிரித்து மகிழ்வாள். கழுத்தில் ருத்ராட்சமும் காதுகளில் குண்டலமும் அணிந்த அக்குரங்கு, அவள் கூறியபடி நர்த்தனமாடும். சேவலும் அவ்வாறே குரங்கோடு சேர்ந்து நர்த்தனமிடும். பார்ப்பவர்கள் மகிழ்ந்து போவர். இவ்வாறு பன்னாட்கள் கழிந்தன.

இவ்வாறிருக்கையில் ஒரு சமயம் அவளைச் சோதிக்கவெண்ணிய சிவபிரான், ஒரு வைசியராகத் திருவுருவேந்தி அவளது வீடு சென்றார். நெற்றியில் திருநீறு; கழுத்திலே ருத்ராட்ச மாலை; வாயிலே திருவைந்தெழுத்து; நீண்ட சடைமுடி. சிவபிரானோ என எண்ணலாம்படி வந்தார். வந்தவரை உபசரித்து உள்ளழைத்த அந்த வேசி, அவரது கையில் விளங்கும் அழகிய கங்கணத்தைக் கண்டு விரும்பினாள். “தங்கள் கையில் விளங்கும் இக்கங்கணம் என் மனதை மிகவும் கவர்ந்தது” என்றாள் மகாநந்தா என்கிற அத்தாசி. இதைக் கேட்ட வைசியநாதரான சிவபிரான், “உன் மனம் உண்மையில் அதை விரும்புமேயாகில், நீ அதற்கான விலையைத் தந்துவிட்டு எடுத்துக் கொள்ளலாமே” என்றார். இதைக் கேட்ட வேசி, “நாங்களோ விலைமாதர்கள், கற்பரசிகளன்று. இது எங்கள் குலதர்மம். ஆகவே, நான் மூன்று முழு நாட்கள் தங்களது மனைவியாக இருக்கலாம்” என்று பதிலிறுத்தாள். சிவனாரான வைசியரும், “உண்மையில் நீ அப்படி இருப்பதானால் இக்கங்கணத்தை எடுத்துக் கொள். இதற்கு சாட்சி சூரியனும் சந்திரனும்” என்றார்.

இதைக் கேட்டு மகிழ்ந்த வேசி, “பிரபுவே! மூன்று நாள் இரவு—பகலாகத் தங்களுக்குப் பத்தினியாக இருந்து, இல்லறத்தாரது அறநெறியைச் சத்தியமாகக் கடைப்பிடிப்பேன்” என்று உறுதி கூறினாள். இவ்வாறு தன் உறுதிமொழிப்படி அத்தாசி வைசியநாதருடன் மூன்று நாட்கள் கழித்தாள். மகிழ்ந்த வைசியநாதர் அக்கங்கணத்தையளித்துப் பின் இரத்தினமயமான ஒரு சிவலிங்கத்தையும் தந்து, “அன்பே! இந்த இரத்தினலிங்கம் எனது உயிர் போன்றது. இதை ஒருவருக்கும் தெரியாமல் பத்திரமாகக் காத்து வா” என்று கூறினார். அவள் அந்த இரத்தினலிங்கத்தை நாட்டிய அரங்கின் நடுவில் வைத்துவிட்டுத் தன்னறையில் அந்த வைசியரோடு சுகித்திருந்தாள்.

அன்று நடுஇரவில் சிவனாரது திருவுள்ளப்படி அந்நடன அரங்கின் மத்தியிலிருந்து ஒரு வானொலி கிளம்பியது. உடனே பெருந்தீயும் கிளம்பி அம்மண்டபத்தை எரித்தது. விழித்த தாசி குரங்கையும் சேவலையும் எரியிலிருந்து காத்து வெளியேற்றினாள். ஆனால், வைசியநாதர் அளித்த இரத்தின சிவலிங்கம் உடைந்தது. இதைக் கண்ட அந்த வேசியும் வைசியநாதரும் மிகவும் துக்கித்தனர். தன் உயிருக்குயிரான அச்சிவலிங்கம் உடைந்து நொறுங்கியது கண்டு துக்கித்த வைசியநாதர் அத்தாசியிடம், “அன்பே! என் உயிர் போன்ற சிவலிங்கம் அழிந்தது. இனி இவ்வுயிர் எதற்கு? எனக்குச் சிதையை அமைத்துத்தா. அத்தீயில் நான் இறக்கிறேன்” என்று கதற, உடனே அத்தாசியும் தன் பணியாட்கள் மூலம் வீட்டிற்கு முன் வெளியில் சிதை அமைத்தாள். சிவனாரான வைசியரும் சிதையை வலம் வந்து அதில் இறங்கி மறைந்தார்.

இதைக் கண்ட அந்தத் தாசியும் தான் செய்த சத்தியத்தை நினைத்து, “கற்பரசி கணவன் பின் செல்வதுதானே நியதி. நானோ மூன்று தினங்களுக்கு இவரது பத்தினியாக இருக்க சத்தியம் செய்துள்ளேன். என்னால்தானே அவர் இறந்தார். ஆகவே, நானும் இவருடன் உடன்கட்டை ஏறுவதுதான் நியாயம். இல்லையேல், நான் செய்த சத்தியம் தவறும். உயர்ந்த தர்மமே சத்தியத்தைத்தானே நிலைகளமாகக் கொண்டுள்ளது. அதுவன்றோ உயர்ந்தகதி அளிப்பது. அதனால்தான் விண்ணுலகும் முக்தியும். சத்தியத்தினால்தானே அனைத்தும் தாங்கப்படுகிறது” என்று கூறிவிட்டுத் தன் செல்வங்கள் அனைத்தையும் அந்தணர்கட்குத் தானமளித்துவிட்டுத் தான் சிதையில் புகுந்தாள்.

தன்னையே நினைந்து வாழ்ந்த அந்தத் தாசி, சிதையில் புகுவது கண்டு உளங்கனிந்த இறைவன் நேரிலே தோன்றினார். தலையிலே நீள் சடை; அதிலே இளம்பிறை; முக்கண்கள்; சூரியனையும் அக்னியையும் மங்கச் செய்யும் பெருத்த ஒளி; ஆனால், சந்திரனின் நிலவைவிட குளுமை — இவ்வாறு விளங்கும் இறைவனைக் கண்டு அத்தாசி சிலையானாள்; உடல் நடுங்கியது; மனம் கலங்கியது. இதைக் கண்ட இறைவன், “அம்மையே! என்னிடம் நீ கொண்ட உறுதியான பக்தியையும், மனவுறுதியையும், அறத்தின்பால் நீ கொண்ட காதலையும் சோதிக்கவே இத்திருவிளையாடல். வைசியநாதனாக வந்தவன் நானே. தீ உண்டாக்கி எரித்ததும் நானே. இவையனைத்தும் என் மாயை. நீ தாசியாக இருந்தும் கொடுத்த சத்தியவாக்கிற்கேற்ப நீ என் மனைவியாக இருந்து உடன்கட்டையேறத் துணிந்தாயே. அதற்காகத் தேவர்க்கும் கிட்டாத உயர்ந்த போகங்களை உனக்கு அளிக்கிறேன். உனது பக்திக்குக் கட்டுண்ட நான் உனக்குத் தரக் கூடாதது எதுவுமேயில்லை, கேள்” என்று திருவாய் மலர்ந்தருளினார்.

நந்தியெம்பெருமான் கூறுகிறார்—— இதைக் கேட்டு மகிழ்ந்த அந்த தாசி, “இறைவா! இந்நிலவுலக போகமோ, விண்ணுலக போகமோ எனக்கு வேண்டாம். அதில் விருப்பமும் இல்லை. என்றென்றும் உங்களது திருவடித்தாமரைகளை வணங்குவதே எனது விருப்பம். எனது பணியாட்கள், உற்றார்—உறவினர் அனைவரும் உன் பணியே செய்து வரவேண்டும். உன்னையே பார்த்திருக்க வேண்டும். அவர்களும் என்னோடு தங்களது திருவடி நிழலைப் பெறவேண்டும். மீண்டும் பிறவி என்கிற பயத்தை இல்லாமல் செய்ய வேண்டும்” என்று வேண்டவே, இறைவனும் அவளோடு அனைவரையும் தன் திருவடி நிழலில் சேர்த்துக் கொண்டார். திவ்வியமான இச்சரிதம் பரமபுண்ணியமானது. சான்றோர் வேண்டுவது தருவது. இதைக் கேட்போர் தங்களது அறநெறி பிழையார்.

 

அத்தியாயம் : இருபத்தேழு

மன்னன் பத்ராயு, அவனது மனையாள் கீர்த்திமாலினி ஆகியோரது அறம்பிறழாமையைச் சோதிக்கச் சிவபிரான் அந்தணராக வருதல்

நந்தியெம்பெருமான் கூறுகிறார்—— அன்பரே! முன்பொரு சமயம் ‘பத்ராயு’ என்கிற மன்னனைப் பற்றியும், அவனுக்குச் சிவபிரான் ரிஷபதேவராக வந்து அருள் செய்தமை பற்றியும் கூறியுள்ளேன் (4/35—48). அம்மன்னனது அறநெறி வழுவாமையைச் சோதிக்கவெண்ணிய சிவபிரான், ஓர் அந்தணராக வந்தருளியதை இனிக் கூறுகிறேன். ரிஷபதேவரது திருவருளால் மன்னன் பத்ராயு போர்க்களத்தில் பகை வென்று அரசணையில் அமர்ந்திருந்த சமயம் அது. அப்பொழுது மன்னன் சந்திராங்கதன், அரசி சீமந்தினீ — இவர்களின் மகளான கீர்த்திமாலினிக்கு மன்னன் பத்ராயுவுடன் திருமணம் நடந்தது. கீர்த்திமாலினி சீரிய ஒழுக்கமுடைய கற்பரசி. இருவரும் ஒரு சமயம் வசந்தருதுவில் (இளவேனிற்காலத்தில்) ஆடிப்பாடித் திரிந்து உல்லாசமாக இருக்க நினைத்து, ஓர் அடர்ந்த காட்டிற்குள் சென்றனர். மன்னனான பத்ராயுவைவிட, அவனது மனைவி கீர்த்திமாலினி அடைக்கலம் என வேண்டுவோரைக் கைநழுவ விடாது காத்து நிற்கும் விரதம் பூண்டவள். மன்னனும் அவ்விரதத்தை மேற்கொண்டவன்தான்.

அறநெறி வழுவாதிருத்தலில் இவர்களுக்குள்ள உறுதிப்பாட்டைச் சோதிக்கவெண்ணிய சிவபிரான், ஒரு திருவிளையாடல் புரிய மனம் கொண்டார். ஆகவே, இறைவனும் இறைவியும் ஓர் அந்தணராகவும் அந்தணப் பெண்மணியாகவும் வேடம் கொண்டனர். திருவிளையாடலுக்குக் காரணமாகத் தன் மாயையால் ஒரு புலியைப் படைத்தார். சிவனாரது திருவுள்ளப்படி அப்புலி துரத்த, சிவபிரானான அந்தணரும் அந்தணப்பெண்ணும் அலறிக் கதறியபடி வெகுவேகமாக ஓடி வருவதைக் கண்டான் மன்னன் பத்ராயு. அவர்கள் மன்னனைக் கண்டு அலறி, அவனைத் தஞ்சமடைந்து—— “மன்னா! எங்களைக் காத்தருள வேண்டும், காத்தருள வேண்டும். புலி எங்களைக் கொல்லத் துரத்தி வருகிறதே. அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் பயத்தை அளிக்கும் காலதேவனைப் போல் இக்கொடிய விலங்கு, எங்களைக் கொல்ல வருகிறதே. அந்தோ! அது எங்களைக் கொன்று சாப்பிடுவதற்குள் நீங்கள்தான் எங்களைக் காத்தருள வேண்டும்” என்று வேண்டினர்.

கருணை பொங்கும் இவர்களது ஈனக்குரலைக் கேட்ட மன்னன், தன் வில்லை எடுப்பதற்குள் அப்புலி இவர்களை நெருங்கி, அந்தணப் பெண்மணியைப் பற்றிக் கொண்டது. உடனே பரிதாபத்திற்குரிய அப்பெண்மணி—— “மணாளரே! என் இதயக்காவலரே! சிவபிரானே! லோகநாதா! அகில உலக குருநாதரே!” என்றெல்லாம் ஓலமிட்டுக் கதறியழுதாள். புலியோ மிகக் கொடியது. அது அப்பெண்மணியை விழுங்க எத்தனிக்கையில், மன்னன் பத்ராயு தன் கூரிய அம்பால் அப்புலியின் மர்மத்தானத்தில் அடித்தான். ஆனால், அப்பாணத்தால் பெருந்திறல் படைத்த அப்புலிக்குச் சிறிதும் துன்பமேற்படவில்லை. அது அவ்வந்தணப் பெண்மணியைக் கவ்வித் தூக்கி இழுத்துக் கொண்டு வெகுதூரம் சென்றுவிட்டது.

இதைக் கண்டு அவ்வந்தணன் துன்பம் தாளாது மேலும் அழுது அரற்றலானான். அரசனைக் கண்டு, “அரசே! உனது உயர்ந்த அஸ்திரங்களெல்லாம் எங்கே போயிற்று? துன்புறும் மக்களைக் காக்கும் உனது பெரிய வில் என்னவாயிற்று? உனக்குப் பன்னிரண்டாயிரம் யானைகளின் பலமுள்ளதாகக் கூறுகிறார்களே. அந்த பலம் இப்பொழுது என்னவாயிற்று? உனது பெருஞ்சங்கின் ஒலி என்னவானதோ? உனது மந்திர அஸ்திர—சஸ்திரங்களாலோ, உனது வாளாலோதான் என்ன பயன்? ஏழை மக்களை, துன்புறுகிறவர்களை, நலிவடைந்தவர்களைக் காப்பதன்றோ க்ஷத்திரியர்களின் முக்கிய கடமை. அறநெறி அறிந்த மன்னன் தனது பொன் பொருளை, ஏன் தனது ஆருயிரையுமன்றோ தந்து தஞ்சம் புகுந்தோரைக் காத்தல் வேண்டும். நலிவுற்றவர்களது உயிரைக் காத்து ரட்சிக்கத் திறலற்றவர்கள் உயிர் வாழ்வதைவிட இறப்பதே மேலல்லவா? தானம் செய்ய மனமில்லாதவனிடம் பெருஞ்செல்வம் இருந்து யாது பயன்? இரப்போர்க்கு ஈயாத இல்வாழ்க்கையைவிடப் பிச்சைக்காரனாக இருப்பதே மேல். தீனர்களைக் கதியற்றவர்களைக் காக்க இயலாதவன் விஷம் அருந்தலாம், தீக்குளிக்கலாம். அவன் இருந்தால் என்ன? இறந்தால்தான் என்ன?” என்று பலவாறு கூறி அலறினான்.

இவ்வாறு அவ்வந்தணன் தனது பராக்கிரமத்தைக் குறை கூறியவண்ணம் அலறுவதைக் கண்ட மன்னன் துயரத்தில் ஆழ்ந்து, “அந்தோ! இன்று என் விதிவசத்தால் எனது வீரம் அழிந்தது. எனது அறநெறியும் பிறழ்ந்தது. இனி எனது செல்வம், அரசு, ஆயுள் ஆகியவையனைத்தும் அழிவது திண்ணம்” எனத் தன் மனதுள் எண்ணலானான். உடனே, அவ்வந்தணரது திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கி, அவருக்கு ஆறுதல் கூறியவண்ணம், அந்தணரே! எனது வீரம் அழிந்தது. க்ஷத்திரியப்பதரான என்மேல் சற்றே கருணை கொண்டு சோகத்தை விடுங்கள். நீங்கள் விரும்பியதெல்லாம் தருவேன். இதோ இந்த அரசு, எளது மனைவி, எனதுடல் ஆகியன அனைத்தும் தங்களுடையதே. என்ன வேண்டுமோ, விருப்பம் போல் எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்” என்று வேண்டினான்.

அந்தணன் கேட்கிறார்—— “மன்னனே! குருடனுக்குக் கண்ணாடியால் என்ன பயன்? பிச்சைக்காரனுக்குப் பல வீடுகளால்தான் என்ன பயன்? முட்டாளுக்குப் புத்தகங்கள் எதற்குப் பயனாகும்? மனைவியை இழந்தவனுக்குச் செல்வத்தால் பயனுண்டா? எனது மனைவியோ போய்விட்டாள்? நானோ இதுவரை இல்லற இன்பத்தைத் துய்த்ததில்லை. இதோ, இந்த உன் மனைவியை நான் விரும்புகிறேன், நீ தருவாயா?”

மன்னன் கூறுகிறான்—— “அந்தணரே! இதுவா தங்களது தர்மம்? தங்களது குரு தங்களுக்கு இவ்வாறுதான் உபதேசித்தாரோ? பிறர் மனைவியை நயத்தல் புகழையும் மறுவுலக இன்பத்தையும் அழித்துவிடும் என்பதைத் தாங்கள் அறியீரோ? பிறன் மனைவியை விரும்புவதால் வரும் பாவத்தை நூற்றுக்கணக்கான பிராயச்சித்தங்களாலும் கழுவ முடியாது என்கின்றனவே சாஸ்திரங்கள்.”

அந்தணர் பதில் உரைக்கிறார்—— “மன்னவா! நான் எனது தவவலிமையால் பிரும்மஹத்தி, கள்குடித்தல் முதலான பெரும் பாவங்களையும் எரித்துப் பொசுக்க முடியும். அப்படியிருக்க, பிறர் மனைவியை நயத்தலால் வரும் பாவம் எம்மாத்திரம்? ஆகவே, உனது இம்மனைவியை எனக்குத் தர இல்லையேல், நீ நிச்சயம் நரகத்தில் வீழ்வாய்.”

அந்தணர் கூறியதைக் கேட்ட மன்னன், ‘அந்தணரது உயிரைக் காக்கவில்லையானால் பெரும்பாவம் வரும். அதைவிட மனைவியைத் தருவதே மேல். ஆகவே, என் மனைவியை அந்தணருக்கு அளித்துவிட்டு, நானும் பாவத்திலிருந்து விடுதலை பெற தீயில் புகுந்து மாள்வேன்’ என்று தன் மனதில் பலவாறு சிந்தித்துப் பின் தீ மூட்டி அதனெதிரில் தன் மனைவியை அந்தணருக்கு அளித்தான். பின், நீராடித் தூயவனாகி அனைத்து தெய்வங்களையும் வணங்கிவிட்டுத் தீயை இருமுறை வலம் வந்தான். பின் ஒன்றுபட்ட மனதோடு சிவபிரானைத் தியானிக்கலானான். இவ்வாறு அம்மன்னன் தீக்குளிக்க முயற்சிப்பதைக் கண்ட உலகநாதரான சிவபிரான் ஐந்து திருமுகங்கள், செஞ்சடைத் தலையில் இளம்பிறை, ஆயிரமாயிரம் சூரியனைப் போன்ற ஒளி, கைகளில் முத்தலைச்சூலம்—மழு—கோடரி—கேடயம்—மான்—பினாகம் என்கிற வில்—கத்தி மற்றும் வரத—அபய முத்திரைகள் என அனைத்துடனும், தனது காளை வாகனத்தின் மேலேறியவண்ணம் அவனுக்கு எதிரில் தோன்றினார். கண்டங்கறுத்தவரான இறைவன், தன்னெதிரே தோன்றியதைக் கண்ட மன்னன் கண்களில் நீர்மல்க, உடல் புல்லரிக்க, இரு கைகூப்பி வணங்கித் துதிக்கலானான்.

உடனே இறைவியைப் பாகங்கொண்ட இறைவன், “மன்னனே! உனது துதி கேட்டு மகிழ்ந்தேன். மேலும், உனக்கு அறநெறியில் உள்ள உறுதியைக் கண்டு மேலும் மேலும் மகிழ்ந்தோம். வேறு சிந்தனையின்றி என்றும் எப்பொழுதும் எம்மையே நினைத்துப் பூஜித்தாய். அதனால் என் மகிழ்ச்சி பன்மடங்காகியது. உனது பக்தியின் உறுதியைச் சோதிக்கவே யாம் அந்தணவுரு கொண்டு வந்தோம். புலியெடுத்துச் சென்ற அவ்வந்தணப் பெண்மணி மலைமகளான பார்வதீபிராட்டியே! நீ பாணத்தால் அடித்தும் காயமின்றித் தப்பிய புலி மாயையே! அறநெறியிலுள்ள உனது உறுதிப்பாட்டை உலகினருக்குத் தெளிவுபடுத்தவே உனது மனைவியை வேண்டினோம். உன் மனைவியான கீர்த்திமாலினியின் பக்தியும் உனது பக்தியும் கண்டு மகிழ்ந்தோம். பெறற்கரிய வரம் எதுவானாலும் கேள், தருவோம்” என்று திருவாய் மலர்ந்தருளினார்.

மன்னன் வேண்டுகிறான்—— “இறைவனே! தேவர்க்கும் மூவர்க்கும் எட்டாத இறைவனான தாங்கள், இவ்வுலகியல் துன்பங்களில் மூழ்கித் தவிக்கும் ஈனனான எனக்கும் காட்சியளித்தீர்களே! இதுவன்றோ கிடைத்தற்கரிய பெரு வரம். எமக்கு இன்னும் வேறு வரம்தான் வேண்டுமா? தாங்களே வரம் தரும் வள்ளல். இருப்பினும், நான் இரண்டாவதொரு வரம் வேண்டேன். இறைவா! என் விருப்பம் என்ன தெரியுமா? என் தந்தை வஜ்ரபாகு, எனது தாய், வைசியரான இந்த பத்மாகரன், அவனது மகன் சுநயன், நான், எனது மனைவி ஆகிய அனைவரும் என்றுமே உங்களருகில் நின்று பணிவிடை செய்து வரவேண்டும் என்பதே.” அப்பொழுது அரசி கீர்த்திமாலினி இறைவனை வணங்கி, “எம்பெருமானே! எனது தந்தையான சந்திராங்கதரும் தாய் சீமந்தினியும்கூட தங்களருகிலேயே நின்று தொண்டு புரிதல் வேண்டும்” என்றொரு வரத்தை வேண்டினாள்.

நந்தியெம்பெருமான் கூறுகிறார்—— அடியார்க்கெளியவரான இறைவன் அவர்கள் வேண்டியவாறே வரமளித்து மறைந்தார். மன்னன் பத்ராயுவும் தன் மனைவி கீர்த்திமாலினியுடன் உலகியலின்பங்களைப் பெற்று பத்தாயிரம் வருடங்கள் அரசு புரிந்தான். பின், அரசைத் தன் மகனிடம் அளித்துச் சிவகதியடைந்தான். அதேபோல் சந்திராங்கதனும், அவன் மனைவி சீமந்தினியும் பக்தியோடு சிவனை ஆராதித்துச் சிவபதம் அடைந்தனர்.

பரமபவித்திரமான இப்புண்ணிய சரிதம் பாவங்களைக் களைவது, மனதை அறநெறியில் ஊன்றுவது. தூய மனதுடன் இக்கதையைக் கேட்பவனும் சொல்பவனும் இவ்வுலக போகங்களைப் பெற்று முடிவில் சிவனார் திருவடிகளைப் பெறுவான்.

 

அத்தியாயம் : இருபத்தெட்டு

சிவபிரான் யதிநாதராகவும் ஹம்சமாகவும் திருவவதரித்தல்

நந்தி கூறுகிறார்—— முனிவரே! இப்பொழுது சிவபிரான் யதிநாதராக (துறவரசாக)த் திருவவதாரம் செய்ததைக் கூறுவேன், கேள். தவச்சீலரே! ‘அர்புதாசலம்’ என்கிற மலையருகில் ‘ஆகுகன்’ என்ற ஒரு வேடன் வசித்து வந்தான். அவனது மனைவி ‘ஆகுகீ’. கற்புக்கனல் அவள். சிவபக்தர்களான அவர்கள் சிவபிரானைப் பூசித்து வணங்குவர். அவ்வழி வந்தோர்க்கு உணவளித்து, அவ்வடர்ந்த காட்டினைக் கடந்து செல்ல பேருதவி புரிபவன் அந்த ஆகுகன். இவ்வாறிருக்கையில் ஒரு நாள் அவன் உணவு தேடிக் காட்டில் வெகுதொலைவிற்குச் சென்றுவிட்டான். பகல் கழிந்து மாலை நெருங்கியது. அவ்வேளையில் ஏழைப்பங்காளராகிய சிவபிரான், அவ்வேடனது பக்தியையும் தியாகத்தையும் சோதிக்கவெண்ணி ஒரு துறவியாகத் தோன்றி, அவனது குடிசையை அடைந்தார். இதற்குள் அவ்வேடனும் அங்கு வந்தான். வந்தவன் முனிவரைக் கண்டு வணங்கிக் காயுங்கனியும் தந்து உபசரித்தான்.

இரவு நெருங்கியது. முனிவரோ பயந்தவர் போல் நடுங்கினார். இதைக் கண்ட வேடன், “சுவாமி! இரவு நெருங்கிவிட்டது. இதுவோ பெருங்காடு. தாங்களோ புதிது. (திசைகூடத் தெரியாது.) விலங்குகள் நடமாட்டம் அதிகம். ஆகவே, இன்றிரவு இங்கு தங்கிவிட்டு, நாளை காலை செல்லலாமே” என்று வேண்டினான். முனிவரும் இசையா மனத்தவர் போல் இசைந்தார். இப்பொழுதுதான் அந்த வேடன் சிந்திக்கலானான். ‘நம் குடிசையோ மிகச்சிறியது. இருவர் படுக்கவே போதாதே. இப்பொழுது முனிவரை எங்கு படுக்கச் சொல்வது? நாம் இருவரும் உள்ளே படுத்து, முனிவரை வாயிற்புறம் படுக்கச் சொன்னால், அது விருந்தினரைப் பழித்ததாகும். பெண்ணான மனைவியை வெளியே படுக்கச் சொல்வதும் சரியில்லை. என் செய்வது’ என்று கலங்கினான். அப்பொழுது அவன் மனைவி ஆகுகி கணவரை நோக்கி, “என்னுயிர்க்காவலரே! வந்த முனிவருக்கு முதலில் உள்ளே இடமளியுங்கள். வந்த விருந்தினர் நிராசையாக வெளியேறக் கூடாது. அவ்வாறானால், நம் இல்லற அறம் பிறழும். தாங்கள் முனிவரோடு உள்ளே படுத்துக் கொள்ளுங்கள். நான் கைகளில் வேல் தாங்கி வெளியே காவல் காக்கிறேன்” என்றாள்.

மனைவி சொன்னதைக் கேட்ட அவ்வேடன், ‘பெண் பிள்ளையை வெளியே விட்டு நாம் உள்ளே தூங்குவதா? இதுவென்ன நியாயம்? முனிவரை வெளியே அனுப்புவது தர்மநெறியாகாது. இவையிரண்டுமே இல்வாழ்வானுக்கு அழகல்ல. ஆகவே, வீட்டிற்கு வெளியே நான் படுப்பதே உசிதம். எது நடக்க வேண்டுமோ, அது நிச்சயம் நடந்தே தீரும் என்பதுதானே நியதி’ என்று மனதில் சிந்தித்தவண்ணம் தன் மனைவியையும் அம்முனிவரையும் கட்டாயப்படுத்திக் குடிசையினுள் படுத்துக் கொள்ளச் சொல்லிவிட்டு, தான் ஆயுதமேந்தி வெளியில் காவலாக நின்றான். நடு இரவு வரவே கொடிய விலங்குகள் அவனைத் தாக்கின. வேடனும் தன் பலத்தால் எவ்வளவோ முயன்றும் தன்னைக் காத்துக் கொள்ள முடியாமல் இறந்தான். அவனது மாமிசத்தை அக்காட்டு விலங்குகள் உண்டுவிட்டன. பொழுது புலர்ந்ததும் அம்முனிவர் வெளியே வந்து பார்க்க, வேடனது உடலை விலங்குகள் தின்றுவிட்டதைக் கண்டு மிகவும் துக்கித்தார்.

இதைக் கண்ட வேடுவச்சி தான் கணவனைப் பறிகொடுத்துத் துன்பம் தாளாது வருந்தினாலும் சற்றே மனதைத் தேற்றிக் கொண்டு அம்முனிவரிடம், “முனிவரே! நீங்கள் ஏன் வருந்துகிறீர்கள்? வேடுவனான அவர் தனக்கு நன்மையை அல்லவா தேடிக் கொண்டுவிட்டார். ஒரு முனிவரைக் காக்க தன்னுடலைத் தியாகம் செய்துள்ளாரே! நான் அவருடன் உடன்கட்டை ஏறி, என்னைப் புனிதமாக்கிக் கொள்ளப் போகிறேன். தாங்கள் கருணை புரிந்து, எங்களுக்காக ஒரு சிதையைத் தயார் செய்தளிக்க வேண்டுகிறேன். அதுவும் மகிழ்ச்சியோடு செய்யவேண்டும். ஏனெனில், கணவரைப் பின்பற்றிச் செல்ல வேண்டியதுதானே கற்புடைப்பெண்டிற்கு அழகு. அதுதானே தொன்றுதொட்டுவரும் அறநெறி” என்று வேண்டினாள். இதைக் கேட்ட அம்முனிவரும் அவர்களுக்காக சிதை அமைக்க, அவ்வேடுவச்சியும் தன் அறநெறிப்படி தன் கணவருடன் அச்சிதையில் புகுந்தாள். அப்பொழுது சிவபிரான் நேரில் தோன்றி, “தாயே! நீயன்றோ பாக்கியசாலி, புண்ணியவதி” என்று புகழ்ந்தார். மேலும் “தாயே! உனது சிறந்த கற்புத்திறனால் (ஒழுக்கத்தால்) உன் பதிபக்தியால் நான் மிகவும் மகிழ்ந்தேன். வேண்டிய வரத்தைக் கேள். உனக்குத் தரக்கூடாத வரமும் உண்டோ?” என்று கூறியருளினார்.

மிகவும் மகிழ்ச்சியளிப்பதான சிவனாரின் திருவாய்மொழியைக் கேட்ட வேடுவச்சி, தன்னையே மறந்து பேரின்பத்தில் மூழ்கினாள். அவளது நிலையைக் கண்ட இறைவன் மேலும் மகிழ்ந்து அவள் கேட்காமலேயே தானாகவே, “இந்த வேடன் அடுத்த பிறவியில் நிஷாத தேச மன்னன் வீரசேனனது மூத்தமகனாகப் பிறப்பான். அப்பொழுது அவன் பெயர் ‘நளன்’ எனப் புகழப்படும். நீ விதர்ப்ப தேச மன்னன் பீமசேனனின் மகளாகப் பிறப்பாய். அப்பொழுது உன் பெயர் ‘தமயந்தி’ என்பதாகும். இப்பொழுது முனிவராக வந்த இந்தத் திருமேனி, அடுத்தப் பிறவியில் அன்னப்பேடாகத் தோன்றும். அவ்வேளையில் உங்கள் இருவரையும் திரும்பவும் ஒன்றுசேர்த்து வைப்பேன். பின்பு நீங்கள் இருவரும் திருமணம் கொண்டு அரசபோகங்களைப் பெற்று, அதன்பின் யோகிகட்கும் எட்டாத முக்திப்பேற்றைப் பெறுவீர்கள்” என்று வரமருளினார்.

நந்தியெம்பெருமான் கூறுகிறார்—— முனிவரே! இவ்வாறாக உரைத்த சிவபிரான் அங்கேயே சிவலிங்கத் திருமேனியில் மறைந்தார். அவ்வேடன் தன் அறநெறி பிறழாது அதிலேயே உறுதியாக இருந்ததால், அவனது பெயரில் அச்சிவலிங்கம் ‘அசலேசர்’ என அழைக்கப்பட்டது. அடுத்தப் பிறவியில் அந்த ‘ஆகுகன்’ என்கிற வேடன் நிஷாத தேச மன்னன் வீரசேனனது மகனாக, ‘நளன்’ என்ற திருப்பெயருடன் பிறந்து புகழ் பெற்றான். ‘ஆகுகீ’ என்கிற அவ்வேடுவச்சி விதர்ப்ப தேச மன்னன் பீமசேனனது மகள் ‘தமயந்தி’யாகப் பிறந்தாள். முனிவர் அன்னப்பேடாகப் பிறந்து தமயந்தியையும் நளனையும் திருமணச் சங்கிலியால் பிணைத்தார். முற்பிறவியில் செய்த நற்செயலின் புண்ணியத்தால் மனம் மகிழ்ந்த சிவபிரான் அன்னப்பேடாக வந்து அவர்கள் இருவருக்கும் திருமணம் செய்வித்து இன்பமளித்தார்.

பரமபவித்திரரான சிவபிரான் முனிவராகவும் அன்னப்பறவையாகவும் தோன்றி நடத்திய இத்திருவிளையாடல் முக்தி தரவல்லது; வேண்டுவதையெல்லாம் தருவது; நீண்ட ஆயுளைத் தரவல்லது; பக்தியை வளர்ப்பது.

 

அத்தியாயம் : இருபத்தொன்பது

சிவபெருமானின் ‘ஸ்ரீகிருஷ்ண தரிசனம்’ என்கிற திருவவதாரம்

நந்தியெம்பெருமான் கூறுகிறார்—— ஸநத்குமாரரே! பகவான் ஸ்ரீசிவபெருமான் எடுத்த ஓர் உயர்ந்த திருவவதாரத்தின் பெயர் ‘ஸ்ரீகிருஷ்ண தரிசனம்’ என்பது. இதில் ‘நபகன்’ என்கிற மன்னருக்கு ஆன்மீக அறிவூட்டியது பற்றிய நிகழ்ச்சி கூறப்படுகிறது. இதை இப்பொழுது உனக்குக் கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேள். சிராத்ததேவ மனுவின் மூத்த புதல்வர் ‘இக்ஷ்வாகு’; ஒன்பதாவது மகன் ‘நபகன்’. இவரது மகன் ‘நாபாகன்’ எனப் புகழப்பட்டவர். நாபாகனின் மகன் ‘அம்பரீஷன்’. இவர் ஸ்ரீவிஷ்ணுபக்தர். அந்தணர்களிடம் இவர் கொண்ட பக்தியைக் கண்டு துர்வாச மகரிஷியே மகிழ்ச்சி கொண்டார். முனிவரே! அந்த அம்பரீஷனது பாட்டனார் நபகனின் சரிதத்தைத்தான் நான் கூறப் போகிறேன். இந்த நபகனுக்குத்தான் சிவபெருமான் ஆன்மீக ஞானத்தை அருளிச் செய்தார்.

மனுவின் பிள்ளையான நபகன் சிறந்த அறிவாளி. அவர் அனைத்து வித்யைகளையும் படித்தறிய ஆவல் கொண்டு புலனடக்கத்தோடு வெகுகாலம் குருகுலத்தில் வசித்தார். இதற்கிடையில் இக்ஷ்வாகு முதலிய சகோதரர்கள் நபகனுக்கு ஒரு சிறிதளவு பங்குகூட தராமல், தங்கள் தந்தையின் சொத்துக்களைத் தாங்களே பகிர்ந்தெடுத்துக் கொண்டு, தங்கள் தங்கள் பாகத்திற்கான ராஜ்யத்தை மிக ஒழுங்காக அரசாண்டு வந்தனர். அவர்கள் தங்கள் தந்தையின் கட்டளைக்கிணங்கித்தான் சொத்தைப் பிரித்துக் கொண்டனர். பிரும்மசாரியான நபகன் வேதங்களை அதன் ஆறு அங்கங்களுடன் கசடறக் கற்றுத் தேர்ந்து, குருகுலத்திலிருந்து வெகுகாலம் கழித்து தம் வீடு திரும்பினார். அங்கு வந்தபின்தான் தன் சகோதரர்கள் தந்தையின் சொத்துக்களைத் தங்களுக்குள் பிரித்துக் கொண்டுள்ளதை அறிந்தார். தனது பங்கைப் பெறும் ஆசையில் இக்ஷ்வாகு முதலிய தன் அண்ணன்மார்களிடம் மிகவும் அன்போடு, “சகோதரர்களே! எனக்குள்ள பாகத்தைத் தராமலேயே நீங்கள் அனைவரும் முழுச் சொத்தையும் தங்களுக்குள் பிரித்துக் கொண்டுவிட்டீர்களே! இப்பொழுது மனமுவந்து எனக்கும் பாகத்தைத் தாருங்கள். நான் எனது பங்கைப் பெறவே இப்பொழுது இங்கு வந்துள்ளேன்” என்று கூறினார்.

ஒரு சகோதரன் கூறுகிறான்—— “சொத்தைப் பிரிக்கும் நேரத்தில் நாங்கள் உனக்கான பங்கைப் பிரிக்க மறந்துவிட்டோம். இப்பொழுது நம் தந்தையையே உனக்குப் பாகமாகத் தருகிறோம். நீ அவரையே பாகமாக எடுத்துக் கொள்ளலாம். சந்தேகமே வேண்டாம்.”

சகோதரன் கூறியதைக் கேட்ட நபகனுக்குப் பெரும் வியப்பாக இருந்தது. உடனே அவர், தன் தந்தையிடம் சென்று, “தந்தையே! நான் வித்யைகளைக் கற்றுத் தேற விரும்பி, இதுவரை குருகுலத்திலேயே பிரும்மசாரியாக (மாணவனாக) இருந்தேன். இதற்கிடையில் என் சகோதரர்கள் என்னை விலக்கிவிட்டு முழு சொத்துக்களையும் தங்களுக்குள்ளேயே பிரித்துக் கொண்டனர். நான் திரும்பி வந்து என் பாகத்தைப் பற்றிக் கேட்க, அவர்கள் தாங்கள்தான் என் பாகம் என்கின்றனர். ஆகவே, நான் தங்களுக்குப் பணிவிடை செய்ய வந்துள்ளேன்” என்று பணிவாகக் கூறினார். இதைக் கேட்ட அவரது தந்தைக்குப் பெரும் வியப்பாக இருந்தது.

அப்பொழுது சிராத்ததேவ மனு தனது மகனுக்குத் தேறுதல் கூறி, “மகனே! அவர்கள் கூறியதை நம்பாதே. அவர்கள் உன்னை ஏமாற்றவே இவ்வாறு கூறியுள்ளனர். நான் உனக்கு இப்பொழுதுள்ள உலகியலுக்கான இன்ப சாதனமாக ஆக முடியாது. அந்த வஞ்சகர்கள் என்னையே உனக்குச் சொத்தாகத் தந்திருப்பதால், உனது ஜீவனத்திற்கான ஓர் உபாயத்தை இப்பொழுது கூறுகிறேன், கேள். ஆங்கீரஸ கோத்திரத்தில் பிறந்த நன்கு படித்த அந்தணர்கள், இப்பொழுது ஒரு பெரிய வேள்வி செய்து வருகிறார்கள். அதில் தினமும் ஆறாவது வேளையில் செய்ய வேண்டிய கர்மாவைப் பற்றி அவர்கள் நன்கு அறிந்தாரில்லை. அவர்கள் அதை மறந்து நிற்கிறார்கள். நீ அங்கு சென்று விசுவேதேவர்கள் பற்றிய அந்த இரண்டு சூக்தங்களையும் அவர்களுக்குச் சொல். அதனால் அவர்கள் செய்யும் வேள்வி முறைப்படி செய்யப்பட்டதாகும். அந்த வேள்வியை முடித்து அவ்வந்தணர்கள் சுவர்க்கம் செல்கையில், அவர்கள் மனமுவந்து தங்கள் வேள்வியில் மீதமான அனைத்துச் செல்வத்தையும் உனக்களிப்பார்கள்” என்று ஆறுதல் கூறியனுப்பினார்.

தந்தை கூறியதைக் கேட்ட தனயன் நபகன் சத்தியத்தையே கடைப்பிடிப்பவராதலால், மிகுந்த மகிழ்ச்சியோடு அந்த உத்தமமான வேள்விக்குச் சென்றார். முனிவரே! அங்கு ஆறாவது நாளில் செய்யவேண்டிய கர்மங்களில் (சடங்குகளில்) அறிஞரான மனு மகன் நபகன், விசுவேதேவர்களைப் பற்றிய இரண்டு சூக்தங்களையும் மிகத் தெளிவாக ஓதினார். வேள்விக்கான சடங்குகள் முடிந்தபின், அந்த ஆங்கீரஸ கோத்திர அந்தணர்கள் வேள்வியில் மிகுந்த தங்கள் தங்கள் பாகமான தனத்தை நபகனுக்கு அளித்துவிட்டுச் சுவர்க்கம் சென்றனர். வேள்வியில் மிகுந்த பொருட்களை நபகன் எடுத்துக் கொள்ள நினைக்கையில் திருவிளையாடல் புரியும் அழகரான சிவபிரான், உடனே கிருஷ்ணதரிசனன் என்கிற அந்தணராக வேடம் தரித்து அங்கு தோன்றினார். அவரது திருமேனியோ அழகுக்களஞ்சியம்; மையிட்ட கண்கள். வந்தவர் நபகனிடம், “அப்பா யார் நீ? இந்தச் செல்வத்தை நீ ஏன் எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறாய்? இது என் பாகமாயிற்றே! உன்னை இங்கு அனுப்பியது யார்? இவையனைத்தையும் உள்ளபடி சொல்” என்று கேள்விகளை அடுக்கினார்.

நபகன் கூறுகிறார்—— “இது வேள்வியில் மீதமான தனம். வேள்வியைச் செய்த ரிஷிகள்தான் இதனை எனக்கு அளித்தனர். ஆகவே, இது எனது சொத்தல்லவா! இதை எடுத்துச் செல்வதை நீ எவ்வாறு தடுக்க முடியும்?”

ஸ்ரீகிருஷ்ணதரிசனன் கூறுகிறார்—— “அப்பா! நம் இருவருக்குமான இச்சச்சரவில் உனது தந்தைதான் தீர்ப்பு சொல்லத்தக்கவர். நீ அவரிடம் சென்று அனைத்தையும் சொல். அவர் என்ன தீர்ப்பு கூறுகிறாரோ, அதை அப்படியே ஒளிவு மறைவின்றி இங்கு வந்து சொல்.”

வந்தவர் கூறியதைக் கேட்ட நபகன், தன் தந்தையிடம் சென்று, அவர் கூறியதனைத்தையும் அப்படியே கூறினார். இதைக் கேட்டதும் சிராத்ததேவ மனுவிற்கு முன்பு நடந்த நிகழ்ச்சி ஒன்று ஞாபகம் வந்தது. உடனே சிவபிரானது திருவடித் தாமரைகளை மனதில் சிந்தித்தவண்ணம் கூறலானார்.

மனு கூறுகிறார்—— “அப்பா! வேள்வியில் மீதமான செல்வத்தை ‘நீ எடுக்காதே’ என்று உன்னைத் தடுத்தவர் சாட்சாத் சிவபிரானே. ஏனெனில், இப்பிரபஞ்சத்தில் உள்ளவை அனைத்துமே அவருடையதுதானே. அதனால், வேள்வியில் கிடைக்கப் பெரும் செல்வத்தில் அவருக்குத்தான் விசேஷமான அதிகாரம் உள்ளது. வேள்வியில் மீதமான பொருட்களனைத்தும் ஸ்ரீருத்ரனுடைய பாகமென நிச்சயிக்கப்பட்டுள்ளது. ஆகவே, வேள்வியில் மீதமான அனைத்துப் பொருட்களையும் எடுத்துக் கொள்ளும் அதிகாரம் சர்வேசனான சிவபிரானுக்குத்தான் உண்டு. அவர் விரும்பினால்தான் அப்பொருட்களை மற்றவர் எடுத்துக் கொள்ளலாம். உனக்கு அருள்புரிவதற்காகவே பகவான் அம்மாதிரியான திருமேனி தாங்கி அங்கு வந்துள்ளார். நீ அங்கு சென்று அவர் மனதைக் குளிரச் செய். உன் தவறுக்காக அவரிடம் மன்னிப்புக் கேள். அவரை வணங்கித் துதி.”

தந்தையின் கட்டளையை ஏற்ற நபகன் திரும்பிச் சென்று சிவபிரானை வணங்கித் துதித்து இருகரங்களையும் கூப்பியவண்ணம், “மகேசா! விண், மண், பாதாளம் என்கிற மூவுலகங்களும் தங்களுடையதே. அப்படியிருக்க வேள்வியில் மீதமான பொருள்கள் தங்களுடையது என்பதில் ஐயமேது? சந்தேகமின்றி இந்த வேள்வியில் மிகுந்த பொருட்களனைத்தும் தங்களைத்தான் சேரும் என்று எனது தந்தை தீர்ப்பளித்தார். இறைவா! நான் உண்மை புரிந்து கொள்ளாது ஏதோ பிரமையில் தவறுதலாகச் சொன்னவற்றைத் தாங்கள் மன்னித்தருள வேண்டும். உண்மையில் அது பெருங்குற்றம்தான். தங்கள் திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கி, என் தவறுகளை மன்னித்தருள வேண்டுகிறேன், கருணை கொள்ள வேண்டுகிறேன்” என்று பன்முறை வேண்டி வணங்கினார். பின்னர் அங்கு வந்த சிராத்ததேவ மனுவும் தனது தவறுதலுக்காக மன்னிக்க வேண்டித் துதித்தார். அப்பொழுது ஸ்ரீகிருஷ்ணதரிசனன் நபகனைக் கருணையோடு பார்த்து புன்முறுவலித்தவாறு கூறலானார்.

ஸ்ரீகிருஷ்ணதரிசனன் கூறுகிறார்—— “நபகனே! அறநெறி தவறாது உனது தந்தை கூறிய தீர்ப்புதான் சரியானது. நீயும் உனது இயல்புக்கேற்ப உண்மையையே பேசினாய். ஆகவே, நான் மகிழ்ந்தேன். தொன்றுதொட்டு வரும் பிரும்மதத்துவத்தின் ஞானத்தை இப்பொழுது உனக்குத் தருகிறேன். இப்பொழுது வேள்வியில் மிகுந்த அனைத்துப் பொருட்களையும் உனக்கே தந்துவிட்டேன். இத்தனையும் நீயே எடுத்துக் கொள். உலகியலில் மயங்காது இன்பங்களை நுகர்ந்து, பின் எனதருளால் நற்கதி பெறுவாயாக.”

இவ்வாறு அருளிய இறைவன் அனைவரும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே மறைந்தருளினார். சிராத்ததேவரும் தன் மகன் நபகனுடன் தன் இருப்பிடம் சென்றார். நபகனும் இவ்வுலக இன்பங்களையெல்லாம் முறைப்படி நுகர்ந்து முடிவில் சிவபதம் பெற்றார். ஸநத்குமாரரே! ‘ஸ்ரீகிருஷ்ணதரிசனம்’ என்கிற சிவ அவதாரக் கதையை இதுவரை கூறினேன். இக்கதையைப் படிப்பவர்களும் கேட்பவர்களும் விரும்பிய பயன்கள் அனைத்தையும் பெற்று இன்புறுவர்.

 

அத்தியாயம் : முப்பது

சிவனார் ஏற்ற ‘அவதூதேசுவரர்’ திருவவதாரம்

நந்திகேசுவரர் கூறுகிறார்—— ஸநத்குமார மகரிஷியே! இனி சிவபிரான் ஏற்ற அவதூதேசுவர திருவவதாரம் பற்றிக் கூறுவேன், கேள். இத்திருவவதாரம் இந்திரனது செருக்கை அழிக்கவே மேற்கொள்ளப்பட்டது. முன்பொரு சமயம் இந்திரன், தன் குருவான வியாழ பகவானையும், மற்ற தேவர்கள் அனைவரையும் அழைத்துக் கொண்டு சிவபிரானைத் தரிசிக்க கயிலை சென்றான். இவர்கள் வருவதையறிந்த சிவனார் அவர்களைச் சோதிக்கத் திருவுள்ளம் கொண்டு அவதூதராக அதாவது எண்டிசைகளே ஆடையாகக் கொண்ட திருமேனியைத் தாங்கினார். திருமேனியிலே ஒட்டுத்துணியுமில்லை. கொழுந்துவிட்டெரியும் தீப்பிழம்பைப் போன்ற திருமேனி கொண்டவராதலால் காணக் கண்கள் கூசின. ஆனாலும் திருமேனியழகு சொல்லுக்கு எட்டாததாக இருந்தது. வரும் வழி முழுவதையும் அவர் மறைத்துக் கொண்டிருந்தார். பிருகஸ்பதியும் இந்திரனும் சிவனாரைக் காண வரும்பொழுது வழியில் ஓர் அழகிய அற்புத மனிதன் நிற்பதைக் கண்டனர். இந்திரனுக்கோ தனது பதவியின் செருக்கிருந்தது. செருக்கினால் குருடான இந்திரன் அங்கு நிற்பது சிவபெருமான் என்பதை அறியவில்லை. ஆகவே அவரைக் கண்டு “வழியில் மறித்து நிற்கிறாயே. நீ யார்? நீ இந்த நிர்வாண வேடத்தில் எங்கிருந்து வந்தாய்? உன் பெயரென்ன? உண்மையை ஒளிக்காமல் சொல்; நேரம் தாழ்த்தாதே. ஸ்ரீசிவபெருமான் இப்பொழுது கயிலையில்தான் உள்ளாரா? அல்லது வேறு எங்கேயாவது சென்றுள்ளாரா? நான் இப்பொழுது அவரைத் தரிசிக்க என் குருவான வியாழ பகவானுடனும் மற்ற தேவர்களுடனும் அங்கு சென்று கொண்டிருக்கிறேன்” என்று அதிகார தோரணையில் கேட்டான்.

இந்திரன் பல தடவைக் கேட்டும் பகவான் ஒன்றும் கூறவில்லை. அவரோ செருக்கை அறுப்பவர்; திருவிளையாடல்கள் புரிவதில் ஆவல் மிக்கவர்; மூவுலகங்களுக்கும் ஒப்பற்ற ஒரே தலைவர்; பெரும் யோகி. ஆகவே, மௌனமாகவே இருந்தார். தன் செல்வத்தால் செருக்குற்ற தேவர்கோனான இந்திரன் கோபமுற்றான். சடையாண்டியான அம்மனிதனை அதட்டியவாறே, “மூடனே! புத்தியில்லை உனக்கு. திரும்பத் திரும்பக் கேட்கிறேன், பதில் சொல்லாமலே இருக்கிறாயே. இதோ என் வஜ்ரப்படையால் உன்னைக் கொல்கிறேன். யார் வந்து உன்னைக் காப்பாற்றுகிறார்கள் என்று பார்க்கலாம்” என்று முழங்கினான்.

இவ்வாறு கூறிய இந்திரன் அந்த நிர்வாண மனிதனைச் சினத்தோடு பார்த்து, அவரை வதைக்க வஜ்ரப்படையை ஏந்தினான். இதைக் கண்ட சிவபிரான் உடனே வஜ்ரப்படையை அசைவற்றதாகச் செய்தார். அவனது கையும் அசைவற்று நின்றது. ஆகவே அவன் தன் வஜ்ரப்படையைப் பிரயோகிக்க முடியவில்லை. ஆனால், அந்த நிர்வாண புருஷரோ பெருஞ்சினம் கொண்டு கோபக்கனலால் இந்திரனை எரித்துவிடுபவர் போலப் பார்த்தார். கைகள் செயலிழந்ததால் சசீதேவியின் மணாளனான இந்திரன், மந்திரத்திற்குக் கட்டுப்படும் நாகம், மந்திரத்தால் அதைச் சுற்றிலும் போடப்பட்ட கோட்டைத் தாண்ட முடியாமல் அதற்குள்ளேயே படமெடுத்துச் சீறுவதுபோல் சீறினான். ஆனால், வியாழ பகவான் தன்னொளியால் எங்கும் ஒளிரும் அம்மனிதனைக் கண்டு இவர் சாட்சாத் ஸ்ரீசிவபெருமானே என்று அறிந்து கொண்டார். உடனே இரு கைகளையும் கூப்பிக் கொண்டு துதிக்கலானார். துதித்தபின் இந்திரனை அவரது திருவடிகளில் விழச் செய்து, “இறைவா! ஏழைப்பங்காளரே! இதோ இந்திரன் தங்களது திருவடிகளில் வீழ்ந்து கிடக்கிறான். அவனையும் என்னையும் தாங்கள்தான் கடைத்தேற்ற வேண்டும். கோபத்தைவிட்டு எங்கள் மேல் கருணை கொள்ளுங்கள். மகாதேவா! சரணம் பற்றிய இந்திரனைக் காத்தருளுங்கள். தங்கள் நெற்றிக்கண்ணிலிருந்து கிளம்பிய தீ, இவனை எரிக்க வருகிறதே” என்று வேண்டினார்.

பிருகஸ்பதியின் வேண்டுதலைச் செவிமடுத்த அவதூத வேடதாரியான கருணைக்கடல் சிவபிரான் சிறிதே புன்னகைத்து, “சினத்தினால் என் நெற்றிக்கண்ணிலிருந்து வெளியேறிய தீயை நான் எவ்வாறு திரும்பவும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியும்? பாம்பு தனது சட்டையை உரித்தபின் அதை மறுபடியும் போட்டுக் கொள்ளவா முடியும்?” என்ற கேள்வியை எழுப்பினார்.

வியாழ பகவான் வேண்டுகிறார்—— “தேவதேவனே! அடியார்கள் என்றென்றும் தங்கள் கருணைக்குப் பாத்திரமானவர்களல்லவா? உங்களுக்கோ ‘பக்தவத்ஸலன்’, ‘அடியார்க்கெளியவன்’ என்பது பட்டப்பெயர். அதை உண்மையாக்கிக் கொள்ள வேண்டாமா? இந்தப் பயங்கரமான தீயை வேறு எங்கேயாவது போட்டுவிடுங்கள்.”

ஸ்ரீருத்ரன் கூறுகிறார்— “தேவர்களின் குருவே! உன்னைக் கண்டு மகிழ்ந்தோம். ஆகவே, வரம் தர விரும்புகிறேன். இன்று நீங்கள் இந்திரனுக்கு உயிர்ப்பிச்சையளித்ததால் இன்று முதல் உங்களுக்கு ஒரு பெயர் ‘ஜீவன்’ என்று புகழப்படட்டும். இன்று என் நெற்றிக்கண்ணிலிருந்து வெளிவந்த தீயைத் தேவர்களும் பொறுக்க முடியாது. ஆகவே, இது இந்திரனைப் பீடிக்காவண்ணம் வெகுதொலைவில் எறிந்துவிடுகிறேன்.”

இவ்வாறு கூறிய சிவபிரான், அத்தீயைக் கையிலெடுத்து வெகுதொலைவிலுள்ள உப்புக்கடலில் விட்டெறிந்தார். அவர் தூக்கியெறிந்ததுதான் தாமதம். அந்நொடியிலேயே அது ஒரு (பாலகன்) குழந்தை வடிவை ஏற்றது. அக்குழந்தைதான் கடலரசனின் மகன் ஜலந்தரன் எனப் பெயர் பெற்றது. பின்பு ஒருமுறை தேவர்களின் பிரார்த்தனைக்கிணங்க, சிவபிரானே அசுரர்களின் தலைவனாக விளங்கிய இந்த ஜலந்தரனைக் கொன்றார். அவதூத வேடந்தரித்து வந்த சிவபிரான், இவ்வாறு ஓர் அழகிய திருவிளையாடல் நிகழ்த்திப் பின் மறைந்தருளினார். அவரது திருவிளையாடல்கள் அனைத்தும் உலகத்திற்கு நலம் விழைவிப்பவையன்றோ! இதனால் தேவர்கள் அச்சம் நீங்கினர். இந்திரனும் வியாழ பகவானும்கூட அச்சம் நீங்கி இன்பமுற்றனர். யாருக்காக அவர் வந்தாரோ? அவர் சிவதரிசனம் பெற்றுப் பிறவிப்பயனைப் பெற்றார். ஸநத்குமாரரே! இதுவரை உனக்குக் கூறிய அவதூதேசுவரர் சரிதம் தீயவர்களைத் தண்டித்து நல்லோர்களைக் காப்பது; ஆனந்தமளிப்பது; பாவத்தைத் துடைப்பது; புகழ், இவ்வுலக—விண்ணுலக இன்பங்கள், முடிவில் முக்தி ஆகிய விரும்பியதனைத்தையும் தரவல்லது. இதை ஒரே மனதுடன் கேட்பவர்களும் சொல்பவர்களும் இவ்வுலக இன்பங்களைப் பெற்று முடிவில் சிவபதவி பெறுவார்கள்.

 

அத்தியாயம் : முப்பத்தொன்று

இறைவன் ஆண்டியாகத் தோன்றி, அரசகுமாரனுக்கும் அந்தணகுமாரனுக்கும் அருள் செய்தல்

நந்தியெம்பெருமான் கூறுகிறார்—— ஸநத்குமார முனிவரே! பெண்களுக்கு இயற்கையாகத் தோன்றும் ஐயப்பாட்டைக் களையும் ஸ்ரீசிவபிரான் ஏற்ற ஆண்டி அவதாரம் பற்றிக் கூறுகிறேன், கேள். தன்னடியாருக்காகவே சிவனார் ஏற்ற அவதாரம் இது. விதர்ப்ப நாடு. அதன் அரசன் சத்தியரதன். தர்மநெறியே அவன் நெறி; வாய்மையே வெல்லும் என்னும் கருத்துடையவன்; சிவனடியார்களைச் சிவனாகவே எண்ணும் தர்மசீலன். அவனது அரசாட்சி அறநெறி தவறாதது. ஆகவே, அவனது வாழ்நாட்களும் இன்பமயமாகவே கழிந்தது. ஒரு சமயம் சால்வ தேச மன்னர்கள் இவனுடைய தலைநகரை நாற்புறமும் சுற்றி வளைத்துக் கொண்டனர். சத்தியரதன் பெரும் போர் செய்ய வேண்டியிருந்தது. அவர்களோ பெரும் திறல் உடையவர்கள்; படைபலமும் அதிகம். பகைவர்களோடு போரிட்டதில் சத்தியரதனுடைய பெரும் படைகளும் அழிந்தன. விதிவசத்தால் சத்தியரத மன்னனும் சால்வர்களால் கொல்லப்பட்டான். மன்னன் இறந்ததும் மீதியுள்ள படைவீரர்களும் மந்திரிகளும் பயத்தால் கலங்கிச் சிதறி ஓடிவிட்டனர்.

முனிவரே! அப்பொழுது விதர்ப்ப நாட்டு மகாராணி (சத்தியரதனின் மனைவி) நாற்புறங்களிலும் பகைவர்கள் சூழ்ந்திருந்தபோதிலும் பெரும் முயற்சி செய்து ஏதோ ஒருவிதத்தில் தனது தலைநகர அரண்மனையிலிருந்து வெளியேறினாள். அச்சமயத்தில் அவள் நிறைமாத கர்ப்பிணி. ஆகவே சோகம் வருத்த, மனம் வெதும்பிய அவள் சிவபிரானது திருவடிகளையே தியானித்தவாறு கிழக்கு நோக்கித் தொலைதூரம் சென்றாள். பொழுது விடிந்தது. இறைவனது திருவருளால் அங்கு அருகில் ஒரு குளிர்ந்த தடாகத்தைக் கண்டாள். இதற்குள் தொலைதூரம் கடந்து வந்துவிட்டாள். தடாகத்தின் அருகில் வந்தவள் அங்குள்ள நிழல் தரும் ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்தாள். இறைவனது திருவருளால் மக்கள் நடமாட்டமே இல்லாத அம்மரத்தின் நிழலில் அவ்வரசி ஓர் ஆண்மகவைப் பெற்றெடுத்தாள். அந்நேரம் ஓர் உத்தமமான சுபமுகூர்த்தமாய் இருந்தது. சோதிடப்படி அனைத்து நலன்களும் மிக்கதான நேரமது. பிறந்த குழந்தையோ அனைத்து உத்தம இலக்கணங்களையும் பெற்றிருந்தது.

அரசி பிரசவித்த களைப்பில் விடாய் தீர நீர் அருந்த அங்குள்ள தடாகத்தில் இறங்கினாள். ஏதோ போதாத வேளை. அத்தடாகத்தில் இருந்த ஒரு பெரும் முதலை அரசியைத் தன் உணவாக்கிக் கொண்டது. பிறந்தவுடனேயே தாய்—தந்தையரை இழந்த அக்குழந்தை பசியாலும் தாகத்தாலும் வீறிட்டு அழுதது. இதைக் கண்ட பரமசிவன் கருணை கொண்டு அங்கு தோன்றிக் குழந்தையைக் காத்தருளினார். இறைவன் திருவிளையாடல், அப்பொழுது அவ்வழியே ஓர் அந்தணப் பெண்மணி வந்தாள். அவளோ விதவை. வீடுவீடாகப் பிச்சையெடுத்துத் தன் வாழ்நாட்களைக் கழித்து வந்தாள். அவள் கையிலும் ஒரு வருடம் நிறைந்த அவளது குழந்தை. அவள் இப்பொழுது இந்தத் தடாகத்தினருகில் வந்தாள். வந்தவள் எவ்விதத் துணையுமின்றி ஒரு குழந்தை அழுது கொண்டிருப்பதைக் கண்டாள். ஆள்நடமாட்டமே இல்லாத அவ்விடத்தில் குழந்தையைக் கண்ட அவள் மிகுந்த ஆச்சரியம் கொண்டாள்.

உடனே மனதிற்குள்ளேயே, ‘ஆகா! என்ன ஆச்சரியம். இப்பொழுது பிறந்த குழந்தை போல் இருக்கிறதே. தொப்புள்கொடிகூட இன்னும் அறுக்கப்படவில்லையே; தரையிலன்றோ விழுந்து கிடக்கிறது. இதன் தாயும் இங்கு இல்லை. தந்தை போன்று உதவுபவர்கள்கூட எவரும் பக்கத்தில் இல்லையே? என்ன காரணமோ? இது யாருடைய பிள்ளையோ? இதன் பிறப்பு பற்றிக் கேட்கலாம் என்றாலோ அருகில் யாருமே இல்லை. இதைக் காண என் மனம் உருகுகிறதே. இக்குழந்தையையும் என் வயிற்றில் பிறந்த பிள்ளையைப் போலவே வளர்க்க ஆசை மிகுகிறது. இதன் குலமோ, பிறப்போ தெரியாமல் எப்படி இதைத் தொடுவது?’ என்று யோசிக்கலானாள்.

இவ்வந்தணப் பெண்மணி இவ்வாறு சிந்தித்திருக்கையில் அடியார்க்கெளியவரான சிவபிரான் திருவிளையாடல் புரியத் திருவுள்ளம் கொண்டு ஒரு துறவி வேடம் தரித்து அங்கு வந்தார். வந்தவர் சற்றே நகைத்தவண்ணம், “தாயே! எப்பொழுதுமே சந்தேகத்திற்கும் கவலைக்கும் மனதில் இடம் தராதே. இக்குழந்தை மிகவும் பவித்திரமானவன், தூய்மையானவன். இதையும் நீ உன் பிள்ளையாகவே நினைத்து அன்போடு வளர்த்துவா” என்று கூறியருளினார்.

அந்தணப் பெண்மணி கேட்கிறாள்—— “பெரியோரே! நான் செய்த பெரும் புண்ணியம், தாங்கள் இப்பொழுது இங்கு வந்திருக்கிறீர்கள். தங்கள் கட்டளைப்படி நிச்சயம் இக்குழந்தையை என் பிள்ளைபோல் நன்கு வளர்த்து வருவேன். ஆனால், இது யாருடைய பிள்ளையோ? மேலும், இப்பொழுது வந்துள்ள தாங்கள் யாரோ? ஆண்டியரசே! தாங்கள் கருணைக்கடலான சிவபிரான்தான் என்று என் மனம் கூறுகிறது. மேலும், இக்குழந்தை முற்பிறவியில் தங்களது சிறந்த பக்தன். ஏதோ வினைப்பயனால் இக்கஷ்டநிலைக்கு ஆளாகியுள்ளது. அவ்வினைப்பயனை அனுபவித்து, அதன்பின் மறுபடியும் தங்களருளால் சிறந்த நற்கதியைப் பெறப் போகிறது. நானும் தங்களது மாயையில் சிக்கித்தான் வழி தவறி இங்கு வந்துள்ளேன். தாங்கள்தான் இக்குழந்தையை வளர்ப்பதற்காகவே என்னை இங்கு வரச் செய்துள்ளீர்கள் என்று தோன்றுகிறது.”

ஆண்டியார் கூறுகிறார்—— “அம்மையே! இக்குழந்தை பரமசிவ பக்தனான விதர்ப்ப மன்னன் சத்தியரதனின் குழந்தை. சத்தியரதனைச் சால்வ தேச மன்னர்கள் போரில் கொன்றுவிட்டனர். கவலை கொண்ட அரசி இரவோடு இரவாகத் தன் அரண்மனையிலிருந்து தப்பி வந்து, இத்தடாகக் கரையில் இக்குழந்தையைப் பெற்றாள். பொழுது விடிந்ததும் நீர்விடாய் தீர்த்துக் கொள்ள அவள் இத்தடாகத்தில் இறங்க, அவளை இங்குள்ள முதலை விழுங்கிவிட்டது.”

அந்தணப் பெண்மணி கேட்கிறாள்—— “ஆண்டியரசே! இதன் தந்தை சத்தியரதன் உயர்ந்த போகங்களை அனுபவித்து வந்தவர். பாதியிலேயே சால்வ தேசப் பகைவர்களால் ஏன் கொல்லப்பட்டார்? இதன் தாயை முதலை விழுங்கக் காரணமென்ன? இக்குழந்தை பிறந்தவுடனேயே உற்றமும் சுற்றமுமின்றி அனாதை ஆகக் காரணமென்ன? எனது குழந்தையும் வறுமையில் வாடிப் பிச்சையெடுக்கும் நிலைக்கு வரக் காரணமென்ன? இனி வருங்காலத்தில் எனது இந்த இரண்டு குழந்தைகளும் எவ்வாறு சுகம் பெறுவார்கள்?”

ஆண்டியாக வந்த சிவபிரான் கூறுகிறார்—— “இக்குழந்தையின் தந்தையான விதர்ப்ப மன்னன் சத்தியரதன் முற்பிறவியில் ஒரு பாண்டிய மன்னன். அனைத்து தர்மநெறிகளையும் அறிந்தவன். உலகை அறநெறியில் பரிபாலித்தவன். ஒரு நாள் பிரதோஷ காலத்தில் ஒன்றிய மனதோடு மகாதேவரான சிவபிரானைத் தியானித்துப் பூஜித்துக் கொண்டிருந்தான். அச்சமயத்தில் தலைநகரின் நாற்புறமும் பெரும் கோலாகலமாக இருந்தது. அப்பெருஞ்சத்தத்தைக் கேட்ட மன்னன், ‘ஏதோ கலவரம்தான் வெடித்ததோ!’ என்ற கவலையில் சிவபூஜையைப் பாதியிலேயே நிறுத்திவிட்டு அரண்மனைக்கு வெளியே வந்தான். அப்பொழுது அவனது திறல் மிக்க மந்திரி, அவனது பகைவனான ஒருவனைப் பிடித்து வந்தான். பகைவனான அவனும் பாண்டிய மன்னனின் தளபதிகளில் ஒருவன்தான். இதைக் கண்ட மன்னன் எதையும் விசாரிக்காமலே கோபம் கொண்டு அவனது தலையை வெட்டச் செய்தான்.

சிவபூஜையைப் பாதியில் விட்டவன் அதைப் பூர்த்தி செய்யாமலேயே இரவில் உணவும் உட்கொண்டான். இவனது மகனும் பூஜை முடிக்காமல் இரவில் அன்னம் உண்டு உறங்கினான். அந்தப் பாண்டிய மன்னன்தான் இப்பொழுது விதர்ப்ப மன்னனாகப் பிறந்தவன். சிவபூஜையில் நிகழ்ந்த தடங்கலால் சுகபோகங்களை அனுபவித்து வரும்போது பாதியிலேயே பகைவர்களால் கொல்லப்பட்டான். முற்பிறவியில் இவனது மகனாக இருந்தவனே இப்பிறவியிலும் இவனது மகனாகப் பிறந்தான். சிவபூஜை நெறியை உரிய முறையில் கடைப்பிடிக்காததால்தான் இவ்வறுமை நேரிட்டது. இக்குழந்தையின் தாய் முற்பிறவியில் தன் சக்களத்தியைச் சூழ்ச்சி செய்து வஞ்சனையாகக் கொன்றாள். அந்தக் கொடிய பாவத்தால்தான் இன்று இவள் முதலையால் விழுங்கப்பட்டாள். அந்தணப் பெண்ணே! இந்த உன் மகன் முற்பிறவியில் ஓர் உயர்ந்த அந்தணன். தன் வாழ்நாட்கள் முழுவதையும் தானம் வாங்குவதிலேயேதான் கழித்தான். வேள்வி முதலிய எந்தவொரு நற்செயலையும் செய்தானில்லை. ஆகவேதான் இன்று இந்த வறுமை நிலை. இந்தத் தோஷங்கள் நீங்க, இப்பொழுதே நீ சிவபிரானைச் சரணமாகப் பற்று. இவ்விரு குழந்தைகளும் உபநயனம் ஆனபின் சிவபிரானை ஆராதிக்கட்டும். சிவபிரான் இவர்களுக்கு அனைத்து நலன்களையும் அருளுவார்.”

இவ்வாறு அருளுரை வழங்கி ஆண்டிவேடம் தரித்த சிவபிரான் இமைப்பொழுதில் தன் உண்மைத் திருமேனியில் காட்சி தந்தார். சிவனாரைக் கண்ட அப்பெண்மணி இருகைகூப்பி வணங்கிக் குரல் தழுதழுக்கத் துதிக்கலானாள். பின் சிவபிரான் மறைந்தருளினார். சிவனார் மறைந்தருளியபின் அப்பெண்மணி அக்குழந்தையையும் தன் குழந்தையோடு தூக்கிக் கொண்டு தன் குடிசைக்கு வந்தாள். பின் ஏகசக்ர நகரத்தில் தன் குடிலை அமைத்துக் கொண்டாள். அங்கு தன் குழந்தையுடன் அக்குழந்தைக்கும் நல்லுணவு அளித்து வளர்த்தாள். உரிய சமயத்தில் அங்குள்ள அந்தணர்கள் அவ்விரு சிறுவர்களுக்கும் உபநயனச் சடங்கினை முறைப்படிச் செய்தனர். இரு சிறுவர்களும் சிவபூஜையிலேயே கண்ணுங்கருத்துமாக இருந்து வீட்டிலேயே வளர்ந்து இளைஞர்கள் ஆனார்கள். சாண்டில்ய முனிவரிடம் உபதேசம் பெற்று நியமத்தோடு விரதங்களைக் கைக்கொண்டு பிரதோஷ காலத்தில் சிவபூஜை செய்யலாயினர். அவ்வாறிருக்க ஒருநாள் அந்தணச்சிறுவன் அரசகுமாரனை அழைத்துக் கொள்ளாமலே நதியில் நீராடச் சென்றான். அங்கு அவனுக்குப் பொற்காசுகள் நிறைந்த ஒரு குடம் கிடைத்தது. அதை எடுத்து வந்த அந்தணச்சிறுவன் அரசகுமாரனோடு வீட்டில் சிவபூஜை செய்து வந்தான். இவ்வாறு ஓராண்டு காலம் கடந்தது.

இவ்வாறிருக்க ஒரு நாள் அரசகுமாரன் அந்தணகுமாரனுடன் அருகிலுள்ள ஒரு காட்டிற்குச் சென்றான். அங்கு எதிர்பாராதவிதமாகத் திடீரென்று ஒரு கந்தர்வப் பெண் வந்தாள். சிவபிரானது இன்னருளால் அவளை அவளது தந்தை அரசகுமாரனுக்குத் திருமணம் செய்து தந்தான். அதனால் கந்தர்வப் பெண்ணை மணந்த அரசகுமாரன் எவ்விதத் தடையுமின்றிப் பெறற்கரிய பேரரசைப் பெற்று மகிழ்ந்தான். முன்பு, எந்த அந்தணப் பெண்மணி, இவனை எடுத்துத் தன் மகனைப் போலவே வளர்த்தாளோ, அவளேதான் பின் இப்பொழுது ராஜமாதாவாக ஆனாள். அந்த அந்தணச்சிறுவன் இவனது தம்பியானான். இப்பொழுது அவ்வரச குமாரனது திருப்பெயர் தர்மகுப்தன். இவ்வாறு சிவபிரானது இன்னருளால் அவரது திருவாராதனையின் மகிமையால் மன்னன் தர்மகுப்தன் தன் மனைவியுடன் விதர்ப்ப தேசத்தில் அரசநலன்களுடன் சுகபோகங்களை அனுபவித்திருந்தான். இதுவரை இறைவன் ஆண்டியாக வந்த திருவவதாரம் பற்றிக் கூறினேன். இது தர்மகுப்தனுக்கு இளமையில் இன்பமளித்த நிகழ்ச்சி.

மிகவும் பவித்திரமான இக்கதை பாவத்தைத் துடைப்பது; பாவனமானது; அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்கிற நாற்பெரும் பேறுகளையும் அளிக்கவல்லது; விருப்பங்களை நிறைவேற்ற வல்லது. ஊன்றிய மனதுடன் இதைக் கூறுபவனும் கேட்பவனும் இவ்வுலக இன்பங்களைப் பெற்று முடிவில் சிவபதம் பெறுவான்.

 

அத்தியாயம் : முப்பத்து இரண்டு

சிவனார் (இந்திரனின் திருமேனி ஏற்று) ‘ஸுரேசுவரர்’ என்கிற திருவவதாரம் மேற்கொள்ளுதல்; உபமன்யுவின் தவம் மற்றும் வரம் பெறுதல்

நந்தியம்பிரான் கூறுகிறார்—— ஸநத்குமாரரே! தௌம்ய முனிவரின் தமையனார் உபமன்யு. அவருக்கு உதவி செய்வதற்காகச் சிவபெருமான் ஸுரேசுவரராகத் திருவவதாரம் செய்த கதையைக் கூறுகிறேன். உபமன்யு வியாக்ரபாத (புலிக்கால்) முனிவரின் புதல்வர். அவர் தனது முற்பிறவியிலேயே அனைத்து சித்திகளையும் பெற்றிருந்தவர். இப்பொழுது முனிவரின் புதல்வராகத் தோன்றியுள்ளார். ஏதோ தெய்வச்செயலால் மிகவும் வறுமையில் வாடிய அவர் தாயுடன் தன் தாய்மாமன் வீட்டில் வளர்ந்து வந்தார். ஒரு நாள் அவருக்குக் குடிக்க மிக மிகக் குறைவாகப் பால் கிடைத்தது. ஆதலால் அவர் தனது தாயிடம் பால் வேண்டுமென அடிக்கடி தொந்தரவு செய்தார். வீட்டிற்கு வெளியே சென்ற அவள் ஓர் உபாயம் செய்தாள். உஞ்சவிருத்தியில் கிடைத்த கொஞ்சம் அரிசியை உரலிலிட்டு மாவாக்கி, அதைத் தண்ணீரில் கலந்து, ‘இதோ பால்’ என்று குழந்தையைச் சீராட்டிக் கொண்டே தந்தாள். தாய் தந்த அந்த பொய்யான பாலைக் குடித்த பாலகன்—— “தாயே! இது பாலில்லை” என்று கூறி அடம்பிடித்தழுதான். இதைக் கண்ட தாய் மிகவும் வருந்தினாள். குழந்தையின் கண்களைத் துடைத்தாள். திருமகள் போன்று கருணையுள்ள அந்தத் தாய், “குழந்தாய்! நாம் எப்பொழுதும் காட்டிலன்றோ வசிக்கிறோம். இங்கு பால் எங்கிருந்து கிடைக்கும்? சிவபிரான் அருள் இல்லையேல் எவருக்கும் பால் கிடைக்காது. குழந்தாய்! முற்பிறவியில் சிவபிரானுக்கு என்ன பூஜை செய்தோமே, அதன் பயன்தானே இப்பிறவியில் கிட்டும்” என்று ஆறுதல் கூறினாள்.

தாய் கூறிய வார்த்தைகளைக் கேட்ட உபமன்யு ‘சிவபிரானைப் பூஜிப்பது’ என உறுதி கொண்டார். சிவபிரானைக் குறித்துத் தவம் செய்ய இமயமலை சென்றார். வெறும் காற்றையே உண்டு, அதாவது எவ்வித உணவுமின்றித் தவம் செய்யலானார். எட்டு செங்கற்களை அடுக்கி ஒரு கோயில் அமைத்தார். மண்ணினால் சிவலிங்கம் ஒன்று செய்து அதனுள் பிரதிஷ்டை செய்தார். அதில் சிவனைப் பார்வதீபிராட்டியோடு சேர்த்து ஆவாகனம் செய்தார். காட்டில் கிடைக்கும் இலைகளையும் பூக்களையும் கொண்டு திருவைந்தெழுத்தை ஓதியவண்ணம் பூசனையை முடித்துப் பின் உலகநாயகியான பார்வதீபிராட்டியையும் சிவபிரானையும் மனத்திரையில் அமர்த்தித் தியானித்துத் திருவைந்தெழுத்தை ஜபம் செய்யலானார். இவ்வாறு வெகுகாலம் தொடர்ந்து கடுந்தவம் இயற்றினார்.

முனிவரே! சிறுவனான உபமன்யுவின் கடுந்தவத்தால் அனைத்து ஜீவராசிகளும் மூவுலகங்களும் தபிக்கலாயிற்று. இதைக் கண்ட தேவர்களும் முனிவர்களும் சிவபிரானிடம் முறையிட சிவனார் உபமன்யுவின் பக்தியைச் சோதிக்க எண்ணி, உபமன்யு தவம் செய்யுமிடம் வந்தார். அப்பொழுது சிவபிரான் இந்திரனுடைய திருமேனியையும், பார்வதீபிராட்டி சசீதேவியின் திருவுருவையும் ஏற்றனர். நந்தியெம்பெருமான் ஐராவதத்தின் திருவுருவையும், சிவகணங்கள் தேவர்கள் திருவுருவையும் தாங்கி அங்கு வந்தனர். இந்திரன் திருமேனி தாங்கி அங்கு வந்த சிவபிரான் உபமன்யுவை வரம் பெற்றுக்கொள்ளும்படி கூற, உபமன்யு “முதலில் தனக்கு உறுதியான சிவபக்தி வேண்டும்” என வேண்டினார். பின் சிவபிரான் “தான் இந்திரன்” என்று கூறிச் சிவநிந்தை புரியத் தொடங்க, அதைக் கேட்ட சிறுவன் உபமன்யு சிவபிரானது பெருமைகளையெல்லாம் இந்திரனுக்கு (சிவனுக்கு) எடுத்துரைத்து, “சிவபிரானையன்றி மற்ற எவரிடமும் நான் வரம் வேண்டேன்” என்ற தன் மனவுறுதியை வெளியிட்டார். பின், இந்திரனைக் கொன்று தன்னையும் மாய்த்துக் கொள்ளத் தலைப்பட்டார். கீழே உள்ள திருநீரை எடுத்து அதில் அகோராஸ்திரத்தை மந்திரித்து ஏவ, அதை நந்தியெம்பெருமான் பிடித்துக் கொண்டார். பின் தன்னையே எரித்துக் கொள்ள முனைந்து அக்னிதேவனைத் தியானித்தபோது, அந்த அக்னியைச் சிவபிரான் சக்தியற்றதாக்கினார்.

பின் சிவபிரான் முதலிய அனைவரும் தங்களுடைய சுயரூபத்தில் தோன்றினர். சிவபிரான் உபமன்யுவைத் தன் மகனாகவே ஏற்றுக் கொண்டார். அவருடைய உச்சியை முகர்ந்து, “குழந்தாய்! நான் உனது தந்தை. இந்தப் பார்வதீபிராட்டியே உனது தாய். இன்று முதல் நீ என்றென்றும் என் மகனாக விளங்கும் முருகனாகவே ஆவாய். அதாவது அவருக்குச் சமமாவாய். உனக்காக பால், தயிர், தேன் ஆகியவற்றை ஆயிரமாயிரம் கடல்கள் போல் தருகிறேன். பட்சணங்கள் முதலியனவும் கடல்போல் உனக்குச் சுலபமாகக் கிட்டும். நீ சிரஞ்ஜீவியாக விளங்குவாய். மரணம் உனக்கில்லை. நீயே எனது சிவகணங்களுக்கெல்லாம் தலைவன்” என்று கூறி, மேலும் பல வரங்களைத் தந்து ஆசி வழங்கினார்.

பாசுபத விரதத்தையும் அதன் ஆழ்ந்த அறிவையும் ஞானத்தையும் வழிமுறைகளையும் உபதேசித்தார். அனைவருக்கும் உபதேசிக்கும் சக்தியையும் தன் உயர்ந்த பரமபதத்தையும் தந்தருளினார். பின் இருகைகளாலும் உபமன்யுவை மார்போடு கட்டியணைத்து உச்சிமுகர்ந்து பார்வதீபிராட்டியிடம், “பார்வதீ! இவன் உனது மகன்” என்று கூறி ஒப்படைத்தார். பார்வதீபிராட்டியும் அன்போடு அவரது தலையில் கையமர்த்தித் தன் அழிவற்ற குமாரனாக ஏற்றாள். சிவபிரான் அழியாத வற்றாத திருப்பாற்கடலையே அளித்தார். குறைவற்ற யோகமான செல்வத்தையும், அழிவற்ற பிரும்ம வித்தையையும், நிறைந்த செல்வத்தையும் அளித்தார். உபமன்யுவின் குலம் ஆல் போல் தழைத்து, கோத்திரம் அருகு போல் வேரோடி நிலை நிற்க அருள்புரிந்தார். மேலும், தான் அவரது ஆசிரமத்திலேயே நித்தமும் வசித்து வருவதாயும் வரம் அளித்தார்.

இவ்வாறு அருள்புரிந்த சிவனார் மறைந்தருளினார். வரங்கள் பெற்ற உபமன்யு தன் தாயிடம் வந்து நிகழ்ந்தன அனைத்தையும் கூறினார். தாய் கொண்ட மகிழ்ச்சிக்கு எல்லையே இல்லை. உபமன்யுவை அனைவரும் போற்றிப் புகழ்ந்தனர். அப்பனே! சிவபிரான் இந்திரனின் திருமேனி தாங்கி வந்த ஸுரேசுவர திருவவதாரம் பற்றி இதுவரை கூறினேன். இச்சரிதம் சான்றோர்களை மகிழ்விப்பது; பாவத்தை விரட்டுவது; விருப்பங்களை நிறைவேற்றுவது. இச்சரித்திரத்தைப் பக்தியோடு கேட்பவரும் சொல்பவரும் சுகபோகங்களைப் பெற்று, முடிவில் கயிலையில் நித்தியவாசம் பெறுவர்.

 

அத்தியாயம் : முப்பத்து மூன்று

சிவபெருமான் பிரும்மசாரியாக அவதாரமேற்றல்

நந்தி கூறுகிறார்—— ஸநத்குமாரரே! சிவபெருமான் பிரும்மாசாரியாகத் தோன்றிய திவ்விய சரிதத்தைக் கூறுவேனாக, கேள். முன்பு தக்ஷனது திருமகளாகத் திருவவதாரம் செய்த தேவி, அவனால் அவமதிக்கப்படவே, தன் திருமேனியைத் தணலுக்கு இரையாக்கி, பின் இமவானின் திருமகளாகத் திருவவதாரம் செய்தாள். அதுபோழ்து சிவபெருமானையே திருமணம் செய்து கொள்ள நினைத்த தேவி, தன் இருதோழிகளோடும் இமயமலைச்சாரலில் கடுந்தவம் புரிந்தாள். அவளது தவத்தைச் சோதிக்க எண்ணிய சிவபிரான், சப்த ரிஷிகளையும் அங்கு அனுப்பினார். ஆனால், அவர்களது எண்ணம் நிறைவேறவில்லை. ஆகவே, சிவப்பரம்பொருளே ஒரு நைஷ்டிகப் பிரும்மசாரி வேடம்பூண்டு பார்வதியின் தவச்சாலைக்குச் சென்றார்; பழுத்த அந்தணக் கிழவேடம்; ஒரு கையிலே கமண்டலம்; மற்றொரு கையிலே ஒரு தண்டம்; தாழங்குடை வேறு; தொங்கும் பெருத்த செஞ்சடை; கதிரவனையும் மங்கச் செய்யும் ஜோதி — இவ்வாறு சென்ற சிவபிரான் தனித்ததொரு மேடையில் பத்மாசனத்தில் அமர்ந்து தவம் செய்யும் பார்வதீதேவியைக் கண்ணுற்றார். வந்த அந்தணரைக் கண்ட தோழிகள் தேவியிடம் கூற, தவம் கலைந்த தேவி, அவரை வணங்கி வரவேற்றுபசரித்து நலன் விசாரித்து வந்தருளிய விவரத்தை வினவலானாள்.

பிரும்மசாரி பேசுதல்—— “குழந்தாய்! நான் விருப்பம்போல் சுற்றும் அந்தணப் பிரும்மசாரி. தவமே எனது தொழில். பிறருக்கு உதவுதலே எனது கடமையெனக் கொண்டவன். ஆமாம்! நீ இவ்வளவு இளம்வயதில் என்ன காரணம் பற்றித் தவம் செய்கிறாய்? இவ்விளமை இன்பம் துய்க்க உதவுவது; சுகத்திற்குக் காரணமானது. நீ யார்? யாருடைய பெண்? மக்கள் நடமாட்டமே இல்லாத இத்தனித்த காட்டில் இக்கடுந்தவம் ஏனோ? முனிவர்களன்றோ இவ்வாறு கடுந்தவம் செய்வர்?”

பார்வதீ பேசுதல்—— “பிரும்மசாரியே! இப்பொழுது என் பிறப்பு இப்பாரதப் புண்ணிய பூமியில் இமவானது திருமாளிகையில். முன்பு தக்ஷனது திருமகளாகப் பிறந்து சிவபிரானை மணந்தேன். என் தந்தை சிவநிந்தை புரிந்ததைச் சகியாது, என் உடலைத் தீக்கிரையாக்கினேன். இப்பொழுது இங்கு பிறந்த நான், என் குருவின் வாசகம் கேட்டுச் சிவனாரை அடையத் தவம் செய்கிறேன். மனம், சொல், செயல் ஆகிய மூன்றினாலும் அச்சிவனாரையே மணாளராக நிச்சயித்துள்ளேன். கிடைத்தற்கரிய அவர் கிடைப்பது அரிதுதான்; இருப்பினும் மனம் தளரேன்.”

இதைச் செவியுற்ற அந்தச் சிவப்பிரும்மசாரி சற்றே நகைத்தவண்ணம்—— “இமயவன் மகளே! என்ன பைத்தியக்காரியம்மா, நீ! தேவர்களை விடுத்து, அந்த ருத்ரனுக்காக ஒரு தவமா? அந்த ருத்ரனை நான் நன்கறிவேன். அவனது வாகனம் ஒரு கிழட்டுக் காளை; ஒழுங்கற்ற திருமேனி; அழகிய கூந்தலா அவனது? அவன் ஒரு சடையாண்டி; எதிலும் பற்றின்றித் தனித்துத் திரிபவன். ஆகவே, அவனிடம் மனதைப் பறிகொடுக்காதே. அனைத்து வகையிலும் உனக்கு ஏற்றவனல்ல. இந்த உன் தவம் எனக்கு விருப்பமற்றது. மற்றபடி உன் விருப்பம்.”

இவ்வாறு கூறிய இறைவன், அவளை மேலும் சோதிக்கவெண்ணிச் சிவனாரை மேலும் மேலும் நிந்திக்கலானார். சிவனாரைப் பற்றிய கடுஞ்சொற்களைக் கேட்ட தேவி சினம் தாளாது—— “யாரையா நீ பிரும்மசாரியாக வந்துள்ளது? சிவநிந்தை புரிகிறாயே. உனக்கு அறிவில்லையா? சிவனை நீ எவ்வாறு அறிவாய்? போயும் போயும் சிவநிந்தை புரியும் உன்னை வரவேற்று உபசரித்தேனே! என்னைத்தான் நொந்து கொள்ளவேண்டும். சிவனாரது உண்மைத் தத்துவம் புரியாது நிந்திப்பவன் பலப்பலப் பிறவிகளில் சேர்த்து வைத்த புண்ணியத்தை இழக்கிறான். அவன் புண்ணியம் சாம்பலில் ஊற்றிய நெய்தான். சான்றோர்கள் துதித்துக் களிக்கும் சிவனாரை நீ அறியாய். நான் நன்கறிவேன்” என்று கடிந்து கொண்டு தன் தோழி விஜயையிடம், “அடியே! சிவநிந்தை புரியும் இவரை வெளியே அனுப்பு. இவர் வாயில் வருவதெல்லாம் சிவநிந்தையே. சிவநிந்தை புரிபவனுக்கும் பாவம், அதைக் கேட்பவனுக்கும் அப்பாவத்தில் பங்குண்டு. சிவநிந்தை செய்பவன் எப்படியும் சிவகிங்கரர்களால் தண்டிக்கப்படுவான். இவரோ அந்தணர். ஆகவே தண்டிக்கப்பட இயலாது. நாம்தான் விலகிச் செல்லவேண்டும்” என்று கூறி, பார்வதி எழுந்திருந்து வெளிக்கிளம்ப, அந்தணர் வேடம் கலைத்த சிவபிரான், அவளது துகிலைப் பற்றிக் கொண்டார்.

சிவனாரைக் கண்டு வெள்கிய இறைவியிடம் சிவபிரான்—— “சிவையே! என்னை விட்டு எங்கு செல்லப் பார்க்கிறாய்? உனது பக்தியின் உறுதியைச் சோதித்தேன், அவ்வளவுதான். அதற்காகத்தான் இந்தப் பிரும்மசாரி வேடமும், சிவநிந்தை போன்ற சிவத்துதியும். உனது பக்தி கண்டு மகிழ்ந்தேன்; விரும்பிய வரத்தைக் கேள். உனக்குத் தரமுடியாததும் உண்டா? உனது அன்பிற்கு நான் தோற்றேன். நான் உன் பக்தி வலையில் வீழ்ந்த அடிமை. நீ என்றென்றும் எனது மனைவியன்றோ? அப்படியிருக்க வெட்கம் ஏன்? இப்பொழுதோ புறப்படு. நாம் திருக்கயிலை செல்வோம்.”

சிவனாரைக் கண்டும் அவரது இன்சொல் கேட்டும் பார்வதீபிராட்டி தவத்தினால் அடைந்த களைப்பு நீங்கினாள். மகிழ்ச்சிக்கடலில் மூழ்கினாள். சிவபிரானும் முறைப்படி பார்வதியை மணந்து திருக்கயிலை சென்றார். இதுவரை சிவபிரான் பிரும்மாசாரியாகத் திருவேடம் தாங்கி வந்து பார்வதியைக் கைப்பிடித்த வரலாறு கூறினேன். இதை பக்தியோடு கேட்பவன் இவ்வுலக இன்பங்களைப் பெற்று சிவகதியைப் பெறுவான். இது சிவபிரானது எண்பத்து நான்காவது திருவவதாரம்.

 

அத்தியாயம் : முப்பத்து நான்கு

சிவபெருமானே ஒரு நடிகர்தானே!

நந்திகேசர் கூறுகிறார்—— ஸநத்குமாரரே! சிவனார் ஆடிய கூத்துப் பற்றிக் கூறுகிறேன், கேள். இமவானது திருமகளாகத் திருவவதாரம் செய்த காளி சிவனாரை மணக்க வேண்டி வனம் சென்று கடுந்தவம் இயற்றியது; தவத்திற்கு ஆட்பட்டு இறைவன் பார்வதிக்குக் காட்சியளித்தது; சிவபிரான் பார்வதியை ‘விரும்பிய வரம் கேள்’ என்றது முதலியன பற்றி இதுவரை கூறினேன் அல்லவா? அப்பொழுது இறைவி சிவனாரிடம் வேண்டுகிறாள்—— “இறைவா! என் தவத்திற்குத் தாங்கள் உகந்தீர்களெனில், என்னைத் தாங்கள் மணக்கவேண்டும். என் தந்தையிடம் வந்து தாங்கள் பெண் கேட்கவேண்டும். முறைப்படி அவர் தாரை வார்த்துத் தர, என்னைத் தங்கள் மனைவியாக்கிக் கொள்ளவேண்டும். தாங்கள் பற்றற்றவர்தான். ஆனால், அடியார்களுக்கு எளியவரல்லவா? நான் தங்களது பக்தையன்றோ?” இதைச் செவிமடுத்த சிவபிரான் “அப்படியே ஆகட்டும்” எனக் கூறி மறைந்தருளினார். பிராட்டியும் தான் பிறந்த பிறவிப்பயனைப் பெற்று மகிழ்ச்சியுடன் தவச்சாலை விடுத்துத் தந்தை வீடு சென்றாள். தன் மகள் வருவதறிந்த இமவானும் மேனையும் அவளை மகிழ்ச்சியோடு வரவேற்றுப் பெருவிழா எடுத்தனர்; அந்தணர்களுக்குத் தானம் வழங்கினர்.

ஒரு நாள் இமவான் கங்கையில் நீராடச் சென்றான். அன்று நாடகமே உலகம் என்று நடித்துக் காட்டும் இறைவன், வலது கையிலே உடுக்கையும் இடது கையிலே கொம்பையும் தாங்கி, அரையில் கிழிந்த அழுக்காடையுடன் ஒரு நடனமாடுபவராக மேனையின் முன்பு சென்று இனிமையாகப் பாடிய படியே நர்த்தனம் செய்யத் தொடங்கினார். இந்நடனத்தைக் கண்டு களிக்க, சிறுவர் முதல் பெரியவர் வரை ஆண்—பெண் என அனைவரும் அங்கு வந்து கூடலாயினர். இதைக் கண்டு மயங்காதவர்களும் உண்டோ? மகிழ்ந்த மேனை பொன்னும் மணியும் எடுத்துக் கொண்டு அதை அவருக்கு வெகுமதியாகத் தர, அதை ஏற்க மறுத்த சிவனார், “சிவையான பார்வதீபிராட்டியையே தனக்குப் பிச்சையாக வேண்டும்” எனக் கூறித் தன் கூத்தினைத் தொடர்ந்தார். இதைக் கேட்டு மிக்க சினங்கொண்ட மேனை அவரை வெளியே துரத்த முயல, அதற்குள் இமவான் கங்கையில் நீராடிவிட்டு அங்கு வந்து சேர்ந்தான். நடந்ததைச் செவியுற்ற இமவானும் சினந்து அந்நடனக்காரனை வெளியேற்ற உத்தரவிட்டான். பெருந்தீயிடம் நெருங்க இயலாததுபோல ஒளிமிக்க இறைவனிடம் எவருமே நெருங்க முடியவில்லை. வந்த அந்த பிச்சைக்கார நடனர் இமவானுக்குத் தன் உண்மை உருவைக் காட்டினார். ஒருமுறை ஸ்ரீவிஷ்ணு, மறுமுறை பிரும்மதேவர், அடுத்த நொடி சூரியன், உடனே ஸ்ரீருத்ரன் பார்வதீபிராட்டியை அணைத்தவாறு. எப்படி? இவ்வாறு பலப்பலத் திருமேனிகளைக் காட்டவே இமவான் வியப்பில் ஆழ்ந்தான்; மகிழ்ச்சியில் திளைத்தான். மற்ற எல்லாவற்றையும் ஏற்க மறுத்த இறைவனோ, மறுபடியும் பார்வதீபிராட்டியையே பிச்சையாகக் கேட்கலானார். பின் அவர் பார்வதியின் இங்கிதத்தை அறிந்து, உடனே அங்கிருந்து மறைந்து திருக்கயிலை சென்றார். இதைக் கண்டு மேனையும் இமவானும் உண்மையறிந்தனர்; உள்ளுணர்வு பெற்றனர். தம் பெண்ணான பார்வதீபிராட்டியை அவருக்குத் திருமணம் செய்து வைக்க மனம் கொண்டனர். சிவனாரும் பார்வதீபிராட்டியை மணந்தார். சிவபிரானது கூத்தைக் கண்டாயா? புண்ணியமான இச்சரிதம் கேட்க, வேண்டியன வேண்டியவாறு பெறலாம்.

 

அத்தியாயம் : முப்பத்தைந்து

ஓர் அந்தணச் சாதுவாகச் சிவபிரான் தோன்றுதல்

நந்தி கூறுகிறார்—— ஸநத்குமாரரே! சிவபிரான் மேற்கொண்ட அந்தணச் சாது திருவவதாரம் பற்றிக் கேட்டதுண்டா? இல்லையேல் இதோ கூறுகிறேன், கேள்.

மேனைக்கும் இமவானுக்கும் சிவபிரானிடம் உள்ள ஈடிணையில்லா பக்தியைக் கண்ட தேவர்கள் ஒரு சமயம், “இவ்வளவு பக்தி கொண்ட இமவான், சிவபிரானது இன்னருளால் ஒருவேளை முக்தியைப் பெற்றிடுவானேயாகில், இந்நிலவுலகே ‘இரத்தினங்களை உள்ளடக்கியது’ என்கிற பெருமையை இழந்துவிடுமே. தன் மகளை சிவபிரானுக்குத் திருமணம் முடித்து முக்தியும் பெற்றுவிடுவானே” என்று வருந்தினார்கள். ஆகவே, அவர்கள் தங்கள் நலன்களை நினைத்து, தேவகுருவான வியாழ பகவானிடம் சென்று முறையிட்டனர்—— “குருநாதரே! தாங்கள் இப்பொழுதே இமவானது மாளிகை சென்று, அவன் பக்கல் சிவபிரானைப் பற்றிய நிந்தைகள் பல செய்து, அவனது சிவபக்தியைக் குறைக்க வேண்டும். இல்லாவிடில், அவன் தன் மகளைச் சிவபிரானுக்குத் திருமணம் முடித்து, பின் அவர் அருளால் முக்தி பெற்றிடுவான். அவனை இந்நிலவுலகிலேயே இருக்கச் செய்யவேண்டுமல்லவா?”

இதைச் செவிமடுத்த குரு பகவான், “தேவர்களே! இது என்னால் முடியாதது. உங்களுக்குள் யாராவது ஒருவர் இமவானிடம் செல்லுங்கள். இல்லையேல் இதைப் பிரும்மதேவரிடம் சென்று முறையிடுங்கள். அவர் உங்கள் காரியத்தை நிறைவேற்றுவார்” என்று பதிலுரைத்தார்.

தேவர்களும் அவ்வாறே பிரும்மதேவரிடம் சென்று முறையிட்டனர். அவரோ—— “அமரர்களே! சிவநிந்தை என்பது என்னாலும் செய்யவியலாததே! ஏனெனில், அது மிகுந்த துன்பத்தை அளிக்கவல்லது. ஆகவே, நீங்கள் இப்பொழுதே திருக்கயிலை சென்று சிவபிரானைத் துதித்து மகிழ்ச்சி கொள்ளச் செய்யுங்கள். அவரையே இமவானின் மாளிகைக்குச் செல்ல ஆவன செய்யுங்கள். அவரே அங்கு சென்று சிவநிந்தை செய்யட்டும். ‘பரநிந்தா3 விநாஶாய ஸ்வநிந்தா3 யஶஸே மதா’ — அதாவது ‘பிறரை நிந்திப்பது தன்னழிவிற்கு வித்திடும். தன்னைத் தானே நிந்தித்துக் கொள்வது பெரும் புகழைத் தரும்’ என்பது நியதி” என்று கூறி, தான் ஒதுங்கிக் கொண்டார்.

பிரும்மதேவர் இவ்வாறு கூறவே, தேவர்கள் அனைவரும் திருக்கயிலை சென்று சிவபிரானிடமே முறையிட்டனர். சிவபிரானும் அவர்களது வேண்டுகோளை ஏற்று, உடனே ஓர் அந்தணச் சாது வேடம் தரித்தார். ஒரு கையிலே குடை; ஒரு கையிலே தண்டமும் ஸ்படிக மாலையும்; அரையிலே அருமையான பட்டாடை; நெற்றியிலே திலகம்; கழுத்திலே சாளக்கிராம மாலை; வாயிலே ஸ்ரீமந்நாராயணர் திருநாமம் — இவ்வாறு வேடம் தரித்த அந்தணச் சாது தம்மை நோக்கி வருவதைக் கண்ணுற்ற இமவான், தன் சுற்றம் சூழ அவரை முகமன் கூறி வணங்கி வரவேற்று நலன் விசாரித்தான்—— “அந்தணரே! தாங்கள் யாரென்று அடியேன் அறியலாமா? எங்கிருந்து வருகிறீரோ?”

அந்தணர் கூறுகிறார்—— “இமவானே! நான் ஒரு ஸ்ரீவைணவன். என் பெயர் ‘சாதுத்விஜன்’. எனது குருவின் திருவருளால் அனைத்தும் அறியவும், விரும்பிய இடம் செல்லவும் திறலுடையவன். எனது பெருமையை விட்டு இங்கு வந்துள்ளேன். பிறருக்கு உதவி செய்வதே என் விரதம். ஆகவே, நான் கூறும் நல்லுரையைக் கேள். நீ, உன் பெண்ணைச் சிவனுக்குத் தருவதாக விரும்புகிறாய் போலும். சிவனது குலமோ, ஒழுக்கமோ யாரறிவார்? அவருக்கு உன் மகளைத் தருவது என்கிற உன் எண்ணம் சரியில்லை. அது நன்மை தராது. நீயோ ஸ்ரீமந்நாராயணரது குலத்தில் தோன்றியவன், சிறந்த அறிவாளி. அவருக்கென்று உறவு யாருளர்? ஒருவருமில்லையே. வேண்டுமானால் உன் மனைவி மேனையையும் சுற்றத்தாரையும்தான் கேளேன். ஆனால், பார்வதியை மட்டும் கேட்காதே. நோயுற்றவனுக்கு என்றாவது மருந்து பிடிக்குமா? பத்தியம் இல்லாததைத் தானே (உடலுக்கு ஒவ்வாததைத் தானே) விரும்புவான். பார்வதியைத் தானமளிக்க அவர் என்றுமே ஏற்றவரல்ல; எந்தவொரு பிடிப்பும் (பற்றும்) அற்றவர்; எவருடனும் சேராது தனித்தே நிற்பவர்; திருமேனியோ விரூபம்; நற்குணமே இல்லை; வாழுமிடம் சுடலை; பாம்பைக் கொண்டவர்; திகம்பரர்; சாம்பற்பூசியவர்; தலையிலும் பாம்பு. பிரும்மசரியம் முதலிய எந்த ஓர் ஆசிரமமும் அற்றவர். எங்கு போகிறார், எங்கு வருகிறார்? என்பது முதலான எந்தவொரு நிலையுமற்றவர்.”

நந்தியெம்பெருமான் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு சிவநிந்தை கூறிய இறைவன் உடனே தன்னிடம் சென்றார். ஆனால், இதைக் கேட்டிருந்தும் இமவான், தன் மகளைச் சிவபிரானுக்குத் திருமணம் முடித்தான். அந்தணச் சாதுவாகத் தோன்றிய இந்த அவதாரம் இறைவரது எண்பத்தாறாவது திருவவதாரமாகும்.

 

அத்தியாயம் : முப்பத்தாறு முதல் முப்பத்தெட்டு வரை

திருக்கண்ணபிரான் பாண்டவர்களைத் துர்வாச மகரிஷியின் சாபத்திலிருந்து காத்தல்; வியாச மகரிஷி அர்ஜுனனைத் தவத்திற்குச் செல்ல அறிவுறுத்தல்; அர்ஜுனன் இந்திரகீல மலையில் தவமிருக்க, இந்திரன் தோன்றி வரமளித்தல்; பார்த்தன் சிவபிரானைக் குறித்துத் தவமியற்றல்

நந்தியெம்பெருமான் கூறுகிறார்—— இதுவரை சிவபிரானது பல அவதாரங்களைக் கூறினேன். அசுவத்தாமாவாக (துரோணாசார்யாரது திருமகனாக) அவதரித்ததையும் கூறினேன். ஸநத்குமாரரே! இனி, சிவபிரான் வேடுவனாக ஏற்ற கிராதாவதாரம் பற்றிக் கூறுவேனாக. இவ்வவதாரத்தில் ‘மூகன்’ என்கிற அசுரனைக் கொன்று, அர்ஜுனனுக்குப் ‘பாசுபதம்’ என்கிற தெய்வப்படைக்கலத்தை அளித்தார்.

பெருந்திறல் படைத்த பாண்டவர்களைச் சூதாட்டத்தில் கவடாக வென்ற துரியோதனன், பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் வனவாசமும் ஓராண்டு கரந்துறைதலும் என்கிற நியதியில் வனத்திற்குத் துரத்தினான். அப்பொழுது பாண்டவர்கள் பெண்ணரசியான திரௌபதியுடன் ‘துவைதவனம்’ சென்று வசித்தனர். அங்கு சூரிய பகவானால் அளிக்கப்பட்ட ‘அட்சய பாத்திர’த்தின் துணைகொண்டு இனிதே வாழ்ந்தனர்.

ஒருநாள் துரியோதனன் தன் அரண்மனைக்கு வந்திருந்த துர்வாச மகரிஷியை நன்கு உபசரித்துப் பின் பாண்டவருக்குத் தீங்கிழைக்க மனம் கொண்டு, அவரைப் பாண்டவர்கள் இருக்குமிடத்திற்கு அனுப்பினான். அவரும் தனது பத்தாயிரம் சீடர்களுடன் மகிழ்ச்சியோடு பாண்டவர்கள் இருக்குமிடம் சென்று, தனது விருப்பப்படி உண்டியளிக்க வேண்டினார். பாண்டவர்களும் அவரது விருப்பத்தையேற்று நீராடி வர வேண்டினர். ஆனால் இங்கு குடிசையில் சோறு என்பதே இல்லாதது கண்டு மிக வருந்தினர். ஆகவே அவர்கள் உயிரை நீப்பது என்கிற முடிவிற்கு வந்தனர். ஆனால், அப்பொழுது திரௌபதி ஸ்ரீகண்ணபிரானை மனதில் நினைத்தாள். மறுகணமே கண்ணபிரான் தோன்றி, “அம்மா திரௌபதி! எனக்கு மிகவும் பசிக்கிறதே. ஏதாவது அன்னம் இருந்தால் தா” என வேண்டினார். திரௌபதியோ தன்னிலை மறந்தாள். “கண்ணா! இதென்ன சோதனை? நானும் உண்டுவிட்டேன். இனி பகலவன் கொடுத்த அட்சய பாத்திரத்தில் ஒன்றும் கிடைக்காதே. என் செய்வது?” என்று கவலை கொள்ள, இறைவன் அப்பாத்திரத்தைத் தான் வாங்கிப் பார்த்து, அதில் ஒட்டிக் கொண்டிருந்த ஒரு கீரைத் துணுக்கை கண்டு அதை மகிழ்ச்சியோடு உண்ண, நீராடச் சென்ற முனிவர்கள் அனைவருக்கும் வயிறு நிரம்ப உணவு அருந்திய உணர்வு பெற்று மகிழ்ந்தனர். இதனால், திரும்ப பாண்டவர்களிடம் வர அஞ்சிய துர்வாசர் அங்கு செல்லாமல் தன் சீடர்களுடன் வந்த வழியே சென்றார். கண்ணனது திருவருளால் பாண்டவர்கள் இத்துன்பத்திலிருந்து மீட்கப்பட்டனர்.

பின் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தன் விருந்தாந்தத்தைக் கூறலானார்—— “நான் துவாரகையிலிருந்த போது உபமன்யு முனிவர் அங்கு வந்தார். பகைவர்களை வெல்ல மனம் கொண்ட நான், அவரது அறிவுரையைக் கேட்க, அவர் வடுகமலை சென்று ஏழு மாதங்கள் சிவபிரானைக் குறித்துத் தவம் செய்யக் கூற, நானும் அவ்வாறே தவம் செய்தேன். மகிழ்ந்த சிவனார் விரும்பிய வரங்களெல்லாம் அளித்தார். ஆகவே, ‘நீங்களும் சிவாராதனம் செய்யுங்கள்’ என்று அறிவுறுத்தித் துவாரகை திரும்பினார். (அத்தியாயம் 36)

* * *

கண்ணபிரான் சென்றபின் வியாச மகரிஷி பாண்டவர்களைக் காண அங்கு வந்தார். அவர் வந்ததைக் கண்டால் தர்மமே உருவெடுத்து வந்ததோ என்னுமாறு இருந்தது. நெற்றியிலே திருநீறு; கழுத்திலே ருத்ராட்ச மாலை; தலையிலே சடைக்கற்றை; வாயிலே திருவைந்தெழுத்தான பஞ்சாட்சரம்; காதலாகிக் கசிந்துருகும் திருமேனி; ஒளியே ஒளிந்து வந்ததோவெனத் திருமுகவொளி. இவ்வாறு வரும் வியாச பகவானைக் கண்ட பாண்டவர்கள் சட்டென எழுந்திருந்து அர்க்ய—பாத்ய—ஆசமனம் தந்து வரவேற்று உபசரித்து வணங்கினர். “முனிவரே! இன்று தங்கள் வருகையால் நாங்கள் பிறவிப்பயனைப் பெற்றோம். நாங்கள் செய்த தவமும் அறமும் இன்றுதான் பயனைத் தந்தன. இதுவரை எங்களுக்குத் தீயவர்களால் இழைக்கப்பட்ட துன்பங்கள் அனைத்தும் இன்றோடு அழிந்தன. பெரியோர்களது ஆதரவும் அண்டுதலும் கிடைக்குமானால் துன்பங்கள் தலைகாட்டுமா? பெரியோர்களது இயல்பே கற்பகத்தருவைப் போன்றது. சிறியவர்கள், பெரியவர்கள் என்கிற வேறுபாடின்றி உதவி புரிவதேயன்றோ சான்றோர்களது இயல்பு. தங்களது வருகையால் இன்று எங்கள் இதயம் மகிழ்ந்தது. எங்களுக்குகந்த நல்லுரைகளைத் தாங்கள் வழங்க வேண்டும்” என்று வேண்டி நின்றனர்.

வியாசர் கூறுகிறார்—— “பாண்டவர்களே! நீங்கள் துன்பப்படுவது நியாயமில்லை. ஏனெனில், நீங்கள் அறநெறி தவறாதவர்கள். நல்லவர்கள் தங்கள் உயிர்க்கே கேடு விளையினும் அறநெறி தவற மாட்டார்கள். அவர்கள் நலன் பெறுவது சர்வ நிச்சயம். குருடனான திருதராஷ்டிரன்தான் முதலில் அறநெறி தவறினான். காரணம் பேராசை. யார் எந்த விதை விதைக்கிறார்களோ, அதைத்தானே பின்னாளில் அறுவடை செய்வர். திருதராஷ்டிரன் விஷ விதையை விதைத்தவன். ஆகவே, முடிவில் அவன் துன்பமடைவது நிச்சயம். அதனால் நீங்கள் மனம் வருந்த வேண்டாம். முடிவில் உங்களுக்குத்தான் நன்மை விளையப் போகிறது. மேலும், நீங்கள் சிவபெருமானை வழிபடுங்கள். ஏனெனில், அவர்தான் துன்பங்கள் அனைத்தையும் துடைப்பவர்; வெகுவிரைவில் பக்தி வலையில் ஆட்படுபவர்; ஏழைப்பங்காளர்; தவத்திற்கு இரங்கி அடியார்களின் விருப்பங்கள் அனைத்தையும் முடித்துத் தருபவர்; இகபர இன்பங்களை அருள்பவர். ஆகவே, இகபர இன்பங்களை விரும்புவோர் சிவபிரானையே தொழவேண்டும். ஏனெனில், அவரே பரம்பொருள். தீயவர்களை அழித்து நல்லவர்களைக் காப்பவர். ஆகவே, முதலில் அர்ஜுனன் ‘சக்ரவித்தை’யைச் சாதனை செய்யட்டும். இந்திரன் வந்து அருள்புரிவான். அதனால் அனைத்துத் தடைகளும் அகலும். பின், சிவமந்திரமான திருவைந்தெழுத்தையும் அவனே உபதேசிப்பான்.”

இவ்வாறு வியாச முனிவர் கூறவே, நுண்ணறிவு கொண்ட அர்ஜுனன், உடனே நீராடி கிழக்கு நோக்கி அமர்ந்து, இந்திரனைப் பற்றிய மந்திரத்தையும் பார்த்திவ லிங்க பூஜை முறையையும் அவரிடம் உபதேசமாகப் பெற்றான். பின் வியாச பகவான் பார்த்தனை நோக்கி, “அர்ஜுனா! நீ இப்பொழுது கங்கைக் கரைதனில் விளங்கும் இந்திரகீல பர்வதம் சென்று, இந்திரனைக் குறித்துக் கடுந்தவம் செய். இந்த ‘சக்ரவித்தை’ மறைந்து நின்று, உனக்கு அனைத்துவிதமான நன்மைகளையும் செய்யும், கவலையில்லை” என்று கூறிப் பின் பாண்டவர்களை நோக்கி, “அரச சிரேஷ்டர்களே! நீங்கள் அனைவரும் அறநெறியிலேயே உறுதியாக இருங்கள். இதனால், உங்களுக்கு அனைத்து சித்திகளும் நலன்களும் கிட்டும். இதுவே நிச்சயம்” என்று கூறி விடைபெற்றுச் சிவனை நினைந்தவாறே மறைந்தருளினார். (அத்தியாயம் 37)

* * *

நந்தி கூறுகிறார்—— முனிவரே! முனிவரிடம் பெற்ற சிவமந்திரமான திருவைந்தெழுத்தின் பெருமையால் அர்ஜுனனிடம் தெய்வீக ஒளி மிகவும் பெருகியது; திறலும் ஓங்கியது. இதைக் கண்டு மற்ற பாண்டவர்கள் நால்வரும் தங்களுக்கு வெற்றி நிச்சயம் என மனதில் மகிழ்ச்சி கொண்டனர். அவர்கள் அர்ஜுனனிடம், “அர்ஜுனா! வியாச முனிவர் கூறியதிலிருந்து ‘நீ ஒருவன்தான் இச்சாதனையைச் செய்ய வல்லவன்’ என்று தெரிகிறது. இது மற்ற எவராலும் ஆகக் கூடியதல்ல. ஆகவே நீ செல். நம் வாழ்க்கையைப் பயனுள்ளதாகச் செய்” என்று கூறி விடை தந்தனர். பின் அர்ஜுனன் தன் தமையர்களான தர்ம—பீமர்களிடமும், தம்பிகளான நகுல—சகதேவர்களிடமும், மனைவி திரௌபதியிடமும் விடைபெற்றுக் கொண்டான். அர்ஜுனனை விட்டுப் பிரிவது மனதிற்குத் துன்பம் தருவதாயினும், செய்யவேண்டிய காரியத்தின் பெருமையையும் முக்கியத்துவத்தையும் கண்டு பிரியாவிடை தந்தனர்.

அர்ஜுனனும் மனமகிழ்ச்சியோடு இந்திரகீல பர்வதம் சென்று, கங்கைக்கரையில் ஒரு ரம்மியமான இடத்தைத் தேர்ந்தெடுத்துத் தங்கினான். அவ்விடம் சுவர்க்கத்தை விடவும் உயர்ந்தது. ‘அசோகவனம்’ என்ற பெயர் கொண்டது. கங்கையில் நீராடிய பார்த்தன் குருவின் சொற்படியே வேடமணிந்தான்; புலன்களை அடக்கினான்; உறுதியான ஆசனம் (உட்காரும் நிலை) ஏற்றான்; உரிய அளவில் மண்ணினால் ஒரு சிவலிங்கத்தைப் படைத்தான்; அதன் எதிரில் அமர்ந்து ஒளியே வடிவான சிவபிரானை ஒன்றிய மனதோடு தியானிக்கலானான். தினமும் மூன்று வேளைகளிலும் நீராடி, சிவனாரைப் பலவிதங்களிலும் பூஜித்து உபாசனை செய்தான். இவனது கடுந்தவத்தால் அவனது தலையிலிருந்து ஒளிமிக்க ஒரு தீப்பிழம்பு வெளிக் கிளம்பியது. இதைக் கண்டு இந்திரனின் ஒற்றர்கள் மிகவும் பயந்து இந்திரனிடம் சென்று தெரிவிக்கலானார்கள்—— “தேவர்கோனே! அசோகவனத்தில் யாரோ ஒருவன் கடுந்தவம் புரிகிறான். அவன் தேவனா, ரிஷியா, சூரியதேவனா அல்லது அக்னிதேவனா என்று புரியவில்லை. அவனது தவத்தின் ஒளிப்பிழம்பில் கருகிய நாங்கள் உங்களிடம் ஓடி வந்தோம். இப்பொழுது எதைச் செய்யவேண்டுமோ, அதைத் தாங்கள்தான் செய்யவேண்டும்.”

நந்தி கூறுகிறார்—— ஸநத்குமாரரே! ஒற்றர்கள் கூறியதைக் கேட்ட இந்திரன் தனது மகனான அர்ஜுனனது எண்ணத்தை அறிந்தான்; ஒற்றர்களைத் திரும்ப அனுப்பினான். கிழட்டு அந்தணப் பிரும்மசாரி வேடமணிந்து, அர்ஜுனன் தவம் செய்யுமிடம் சென்றான். அந்தணப் பிரும்மசாரியைக் கண்ட அர்ஜுனன் சட்டென எழுந்திருந்தான். வரவேற்றுப் பூஜை முதலிய உபசாரங்களைச் செய்து இருகைகூப்பித் துதித்தவாறே, “பிராமணரே! தங்கள் வரவு நல்வரவாகுக. இப்பொழுது தாங்கள் எங்கிருந்து வருகிறீர்களோ?” என்று விசாரித்தான். இதைக் கேட்ட அந்தணர், “அப்பா! இந்த இளம்பிராயத்தில் எதை நினைத்துத் தவம் செய்கிறாய்? முக்தி வேண்டியா? வெற்றி வேண்டியா? நீ சுகம் வேண்டித் தவம் என்றால் அது முறையாக இல்லை. முக்தி வேண்டி எனில் அப்பொழுது அது க்ஷத்திரியர்களுக்கு உகந்ததாக இல்லை. நீ இந்திரனைக் குறித்துத் தவம் செய்கிறாய். இந்திரனோ சுகம் அளிப்பவனேயன்றி முக்தி தருபவனல்ல. ஆகவே, நீ சரியான முறையில் தவம் செய்” என்று அறிவுறுத்தினார். இதைக் கேட்ட அர்ஜுனன் சினந்தானாயினும் வணக்கமாகப் பதிலுரைத்தான்—— “பெரியவரே! நான் அரசிற்காகத்தான் தவம் செய்கிறேன்; முக்திக்காக அல்ல. வியாச முனிவர் உபதேசித்தபடிதான் தவம் செய்கிறேன். தாங்கள் சென்று வரலாம். வீணாக ஏன் என் முயற்சியைக் குலைக்கிறீர்கள்? பிரும்மசாரியாகத் தங்களுக்கு இதனால் என்ன லாபம் கிடைக்கப் போகிறது?”

இதைக் கேட்டு மகிழ்ந்த இந்திரன், உடனே தன் வேடத்தைக் கலைத்து சுயரூபத்தை ஏற்றான். “வேண்டிய வரம் கேள்” என்று கூற, அர்ஜுனனும், “தந்தையே! எனக்கு எங்கும் எதிலும் வெற்றியே வேண்டும்” என்று வேண்ட, அவ்வாறே அளித்த இந்திரன், “மகனே! உனது பகைவர்கள் பலம் மிகுந்தவர்கள். பீஷ்மர், துரோணர், கர்ணன், சிவபிரானது அம்சமான அசுவத்தாமா ஆகியவர்களை வெற்றிகொள்வது மிகமிகக் கடினம். சிவபிரானது திருவருளால்தான் அவர்களை வெல்ல முடியும்; அனைத்துப் பிரபஞ்சங்களுக்கும் அவரே தலைவர்; இம்மை—மறுமை பயன்களை அளிப்பவர். நான், ஸ்ரீமந்நாராயணர், பிரும்மதேவர் ஆகிய அனைவரும் சிவபூஜை செய்பவர்களே. இன்று முதல் நீ என் மந்திரத்தை ஜபிப்பதை விடுத்து சிவமந்திரத்தையே ஜபித்து வா. பார்த்திவ சிவலிங்க பூஜை செய். அவரையே தியானித்திரு.

மேலும், அர்ஜுனா! நீங்கள் அசட்டையாக இருந்து அரசு செலுத்தக் கூடாது. இப்பொழுது உனக்கு சிவபெருமானின் திருவைந்தெழுத்தை உபதேசிக்கிறேன். அது உனக்கு அனைத்து மேன்மைகளையும் தரும். சாதனை புரிபவன் என்றென்றும் மிகுந்த தைரியத்தோடு இருக்க வேண்டும். அனைத்தையும் காத்து ரட்சிப்பவர் சிவபெருமானன்றோ. அவரே இவ்வுலகச் செல்வங்களையும் மறுவுலக முக்தியையும் ஒரே மாதிரி அருள்வார். இதில் நீ ஐயங்கொள்ளாதே” என்று கூறித் திருவைந்தெழுத்தை உபதேசித்தான். பின்பு தன் பணியாட்களை அழைத்து, அர்ஜுனனுக்கு எவ்விதத் தீங்கும் நேராதவாறு விழிப்புடன் காத்து வருமாறு கட்டளையிட்டுப் பின் தன் விண்ணுலகு சென்றான். இந்திரனை வணங்கி வழியனுப்பிய பார்த்தன் மனதை ஒருநிலைப்படுத்திச் சிவத்தியானத்தில் ஆழ்ந்தான். (அத்தியாயம் 38)

 

அத்தியாயம் : முப்பத்தொன்பது

மூகாசுரன் பன்றியாக வந்து அர்ஜுனனது தவத்தைக் கெடுத்தல்; சிவபிரான் வேடுவராகத் தோன்றி மூகாசுரனை வதைத்தல்

நந்தியெம்பெருமான் கூறுகிறார்—— ஸநத்குமாரரே! வியாச முனிவர் கூறியபடியே அர்ஜுனன் முறைப்படி நீராடித் திருவைந்தெழுத்திற்கான நியாஸங்களைச் செய்து, உறுதியான பக்தியோடு சிவசிந்தனையில் அமர்ந்தான். ஒரு காலை ஊன்றி, மற்றொரு காலை மடக்கி, இரு கைகளையும் உயரத் தூக்கியவண்ணம் சூரியனை நோக்கியவாறு ஒரே மனதுடன் சிவபஞ்சாட்சரத்தை ஜபித்தவாறு கடுந்தவம் இயற்றலானான். தவத்தீப்பிழம்பு பெருகிய நிலையைக் கண்டு தேவகணங்கள் வியந்தனர். உடனே சிவப்பரம்பொருளிடம் சென்று விண்ணப்பிக்கலாயினர்.

தேவர்கள் முறையிடுதல்—— “இறைவா! உங்களைக் குறித்து ஒரு மானிடன் கடுந்தவம் புரிகிறானே! அவன் விரும்பும் வரத்தைத் தாங்கள் தரக்கூடாதா என்ன?”

இவ்வாறு கூறிய தேவர்கள் சிவபிரானது திருவடிகளையே நோக்கியவண்ணம் வணங்கி நின்றனர். அவர்கள் கூறியதைக் கேட்ட வள்ளல் பெருமானான சிவபிரான் சற்றே புன்முறுவல் பூத்துப் பேசலானார்—— “தேவர்களே! நீங்கள் விரும்பியவாறே நிச்சயம் செய்வோம். கவலையை விடுத்து உங்கள் திருமாளிகை செல்லுங்கள். ஐயம் கொள்ள வேண்டாம்.”

நந்தி கூறுகிறார்—— முனிவரே! இதைக் கேட்டு தேவர்கள் ஐயம் நீங்கித் தங்கள் இருப்பிடம் சென்றனர். இதற்கிடையில் ‘மூகன்’ என்கிற ஓர் அசுரன் காட்டுப்பன்றியின் உருவமெடுத்து அர்ஜுனன் தவம் செய்யும் இடத்திற்கு வந்தான். தீயவனான துரியோதனன் அர்ஜுனனைக் கொல்ல மாயாவியான இந்த மூகாசுரனை அனுப்பியிருக்கிறான். அவன் வரும் வழியிலுள்ள மலைமுகடுகளையும் மரங்களையும் தனது நீண்ட கோரைப்பற்களால் தாக்கி முறித்தவண்ணமும், பெரும் இடியோசை போல உறுமிக் கொண்டும் வந்தான்.

இதைக் கண்ட அர்ஜுனன் சிவபிரானை நினைத்தவாறு சற்றே சிந்திக்கலானான்—— “இது யார்? எங்கிருந்து வருகிறது? பார்த்தால் மிகவும் தீயச்செயல்களைச் செய்வதுபோலத் தெரிகிறது. ஒரு வேளை எனக்குத் தீங்கிழைக்க வருகிறதோ? எவனது வருகையைக் கண்டு நம் மனம் மகிழ்கிறதோ, அவன் நிச்சயம் நமது நலனை நாடுபவனாகத்தான் இருப்பான். ஆனால், எவனைக் கண்டதும் நம் மனம் கலக்கமடைகிறதோ, அவன் பகைவனாகத்தான் இருப்பான். ஒருவனது ஒழுக்கத்தையும் ஆசாரத்தையும் (நடத்தையையும்) கண்டு அவனது நற்குலப்பிறப்பை அறியலாம். அவனது உடலைக் கண்டு, அவனது உணவு பற்றித் தெரியலாம். அவன் பேசுவதிலிருந்து அவனது அறிவை (கல்வித்திறனை) அறியலாம். அவனது கண்களைக் கண்டு அன்பை அறியலாம். ஒருவனது உடல், நடையுடை, செயல், பேச்சு, கண்கள், முகத்தின் மாற்றங்கள் ஆகியன கொண்டு மனதிலுள்ள உட்கருத்தை அறியலாம். ஒருவனது பார்வை நான்குவிதமானது:— பிரகாசமானது, கள்ளமற்றது, குறுக்குப் பார்வை, சிவந்த நிறம் என்பன. அறிவாளிகள் இந்த நான்கின் உட்கருத்தைத் தனித்தனியாகவே கூறுகிறார்கள். நண்பனைக் கண்டால் கண்கள் பிரகாசமாக இருக்கும். மகனைக் காணில் கள்ளமற்று இயற்கையாக இருக்கும். காதலியைக் காண பார்வை கடைக்கண் கொண்ட குறுக்குப் பார்வையாகும். அதே பகைவர்களைக் கண்டால் கண்கள் சிவக்கும். இப்பொழுது இதைக் கண்டு என் மனம் கலங்குகிறது; கண்கள் சிவக்கின்றன. ஆகவே, இது நிச்சயம் நம் பகையே; கொல்லப்பட வேண்டியதே. எனது குருநாதரும், ‘மாணவா! உனக்குத் தீங்கிழைக்க முற்படுபவர் எவராயினும் சரி, நீ சிறிதும் தயங்காது அவனைக் கொன்று தீர்த்துவிடு. நீ ஆயுதம் தாங்கி நிற்பதும் அதற்குத்தானே’ என்றுதான் கட்டளையிட்டுள்ளார்.” இவ்வாறு சிந்தித்த அர்ஜுனன், உடனே தன் வில்லில் பாணத்தைத் தொடுத்துத் தயாரானான்.

இதற்கிடையில் அடியார்க்கெளியவரான சிவபிரான் அர்ஜுனனைக் காக்கவும், அவனது பக்தியைச் சோதிக்கவும், அவ்வசுரனை வதைக்கவும் விரைவாக அங்கு வந்தருளினார். வந்தவரோ வேடனாகத் திருவேடமணிந்து, தன் சிவகணங்களையும் வேடுவராக்கிப் பெருஞ்சேனையுடன் அங்கு தோன்றினார். அரையிலே கச்சை; வஸ்திரங்களில் எருதுக்கொடி; உடல் முழுவதும் திருநீற்றுப்பட்டைகள்; முதுகில் பாணங்கள் நிறைந்த அம்புறாத்தூணி; கைகளிலே வில்லும் அம்பும். அவரது கணங்களும் அதே மாதிரியான திருவேடம். இவ்வாறு இறைவன் வேடுவத் தலைவனாகப் பேரிரைச்சலுடன் அங்கு வந்து சேர்ந்தார். இதற்குள் பன்றியாக வந்த மூகாசுரனது உறுமல் சத்தம் பத்து திசைகளிலும் எதிரொலித்தது. இதனால் மலை முதலிய ஜடப்பொருட்களும் கூடக் கலங்கி நடுங்கின.

அந்த வேடர்களது பேரிரைச்சலைக் கேட்டுக் கலக்கமுற்ற அர்ஜுனன் சிந்திக்கலானான்—— ‘இந்த வேடன் ஒரு வேளை நமக்கு நன்மை செய்ய விரும்பி வந்த சிவபிரானாக இருப்பாரோ? நான் முன்பே இதைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் வியாச பகவானும்கூட இப்படித்தான் கூறியிருக்கிறார்கள். சிவபெருமானே நன்மையும் செல்வமும் இன்பமும் தருபவர் என்று தேவர்களும் கூறுகிறார்கள். முக்தியளிப்பவர் என்ற திருப்பெயர் பூண்டவர். ஏனெனில், முக்தி தருபவர் அவர்தானே. அவரது திருப்பெயரைக் காதலாகிக் கசிந்து ஓதுவார் நன்மையே பெறுவார். மனதார அவரைப் போற்றி வழிபடுபவர்கள் கனவிலும் துன்பம் பெறமாட்டார்கள். ஒருவேளை ஏதாவது துன்பம் நேர்ந்தால், அது அவர்களது முன்வினைப்பயனே. மலை போன்ற துன்பங்களும் பனிபோல் நீங்கிவிடும். அதுவும் முன்வினையின் குற்றமே ஆகும். ஒருவேளை இறைவன் தன் விருப்பம்போல் சிறிதும்—பெரிதுமான துன்பங்களை அளித்தாலும், அதை அந்நொடியிலேயே நீக்கி இன்பம் அருள்வார். அமுதத்தை நஞ்சாகவும் நஞ்சை அமுதமாகவும் ஆக்கவல்லவர். அவர் செய்வதெல்லாம் அவரது விருப்பப்படியே. சரி, யார்தான் அதைத் தடுக்க இயலும்? ஈசனது பழவடியவர்களும் (பழைய பக்தர்களும்) இப்படித்தானே நினைத்து உறுதி கொண்டிருக்கிறார்கள். புத்தடியோமாகிய (புதிய பக்தர்களாகிய) நாமும் இதே எண்ணத்தில் நம் மனதை நிலைகொள்ளச் செய்யவேண்டும்.

செல்வம் நிலைக்கினும் இழக்கினும் சரி, மரணமே கண்களுக்கு எதிரில் நின்றாலும் சரி, உலகினர் இகழ்ந்தாலும் புகழ்ந்தாலும் பாதகமில்லை, சிவபக்தியினால் துன்பங்கள் அழிவது சர்வ நிச்சயமே. பாவிகளேயானாலும் புண்ணிய புருஷர்களாயினும் சிவப்பரம்பொருள் தன்னடியார்கட்கு என்றென்றும் நன்மையே தருபவர். அடியார்களைச் சோதிக்கத் திருவுள்ளம் கொண்டு ஒருவேளை துன்பங்களுக்கு அவர்களை ஆட்படுத்தினாலும் முடிவில் தன் கருணையால் அவர்களுக்கு இன்பத்தையே அருள்வார். அதனால், அவர்கள் தீப்பிழம்பில் புடம் போட்ட தூய தங்கமெனத் திகழ்வார்கள். இம்மாதிரியான செய்திகளை நான் முன்பே முனிவர்கள் கூறக் கேட்டிருக்கிறேன். ஆகவே, நான் சிவப்பரம்பொருளை ஆராதித்து உயர்ந்த நலன்களைப் பெறுவேனாக.’

இவ்வாறு அர்ஜுனன் நினைத்திருக்கையில் பாணத்திற்கு இலக்கான அக்காட்டுப்பன்றி அங்கு வந்துற்றது. இதற்குள் சிவபிரானாகிய வேடுவரும் பன்றிக்குப் பின்னால் வந்துவிட்டார். இப்பொழுது அவ்விருவருக்கும் நடுவில் அப்பன்றி சிக்கிக் கொண்டது. இப்பன்றியைப் பற்றித்தான் முன்பே கூறியாயிற்றே. சிவபிரான் அர்ஜுனனைக் காத்தருள அப்பன்றியைத் தன் பாணத்தால் அடித்தார். அதே சமயம் அர்ஜுனனும் பாணத்தைச் செலுத்தினான். சிவனார் அடித்த பாணம் பன்றியின் பின்புறம் நுழைந்து வாயின் முன்புறம் வழியாக வெளியேறிப் பூமியில் நுழைந்து மறைந்தது. அர்ஜுனன் அடித்த அம்பு வாய் வழியே நுழைந்து பக்கவாட்டில் பட்டு கீழே விழுந்தது. அதனால் பன்றி உருக்கொண்ட மூகாசுரன் இறந்து விழுந்தான். இதைக் கண்ட தேவர்கள் மகிழ்ந்து மலர்மாரி பெய்து, இறைவனைப் போற்றித் துதித்தனர்.

இச்சமயம்தான் இறைவனான வேடனும் அர்ஜுனனும் அந்த மூகாசுரனது உடலை நோக்கினர். அர்ஜுனன் காப்பாற்றப்பட்டதைக் கண்டு இறைவன் அகமகிழ்ந்தார். அர்ஜுனன் மகிழ்ச்சியில் திளைத்து மனதில் சிந்திக்கலானான்—— ‘ஆகா! இவ்வசுரன் பெரியதொரு பன்றி உருக்கொண்டு என்னை வதைக்க வந்தானே. ஆனால் சிவப்பரம்பொருளன்றோ என்னைக் காப்பாற்றியது. அந்தப் பரம்பொருள்தான் உண்மையில் இன்று இவனைக் கொல்ல என் மனதைத் தூண்டியவர் போலும்.’ இவ்வாறு சிந்தித்த அர்ஜுனன் ‘சிவ, சிவ’ என்று அப்பெருமானது திருவைந்தெழுத்தை ஓதியவண்ணம் அவரது திருவடிகளிலே பன்முறை வீழ்ந்து வணங்கித் துதித்தான்.

 

அத்தியாயம் : நாற்பதும் நாற்பத்தொன்றும்

அர்ஜுனன்—சிவதூதன் இருவரின் உரையாடல்; சிவவேடனும் அர்ஜுனனும் பொருதல்; சிவன் என அறிந்ததும் துதித்தல்; சிவனார் அர்ஜுனனுக்கு வரமருளல்; அர்ஜுனன் துவைத வனம் திரும்பல்; ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அர்ஜுனனைச் சந்திக்க வருதல்

நந்தியெம்பெருமான் கூறுகிறார்—— ஸநத்குமாரரே! அடியார்களிடம் இறைவன் கொண்டுள்ள அன்பு, அருள் ஆகியவற்றின் உறுதியை வெளிப்படுத்தும் சிவபிரானது திருவிளையாடல்களைக் கூறுவேனாக. அறிஞரே! அமைதியுடன் கேளுங்கள். இவ்வாறு சிவனார் அப்பன்றியின் மேல் அம்பு செலுத்திக் கொன்றதும் அவ்வம்பை எடுத்துவரத் தன் பணியாள் ஒருவனை அனுப்பினார். இதே சமயத்தில் அர்ஜுனனும் தன் பாணத்தையெடுக்க அங்கு வந்தான். அப்பொழுது அர்ஜுனன் அப்பணியாளை மிரட்டித் தன் பாணத்தை எடுத்துக் கொண்டான். இதைக் கண்ட அப்பணியாள், “முனிவரே! தாங்கள் ஏன் இவ்வம்பை எடுக்கிறீர்கள்? இது எங்களது அம்பு. இதை எடுக்காதீர்கள்” என்றான். வேடுவ அரசனது பணியாள் கூறியதைக் கேட்ட பார்த்தன், சிவபிரானை மனதில் நினைத்தவாறு கூறலானான்.

அர்ஜுனன் கேட்கிறான்—— “காட்டுவாசியே! நீ ஒரு முட்டாள். உண்மை புரியாது என்ன பிதற்றுகிறாய்? இப்பாணத்தை நான்தானே இப்பொழுது எய்தேன். அப்படியிருக்க, இது எப்படி உன்னுடையதாகும்? இதன் பின்புறம் எனது பெயரல்லவா எழுதப்பட்டுள்ளது. பாதகமில்லை. உனது இயல்பை மாற்றவா முடியும்?”

நந்தி கூறுகிறார்—— முனிவரே! அர்ஜுனனது கூற்றைக் கேட்ட வேடுவ வேடமணிந்த சிவகணத்திற்குச் சிரிப்புத்தான் வந்தது. முனிவர் வேடத்தில் நிற்கும் அர்ஜுனனுக்குப் பதில் கூறலானான்—— “ஐயா! தவசியே! நீ என்னவோ தவம் செய்வதாகத் தெரியவில்லை. உன் வேடம்தான் தவசியின் வேடமாக உள்ளது. ஏனெனில், உண்மையான தவசி சூதுவாது செய்யார். உண்மையாகத் தவம் செய்பவன் எவ்வாறு பொய் கூறுவான்? கவடு செய்வான்? அடே! நான் ஏதோ தனியாக வந்திருப்பவனாக எண்ணாதே. நான் ஒரு பெரிய சேனைக்கே தலைவன் என்பதைத் தெரிந்துகொள். எனது தலைவர் வெள்ளம் போன்ற காட்டு வேடர்களோடு அங்குதான் இருக்கிறார். அவருக்குப் போரிடவும் தெரியும்; அருளவும் தெரியும். இப்பொழுது நீ எடுத்த பாணம் அவருடையதுதான். இந்த பாணம் எப்படியும் உன்னிடம் இருந்திருக்க முடியாது. தவசியே! நீ ஏன் உன் தவத்தின் பயனைக் கெடுத்துக் கொள்கிறாய்? ‘திருடுவது, கவடாகப் பிறருக்குத் துன்பம் தருவது, பிறரைக் கண்டு வியப்படைவது, சத்தியத்தை மீறுவது என்ற இந்த நான்கினாலும் தவத்தின் பயன் குறைகிறது என்பது சர்வ நிச்சயம்’ என்று நான் முன்பே சான்றோர்கள் சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன்.

சௌர்யாச்ச2லார்த்3யமாநாச்ச

விஸ்மயாத்ஸத்யப4ஞ்ஜநாத் ।

தபஸா க்ஷீயதே ஸத்யமேத—

தே3வ மயா ஶ்ருதம் ॥

— ஶிவபுரா. ஶத. ஸம். 40/13—14

இப்படியிருக்கையில், உனக்குத் தவத்தின் பயன் எவ்வாறு கிடைக்கும்? இந்த அம்பை நீ எடுத்துச் சென்றால் நீ தவத்திலிருந்து நழுவினவன் ஆவாய்; செய்ந்நன்றி மறந்தவனாவாய். ஏனெனில், இந்த பாணம் உண்மையில் எனது தலைவரது பாணமே. உன்னைக் காப்பாற்றவே இப்பாணத்தை அடித்துள்ளார். இதனால் அவர் உன் பகைவனை வதைத்துள்ளார்; பாணத்தையும் பாதுகாத்துள்ளார். நீயோ செய்ந்நன்றி கொன்றவன்; தவத்தின் வலிமையை இகழ்ந்தவன். நீ உண்மை பேசாதிருக்கிறாயே. அப்படியிருக்க தவத்தின் பயனைப் பெற விரும்புகிறாயே, அதெப்படி? அப்படி உனக்குப் பாணம் வேண்டுமாயிருந்தால், என் தலைவரிடம் வந்து கேள். அவர் உனக்கு இதுபோன்ற பலப்பல பாணங்களைத் தரவல்லவர். என் தலைவர் இதோ இங்குதான் இருக்கிறார். நீ ஏன் அவரிடம் வேண்டக் கூடாது? நீ உதவியை விடுத்து அபகாரம் செய்ய விரும்புகிறாயே. இதோ இப்பொழுதும் நீ செய்து கொண்டுதான் இருக்கிறாய். இது உனக்குச் சரியில்லை. பேராசையை விட்டொழி.”

இதைக் கேட்ட அர்ஜுனன் மேலும் சினம் கொண்டு பலப்பல பேசினான். இருவருக்கும் இடையிலே பெரியதொரு சொற்போர் நிகழ்ந்தது. முடிவில் அர்ஜுனன், “காட்டில் உலா வரும் வேடனே! நீ, நான் சொல்வதைக் கேள். உன் தலைவன் இங்கு வரட்டும். அப்பொழுது அவர் இதன் பயனைப் பெறட்டும். உன்னோடு போர் புரிதல் எனக்கு அழகல்ல. ஏனெனில், நானோ அரசன். நீயோ வேடன். போர் என்பது ஒத்த வலிமை உள்ளவர்களோடுதான் செய்யப்பட வேண்டும். சிங்கம் குள்ளநரியுடன் போரிடலாமா? அது ஏளனத்திற்கல்லவா இடமாகும். வேடனே! இதுவரை என் வார்த்தைகளைத்தானே கேட்டாய். இனி எனது பெரும் வலிமையையும் பார்க்கப் போகிறாய். சரி, போ. உனது தலைவர் உள்ள இடத்திற்குத் திரும்பிப் போ. பிறகு உன் விருப்பம்” என்று கூறினான்.

நந்தி கூறுகிறார்—— முனிவரே! அர்ஜுனன் கூறியதைக் கேட்ட அந்த வேடன் வேடுவத் தலைவர் வேடத்தில் வந்துள்ள சிவபிரானிடம் சென்று, அர்ஜுனன் கூறிய அனைத்தையும் விளக்கமாகக் கூறினான். இதைக் கேட்ட வேடுவத் தலைவனான சிவபிரானுக்குப் பெருமகிழ்ச்சி ஏற்பட்டது. உடனே, அவர் தனது வேடுவப் படைகளுடன் அர்ஜுனன் உள்ள இடத்திற்கு வந்தார். வேடுவப் படைகளைக் கண்ட அர்ஜுனனும் தன் வில்லையும் அம்புகளையும் தாங்கித் தயாராக நின்றான். அப்பொழுதும் வேடர் தலைவன் மறுபடியும் தன் தூதுவனை அழைத்து, பரத வம்சத்தின் மணியான அர்ஜுனனிடம் அனுப்பிப் பின்வருமாறு கூறச் செய்தார்.

வேடுவர் கூறுகிறார்—— “தவசியே! கொஞ்சம் இந்தப் பரந்த சேனையின் பக்கம் உன் கண்களைச் சுழலவிடு. டேய்! இப்பொழுது நீ உன் பாணங்களை எறிந்துவிட்டு ஓட்டம் பிடி. நீ ஏன் இந்த அற்ப ஆசைக்காக வீணில் உன் உயிரைப் பணயம் வைக்கிறாய்? உனது சகோதரர்கள் உனது பிரிவால் பெரும் துன்பத்திற்கு ஆளாகியுள்ளனர். உனது மனைவியோ அவர்களிலும் அதிகமாகச் சோகப்படுகிறாள். இப்பொழுது எனக்கு என்ன தோன்றுகிறது தெரியுமா? நீ செய்வதைப் பார்த்தால் இவ்வுலகமே உன் கையிலிருந்து நழுவிவிடுமோ எனத் தோன்றுகிறது.”

நந்தி கூறுகிறார்—— முனிவரே! அர்ஜுனனை எவ்வகையிலும் காத்தருள வேண்டும் என்னும் கருத்துடன் வேடர் தலைவன் வேடமேற்ற சிவபிரான், அவனது பக்தியின் உறுதியைச் சோதிக்க எண்ணி இவ்வாறு கூறவே, அதை அவரது தூதுவன் அர்ஜுனனிடம் சென்று அப்படியே விளக்கமாகக் கூறினான். இதைக் கேட்ட அர்ஜுனன் அத்தூதுவனிடமே, “தூதுவனே! நீ உடனே உன் தலைவரிடம் சென்று அவரிடம், நீ சொன்னபடி செய்தால் அனைத்தும் எதிர்மறை விளைவுகளையே தரும். இப்பொழுது நான் எனது பாணத்தை உனக்குத் தந்தேனேயாகில், அப்பொழுது அது நிச்சயம் என் குலத்திற்கே நான் இழுக்குச் செய்தவனாவேன். என் சகோதரர்கள் துன்பமே அடைந்தாலும் சரி, என் வித்தைகள் அனைத்தும் பயனற்றவைகளானாலும் சரி. அதனால் நீ வந்தால் சரி. சிங்கம் குள்ளநரியிடம் பயந்தது என்று இதுவரை நான் கேட்டதே இல்லை. அரசன் ஒரு காட்டுவாசியிடம் பயந்தான் என்று என்றென்றும் கேட்டதில்லை” என்று தன் முடிவைக் கூறிவிட்டான்.

முனிவரே! அர்ஜுனன் இவ்வாறு கூறவே, அத்தூதுவன் தன் தலைவரிடம் சென்று, அதை அப்படியே ஒன்றுவிடாமல் விளக்கமாகக் கூறினான். இதைக் கேட்ட வேடுவத் தலைவரான இறைவன் அர்ஜுனனின் எதிரே வந்து நின்றார். அவரைக் கண்ணுற்ற அர்ஜுனன் சிவபிரானை மனதில் எண்ணினான். உடனே, அவரோடு பெரும் போர் நிகழ்த்தலானான். சிவகணங்கள் எய்த பாணங்களால் புண்பட்ட காண்டீபன் சிவபிரானது திருவடித் தாமரைகளை மனதில் தியானித்தான். அவரைத் தியானித்தமாத்திரத்தில் அர்ஜுனனது திறல் பன்மடங்கு பெருகியது. அப்பொழுது பார்த்தன் சிவபிரானது இரு கால்களையும் தன்னிரு கைகளால் பற்றிக் கொண்டு அவரைக் ‘கரகர’வென்று விண்வெளியில் சுழற்றினான். இதைக் கண்டு அடியார்க்கெளியரான சிவபிரான் சற்றே நகைக்கலானார். முனிவரே! ஏழைப்பங்காளரல்லவா இறைவன். ஆகவே, அர்ஜுனனைத் தன் அடியவனாக்க திருவுள்ளங்கொண்டே இந்தவொரு திருவிளையாடலைச் செய்யலானார். இல்லையெனில், அர்ஜுனனால் இறைவனது திருவடிகளைப் பற்றிச் சுழற்றத்தான் இயலுமா? தான் அடியார்க்கெளியவன் என்பதைக் காட்டித் தர எண்ணியே செய்த இத்திருவிளையாடலில் இறைவன், உடனே தன் உண்மை உருவை ஏற்றுத் தோன்றினார்.

முனிவரே! வேதங்களிலும் சாஸ்திரங்களிலும் புராணங்களிலும் இறைவன் எவ்வாறு வர்ணிக்கப்பட்டுள்ளாரோ, வியாச முனிவர் எவ்வாறு சிவபிரானைத் தியானிக்க வேண்டுமென அர்ஜுனனுக்கு உபதேசித்தாரோ, அற்புதமான அதே திருமேனியில் இறைவன் காட்சி தந்தார். தியானத்தின் மூலமே பெறக்கூடிய பெறற்கரிய அத்திருமேனியின் தரிசனம் பெற்ற அர்ஜுனன் பெருவியப்பெய்தினான், வெள்கினான். தனது தவறை நினைத்துப் பச்சாத்தாபம் அடைந்தான். அந்தோ! என்ன காரியம் செய்தேன்? மூவுலகங்கட்கும் நன்மையே செய்யும் ஸ்ரீபரமசிவனன்றோ இவர். இவரைக் குறித்துத்தானே நான் தவம் செய்தேன். பெரிய தவறன்றோ நிகழ்ந்தது. என்னே விந்தை! சிவபெருமானது மாயையோ மாயை. மாயையில் வல்லவர்களையும் அன்றோ இம்மாயை மயக்கத்தில் தள்ளிவிடுகிறது. அப்படியிருக்க நான் எம்மாத்திரம்? லோகநாதரான இறைவன், தனது திருவுருவை மறைத்து என்னதான் திருவிளையாடல் புரிகிறாரோ? நான் அவரால் மாயையில் ஏமாற்றப்பட்டேன்.” இவ்வாறு தன் பகுத்தறிவால் ஆராய்ந்தறிந்த பார்த்தன் இருகைகளையும் தலைமேல் தூக்கிக் கூப்பியவண்ணம் தலைவணங்கி வருத்தத்தோடு வேண்டலானான்.

அர்ஜுனன் வேண்டுகிறான்—— “தேவதேவரே! மகாதேவா! தாங்களோ கருணையே வடிவெடுத்தவர். அடியார்கட்கு நலமே விழைபவர். சர்வேசா! நான் செய்த தவறைத் தாங்கள்தான் மன்னிக்க வேண்டும். தங்கள் திருவுருவை மறைத்து வந்தது என்ன திருவிளையாட்டோ? என்னை ஏமாற்றிவிட்டீர்களே. இறைவனாகிய தங்களோடு போர் புரிந்த என்னை எரிக்க வேண்டும்.”

நந்தி கூறுகிறார்—— முனிவரே! இம்மாதிரி அர்ஜுனன் மிகவும் பச்சாத்தாபமுற்றான். சிவபிரானது திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கினான். இதைக் கண்ட இறைவன் மனம் மகிழ்ச்சியுற்று அர்ஜுனனைத் தேற்றி மேலும் கூற ஆரம்பித்தார்.

சிவபிரான் கூறுகிறார்—— “பார்த்தனே! நீ எனது பரமபக்தன். ஆகவே வருந்தாதே. இன்று உனது பக்தியைப் பரிசோதிக்க எண்ணியே, இந்தத் திருவிளையாடலைச் செய்தோம். எனவே, நீ உன் மனவருத்தத்தை விடு.”

முனிவரே! இவ்வாறு கூறிய இறைவன், தனது இரண்டு திருக்கரங்களாலும் அர்ஜுனனைத் தூக்கியெடுத்துத் தன் சிவகணங்கள் பார்த்திருக்க, அவனது கவலையை ஒழித்தார். பின் அடியார்க்கெளியனான சிவபிரான் வீரர்களுள் பெருவீரனான பாண்டு புத்திரன் அர்ஜுனனை மகிழ்வித்தவண்ணம் மேலும் கூறலானார்.

சிவபிரான் கூறுகிறார்—— “பாண்டவர்களில் சிறந்த அர்ஜுனா! உன் பக்தி கண்டு மகிழ்ந்தோம். எனவே, ஏதாவது ஒரு வரம் கேள். இன்று நீ என்னை அடித்த அடிகளை நான் பெரும்பூசனையாக ஏற்றேன். இத்திருவிளையாடலை நான் விரும்பியது போலன்றோ செய்தேன். இதில் உன் தவறு ஏதுமில்லை. உன் விருப்பம் எதுவோ அதைக் கேள். உனக்குத் தரக்கூடாத வரமும் உண்டோ? இதுவரை நடந்தது உன் பகைவர்களிடையே உனது பெரும் புகழைப் பரப்பும். உன் அரசு நிலை பெற மிகவும் உதவும். இதற்காக நீ வருந்த வேண்டாம். உன் கலக்கத்தை விட்டொழி.”

இறைவன் இவ்வாறு கூறவே, அர்ஜுனன் மிகுந்த பக்தியுடன் இருகைகளையும் கூப்பி அஞ்ஜலி செய்து வேண்டலுற்றான்—— “இறைவனே! தாங்களோ தேவாதிதேவர். அடியார்களன்றோ தங்களுக்கு உகந்தவர்கள். தங்களது கருணையை நான் எவ்வாறு வர்ணிப்பேன்? சதாசிவா! தாங்களோ கருணைக்கடல். தேவதேவரே! தங்களை வணங்குகிறேன். கயிலைவாசரே! சதாசிவரே! ஐம்முகத்தவரே! தங்களை வணங்குகிறேன். சடையணிந்த முக்கண்ணரே! அழகிற்கழகரே! ஆயிரமாயிரம் முகங்கள் கொண்டவரே! நீலகண்டரே! தங்களை வணங்குகிறேன். ஸத்யோஜாத முகத்தவரே! மலைமகளை இடதுபாகத்தில் கொண்டவரே! எருதுக்கொடியோனே! வணக்கம். பத்து திருக்கரங்கள் கொண்ட பரமனே. தங்களைப் பன்முறை வணங்குகிறேன். தங்கள் திருக்கரங்களில் தவழும் உடுக்கையும் கபாலமும் என்னவழகு? பிரும்மகபாலமான முண்டமாலை அணிந்தவரே! தங்களுக்கு வணக்கம்.

படிகம் போன்ற தூய திருமேனி உடையவரே! அப்பழுக்கற்ற கற்பூரம் போன்ற வெண்ணிற மேனியரே! கையிலே பினாகம் என்னும் வில்லையும் முத்தலைச்சூலத்தையும் அணிந்து நிற்பது பார்க்கப் பார்க்கத் திகட்டாதது. கங்கையைத் தலையில் சுமந்தவரே! யானைத்தோல் போர்த்திப் புலித்தோலை அணிந்தவரே! திருமேனி முழுவதும் நாகப்பாம்புகள் தவழுகின்றனவே. தங்களைத் திரும்பத் திரும்ப வணங்குகிறேன். அழகிய சிவந்த திருவடிகளைக் கொண்ட இறைவா! நந்தி முதலிய சிவகணங்கள் சூழ்ந்து நின்று தங்களைத் துதிக்கின்றன.

தங்கள் திருமேனியே ஸ்ரீகணேசரூபம்; முருகன் அவரது திருத்தம்பி. அவர்கள் அடியார்கட்கு பக்தியும் முக்தியும் அருள்பவர்கள். அவர்களது திருத்தந்தையான தங்களைத் திரும்பத் திரும்ப வணங்குகிறேன். நிர்குணராகவும் (குணங்களற்றவராகவும்) குணங்களுடைய ஸகுணராகவும், அருவமாகவும் உருவமாகவும், கலைகளுடையவராகவும் கலைகளற்றவராகவும் விளங்கும் தங்களுக்குப் பலப்பல வணக்கங்கள். எனக்கருள திருவுள்ளம் கொண்டு வேடனாக வந்தீர்கள். வீரர்களோடு போர் புரிய விரும்பிய தாங்கள் பலப்பல திருவிளையாடல்களைச் செய்கிறீர்கள். தங்களைத் தலைவணங்கிச் சேவிக்கிறேன்.

தாங்கள் மகேசனன்றோ. பிரபஞ்சத்தில் கண்களுக்குத் தெரியும் அத்தனையும் தங்களது தேஜஸ்ஸால் தோன்றியனவே. ‘சித்’ என்னும் ஆனந்த வடிவினர் தாங்கள். அன்வயம், வியதிரேகம் என்கிற வேறுபாடுகள் கொண்டு மூவுலகங்களிலும் விளையாடுகிறீர்கள். பூமியில் உள்ள துகள்களை எண்ண முடியுமா? விண்ணில் காணும் தாரகைகளை எண்ண முடியுமா? பெய்யும் மழையின் மழைத்துளிகளைத்தான் எண்ணிச் சொல்ல இயலுமா? அதுபோன்றுதான் தங்களது திருக்கல்யாண குணங்களை எண்ணத் துணிவதும். அதற்கு ஏதாவதோர் எண்ணிக்கைதான் உண்டா? தங்கள் குணங்களை எண்ணத் துணிந்த வேதங்களே தோற்றுப் போயின எனில், அறிவிலியான யான் எவ்வாறு வர்ணிக்க முடியும்? தாங்கள் யாராக இருந்தால் எனக்கென்ன? எனது பல்லாயிரம் பல்லாயிரம் வணக்கங்கள். எனக்குத் தாங்கள்தானே தலைவர். நான் தங்களது அடிமையல்லவா? ஆகவே, தாங்கள் என்மேல் கருணைபுரிந்து அருளவேண்டும்.”

இவ்வாறு பார்த்தன் துதிக்கவே மனம் மகிழ்ந்த பகவான் அர்ஜுனனிடம், “அன்பனே! நீ வேண்டுவது அனைத்தையும் தருகிறேன். விரும்பியதைக் கேள்” என்றார்.

மகரிஷியே! சிவபிரான் இவ்வாறு அருளவே, அர்ஜுனன் இருகைகளையும் தலைமேற்கூப்பி இறைவனை வணங்கிக் காதலாகிக் கசிந்துருகி, நாதழுதழுக்க வேண்டலானான்—— “இறைவா! தாங்களோ அனைத்தினுள்ளும் அங்கிங்கெனாதபடி எங்கும் நிறைந்து ஏகரூபமாய் காணப்படுபவர். ஆகவே நடப்பது, நடக்கப் போவது என அனைத்துமறிந்தவர். அப்படியிருக்க, நான் கூறுவதற்கு என்ன இருக்கிறது? இருந்தும் நான் வேண்டுவதைத் திருச்செவி சாற்றியருள வேண்டும். எம்பெருமானே! இப்பொழுது எங்களுக்குப் பகைவர்களால் என்ன துன்பங்கள் வந்துற்றனவோ, அவையனைத்தும் தங்களது தரிசனத்தினாலேயே அழிந்துவிட்டன. இவ்வுலகில் எந்த ஓர் உயர்ந்த நிலையை யாம் பெறுவோமோ, அந்த நிலையைப் பெறுமாறு தாங்கள்தான் அருள்புரிய வேண்டும்.”

நந்தியெம்பெருமான் கூறுகிறார்—— “ஸநத்குமாரரே! இவ்வாறு வேண்டிய அர்ஜுனன் இருகைகளையும் கூப்பியவண்ணமே இறைவனருகில் நின்றான். அவனது பக்திகண்டு மகிழ்ந்த இறைவன், எவராலும் வெல்வதற்கரிதான தனது பாசுபதம் என்கிற திவ்விய அஸ்திரத்தை அவனுக்கு அளித்தார். பின் குழந்தாய் அர்ஜுனா! எனது உயர்ந்த அஸ்திரத்தை இப்பொழுது உனக்கு அளித்துள்ளேன். இதை நீ பெற்றதால் இனி, இந்நிலவுலகில் நீ எவராலும் வெல்லப்பட மாட்டாய்; வெற்றி இனி உனதே. ஸ்ரீகிருஷ்ணன் எனது ஆன்மாவே. எனது பரமபக்தன். நான் செய்யவேண்டியன அனைத்தையும் அவரே செய்பவர். அவர் உனக்கு வேண்டிய அனைத்து உதவிகளையும் செய்வார். பரதகுல திலகமே! எனதருளால் நீ பகையற்ற அரசாட்சியைப் பெறுவாய். நீ, உன் தமையனான தர்மபுத்திரனுடன் சேர்ந்து அறநெறி செயல்களையே செய்து கொண்டிரு” என்று உபதேசித்து அருளினார்.

நந்தி கூறுகிறார்—— முனிவரே! இவ்வாறு கூறி அர்ஜுனனது தலையில் கையமர்த்தி ஆசி வழங்கி, அவன் செய்த பூஜையை ஏற்று அங்கேயே மறைந்தருளினார். இறைவனின் அருள் பெற்ற அர்ஜுனன் மனம் மகிழ்ந்தான். ஒப்புயர்வற்ற தனது குருநாதரான சிவனாரை இதயத்தில் தேக்கியவண்ணம் தனது ஆசிரமம் வந்தான். தன் சகோதரர்களைக் கண்டு ‘இறந்தவன் உயிர் பெற்றெழ அனைவரும் ஈடிலா மகிழ்ச்சி கொள்வது போல்’ மகிழ்ந்தான். உயர்ந்த விரதானுஷ்டானங்களை ஏற்று நடத்தி வரும் திரௌபதி மகிழ்ச்சியின் எல்லைக்கே சென்றாள். இறைவன் அருளியதைக் கேட்டு அனைவரும் அகமகிழ்ந்தனர். இதைக் கேட்ட அவர்கள் மனம் ‘போதும்’ என்ற நிறைவே பெறவில்லை. பாண்டவர்களுக்கு நன்மை புரிவதுபோல அச்சமயம் சந்தனப்பூக்களோடு நறுமணம் கொண்ட பூமாரி பொழிந்தது. அருள்புரியும் சிவனாரையும் தமது பதின்மூன்று ஆண்டுகள் காட்டுறை வாழ்வு முடிவதையும் எண்ணி மகிழ்ந்த அவர்கள், தமக்கு வெற்றி நிச்சயம் என்பதையும் உணர்ந்தனர்.

இதற்குள் அர்ஜுனன் தவம் செய்து இறையருள் பெற்றுத் திரும்பியதைச் செவிமடுத்த ஸ்ரீகிருஷ்ண பகவான் மகிழ்ச்சி கொண்டு பாண்டவர்கள் இருக்குமிடம் வந்து சேர்ந்தார். அவர் பாண்டவர்களிடம், “நான் முன்பே கூறினேன் அல்லவா? சிவபிரான் பக்தர்களின் இன்னல்களைக் களைபவர். நான் தினமும் அவரைச் சேவிப்பதுபோல், நீங்களும் அவரைச் சேவியுங்கள்” என்று கூறியருளினார். முனிவரே! கேட்பவருக்கும் சொல்பவருக்கும் அனைத்து விருப்பங்களையும் நிறைவுறச் செய்தருளும் ‘கிராத அவதாரம்’ பற்றிக் கூறியாயிற்று. இது இறைவனது எண்பத்தெட்டாவது திருவவதாரமாகும்.

 

அத்தியாயம் : நாற்பத்து இரண்டு

சிவபிரான் பன்னிரண்டு ஜோதிர்லிங்கங்களாகத் தோன்றுதல்

நந்தியெம்பெருமான் கூறுகிறார்—— ஸநத்குமார மகரிஷியே! இனி எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து விளங்கும் சிவபெருமான், பன்னிரண்டு ஜோதிலிங்கங்களாகத் திருவவதாரம் செய்ததைக் கூறுகிறேன். அனைத்து மங்களங்களையும் அருள்வது இது. ஆகவே ஒன்றுபட்ட மனதுடன் கேள். அந்த பன்னிரண்டு ஜோதிலிங்கங்கள் எவை தெரியுமா? இதோ கேள். சௌராஷ்டிர தேசத்தில் சோமநாதர், ஸ்ரீசைலத்தில் மல்லிகார்ஜுனர், உஜ்ஜயினியில் மகாகாலர், ஓங்காரத்தில் அமரேசுவரர், இமயமலையிலுள்ள கேதாரத்தில் கேதாரேசுவரர், டாகினி (புனே) என்கிற இடத்தில் பீமாசங்கரர், காசியில் விசுவநாதர், கௌதமீ நதிக்கரையில் திரியம்பகேசுவரர், சிதாபூமி (தேவகர்ஹ்) என்கிற இடத்தில் வைத்தியநாதர், தாருகாவனத்தில் (ஜாம்நகரில்) நாகேசுவரர், சேதுபந்தனத்தில் (ராமேசுவரத்தில்) ஸ்ரீராமநாதர், சிவாலயத்தில் குஶ்மேசுவரர்.

மகரிஷியே! இவை பன்னிரண்டும் சிவப்பரம்பொருளின் பன்னிரண்டு அவதாரங்களாகும். இந்த லிங்கங்களைக் கைகளினால் தீண்டினாலும், கண்களால் கண்டாலும் மனிதர்கட்கு ஆனந்தம் ஊற்றெடுக்கும். இதில் முதல் அவதாரம் சோமநாதருடையதே. சந்திரனது இன்னல்களைத் தீர்த்தவர். இவரை ஆராதிக்க க்ஷயம், குஷ்டம் (தொழுநோய்) முதலிய தீராத நோய்களும் தீரும். இந்த சோமநாதர் சௌராஷ்டிரம் (குஜராத் மாநிலத்தில் உள்ள ஜரனாகட் மாவட்டத்தில் பிரபாசபட்டினம்) என்கிற புண்ணியத்தலத்தில் சிவலிங்க வடிவில் விளங்குகிறார். முன் யுகங்களில் சந்திரன் இவரைப் பூசித்து நலன் பெற்றான். அனைத்துப் பாவங்களையும் கழுவித் தூய்மை அளிக்கும் ‘சந்திரகுண்டம்’ என்கிற குளம் இங்குள்ளது. இதில் நீராடுபவன் அனைத்து நோய்களிலிருந்தும் தீர்வு காண்கிறான். இந்த சோமநாத லிங்கத்தைத் தரிசிப்பவன் அனைத்துப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுகிறான். இவ்வுலக இன்பங்களும் பரவுலக பேரின்பமான முக்தியும் அவனது திருக்கரத்திலேயே சேரும்.

அன்பரே! சிவபெருமானின் இரண்டாவது சிவலிங்கரூபமான திருவவதாரம் (ஆந்திரப் பிரதேசத்தில் கர்னூல் மாவட்டத்தில் உள்ள) ஸ்ரீசைலத்தில் ‘மல்லிகார்ஜுன மகாலிங்கம்’ என்ற திருப்பெயரில் தோன்றியது. அடியார்கள் வேண்டுவதை வேண்டியவாறு தருபவர். சிவபிரான் தனது திருக்கயிலையிலிருந்து மிக மகிழ்ச்சியோடு சிவலிங்கரூபமாக இங்கு வந்தமைந்தார். மக்கட்செல்வம் வேண்டுவோர் இவரைத் துதிப்பர். இச்சிவலிங்கமூர்த்தி இரண்டாவது ஜோதி லிங்கமாகும். துதிக்கவும் பூஜிக்கவும் நலன் அருள்பவர். முடிவில் முக்தி வீட்டையும் அளிப்பவர் என்பது சர்வ நிச்சயம்.

மூன்றாவது திருவவதாரம் உஜ்ஜயினி நகரத்தில் உள்ள ‘மகாகாலேசுவரர்’. இவர் அடியார்களைக் காத்தருள்பவர். முன்பொரு சமயம் இரத்தினமாலை என்னும் தேசத்தில் வசித்த ‘தூஷணன்’ என்கிற அசுரன் உஜ்ஜயினி நகரம் வந்தடைந்தான். அவன் வேதநெறிகளை அழிப்பதிலும், அந்தணர்களைத் துன்புறுத்துவதிலும் நாட்டம் கொண்டவன். அவனுக்கு அழிக்கத் தெரியுமே தவிர ஆக்கத் தெரியாது. அதுசமயம் ‘வேதன்’ என்கிற அந்தணனது திருக்குமாரன் சிவபிரானைத் தியானிக்க, உடனே அங்கு தோன்றிய சிவபிரான் ‘ஹும்’ என்கிற அதட்டல் சத்தத்தினாலேயே அவ்வசுரனைச் சாம்பலாக்கினார். பின் தேவர்கள் வேண்டுதலுக்கிணங்கி ‘மகாகாலர்’ என்கிற ஜோதிலிங்கமாக அங்கேயே நிலைகொண்டார். ஈடுபாடு கொண்டு இவரைச் சேவித்து வழிபடுவோர் விரும்பியதைப் பெறுவர். முடிவில் பேரின்ப வீட்டையும் பெறுவர்.

ஆன்மபலத்தில் தோன்றிய (அதாவது தன் விருப்பப்படியே தோன்றிய) பரமசிவனார், பக்தர்களின் விருப்பங்களை நிறைவேற்றி வைப்பதற்காகவே ‘ஓங்காரேசுவரர்’ என்கிற சிவலிங்கத் திருமேனியராகத் திருவவதாரம் செய்தது நான்காவது ஜோதிலிங்கமாகும். ஒரு சமயம் விந்தியன் என்கிற மலையரசன் மிகுந்த பக்தியோடு ஒருநிலைப்பட்ட மனதோடு முறைப்படி மண்ணால் வனையப்பட்ட பார்த்திவ லிங்கத்தை ஸ்தாபித்தான். அச்சிவலிங்கத்தில் விந்தியமலையனின் விருப்பத்தை நிறைவேற்ற வேண்டி இறைவன் தோன்றினார். தேவர்கள் வந்து வேண்ட புக்தி (இவ்வுலக நலன்கள்), முக்தி (மோட்சம்) இரண்டையும் நல்குபவரும் (அருள்பவரும்), அடியார்க்கெளிவந்தபிரானுமான (பக்தபராதீனருமான) இறைவன் அந்த பார்த்திவ லிங்கத்தில் இரு திருமேனி கொண்டு இரணடாகப் பிரிந்தார். இவற்றில் ஒன்றுதான் (மத்தியப் பிரதேசத்தில் உள்ள மேற்கு நிமாட் மாவட்டத்தில்) ஓங்கார க்ஷேத்திரத்தில் ‘ஓங்காரேசுவரர்’ என்கிற திருப்பெயர் பூண்டு பிரதிஷ்டையாகி விளங்குகிறார். இரண்டாவது பார்த்திவ லிங்கம் ‘பரமேசுவரர்’ என்ற திருநாமத்துடன் புகழப் பெற்றார். இவ்விரு சிவலிங்கத் திருமேனிகளில் எதைப் பூஜித்தாலும் பக்தர்களது விருப்பங்கள் நிறைவேறுகிறது திண்ணம். முனிவரே! இப்படி இரண்டு ஜோதிர் லிங்கங்களைப் பற்றிக் கூறினேன்.

சிவபிரானது ஐந்தாவது ஜோதிலிங்கத் திருவவதாரம் ‘கேதாரேசுவரர்’ ஆகும். (உத்தராஞ்சல் மாநிலத்தில் சமோலி மாவட்டத்தில்) கேதாரநாத் என்னுமிடத்தில் ஜோதிரூபமாக இருக்கிறார். ஸ்ரீமந்நாராயணரது திருவவதாரமான நர—நாராயண மகரிஷிகளின் வேண்டுதலை ஏற்று, சிவபிரான் இமயமலையில் கேதாரம் என்னும் கொடுமுடியில் நிலைகொண்டார். நர—நாராயணர் இருவரும் நித்தமும் கேதாரேசுவர லிங்கத்தைப் பூஜித்து வருகின்றனர். தன்னை வந்து அணுகி பூஜிக்கும் பக்தர்கட்கு விரும்பியனவற்றை அளித்தருள்கிறார். அன்பரே! என்னாட்டவர்க்கும் இறைவனாகினும் இவ்விடத்திய மக்களுக்கு இவரேதான் அனைத்தும். சிவபிரானது இந்த அவதாரம் அனைத்து விருப்பங்களையும் தருவது.

தேவதேவரான சம்புவின் ஆறாவது ஜோதி லிங்கத் திருவவதாரம் ‘பீமாசங்கரர்’ என்பதாகும். இவ்வவதாரத்தில் பலப்பலத் திருவிளையாடல்களைச் செய்த இறைவன் பீமாசுரனை வதைத்தார். காமரூபதேசத்தின் மன்னன் சுதக்ஷிணன் என்பவன் பரம சிவபக்தன். பீமாசுரன் அவனுக்குப் பலவாறு தொல்லைகள் அளித்து வந்தான். இதைக் கண்ணுற்ற சிவபிரான் தன்னடியார்கட்குத் துன்பம் தரும் அவ்வசுரனை வதைத்து மன்னனைக் காத்தருளினார். பின் சுதக்ஷிண மன்னன் பலவாறு வேண்டி நிற்கவே சிவபிரான் அந்தக் காமரூபதேசத்தில் ‘பீமாசங்கரர்’ என்கிற ஜோதிலிங்கத் திருமேனியராக விளங்கலானார். (இத்தலம் இன்று மகாராஷ்டிர மாநிலத்தில் பூனே மாவட்டத்திலுள்ள பீமாசங்கர் என்னும் நகரில் உள்ளது.)

அனைத்துப் பிரபஞ்சங்களுடைய சொரூபமாகவும், போக—மோட்சங்களை அருள்பவராகவும் திருக்காசியம்பதியில் விளங்கும் ஸ்ரீவிசுவநாதர் பகவானின் ஏழாவது ஜோதிர்லிங்கத் திருவவதாரம். அக்காசியம்பதியே அவரது திருவுடைமையல்லவா! ஸ்ரீவிஷ்ணு முதலிய அனைத்து தேவர்களும் திருக்கயிலையம்பதி வாழ் சிவபிரானும் பைரவரும் நித்தமும் இவரை வழிபடுகின்றனர். தினமும் இவரது திருநாமத்தை ஜபிக்கும் பக்தர்கள் கர்மவினைகளிலிருந்தும் விடுதலைப் பெற்று கைவல்யமான முக்தியின்பத்தைப் பெறும் பாக்கியசாலிகள் ஆவர். (உத்தரப்பிரதேசத்தில் வாராணசி ஜில்லாவில் காசி நகரில் உள்ளது இத்தலம்.)

இளம்பிறை சூடிய சிவபிரானது எட்டாவது ஜோதிலிங்கத் திருவவதாரம் ‘திரியம்பகேசுவரர்’ என்பது. கௌதம ரிஷி வேண்டவே கௌதமீ நதிக்கரையில் தோன்றினார். இத் திருவவதாரம் அந்தக் கௌதம மகரிஷியை மகிழ்விக்கவே தோன்றியது. இவரைத் தரிசிக்க, தீண்டி பூசிக்க விருப்பங்களெல்லாம் நிறைவுறும்; முடிவில் முக்தியின்பமும் கிட்டும். சிவபிரானது திருவருளால் சிவனாரது காதலியான கங்கை (அனைத்தையும் தூயதாக்கும் கங்கை) கௌதம ரிஷியின் அன்பிற்கிரங்கி ‘கௌதமீ’ என்கிற திருப்பெயர் தாங்கி நதியாகப் பெருகி ஓடுகிறாள். (இத்தலம் மகாராஷ்டிர மாநிலத்தில் நாசிக் ஜில்லாவில் திரியம்பக் என்கிற ஊரில் உள்ளது.)

திருவிளையாடல்கள் புரிவதிலே விருப்பம் கொண்ட இறைவன் தனது பக்தனான இராவணனுக்காக ‘வைத்தியநாதர்’ என்கிற திருப்பெயருடன் சிதாபூமி (ஜார்கண்ட் மாநிலத்தில் தேவகர்ண் மாவட்டத்தில் வைத்தியநாத் என்கிற தலத்தில்) நிலைகொண்டு திகழ்கிறார். இது இறைவரது ஒன்பதாவது ஜோதிலிங்கத் திருவவதாரம். அவன் எடுத்து வந்தான் என்பதையே காரணம் காட்டி, சிவபிரான் இங்கு நிலைகொண்டார். அது முதற்கொண்டு ‘வைத்தியநாதர்’ என்கிற திருப்பெயருடன் மூவுலகங்களிலும் புகழப்பட்டார். இவர் வேண்டுவார் வேண்டுவதை அளிப்பவர். இவரது பெருமைகளைக் கேட்பவரும் சொல்பவரும் இகபர உலக இன்பங்களைப் பெறுவதில் முதலிடம் கொள்வர்.

இறைவரது பத்தாவது அவதாரம் ‘நரேசுவரர்’ என்பதாகும். அடியார்களைக் காத்தருள வேண்டியே இத்திருவவதாரம். தீயவர்களை அழிப்பதும் இவரது தொழில்தானே. இத்திருவவதாரத்தில் அறநெறிகளை அழிக்க முனைந்த ‘தாருகன்’ என்கிற அரக்கனைக் கொன்று, வைசியர்களின் மன்னனான ‘சுப்ரியன்’ என்கிற பக்தனைக் காத்தருளினார். தீராத விளையாட்டுப்பிள்ளையான இறைவன் பரத்திற்கும் பரன். உலகினுக்கு அருள்புரிய மனம் கொண்டு உமையொருபாகனாக ஜோதிலிங்க மூர்த்தியாக இங்கு விளங்குகிறார். இப்பெருமானைக் கண்டு வணங்கி பூஜை புரிய குவியல்குவியல்களான பெரும்பாதகங்களும் நொடியில் விலகும். (இன்று இத்தலம் குஜராத் மாநிலத்தில் ஜாம்நகர் மாவட்டத்தில் தாருகாவனம் என்கிற இடத்தில் விளங்குகிறது.)

முனிவரே! சிவபிரானது பதினோராவது திருவவதாரம் ‘ராமேசுவரர்’ என்பதாகும். ஸ்ரீராமசந்திரமூர்த்தி பிரதிஷ்டை செய்தது. ஸ்ரீராமபிரானுக்கு ‘வெல்க’ என்கிற வெற்றி வரமளித்த சிவலிங்கமூர்த்தி, ஸ்ரீராமசந்திரமூர்த்தியின் வேண்டுதலுக்கிணங்கி ‘சேதுபந்தனம்’ என்கிற ஸ்ரீராமேசுவரத்தில் ஜோதிலிங்கமாக விளங்குகிறார். அச்சமயம் ஸ்ரீராமன் மிகுந்த பக்திகொண்டு அவரைப் பூஜித்தார். இத்தலத்திற்கிணையான தலமே இப்பூமியில் இல்லை. இத்தலம் ஒப்புயர்வற்றது; புக்தியையும் முக்தியையும் தரவல்லது; அடியார்களது விருப்பங்களை நிறைவேற்றி அருள்வது. கங்கையின் புனிதநீரால் இச்சிவலிங்கத்திற்குத் திருவபிஷேகம் செய்து வைப்பவன் ஜீவன்முக்தன் ஆவான். அவன் தேவர்களுக்கும் கிட்டவொண்ணா இன்பங்களை இந்நிலவுலகில் பெற்று, முழுமையான ஞானத்தையும் பெறுவான். இதுமட்டுமா? முடிவில் கிடைத்தற்கரிய முக்தி நிலையையும் பெறுவான். (இத்தலம் இன்று தமிழ்நாட்டில் இராமநாதபுரம் மாவட்டத்தில் இராமேசுவரம் என்கிற தலத்தில் உள்ளது.)

குஶ்மேசுவரர் என்பது பகவானது பன்னிரண்டாவது ஜோதிலிங்கத் திருமேனி. மகாராஷ்டிர மாநிலத்தில் ‘தேவகிரி’ என்கிற மலையருகில் ‘பாரத்வத்சலம்’ என்னும் கிராமம் உள்ளது. அங்கு பரமசிவ பக்தரான ‘சுதர்மா’ என்கிற அந்தணன் ‘சுதேஹா’ என்கிற மனைவியுடன் வசித்து வந்தான். மக்கட்செல்வமற்ற அவன், தன் மனைவியின் பிடிவாதத்தால், அவளது அண்ணன் மகளான ‘குஶ்மா’வை இரண்டாம் தாரமாகத் திருமணம் செய்து கொண்டான். அவளோ இவர்களிலும் தீவிர சிவபக்தை. தினமும் புது மண்ணால் 108 சிவலிங்கங்களை வனைந்து பூஜித்துப் பின் அருகிலுள்ள தடாகத்தில் சேர்த்துவிடுவாள்.

இவ்வாறு குளத்திலிட்ட லிங்கத் திருமேனிகள் லட்சத்தையும் தாண்டிவிடவே, இறைவன் அவளது திருவுதரத்தில் ஒரு மகவைத் தோற்றுவித்தார். அக்குழந்தை பெயர் சுப்ரியன் என்பது. இதைக் கண்டு மிகவும் பொருமினாள் சுதேஹா. நெஞ்சில் நஞ்சுகொண்ட அவள் அக்குழந்தையைத் துண்டுதுண்டாக வெட்டி அருகிலுள்ள ஒரு தடாகத்தில் போட்டுவிட்டாள். மகனைக் காணாத குஶ்மா கலங்கி இறைவனைத் துதிக்க மனம் மகிழ்ந்த இறைவன் சுப்ரியனைப் பிழைக்கச் செய்தார். குழந்தை ‘அம்மா’ என்று கூவிக் கொண்டு குளத்திலிருந்து வெளிவந்து தாயை வணங்கியது. பின் குஶ்மாவின் வேண்டுதலை ஏற்று, இறைவன் அத்தடாகத்தின் நடுவிலிருந்து பேரொளியாக ஜோதிலிங்கமாகத் தோன்றினார். அப்பொழுது அவரது பெயர் தன்னடியாளது பெயராக ‘குஶ்மேசுவரர்’ என்றாயிற்று. இவரைப் பூஜித்து வணங்குவோர் இகபர நலன்களைப் பெற்று முடிவில் முக்தியும் பெறுவர்.

ஸநத்குமார முனிவரே! இதுவரை இறைவன் பன்னிரு ஜோதிலிங்கங்களாகத் திருவவதாரம் செய்து அருள்பாலித்த பெருமையினைக் கூறினேன். இது அனைத்து நலன்களையும் தருவது. இப்பன்னிரண்டு ஜோதிலிங்கங்களின் பெருமைகளைக் கூறுபவனும் படிப்பவனும் கேட்பவனும் பாவக்குவியல்களை எரித்துவிடுகிறான். இதுவரை ‘சதருத்ர ஸம்ஹிதை’ என்னும் சிவனாரது நூறு திருவவதாரங்களை வர்ணிக்கும் சிறந்த பகுதியைக் கூறினேன். ஒரே மனதுடையராக இச்சரிதத்தைப் படித்துக் கேட்பவர்கள் விரும்பியனவற்றை விரும்பியவாறு பெறுவர். முடிவில் முக்தி இன்பத்தில் நீந்துவர்.

சதருத்ர ஸம்ஹிதை முற்றிற்று.

॥ ஸ்ரீசிவமயம் ॥

கோடிருத்ர ஸம்ஹிதை

அத்தியாயம் : ஒன்று

பன்னிரண்டு ஜோதிர்லிங்கங்கள் மற்றும் அதற்கான துணைலிங்கங்கள் ஆகியவற்றின் தரிசனம்—பூஜைகளின் பெருமை

யோ த4த்தே நிஜமாயயைவ

பு4வநாகாரம் விகாரோஜ்ஜி/தோ

யஸ்யாஹு: கருணாகடாக்ஷவிப4வௌ

ஸ்வர்கா3பவர்கா3பி4தெ4ள ।

ப்ரத்யக்3போ34ஸுகா2த்3வயம் ஹ்ரு॒தி3

ஸதா3 பஶ்யந்தி யம் யோகி3ந:

தஸ்மை ஶைலஸுதாஞ்சிதார்த்34வ—

புஷே ஶஶ்வந்நமஸ் தேஜஸே ॥

— ஶிவபுராணம், கோடிருத்ர ஸம்ஹிதை 1/1

“எந்த இறைவன் தோன்றுதல், மறைதல், வளர்தல் போன்ற ஆறு விகாரங்களையும் (மாறுபடுதல்களையும்) உதறித் தள்ளியவராக இருப்பினும், தனது பிரகிருதியான மாயையினால் சகலப் பிரபஞ்ச ரூபியாக உருவெடுத்து விளங்குகிறாரோ, சுவர்க்கமும் அபவர்க்கமான மோட்சமும் எவருடைய கருணாகடாக்ஷத்தின் பெருமையெனக் கூறப்படுகின்றதோ, எந்த இறைவனை யோகிகளான சான்றோர்கள் ஒப்பற்ற ஆன்மஞான ஆனந்த சொரூபராகத் தங்கள் இதயகமலத்தில் என்றென்றும் கண்டு மகிழ்கிறார்களோ, எவருடைய திருமேனியின் பாதி பாகம் இமவானது திருக்குமாரியான பார்வதீபிராட்டியைத் தன்னுள் கொண்டு அழகுற விளங்குகிறதோ, அந்தத் தெய்வீகப் பேரொளியான பகவான் ஸ்ரீசிவபிரானுக்கு என்றென்றும் எப்பொழுதும் நம் வணக்கங்கள்.”

க்ரு॒பா—லலிதவீக்ஷணம் ஸ்மித—

மநோக்ஞ—வக்த்ராம்பு3ஜம்

ஶஶாங்ககலயோஜ்ஜ்வலம்

ஶமிதகோ4ரதாபத்ரயம் ।

கரோது கிமபி ஸ்பு2ரத்—பரம—

ஸௌக்2ய—ஸச்சி2த்3வபுர்—

4ராத4ரஸுதாபு4ஜோத்3வலயிதம்

மஹோ மங்க3லம் ॥

— ஶிவபுரா. கோடி. ஸம். 1/2

“கருணை ததும்பும் அழகிய திருக்கண்களை உடையவரும், இளம்புன்சிரிப்பின் காந்தியினால் மனங்கவரும் தாமரை போன்ற அழகிய திருமுகத்தை உடையவரும், இளம்பிறையின் அழகிய கலையால் மேலும் அழகுற மிளிர்பவரும், ஆத்யாத்மிகம்—ஆதிபௌதிகம்—ஆதிதைவிகம் என்னும் கோரமான முத்தாபங்களையும் அழித்தொழிப்பதில் வல்லவரும், ஸத் சித் ஆனந்தமயமான ஒளியே வடிவான சொரூபத்தை உடையவரும், மலையரசன் திருமகளான பார்வதீபிராட்டியினால் ஆரத்தழுவுகிற திருமேனி கொண்டவரும், சிவன் எனப்படும் திருநாமத்தை உடையவருமான சொல்லுக்கும் மனதிற்கும் எட்டாத ஓர் ஒளிப்பிழம்பு அனைவருக்கும் பரம மங்களங்களை அருளட்டும்.”

ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள்—— சூதபுராணிகரே! உலக மக்களின் நன்மைகளைக் கருதியே தாங்கள் பலப்பல கதைகளை உள்ளடக்கிய சிவபிரானது அவதாரப் பெருமைகளையெல்லாம் இதுவரை மிக விளக்கமாகக் கூறினீர்கள். அன்பரே! சிவபிரானது உயர்ந்த பெருமைகளையும் சிவலிங்கங்களின் பெருமைகளையும் கருணை கொண்டு மேலும் கூறவேண்டுகிறோம். தாங்களோ பரம சிவபக்தர் (பரமசிவ பக்தர்), கொடுத்து வைத்த புண்ணியசாலி. தங்களது திருமுகத் தாமரையிலிருந்து பெருகும் சிவபிரானது பெரும் புகழ் வடிவான அமுதமொத்த தேனைக் காதுகளாகிற கிண்ணத்தில் ஏந்திப் பருகும் எங்களுக்குப் போதுமென்கிற மனநிறைவே தோன்றவில்லை. ஆகவே, மேலும் மேலும் கூறவேண்டுகிறோம். தாங்களோ வியாச முனிவரின் சீடர். இந்நிலவுலகில் எந்தெந்தத் திருத்தலங்களிலெல்லாம் சிவலிங்கத் திருமேனிகள் தாபிக்கப்பட்டுள்ளனவோ, மேலும் எங்கெங்கெல்லாம் பரமசிவனாரின் புகழ் பெற்ற சிவலிங்கத் திருமேனிகள் அடியார்களுக்குத் தெரியாமல் விளங்குகின்றனவோ, அவற்றின் பெருமைகள் அனைத்தையும் உலகநலன் கருதித் தாங்கள்தான் கூறியருள வேண்டும்.

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— மகரிஷிகளே! உலகோரின் நலன் கருதி நீங்கள் கேட்டதை, மிகவும் நன்மை பயப்பதை, தங்கள் மேல் கொண்ட அன்பினால் சுருக்கமாகக் கூறுகிறேன். அனைத்துத் தலங்களுமே சிவலிங்கமயம்தான். அனைத்தும் அதனுள் அடங்கியவையே. சிவப்பரம்பொருளின் லிங்கத் திருமேனிகளுக்கு எண்ணிக்கையே கிடையாது. இருப்பினும் தெரிந்தவரை கூறுகிறேன். காண்பன அனைத்தும், வர்ணிப்பது அனைத்தும், நினைப்பது அனைத்தும் சிவ சொரூபமே. அவரது சொரூபமின்றி வேறொன்றுமில்லை. சான்றோர்களே! தேவர்கள், மனிதர்கள், அரக்கர்கள் என அனைவரையும் காப்பதற்காகவே இறைவன், விண்ணுலகு, மண்ணுலகு, பாதாளவுலகு ஆகிய மூவுலகங்களிலும் சிவலிங்கத் திருமேனிகளுடன் விளங்குகிறார். திருத்தலங்களிலும் மற்றையவிடங்களிலும் இறைவன் கோயில் கொண்டுள்ளதும் அதற்காகவே. எங்கெங்கெல்லாம் அடியவர்கள் காதலாகிக் கசிந்துருகித் தன்னை நினைத்துப் புலம்பி மூர்ச்சித்தார்களோ, அங்கங்கெல்லாம் இறைவன் திருவவதாரம் செய்து பிரதிஷ்டையாகியுள்ளார். உலக நலன் கருதியே இத்திருமேனி ஏற்றது. இம்மூர்த்திகளைப் பூஜித்து சிவனடியார்கள் முக்தி பெற்றுள்ளனர். நிலவுலகில் விளங்கும் சிவலிங்கங்கட்குக் கணக்கேது? இருந்தும் முக்கியமானவற்றைப் பற்றிச் சிறிது கூறுகிறேன். அதிலும் ஜோதிலிங்கங்களைப் பற்றிப் பேசுவேனாக. அத்தலங்களின் பெயரைக் கேட்ட நொடியிலேயே பாவங்கள் விலகும்.

சௌராஷ்டிர தேசத்தில் (1)‘சோமநாதர்’, ஸ்ரீசைலத்தில் (2)‘மல்லிகார்ஜுனர்’, உஜ்ஜயினியில் (3)‘மகாகாலர்’, ஓங்காரத்தலத்தில் (4)‘பரமேசுவரர்’, இமயமலையின் கொடுமுடியில் (5)‘கேதாரேசுவரர், டாகினியில் (பூனே அருகில்) (6)‘பீமாசங்கர்’, வாராணசியில் (7)‘காசிவிசுவநாதர்’, கோதாவரீ நதிக்கரையில் (நாசிக்கில்) (8)‘திரியம்பகேசுவரர்’, சிதாபூமி (தேவகர்ஹ்) என்னுமிடத்தில் (9)‘வைத்தியநாதர்’, தாருகாவனத்தில் (10)‘நாகேசர்’, சேதுபந்தனத்தில் (ராமேசுவரத்தில்) (11)‘ஸ்ரீராமநாதர்’, சிவாலயம் என்கிற தேவகிரியில் (12)‘குஶ்மேசுவரர்’. விடிவோரையில் துயிலுணர்ந்து இப்பன்னிரண்டு ஜோதிலிங்கங்களையும் நினைப்பவர் பாவங்களிலிருந்து விடுதலை பெற்று அனைத்து சித்திகளையும் பெறுவர்.

(1) சோமநாதரைத் தரிசிக்க குஜராத் மாநிலத்தில் ஜூனாகாட் மாவட்டம் காடியாவாட் பிரபாசபட்டினம் வழியாக ரயில் மூலம் செல்லலாம்.

(2) ஸ்ரீமல்லிகார்ஜுன ஜோதிலிங்கம் உள்ள இடம் ஸ்ரீசைலம் (திருப்பருப்பதம்) என்பதாகும். இது ஆந்திரப்பிரதேசத்தில் கர்னூல் மாவட்டத்தில் கிருஷ்ணா நதிக்கரையில் உள்ளது. இதை ‘தென்கயிலை’ என்றும் அழைப்பர்.

(3) மகாகாலேசுவரர் மத்தியப்பிரதேசத்தில் க்ஷீப்ரா நதிக்கரையில் உஜ்ஜயினி என்கிற நகரில் அமைந்துள்ளார். உஜ்ஜயினியை அவந்திகாபுரி என்றும் அழைப்பர்.

(4) ஓங்காரேசுவரலிங்கம் மத்தியப்பிரதேசத்தில் நர்மதை நதிக்கரையில் கிழக்கு நிஶாட் என்னும் காண்டுவா மாவட்டத்தில் மோர்டக்கா என்னும் ரயில் நிலையத்திலிருந்து 7 கி.மீ. தூரத்தில் இத்தலம் உள்ளது. இங்கு ‘ஓங்காரேசுவரர்’, ‘அமலேசுவரர்’ என இரண்டு லிங்கங்கள் உள்ளன. இவையிரண்டும் ஒரே ஜோதிலிங்கத்தின் இரு ஸ்வரூபங்களாகக் கருதப்படுகின்றன.

(5) கேதாரேசுவரர் இமயமலையில் உள்ள கேதார் என்கிற இடத்தில் உள்ளார். உத்திராஞ்சல் மாநிலத்தில் சமோலி மாவட்டத்தில் உள்ளது கேதாரநாத். இச்சிகரத்தின் கிழக்கே அலகநந்தா நதிக்கரையில் ஸ்ரீபதரிநாத் உள்ளது. மேற்கே மந்தாகினீ நதிக்கரையில் கேதாரநாத் உள்ளது. இது ஹரித்துவாரத்திலிருந்து 150 மைல் (240 கி.மீ.) தொலைவிலும், ரிஷிகேசத்திலிருந்து 211 கி.மீ. தூரத்திலும் உள்ளது.

(6) ஸ்ரீபீமாசங்கர் என்கிற திருத்தலம் மும்பைக்குக் கிழக்கிலும், பூனாவிற்கு வடக்கிலும், பீமா நதியின் கரையிலும் உள்ளது. பீமா நதி உற்பத்தியாகுமிடம் சஹ்யமலை. நாசிக்கிலிருந்து 192 கி.மீ. தூரத்திலும், பூனாவிலிருந்து 95 கி.மீ. தூரத்திலும் உள்ளது இத்தலம். இச்சோதி லிங்கத்தின் பழைய திருக்கோயிலுள்ள இடம் டாகினீ என்பது. இது சஹ்ய பர்வதத்தின் கொடுமுடியாகும். முன்பு இங்கு டாகினீ முதலிய பூதங்கள் வசித்ததாகத் தெரிகிறது. சிவபுராணத்தில் வரக்கூடிய ஒரு கதையின்படி பீமாசங்கர் ஜோதிலிங்கம் அஸ்ஸாம் மாநிலத்தில் கௌஹத்தி (காமரூபம்) ஜில்லாவில் பிரும்மபுரம் என்னும் மலையில் உள்ளதாகக் கூறப்படுகிறது. இன்று இத்தலத்தை ‘காமாக்யா’ என்று அழைக்கின்றனர். உத்திரப்பிரதேசத்தில் நைனிடால் மாவட்டத்தில் உஜ்ஜனக் என்னுமிடத்தில் ஒரு பெரிய சிவாலயம் உள்ளது. அதுதான் பீமாசங்கரர் ஆலயம் என்கின்றனர் சிலர்.

(7) காசியில் உள்ள ஸ்ரீவிசுவநாதர் திருக்கோயிலைப் பற்றி அறியாதவரும் உண்டோ?

(8) திரியம்பகேசுவரர் ஜோதிலிங்கம் மகாராஷ்டிர மாநிலத்தில் நாசிக் ஜில்லாவில் பஞ்சவடியிலிருந்து 29 கி.மீ. தூரத்திலுள்ளது. கோதாவரியின் உற்பத்தித்தலமான பிரும்மகிரியின் அருகில் உள்ளது.

(9) வைத்தியநாதத்தலம்தான் புராணங்களில் கூறப்பட்டபடி ‘சிதாபூமி’ என்று அழைக்கப்படுகிறது. ‘பரல்யாம் வைத்யநாதம் ச’ என்றும் ஒரு பாடபேதம் காண்பதால் பரலியில்தான் வைத்தியநாதத்தலம் உள்ளது என்பதும் பிரசித்தமே. மகாராஷ்டிரபுர மாநிலத்தில் பீர் மாவட்டத்தில் பர்லீ என்னும் கிராமத்தில் உள்ளதாகவும் கூறுகின்றனர். இத்தலம் ஹைதராபாத் நகரத்திலிருந்து பர்யனி என்கிற ரயில் சந்திப்பு சென்று அங்கிருந்து பர்லீ ரயில்நிலையம் அடையலாம்.

(10) நாகேசுவரர் என்கிற ஜோதிலிங்கம் பரோடா பிராந்தியத்தில் கோமதீ துவாரகாவிற்கு வடகிழக்கில் 20 கி.மீ. தூரத்திலுள்ளது. இதன் பெயர்தான் தாருகாவனம். சிலர் தாருகாவனத்தை ‘துவாரகாவனம்’ என்றும் அழைக்கிறார்கள். இப்படி அழைத்தாலும் அது பொருந்துகிறது. ஏனெனில், இது துவாரகையின் அருகிலேயேதான் இருக்கிறது. சிலர் மகாராஷ்டிர மாநிலத்தில் பர்பானி ஜில்லாவில் அவுண்டா என்னும் கிராமத்தில் உள்ளதாகவும் மற்றும் சிலர் உத்தராஞ்சல் மாநிலம் அல்மோடா ஜில்லா பாகேஷ்வர் என்கிற தலத்தில் உள்ளதாகவும் கூறுகிறார்கள்.

(11) ஸ்ரீராமேசுவரத்தையே ‘சேதுபந்தனம்’ என்றழைக்கின்றனர். தமிழ்நாடு மாநிலத்தில் ராமநாதபுரம் மாவட்டம் ராமேசுவரத்தில் உள்ளது இத்தலம். இப்புண்ணிய பூமி சமுத்திரக் கரையில் உள்ளது.

(12) ஸ்ரீகுஶ்மேசுவரரை குஸ்ருணேசுவரர் என்றும், கிருஷ்ணேசுவரர் என்றும்கூட அழைக்கின்றனர். இது மகாராஷ்டிர மாநிலம் ஔரங்கபாத் ஜில்லா வேருல் என்னும் நகரில் உள்ளது. இது தௌலதாபாத் ரயில் நிலையத்திலிருந்து 20 கி.மீ. தூரத்தில் உள்ளது.

ஸௌராஷ்ட்ரே ஸோமநாத2ம் ச

ஸ்ரீஶைலே மல்லிகார்ஜுநம் ।

உஜ்ஜயிந்யாம் மஹாகால—

மோங்காரே பரமேஶ்வரம் ॥

கேதா3ரம் ஹிமவத்ப்ரு॒ஷ்டே2

டா4கிந்யாம் பீ4மஶங்கரம் ।

வாராணஸ்யாம் ச விஶ்வேஶம்

த்ர்யம்ப3கம் கெ3ளதமீதடே ॥

வைத்3யநாத2ம் சிதாபூ4மௌ

நாகே3ஶம் தா3ருகாவநே ।

ஸேதுப3ந்தே4 ச ராமேஶம்

கு4ஶ்மேஶம் து ஶிவாலயே ॥

த்3வாத3ஶைதாநி நாமாநி

ப்ராதருத்தா2ய ய: படே2த்

ஸர்வபாபைர்விநிர்முக்த: ஸர்வ—

ஸித்3தி42லம் லபே4த் ॥

— ஶிவபுரா. கோடி. ஸம். 1/21—24

முனிவர்களே! விடிவோரையில் எழுந்திருந்து இப்பன்னிரண்டு ஜோதிர்லிங்கங்களின் திருநாமங்களை உச்சரிப்பவன் அனைத்துப் பாவங்களினின்றும் விடுதலை பெற்று அனைத்து சித்திகளின் பயனையும் பெறுகிறான். விரும்பியதனைத்தையும் பெறுவான். தூயமனம் கொண்டு பயனில் கருத்தின்றி ஓதுபவன் திரும்பவும் தாயின் கருவறையில் புகான். இச்சிவலிங்கங்களைப் பூஜிப்பதால், இந்நிலவுலகில் உள்ள நால்வர்ணத்தவர்களும் துன்பம் களைந்து முக்தி பெறுவர். இப்பன்னிரண்டு சிவலிங்கங்களின் பிரசாதத்தை உண்பவனது பாவங்கள் அந்நொடியிலேயே சாம்பலாகிவிடுகின்றன.

க்3ராஹ்யமேஷாம் ச நைவேத்3யம்

போ4ஜநீயம் ப்ரயத்நத: ।

தத்கர்து: ஸர்வபாபாநி ப4ஸ்ம—

ஸாத்3யாந்தி வை க்ஷணாத் ॥

— ஶிவபுரா. கோடி. ஸம். 1/28

இதுவரை ஜோதிலிங்கங்களின் தரிசன பூஜைகளின் பெருமைகளைக் கூறினேன். இனி, இந்த ஜோதிர்லிங்கங்களின் துணை லிங்கங்களின் பெருமை பற்றிக் கூறுவேனாக, கவனமாகக் கேளுங்கள். சோமநாதரின் துணை லிங்கம் பெயர் ‘அந்தகேசுவரர்’. இது ‘மஹீ நதி’ கடலில் கலக்கும் சங்கம இடத்திலுள்ளது. மல்லிகார்ஜுன மகாலிங்கத்திலிருந்து வெளிப்போந்த உபலிங்கம் ‘ருத்ரேசுவரர்’ என்ற திருப்பெயருடையது. இது பிருகுகக்ஷம் என்கிற இடத்தில் உள்ளது. இச்சிவலிங்கத்தை உபாசிப்பவர்கட்கு அனைத்து நன்மைகளும் பெறலாகும். மகாகாலேசுவரரோடு இணைந்த சிவலிங்கம் ‘துக்தேசுவரர்’ அல்லது ‘பால்வண்ணர்’ என்றழைக்கப்படுவார். இது நர்மதை நதிக்கரையில் உள்ளது; பாவங்களனைத்தையும் நீக்குவது. ஓங்காரேசுவரரின் துணை லிங்கம் ‘கர்த்தமேசுவரர்’ எனப்படுகிறார். இது ‘பிந்துசரோவர்’ என்கிற இடத்தில் உள்ளது. இவர் அடியார்களின் விருப்பங்களை நிறைவேற்றுபவர். கேதாரேசுவரரது துணை லிங்கம் ‘பூதேசுவரர்’ எனப்படுகிறார். இவர் யமுனைக்கரையில் உள்ளார். இவரை வழிபடுகிறவர்களுடைய பாவங்கள் அனைத்தையும் அழிப்பவர் எனக் கொண்டாடப்படுபவர். பீமாசங்கரரது துணை லிங்கம் ‘பீமேசுவரர்’ என்றழைக்கப்படுகிறார். இவரும் சஹ்யமலையிலேயே இருப்பவர்; பெருந்திறலை அளிப்பவர். நாகேசுவரர் என்கிற ஜோதிலிங்கத்தின் உபலிங்கத்தின் பெயரும் ‘பூதேசுவரர்’ என்பதே. இவர் மல்லிகா சரஸ்வதீ நதிக்கரையில் உள்ளவர். இவரைத் தரிசித்தாலே போதும் பாவங்கள் தொலையும். இராமேசுவர சுவாமியின் (ஸ்ரீராமநாதரின்) உபலிங்கம் ‘குப்தேசுவரர்’. குஶ்மேசுவர சிவலிங்கத்தின் உபசிவலிங்கம் ‘வியாக்ரேசுவரர்’ ஆகும். அந்தணர்களே! இதுவரை பன்னிரண்டு ஜோதிர்லிங்கங்களின் துணை லிங்கங்கள் பற்றிக் கூறினேன். இச்சிவலிங்கங்களைத் தரிசித்தாலே போதும் பாவங்கள் விலகும். மனோபீஷ்டங்கள் நிறைவுறும். மிகவும் முக்கியம் என்றழைக்கப்படும் சிவலிங்கங்களைப் பற்றிக் கூறியாயிற்று. இனி, மேலும் உள்ள முக்கிய லிங்கங்களைப் பற்றிக் கூறுவேன்.

 

அத்தியாயம் : இரண்டு முதல் நான்கு வரை

காசி முதலிய பல தலங்களில் வீற்றிருக்கும் சிவலிங்கங்களின் பெருமையும், அத்ரீசுவரர் தோன்றிய வரலாற்றில் சிவபெருமானும் கங்கையும், அத்ரி மகரிஷியின் தவவனத்திலேயே தங்கி வசித்தலும்

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— முனிவர்களே! கங்கைக்கரையில் விளங்கும் முக்தி தலமான காசியை அறியாதவர்களும் உண்டோ? அது சிவபெருமான் நித்தியவாசம் செய்யும் திருத்தலமாகும். அத்தலமே சிவலிங்கங்கள் நிரம்பியது எனவறிக. காசியில் அவிமுக்த கிருத்திவாஸேசுவரர், திலபாண்டேசுவரர், தாசாசுவமேதம் முதலிய சிவலிங்கத் திருமேனிகள், கங்கை கடலில் கலக்கும் இடத்திலுள்ள சங்கமேசுவரர், பூதேசுவரர், ஏகாசிகீ நதிக்கரையில் நாரீசுவரர், கண்டகீ நதிக்கரையில் விளங்கும் வடுகேசுவரர், பல்குனீ நதிக்கரையில் பூரேசுவரர், ஸித்தநாதேசுவரர், வடக்கே தூரேசுவரர், சிருங்கேசுவரர், வைத்தியநாதர், ததீசி முனிவர் தலத்தில் ஜப்யேசுவரர், கோபேசுவரர், ரங்கேசுவரர், வாமேசர், நாகேசர், காமேசர், விமலேசுவரர், பிரயாகையில் பிரும்மதேவர் தாபித்த பிரும்மேசுவரர், சோமேசுவரர், பாரத்வாஜேசுவரர், ஶூலடங்கேசுவரர், மாதவேசர், அயோத்தியில் நாகேசர், புருஷோத்தம நகரில் புவனேசர், அற்புதாசலத்தில் கோடீசர், கௌசிகீ நதிக்கரையில் நாகேசுவரர் என்று இதுவரை கிழக்கு திசையில் உள்ள சிவலிங்கங்களைக் கூறினேன். இனி தென்திசையில் விளங்கும் சிவலிங்கங்களைக் கூறுவேனாக. (அத்தியாயம் 2)

* * *

திருச்சித்திரகூடத்தில் உள்ள பிரும்மபுரியில் ‘மத்தகஜேந்திரகம்’ பிரும்மாவினால் தாபிக்கப்பட்டது. அவர் வேண்டுவார் வேண்டுவதைத் தருபவர். கோதாவரியின் மேற்கில் பசுபதிநாயகர். அவர் உலகின் நலனிற்காகவும், அனசூயைக்கு நலன் தருவதற்காகவும், பஞ்சம் நிலவியபோதும் தானாகத் தோன்றியவர். தென்திசையில் சித்திரகூடத்தின் அருகில் ‘காமதம்’ என்கிற வனமொன்று உள்ளது. அங்கு பிரும்மதேவரது திருக்குமாரரான அத்ரி மகரிஷி தன் மனையாள் அனசூயாதேவியோடு கடுந்தவம் இயற்றினார். முன்பொரு சமயம் விதியின் விளையாட்டால் ‘விகடா’ என்கிற நூறு வருடத்திய பஞ்சமொன்று தோன்றியது. மழை என்பது பெயருக்குக்கூட இல்லை. மக்கள் படும் துன்பத்தைக் காணச் சகியாத அனசூயாதேவி, தன் கணவரான அத்ரி முனிவரிடம் இதைப் பற்றிக் கூறினார். முனிவரோ பிராணாயாமத்தைச் செய்து, தன் இதயகுகையில் விளங்கும் ஆன்ம தத்துவமான சிவபிரானையே தியானித்திருந்தார். கணவரோ தவத்தில் ஆழ்ந்துள்ளார். உணவு கிடைக்காமையால் சீடர்களும் வெகுதூரம் தள்ளிச் சென்றுவிட்டனர். இதனால் அனசூயாதேவி தனிமையில் இருந்தாள். ஆனாலும் மண்ணினால் அழகானதொரு சிவலிங்கம் சமைத்து, மந்திரம் கூறி முறைப்படி மனதால் பூஜித்துத் தன் மணாளரையும் உரியவாறு உபசரித்து வந்தாள். இவளது தவஒளி கண்டு தேவர்களும் தானவர்களும் அக்னியிடம் நெருங்காது தொலைவிலிருப்பதுபோல் தொலைவில் நின்றனர்.

முனிவர் வெகுகாலம் தவத்தில் ஆழ்ந்திருந்தார். அனசூயாதேவியோ சிறிதும் வெறுப்பின்றித் தன் மணாளரை உபசரித்து வந்தாள். ஒரு சமயம் இக்காட்சியைக் காண தேவர்களும் முனிவர்களும் கங்கை முதலிய புண்ணியநதி தேவதைகளும் அத்ரி முனிவரது ஆசிரமத்திற்கு வந்தனர். வந்தவர்கள் அத்ரி முனிவரது தவம் உயர்ந்ததா? அனசூயாதேவியின் பணிவிடை சிறந்ததா? என்றும், இவர்களன்றோ கொடுத்து வைத்தவர்கள், புண்ணியசீலர்கள் என்றும் ஒருவருக்கொருவர் பேசி வியந்து பாராட்டினர். பின், அவரவர்கள் தங்கள் தங்கள் இடம் சென்றனர். ஆனால், சிவபிரானும் கங்காதேவியும் மட்டும் அங்கேயே தங்கினர். கங்கையோ இவர்களுக்கு ஏதாவது ஓர் உதவி செய்யாமல் எப்படிச் செல்வது? என்று அங்கேயே தங்கினாள். ரிஷிகளும் முனிவர்களும் ஐம்பத்து நான்கு ஆண்டுகள் அங்கேயே தங்கினார்கள். இவ்வாறு தவம் செய்தும் தவத்தின் பயனான மழை ஐம்பத்து நான்கு வருடங்களாகப் பொய்த்தது. (அத்தியாயம் 3)

* * *

இவ்வாறிருக்கையில் ஒருநாள் தவம் கலைந்த முனிவர் தனது மனைவியிடம், “அம்மா! குடிக்கத் தண்ணீர் வேண்டும்” என்றார். உடனே அந்த அம்மையும் நீர் கொண்டு வருவதற்காகக் கமண்டலு ஏந்திப் புறப்பட்டாள். ஆனால், எங்கிருந்து எப்படி நீர்கொண்டு வருவது? என்று சிந்தித்திருக்கையில், அங்கு கங்காதேவி அழகிய பெண்ணுருவம் ஏற்று நேரில் நிற்பதைக் கண்டு வியந்தாள். அவ்வமயம் கங்கை அனசூயை பிராட்டியைப் பார்த்து, “தாயே! எங்கே செல்கிறீர்கள்? தங்களைக் கண்டு நான் மகிழ்ந்தேன். நீங்கள் வேண்டுவதை உடனே நிறைவேற்றுவேன், கட்டளையிடுங்கள்” என்று வேண்டினாள். இதைக் கேட்ட அனசூயை, “அம்மா! தாமரை போன்ற திருக்கண்களுடையவரே! தாங்கள் யார்? எங்கிருந்து வருகிறீர்கள்? உண்மையைச் சொல்லுங்கள்” என்றாள்.

கங்கை கூறுகிறாள்—— “தாயே! நான் கங்காதேவி. தங்களது பதிசேவையைக் கண்டும், சிவபிரானிடம் செலுத்தும் பக்தியைக் கண்டும் மகிழ்ந்தேன். உமது கற்புத்திறனையும் கண்டேன். ஆகவே, உமது எதிரில் தோன்றினேன்.”

இதைக் கேட்ட அனசூயை தலைதாழ்த்தி வணங்கி, “தாயே! எனது கற்பு கண்டு தாங்கள் மகிழ்ந்தது உண்மையாகின், எனக்கு நீரை அள்ளித் தாருங்கள்” என வேண்ட, கங்கையும் “அம்மா! நான் நிலத்தில் பாய்ந்தோட விரைவில் வழி செய்துகொடு. அந்நொடிவரை இருப்பேன்” எனப் பதில் உரைக்க, அனசூயாதேவியும் அவ்வாறே வழி செய்தாள். கங்கை, நீர் வடிவில் அவ்வழியே பாய்ந்தோடத் தொடங்கினாள். அப்பொழுது உலகின் நலன் கருதி கங்கையிடம், “தாயே! தாங்கள் என்னிடம் கருணை கொண்டுள்ளது உண்மையானால், என் கணவர் தவம் செய்து என் பக்கம் திரும்பும் வரை தாங்கள் இங்கேயே தங்கியிருக்க வேண்டும்” என வேண்டினாள். கங்கையும் அதை ஒத்துக் கொண்டாள். பின் அனசூயை அந்த கங்கை நீரைக் குடத்தில் (கமண்டலத்தில்) ஏந்தித் தன் கணவர் பக்கல் வந்து நீரைத் தர, ஆசமனம் செய்து அந்நீரைப் பருகிய அத்ரி முனிவர், ‘இது நான் தினமும் அருந்தும் நீரைப் போல இல்லையே. மரங்களும் செடி—கொடிகளும் காய்ந்துள்ளன, மழையோ இல்லை. அப்படியிருக்க, இவள் எங்கிருந்து இந்த மதுரமான நீரைக் கொணர்ந்திருப்பாள்?’ என்று சிந்தித்து, “அம்மா! நீ நீரை எங்கிருந்து கொண்டு வந்தாய்?” எனக் கேட்டார்.

இவ்வாறு கேட்கவே அனசூயை, ‘நடந்ததைக் கூறினால் அது தற்பெருமையாகிவிடும். கூறாமல் விடுத்தால் கற்பின் திறனுக்கு ஊறு வரும். இரண்டிற்கும் கேடு நேராதவாறு பதிலுரைக்க வேண்டுமே’ என்று மனம் கலங்கினாள். முனிவர் திரும்பத் திரும்பக் கேட்கவே சிவனாரது திருவருளால் அவள் மனதில் பளிச்சென்று ஓர் எண்ணம் தோன்றியது. “நாதா! சிவனாரது திருவருளாலும் தங்களது புண்ணியத் தவவலிமையாலும் கங்கை தேவி இங்கு நேரிலே வந்திருக்கிறாள். அவளது நீரே இது” என்று பதிலுரைத்தாள். இதைச் செவிமடுத்த அத்ரி முனிவர், “என் இனியவளே! நீ கூறுவது உண்மையா அல்லது பொய்யா? உனக்கொன்றும் இது கிட்டாததன்று. இது தேவர்களுக்கும் யோகிகளுக்கும்கூட பெறற்கரிதாயிற்றே! இது எனக்கு வியப்பை அளிக்கிறது. நான் நேரில் கண்டால்தான் ஒத்துக் கொள்வேன்” என்று கூறவே, அனசூயைப்பிராட்டி “அப்படியானால் என்னோடு வாருங்கள்” என்று பதிலுரைத்துச் சிவனாரை நினைத்துத் துதித்துத் தன் கணவனை நதிகளில் சிறந்த கங்கை பாயுமிடம் அழைத்துச் சென்றாள்.

அங்கு கங்கை தன் அழகிய திருமேனியோடு காட்சி தருவதை இருவரும் கண்டனர். உடனே, முனிவர் பக்தியோடு கங்கையைத் துதிக்கலானார். இருவரும் கங்கை நீரில் நீராடித் துதித்துத் தன் அனுஷ்டானங்களைச் செய்தனர். பின் கங்கை, “தன் இருப்பிடம் செல்கிறேன்” என்று கூற அனசூயைப்பிராட்டி, “தாயே! தாங்கள் என்னிடம் கருணை கொண்டுள்ளது உண்மையானால், தாங்கள் இத்தவபூமியிலேயே தங்கியிருக்க வேண்டுகிறேன். கொடுத்த வாக்கைக் காப்பதுதானே சான்றோர்களது இயல்பு. எங்களையெல்லாம் காப்பாரின்றி அனாதையாக்காமல் தாங்கள் இங்கேயே தங்கவேண்டும்” என்று வேண்டவே, கங்காதேவி கூறலானாள்—— “அனசூயைப்பிராட்டியே! தாங்கள் செய்த சிவபூஜை மற்றும் தங்களது கணவனுக்குச் செய்த பணிவிடையின் ஒரு வருடத்திய பயனை எனக்களிப்பதானால், தேவர்கட்கு உதவுவதற்காக நான் இங்கேயே தங்கிடுவேன். கற்பரசியைக் காண்பதால் எனக்கு ஏற்படும் மனமகிழ்ச்சி தானமளிப்பதாலேயோ, புண்ணிய நதிகளில் நீராடுவதாலேயோ, வேள்விகள் செய்வதாலேயோ, யோகம் பயிலுவதாலேயோ கிடைப்பதில்லை. கற்பரசிகளின் தரிசனமே அனைத்திலும் அதிக மகிழ்ச்சியைத் தருவது. நான் கூறுவது முற்றிலும் உண்மை. கற்பரசிகளைத் தரிசிப்பதால் எனது பாவங்கள் விலகுகின்றன. (பாவிகள் தாங்கள் செய்த பாவங்களைக் கங்கையில் நீராடிப் போக்கிக் கொள்கின்றனர். அவ்வாறு தனக்குச் சேரும் பாவங்களைக் கங்கை கற்பரசிகளைத் தரிசிப்பதால் போக்கிக் கொள்கிறாள்.) அதனால், நான் தூய்மை அடைகிறேன். ஏன் தெரியுமா? கற்பரசிகள் பார்வதீபிராட்டியைப் போல் தூய்மையானவர்கள். உலகிற்கு நன்மை செய்யத் தாங்கள் விரும்பினால், உலக நன்மைக்காக நான் விரும்பிக் கேட்டதைத் தருவீராக. அப்பொழுதுதான் நான் இங்கு நிலைத்து வாசம் செய்வேன்.”

சூதர் கூறுகிறார்—— முனிவர்களே! இவ்வாறு கங்காதேவி கூறவே அனசூயையும் ஒரு வருடத்திய முழு புண்ணியத்தையும் அவளுக்குத் தாரை வார்த்து அளித்தாள். சான்றோர்களின் இயல்பே பிறருக்கு நன்மை செய்வதுதானே. இதற்கு உதாரணம் பொன், சந்தனம், கரும்புச்சாறு. (பொன், தான் காய்ச்சப்பட்டுப் பலப்பல அடிவாங்கிப் பிறருக்குப் பொன் நகையாகச் சூட்டிக் கொள்ள உதவுகிறது. சந்தனம், தான் அரைபட்டுப் பிறருக்கு நறுமணத்தை அளிக்கிறது. கரும்பு, தான் செக்கில் நசுங்கி அரைபட்டுப் பிறருக்கு இனிய சாற்றை அளிக்கிறது.) அனசூயையின் இச்செயலைக் கண்டு மனம் மகிழ்ந்த சிவபிரான், அங்கேயே பார்த்திவ லிங்கமாகத் தோன்றிக் காட்சியருளினார்.

சிவபிரான் கூறுகிறார்—— “கற்புத்தாயே! உனது செயலைக் கண்டு மகிழ்ந்தேன். வேண்டிய வரம் கேள். உன்னைவிட எனக்குப் பிரியமானவர்களும் உண்டோ?”

அப்பொழுது அத்தம்பதிகள் ஸத்யோஜாதம் முதலிய ஐந்து திருமுகங்களோடு மிகமிக அழகிய திருமேனியோடு அங்கு காட்சி தந்த சிவபிரானைக் கண்டு வியந்தனர். இரு கைகளையும் சிரமேற்கூப்பினர், துதித்தனர், காதலாகிக் கசிந்துருகிப் பூஜித்தனர்—— “இறைவனே! தாங்களும் கங்காதேவியும் எங்களிடம் மனமகிழ்வும் கருணையும் கொண்டுள்ளது நிச்சயமானால், தாங்கள் இருவரும் இத்தவ வனத்திலேயே எப்பொழுதும் வசித்தல் வேண்டும். உலகம் அனைத்திற்கும் அருள் மழை பொழிய வேண்டும்.” இதைக் கேட்டு இருவரும் மனமகிழ்வு கொண்டு, அவர்களது தருவனத்திலேயே தங்கலாயினர். இச்சிவலிங்கம்தான் அத்ரீசுவரர். கங்கை தோன்றிய அவ்விடத்தில் இன்றும் குறையாது நீர் நிரம்பியுள்ளது. இதனால் இங்கு ஓடும் நதியான கங்கை ‘மந்தாகினி’ எனப் பெயர் பெற்றது. பஞ்சம் வந்தபோது இங்கிருந்து வேறிடம் நோக்கிச் சென்ற முனிவர்கள் அனைவரும் திரும்பி வந்தனர். யவம், நெல் முதலிய தானியங்கள் விளைந்தன. வேள்வியையே தொழிலாகக் கொண்ட ரிஷிகள் வேள்விகள் செய்யத் தொடங்கினர். அவர்களது வேள்வியான நற்கர்மங்களால் மாரி முறையாகப் பெய்தது. எங்கும் ஒரே மகிழ்ச்சி. அத்ரீசுவரரது பெருமை குறித்து இதுவரை கூறினேன். இது இகபர நலன்கள் நல்குவது; வேண்டுவார் வேண்டுவன அளிப்பது; அனைத்திற்கும் மேலாகப் பக்தியை வளர்ப்பது. (அத்தியாயம் 4)

 

அத்தியாயம் : ஐந்து முதல் ஏழு வரை

நந்திகேசுவர சிவலிங்க மகிமையும், ‘ரிஷிகா’ என்கிற கற்பரசியின் பக்தியும்

சூதர் கூறுகிறார்—— ‘காலஞ்ஜரம்’ என்கிற பர்வதத்தில் விளங்குவது நீலகண்டர் என்கிற சிவலிங்கம். அடியார்கட்கு ஆனந்தம் அருள்பவர். ரேவா நதிக்கரையிலோ எண்ணற்ற சிவலிங்கங்கள் உள்ளன. அந்நதியிலுள்ள கற்களும் சிவலிங்கங்களே. பக்தியும் முக்தியும் அளிக்கும் சில முக்கிய சிவலிங்கங்களின் பெயரை மட்டும் கூறுகிறேன். ஆர்த்தேசுவரர், பரமேசுவரர், சிம்மேசுவரர், சர்மேசுவரர், குமாரேசுவரர், புண்டரீகேசுவரர், மண்டபேசுவரர், நர்மதை நதிக்கரையில் துந்துரேசுவரர், சூலேசுவரர், கும்பேசுவரர், குபேரேசுவரர், சோமேசுவரர், அனுமனால் தாபிக்கப்பட்ட மகாகபீசுவரர், நந்திகேசுவரர் முதலியன. இந்த நந்திகேசுவரரைப் பூஜிப்பதால் விரும்பியன கைகூடும். இவர் முக்தியையும் அருள்பவர். இந்த ரேவா நதியில் நீராடுவதால் பாவங்கள் விலகி அபீஷ்டங்கள் (விருப்பங்கள்) சித்திக்கும்.

இந்த நந்திகேசுவர சிவலிங்கத்தின் பெருமை பற்றி முன்பொரு சமயம் தர்மபுத்திரர் வினவியுள்ளார். உங்கள் மேல் கொண்ட அன்பினால் அவருக்குச் சொல்லியதையே உங்களுக்கும் கூறுவேனாக.

ரேவா நதியின் மேற்குக்கரையில் உள்ள நகரம் ‘கர்ணகீ’ என்பது. ‘உதத்யர்’ என்கிற மகரிஷியின் குலத்தில் அவதரித்த அந்தணர் ஒருவர், முன்பொரு சமயம் தன் மனைவியைத் தன் இரு புத்திரர்களிடமும் ஒப்படைத்துவிட்டு ‘காசியம்பதி’ சென்றார். சென்றவர் அங்கேயே மரணமும் அடைந்தார். இதைச் செவியுற்ற அவரது மகன்கள் இருவரும் அவரது இறுதிக்கடன்களை உரிய முறையில் முடித்துத் தாயைப் பேணி வந்தனர். அவர்களது தாயார், சொத்துக்களை மூன்றாகப் பிரித்துத் தன் இறுதிக்காலத்திற்கென தனக்கொரு பங்கும், மற்ற இரு மகன்களுக்கு இரு பங்குமாகத் தந்து சிவசிந்தையில் ஆழ்ந்திருந்தாள்.

வெகுநாட்கள் கழிந்தும் தனக்கு மரணம் நேராதது கண்டு வருந்தினாள். இதைக் கண்ட அவளது இரு மகன்களும், “தாயே! உனக்கு என்ன குறை? ஏன் வீணில் துன்பம் கொள்கிறீர்கள்? நாங்கள் என்ன செய்ய வேண்டுமோ கூறுங்கள், உடனே செய்கிறோம்” என்றனர். இதைக் கேட்ட அவள், “மகன்களே! என்ன சொல்லட்டும். என் குறைகளோ ஏராளம். அதை நீங்கள் முடித்துத் தந்தால் உடனே எனக்கு மரணம் கிட்டும்” என்று பதிலுரைத்தாள். குமாரர்கள் என்னவென்று கேட்க, “குழந்தைகளே! முன்பொரு முறை காசி செல்லவேண்டுமென்று ஆசை இருந்தது. அங்கு செல்ல முடியவில்லை. ஆகவே, நான் மரித்த பிறகு என் அஸ்தியை (எலும்புகளை)க் கங்கையில் போடவேண்டும்” என்று தன் உள்ளக்கிடக்கையைக் கூறினாள்.

மக்கள் இருவரும் தாயின் கையில் சிறிது நீர்வார்த்து அவ்வாறே செய்வதாகக் கூறவே, சிவபிரானை நினைந்தவாறு அவளது ஆவி பிரிந்தது. தாயின் இறுதிக்கடன்களை உரியவாறு முடித்தனர் மைந்தர்கள் இருவரும். இவ்விருவரிலும் மூத்தவனான சுவாதன் தன் தாயின் அஸ்தியை எடுத்துக் கொண்டு, தன் பணியாள் ஒருவனுடன் காசிக்குப் புறப்பட்டான். ஒரு யோஜனை (8 மைல்) தூரம் சென்ற அவன், அங்கு ஒரு கிராமத்திலுள்ள அந்தணர் வீட்டில் இரவு தங்கினான். மாலைக்கடமைகளான சந்தியாவந்தனம் முதலியன முடித்துச் சிவனைத் துதித்து உறங்கலானான். இரவில் இரண்டு ஜாமங்கள் கழிந்ததும் அங்கு ஓர் ஆச்சரியம் நடந்தது. அதைப் பற்றிக் கேளுங்கள். (அத்தியாயம் 5)

* * *

இவன் தங்கிய அந்த அந்தணரின் வீட்டின் முற்றத்தில் ஒரு பசு கட்டப்பட்டிருந்தது. வெளியிலிருந்து வந்த அவ்வந்தணர் பால் கறக்கப்படாதது கண்டு தன் மனையாளை அழைத்து, முதலில் பால் ஊட்டுவதற்குக் கன்றுக்குட்டியை அவிழ்த்துவிடச் சொல்ல, கன்றும் வந்து தாயிடம் பால் குடித்தது. சிறிது குடித்ததும் பால் சுரக்கத் தொடங்கவே, அக்கன்றை இழுத்து ஒரு முளையில் கட்டலானார் அவ்வந்தணர். அவ்வாறு இழுக்கையில் கன்று அவ்வந்தணர் காலை மிதித்துவிட்டது. இதனால் சினந்த அந்தணர் அக்கன்றைக் கல்லெடுத்து அடித்தார். பால் கறந்து முடித்ததும் கோபத்தில் கன்றைத் திரும்பப் பால் ஊட்ட அவிழ்த்துவிடாது திரும்பினார். இதனால் தாய்ப்பசு வருந்தி அழுதது. அதைக் கண்ட கன்றுக்குட்டி தாயை நோக்கி, “தாயே! ஏன் அழுகிறீர்கள்? உங்கள் துக்கம் என்ன?” எனக் கேட்க, தாய்ப்பசு “குட்டியான உன்னை அடித்தாரே அவ்வந்தணர். அதுதான் என் துக்கம்” என்றது.

இதைக் கேட்ட கன்று பதிலுரைத்தது—— “தாயே! என்ன செய்வது? எங்கு போவது? நாமோ முன்வினைக் கயிற்றால் கட்டப்பட்டுள்ளோம். முன்பு செய்த வினையின் பயனை இப்பொழுது அனுபவிக்கிறோம். சிரித்துக் கொண்டு செய்த தவறின் பயனை, இப்பொழுது அழுது கொண்டே அனுபவிக்கிறோம். சுகமோ, துக்கமோ தருபவர்கள் வேறு யாருமில்லை. பிறர் தருவதாக நினைப்பவர்கள் தீய எண்ணம் உடையவர்கள். நான்தான் செய்கிறேன் என்று நினைப்பதும் பொய்யறிவே (மித்யாஞானம்) ஆகும் என்பர் சான்றோர். சுகமோ, துக்கமோ தனக்குத்தானே நாம் செய்த கர்மங்களின் பயனாகும். ஆகவேதான் நற்செயலைக் கொண்டாடுகிறோம். அனைத்தும் நாம் செய்யும் கர்மங்களிலேயேதான் அடங்கும். நான், நீங்கள், இந்த அனைத்து ஜீவராசிகள் ஆகிய அனைத்துமே கர்மத்தினால் இறுகக் கட்டப்பட்டனவே. ஆகவே, தாங்கள் வருந்தத் தேவையில்லை.”

தன் காளைக்கன்று இவ்வாறு ஞானத்தையே கருத்தாகக் கொண்டு கூறிய பதிலைக் கேட்ட தாய்ப்பசு, “குழந்தாய்! நீ கூறியதை நானும் அறிவேன். அனைத்தும் கர்மத்திற்கு ஆட்பட்டவைதான். ஆனால், நானோ மாயைக்கு ஆட்பட்டுத் துக்கமடைந்தேன், அழுதேன். ஆனால், மனச்சாந்தி வரவில்லையே” என்றது. உடனே கன்று, “தெரிந்துமா அழுகிறீர்கள். அழுவதால் என்ன சாதிக்கப் போகிறீர்? ஆகவே, துக்கத்தை விடுவாய்” என்றுரைத்தது. இதைக் கேட்ட தாய்ப்பசு, “குழந்தாய்! எனக்கு ஏற்பட்டது போன்ற துன்பம் இவ்வந்தணனுக்கும் ஏற்படுமாயின், அன்றுதான் என் துக்கம் தீரும். நாளை காலை அவர் மகன் வருவான். நான் கொம்பினால் முட்டுவேன். அவன் இறப்பான். இது நிச்சயம்” என்றது.

கன்று பதில் கூறுகிறது—— “தாயே! முதலில் என்ன கர்மம் செய்தோமோ? அதன் பயனை இப்பொழுது நுகர்கிறோம். அந்தணச் சிறுவனைக் கொன்று அந்தப் பிரும்மஹத்தியின் பயனையும் ஏன் பெறவேண்டும்? புண்ணியமும் பாவமும் சமமாக இருந்தால், இப்புண்ணிய பூமியான பாரத கண்டத்தில் பிறப்பு கிடைக்கிறது. இரண்டும் அழிந்துபடுமானால் தாயே! முக்தி கிடைக்கிறது. கர்மம் என்று தொலையப் போகிறதோ? நன்மை (போகம்) என்று கிடைக்கப் போகிறதோ? ஆகவே, தவறான கர்மத்தைச் செய்யாதே. நான் இதற்குமுன் உன் குட்டியா? இல்லையே. இன்று உன் குட்டி. நீ தாய் இப்பொழுது. தாய்—மகன் என்கிற பாசம் (அபிமானம்) எல்லாம் வீண். சற்று யோசித்துப் பார். தாய் எங்கே? தந்தை எங்கே? தலைவன் யார்? மனைவி எங்கே? யாருக்கும் யாருமில்லை. அனைவரும் தங்கள் தங்கள் முன்வினைப்பயனை அனுபவிப்பவர்களே. இந்த உண்மையை நன்கு சிந்தித்துத் துக்கத்தை விடு. பரலோக நன்மையை எண்ணி நற்செயல்களையே செய்.”

தாய்ப்பசு—— “மகனே! இதை நான் நன்கறிவேன். ஆனால், மாயை என்னை விடவில்லையே. உனது துக்கத்தினால்தான் எனக்கு இப்பெருந்துக்கம். ஆகவே, இந்த மனத்துன்பத்தை அவனுக்குத் தரப்போகிறேன். அதனால் வரும் பிரும்மஹத்தி பாவத்தைப் போக்கிக் கொள்ளும் வழியையும் பாவத்தைப் போக்கும் இடத்தையும் நான் அறிந்திருக்கிறேன்.”

சூதர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு தாய்ப்பசு கூறவே கன்று பதில் ஒன்றும் கூறாது மௌனமாயிற்று. தாய்ப்பசு, கன்று ஆகிய இரண்டின் உரையாடலைக் கேட்ட வழிப்போக்கனான அந்தணன் மிகவும் வியந்தான். பொழுது புலர்ந்ததும் தாமும் அந்த இடம் செல்ல நினைத்தான். பின் அயர்ந்து தூங்கினான். பொழுது விடிந்தது. முதலில் விழித்த அந்த வீட்டு அந்தணன் வழிப்போக்கனான அந்தணனை எழுப்பி, “அன்பரே! பொழுது புலர்ந்தது. தாங்கள் நினைத்த இடம் செல்ல வேண்டுமல்லவா? எழுந்திருங்கள்” என்று எழுப்பினான். ஆனால், வழிப்போக்கனான அந்தணன், “உடம்பு மிகவும் வலிக்கிறது. ஆகவே, சிறிது ஓய்வெடுத்துச் செல்கிறேன்” என்று பதிலிறுத்தான்.

பால் கறக்கும் நேரம் வந்ததும் அவ்வீட்டு அந்தணர் தனது மகனை அழைத்து, “மகனே! நான் சற்று வெளியே செல்ல வேண்டும். நீ சற்று நிதானமாகப் பாலைக் கற” என்று கட்டளையிட்டுவிட்டு வெளியே சென்றுவிட்டார். அந்தணச் சிறுவனும் பால் ஊட்டுவதற்குக் கன்றைத் தாய்ப்பசுவிடம் அழைத்துவர, பசு அவனைத் தன் கொம்பினால் முட்டியது. அச்சிறுவனும் உயிர்த்தானத்தில் அடிபட்டு இறந்தான். இதைக் கண்டு அவனது தாய் கதறியழுதாள். தாய்ப்பசுவை அடித்துத் துரத்தினாள். வெளுத்திருந்த பசுவோ நீலநிறத்ததாயிற்று. கண்டவர்கள் வியந்தனர். வழிப்போக்கனான அந்தணன் அப்பசுவைப் பின்தொடர்ந்து செல்ல, அது நர்மதை நதிக்கரையிலுள்ள நந்திகேசுவரர் சமீபம் சென்று, நர்மதை நதியில் மும்முறை முழுகி எழுந்தது. உடனே நீலநிறம் மறைந்து பழையபடி வெண்ணிறமாயிற்று. பின் வந்த வழியே திரும்பியது. இதைக் கண்ட அந்தணன், “பிரும்மஹத்தி முதலிய பாவங்களைக் கழுவும் இந்நதியன்றோ உயர்ந்தது” என்று வியந்து, தானும் தன் பணியாளனுமாக அதில் நீராடித் தன் வழி நடந்தான்.

அப்பொழுது வழியில் சர்வாபரண பூஷிதையாக அழகிய ஒரு பெண் இவர்களைக் கண்டு, “அந்தணரே! எங்கு செல்கிறீர்கள்? மறைக்காமல் உண்மையைச் சொல்லுங்கள்” என்று கேட்க, அந்தணன் தனது விருப்பத்தைக் கூறினான். இதைச் செவிமடுத்த அப்பெண், “இப்பொழுது இந்நதியைக் கண்டீரல்லவா? உங்கள் தாயின் அஸ்தியை இங்கேயே போடுங்கள். வேறிடம் ஏன் செல்ல வேண்டும்? உங்கள் தாய் தெய்விக உடலைப் பெற்று, சம்புவான சிவபிரானின் உயரிய இடத்தை(த் திருக்கயிலையை) அடையப் போகிறாள். வைகாசி மாதம் வளர்பிறை ஏழாம்நாள் (சப்தமி திதியில்) இங்கு கங்காதேவி நேரில் வருகிறாள். அந்த ஏழாம் நாள் இன்றுதான்” என்று கூறி மறைந்தாள்.

இவ்வாறு கூறியதைக் கேட்ட அந்தணன், தன் தாயின் அஸ்தியை அந்நதியில் இட்டதும் ஓர் அதிசயம் நிகழ்ந்தது. தெய்வீகத் திருமேனி பெற்ற அவன் தாய், “மகனே! நீதான் உரிய செயலைச் செய்தவன். நீயன்றோ பேறு படைத்தவன். உன்னால் நம் குலம் பரிசுத்தமாயிற்று. பொருட்செல்வமும் பயிர்ச் செல்வமும் ஆயுளும் குலமும் உனக்குச் செழிக்கட்டும்” என்று தன் மகனுக்கு ஆசி வழங்கிவிட்டு உயர்கதியைப் பெற்றாள். அந்தணனும் மனமகிழ்ச்சி பெற்று தூயவனாகத் தன் வீடு திரும்பினான். (அத்தியாயம் 6)

* * *

ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள்—— அறிஞரே! சூதரே! வைகாசி மாத வளர்பிறை ஏழாம் நாள் கங்காதேவி நர்மதை நதிக்கு ஏன் வருகிறாள்? நந்திகேசுவரர் என்கிற திருநாமத்துடன் சிவபிரான் அங்கு எவ்வாறு தோன்றினார்? அதை நன்கு விளக்கமாகக் கூறவேண்டுகிறோம்.

சூதர் கூறுகிறார்—— மகரிஷிகளே! ஓர் அந்தணப்பெண். அவள் பெயர் ‘ரிஷிகா’. அவள் ஓர் அந்தணரின் மகள். விவாக முறைப்படி அவள் ஓர் அந்தணனை மணந்தாள். உயர்ந்த விரதங்களை முறைப்படி கடைப்பிடித்தொழுகுபவள் அப்பெண்மணி. ஆனால், முன்வினைப்பயனால் அவள் இளம்வயதிலேயே விதவையானாள். அதனால், அவள் பிரும்மசரிய விரதத்தில் ஊன்றி நின்று மண்ணினாலாகிய பார்த்திவ சிவலிங்கத்தை முறைவழுவாது பூஜித்துக் கடுந்தவமியற்றி வந்தாள். அப்பொழுது ஒரு நாள் ‘மூடன்’ என்ற பெயர் கொண்ட ஓர் அசுரன் காமப்பித்தேறி அங்கு வந்தான். அவனோ தீயவன்; பெருவலி படைத்த அசுரன்; பெரும் மாயாவி. தவம் செய்யும் மிக அழகிய அவ்வந்தணப் பெண்ணைக் கண்டு காமம் கொண்ட அவன், பல ஆசை வார்த்தைகள் கூறித் தன் ஆசைக்கிணங்க வேண்டினான். முனிவர்களே! உயர்ந்த விரதங்களைக் கடைப்பிடிக்கும் கற்புக்கனலான அவள் சிவபிரானையே நினைந்துருகுபவளானதால், அவனை ஏறெடுத்தும் பார்க்க விரும்பவில்லை. பின் காமக்கண் கொண்டு எவ்வாறு காண்பாள்? தவக்கண்ணாளான அவள் அவனை மதிக்கவுமில்லை. இதனால் சினம்கொண்ட அவன், தனது உண்மை உருவைக் காட்டி மிரட்டலானான். இதனால் பயந்து நடுங்கிய அவள் சிவபிரானையே சரணம் பற்றி ஓலமிட்டு அலறினாள்.

ஒழுக்கநெறியை நெறி செய்பவரான, சரணம் பற்றியவரைக் காத்தருளும் கருணைக்கடலான சிவப்பரம்பொருள் அம்மாதரசிக்கு ஆனந்தமருள எண்ணி, அங்கே அப்பொழுதே வெளிப்பட்டார். ஏழைகட்கு எளிவந்த இறைவன் காமப்பித்தேறி நிற்கும் அசுர மன்னனான மூடனை அந்நொடியிலேயே எரித்துச் சாம்பராக்கினார். அருட்கண்கொண்டு அச்சிவபக்தையை நோக்கி, “அம்மையே! வேண்டும் வரம் கேள்” என்று கூறினார். சிவபிரானது ஆனந்தமே வடிவான மங்களத் திருமேனியைக் கண்டு வணங்கிப் பன்முறை துதித்து, “எம் இறைவனே! தாங்கள் தேவர்க்கும் தேவர்; சரணமடைந்தவரைக் காத்தருள்பவர்; ஏழையடியார்கட்கு அன்பர்; அடியார்களைக் காப்பதே தன் கடமையாகக் கொண்டவர். இப்பொழுது இந்த மூடன் என்கிற அசுரனைக் கொன்று என் அறநெறியைக் காத்தருளினீர்கள்; என் கற்பைக் காப்பாற்றினீர்கள். தங்களது திருவடித்தாமரைகளில் என்றும் அகலாத உயர்ந்த பக்தியை எனக்கருள வேண்டும். இறைவா! இதுவன்றோ எனக்கு வேண்டிய வரம். இதைவிட இன்னும் உயர்ந்த வரம்தான் உண்டோ? இறைவா! எனக்கு இன்னுமொரு வரம் தரவேண்டும். அதுவென்ன தெரியுமா? தாங்கள் இந்நிலவுலக மக்களின் நலன் கருதி இங்கேயே நிலைகொண்டு அருளவேண்டும்” என்று வேண்டினாள்.

சிவபிரான் அருள்கிறார்—— “ரிஷிகே! நீயோ கற்பரசி; என்னிடம் ஆராத காதல் கொண்டவள். அதனால், நீ வேண்டிய வரங்கள் அனைத்தும் வேண்டியபடியே தந்தாயிற்று.”

அந்தணர்களே! இதற்கிடையில் ‘சிவபிரான் அங்கு தோன்றியுள்ளார்’ என்பதை அறிந்த நான்முகன், திருமால் முதலிய தேவர்களனைவரும் அங்கு வந்தனர். மகிழ்ச்சிக்கடலில் மூழ்கிக் காதலாகிக் கசிந்துருகி வணங்கிப் பூசித்துத் துதித்தனர். அப்பொழுது பெருமைமிக்க தேவநதியான கங்காதேவி, அந்த ரிஷிகையின் பாக்கியத்தைப் புகழ்ந்தவாறு அங்கு தோன்றித் தெளிவாகப் பேசலானாள்—— “ரிஷிகையே! நான் வைகாசி மாதத்தில் ஒரு நாள் இந்தப் புண்ணிய தீர்த்தத்தில் தங்கியிருக்க விரும்புகிறேன். அதற்கு நீதான் வரமளிக்க வேண்டும்.”

சூதர் கூறுகிறார்—— மகரிஷிகளே! கங்காதேவி கூறியதைக் கேட்ட கற்பரசியான ரிஷிகை, உலக நன்மையைக் கருதித் தெளிவான மனதோடு, “நன்று, நன்று. தாங்கள் கூறுவது போலவே நடக்கட்டுமே” என்று உத்தரமளித்தாள். சிவபிரானும் ரிஷிகையின் மகிழ்ச்சிக்காக அங்கேயே ஒரு பார்த்திவ (மண்) லிங்கத்தில் தன் முழுக்கலைகளுடன் லயமடைந்தார். இதைக் கண்டு மகிழ்ச்சி கொண்ட தேவர்களனைவரும் சிவபிரானது எளிவந்த தன்மையையும், ரிஷிகையினது சிவபக்தியையும் புகழ்ந்து பாடித் தங்கள் தங்கள் இல்லமடைந்தனர். அன்று முதல் நர்மதை நதியின் பெருமை பன்மடங்கு பெருகியது. பாவம் போக்கும் சிவபிரானும் ‘நந்திகேசுவர லிங்கம்’ எனப் பெயர் பெற்றார். கங்காதேவியும் ஒவ்வொரு வருட வைகாசி மாதம் ஏழாம் நாள் (ஸப்தமி திதி) உலக நலன் கருதியும், மக்கள் நீராடுவதால் தன் பக்கல் சேரும் பாவங்களைக் கழுவித் தூய்மை பெறவும் இந்நர்மதை நதியில் வந்து கலக்கிறாள். அன்றைய தினம் மக்கள் இங்கு வந்து நீராடி, நந்திகேசுவரப் பெருமானை வணங்கி வழிபட்டுப் பிரும்மஹத்திக்குச் சமமான தங்கள் பாவங்களைப் போக்கிக் கொள்கின்றனர். (அத்தியாயம் 7)

 

அத்தியாயம் : எட்டு முதல் பதினொன்று வரை

கோகர்ணத்தில் விளங்கும் மகாபலேசுவரரின் மகிமை

சூதர் கூறுகிறார்—— மேற்குத்திசையில் விளங்கும் சிவலிங்கங்களின் பெருமையைக் கூறுகிறேன். கபிலை என்கிற நகரில் பாவம் களையும் ‘கால—ராமேசுவர லிங்கம்’ உள்ளது. மேற்குக் கடற்கரையில் ‘மகாசித்தேசுவர லிங்கம்’ உள்ளது. நால்வகைப் பேறுகளையும் தருபவர் இவர். அதனருகிலேயே பெருந்தவம் இயற்றி இராவணனால் பெறப்பட்ட ‘கோகர்ணேசுவரர்’ என்கிற சிவலிங்கம் மகாகணபதியால் தாபிக்கப்பட்டது. இச்சிவலிங்கத்தை ‘மகாபலேசுவரர்’ என்றும் அழைப்பர். இச்சிவலிங்கம் கிருத யுகத்தில் வெண்மையாக இருந்தது. திரேதா யுகத்தில் மிகவும் சிகப்பாகக் காணப்பட்டது. துவாபர யுகத்தில் மஞ்சளாக இருந்தது. கோரமான இக்கலியுகத்தில் மிக மிக மென்மையாக உள்ளது. இச்சிவலிங்கத்தைப் பூஜிப்பவன் பிரும்மலோகத்தை அடைகிறான்.

விஷ்ணு, பிரும்மா, இந்திரன், விசுவேதேவர்கள், மருத்கணங்கள், ஆதித்தியர்கள், வசுக்கள், அசுவினீ தேவர்கள், சந்திரன், நட்சத்திரங்கள் முதலியோர் கிழக்கு வாசலில் வந்து சேவிக்கிறார்கள். யமன், சித்திரகுப்தன், அக்னி, பித்ருக்கள், ருத்ரர்கள் முதலியோர் தெற்கு வாசலில் வந்து தொழுகிறார்கள். வருணன் மற்றும் கங்கை முதலிய அனைத்து நதிகளும் மேற்கு திசை வழியாக வந்து வணங்குகின்றனர். வாயு, குபேரன், பத்ரகாளியம்மை, ஏழு மாத்ரு தேவிகள், சண்டிகை முதலியவர்கள் வடக்கு வாசலில் நின்று வணங்குகிறார்கள். இச்சிவலிங்கம் முக்திக்கு வாயிற்படி என்றழைக்கப்படுகிறார். மாசி மாத வளர்பிறை சதுர்த்தசி திதியில் (அதாவது, வளர்பிறை பதினான்காம் நாள்) பூஜிப்பது முக்தியளிப்பதும் பாவங்கள் நீக்குவதுமாகும். இச்சிவபிரானைப் பூஜித்து, ஓர் அரிஜனப்பெண் (சண்டாளி) சிவலோகம் அடைந்தாள். (அத்தியாயம் 8)

* * *

மகரிஷிகளே! இச்சண்டாளப் பெண் முற்பிறிவியில் ‘சௌமினீ’ என்னும் பெயர் கொண்ட ஓர் அந்தணப்பெண் ஆவாள். சந்திரனையொத்த திருமுகப்பொலிவும், அனைத்து இலக்கணங்களும் கொண்டவள் அவள். இவளது தந்தை இவளை ஓர் அந்தணக் குமாரனுக்கு மணம் முடித்தார். அவன் இளம்வயதிலேயே நோய்வாய்ப்பட்டு இறந்தான். இது சௌமினியின் தலைவிதி. சிலகாலம் தன் கற்புநிலையைக் காத்து வந்த இந்த இளம் கைம்பெண் மன்மதன் பாணங்களுக்கு இலக்காகி விபசாரியானாள். இதையறிந்த அவளது சுற்றத்தார் (அந்த கோத்திரத்தைச் சேர்ந்தவர்கள்) அவளை ஊரைவிட்டு விரட்டிவிட்டனர். காடுகளில் மனம்போல் திரிந்து வந்த இவளை ஒரு வேளாளன் தன் வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றான். அங்கு புலாலுண்டு, கள் குடித்து, இளமை தூண்ட அவனோடு ரமித்து ஒரு பெண் மகவைப் பெற்றாள்.

ஒரு நாள் காதற்கணவன் வெளியே சென்றிருந்தான். அன்று இராப்பொழுதில் புலால் வெறிபிடித்து உந்த, வீட்டின் பின்புறம் கட்டப்பட்டிருந்த ஆட்டுமந்தையில் தவறி நின்றுள்ள ஒரு பசுங்கன்றைக் கதறக் கதற வெட்டி வீழ்த்தி வீட்டிற்குள் எடுத்து வந்தாள். பின்னர் ‘அது பசுங்கன்று’ என்பதைக் கண்டு பயந்த அவள், ஏதோவொரு நற்செயலின் பயனாக, “அந்தோ! சிவ சிவ!” என்று அலறினாள். ஆனாலும் புலால் வெறியால் அக்கன்றின் மாமிசத்தையே சமைத்து உண்டாள். பின் ஏதோவொரு காலவசத்தில் இறந்துபோனாள். வைவஸ்வத பட்டணமான யமபுரியில் யமன், இவளது முற்பிறவியின் நற்செயலை நினைத்து, அவளை நரகத்திலிருந்து விடுவித்துப் புலைஞர் பிறவியை அளித்தான். அதனால், அவள் புலைஞப் பெண்ணாகப் பிறந்தாள். அவள் பிறவியிலேயே குருடு; கறுத்த நிறம்; இளமையிலேயே தாய்—தந்தையரை இழந்தாள்; தொழுநோய் வேறு. ஆகவே, இத்தீயவளை ஒருவரும் மணக்கவில்லை. கையில் கோலூன்றிச் சென்று புலைஞர் வீடுகளில் பிச்சையெடுத்துப் பசி தீர்ந்தாள். காலங்கள் பல ஓடின, கிழவியானாள்.

ஒருநாள் பலர் ஒன்றுகூடி கோகர்ணத்தலம் செல்வதை அறிந்தாள். தனக்கும் உடுக்க உடையும், பசிக்கு உணவும் கிடைக்குமென்னும் ஆசையால் அவர்களை யாசித்தாள். எவரும் ஏதும் தராதிருக்க, ஏதோவொரு புண்ணியவான் அவளது கையில் ஒரு வில்வக்கொத்தை அளித்தான். குருடியான இவள் அதை நன்கு தடவிப் பார்த்து, இது சாப்பிடக் கூடிய பொருளல்ல என்று நினைத்து சற்றே தூரத்தில் விட்டெறிந்தாள். இரவு வேளையான அச்சமயம் அவ்வில்வக்கொத்து எதேச்சையாக அருகிலுள்ள சிவலிங்கத்தின் மேல் விழுந்தது. அன்றைய தினம் மாசி மாத வளர்பிறை பதினான்காம் நாள். இவளோ பலவாறு யாசித்தும் ஒன்றும் கிடைக்காததால் அறியாமலே நாள் முழுவதும் பட்டினியாக இருந்தாள்; இரவு முழுவதும் தூக்கமுமில்லை. ஆகவே, அதுவே சிறந்த சிவராத்திரி விரதமாயிற்று. பொழுது விடியவே சோகித்த அவள் தனது ஊருக்குத் திரும்பலானாள். கொஞ்ச தூரம் நடந்தவள் பட்டினி களைப்பால் சோர்ந்து வீழ்ந்தாள், இறந்தாள்.

சிவபிரானது கருணையால் சிவகணங்களால் கொண்டுவரப்பட்ட விமானமேறிச் சிவபதம் அடைந்தாள். இவளோ விபசாரி. புலாலும் கள்ளும் உண்டு, காமவெறி பிடித்தலைந்தாள். ஏதோ ஏதேச்சையாகச் சிவன் திருப்பெயரை உச்சரித்தாள். வில்வத்தை இட்டாள். உணவு கிடைக்காததால் பட்டினிப் பசியால் தூக்கமில்லை. அனைத்தும் சேர்ந்து சிவவிரதமாயிற்று. அறியாமல் செய்த இப்புண்ணியப் பயனால் சிவபதம் பெற்றாள். இந்நிகழ்ச்சியிலிருந்து கோகர்ணத்தில் விளங்கும் ‘மகாபலேசுவரர்’ பெருமை தெரியலாம். இச்சிவனாரின் பெருமை பற்றி மற்றொரு நிகழ்ச்சியும் கூறுகிறேன். அது சிவன்பால் பேரின்பக் காதலை வளர்க்கும். (அத்தியாயம் 9)

* * *

இக்ஷ்வாகு வம்சத்தில் ‘மித்ரஸஹன்’ என்னும் மன்னன் அறநெறி தவறாது ஆண்டு வந்தான். அவனது மனைவி ‘மதயந்தீ’. நளனைக் கைப்பிடித்த தமயந்தி போன்ற கற்பினள். ஒரு சமயம் வேட்டைக்குச் சென்ற மன்னன் சாதுக்களைப் பீடித்து வரும் தீயவனான ‘கமடன்’ என்கிற அசுரனைக் காட்டின் நடுவே கண்டு அவனை வதைத்தான். இதனால் பழிதீர்க்க எண்ணிய அவனது தம்பி ஒரு பணியாள் வேடம்பூண்டு மன்னனிடம் சமையற்காரனாக அமர்ந்தான். மனதிலே சூது, வெளியிலே பணியாள். இவ்வாறிருக்க மன்னனது தந்தையின் சிராத்த திதி வந்தது. அதனால் மன்னன் தனது குருவான வசிஷ்டரைத் திதிக்கு உணவருந்த அழைத்திருந்தான். சமையற்காரனோ கவடாக உணவில் மனித மாமிசத்தையும் கலந்திட்டான். இதைக் கண்ட வசிஷ்டர் சினம் கொண்டு அரசனை அரக்கனாகச் சபித்தார். சமையற்காரனாக வந்துள்ள அரக்கன் செய்த காரியம் இது என்பதைப் பின்பு தன் ஞானக்கண்களால் கண்ட குரு, அரசனது சாபத்தைப் பன்னிரண்டு ஆண்டுகளாகக் குறைத்தார். குற்றமற்ற தன் மேல் குருநாதர் தந்த சாபத்தை எண்ணி வருந்திய மன்னனும், குருவைச் சபிக்கத் தன் கைகளில் நீரை ஏந்தினான். இதைக் கண்ட கற்பரசியான மதயந்தீ சாபம் தருவதைத் தடுத்தாள். ஆகவே, அரசன் அந்த நீரைத் தன் கால்களின் மேல் விட்டுக் கொண்டான். அதனால் அவன் பாதம் கறுத்தது. அன்று முதல் அவன் ‘கல்மாஷபாதன்’ என்ற பெயரை அடைந்தான்.

வசிஷ்டருடைய சாபத்தால் கல்மாஷபாதன் ஒரு ராட்சஸனாக மாறினான். பெருத்த கறுத்த பயங்கரமான உருவம். கிடைத்த விலங்குகளையும் மனிதர்களையும் சாப்பிட்டான். காட்டில் இங்குமங்குமாகத் திரிந்தான். அவ்வாறு திரிந்துவரும் நேரத்தில் ஒருநாள் புதிதாகத் திருமணம் ஆன இளம்தம்பதியர் காட்டில் உல்லாசமாக விளையாடிக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டான். அவர்களில் அந்த இளம் முனிகுமாரனை விழுங்க எண்ணி, அவனைக் கையில் எடுத்தான். இதைக் கண்ட அவனது இளம்மனைவி, அவ்வரக்கனிடம் கருணை செய்யவேண்டிப் பலவாறு வேண்டினாள். ஆனால், மனித மாமிசத்தையே உணவாகக் கொள்ளும் அக்கொடியவரக்கன் அவ்விளைஞனது தலையைக் கொய்து உடலைத் தின்றான். அழுது புலம்பிய அவன் மனைவி சிதையடுக்கி, கணவனது எலும்புகளைப் பொறுக்கி, அதிலிட்டுத் தானும் அச்சிதையில் வீழ்ந்தாள். ஆனால், இறக்கும்முன் “அரக்கனே! இன்று முதல் நீ பெண்களைத் தீண்டினால் உன் இறப்பு நிச்சயம்” என்று சபித்தாள்.

இவ்வாறிருக்க பன்னிரண்டு வருடங்கள் கழிந்தன. முனிவரது சாபம் நீங்கி முன்போல் தனது அழகிய உடம்பினைப் பெற்று நாடு திரும்பினான் அரசன். முனிகுமாரனது இளம் மனைவி தனது கணவருக்குத் தந்த சாபத்தை அறிந்த அரசனின் மனைவி மதயந்தீ, தான் கைம்பெண்ணாவதை விரும்பாது, தன்னை அணைக்க வந்த கணவனைத் தடுத்தாள். ஆகவே, அவன் பிள்ளைப்பேறின்றிக் கவலை கொண்டான்; அரசை வெறுத்து வனமடைந்தான். அந்தண முனிக்குமாரனைக் கொன்ற பிரும்மஹத்தி பாவம் கோரமான கிருத்தியாகத் தன்னைப் பின்தொடர்வதையும், அடிக்கடி பயமுறுத்துவதையும் கண்டான். இப்பாவத்திலிருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொள்ளப் பல மந்திரங்களை ஜபித்தான்; விரதங்களை அனுஷ்டித்தான்; வேள்விகளைச் செய்தான்; பல புண்ணியத்தலங்களுக்கு யாத்திரை மேற்கொண்டான். ஆனால், அந்தப் பிரும்மஹத்தி பாவம் விலகவில்லை. கவலை கொண்ட மன்னன் பல தலங்கள் சுற்றி, பின் மிதிலை நகரமடைந்தான். அங்கு நகரின் வெளியிலே சென்று கொண்டிருந்த கௌதம முனிவரைக் கண்டு வணங்கித் தன் இன்னலைத் தெரிவித்தான். தனக்கு அருளும்படி வேண்டினான்.

கௌதம முனிவர் கூறுகிறார்—— “மன்னா! கவலையை விடு. சிவபிரான் இருக்க பக்தர்களுக்குப் பயமேது? மன்னா! கோகர்ணம் என்னும் திருத்தலத்தில் மகாபலேசுவரர் என்ற திருநாமத்துடன் சிவபிரான் சிவலிங்கமாக விளங்குகிறார். அவர் அனைத்துப் பாவங்களையும் களைபவர்; நான்கு யுகங்களிலும் நான்கு நிறத்தில் காட்சி தருபவர். அவர் மேற்குக்கடற்கரையில் விளங்குகிறார். பெரும்பாவிகளும்கூட அங்கு சென்று மேல்கடலில் நீராடி, மகாபலேசுவரரைப் பூஜித்துப் பாவங்கள் நீங்கிச் சிவனார் திருவடி அடைந்துள்ளனர். ஆகவே, நீயும் அங்கு சென்று நீராடி, அச்சிவலிங்கத்தைப் பூஜித்து வா. உன் பாவங்கள் தொலையும். பின், நீ சிவபதத்தையும் பெறலாம்.”

இதைக் கேட்டு மகிழ்ந்த மன்னன் கோகர்ணக்ஷேத்திரம் சென்று மேல்கடலில் நீராடி, மகாபலேசுவரரைத் தரிசித்து ஜபித்துப் பூஜித்து வணங்கிப் பாவங்கள் தொலையப் பெற்றுச் சிவபதம் அடைந்தான். இவ்வரலாற்றைக் கேட்பவர் இருபத்தோரு தலைமுறையோடு சிவபதம் பெறுவர். (அத்தியாயம் 10)

* * *

இதன்பின் சூதர் வடக்கில் உள்ள சிவலிங்கங்களின் பெருமைகளைக் கூறினார். வடக்கிலும் கோகர்ணம் என்னும் மற்றொரு சிவத்தலம் உள்ளது. அங்கு இராவணனால் தாபிக்கப்பட்ட ‘சந்திரபாலன்’ என்கிற சிவலிங்கம் உள்ளது. இதன் பெருமைகளை வியாச மகரிஷியைத் தவிர வேறு எவராலும் கூறமுடியாது. மிச்ரருஷிவர தீர்த்தத்தில் ததீசி முனிவரால் தாபிக்கப்பட்ட ததீசி சிவலிங்கம் உள்ளது. நைமிசாரண்ய தீர்த்தத்தில் நிகிலரிஷி தாபித்த ரிஷீசுவர லிங்கம் உள்ளது. தேவப்பிரயாகை தீர்த்தத்தில் லலிதேசுவர சிவலிங்கமும், நவபாலபுரி (நேபாளம்) என்கிற திருத்தலத்தில் பசுபதீசுவர லிங்கமும், முக்திநாத க்ஷேத்திரத்தில் முக்திநாதேசுவர லிங்கமும் விளங்குகின்றன. இந்த லிங்கங்கள் அனைத்தையும் தரிசனம் செய்து அர்ச்சிக்க, இகபர நலன்கள் சித்திக்கும். (அத்தியாயம் 11)

 

அத்தியாயம் : பன்னிரண்டு

சிவலிங்கத் திருமேனி தோன்றக் காரணம்

ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள்—— சூதபுராணிகரே! வியாச முனிவரது திருவருளால் தாங்கள் அனைத்தும் அறிவீர்கள். சிவபிரான் சிவலிங்கத் திருமேனியராகப் பூஜிக்கப்படுகிறாரே. அதன் காரணமென்ன? சிவபிரானது மனைவியான பார்வதீபிராட்டியே ‘ஆவுடையார்’ என்கின்றனரே! இதைப் பற்றி விளக்கிக் கூறவேண்டுகிறோம்.

சூதர் கூறுகிறார்—— பல கல்பங்களில் பலவிதமாகக் கூறப்படும் இக்கதையை, நான் வியாசருடைய திருவாக்கினின்றும் கேட்டவாறு கூறுகிறேன். முன்பு தாருகாவனத்தில் நடந்த நிகழ்ச்சி இதுவாகும்.

தாருகாவனம் என்கிற இடத்தில் மகரிஷிகள் ஏராளமாக வசித்து வந்தனர். அவர்கள் அனைவரும் சிவனடியார்கள்; சிவனையே நினைந்து கனிந்தவர்கள்; முக்காலமும் திருமேனி தீண்டுபவர்கள். சிவபிரானே அவர்களது மூச்சு. ஒரு சமயம் அவர்கள் வேள்விக்கான சமித்துக்களைச் சேகரிக்கப் பக்கத்தில் உள்ள காட்டிற்குச் சென்றனர். அப்பொழுது சிவபிரான் அவர்களது சிவபக்தியைச் சோதிப்பான் வேண்டி எண்டிசைகளையும் ஆடையாகக் கொண்டு திகம்பரத் திருக்கோலத்தில் அவ்வனம் அடைந்தார். உடலெங்கும் திருநீறு; உருத்திராக்க மாலைகள் கழுத்தில். அவரது அழகிய தோற்றத்தைக் கண்ட முனிப்பெண்டிர்கள் மயங்கினர். தங்களையே மறந்தனர். ஒருத்தி சிவனாரது திருக்கரத்தைப் பிடித்தாள். ஒருத்தி கட்டியணைத்தாள். அவர்கள் பேரானந்தமான மெய்ஞ்ஞானத்தின் பெருநிலை அடைந்தனர். இதற்குள் முனிவர்கள் அங்கு வந்தனர். சிவமாயையில் மூழ்கிய அவர்கள், ‘இது யார்? இது யார்?’ என்று கேட்டுக் கொண்டனரே தவிர, சிவனார் என்று அறிந்தாரில்லை. சிவனாரும் மௌனம் சாதித்தார். “வேதநெறிக்குப் புறம்பாகத் திகம்பரனாக வந்ததால், உன் ஆண்குறி அறுந்து விழட்டும்” என முனிவர்கள் சபித்தனர்.

சிவனாரது லிங்கம் பூமியில் விழவே அது எண்டிசைகளையும் எரித்தது. உலகம் நடுங்கியது. உண்மை புரியாது அனைத்துலகங்களும் தவித்தன. தேவர்கள் பிரும்மனைச் சரணடைய, உண்மையறிந்த பிரும்மதேவர் முனிவர்களை நோக்கிக் கூறலானார்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— “அனைத்துமறிந்த நீங்களே தவறு செய்துவிட்டீர்களே. அறிவிலிகளைப் பற்றி என்ன கூறுவது? வந்தவர் சிவனாரன்றோ! மதியத்தில் வரும் அதிதியை (விருந்தாளியை) முறைப்படி உபசரிக்கவில்லையெனில், அந்த அதிதி இல்வாழ்வானது புண்ணியத்தைத் தாம் எடுத்துக் கொண்டு, தன் பாவத்தை அவனுக்குத் தந்து செல்கிறான். இதை நீங்கள் அறியவில்லையே. ஆகவே, நீங்கள் பார்வதீபிராட்டியைக் குறித்து தவம் செய்து மகிழ்வித்து, அப்பிராட்டியாரை யோனி பீடமாக ஆகச் சொன்னால், சிவலிங்கம் அந்தப் பீடத்தில் அமரும்; உலகத்தின் துன்பம் நீங்கும். அதற்கு நீங்கள் செய்யவேண்டியது என்ன தெரியுமா?

அஷ்டதள கோலமிட்டு, நீர்—அருகம்புல்—யவதானியத்தின் முளைகள் ஆகியவற்றை ஒரு கலசத்தில் இட்டு நிரப்பி, அக்கோலத்தின் மத்தியில் வைத்து, வேத மந்திரங்கள் கூறி கும்பத்தில் உயிரூட்டி (பிராணப்பிரதிஷ்டை செய்து), அதற்குப் பூஜை செய்ய வேண்டும். யஜுர் வேதத்தில் வருகிற ‘சதருத்ரீயம்’ என்கிற ஸ்ரீருத்ர ஜபம் செய்து, இறைவனது அந்தச் சிவலிங்கத்திற்குத் திருவபிடேகம் செய்ய வேண்டும். பின் முறைப்படிப் பூஜை செய்து, ‘உலகிற்கு இன்பமே அருள்கின்ற இறைவா! தாங்கள் அமைதி கொள்ள வேண்டும். உலகைப் படைத்துக் காத்து அழிப்பவர் தங்களன்றோ’ என்று இறைஞ்சி வேண்ட நன்மை கிடைக்கும்.”

தேவர்கள் அவ்வாறே செய்ய மகிழ்ந்த சிவபிரான்—— “தேவர்களே! யோனி ரூபமான திருஆவுடையாரன்றி இச்சிவலிங்கத்தைத் தாங்குதலரிது. அதுவும் பார்வதீதேவியால்தான் இயலும். அப்பொழுதுதான் இச்சிவலிங்கம் அமைதி கொள்ளும்” என்றருளினார்.

தேவர்களும் அவ்வாறே பார்வதீதேவியைக் குறித்துத் துதித்து வேண்ட, பிராட்டியும் அவர்களது வேண்டுதலுக்கு இரங்கி, அச்சிவலிங்கத்தை யோனி ரூபமான ஆவுடையாராக இருந்து தாங்கினாள். இச்சிவலிங்கத் திருமேனியே ‘ஹாடகேசர்’ என்றழைக்கப்படுகிறார்.

 

அத்தியாயம் : பதின்மூன்று

வடுகதேவர் தோற்றத்தின் காரணம்

ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள்—— சூதரே! அந்தகேசுவர லிங்கத்தின் பெருமைகளையும், வடுகதேவரது தோற்றத்தின் காரணத்தையும் கருணை கொண்டு கூறவேண்டுகிறோம்.

சூதர் கூறுகிறார்—— முன்பொரு காலத்தில் கடல் மத்தியிலுள்ள பள்ளத்தில் வசித்து வந்த அந்தகாசுரன், மூவுலகங்களையும் தன்வயம் செய்து கொண்டான். மக்களைத் துன்புறுத்திப் பின் மறுபடியும் கடல் குழிக்குச் சென்றுவிடுவான். துன்புற்ற தேவர்கள் சிவபிரானிடம் முறையிட்டனர். சிவபிரானும் பெருஞ்சேனைகளுடன் சென்று அவனோடு போர் புரிந்தார். முடிவில் தன் சூலத்தினால் அவனை வதைத்தார். இறக்கும்தருவாயில் அவ்வசுரன், “இறைவா! தாங்கள் என்மேல் கருணை கொண்டுள்ளது உண்மையானால் எனக்குத் தங்கள் திருவடிகளில் என்றுமே அகலாத பக்தியைத் தாருங்கள். மேலும் தாங்கள் இந்தக் குழியிலேயே தங்கி அருள்புரியவும் வேண்டும்” என்று வேண்டினான். இறைவனும் அவ்வரத்தை அருளி அந்தகனை அக்குழியிலேயே தள்ளி, தான் அதன்மேல் சிவலிங்க வடிவாக நின்றார். இந்த அந்தகேசுவர சிவலிங்கத்தை ஆறு மாதங்கள் தொடர்ந்து பூஜிப்பவன் விரும்பிய பயனைப் பெறுவான். இவ்வாறு பூஜிப்பவன் ‘தேவலகன்’ என்றழைக்கப்படுவான்.

ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள்—— ‘தேவலகன்’ என்று யார் கூறப்படுகிறான்? அவனது செயல் என்ன? உலகநலனுக்காகத் தாங்கள் அதன் உண்மையைக் கூறவேண்டுகிறோம்.

சூதர் கூறுகிறார்—— ததீசி என்று ஓர் அந்தணன்; அறநெறி தவறாதவன்; வேதக்கடல் கடந்தவன்; பரம சிவபக்தன்; சிவசாஸ்திரங்களே உயிர்நாடி. அவனது திருக்குமாரன் சுதர்சனன். இவனும் சிவபக்தன்தான். ஆனால், அவன் தீயவர் குலத்தவளான ‘துகூலா’ என்ற தன் மனைவிக்கு அடிமை. அவர்களுக்கு நான்கு குமாரர்கள்.

ஒருசமயம் ததீசி தனது சுற்றத்தார்களைக் காணப் பக்கத்து கிராமத்திற்குச் சென்றிருந்தான். இச்சமயத்தில் ஒருமுறை சிவராத்திரி விரதம் வந்தது. அன்று அனைவரும் உபவாசம் இருந்தனர். ஏதோ போராத காலம். சிவபூஜை முடித்த சுதர்சனன் தனது மனைவியிடம் சென்று புணர்ந்து திரும்பினான்; பின் நீராடவும் இல்லை. ஆனால், அப்படியே சிவபூஜையும் செய்தான். இதனால் சினம் கொண்ட சிவபிரான்—— “மூடனே! சிவராத்திரியன்றா மனைவியிடம் செல்வது? நீராடாது என் பூஜையையும் செய்தாய். ஆகவே, நீ ஜடமாக வேண்டும். என்னைத் தொட்டுப் பூஜிக்கக் கூடாது” என்று சபித்தார். சுதர்சனன் ஜடமானான். வெளியூர் சென்று திரும்பிய ததீசி நடந்தனவற்றை அறிந்து, “அந்தோ! இத்தீயவனால் என் குலப்பெருமை குலைந்ததே. அவனது மனைவியையும் வேசிபோல் ஆக்கிவிட்டானே” என்று கதறினான். தந்தை வருந்துவது கண்டு சுதர்சனன் பச்சாத்தாபம் அடைந்தான்.

ததீசியோ தன் மகனது நலன் வேண்டி, பார்வதீபிராட்டியை மிகுந்த சிரத்தையோடு பூஜித்தான். சண்டிகாதேவியின் பூஜை முறைகளைத் தழுவிப் பார்வதியை மிகுந்த பக்தியோடு பூஜித்தான். தந்தையும் மகனுமாகச் செய்யும் பக்தி பூஜையைக் கண்டு மகிழ்ந்த தேவி, சுதர்சனனைத் தன் மகனாக ஏற்றாள். சிவபிரானையும் பலவாறான துதிகளால் மகிழச் செய்து, சுதர்சனனை நெய்யினால் நீராட்டினாள்; பூணூல் அணிவித்தாள்; பதினாறு எழுத்துக்கள் கொண்ட சிவகாயத்ரியை உபதேசித்தாள்; திருவைந்தெழுத்தை உபதேசித்தாள். பின் சுதர்சனனைச் சிவபிரானது மடியில் கிடத்தினாள். ‘ஓம் நம: ஶிவாய’ என்கிற திருவைந்தெழுத்தைக் கூறிப் பதினாறு முறை சிவபிரானைப் பூஜிக்கச் செய்தாள். மனம் மகிழ்ந்த சிவனார், “எனக்கு அளிக்கப்படும் பொன்னும் பொருளும் உன்னைச் சேர்ந்தனவே. நீ அதை எடுத்துக் கொள்ளலாம். அதனால் எக்குற்றமும் இல்லை. எனது பூஜையிலும் தேவியின் பூஜையிலும் நீ முக்கிய அங்கம் வகிப்பாய். எனக்காக அளிக்கப்படும் நெய், எண்ணெய் முதலியவற்றையும் நீயே எடுத்துக் கொள்ளலாம். ‘பிராஜாபத்யம்’ என்கிற கர்மாவில் நீதான் முக்கியமானவன். உன் பூஜனையினால்தான் அது நிறைவடையும். இல்லையேல் பூஜை பயனற்றதாகும்” என்று வரமளித்தார்.

‘சிவபிரான், பார்வதீபிராட்டி இருவருக்கும் மத்தியில் வடுகனான சுதர்சனனையும் பூஜிப்பவனுக்கு எங்கும் எதிலும் வெற்றிதான்’ என்று சண்டிகாதேவி அருளினாள். பார்வதீ—பரமேசுவரர்களால் தாபிக்கப்பட்டதால் அவன் ‘வடுகன்’ என்று அழைக்கப்படுகிறான். நல்லனவோ, தீயனவோ எதுவானாலும் வடுகனை விடக்கூடாது. ‘பிராஜாபத்யம்’ என்கிற கர்மாவிலும் சமாராதனையிலும் (அன்னம் படைத்தலிலும்) வடுகன்தான் முக்கிய இடம் வகிப்பவன். இதைப் பற்றிய இதிகாசம் (நடந்த கதை) ஒன்றைக் கேள்.

இதே நகரத்தில் அரசன் ‘பத்ரன்’ என்பவன் தினமும் அந்தகேசுவரர் எதிரில் பிராஜாபத்யம் என்கிற கர்மாவில் அந்தணர்கட்கு அன்னமிட்டு வந்தான். பரம சிவபக்தனான அவனிடம் இறைவன் ஒரு கொடியைத் தந்து, “நீ தினமும் காலையில் இக்கொடியை ஏற்று. பிராஜாபத்யம் கர்மா நிறைவடைந்தால் இக்கொடி இரவில் தானாக இறங்கிவிடும். இல்லையேல் இரவிலும் அது ஏற்றியபடியே இருக்கும்” என்று கூறி மறைந்தார். மன்னனும் காலையில் கொடியை ஏற்றிவிட்டுப் பின் சிவபூஜை முறைதப்பாது பிராஜாபத்யம் என்னும் கர்மத்தைச் செய்தான். நாம் செய்யும் பிராஜாபத்ய கர்மா முடியுமானால் கொடி தானாக விழும் என்று எண்ணினான். ஆனால், கொடி இறங்கவில்லை. இவ்வாறிருக்க, ஒரு சமயம் இந்தப் பிராஜாபத்யம் என்கிற கர்மா, அந்த வடுகனின் முன்னிலையில் நடந்தது. அந்தணர்கட்கு அன்னம் படைக்காமலேயே அக்கொடி கீழே இறங்கிவிட்டது. இதைக் கண்ட மன்னன் பண்டிதர்களிடம் வினவினான். அவர்கள் சற்று சிந்தித்துவிட்டு, “மன்னவா! முன்பொரு நாள் அந்தணர்கட்கு அன்னம் படைக்கும்போது, இந்த வடுகனுக்கும் அன்னம் படைக்கப்பட்டது. இவன் சண்டிகாதேவியின் மகனல்லவா? அதனால், சிவபிரான் மகிழ கொடி தானாக இறங்கியது. ஆகவே, வடுகர்களான பிரும்மசாரிகள் மிகவும் உயர்ந்தவர்களென முன்னோர்களால் கூறப்பட்டது. ஆகவே முதலில் அவர்களைத்தான் பூஜிக்க வேண்டும். அதனால்தான் சிவபூஜை நிறைவுறுகிறது” என்று கூறினர். இச்சரிதத்தைக் கேட்பதாலேயே சிவபூஜை செய்த பயனைப் பெறலாகும்.

 

அத்தியாயம் : பதினான்கு

சோமநாத ஜோதிர்லிங்கத்தின் தோற்றமும் பெருமையும்

சூதர் கூறுகிறார்—— அந்தணப் பெரியோர்களே! இனி ஜோதிர்லிங்கங்களின் பெருமைகளையும், அவற்றின் தோற்றத்தையும் பற்றி என் குருநாதரிடம் நான் கேட்டறிந்ததை என் சிற்றறிவிற்கு எட்டியவரை கூறுகிறேன் கேளுங்கள். ஜோதிர்லிங்கங்களின் வரிசையில் முதலில் நிற்பது சோமநாத சிவலிங்கம். ஆகவே, முதலில் அந்தச் சிவலிங்கத்தைப் பற்றிக் கூறுகிறேன்.

முனிவர்களே! பெருமனத்தனான தக்ஷப்பிரஜாபதி தனது அசுவினி முதலிய இருபத்தேழு பெண்களையும் சந்திரனுக்கு மணம் முடித்தான். சந்திரனும் அவனது மனைவிகளும் மிகவும் அழகுற விளங்கினார்கள். இவர்கள் அனைவரிலும் சந்திரனுக்கு ரோஹிணிதேவியிடமே அன்பு அதிகமிருந்தது. இதனால் மற்ற மனைவிகள் மிகவும் வருந்தித் தங்கள் தந்தையிடம் இதைத் தெரிவித்தனர். இதனால் வருந்திய தக்ஷன் சந்திரனிடம் சென்று நிதானமாகக் கூறலானான்.

தக்ஷன் கூறுகிறான்—— “சந்திரனே! கலைகளுக்குத் தலைவனே! நீ தூய குலத்தில் தோன்றியவன். அப்படியிருக்க உனது மனைவிகளிடம் காட்டும் அன்பில் ஏன் வேறுபாடு? சிலரிடம் அதிக அன்பும் சிலரிடம் குறைவாகவும் காட்டுவது ஏன்? போனது போகட்டும். இனியாவது அவ்வாறு வேறுபாடு வேண்டாம். ஏனெனில், அது நரகத்திற்கு வழி வகுக்கும்.”

மகரிஷிகளே! தக்ஷன் தனது மாப்பிள்ளையிடம் இவ்வாறு கூறிவிட்டுத் தன் அரண்மனை சென்றான். இனி சந்திரன் இவ்வாறு நடந்து கொள்ளமாட்டான் என்று தக்ஷன் முற்றிலுமாக நம்பினான். ஆனால், விதியின் வலிமை பெரிதானதால் சந்திரன் அவனது சொற்படி நடக்கவில்லை. எப்பொழுது எவனுக்கு நன்மை ஏற்படவேண்டுமோ, அப்பொழுது அது நிச்சயம் ஏற்படும். தீயதுதான் வரவேண்டும் என்று இருந்தால், அப்பொழுது நன்மை எப்படி ஏற்படும்? ஆகவே, சந்திரன் வழக்கம்போல் மற்ற மனைவிகளை விடுத்து ரோஹிணியிடம் அதிக அன்பு காட்டலானான். இதைக் கண்டு வருந்திய தக்ஷன் திரும்பவும் பல நீதிகளைக் கூறி அறிவுறுத்தினான். இருந்தும் சந்திரன் தக்ஷனது அறிவுரையை மதிக்காமல் நடந்து கொண்ட தன்மையைக் கண்டு வெகுண்டு, அவனுக்கு க்ஷயரோகம் (இருமல் நோய்) வரட்டும் என்று சபித்துச் சென்றான். இதனால் சந்திரனுக்கு க்ஷயரோகம் கண்டது. அவனது கலைகள் குறையலாயின. இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் அனைவரிடமும் தன் நிலையை எடுத்துரைத்தான் சந்திரன். இதைக் கண்டு கவலை கொண்ட தேவர்களும் ரிஷிகளும், “அந்தோ! இப்பொழுது என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லையே? சந்திரன் எவ்வாறு குணமாவான்?” என்று வருந்தினர். இதனால் அனைவரும் பிரும்மதேவரிடம் சரணமடைந்தனர்.

நடந்ததைக் கேட்டறிந்த பிரும்மதேவர், “தேவர்களே! நடந்தது நடந்ததாகவே இருக்கட்டும். அச்சாபத்தை நம்மால் மாற்ற முடியாது. ஆனால், அதைப் போக்குவதற்கான உபாயம் ஒன்றைக் கூறுகிறேன் கேளுங்கள். சந்திரன் உங்களோடு பிரபாசக்ஷேத்திரம் சென்று, ஒரு சிவலிங்கத்தைப் பிரதிஷ்டை செய்து ‘மிருத்யுஞ்ஜய மந்திரம்’ ஓதிப் பூஜிக்கட்டும், கடுந்தவம் இயற்றட்டும். இதனால் சிவபிரான் மகிழ்ச்சி கொண்டு அவனது நோயைத் தீர்ப்பார்” என்று உபாயம் கூறினார். பிரும்மதேவர் கூறியபடி சந்திரன் பிரபாசக்ஷேத்திரம் சென்று சிவலிங்கம் தாபித்து மிருத்யுஞ்ஜய மந்திரமோதி முறைப்படி பூஜித்தான். இவ்வாறு ஆறு மாத காலம் பூஜித்து கடுந்தவம் இயற்றினான். மிருத்யுஞ்ஜயரான சிவபிரானை மனத்தகத்தில் நிறுத்திப் பத்து கோடி முறை மிருத்யுஞ்ஜய மந்திரத்தை ஜபித்தான். இவனது தவம் கண்டு மகிழ்ந்த அடியார்க்கெளியவரான சிவப்பரம்பொருள் சந்திரனின் எதிரில் தோன்றி, “சந்திரனே! உனக்கு நலன் உண்டாகட்டும். வேண்டிய வரம் கேள் தருகிறேன்” என்றார்.

சந்திரன் வேண்டுகிறான்—— “தேவதேவரே! தாங்கள் மனம் மகிழ்ந்திருக்க எனக்குக் கிடைக்காததும் உண்டோ? இருப்பினும் இறைவா! எனது இந்த என்புநோய் (க்ஷயரோகம்) நீங்க அருள்புரிய வேண்டும். நான் செய்த தவறையும் மன்னிக்க வேண்டுகிறேன்.”

சிவபிரான் கூறுகிறார்—— “சந்திரனே! பதினைந்து நாட்கள் உனது கலைகள் ஒவ்வொன்றாகக் குறையும். அடுத்த பதினைந்து நாட்கள் உன் கலைகள் ஒவ்வொன்றாக வளரும்.”

இவ்வாறு சிவபிரான் அருளவே தேவர்கள், “இறைவா! மகாதேவா! தேவதேவா! உங்களுக்குக் கோடி கோடி வணக்கங்கள். தாங்கள் தேவியோடுகூட இங்கேயே நிலைத்து வாசம் செய்தருள வேண்டும்” என்று வேண்டி நின்றனர். ஓர் உருவம், ஒரு பெயர் என்றில்லா இறைவன், ‘சோமநாதர்’ என்ற திருப்பெயர் தாங்கிச் சிவலிங்க வடிவில் தங்கலானார். அந்தப் பிரபாசக்ஷேத்திரத்திற்கும் சந்திரனுக்கும் ஒரு புகழ் நிலைத்துப் பரவ வேண்டியே இறைவன் அங்கு திருக்கோயில் கொண்டார். அந்தணர்களே! இச்சிவலிங்கத்தைத் தரிசிப்பதால் க்ஷயம் (இருமல் நோய்), குஷ்டம் (தொழுநோய்) முதலியன நீங்கும். மூவுலகங்கட்கும் நாயகரான இறைவன், இந்நிலவுலகைத் தூயதாக்க மனம் கொண்டு இங்கு வந்து எழுந்தருளினார். இதற்குக் காரணமான சந்திரனன்றோ பெரும்பேறு செய்தவன். இங்கு சிவபிரானும் பிரும்மதேவரும் நித்தியவாசம் செய்கின்றனர். இங்கு தோன்றிய குளம் ‘சோமகுண்டம்’ எனப்படுகிறது. இக்குளம் பாவங்களைத் தீர்ப்பது. இதில் நீராடுபவன் பாவங்களிலிருந்து விடுதலை பெறுகிறான். தீராத நோய்களான க்ஷயம் முதலியனவும் இக்குளத்தில் ஆறுமாத காலம் நீராடுவதால் நீங்கும். இங்கு நீராடுவதால் நிச்சயம் வேண்டும் வரம் பெறலாகும்.

சந்திரனும் முன்போல் உடல்நலத்தோடு தன் செயல்களைச் செய்வானாயினான். முனிவர்களே! சோமநாதலிங்கம் தோன்றிய வரலாறு, பெருமை ஆகியன பற்றிக் கூறினேன். இக்கதையைக் கேட்பவனும் சொல்பவனும் பாவங்களைத் தொலைக்கிறான்.

 

அத்தியாயம் : பதினைந்து

மல்லிகார்ஜுன மகாலிங்கத்தின் தோற்றம்

சூதர் கூறுகிறார்—— இனி மல்லிகார்ஜுன சிவலிங்கத்தின் தோற்றத்தையும் பெருமையையும் கூறுகிறேன். இதைக் கேட்பதால் பாவங்கள் விலகும். பெருந்திறல் படைத்த தாரகாசுரனை வதித்த முருகன் (சிவனார்தம் இளைய மகன் கார்த்திகேயன்) உலகம் முழுவதும் சுற்றி வலம் வந்து, பின் திருக்கயிலை வந்தடைந்தார். அப்பொழுது அங்கு வந்த தேவரிஷியான நாரதர், தாய்—தந்தையர்களான சிவபிரான்—பார்வதீ இருவரையும் வலம் வந்து கணபதி பழம் பெற்றது, கணபதியின் திருக்கல்யாணம் முதலியனவற்றை முருகனிடம் கூறினார். இதைக் கேட்டுச் சினம் கொண்ட முருகன் தாய்—தந்தையரை வணங்கி, அவர்கள் எவ்வளவோ தடுத்தும் கேளாது கிரௌஞ்சமலைக்குச் சென்றார். இதனால் பார்வதீபிராட்டி மிகவும் துக்கமடைந்தாள். சிவபிரான் பலவாறு தேற்றரவு கூறியும் பிராட்டியின் துக்கம் தீரவில்லை. அதனால் சிவபெருமான் தேவ—ரிஷிகளை அழைத்து முருகனை அழைத்துவரக் கட்டளையிட்டார்.

தேவர்களும் முனிவர்களும் உடனே சென்று முருகனைப் பலவாறு துதித்து வேண்டியும், சிறிதே செருக்குக்காட்பட்ட முருகன் திரும்பி வரவில்லை. இதனால் சிவபார்வதியரின் துக்கம் அதிகரித்தது. (இன்பன்—துன்பம் முதலிய இரட்டைகளைக் கடந்த இறைவனுக்குத் துக்கமுண்டா? உலகினரின் நிலையை விளக்கவே இத்திருவிளையாடல்.) ஆகவே, சிவதம்பதிகள் முருகன் உள்ள இடத்திற்குச் சென்றனர். ஆனால், பெற்றோர் வருவதை அறிந்த முருகன், தான் உள்ள இடத்திலிருந்து மேலும் பன்னிரண்டு கோச தூரம் (அதாவது, இருபத்துநான்கு மைல்கள் — மூன்று யோஜனை தூரம்) விலகிச் சென்றார். இதனால் சிவனாரும் பிராட்டியும் அங்கேயே ஜோதிமயமாகத் தங்கினர். மகனிடம் கொண்ட அன்பினால் அவனைக் காண வேண்டி, இருவரும் பருவ தினங்களில் அங்கு வருகை தந்தனர். அமாவாசையன்று சிவபிரான் அங்கு எழுந்தருள்வார். பௌர்ணமி தினம் பார்வதீபிராட்டி வருவார். அன்று முதற்கொண்டு அங்கு தாபித்த சிவலிங்கம் ‘மல்லிகார்ஜுனர்’ என்று மூவுலகங்களிலும் கொண்டாடப்பட்டது. (அச்சிவலிங்கத்தில் பார்வதீ—சிவபிரான் இருவருடைய ஜோதியும் நிலைத்து நிற்பதால் அப்பெயர். ‘மல்லிகா’ என்பது பார்வதீபிராட்டியைக் குறிப்பது. ‘அர்ஜுனர்’ என்பது சிவபிரானது பெயரைக் குறிப்பது.) இச்சிவலிங்கத்தைத் தரிசிப்பவன் அனைத்துப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறான். மற்றும் விரும்பிய பயனைப் பெறுகிறான் என்பதும் சர்வ நிச்சயம். இதுவரை மல்லிகார்ஜுனர் என்கிற இரண்டாவது ஜோதிலிங்கத்தின் தோற்றம் பற்றிக் கூறினேன். இதைத் தரிசிப்பவன் அனைத்து நலன்களையும் பெறுகிறான்.

 

அத்தியாயம் : பதினாறு

மகாகாலேசுவர ஜோதிர்லிங்கத்தின் தோற்றமும் பெருமையும்

ரிஷிகள் வேண்டுகிறார்கள்—— சூதரே! இனி மூன்றாவதான ஜோதிர்லிங்கமான மகாகாலேசுவரர் பற்றித் தயவு செய்து கூறவேண்டுகிறோம்.

சூதர் கூறுகிறார்—— அந்தணர்களே! நானே பாக்கியசாலி. இன்று பிறவிப் பயனைப் பெற்றேன். எப்படித் தெரியுமா? தங்களைப் போன்ற சான்றோர்களது இணக்கம் கிடைத்ததே. சான்றோர்களது நட்பு இணக்கம் என்றும் இனிமை பயப்பதே ஆகும். ஆகவே, ‘இன்றே நான் பெரும்பேறு பெற்றேன், இதுவே என் பாக்கியம்’ என்று எண்ணிப் பாவம் போக்கும் பரமபாவனமான கதையைக் கூறுகிறேன்.

‘அவந்தி’ என்ற அழகான ஒரு நகரம். அது ஒரு முக்தி தலம்; சிவனார் உகந்தத்தலம்; புண்ணியத்தலம்; உலகையே பரிசுத்தப்படுத்துவது. அந்நகரில் ஓர் அந்தணர் இருந்தார். அவர் பிறரது நலனையே நாடுபவர்; நல்லதையே செய்பவர்; வேதத்தை அத்யயனம் செய்வதிலும், அதில் கூறப்பட்டபடி அனுஷ்டானங்களைச் செய்வதிலும் காலம் கழிப்பவர்; வீட்டில் தினமும் அக்னிஹோத்ரம் செய்பவர்; சிவபூஜையைத் தவறாது செய்பவர்; அதுவும் மண்ணால் பிடித்த பார்த்திவ லிங்கத்திற்கே பூஜை. அவரது திருப்பெயர் வேதப்பிரியர்; என்றும் ஞானத்தைப் பெறுவதிலேயே ஊக்கங்கொண்டவர். ஆகவே, அவர் நற்கர்மங்களைச் செய்வதால் கிட்டும் பயனைப் பெற்று நற்கதியடைந்தார். இவ்வாறான பேறு சான்றோர்கட்கும் பெறற்கரிது. இவருக்கு இவரைப் போன்றே சிவபூஜா துரந்தரராக நான்கு குமாரர்கள் இருந்தனர். அவர்கள் சிவ ஒளியுடன் திகழ்பவர்கள். அவர்கள் திருப்பெயர்கள் என்ன தெரியுமா? தேவப்பிரியன், பிரியமேதன், சுக்ருதன், சுவ்ருதன். அவர்களது நற்கர்மங்களால் அவர்களது சுகமும் வளர்பிறை நிலவென மேலும் மேலும் வளர்ந்தது. இதனால் அவந்தி நகரமே பிரும்மதேஜஸ் கொண்டு விளங்கியது.

இச்சமயத்தில் இரத்தினமாலை என்கிற பர்வதத்தில் தூஷணன் என்கிற ஒரு கொடிய அசுரன் இருந்தான். பிரும்மதேவரிடம் வரம்பெற்ற அவன் அறநெறி விடுத்த மறநெறியாளன். வேதம், அதில் கூறப்பட்ட அறநெறிகள், அதைப் பின்பற்றி ஒழுகும் சான்றோர்கள் ஆகியவற்றிற்கு அழிவு செய்ய முற்பட்டான். நித்தம் அனுஷ்டானத்திலிருந்த அறநெறி முறைகள் வெகுதூரத்திற்குத் தூக்கியெறியப்பட்டன. திருத்தலங்கள், புண்ணிய நதிகள் ஆகிய இடங்களில் நிலவி வந்த தர்மநெறிகள் அழிக்கப்பட்டன. பூமியில் எங்கும் அறநெறிகள் தழைக்காது மறநெறிகள் ஓங்கிவந்த அச்சமயத்தில், அவந்தியில் மட்டும் அறநெறிகள் தழைத்திருப்பது கண்டு பொறுக்காத அவ்வசுரன் தூஷணன் அங்குள்ள அந்தணர்களை அழிக்க முற்பட்டான். அவனது கட்டளையை ஏற்று நான்கு கொடும் அசுரர்கள் நான்கு திக்குகளிலும் சென்றனர். ஆனால், சிவனையே நம்பியிருக்கும் அடியார்கள், அவர்களைக் கண்டு அஞ்சவில்லை. ஆனால், மற்ற மக்கள் மிகவும் அச்சம் கொண்டு அந்தணர்களைச் சரணடைய, அவர்கள் “அன்பர்களே! சிவபிரானின் திருவடிகளிலே நம்பிக்கை வையுங்கள். அவர் இந்த அசுரர்களின் பயத்தை நீக்குவார். அவரைத் தவிர நமக்கு வேறு புகலிடமில்லை” என்று தேற்றரவு கூறி, பின் சிவத்தியானத்திலேயே ஆழ்ந்தனர்.

இதற்கிடையில் அசுரன் தூஷணன் தனது சேனைகளோடு அங்கு வந்துவிட்டான். ‘அடி, கொல், வெட்டு, விலங்கிடு’ என்று உத்தரவிடலானான். வேதப்பிரியனின் குமாரர்கள் சிவத்தியானத்திலேயே ஈடுபட்டிருந்ததால் அசுரன் கூறியதைக் கேட்கவில்லை. இதனால் சினங்கொண்ட அவ்வசுரன் இவர்களைக் கொல்ல முயற்சிக்கும்போது அவர்கள் பூஜித்து வந்த பார்த்திவ லிங்கத்தின் நடுவே பெருத்த சத்தத்துடன் ஒரு குழி விழுந்தது. அக்குழியிலிருந்து சிவபெருமான் ‘மகாகாலன்’ என்கிற திருப்பெயருடன் தோன்றினார். தீயவர்களை அழித்து நல்லவர்களைக் காத்தருள்பவரல்லவா அவர். அவ்வாறு தோன்றிய சிவபிரான் தூஷணனைக் கண்டு, “அடே துஷ்டனே! உன்னைப் போன்ற தீயவர்களை அழிக்கவே தோன்றிய மகாகாலன் நான். நீ இவ்வந்தணர்களை விடுத்து நகர்ந்து சென்றுவிடு” என்று எச்சரித்தும் அவ்வசுரன் நகராததால், தனது ‘ஹும்’ என்கிற அதட்டலால் அசுரனை அவனது சேனையுடன் சாம்பராக்கினார். சிலர் வதைக்கப்பட்டனர்; சிலர் ஓடி ஒளிந்தனர். தீயவனான தூஷணன் சிவபிரானால் கொல்லப்பட்டான். சூரியனைக் கண்ட இருள் போலச் சிவனாரைக் கண்ட அசுரசேனைகள் மறைந்தன.

தேவர்கள் துந்துபி வாத்தியத்தை முழக்கினர்; மலர்மாரி பெய்தனர். அங்குள்ள அந்தணர்களைத் தேற்றரவு செய்த இறைவன் வரம் கேட்கச் சொல்ல, அவர்கள் இருகைகளையும் தலைக்குமேல் தூக்கி வணங்கி, “மகாகாலரே! தேவாதிதேவரே! மகாதேவரே! தீயோர்களை அழிப்பவர் தாங்கள். இச்சம்சாரக் கடலிலிருந்து எங்களுக்கு விடுதலை தாருங்கள். தாங்கள் உலகைக் காத்திட இங்கேயே நித்தியவாசம் செய்தருள வேண்டும். தங்களைத் தரிசிப்பவர்களைக் கைத்தூக்கி விடவேண்டும்” என்று வேண்டினர்.

இவ்வாறு அவர்கள் வேண்டவே இறைவனும் அவர்கட்கு முக்தியளித்து, அடியார்களைக் காக்க திருவுள்ளம் கொண்டு அக்குழியிலேயே தங்கினார். அந்த அவந்தி நகரைச் சுற்றி நாற்புறமும் இரண்டு மைல் தூரத்திற்கு எங்கும் சிவலிங்க மயமாயிற்று. இந்த மகாகாலேசுவரரைத் தரிசித்தால் கனவிலும் துன்பம் நேராது. எந்தெந்த விருப்பங்களோடு இச்சிவலிங்கத்தை உபாசிக்கிறானோ, அவன் அவ்விருப்பங்களையெல்லாம் பெறுவான். முடிவில் முக்தி இன்பமும் பெறுவான்.

 

அத்தியாயம் : பதினேழு

மகாகாலேசுவரரின் பெருமை கூறும் வாயிலாக, மன்னன் சந்திரசேனன் மற்றும் இடைச்சிறுவன் ஸ்ரீகரனது சரிதம் கூறல்

சூதர் கூறுகிறார்—— அந்தணர்களே! அடியார்களைக் காத்தருள்வதையே குறிக்கோளாகக் கொண்ட ‘ஸ்ரீமகாகாலர்’ என்கிற ஜோதிலிங்கத்தின் பெருமைகளைக் கேட்பது பக்தியை வளர்ப்பதாகும். உஜ்ஜயினி என்னும் நகரத்தை ஆண்டு வந்தவன் சந்திரசேனன் என்கிற அரசன். அவன் அறியாத சாஸ்திரங்களோ, கலைகளோ இல்லை; பரம சிவபக்தன்; புலனடக்கம் கொண்டவன். சிவபிரானது பார்ஷதர்களில் மிகவும் முக்கியமான அனைத்துலகினராலும் போற்றி வணங்கத்தக்க ‘மணிபத்திரன்’ என்பவன் இம்மன்னனின் நெருங்கிய நண்பன். மன்னனிடம் மிகுந்த அன்பு கொண்ட அவன் ஸ்ரீமந்நாராயணன் அணிந்துள்ள ‘கௌஸ்துபமணி’ போன்றும் சூரியனைவிடப் பிரகாசமானதுமான ‘சிந்தாமணி’ என்கிற ஒரு சிறந்த மணியை அவனுக்கு அளித்தான். அம்மணியைத் தரிசிப்பது, அதைப் பற்றி நினைப்பது, கேட்பது ஆகியனவற்றாலே மனிதர்கள் பலப்பல நன்மைகளைப் பெறலாம். சிவபிரானையே அண்டி நிற்கும் சந்திரசேனன் அச்சிந்தாமணியைக் கழுத்திலணிந்து அரசுக்கட்டிலில் வீற்றிருக்க, அக்காட்சி தேவர்கள் மத்தியில் சூரியதேவனே அமர்ந்திருப்பது போன்று தோன்றுமாம்! இதைக் கண்ட மற்ற மன்னர்கள் மனதில் பேராசை மூண்டது. அதனால் அவர்கள் கலக்கம் கொண்டனர். ஆதலால், அவர்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி பெரும் படையுடன் உஜ்ஜயினி நகரத்தின் நாற்புறமும் சூழ்ந்து கொண்டனர். இதைக் கண்ட சந்திரசேனன் மகாகாலேசுவர ஜோதிலிங்கத்தைச் சரணம் பற்றிப் பகலிரவு என்று பாராமல் மனவொடுக்கத்தோடு உபவாசமிருந்து ஆராதிக்கலானான். இவனது பக்திக்கண்டு மகிழ்ந்த இறைவன் ஓர் உபாயம் செய்யலானார்.

இச்சமயத்தில் அந்தச் சிறந்த நகரத்தில் ஓர் இடைப்பெண் வசித்து வந்தாள். அவளுக்கு ஒரே ஒரு மகன். அவளோ விதவை. அவள் உஜ்ஜயினி நகரில் வெகுகாலமாக வசித்து வருபவள். ஒரு நாள் அவள் தனது ஐந்து வயது மகனுடன் மகாகாலேசுவரர் திருக்கோயில் சென்றாள். அங்கு மன்னன் செய்யும் சிவபூஜையை மிகவும் பக்தியோடு தரிசித்தாள். பின்னர் அவள் சிவபிரானை வணங்கிவிட்டுத் தன் குடிலுக்கு வந்தாள். இவளது மகனும் அச்சிவபூஜையை நன்கு கவனித்துப் பார்த்தான். அவனுக்கு இருந்த குதூகலத்தில் தானும் சிவபூஜை செய்ய விரும்பினான். ஆகவே, தன் குடிசைக்குப் பக்கத்திலிருந்த ஓர் அழகிய கல்லையெடுத்து வந்து, அதைத் தன் குடிசை அருகிலேயே ஒரு தனித்த இடத்தில் வைத்தான். அதையே சிவலிங்கமாகப் பாவித்தான். பக்தியின் மேலீட்டினால் செயற்கையாக நறுமணச் சந்தனம், அலங்காரத்திற்கான பூக்கள், அழகிய வஸ்திரம், நறுமணத்தூபம், தீபம், மங்கள அட்சதை முதலியனவற்றைச் சேகரித்தான்; மனவொருமையோடு பூஜித்தான்; மனதளவிலேயே இறைவனுக்கு நைவேத்யம் படைத்தான்; அழகிய இலைகள், பூக்கள் கொண்டு பூஜித்தான்; பலவாறாக நடனமாடினான்; திரும்பத் திரும்ப இறைவன் திருவடிகளில் தலைவணங்கினான்.

இச்சமயத்தில் சிவனிடமே மனதைச் செலுத்தி உலகை மறந்திருந்த தன் மகனை அவ்விடைப்பெண் உணவுகொள்ள அழைத்தாள். அவனது மனம் முழுவதும் சிவபூஜையில் அன்றோ ஒருங்கிணைந்துள்ளது. பல முறை அழைத்தும் தன் மகன் வராதது கண்ட தாய் அங்கு வந்தாள். மகன் இரு கண்களையும் மூடிக்கொண்டு தியானத்தில் அமர்ந்திருப்பது கண்ட அவள் மகனைப் பிடித்து இழுத்தாள். அவன் அசையக்கூட இல்லை. இதனால் சினம் கொண்ட அவள் மகனை அடித்தாள். அழைத்தும் இழுத்தும் அடித்தும் மகன் கண் திறந்து பாராததால் மேலும் சினந்த அவள் அச்சிவலிங்கத்தை எடுத்துச் சிறிது தூரத்தில் விட்டெறிந்தாள்; பூஜைக்கான பொருட்களையும் அழித்தாள். இதைக் கண்ட அச்சிறுவன் ‘ஐயோ! ஐயோ!’ என்று அலறி அழ ஆரம்பித்தான். தாயோ அவனை மிரட்டிவிட்டு வீட்டிற்குள் சென்றாள். தாய் சிவபூஜையைக் கெடுத்தது கண்ட சிறுவன், “தேவதேவா! மகாதேவா!” என்று அலறி மூர்ச்சித்தான். கண்களில் நீர் வெள்ளமெனப் பெருகியது. இரண்டு மணி நேரம் கழித்து மூர்ச்சை தெளிந்து கண் திறந்தான்.

கண் திறந்து பார்க்க இவனது சிறுகுடிசையே சிவனருளால் மகாகாலேசுவரரது அழகிய திருக்கோயிலாயிற்று. மணிமயமான திருக்கம்பங்கள், தரையெங்கும் படிகக்கற்கள் பரவியிருந்தது. பொற்கலசங்கள் அச்சிவாலயத்தின் அழகைப் பன்மடங்காக்கியது. அச்சிவாலயத்தின் அகன்ற வாயிற்படி, நிலை, கதவு, முன்வாசல் — அனைத்தும் பொன்மயம். ஆலயத்தின் நடுவில் நீலரத்தினங்கள் வைரக்கற்கள் வைத்துச் செய்யப்பட்ட ஓர் உயர்ந்த மேடை. அம்மேடையின் நடுவில் இரத்தினமயமானதொரு சிவலிங்கம். அச்சிவலிங்கத்தின் மேல் தன்னால் அர்ப்பணிக்கப்பட்ட பொருள்கள் அத்தனையும் கண்ட அச்சிறுவன் சட்டென எழுந்திருந்தான்; வியந்தான்; பரமானந்தக்கடலில் மூழ்கினான்; பலவாறு துதித்தான்; சிவபிரானது திருவடிகளில் தலைசாய்த்து வணங்கினான். சூரியன் அஸ்தமித்தது. பின், அச்சிறுவன் அவ்வாலயத்தினின்றும் வெளி வந்தான். தன் குடிசை இந்திரனது திருமாளிகை போல் ஒளிர்வதைக் கண்டான். வீடெங்கும் தங்கமயம். அம்மாளிகையினுள் நுழைந்த சிறுவன் ஆங்காங்கே பொன்னும் மணியும் குவிந்திருக்க, தன் தாய் பொன்னும் மணியும் இழைத்த திருவாபரணங்கள் அணிந்து தேவருலகப் பெண்போல் ஓர் அழகிய கட்டிலில் உறங்கிக் கொண்டிருக்கக் கண்டான். அச்சிறுவன் தாயை எழுப்பினான். இவ்வளவும் சிவனாரது திருவருளன்றோ!

எழுந்திருந்தவள் இவ்வளவையும் கண்டு திகைத்தாள். ஆனந்தவெள்ளத்தில் திளைத்த அவள் தனது மகனை மார்போடு அணைத்துக் கொண்டாள். தன் மகன் கூறச் சிவபிரானது திருவருளைக் கேட்டறிந்தாள். உடனே, நடந்த விவரங்கள் அனைத்தையும் சிவபிரானது திருவாராதனத்திலேயே மூழ்கி நிற்கும் மன்னனுக்குத் தெரிவித்தாள். மன்னனோ தன் நியமங்களை (கடமைகளை)ப் பூர்த்தி செய்தபின் இரவு நேரத்தில் அங்கு வந்து பார்த்தான். சிவபிரானையே மகிழச் செய்த அச்சிறுவனது பெருமையைக் கண்டான். மன்னனுடன் மந்திரிகளும் புரோகிதர்களும்கூட இதைக் கண்டு வியந்தனர். அனைவரும் மகிழ்ச்சிக்கடலில் மூழ்கினர். கண்களில் ஆனந்தக்கண்ணீர் பெருகியது. சிவபிரானது திருப்பெயரை உரக்கக் கூறியவண்ணம் மன்னன் அச்சிறுவனை மார்போடு அணைத்துக் கொண்டான். அது ஒரு பெரும் விழாவாகக் காணப்பட்டது. மக்கள் மகிழ்ச்சியில் சிவபிரானது திருப்பெயரை உரக்கக் கூறினர், போற்றிப் புகழ்ந்தனர். இந்நிகழ்ச்சி நடந்த அவ்விரவு முழுவதும் ஒரு நொடியெனக் கழிந்தது.

போர் முழக்கமிட்டு நாற்புறமும் சூழ்ந்துள்ள மன்னர்கள் விடிவோரையில் தம் ஒற்றர்கள் வாயிலாக அங்கு நடந்த அனைத்து நிகழ்ச்சிகளையும் செவியுற்று வியந்தனர். பின் அனைவருமாக ஒன்றுகூடி “இந்த சந்திரசேனன் பரம சிவபக்தன். ஆகவே, இவனை வெல்வது மிகவும் கடினம். மகாகாலேசுவரரது நகரமான உஜ்ஜயினியை இவன் சிறிதும் பயமின்றிப் பரிபாலித்து வருகிறான். அவனது நகரிலுள்ள சிறுபையனே இத்துணை சிவபக்தனாக இருக்க, மன்னரைப் பற்றி என்ன சொல்வது? இவனோடு நாம் பகை பாராட்டினால் சிவபிரானது கோபத்திற்கு ஆளாவோம். அதனால் நாம் அழிந்துவிடுவோம். ஆகவே, இவனோடு நட்பு கொள்வதுதான் நலம். இதனால், சிவபெருமானும் நம் மீது கருணை புரிவார்” என்று பேசிக் கொண்டனர்.

சூதர் கூறுகிறார்—— மகரிஷிகளே! இவ்வாறு நிச்சயித்த மன்னர்கள் தங்கள் ஆயுதங்களைக் கீழே போட்டனர்; பகைமையை ஒழித்தனர். சந்திரசேனனது அனுமதி பெற்று அம்மன்னர்கள் மகிழ்ச்சியோடு மகாகாலரது அந்நகரினுள் நுழைந்தனர்; மகாகாலரைப் பூஜித்தனர். பின், அந்த இடைப்பெண்ணின் பெறற்கரிய பெரும் பேற்றை வியந்து போற்றியவண்ணம், அவளது வீட்டிற்குச் சென்றனர். மன்னன் சந்திரசேனன் முன்சென்று அவர்களை முகமன் கூறி வரவேற்றான். விலைமதிப்பற்ற இருக்கையில் அமர்ந்த அவர்கள் வியந்தனர், மகிழ்ந்தனர். இடைச்சிறுவனுக்கு அருள்புரிய தானாகத் தோன்றிய சிவலிங்கத்தையும் திருக்கோயிலையும் கண்டனர். தங்களது மனதைச் சிவப்பரம்பொருளிடமே ஒடுக்கினர். பின் அனைவரும் சிவனருள் பெறவேண்டி, அச்சிறுவனுக்குப் பலப்பலப் பொருட்களைப் பரிசாக வழங்கினர். பின் அவர்களனைவரும் தங்கள் தங்கள் ராஜ்யங்களில் இருக்கும் இடையர்கள் அனைவருக்கும் அச்சிறுவனை மன்னனாக ஆக்கினர்.

இக்கால கட்டத்தில் அனைத்து தேவர்களாலும் வணங்கப்படுகின்ற தேஜோவானான அனுமான் அங்கு வந்து தோன்றினார். அவரைக் கண்டதும் அனைவரும் சட்டென எழுந்து நின்றனர். பக்தி மிக தலைசாய்த்து வணங்கினர். அவர்களது பூஜையை ஏற்ற ஆஞ்ஜநேயர், அவர்கள் மத்தியில் அமர்ந்து, அவ்விடைச் சிறுவனைத் தன் மார்போடு அணைத்துக் கொண்டு அம்மன்னர்களைப் பார்த்து, “மன்னர்களே! நீங்களும் மற்ற உடல் படைத்த ஜீவராசிகளும் நான் சொல்வதைக் கேளுங்கள். இதனால் உங்கள் அனைவருக்கும் நலன்கள் பல விழையும். உலகத்தினர் அனைவருக்கும் சிவபிரானேயன்றி வேறு எவரும் சரணமாகார். இவ்விடைச்சிறுவன் சிவபூஜையைக் கண்டான். அவ்வளவுதான். மந்திரம் எதுவும் தெரியாது. பூஜையில் கொண்ட ஆசையின் உந்துதலால் மந்திரமின்றிப் பூஜித்தாலும் சிவனருளைப் பெற்றான். இதுவன்றோ பெறற்கரிய பெரும்பேறு. இடைக்குலத்தின் பெருமையை உயர்த்திய இச்சிறுவனன்றோ பரம சிவபக்தன். இவன் இகபர இன்பங்களைப் பெற்று முடிவில் முக்தியும் பெறப் போகிறான். இவனது வம்ச பரம்பரையில் எட்டாவது தலைமுறையில் பெரும் புகழுடன் நந்தன் என்பவன் பிறக்கப் போகிறான். அவனுக்கு ஸ்ரீமந்நாராயணரே ‘ஸ்ரீகிருஷ்ணன்’ என்ற திருப்பெயருடன் மகனாக அவதரிக்கப் போகிறார். இன்று முதல் இவ்வுலகம் இவனை ‘ஸ்ரீகரன்’ என்கிற திருப்பெயரால் புகழட்டும்” என்று கூறியருளினார்.

சூதர் கூறுகிறார்—— மகரிஷிகளே! இவ்வாறு கூறிய வானர சிரேஷ்டரான அனுமான், மன்னர்கள் அனைவரையும் கருணையோடு கடாட்சித்துப் பின் அவ்விடைச் சிறுவனுக்குச் சிவபிரானுக்கு மகிழ்ச்சியைத் தரும் சிவ உபாசனைக்கான அனைத்து அறநெறி முறைகளையும் உபதேசித்தார். பின் அனைவரும் பார்த்திருக்க அங்கேயே மறைந்தருளினார். மன்னர்களும் சந்திரசேன மன்னனிடம் விடைபெற்றுத் தங்கள் தங்கள் ராஜ்யம் திரும்பினர். அனுமானிடம் உபதேசம் பெற்ற ‘ஸ்ரீகரன்’ என்னும் இடைச்சிறுவனும், அறநெறி பிறழாத அந்தணர்களோடு கூடி சிவோபாசனை செய்யலானான். மன்னனும் சிறுவனும் இருவருமாக மகாகாலேசுவரரை நித்தமும் வழிபடலாயினர். காலம் வந்த பின் முக்தியும் பெற்றனர்.

மகாகாலேசுவரரான இச்சோதிலிங்கம் சான்றோர்களது பெரும் நிதி; தஞ்சம் புகுமிடம்; தீயோர்களை அழித்து நல்லோர்களை வாழ வைப்பவர். இச்சரிதம் அனைத்து சுகங்களையும் அளிப்பது; சிவபக்தியை நல்குவது; அதைப் பன்மடங்காக வளர்ப்பது; சுவர்க்கத்தையும் அளிப்பது.

 

அத்தியாயம் : பதினெட்டு

விந்தியமலை அரசனின் தவம்; ஓங்காரேசுவர சிவலிங்கத்தின் தோற்றம் மற்றும் பெருமை

ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள்—— சூதபுராணிகரே! இதுவரை அடியார்களை ஆட்கொண்டருளும் மகாகாலேசுவர ஜோதிலிங்கத்தின் அற்புதமான வரலாற்றைக் கூறினீர்கள். இனி, நான்காவது ஜோதிலிங்கமான ஓங்காரேசுவரர் பற்றிக் கூற வேண்டுகிறோம். அது ஓங்காரத்தலத்தில் உள்ளதாம். அச்சிவலிங்கத்தின் தோற்றம் பற்றித் தயவு செய்து கூறுங்கள்.

சூதர் கூறுகிறார்—— மகரிஷிகளே! ‘ஓங்காரம்’ என்னும் தலத்தில் ‘பரமேசுவரர்’ என்றழைக்கப்படும் ஜோதிலிங்கம் எவ்வாறு தோன்றினார்? என்பதைக் கூறுகிறேன், அன்போடு கேளுங்கள். முன்பொரு சமயம் தேவரிஷி நாரத பகவான் கோகர்ண க்ஷேத்திரம் சென்று, அங்கு விளங்கும் கோகர்ணேசுவரர் என்கிற சிவலிங்கப் பெருமானை மிகவும் பக்தியோடு பூஜித்து வந்தார். பின் சிறிது காலம் கழித்து அம்முனிவர் அங்கிருந்து புறப்பட்டு விந்தியமலைச்சாரலுக்கு வந்தார். விந்தியமலையரசன் அவரை மிகவும் பக்தியோடு உபசரித்தான். அவன் ‘தன்னிடம்தான் அனைத்தும் உள்ளனவே; எதற்கும் குறைவில்லையே’ என்று சிறிது செருக்குடன் நாரதர் முன் வணங்கி நின்றான். அவனது செருக்கை அறிந்த நாரத மகரிஷி சற்றே பெருமூச்செறிந்தார். அவர்தான் செருக்கர்களின் செருக்கை அடக்குபவராயிற்றே. நாரதர் பெருமூச்செறிந்தது கண்ட விந்தியன், “மகரிஷியே! என்னிடம் என்ன குறை கண்டு பெருமூச்சுவிட்டீர்கள்? அதன் காரணமென்ன?” என்று கேட்டான்.

நாரதர் பதில் கூறுகிறார்—— “விந்தியனே! உன்னிடம் அனைத்தும்தான் இருக்கிறது. ஆனால், மேரு பர்வதம் உன்னைவிட உயர்ந்திருக்கிறானே. அவனது கொடுமுடிகள் தேவருலகம் வரையன்றோ உயர்ந்துள்ளது. ஆனால், உனது கொடுமுடியோ அவ்வளவு உயரமில்லையே.”

இவ்வாறு கூறிய நாரதர் வந்த வழியே திரும்பிச் சென்றார். நாரதர் கூறியதைக் கேட்ட விந்தியமலையரசன் ‘என் வாழ்வே வீணாகிவிட்டதே’ என்று தன்னையே நொந்து கொண்டான். பின், ‘சரி, இதுவும் நன்மைக்கே. விசுவநாதரான சிவபிரானைக் குறித்துக் கடுந்தவம் செய்வேன்’ என்று மனதில் உறுதி கொண்டு சிவபிரானையே சரணம் பற்றினான். ஓங்காரம் எங்கு விளங்குகின்றதோ அந்தத் தலத்திற்குச் சென்றான். மகிழ்ச்சி பொங்க மண்ணினால் ஒரு சிவலிங்கத் திருமேனியை ஆக்கினான்; பூசனை புரிந்தான்; சிவத்தியானத்தில் ஆழ்ந்தான். இவ்வாறு ஆறு மாத காலம் கழிந்தது. தவம் செய்யும் இடத்திலிருந்து சிறிதும் நகரவில்லை. ஏன், அசையக்கூட இல்லை. இக்கடுந்தவத்தைக் கண்ட பார்வதிநாதன் மனம் மகிழ்ந்து அவனெதிரில் தோன்றிக் காட்சியளித்தார். இக்காட்சி யோகிகட்கும் கிடைத்தற்கரிதாகும். அப்பொழுது சிவபிரான் விந்தியனை நோக்கி, “விந்தியனே! உன் தவம் கண்டு மகிழ்ந்தேன். அடியார்களது விருப்பங்களை நிறைவேற்றுவதன்றோ எனது எண்ணம்” என்று கூறியருளினார்.

விந்தியன் கேட்கிறான்—— “தேவதேவனே! சம்புவே! தாங்கள் அடியார்கட்கெளியவரன்றோ! தாங்கள் என் மேல் கருணை கொண்டுள்ளது உண்மையாகில், நான் விரும்பியவாறு காரியங்களை நிறைவேற்றித் தருவனவாறான அறிவைத் தந்திடுக.”

இதைக் கேட்ட சிவபிரான், ‘அந்தோ! இந்த முட்டாள் மற்றவர்கட்குத் தீமையளிப்பதான வரத்தையன்றோ கேட்கிறான். என் செய்வது? நான் தரும் வரம் பிறருக்குக் கேடு விளைவிக்காது நன்மையே தருவதாக ஆகட்டும்’ எனத் திருவுள்ளம் கொண்டு, “விந்தியனே! நீ எவ்வாறு விரும்புகிறாயோ, அவ்வாறே ஆகட்டும்” என்று அவன் வேண்டியவாறே திருவாய் மலர்ந்து வரமளித்தார். இதற்குள் தேவர்களும் தூய இதயம் படைத்த ரிஷிகளும் அங்கு வந்து கூடினர். சிவபிரானைப் போற்றித் தொழுதனர். பின், “இறைவா! தாங்கள் (உலக நலன் கருதி) இங்கேயே நிலைத்து வாசம் செய்தருள வேண்டும்” என வேண்டினர். சிவபிரானும் உலக நலன் கருதித் தேவர்களின் வேண்டுதலை ஏற்றார். அங்கிருந்த ஒரே ஓர் ஓங்கார லிங்கமே இரண்டாக ஆயிற்று. பிரணவமான ஓங்காரத்தில் நிலை நிற்கும் இறைவன் ‘ஓங்காரேசுவரர்’ எனப் புகழப்பட்டார். விந்தியன் பிடித்துப் பூஜை செய்த மண்ணாலாகிய பார்த்திவ லிங்கத்தில் எந்தச் சிவப்பரம்பொருளின் அருட்பெருஞ்சோதி நிலைத்து நின்றிருந்ததோ, அந்தப் பரமேசுவரர் ‘அமலேசுவரர்’ என்ற பெயரால் அழைக்கப்பட்டார்.

இந்த ஓங்காரேசுவரரும் அமலேசுவரரும் அடியார்களது விருப்பங்களை வாரி வழங்குவனவாகும். அப்பொழுது தேவர்களும் ரிஷி முனிவர்களும் அவ்விரண்டு சிவலிங்கங்களையும் பக்தியோடு பூஜித்தனர். அதனால் மகிழ்ந்த சிவனாரிடம் பலப்பல வரங்களைப் பெற்றனர். பின், அவரவர்கள் தங்கள் தங்கள் உலகு சென்றனர். விந்திய மலையரசன் மகிழ்ச்சி கொண்டான். விரும்பிய வரனைப் பெற்று மனத்தாங்கலை ஒழித்தான். இவ்வாறு இச்சிவபிரானைப் பூஜிப்பவர் திரும்பவும் தாயின் கருவறையைக் காணார். (அதாவது, கருவறையில் கிடந்துழலும் பிறவி பெறார்.) சர்வ நிச்சயமாகத் தங்கள் மனவிருப்பங்களைப் பெறுவார்கள்.

முனிவர்களே! ஓங்காரத்தலத்தில் இறைவன் ஓங்காரேசுவரராகத் தோன்றியதையும், அவரைப் பூஜிப்பதால் பெறும் நலன்களையும் இதுவரை கூறினேன் அல்லவா! இனி, கேதாரேசுவர ஜோதிலிங்கத்தைப் பற்றிக் கூறுவேனாக.

 

அத்தியாயம் : பத்தொன்பது

கேதாரேசுவர ஜோதிலிங்கத்தின் பெருமை

சூதர் கூறுகிறார்—— அந்தணர்களே! நரன், நாராயணர் என்னும் இரு மகரிஷிகளும் ஸ்ரீமந்நாராயணரது இரு திருவவதாரங்கள். அவர்கள் இருவரும் பாரத வர்ஷமான இப்பரத கண்டத்தின் வடக்கிலுள்ள ‘பதரிகாசிரமம்’ என்னும் திருத்தலத்தில் அமர்ந்து தவம் செய்தனர். அவர்கள் மண்ணினால் ஒரு சிவலிங்கத்தைப் பிடித்து வைத்து, அதில் தாங்கள் பூஜை செய்யவேண்டி சிவபிரானை அப்பார்த்திவ லிங்கத்தில் எழுந்தருளும்படி வேண்டினர். சிவபிரானோ அடியார்கட்கு எளியவரன்றோ! ஆகவே, அவர்களது வேண்டுதலுக்காட்பட்டு மண்ணினாலாகிய அச்சிவலிங்கத்தில் தினமும் வந்தெழுந்தருளி வருவாராயினார். இவ்வாறு நரநாராயணர்கள் மண்ணினாலாகிய பார்த்திவ சிவலிங்கத்தை வெகுநாட்களாகப் பூஜித்து வரலாயினர். அவ்வாறிருக்க ஒருநாள் சிவபிரான் அவர்களுக்கு நேரிலே காட்சி கொடுத்துக் கூறுவாரானார்—— “நரநாராயணர்களே! நீங்கள் செய்யும் சிவபூஜை கண்டு மிகவும் மகிழ்ந்தேன். நீங்கள் இருவரும் விரும்பிய வரத்தைக் கேளுங்கள்.”

இவ்வாறு இறைவன் கூறவே, நரநாராயணர்கள் இருவரும் உலக நன்மையை உள்ளத்தில் கொண்டு, “தேவதேவரே! தாங்கள் மனமகிழ்ச்சி கொண்டு எங்களுக்கு வரமருள்வதாகில் தாங்கள் தங்கள் உண்மை திருமேனியுடன் இங்கேயே வீற்றிருந்து மக்கள் செய்யும் பூஜையை ஏற்றுக் கொள்ளவேண்டும்” என்று வேண்டி நின்றனர். இவ்வாறு அவ்விருவரும் வேண்டிப் பிரார்த்திக்கவே நலமே விழையும் சிவபிரான் இமயமலைச்சாரலில் உள்ள அந்தக் கேதாரத் தலத்திலேயே ஜோதிலிங்கத் திருமேனி தாங்கித் தங்கலானார். உலக நன்மைகளைக் கருத்தில் கொண்டு பக்தர்கள் தொழுவதற்கேற்றார்போல் ‘கேதாரேசுவரர்’ என்ற திருப்பெயர் தாங்கிப் புகழப்பட்டார். தன்னைப் பூஜிப்பவர்கட்கும், தரிசிக்கும் அடியார்கட்கும் வேண்டியதை வேண்டியவாறு அளித்து வருகிறார். அன்று முதல் இக்கேதார லிங்கத்தைப் பூஜிப்பவனுக்குக் கனவிலும் துன்பம் நேராது. அவ்வாறிருக்க பக்தர்கட்குத் துன்பம் நேருவதாகுமோ?

முன்பொரு சமயம் பாண்டவர்களும் இங்கு பூஜை செய்து, பலப்பல நன்மைகளைப் பெற்றுள்ளனர். நேபாள நகரிலும் சிவபிரான் இவ்வாறே காட்சியளிக்கிறார். எந்தச் சிவனடியார்கள் சிவபிரானது திருமேனி பொறிக்கப்பட்ட வளையல்களை மிகவும் பக்தியோடு அங்கு சாற்றுகிறார்களோ, அவர்கள் அவ்விறைவனை அவ்வளையலோடு கூடிய திருமேனி உடையவராகத் தரிசித்து அனைத்து பாவங்களினின்றும் விடுதலை பெறுகின்றனர். மேலும் அவர்கள் ஜீவன்முக்தர்களாகவே ஆகிவிடுகின்றனர். பதரியை வணங்கச் செல்லும் அடியவர்களும்கூட ஜீவன்முக்தியைப் பெறுகின்றனர். நரநாராயணர்களையும், கேதாரேசுவர ஜோதிலிங்கத்தையும் தரிசிப்பவன் முக்திபெறத் தகுதியாகிறான். கேதார யாத்திரை செல்ல விரும்பியவன் யாத்திரை தொடங்கிய சில நாட்களிலேயே பாதி வழியில் இறப்பைத் தழுவுவானேயாகிலும், அவனும் முக்தியின்பத்தைப் பெறுகிறான் என்பதில் எந்தவொரு சிந்தையும் வேண்டியதில்லை.

கேதா3ரேஶஸ்ய ப4க்தா யே மார்க3

ஸ்தா2ஸ்தஸ்ய வை ம்ரு॒தா: ।

தேபி முக்தா ப4வந்த்யேவ

நாத்ர கார்யா விசாரணா ॥

— ஶிவபுரா. கோடி. ஸம். 19/22

‘கேதாரம்’ சென்று அன்போடு அங்குள்ள கேதாரேசுவர ஜோதிலிங்கத்தைப் பூஜித்து அங்குள்ள தீர்த்தத்தைப் பருகுபவன் மறுபடியும் பிறவி துன்பத்தைப் பெறமாட்டான். ஆகவே, அந்தணர்களே! இப்பாரதப் புண்ணிய பூமியில் பிறந்தோர் அனைவரும் நரநாராயணர்களையும் கேதாரேசுவர சிவலிங்கத்தையும் நிச்சயம் பூஜை செய்யவேண்டும்.

 

அத்தியாயம் : இருபதும் இருபத்தொன்றும்

பீமேசுவர ஜோதிலிங்கத்தின் வரலாறு

சூதர் கூறுகிறார்—— இனி பீமாசங்கர ஜோதிலிங்கத்தின் பெருமைகளைக் கூறுவேனாக. அதைக் கேட்பதாலேயே மனிதர் விரும்பியதைப் பெறுவான். காமரூபம் என்னும் தேசத்தில் உலகின் நன்மை கருதி, சிவபெருமான் ஜோதிலிங்கத் திருமேனி கொண்டு திருவவதாரம் செய்தார். அவரது திருமேனியே மங்களத்திற்கும் இன்பத்திற்கும் இருப்பிடமாகும்.

அந்தணப் பெருமக்களே! முன்பொரு காலத்தில் ‘பீமன்’ என்கிற திறல் மிக்க அரக்கன் ஒருவன் இருந்தான். அவன் அறநெறிகளை உடைத்தெறிந்து மறநெறி தழுவி அனைத்து உயிர்கட்கும் துன்பம் அளித்து வந்தான். அவன் கும்பகர்ணனுக்கும், கர்க்கடீ என்கிற அரக்கிக்கும் பிறந்தவன். அவன் தன் தாயுடன் சஹ்ய மலையில் வசித்து வந்தான். அனைத்துலகங்கட்கும் துன்பமிழைத்து வந்த பெருவலி படைத்த தீயோனான பீமன் ஒரு நாள் தன் தாயிடம், “தாயே! என் தந்தை எங்கே? நீங்கள் ஏன் இங்கு தனித்து வசிக்கிறீர்கள்? இதை நான் அறிய விரும்புகிறேன். உண்மையை உள்ளபடி கூறுங்கள்” என்று வினவினான்.

கர்க்கடீ கூறுகிறாள்—— “மகனே! இராவணனது இளையவரான கும்பகர்ணன் உனது தந்தை. அவரையும் அவரது சகோதரர் இராவணனையும் ஸ்ரீராமபிரான் வதைத்தார். எனது தந்தை கர்க்கடர், தாய் புல்கசீ. எனது கணவர் விராதன். ஸ்ரீராமர்தான் அவரையும் வதைத்தவர். எனது கணவர் இறந்தபிறகு, நான் என் தாய்—தந்தையருடன் வசித்து வந்தேன். ஒரு சமயம் எனது தாய்—தந்தையர் அகத்திய முனிவரின் சீடரான சுதீக்ஷ்ண முனிவரைத் தனது ஆகாரமாக்கிக் கொள்ளச் சென்றனர். அந்த சுதீக்ஷ்ணர் பெருந்தவசி; பெரிய மகானும்கூட. கோபம் கொண்ட அவர், எனது பெற்றோரை எரித்துச் சாம்பராக்கினார். இதனால் தனிமைப்பட்ட நான் பெருத்த துன்பத்துடன் இம்மலையில் தனித்து வசித்து வரலானேன். எனக்கென்று எந்தவொரு துணையுமில்லை; எவருடைய உதவியும் இல்லை. துன்பத்தினால் மேலும் மேலும் பலப்பல கவலைகள். அப்படியிருக்க ஒரு சமயம் இராவணனது தம்பியான கும்பகர்ணன் இங்கு வந்தார். அவர் என்னை வலுக்கட்டாயம் செய்து இன்பம் நுகர்ந்தார். பின், என்னை விட்டுவிட்டு இலங்கை சென்றார். அதற்குப் பின்தான் நீ பிறந்தாய். நீயும் உன் தந்தையைப் போல் பெருத்த பலமும் பராக்கிரமமும் கொண்டவன். இப்பொழுது உனது உதவிகொண்டுதான் நான் காலத்தைக் கழித்து வருகிறேன்.”

சூதர் கூறுகிறார்—— அந்தணர்களே! கர்க்கடீ கூறியதைக் கேட்ட பெருந்திறல் படைத்த பீமாசுரன் மிக்க சினம் கொண்டான். பின் ‘விஷ்ணுவை எவ்வாறு வெல்வது? அவன்தானே என் தந்தையைக் கொன்றது. எனது தாயின் கணவரான விராதனை வதைத்ததும் அவனன்றோ. இவ்வாறு பலப்பல தீமைகளை இழைத்தவன் அவன். நான், எனது தந்தையின் மகன் என்பது நிச்சயமானால், நிச்சயம் நான் ஹரிக்குத் துன்பம் விளைவிப்பேன்’ என்று சிந்திக்கலானான். இவ்வாறு தீர்மானித்த பீமாசுரன் பிரும்மாவைக் குறித்து ஒன்றிய மனதுடன் ஆயிரம் வருடங்கள் கடுந்தவம் இயற்றினான். அதனால், அவன் தலையிலிருந்து பொறுக்க முடியாததொரு தவ ஒளி எழும்பியது. பயந்த தேவர்கள் பிரும்மதேவரைச் சரணடைந்தனர். உலக பிதாமகரான பிரும்மதேவர் வரமளிக்க அவ்வசுரனின் முன் தோன்றினார்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— “பீமாசுரனே! உன் தவம் கண்டு மகிழ்ந்தேன். விரும்பிய வரத்தைக் கேள்.”

பீமன் வேண்டுகிறான்—— “தேவதேவரே! தாமரைப் பூவில் அமர்ந்தவரே! தாங்கள் என் தவம் கண்டு மகிழ்ந்ததும், எனக்கு வரமளிக்க விரும்புவதும் நிச்சயமாகில் இறைவா! எவருக்கும் ஈடிணையில்லாத பெருந்திறலை எனக்குத் தந்திடுக.”

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு பீமாசுரன் வணங்கி வேண்டவே, பிரும்மதேவரும் அவன் வேண்டியவாறே வரமளித்து மறைந்தார். பிரும்மதேவரது அருளால் பெருவலி பெற்ற அவ்வரக்கன் தன் தாயிடம் வந்து வணங்கி, “தாயே! இப்பொழுது என் பெருவலியைப் பார். இந்திரன் முதலிய தேவர்களையும், அவர்களுக்கு உதவி செய்யும் ஸ்ரீஹரியையும் இப்பொழுதே கலக்குகிறேன் பார்” என்றான். இவ்வாறு கூறிய அவன், தன் பெருவலியால் இந்திரன் முதலிய தேவர்களை வென்று, அவரவர் பதவியிலிருந்து ஓடச் செய்தான். தேவர்கள் வேண்ட, போருக்கு வந்த ஸ்ரீஹரியையும் வென்றான். பின் நிலவுலகையும் வெற்றி கொள்ளலானான். முதன்முதலில் காமரூபதேசத்தின் மன்னனான ‘சுதக்ஷிணன்’ என்பவனை வெல்ல நினைத்துச் சென்று, பிரும்மதேவரின் அருளால் பெற்ற பலத்தால் சிவபக்தனான சுதக்ஷிணனை வென்றான். அவனது அரசு முதலிய அனைத்தையும் தன்வசமாக்கிக் கொண்டான்.

சுதக்ஷிணனான அவ்வரசன் பரம சிவபக்தன்; அறநெறியில் ஈடுபட்டவன்; அறமே வடிவானவன். அவனைக் கைது செய்தான். காலிலும் கையிலும் விலங்கிட்டுச் சிறையில் தள்ளினான். சிவனடியவனான சுதக்ஷிணன் சிறையிலும் சிவபிரானது பார்த்திவ சிவலிங்கத்தை மண்ணினால் ஆக்கி உள்ளன்புடன் பூஜிக்கத் தொடங்கினான். மனதில் கங்காதேவியை நினைத்துத் துதித்து, மனதளவிலேயே அப்பார்த்திவ லிங்கத்திற்கு பக்தியோடு முறைப்படி பூசனை புரிந்தான். முறைப்படி தியானித்துத் திருவைந்தெழுத்தை ஓதலானான். இதனால் வேறு காரியங்களைச் செய்ய நேரம் கிடைக்கவில்லை. இதே சமயத்தில் கற்புக்கனலான அவனது மனைவி அரசமாதா ‘தக்ஷிணை’ என்பவளும் காதலாகிக் கசிந்துருகிப் பார்த்திவ லிங்கத்தை வழிபட்டு வந்தாள். இவ்வாறு தம்பதிகள் இருவரும் தினமும் மிகுந்த பக்தியோடு பார்த்திவ லிங்கத்தைப் பூஜித்து வந்தனர். இதற்கிடையில் தான் பெற்ற வரத்தின் செருக்கால் மயங்கிய அவ்வரக்கன் வேள்வி முதலிய வேதநெறி கர்மங்களையும் அறநெறிகளையும் அழிக்கத் தொடங்கினான். மேலும் அந்தணர்களிடமும் முனிவர்களிடமும் வேள்வியின் அவிர்பாகத்தைத் தனக்கே தரவேண்டுமெனக் கட்டளையிட்டான்.

மகரிஷிகளே! தீயவனான அவன் பெருஞ்சேனையோடு சென்று நிலவுலகைத் தனதாக்கிக் கொண்டான். மேலும் வேதநெறி, சாஸ்திர நெறிகள், ஸ்மிருதிகள் கூறிய அறநெறிகள், புராணங்கள் புகழும் பெருநெறிகள் ஆகிய அறநெறிகள் அனைத்தையும் தன்வலிமையால் அழிக்கலானான். அனைத்தையும் தானே நுகரலானான்.

இதனால் துன்பமடைந்த இந்திரன் முதலிய தேவர்களும், ரிஷி முனிவர்களும் ஸ்ரீமந்நாராயணரை முன்னிட்டுக் கொண்டு சிவபிரானைச் சரணடைந்தனர். ‘மகாகோசீ’ என்னும் நதிக்கரை சென்று, மண்ணினால் சிவலிங்கம் சமைத்துப் பூஜித்து வணங்கிப் பலவாறான துதிப்பாக்களால் இறைவனைப் போற்றித் துதித்து மகிழச் செய்தனர். இதனால் மனம் மகிழ்ந்த சிவபிரான், “தேவர்களே! முனிவர்களே! உங்களுக்காக நான் என்ன உதவி செய்யவேண்டும்? விரும்பிய வரத்தைக் கேளுங்கள்” என்று திருவாய் மலர்ந்தருளினார்.

தேவர்கள் வேண்டுகிறார்கள்—— “தேவதேவனே! அனைத்துயிர்களிலும் நீக்கமற நிறைந்துள்ள தாங்கள் அனைவரின் உள்ளத்தையும் அறியமாட்டீர்களா? தாங்கள் அறியாததும் உண்டோ? இறைவரே! கும்பகர்ணனது மனைவி கர்க்கடியின் வயிற்றில் தோன்றிய பெருவலி படைத்த பீமாசுரன் பிரும்மதேவரது வரபலத்தால் தேவர்களை மிகவும் துன்புறுத்துகிறான். ஆகவே, இத்தீயவனைத் தாங்கள்தான் வதைத்தருள வேண்டும். நேரம் கடத்தாமல் விரைவில் எங்களுக்கு அருள்புரிய வேண்டும்.”

சிவபிரான் கூறுகிறார்—— “தேவர்களே! காமரூப தேசத்தரசன் சுதக்ஷிணன் எனது சிறந்த பக்தன். நீங்கள் அவனிடம் சென்று நான் கூறப்போவதை அப்படியே கூறுங்கள். உங்கள் வேண்டுதலும் விரைவிலேயே முடியும். நீங்கள் அவனிடம் சென்று—— ‘காமரூபதேச மன்னனே! சுதக்ஷிணனே! நீ எனது சிறந்த பக்தன். ஆகவே, நீ காதலாகிக் கசிந்துருகி என்னையே பூஜித்து வா. பிரும்மதேவரது வரபலத்தால் செருக்குற்ற அத்தீயவன், உன்னை அலட்சியம் செய்திட்டான். இப்பொழுது நிச்சயம் நான் அவனைக் கொல்லப் போகிறேன்’ என்று சொல்ல வேண்டும்.”

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— அந்தணர்களே! இதைக் கேட்ட தேவர்களும் அம்மன்னனிடம் சென்று, இறைவன் கூறியதை அப்படியே கூறிவிட்டு மகிழ்ச்சியோடு தங்கள் வீடு திரும்பினர். (அத்தியாயம் 20)

* * *

இதன்பின் உலகின் நலனைக் கருதிய சிவபிரான், தன் சிவகணங்களுடன் தன் பக்தனான சுதக்ஷிணனைக் காத்தருள, அவன் வழிபடும் பார்த்திவ சிவலிங்கத்திலேயே மறைந்திருந்தார். இச்சமயம் காமரூப தேசத்தரசனான சுதக்ஷிணன் பார்த்திவ சிவலிங்கத்திலேயே சிவபிரானை ஆழ்ந்த பக்தியுடன் தியானிக்க ஆரம்பித்தான். இதற்கிடையில் ஓர் அரக்கன் பீமாசுரனிடம் சென்று, “மன்னனே! உன்னை அழிப்பதற்காக மன்னன் சுதக்ஷிணன் ஏதோ ஓர் அபிசாரம் செய்கிறான்” என்று கூறிவிட்டான். இதைக் கேட்டதும் அவ்வரக்கன் பெருஞ்சினம் கொண்டான். அவனைக் கொல்வதற்காக உருவிய வாளுடன் அவன் இருக்குமிடம் சென்றான். அங்குள்ள பார்த்திவ லிங்கம், மற்றுமுள்ள பூஜைப் பொருட்கள் ஆகிய அனைத்தையும் கண்டு அதன் பயனையும் ஊகித்தறிந்து, அவன் தன்னைக் கொல்லத்தான் ஏதோ இத்தனையும் செய்கிறான் என்று நினைத்தான்.

ஆகவே, ‘நான் இப்பொழுதே இவ்வரசனையும், அவன் சேகரித்து வைத்துள்ள அனைத்துப் பூஜை பொருட்களையும் அழித்தொழிக்கிறேன்’ என்று மனதில் நினைத்து, அரசனை வெகுவாகப் பயமுறுத்தி, “நீ என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறாய்? உண்மையைச் சொல். இல்லையேல் உன்னைக் கொல்வேன்” என்று அதட்டிக் கேட்டான்.

அரசனோ தன்னைக் காத்தருளும் பொறுப்பைச் சிவபிரானிடம் ஒப்படைத்தவனல்லவா? ஆகவே, ‘எது நடக்கவேண்டுமோ, அது கட்டாயம் நடந்துதானே ஆகவேண்டும். அதை நம்மால் மாற்றவா முடியும்? அனைத்திற்கும் காரணம் பிராரப்தம் என்கிற முன்வினைதானே. அதுவும் சிவபிரானேதான். ஏழைப்பங்காளரான சிவபிரான் இம்மண் லிங்கத்தில் நிச்சயமிருந்து அருள்கிறார். எனக்காக இறைவன் எதுவும் செய்வார். அப்படியிருக்க இவ்வரக்கன் யார்? ‘என் பக்தனை எவனாவது ஒருவன் துன்புறுத்தினால் அப்பொழுது அவனைக் காத்தருள, அத்தீயவனை நிச்சயம் அழிப்பேன்’ என்றல்லவா சிவபிரான் சத்தியம் செய்துள்ளார். அவரோ சத்தியத்தை நிலைநாட்டுபவர் என்று வேதங்கள் கூறுகின்றன’ என்று மனதில் உறுதியுடன் நம்பிய அரசன், சிவபிரானை மனதில் தியானித்து, ‘இறைவா! நான் உம்மைச் சேர்ந்தவன். ஆகவே, உமது விருப்பம்போல் செய்க. நான் உண்மையைத்தான் கூறுவேன். எனக்கு எது நன்மையோ, அதைச் செய்க’ என்று வேண்டியவண்ணம் தீயவனான அவ்வரக்கனைச் சிறிதும் மதியாமல், “தன்னடியார்களை என்றும் காத்தருளும் உலகநாயகரான சிவபிரானைப் பூஜித்து வருகிறேன். அசையும் மற்றும் அசையாத அனைத்திற்கும் ஒப்பற்ற தலைவர் அவரன்றோ. அவருக்கு ‘இவன், அவன்’ என்கிற பாகுபாடுதான் உண்டோ” என்று பதிலுரைத்தான்.

இவ்வாறு கூறக் கேட்ட பீமாசுரன் மிகுந்த சினம் கொண்டு, “சிவனை எனக்குத் தெரியாதா? அவர் என்னை என்ன செய்ய முடியும்? எனது பெரிய தகப்பனாரான இராவணன் இவரைப் பணியாளராகவன்றோ நியமித்திருந்தார். அவரது பலத்தை நம்பி என்னை வெல்ல நினைக்கிறாய். நான் அவரை நேரில் பார்க்காதவரை நீ அவரைப் பூஜிக்கலாம். தினமும் என்னிடம் பிச்சை பெறுவது தெரியாதா? மேலும் யோகிகட்கு அடியார்களைக் காப்பது என்கிற நிஷ்டை ஏது? இதைச் சற்று நினைத்துப் பார்த்து ஒதுங்கி இரு. நானும் உன் தலைவனும் போரிடுகிறோம்” என்று ஏளனமாகப் பேசினான்.

இதைக் கேட்ட சுதக்ஷிணன், “அரக்கனே! தீயவனே! இதில் நான் செய்ய என்ன இருக்கிறது? நீயோ தவறு செய்கிறாய். நீ என்ன பலசாலி” என்று பதிலுரைக்கவே, சினம்கொண்ட பீமாசுரன் அச்சிவலிங்கத்தின் மீது தன் வாளை வீசினான். வீசப்பட்ட வாள் சிவபிரானது பார்த்திவ லிங்கத்தின் திருமேனியில் படுவதற்கு முன்பே சிவபிரான் அச்சிவலிங்கத்தினின்றும் வெளித்தோன்றினார்.

“துஷ்டனே! இதோ பீமேசுவரனான நான் எனது பக்தனைக் காத்தருளவே தோன்றியுள்ளேன். அடியார்களைக் காப்பாற்றுவது என்பதே எனது முதல் கொள்கையாகும். பக்தர்களுக்கு இன்பமளிக்கும் எனது திறலைப் பார்” என்று கூறிய சிவபிரான், அவனது கத்தியைப் பினாகம் என்னும் தன் வில்லினால் இரண்டு துண்டுகளாக்கினார். அவ்வரக்கன் தன் சூலத்தை எறிய, அதையும் நூறு துண்டுகளாக்கினார். அவன் எய்த சக்தி, பட்டிசம் முதலிய ஆயுதங்கள் அனைத்தையும் சிவபிரான் பொடிப்பொடியாக்கினார். இருவருக்கும் நடந்த போர் கண்டு உலகமனைத்தும் கலங்கியது; மலைகள் குலுங்கின; கடல்கள் பொங்கின. அப்பொழுது நாரத முனிவர் சிவபிரானிடம் சென்று வேண்டலானார்—— “மகாதேவரே! உலகமெல்லாம் நடுங்குகிறதே, பொறுத்தருள்க! சற்றே பொறுத்தருள்க! புல்லைக் கிள்ளியெறிய கோடாலியா தேவை? விரைவில் இவ்வரக்கனைக் கொன்றொழியுங்கள்.”

இவ்வாறு நாரதர் வேண்டவே, சிவபிரான் ‘ஹும்’ என்கிற சத்தத்தினாலேயே அனைத்து அரக்கர்களையும் சாம்பலாக்கினார். காட்டுத்தீ காட்டை முழுவதுமாகப் பொசுக்குவது போன்றிருந்தது அக்காட்சி. இதைக் கண்ட தேவர்கள் மகிழ்ந்தனர். பீமாசுரன் எவ்வாறு அழிந்து சாம்பலானான்? என்பதுகூட யாருக்கும் தெரியவில்லை. எல்லாம் ஒரு நொடியில் முடிந்தது. சிவபிரானது திருவருளால் இந்திரன் முதலிய தேவர்களுக்கும் முனிவர்களுக்கும் அமைதி கிடைத்தது. உலகெங்கிலும் மகிழ்ச்சி பொங்கியது. அப்பொழுது சிவபிரானது கோபம் எண்டிசைகளிலும் பரவியது. அரக்கர்களின் சாம்பலும் காடு முழுவதும் பரவியது. அதிலிருந்து அனைத்து மூலிகைகளும் தோன்றின. பூதம், பிரேதம், பிசாசு முதலியன வெகுதொலைவிற்கு ஓட்டம் பிடித்தன; அனைவரும் மகிழ்ந்தனர்.

தேவர்களும் குறிப்பாக முனிவர்களும் சிவபிரானிடம் வேண்டலாயினர்—— “இறைவா! உலக நலன் கருதி தாங்கள் இங்கேயே இனி எப்பொழுதும் நிலையாக வாசம் செய்தருள வேண்டும். ஏனெனில், இத்தலம் நிந்தனைக்காட்பட்டது. இங்கு யாரும் வசிப்பதில்லை. அப்படி வந்தாலும் அவர்களுக்குத் துன்பமே நேருகிறது. தாங்கள் இங்கிருந்தால் தங்களைத் தரிசித்து அவர்கள் நன்மை பெறலாம். தாங்கள் வீற்றிருந்து விளங்கும் இச்சிவலிங்கமும் ‘பீமாசங்கரர்’ என்று புகழப்படும். அனைவருக்கும் அவர்கள் நினைக்கும் விருப்பங்கள் பூர்த்தியாகும். தங்களது இச்சிவலிங்கம் ஜோதிலிங்கமாக விளங்கி அனைவரும் பூஜிக்கப்பட வேண்டியதாகவும், அனைத்து ஆபத்துக்களையும் களைவதாகவும் ஆகும்.”

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— அந்தணர்களே! தேவர்களும் முனிவர்களும் இவ்வாறு வேண்டவே, இறைவன் பெருமகிழ்ச்சி கொண்டு அச்சிவலிங்கத்திலேயே நித்தியவாசம் செய்யலானார். சிவபிரானோ அடியார்க்கெளியரன்றோ! அவர் உலகமனைத்திற்கும் நன்மை அருள்பவராயிற்றே. (அத்தியாயம் 21)

 

அத்தியாயம் : இருபத்து இரண்டு

காசி விசுவேசுவர ஜோதிலிங்கத்தின் பெருமை

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— முனிவர்களே! இப்பொழுது காசியம்பதியிலுள்ள ‘ஸ்ரீவிசுவேசுவரர்’ என்கிற ஜோதிலிங்கத்தின் பெருமையைக் கூறுகிறேன் கேளுங்கள். அது மகாபாதகங்களையும் நொடியில் நீராக்கவல்லது. இந்நிலவுலகில் கண்களுக்குத் தெரியும் அத்தனை பொருட்களும் ஸத் சித் ஆனந்த சொரூபமாயும், விகாரமற்றதாயும், தொன்றுதொட்டு இருப்பதுமான பிரும்மத்தின் திருவுருவங்களே ஆகும். இரண்டற்ற கைவல்ய நிலையில் தனக்குத்தானே ஆனந்தத்தை அனுபவித்து வரும் ஒப்பற்ற பரமாத்மாவினிடத்தில் ஒரு சமயம் ஒன்றேயான தான் இரண்டாகப் பிரிய வேண்டுமென்கிற அவா உண்டாயிற்று.

(ஒப்புநோக்குக:—

இக்கருத்தைக் கூறும் பிருஹதாரண்ய உபநிஷத் (1/4/3)——

‘ஸவை நைவரேமே தஸ்மாத் ஏகாகீ ந ரமதே ஸ த்3விதீயமைச்ச2த் ஸ ஹ ஏதாவாநாஸ யதா2 ஸ்த்ரீபுமாம்ஸௌ ஸம்பரிஷ்வக்தௌ ஸ இமமேவ ஆத்மாநம் த்3வேதா4 அபாதயத் தத: பதிஶ்ச பத்நீச அபவதாம் ।’)

பின், அந்தப் பரம்பொருளே ஸகுணரூபராகத் தோன்றியது. அந்த ஸகுண ரூபரையே ‘சிவன்’ என அழைக்கின்றனர். அதன்பின் அந்த ஸகுண ரூபரான சிவனே ஆணாகவும் பெண்ணாகவும் வடிவெடுத்தார். இவ்விரட்டையில் ஆண் ‘சிவன்’ என்றும், பெண் ‘சக்தி’ என்றும் அழைக்கப்பட்டனர். அந்த சித் ஆனந்த சொரூபரான சிவமும் சக்தியுமாக மறைந்திருந்து, பிரகிருதி—புருஷன் என்கிற இரண்டு சைதன்யங்களைப் படைத்தது. ஆனால், தன் தாய்—தந்தையரை எதிரில் காணாது திகைத்தனர். நாம் எங்கிருந்து வந்தோம்? என்று ஐயமுற்றனர். அதுசமயம் நிர்குணரான பரமாத்மாவிடமிருந்து ஓர் அசரீரி கிளம்பியது—— “நீங்கள் இருவரும் தவம் செய்யவேண்டும். அதன்பின் உங்களிடமிருந்து உயர்ந்ததொரு படைப்பு பெருகி வளரும்.”

அப்பொழுது பிரகிருதியும் புருஷனும், “இறைவா! சிவப்பரம்பொருளே! தவம் செய்ய நாங்கள் எங்கு செல்வது? அதற்கான இடமே இல்லையே. நாங்கள் எங்கு நின்று தங்கள் கட்டளைப்படி தவம் செய்வோம்?” என்று வேண்டினர். உடனே நிர்குணப்பிரும்மமான சிவபிரான் ஒளிமயமான பத்து மைல் நீளமும் பத்து மைல் அகலமும் கொண்டதோர் அழகிய நகரத்தைத் தோற்றுவித்தார். அது அச்சிவபிரானுடைய சொரூபமே ஆகும். அங்கு அன்றாட அலுவல்களுக்கு வேண்டிய அனைத்துப் பொருட்களும் நிரம்பியிருந்தன. அவ்வாறு தோற்றுவித்த அவ்வழகிய நகரத்தை அவர்கள் இருவருக்காகவும் அனுப்பி வைத்தார். அது புருஷனுடைய அருகில் வந்து ஆகாயவெளியில் நின்றது. அப்பொழுது புருஷனாக ஸ்ரீஹரி அந்நகரிலிருந்து கொண்டு உலகைப் படைக்க விரும்பிச் சிவப்பரம்பொருளை மனதில் கொண்டு பல ஆண்டு காலம் தவம் செய்தார். தவக் களைப்பினால் அவரது திருமேனியிலிருந்து வெண்மையான நீர்வீழ்ச்சிகள் தோன்றிப் பெருகின. அதனால் வெட்டவெளியான ஆகாயம் முழுக்க நிரம்பியதாக ஆயிற்று.

அங்கு வேறொன்றும் காட்சிக்குக் காணவில்லை. இதைக் கண்ட புருஷன், ‘இதென்ன அற்புதமாகத் தோன்றுவது’ என்று மனதில் எண்ணித் தன் தலையைக் குலுக்கினார். அப்பொழுது அவரது காதணி ஒன்று கீழே விழுந்தது. அம்மணி விழுந்த இடமே ‘மணிகர்ணிகை’ என்ற புண்ணியத்தலமாயிற்று. வெட்டவெளியான ஆகாயம் முழுக்க புருஷனின் திருமேனியிலிருந்து வெளியேறிய நீரினால் நிரம்பியது என்று முன்பு கூறினோமல்லவா? அவ்வெள்ள நீரில் பத்து மைல் சதுரமுள்ள அந்நகரமே தத்தளித்தது. அப்பொழுது சிவபிரான் அந்நகரத்தைத் தன் முத்தலைச் சூலத்தினால் தாங்கிப் பிடித்தார். அதன்பின் புருஷரான ஸ்ரீவிஷ்ணு தன் மனைவியான பிரகிருதியுடன் அங்கேயே உறங்கலானார். அப்பொழுது அவரது தொப்புள் கொடியிலிருந்து ஒரு தாமரை தோன்றியது. அத்தாமரையில் பிரும்மதேவர் தோன்றினார். இதற்கும் சிவபிரானது கட்டளையே காரணமாகும். இதன்பின் பிரும்மதேவர் சிவனாரது கட்டளையை ஏற்றுப் படைக்கத் தொடங்கினார். இந்தப் பிரும்மாண்டத்தில் பதினான்கு உலகங்களைப் படைத்தார். இந்தப் பிரும்மாண்டத்தின் பரப்பு ஐம்பது கோடி யோஜனை (ஒரு யோஜனை என்பது எட்டு மைல்கள். ஆக ஐம்பது கோடி யோஜனை என்பது நானூறு கோடி மைல்கள்) என்று மகரிஷிகள் கூறுகிறார்கள். அதன்பின் சிவபிரான் ‘இப்பிரும்மாண்டத்தில் கர்மவினை என்னும் தளைகளால் இறுகப் பின்னப்பட்ட ஜீவராசிகள் என்னை எவ்வாறு வந்தடைய முடியும்?’ என்று சிந்தித்து, ‘ஐந்து குரோசங்கள் கொண்டது’ என்று கூறப்படும் காசியம்பதியை இவ்வுலகிலேயே விட்டுச் சென்றார்.

இக்காசியம்பதியே உலகிற்கு நலன் அளிப்பது; கர்மவினைத்தளைகளை வெட்டிக் களைவது; ஞானத்தை அருள்வது; மோட்ச மார்க்கத்திற்கு ஒளி காட்டுவது; சிவபிரானுக்கு மிகவும் உகந்தது என்று நம்பப்படுகிறது. இங்கு அச்சிவபிரானே ‘அவிமுக்தம்’ என்னும் சிவலிங்கத்தைத் தாபித்துள்ளார். ஆகவே, “எனது அம்சத்தில் தோன்றிய ஸ்ரீநாராயணனே! நீ எக்காரணம் கொண்டும் இக்காசியம்பதியை விட்டு நீங்கக் கூடாது” என்று கூறிவிட்டுச் சிவபிரான் தன் முத்தலைச் சூலத்திலிருந்து அக்காசியம்பதியை இம்மண்ணுலகிலேயே இறக்கி வைத்துவிட்டுச் சென்றார். பிரும்மாவிற்கு ஒரு நாள் முடியும்போது உலகிற்குப் பிரளயம் ஏற்படும். அப்பொழுதுகூட இக்காசியம்பதிக்கு அழிவில்லை. அது சமயம் சிவபிரான் இந்நகரைத் தன் முத்தலைச் சூலத்தினால் தாங்கிப் பிடிக்கிறார். பின் பிரும்மதேவர் மறுபடியும் படைக்கத் தொடங்கும்போது திரும்பவும் இந்நகரை மண்ணுலகில் இறக்கி வைக்கிறார்.

நம் முன்வினைக் கர்மங்களை அழித்தொழிப்பதாலேயே இந்நகருக்கு ‘காசி’ என்கிற பெயர் தோன்றிற்று. இப்பதியில்தான் ‘அவிமுக்தேசுவரர்’ என்கிற சிவலிங்கப்பெருமான் என்றென்றும் எழுந்தருளியிருக்கிறார். பெரும் பாவம் புரிந்தவர்களுக்கும் மோட்சம் தரக்கூடியது இந்நகர். முனிவர்களே! மீதியுள்ள மோட்சபுரியில் இறைவனைப் போன்ற திருமேனி பெற்றிருத்தலாகிய ‘ஸாரூப்யம்’ என்னும் முக்திதான் கிடைக்கும். ஆனால், இக்காசியம்பதியில்தான் ‘ஸாயுஜ்யம்’ (இரண்டறக் கலத்தல்) என்கிற மிகமிக உயர்ந்த முக்தி சுலபமாகக் கிடைக்கும். எவருக்கு எவ்விதமான ஆதரவும் இல்லையோ, அவருக்கு இந்தத் தலம்தான் கதி (ஆதாரம்). கோடி கோடி கொலைப்பாவங்களையும் போக்குவது. இறப்பற்ற தேவர்களும் இங்கு இறப்பு வேண்டுமென விரும்புகின்றனர். அவ்வாறிருக்க மற்றவர்களைப் பற்றிக் கேட்க வேண்டுமா? சிவபிரானுக்கு மிகவும் உகந்த இக்காசியம்பதி இகபர சுகங்களைத் தரவல்லது.

திருக்கயிலையம்பதியின் நாயகரான சிவபிரான் உள்ளே சுத்தமான சத்துவ குணமும், வெளிவேடத்திற்குத் தமோகுணமுள்ளவராகவும் காட்சி தருபவர். அவரை ‘காலாக்னி ருத்ரர்’ என்றழைப்பர். உண்மையில் நிர்குணராக இருந்தாலும் ஸகுண திருமேனியராகக் காட்சியளிக்கிறார் சிவபிரான். ஸகுண ரூபரான சிவபிரான் நிர்குண சொரூபரான சிவபிரானிடம் முறையிடுகிறார்—— “விசுவநாதரே! (அகில உலக நாயகரே!) மகேசுவரா! நான் சர்வ நிச்சயமாக தங்களுடையவனே! சாம்பசதாசிவா! தங்கள் பிள்ளையான என்மேல் கருணை காட்டுங்கள். உலக நலன் கருதித் தாங்கள் எப்பொழுதும் இங்கேயே தங்கி இருக்கவேண்டும். அவ்வாறு தங்கியிருந்து அனைத்து ஜீவராசிகளையும் உய்விக்க வேண்டும். இதுவே எனது வேண்டுகோள்.”

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— பின் மனதையும் புலன்களையும் அடக்கித் தன்வயமாக்கிய ‘அவிமுக்தர்’ என்கிற ஸகுண ரூபியான காலாக்னி ருத்ரர் கண்களில் ஆனந்தபாஷ்பம் (கண்ணீர்) பெருகத் திரும்பவும் வேண்டலானார்.

அவிமுக்தர் வேண்டுகிறார்—— “கால(மரண)மென்கிற பெருநோய்க்கு உயரிய அழகிய மருந்தான தேவதேவரே! மகாதேவரே! உண்மையில் தாங்களன்றோ மூவுலகங்கட்கும் ஒப்பற்ற தலைவர். பிரும்மா மற்றும் ஸ்ரீமந்நாராயணரும் தங்களைத்தான் சேவிக்கிறார்கள். இக்காசியம்பதியையே தாங்கள் தங்கள் தலைநகராகக் கொள்ள வேண்டும். சொல்லுக்கும் மனதிற்குமெட்டாத (நினைத்தற்கும் எட்டாத) உயர்ந்த (முக்தி) இன்பத்தைப் பெற, நான் இனி இங்கேயே நிலையாக அமர்ந்து தியானம் செய்யப் போகிறேன். முக்தியளிப்பவரும், விரும்பியதை விரும்பியவாறு அளிப்பவருமானவர் தாங்கள் ஒருவரே; வேறு எவருமிலர். ஆகவே, தாங்கள் பிறர்க்கு நன்மையளிக்க வேண்டி உமையம்மையோடு இங்கேயே வீற்றிருக்க வேண்டும். பிரபஞ்சத்திலுள்ள அனைத்து ஜீவராசிகளையும் இச்சம்சாரக் கடலிலிருந்து கரையேற்றிவிட வேண்டும். அடியார்களின் விருப்பங்களை நிறைவேற்றித் தரவேண்டும். இதையேதான் திரும்பத் திரும்ப வேண்டுவேன்.”

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— அந்தணர்களே! விசுவநாதர் இவ்வாறு பிரார்த்திக்கவே சர்வேசரான சிவபிரான் அனைத்துலகங்கட்கும் அருள்புரிய வேண்டி, இக்காசியம்பதியிலேயே நிலைத்து விளங்கலானார். என்று முதல் சிவபிரான் இங்கு நிலைத்து வாசம் செய்யத் தொடங்கினாரோ, அன்று முதல் காசியம்பதி அனைத்துப் புண்ணிய நகரங்கட்கும் தலைநகரமாக விளங்கலாயிற்று.

 

அத்தியாயம் : இருபத்து மூன்று

காசியின் பெருமையும், விசுவநாதரின் பெருமையும்

சூதர் கூறுகிறார்—— முனிவர்களே! காசியம்பதியின் பெருமைகளையும் காசி ஸ்ரீவிசுவநாதரின் பெருமைகளையும் சுருக்கமாகக் கூறுகிறேன் கேளுங்கள். முன்பொரு சமயம் பார்வதீபிராட்டியார் உலகநலனைக் கருதி அவிமுக்தித்தலமான காசியம்பதியைப் பற்றியும், அவிமுக்தேசுவரரான ஸ்ரீகாசிவிசுவநாதரைப் பற்றியுமான பெருமைகளைக் கூறவேண்டுமென சிவபிரானிடம் வேண்டினாள்.

அப்பொழுது ஸ்ரீபரமசிவனார் கூறுவாராயினார்—— “தேவி! இக்காசித்தலம் அனைத்து வகையிலும் எனக்கு மிக மிக முக்கியமான தலமாகும். இது அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் நிச்சயமாக முக்தியளிக்கும் தலமுமாகும். இத்தலத்தில் சித்தர்கள் கூட்டம்கூட்டமாகச் சேர்ந்து, எனது உலகமான திருக்கயிலாயத்தைப் பெற்றுய்ய வேண்டிப் பலவாறான வேடங்களில் நின்று, புலனடக்கம்—மனவடக்கத்துடன் என் விரதத்தை உயர்ந்ததொரு யோகநிஷ்டையில் நின்று பயின்று வருகிறார்கள். அந்த உயர்ந்த யோகம்தான் ‘பாசுபத யோகம்’ என்பது. இந்த யோகத்தைப் பற்றிச் சுருதிகள் மிகவும் விளக்கமாகக் கூறுகின்றன. இந்தப் பாசுபத யோகம் போக—மோட்சங்களை அளிப்பது.

மகேசுவரியே! இக்காசியம்பதியில் வாழ்வதே எனக்கு உயர்ந்ததாகத் தோன்றுகிறது. அனைத்தையும் உதறித் தள்ளிவிட்டு, நான் இக்காசியம்பதியில் குடியிருக்கக் காரணம் என்னவென்று உனக்குத் தெரியுமா? இதோ கூறுகிறேன், கேள். என்னைச் சரணம் பற்றிய அடியவர்களும், எனது தத்துவத்தை நன்கறிந்த ஞானிகளும் என்றுமே முக்தி பெறுவதில் பங்குடையவர்களே. அவர்களுக்குப் புண்ணியத்தலமோ, தீர்த்தமோ வேண்டும் என்பதில்லை. ‘இது கட்டாயம் செய்யப்பட வேண்டும், இது கட்டாயம் விலக்கப்பட வேண்டும்’ என்கிற இரண்டுவிதக் கர்மங்களும் அவர்களுக்கு ஒன்றேதான். அவற்றில் வேறுபாடில்லை. அவர்கள்தான் ஜீவன்முக்தர்கள். (அதாவது, உலகியல் கர்மங்கள் எதிலும் சிறிதும் ஒட்டாது தாமரை இலை மேல் உள்ள நீர்த்திவலை போல் இருப்பவர்கள். உலகியலிலிருந்து கொண்டே அதில் சிறிதும் பற்றின்றி வாழ்பவர்கள்.) அவர்கள் இருவரும் எங்கு இறந்தாலும் சரி உடனே முக்தியைப் பெறுவார்கள். நானே இதை உறுதிபடக் கூறுகிறேன்.

அனைத்திற்கும் எட்டாத சக்தியே! உமையவளே! இந்த அவிமுக்தித்தலத்தில் அப்படி என்னதான் பெருமையுள்ளது? என்பாயேயானால் கூறுகிறேன் கவனமாகக் கேள். எந்தவொரு வர்ணத்தவராயினும் சரி, எந்த ஓர் ஆசிரமத்தில் இருப்பினும் சரி, பாலனாயினும் இளையவனாயினும் ஏன் கிழவனாயினும் சரி, யாராக இருப்பினும் இங்கு இறந்தால் முக்தி நிச்சயம். ஐயமே வேண்டாம். பெண்ணொருத்தி தூயவளோ, தூய்மையற்றவளோ (மங்களமற்றவளோ), கன்னியோ, மணமானவளோ, விதவையோ, மலடியோ, வீட்டுக்கு விலக்கானவளோ, பிள்ளைப்பேறு பெற்றவளோ, முறைப்படி உள்ள சடங்குகள் செய்யப்பட்டவளோ, செய்யப்படாதவளோ, (சரி எப்படியாக வேண்டுமானாலும் இருக்கட்டும்) இத்தலத்தில் இறப்பாளேயாகில் நிச்சயம் அவளுக்கு முக்தி உண்டு. இதில் சிறிதளவும் ஐயம் வேண்டாம். வியர்வையிலிருந்து தோன்றுபவை, முட்டையிலிருந்து தோன்றுபவை, விதையிலிருந்து தோன்றுபவை, கருப்பையினுள் தோன்றுபவை என உள்ள அனைத்து ஜீவராசிகளும் இங்கு இறந்தால் முக்தி பெறுவது போல், வேறு எந்தவொரு தலத்திலும் இறந்தால் முக்தி பெற இயலாது.

இங்கு இறப்பவர்களுக்கு ஞானம் தேவையில்லை; பக்தி தேவையில்லை; கர்மங்கள் செய்யப்பட வேண்டுமென்னும் நியதியில்லை; தானம் செய்திருக்க வேண்டும் என்பதில்லை; பண்பட்டிருக்க வேண்டும் என்பதில்லை; தர்மவானாக இருத்தல் வேண்டும் என்பதில்லை; பகவந்நாமத்தைப் பல கோடி முறை உச்சரித்தவன் என்பதோ, உயர்ந்த பூஜை செய்தவன் என்பதோ, உயர்குடிப் பிறந்தோன் என்பதோ தேவையில்லை. மோட்சம் அளிக்கும் இந்நகரத்தில் வசிப்பவன் எப்படி இறந்தாலும் அவனுக்கு சர்வ நிச்சயமாக முக்தி உண்டு. வெளிப்படையாகக் கூற முடியாதனவற்றுள் இத்தலமே சிறந்தது. பிரும்மா முதலிய தேவர்களும் இதன் பெருமைகளை அறியார். ஆகையால்தான் நைமிசம் முதலிய புண்ணியத்தலங்களுள் இதுவே உயர்ந்தது. ஆகவேதான் இத்தலத்தை ‘அவிமுக்திதலம்’ என்றழைக்கின்றனர். அறிஞர்கள் இத்தலத்தைப் பற்றி என்ன கூறுகிறார்கள், தெரியுமா? ‘இங்கு இறந்தால் முக்தியளிப்பது, தர்மநெறி நூல்களின் சாரம் உண்மை (வாய்மை). மோட்சத்தின் சாரம் சமத்துவம். அதாவது அனைவரிடமும் ஓரஞ்சாராது ஒரே மாதிரியான எண்ணத்துடன் இருப்பது; அனைத்துப் புண்ணியத்தலங்கள் மற்றும் புண்ணிய நதிகள் ஆகியனவற்றின் சாரம் அவிமுக்தித்தலமான இக்காசியம்பதியே ஆகும்’ என்று.

மனம் போனபடி உண்பவன், மனம் போனபடி படுத்துறங்குபவன், விருப்பம் போல் சுற்றித் திரிபவன், தவறான பலப்பலச் செயல்களைச் செய்பவன் — எவனாக இருந்தாலும் அவன் அவிமுக்தித்தலமான இக்காசியம்பதியில் இறப்பானேயாகில், அவனுக்கும் முக்தி கிடைப்பது நிச்சயம். எவனது மனம் உலகியல் இன்பங்களிலேயே நாட்டம் கொண்டதோ, அறநெறிகளில் மனதை ஈடுபடுத்தாதவனோ, அவனும் இப்பதியில் மரணமெய்தினால் அவன் திரும்பவும் இவ்வுலகியல் தளையில் சிக்கித் தவிக்க மாட்டான். அவ்வாறிருக்க தான்—தனது என்கிற மமகாரத்தை விடுத்தவன், உண்மையில் உறுதியுள்ளவன், சத்துவகுண நற்செல்வன், ஆடம்பரமற்றவன், செயலூக்கமும் இளமையும் கொண்டவன், ‘யான் செய்கிறேன்’ என்கிற அபிமானத்தை விடுத்ததால் எந்தவொரு செயலையும் செய்யாமல் இருப்பவன் ஆகியவர்களைப் பற்றிக் கூற என்னதான் இருக்கிறது? ஏனெனில், அவர்களனைவரும் என்னையே அன்றோ, என்றும் எப்பொழுதும் நினைத்துக் கொண்டே இருக்கிறார்கள்.

இக்காசியம்பதியில் பலப்பல சிவனடியார்களால் ஏராளமான சிவலிங்கங்கள் பிரதிஷ்டை செய்யப் பெற்றுள்ளன. பார்வதீ! இவையனைத்தும் விரும்பியனவனைத்தையும் ஏன், முக்தியையும் அளிப்பனவாகும். நாற்புறமும் பத்து மைல்கள் தூரம் பரவிய இத்தலம் ‘அவிமுக்தித்தலம்’ என்றழைக்கப்படுகிறது. எந்நிலையிலும் இது முக்தியளிப்பது. மரணப்படுக்கையில் இருப்பவனுக்கு இத்தலம் கிடைக்கப் பெற்றால், அவனுக்கு முக்தி நிச்சயம். பாவம் தொடாதவன் இறக்க அக்கணமே அவன் முக்தியுலகைப் பெறுகிறான். பாவம் செய்தவன் இறப்பின் முதலில் பாவத்திற்கான பரிசுகளை (யமநரக வேதனைகளை) அனுபவித்துப் பின் முக்தி பெறுவான். மங்களையே! இத்தலத்திலிருந்து கொண்டு பாவங்களைச் செய்பவன் பல்லாயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் காலபைரவரின் யாதனைகளைப் பெற்றுப் பின் முக்தி பெறுவான். நூறு கோடி கற்பகாலங்களானாலும் ஒருவன் செய்த கர்மங்களின் அளவு குறையவா போகிறது? ஒருவன் தான் செய்த நற்செயல்கள் மற்றும் தீச்செயல்களின் பலனை அனுபவித்துத்தானே தீரவேண்டும். தீச்செயல்கள் நரகவேதனைகளைத் தரும். நற்செயல்கள் சுவர்க்க போகங்களைத் தரும். நற்செயல்களும் தீச்செயல்களும் ஒன்றுபோல இருந்தால் ‘மிச்ரலோகம்’ எனப்படுகிற இந்நிலவுகில் மனிதப்பிறவி பெறுகிறான். நற்செயல்கள் அதிகமிருந்து தீச்செயல்கள் குறைந்திருப்பின் உயர்பிறவி பெறலாம். அதேபோல நற்செயல்கள் குறைந்து தீச்செயல்கள் அதிகமிருந்தால் ஈனப்பிறவிகள் பெறுகிறான்.

பார்வதீ! எப்பொழுது நற்செயல்கள்—தீச்செயல்கள் இரண்டும் அழிந்துவிடுகிறதோ, அப்பொழுதுதான் இந்த ஜீவாத்மாவிற்கு உண்மையான மோட்சம் கிடைக்கிறது. எவன் முற்பிறவியில் காசியம்பதியை மிகுந்த ஈடுபாடும் பக்தியும் கொண்டு தரிசித்தவனோ, அவனுக்குத்தான் இப்பிறவியில் காசியில் இறப்பு கிடைக்கும். எவன் காசி சென்று கங்கையில் நீராடுகிறானோ, அவனது நிகழ்காலத்தில் செய்த பாவங்களும், ‘ஸஞ்சிதம்’ என்ற முன்பு செய்து சேகரித்து வைக்கப்பட்ட பாவங்களும் நாசமடைகின்றன. ஆனால், ‘பிராரப்தம்’ என்கிற இப்பொழுது செய்து வரும் தீச்செயல்களின் பாவம் அனுபவித்துத்தான் தீரவேண்டும். இல்லையேல் அது நசித்துப் போகாது என்பதுதான் சர்வ நிச்சயமாகும். எவனுக்குக் காசியில் முக்தியான மரணம் நேருகிறதோ, அவனது பிராரப்த கர்மபலனும் நசிக்கிறது. அன்புள்ளவளே! எவனொருவன் ஏழை அந்தணன் ஒருவனுக்குக் காசியில் வாசம் செய்யும் வசதி செய்து தருவானோ, அவனும் காசியில் வசிக்கும் பாக்கியம் பெற்று முக்தி பெறும் பாக்கியம் பெறுவான்.”

சூதர் கூறுகிறார்—— முனிவர்களே! இதுவரை காசியம்பதி மற்றும் விசுவேசுவர லிங்கத்தின் பெருமைகளைக் கூறினேன். இது சான்றோர்கட்கு இவ்வுலக இன்பங்களையும், அவ்வுலக முக்தியையும் அளிப்பது. இனி ‘திரியம்பகேசுவரர்’ என்கிற ஜோதிலிங்கத்தின் பெருமைகளைக் கூறுவேனாக. அதன் பெருமைகளைக் கேட்ட அந்நொடியிலேயே மனிதன் அனைத்துப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுகிறான்.

 

அத்தியாயம் : இருபத்து நான்கு

திரியம்பகேசுவர லிங்கத்தின் பெருமை கூறும் வாயிலாக கௌதம மகரிஷியின் பெருமை கூறுதல்

சூதர் கூறுகிறார்—— முனிவர்களே! எனது குருவான வியாச முனிவரின் திருவாய்மொழியாக நான் கேட்ட ஒரு புண்ணிய சரித்திரத்தை இப்பொழுது கூறுகிறேன் கேளுங்கள். இது முன்பொரு காலத்திய நிகழ்ச்சி. முன்பு கௌதமர் என்கிற பெயருடைய ஒரு சிறந்த முனிவர் இருந்தார். அவரது மனைவியான அகலியை சிறந்த கற்புக்கனல். தென்புறத்தில் இருந்த பிரும்மகிரி என்கிற மலையில் அவர் பத்தாயிரம் வருடங்கள் கடுந்தவம் புரிந்தார். உயர்ந்த விரதங்களை அனுஷ்டிக்கும் முனிவர்களே! ஒரு சமயம் அங்கு நூறு வருடங்கள் பயங்கரமான மழையின்மை நிகழ்ந்தது. மழையின்மையால் அனைவரும் பெருந்துன்பத்திற்கு ஆளாயினர். இவ்வுலகில் எங்கும் பச்சை இலை ஒன்றுகூடத் தென்படவில்லை. அப்படியிருக்க, உயிர்கட்கு ஆதாரமான நீர் எங்குதான் தென்படும்? ஆகவே முனிவர்கள், மனிதர்கள், பசுக்கள், பறவைகள், விலங்குகள் என அனைத்து உயிர்களும் தண்ணீர் பெற பத்து திசைகளிலும் சுற்றித் திரியலாயின. இச்சமயத்தில்தான் கௌதம மகரிஷி வருணனைக் குறித்து ஆறு மாதங்கள் கடுந்தவம் இயற்றினார். மகிழ்ந்த வருணதேவர் அவரெதிரே தோன்றி வேண்டிய வரம் கேட்கச் சொல்ல முனிவரும் மழை வேண்டினார்.

வருணனோ தேவர்களது நியதியை மீறி மழை தர இயலாதெனக் கூறி வேறு வரம் வேண்டச் சொல்ல, மகரிஷியும் “தேவதேவனே! என்றென்றும் வற்றாத நீரூற்றை அளிக்க வேண்டும்” என வேண்ட, வருணதேவரும் அவரிடம் ஒரு குழியைத் தோண்டச் சொன்னார். முனிவரும் உடனே ஒரு முழம் ஆழமுள்ளதாக ஒரு குழியைத் தோண்டினார். வருண பகவானும் அக்குழியை நீரால் நிரப்பி, “பிறரது நன்மைகளையே நாடும் முனிவரே! என்றென்றும் வற்றாத இந்நீரூற்று ஒரு சிறந்த புண்ணியத்தலமாகும். உலகில் உமது பெயராலேயே இந்நீரூற்று சிறந்த புகழ் பெறும். இங்கு செய்யப்படும் தான—தர்மங்கள், வேள்விகள், தவம், தேவபூசனை, பித்ருக்களைக் குறித்துச் செய்யப்படும் சிராத்தம் ஆகியன அனைத்தும் ஒன்றுக்கு நூறாக குறைவற்ற பலனை அள்ளித் தரும்” என அருள்புரிந்தார்.

பின் முனிவர் புகழ்ந்து துதிக்க வருணதேவர் மறைந்தருளினார். இந்நீரூற்றின் நீரால் பிறருக்கும் உதவிபுரிந்து முனிவரும் இன்பமடைந்தார். பெரியோர்களைச் சென்றடைந்தால் அது ஒருவனுக்கு மிகுந்த உயர்வைத் தரும். சான்றோர்கள்தான் சான்றோர்களின் உண்மையினை அறிவார்கள். அவர்களுக்குத்தான் அது புலனாகும். தீயவர்கள் அதை அறிவார்களா? ஒருவன் எந்த ஒருவனுக்குச் சேவை செய்கிறானோ, அதற்குண்டான பயன்தானே பெறுவான். நல்லோர்கட்குச் சேவை புரிய நன்மையே பெறலாகும். அதுதான் பெருமையும் சேர்க்கும். அற்பர்களின் சேர்க்கை அற்பமானதைத்தான் தரும். சான்றோர்கள் என்பார் பிறர் துன்பங்கண்டு பொறார். அதுதான் அவர்களது இயல்பு. தங்கள் துன்பங்களைப் பொறுத்துக் கொண்டு பிறர் துன்பம் களைவர். மரங்கள், பொன், சந்தனம், கரும்பு — இவையனைத்தும் இந்நிலவுலகில் பிறருக்காக உள்ளனவேயன்றித் தனக்காக அல்லவே. இவை போன்று வேறு ஏதாகிலும் உண்டோ? பிற உயிர்களிடம் கருணை, தான் என்ற அகந்தையற்றிருத்தல், பிறர்க்கு உதவும் இயல்பு, புலனடக்கம் — இவை நான்கும் புண்ணியத்திற்கான நான்கு தூண்கள். இதன் தாங்கலிலன்றோ இந்நிலவுலகமே நிற்கிறது!

மஹதோஹ்யாஶ்ரய: புஶ்ஸாம்

மஹத்வாய உபஜாயதே ।

மஹாந்த: தத்ஸ்வரூபம் ச

பஶ்யந்தி நேதரேசுபா4: ॥

— ஶிவபுரா. கோடி. ஸம். 24/21

உத்தமாநாம் ஸ்வபா4வோயம்

பரது3:கா2ஸஹிஷ்ணுதா ।

ஸ்வயம் து3:க2ம் ச ஸம்ப்ராப்தம்

மந்யதேந்யஸ்ய வார்யதே ॥

வ்ருக்ஷாஶ்ச ஹாடகம் சைவ

சந்தநம் சைக்ஷீகஸ்ததா2

ஏதே புவி பரார்த்தே ச

தக்ஷா ஏவம் ந கேசந ॥

3யாலுரமத3ஸ்பர்ஶம்

உபகாரீ ஜிதேந்த்3ரிய: ।

ஏதைஶ்ச புண்யஸ்தம்பை4ஸ்து

சதுர்பி4ர்தா4ர்யதே மஹீ ॥

— ஶிவபுரா. கோடி. ஸம். 24/24—26

இதன்பின் கௌதமர் கிடைத்தற்கரிய இவ்வுயர்ந்த நீரூற்றைப் பெற்றுத் தன் நித்திய நைமித்திக அனுஷ்டானங்களை முறைப்படிச் செய்யலானார். தினமும் செய்ய வேண்டிய ஹோமங்களுக்காக அவர் நெல், யவம், நீவாரம் (வரகு) முதலிய தானியங்களைப் பயிரிட்டார். பலவாறான தானியங்கள், மரம்—செடி—கொடிகள், பூக்கள், பழங்கள் ஆகியன செழித்து வளர்ந்தன. இங்குள்ள நீர்வளத்தைக் கண்டு பலவிடங்களில் இருந்தும் ஆயிரமாயிரம் முனிவர்கள், ரிஷிகள், விலங்குகள், பறவைகள், மற்றுமுள்ள ஜீவராசிகள் இங்கு வந்து வாழலாயின. இதனால் இவரது ஆசிரமம் இப்பூமண்டலத்தின் திலகமென அழகுடன் மிளிர்ந்தது. வற்றாத இந்நீரூற்றினால் மழை பெய்யாததனால் ஏற்பட்ட பஞ்சமே அங்கு எட்டிக்கூடப் பார்க்கவில்லை. பின் பஞ்சத்தின் துன்பம்தான் ஏது? நற்செயல்களையே செய்து வரும் பலப்பல ரிஷிகள் தங்களது மனைவி—மக்கள், சீடர்கள் முதலியவர்களோடு இங்கு வந்து வசிக்கலாயினர். தினப்படி வாழ்க்கைக்காகப் பலவாறான தானியங்களைப் பயிரிட்டனர். கௌதம முனிவரின் தவப்பெருமையால் அவ்வனத்தில் எங்கும் ஆனந்தமே பொங்கி வழிந்தது!

 

அத்தியாயம் : இருபத்தைந்து

‘பசுக்கொலை செய்தவர்’ என்ற அவப்பெயர் சூட்டி கௌதம ரிஷியின் ஆசிரமத்திலிருந்து முனிவர்கள் வெளியேறுதலும், தூய்மைக்கான வழி கூறுதலும்

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— முன்பொரு சமயம் கௌதம மகரிஷி தன் மனைவியான அகல்யையிடம் பூஜைக்காக நீர் கொண்டு வரும்படி கட்டளையிட்டார். அவரது சீடர்களும் பக்தியோடு கமண்டலுவைக் கையிலேந்தி நீர் கொண்டுவர உடன் சென்றனர். அப்பொழுது முன்பே அங்கு வந்திருந்த ரிஷி பத்தினிகள் அவர்களைத் தடுத்து, “நாங்கள் நீர் எடுத்தபின்தான் நீங்கள் நீர் எடுக்க வேண்டும்” என்று மிரட்டினர். சீடர்கள் ரிஷி பத்தினியிடம் இதைக் கூறவே, அகல்யை அவர்களைச் சமாதானம் செய்துவிட்டுத் தான் நீர் எடுத்து வந்து தன் கணவரிடம் தர, அவரும் தன் நித்தியகர்மானுஷ்டானங்களை முடித்தார். இதைக் கண்ட தீய எண்ணம் கொண்ட மற்ற ரிஷி பத்தினிகள், தங்கள் கணவன்மார்களிடம் நடந்ததைச் சற்று மாற்றி விபரீதமாகக் கூறவே, விதியின் உந்துதலால் அவர்கள் கௌதமரிடம் கோபம் கொண்டனர். அதனால், அவர்கள் கௌதமருக்குத் தீங்கிழைக்க எண்ணி ஸ்ரீமகாகணபதியை ஆராதித்தனர். அடியார்க்கெளியவரான ஸ்ரீகணபதியும் நேரிடையாகக் காட்சியளித்து வரம் வேண்டச் சொல்ல, அவர்கள் “இறைவனே! நாங்கள் கௌதமரை மிரட்டி இங்கிருந்து வேறிடத்திற்குத் துரத்த வேண்டும். அதற்கான உபாயத்தைத் தாங்கள்தான் செய்ய வேண்டும்” என்று வேண்டினர்.

கணேசர் கூறுகிறார்—— ரிஷிகளே! தற்சமயம் நீங்கள் அறநெறிக்குகந்த செயலைச் செய்யவில்லை. ஒரு தவறும் அறியாத அவரிடம் கோபம் கொள்வது உங்களுக்கு நன்மை தராது. முதலில் உபகாரத்தைப் பெற்றுக் கொண்டு, பின் அவருக்கே துன்பமளிப்பது தனக்கே கேடு தேடிக் கொள்வதாகும். அது நலமளிக்காது.

அபராத4ம் விநா தஸ்மை

க்ருத்யதாம் ஹாநீரேவ ச ॥

உபஸ்க்ரு॒தம் புரா யைஸ்து

தேப்4யோ து3:க2ம் ஹிதம் நஹி ।

யதா3 ச தீ3யதே து3:க2ம்

ததா3 நாஶோ ப4வேதி3ஹ ॥

— ஶிவபுரா. கோடி. ஸம். 25/14,15

இவ்வளவு உயர்ந்த தவத்தைச் செய்த நீங்கள் நலனளிக்கும் பயனைத் தள்ளி, தீமை விளைவிக்கும் பயனைத் தேடுகிறீர்களே. தீய பயனைத் தேடலாமா? பிரும்மதேவர் கூறியது என்னவென்று உங்களுக்குத் தெரியுமா? தீயவன் என்றுமே நல்லதைத் தேடான். சான்றோர்கள் என்றுமே தீயதை விரும்ப மாட்டார்கள்.

(ஒப்புநோக்குக:—

தீவினையார் அஞ்சார் விமுமியர் அஞ்சுவர்

தீவினை என்னும் செருக்கு.

— திருக்குறள் 201

தீயவை தீய பயத்தலால் தீயவை

தீயினும் அஞ்சப் படும்.

— திருக்குறள் 202)

முன்பு நீங்கள் பட்டினி கிடந்து துன்பப்பட்டபோது கௌதம மகரிஷி நீர் பெறுவதற்கான ஏற்பாட்டைச் செய்து உங்களுக்கு இன்பமளித்தார். ஆனால், இன்று நீங்கள் அவருக்குத் துன்பமளிக்க விழைகிறீர்கள். இந்நிலவுலகில் இம்மாதிரியான செயல் செய்தல் என்றுமே நியாயமில்லை. ஆகவே, நீங்கள் இது பற்றி நன்கு சிந்தியுங்கள். பெண்கள் வலையில் விழுந்த நீங்கள் எனது சொல்லை ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை எனில், அது உங்களுக்குத் தீமையையும் கௌதமருக்கு மிகுந்த நன்மையையும் அளிப்பதாகவே ஆகும். இது நிச்சயம். அவர் உங்களுக்கு எப்போதும் நன்மையேதான் செய்வார். ஆகவே, அவருக்கெதிராகக் கவடு செய்யாதீர்கள். அது நியாயமற்றது. ஆகவே, நீங்கள் வேறு வரம் கேளுங்கள்.

சூதர் கூறுகிறார்—— அந்தணர்களே! கணேசர் முனிவர்களுக்கு நன்மை தரக் கூடிய அறிவுரை கூறியபோதும் அதை அவர்கள் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. ஆகவே, அடியார்க்கெளியவரான சிவபாலன் கணேசர், “நீங்கள் எதை வேண்டுகிறீர்களோ, அதை நிச்சயம் தருகிறேன். பின் விளைவது விளையத்தானே போகிறது” என்று கூறிவிட்டு மறைந்தருளினார். முனிவர்களே! இதற்குப்பின் தீய எண்ணம் கொண்ட அந்த முனிவர்களின் மகிமையினாலும், அவர்கள் பெற்ற வரத்தினாலும் என்ன நடந்தது? என்பதைக் கூறுகிறேன், கேளுங்கள். கௌதமருடைய வயலில் பயிரிடப்பட்ட நெல், யவம் முதலிய பயிர் வகைகளின் அருகில் கணேசர் ஒல்லியான பலவீனமான பசு வேடம் தரித்து நடுங்கிக் கொண்டே சென்று பயிர்களை மேய ஆரம்பித்தார். இதற்குள் விதியின் வலியால் கௌதமர் அங்கு வந்தார். கருணையுள்ளம் கொண்ட அவர் நெற்கதிர் கம்பினால் அப்பசுவைத் துரத்தினார். பசுவின் மேல் நெற்கதிர் கம்பு பட்டதும், அது தரையில் வீழ்ந்து மடிந்தது. ஒளிந்திருந்து இதைக் கண்ட தீயவர்களான அந்த முனிவர்களும் அவர்களது மனைவிமார்களும், “கௌதமர் என்ன காரியம் செய்துவிட்டார்?” என்று கூக்குரலிட்டார்கள். நடுநடுங்கிய கௌதமர் தன் மனைவியான அகலிகையை அழைத்து, “தேவி! இங்கு என்ன நடந்தது? எப்படி நடந்தது? சிவபிரான் என்மேல் சினங்கொண்டார் போலும். இப்பொழுது என்ன செய்வது? எங்கு போவது? கோஹத்தி பாவம் என்னைச் சூழ்ந்து கொண்டதே” என மனம் வருந்தக் கண்கலங்கிக் கூறினார்.

இதற்குள் அங்குள்ள அந்தணர்களும் அவர்களது மனைவிமார்களும் கௌதமரையும் அகலிகையையும் தீச்சொற்களால் சுட்டனர். தீய எண்ணம் கொண்ட அவர்களது சீடர்களும் மகன்களும்கூடக் கௌதமரைக் கடுஞ்சொற்களால் சுட்டனர்.

அந்தணர்கள் கூறுகிறார்கள்—— “கௌதமரே! இனி எங்கள் முகத்தில் விழிக்காதீர்கள், போங்கள். பசுக்கொலை புரிந்தவனைக் கண்டால் அரையில் கட்டிய வஸ்திரத்துடன் நீரில் மூழ்கிக் குளிக்க வேண்டும். நீர் இந்த ஆசிரமத்தில் இருக்கும் வரை அக்னிதேவரும் பிதிர்தேவதைகளும் நாங்கள் தரும் ஹவ்யம், கவ்யம் ஆகியவற்றை ஏற்க மாட்டார்கள். (ஹவ்யம் — தேவர்களுக்கு நிவேதனம் செய்யப்படும் சோறு. கவ்யம் — பிதிர்தேவர்களான தென்புலத்தாருக்கு அளிக்கப்படும் சோறு.) நீர் ஒரு பெரும்பாவி. பசுக்கொலை புரிந்தவன். நீர் உனது மனைவி—மக்களுடன் இங்கிருந்து உடனே புறப்பட்டு வேறிடம் செல்க, தாமதியாதீர்.”

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு கூறிய அவர்கள் கௌதமரைக் கற்கள் கொண்டு அடிக்கலாயினர். பலவாறான தீய சொற்களால் அவரை வைதனர். தீயவர்களால் துன்புற்ற கௌதமர்—— “முனிவர்களே! நான் இங்கிருந்து வேறிடம் செல்கிறேன்” என்று கூறி, அவர்கள் கட்டளையை ஏற்று அந்நொடியிலேயே அங்கிருந்து இரண்டு மைல்கள் தள்ளிச் சென்று அங்கு ஓர் ஆசிரமம் அமைத்துக் கொண்டார். ஆனால், இத்தீய முனிவர்களோ அங்கும் சென்று, “உமக்கு இந்தப் பசுக்கொலை பாவம் உள்ள வரை நீர் எந்தவொரு ஹோமமோ, வேள்வியோ செய்யக் கூடாது. பித்ருக்களுக்கான கடன்களான வேள்வியோ, தேவர்களுக்கான வேள்வியோ செய்யும் தகுதி உமக்கில்லை” என்று மிரட்டினர். கௌதமரும் அவர்கள் கட்டளைப்படி எப்படியோ சிரமப்பட்டுப் பதினைந்து நாட்களைக் கடத்தினார்.

துக்கம் தாளாதவராய்த் திரும்பத் திரும்ப அந்த முனிவர்களிடம் சென்று, தன் பாவம் தீரவும், தான் தூய்மை பெறவுமான வழியைக் கேட்கலானார். அவரது எளிமையைக் கண்ட அம் முனிவர்கள், “கௌதமரே! நீங்கள் செய்த பாவத்தைக் கூறிக் கொண்டே, இந்நிலவுலகை மும்முறை வலம் வாருங்கள். பின் இங்கு திரும்பி வந்து ஒரு மாதம் கடும் விரதம் மேற்கொள்ளுங்கள். அதன்பின் இந்தப் பிரும்மகிரியை நூற்றொரு முறை வலம் வாருங்கள். அப்பொழுதுதான் தங்களுக்குத் தூய்மை ஏற்படும். அல்லது கங்கையை இங்கு வரவழைத்து அதில் நீராடுங்கள். பின் அக்கங்கைக்கரையில் மண்ணினால் ஒரு கோடி சிவலிங்கங்கள் பிடித்து வைத்து முறைப்படிப் பூசனை செய்யுங்கள். பின் மறுபடியும் கங்கையில் நீராடி இம்மலையைப் பதினோரு முறை வலம் வாருங்கள். அதன்பின் நூறு குடங்களில் கங்கை நீரை எடுத்துச் சிவலிங்கத்திற்கு அபிஷேகம் செய்யுங்கள். அப்பொழுதுதான் உங்களுக்கு உய்வு உண்டாகும்” என்று கூறினார்கள்.

முனிவர்கள் இவ்வாறு கூறவே, அதை கௌதமர் ‘மிக நல்லது’ என்று அப்படியே ஒத்துக்கொண்டார். மேலும், “முனிவர்களே! நீங்கள் கூறியபடியே மண்ணினால் சிவலிங்கம் அமைத்துப் பூஜித்து, இந்தப் பிரும்மகிரியையும் வலம் வருவேன்” என்று கூறி பர்வதத்தை வலம் வந்தார். மண்ணினால் சிவலிங்கம் அமைத்து முறைப்படிப் பூஜித்தார். அகலிகையும் அவரது விரதத்திற்கு ஒத்துழைத்துப் பணிவிடை செய்தாள்; சீடர்களும் அவ்வாறே பணிவிடை செய்தனர்.

 

அத்தியாயம் : இருபத்தாறு

கௌதமரது பூசனைக்கு மகிழ்ந்த சிவனார் அவருக்குக் காட்சியளித்தல்; கங்கையை அங்கேயே தாபித்துத் தானும் நிலைத்து நின்றது; வியாழ பகவான் சிம்மராசியில் இருக்கையில் கங்கையின் பெருமை; கங்கை ‘கௌதமீ’ (கோதாவரீ) என்கிற பெயர் பெறுதல்; சிவனார் ‘திரியம்பகேசுவரர்’ எனத் திருநாமம் பெறுதல் மற்றும் அதன் பெருமை

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— கௌதம ரிஷி தனது மனைவியுடன் பரமபக்தியோடு பார்த்திவ சிவலிங்கத்தை முறைப்படிப் பூஜித்து வரவே, சிவபிரான் மனம் மகிழ்ச்சி கொண்டு பார்வதீபிராட்டியுடன் தன் பிரமத கணங்கள் சூழ அவருக்குக் காட்சி அளித்து, “முனிவரே! உனது உயர்ந்த பக்தி கண்டு மகிழ்ந்தோம். நீ ஏதாவது ஒரு வரம் கேள்” என்று திருவாய் மலர்ந்தருளினார். பகவானது அழகிய திருமேனியைக் கண்டு மகிழ்ச்சியில் ஆழ்ந்த கௌதமர் பக்திக் கடலில் மூழ்கி, விழுந்து வணங்கிப் பலவாறு துதித்துப் பின் எழுந்திருந்து இரு கைகளையும் தலைமேற்கூப்பி, “இறைவா! என்னைப் பாவமற்றவனாகச் செய்ய வேண்டுகிறேன்” என இறைஞ்சினார்.

சிவபிரான் கூறுகிறார்—— “முனிவரே! நீயன்றோ புண்ணியம் செய்தவன். உலகில் செய்ய வேண்டிய கடமைகளை நிறைவுறச் செய்தவன். ஆகவே, நீ பாவமற்றவன். தீயவர்களான இந்த முனிவர்கள் உன் பக்கல் கவடு சூழ்ந்தனர். உன்னைக் கண்டு இந்நிலவுலகத்தவர் தங்கள் பாவத்தைக் கழுவிக் கொள்வார்கள். என்னிடம் பக்தி செய்த நீயா பாவி? முனிவரே! உன் பக்கல் தவறு செய்த அத்தீயவர்கள்தான் பாவிகள். அவர்களே தீய ஒழுக்கமுடையவர்கள். அவர்கள்தான் கொலையாளிகள். அவர்களை ஏறெடுத்துப் பார்ப்பவர்களே பாவிகளாவர். அவர்கள்தான் செய்ந்நன்றி மறந்தவர்கள். அவர்களுக்கு என்றுமே நலன் விழையாது.”

சிவபிரான் கூறியதைக் கேட்ட மகரிஷி பெரும் வியப்பெய்தினார். மறுபடியும் சிவபிரானை வணங்கி நின்று கூறலானார்.

கௌதமர் வேண்டுகிறார்—— “எம் இறைவனே! அந்த ரிஷிகள் உண்மையில் எனக்கு மிகவும் நன்மையே செய்துள்ளனர். அவர்கள் இவ்வாறு செய்யவில்லையெனில், தங்களது தரிசனம் எனக்கு எவ்வாறு கிட்டும்? எனக்கு மங்களகரமான இந்தக் காரியத்தைச் செய்த அம்மகரிஷிகள் உண்மையில் சான்றோர்களே, போற்றத்தக்கவர்களே. இவர்களது தீய நடத்தையால்தான் எனது காரியம் முழுமையடைந்தது.”

கௌதம ரிஷி இவ்வாறு கூறவே சிவனார் மிகவும் மகிழ்ச்சி கொண்டார். கருணை பொங்கும் தன் திருக்கண்களால் அவரைக் கடாக்ஷித்துப் பின் கூறலானார்—— “அந்தணச் சிரேஷ்டரே! நீயே புண்ணியவான். அனைத்து மகரிஷிகளிலும் நீரே உயர்ந்தவன். உம்மைக் கண்டு மகிழ்ந்தோம். ஆகவே, உயர்ந்ததொரு வரத்தைப் பெற்றுக் கொள்வீர்.”

கௌதமர் வேண்டுகிறார்—— “எம்மிறைவனே! நீங்கள் கூறுவது சரியே. சான்றோர்கள் ஐந்து பேர் என்ன கூறுகிறார்களோ அல்லது செய்கிறார்களோ, அது என்றுமே தவறுதலாக ஆகாது. ஆகவே, நடந்தது நடந்ததாகவே இருக்கட்டும். இறைவனே! தாங்கள் மகிழ்ந்தது உண்மையாகில் கங்கையைத் தாருங்கள். அது உலகத்திற்கு மிகுந்த நன்மையளிப்பதாக ஆகும். தங்களைத் திரும்பத் திரும்ப வணங்கி வேண்டுகிறேன்.”

இவ்வாறு வேண்டிய கௌதம ரிஷி உலக நன்மையைக் கருதி, சிவபிரானது இரண்டு திருவடிகளையும் சிக்கெனப் பிடித்துக் கொண்டு பன்முறை தொழுதார். சிவபிரானும் மண்ணுலகு விண்ணுலகு இரண்டிலும் உள்ள சாரமான நீரைப் பிரித்தெடுத்தார். இந்த நீர்ச்சாறு முன்பே சிவனாரால் பிரிக்கப்பட்டுக் காக்கப்பட்டதுதான். இதைத் தவிர, தனது திருமணக் காலத்தில் பிரும்மதேவருக்கு அளித்தது போக மீதமிருந்த நீரையும் சேர்த்து இரண்டையும் கௌதமருக்கு அளித்தார். அப்பொழுது அந்த இரண்டு தீர்த்தங்களும் ஒன்றாகக் கலந்து ‘கங்கை’ என்ற திருநாமத்துடன் அழகிய பெண்ணுரு கொண்டு நின்றது. இதைக் கண்ட கௌதம ரிஷி கங்காதேவியை வணங்கித் துதித்தார்—— “கங்கையே! நீங்கள்தான் புண்ணியசாலி, நன்மை செய்பவர். இந்நிலவுலகு முழுவதையும் தூய்மையாக்கினீர்களே. ஆகவே, நரகத்தில் இடர்படவிருக்கும் இந்தக் கௌதமனையும் தூயவனாக்குங்கள்.”

அதன்பின் சிவபிரான் கங்காதேவியை நோக்கி, “கங்கையே! நீ இந்தக் கௌதமரைத் தூயவராக்கு. உடனே திரும்ப வராதே. இந்த வைவஸ்வத மந்வந்தரத்தின் 28வது கலியுகம் முடியும் வரை இந்நிலவுலகிலேயே இருப்பாயாக” என்று கட்டளையிட்டார்.

கங்காதேவி கூறுகிறார்—— மகாதேவா! எல்லா நதிகளிலும் என் பெருமை உயர்ந்தது என்பது உண்மையாகில், தாங்கள் அம்பிகையுடனும் தங்கள் பரிவாரத்துடனும் இங்கேயே தங்குவீர்களேயாகில், அப்பொழுதுதான் நானும் இந்நிலவுலகில் தங்குவேன்.”

இதைக் கேட்ட சிவபிரானும், “கங்கையே! நான் கூறுவதைக் கேள். நான் வேறு, நீ வேறல்ல. இருப்பினும் நீ வேண்டியவாறே நான் இங்கே தங்கியிருப்பேன். நீயும் இங்கேயே உலவி வா” என்று திருவாய் மலர்ந்தருளினார்.

சிவபிரான் இவ்வாறு கூறவே, கங்காதேவியும் மனமகிழ்ந்து சிவனாரைப் போற்றித் துதித்தாள். அச்சமயத்தில் தேவர்கள், முன்னோர்களான முனிவர்கள், உயர்ந்த புண்ணிய நதிகள், பலப்பல திருத்தலங்கள் ஆகிய அனைத்தும் திருமேனி தாங்கி அங்கு வந்துற்றனர். அவர்கள் அனைவரும் கௌதமர், கங்காதேவி, சிவபிரான் ஆகிய மூவர்களையும் போற்றிப் புகழ்ந்து கொண்டாடினார்கள். அப்பொழுது கங்காதேவியும் சிவபிரானும் மிக்க மகிழ்ச்சி கொண்டு அவர்களை நோக்கி, “தேவர்களே! உங்களிடம் மகிழ்ந்தோம். வேண்டிய வரம் கேளுங்கள்” என்றனர்.

தேவர்கள் வேண்டுகிறார்கள்—— “தேவதேவனே! நதிகளில் உயர்ந்த கங்காதேவியே! நீங்கள் மனம் மகிழ்ந்துள்ளது உண்மையாகில், எங்களுக்கும் இந்நிலவுலக மக்களுக்கும் இன்பம் அளிப்பதற்காக நீங்கள் இருவரும் கருணை கொண்டு இங்கேயே நிலைத்து நிற்க வேண்டும்.”

கங்காதேவி கூறுகிறார்— “தேவர்களே! அனைத்துலக மக்களுக்கும் பிரியத்தைச் செய்ய நீங்கள் அனைவரும் இங்கு ஏன் தங்கக் கூடாது? நான் கௌதமரைத் தூயவராக்கவிட்டு வந்த வழியே செல்வேனாக. எனக்குப் பெருமையும் தனித்தன்மையும் உண்டு என்பதை நீங்கள் அறிந்து கொண்டது எப்படி? எனக்குத் தனிப் பெருமை உண்டு என்பதை நீங்கள் இப்பொழுது இங்கு நிரூபித்துக் காட்டுவீர்களேயாகில், நான் நிச்சயம் இங்கு தங்குவேன்.”

தேவர்கள் கூறுகிறார்கள்—— “அனைத்து நதிகளிலும் உயர்ந்தவளான கங்கா தேவியே! அனைவருக்கும் உற்ற நண்பராக விளங்கும் வியாழ பகவான் எப்பொழுதெல்லாம் சிம்மராசியில் வந்து தங்குவாரோ, அப்பொழுதெல்லாம் நாங்கள் இங்கு வந்து தங்குவோம். இது நிச்சயம். பதினோரு ஆண்டு காலம் மக்களால் செய்யப்படும் பாவச்செயல்கள் இங்கு கழுவப்படுகின்றன. அதனால் நாங்கள் தூய்மையற்றவர்களாக ஆவோம். அந்தப் பாவக்குவியல்களைக் கழுவித் தூய்மை பெற, நாங்கள் உன்னை நாடி இங்கு வருவோம். இந்த உண்மையை இன்று உனக்குக் கூறுகிறோம். ஆகவே, உயர்ந்த நதீயே! தேவியே! அனைத்துலகங்களுக்கும் அருள் வழங்கவும், எங்களது விருப்பத்தைப் பூர்த்தி செய்யவும் சிவபிரானும் தாங்களும் இங்கு நித்தியமாக வாசம் செய்யவேண்டும். குரு பகவான் சிம்மராசியில் தங்கி நிற்கும் அந்த ஒரு வருடம் முழுவதும் நாங்களும் இங்கு தங்கியிருப்போம். அச்சமயத்தில் நாங்கள் அனைவரும் உனது இந்த நீரில் முக்காலங்களிலும் நீராடி, சிவதரிசனம் செய்து தூய்மை பெறுவோம். பின் தங்களது அருளாணை பெற்றுத்தான் நாங்கள் எங்கள் விண்ணுலகம் திரும்புவோம்.”

சூதர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு தேவர்களும் கௌதம மகரிஷியும் வேண்டியதால் சிவபிரானும் கங்காதேவியும் இங்கேயே தங்கலாயினர். அங்கு பாயும் கங்கா நதி ‘கௌதமீ நதி’ (கோதாவரீ) என்றும், சிவபிரானது பார்த்திவ லிங்கம் ‘திரியம்பகேசுவர ஜோதிலிங்கம்’ எனவும் அன்று முதல் புகழடைந்தன. இந்த ஜோதிலிங்கம் பஞ்சமகாபாவங்களையும் நீக்கவல்லது. அந்நாள் முதற்கொண்டு வியாழபகவான் சிம்மராசியில் வந்து தங்கும் அந்த வருடம் முழுவதும் அனைத்து தேவர்களும், புண்ணிய நதிகளும், புண்ணியத்தலங்களும், புஷ்கரம் முதலிய புண்ணிய குளங்களும், கங்கை முதலிய நதிகளும், ஸ்ரீமந்நாராயணன் முதலிய மூர்த்திகளும் இக்கௌதமீ நதியான கோதாவரீ நதிக்கரையில் வந்து தங்குகின்றனர். அவர்கள் இங்கு வந்து தங்கும் காலம் வரை அவர்களது உலகில் அவர்களுக்கு எந்தவொரு பயனுமில்லை. (அதாவது, அவர்களை அவர்களது உலகில் உள்ளதாக நினைத்துப் பூசித்த பயன் நமக்குக் கிடைக்காது.) எப்பொழுது அவர்கள் திரும்பத் தங்கள் உலகிற்குத் திரும்புகிறார்களோ, அப்பொழுதுதான் அவர்களைப் பூசிப்பதன் பயனைப் பெறலாகும்.

திரியம்பகேசுவரர் என்கிற ஜோதிலிங்கம் கௌதமீ (கோதாவரீ) நதிக்கரையில் உள்ளது. பல்வகையான பெரும் பாவங்களையும் நீக்கவல்லது. இச்சிவலிங்கத்தைத் தரிசிப்பது, பூசிப்பது, துதிப்பது, வணங்குவது ஆகியன அனைத்தையும் செய்பவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுகிறான். கௌதம மகரிஷியால் பூசிக்கப்பட்ட இச்சோதிலிங்கம் இவ்வுலகில் அனைத்து விருப்பங்களையும் அளிப்பது; பரவுலகில் முக்தியும் அளிப்பது. முனிவர்களே! இதுவரை நீங்கள் கேட்டதனைத்தையும் பற்றிக் கூறினேன் அல்லவா? இனி எதைப் பற்றிக் கேட்க விரும்புகிறீர்களோ, கேளுங்கள். அதையும் சொல்லிவிடுகிறேன், ஐயம் வேண்டாம்.

 

அத்தியாயம் : இருபத்தேழு

திரியம்பகேசுவர ஜோதிலிங்கத்தின் பெருமை

ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள்—— பெரியோரே! கங்காதேவி நீர் உருவம் பெற்றது ஏன்? இவ்வளவு பெருமை அவ்வம்மையாருக்கு ஏற்படக் காரணமென்ன? கௌதம மகரிஷிக்கு இத்துணை துன்பங்கள் அளித்த அம்மகரிஷிகளின் கதி என்னவாயிற்று? தயவு செய்து கூறுங்கள்.

சூதர் கூறுகிறார்—— கௌதமர் வேண்டுதலையும் பிரும்மதேவரின் சொற்படியும் கங்காதேவி பிரும்மகிரி மலையிலிருந்த அத்திமரத்தின் கிளைகளிலிருந்து நீராகப் பெருக்கெடுத்தாள். கௌதமரும், அவரது சீடர்களும் மற்றும் அங்கு குழுமியிருந்த மகரிஷிகளும் மகிழ்ச்சி பொங்க அந்நீரில் நீராடினர். கங்கை பெருக்கெடுத்த பிரும்மகிரியின் முகடு அன்று முதல் ‘கங்காத்துவாரம்’ (கங்கை தோன்றிய இடம்) எனப் பெயர் பெறலாயிற்று. கௌதமருக்கு எதிர்த்தட்டாக இருந்து பழித்த மகரிஷிகள் அங்கு நீராட வர கங்கை உடனே மறைந்தருளினாள். இதைக் கண்ட கௌதம ரிஷி உடனே அங்கு ஓடி வந்து, “தாயே! இவர்கள் செல்வச் செருக்கால் அறிவிழந்தனர். அவர்கள் நல்லவர்களோ, தீயவர்களோ, தங்களை வந்தடைந்த புண்ணியத்தால், அவர்களுக்குத் தரிசனம் தந்தருள வேண்டும்” என வேண்டினார். அப்பொழுது கங்காதேவி வானொலியாக, “இவர்கள் தீயவர்கள், நன்றிகெட்டவர்கள், உண்ட வீட்டிற்கு இரண்டகம் நினைத்தவர்கள், இழிந்த செயலூக்கம் கொண்டவர்கள், வெளிவேஷக்காரர்கள். இவர்களைக் காணவே கூடாது” என்று பதிலுரைத்தாள். இதைக் கேட்ட கௌதமர், “தாயே! பெரியோர்கள் என்ன கூறியிருக்கிறார்கள் தெரியுமா? இன்னா செய்தாரையும் ஒறுக்காது, அவருக்கும் உபகாரம் செய்வதே ஒருவனைத் தூயவனாக்குவது” என்று.

இதைக் கேட்டுத் திரும்பவும் ஓர் அசரீரி எழுந்தது—— “கௌதமரே! நீர் கூறியது உண்மைதான். இருப்பினும் உலக வழக்கினை ஒட்டி அவர்கள் பிராயச்சித்தம் செய்து கொள்ளட்டும். அவர்கள் இந்தப் பிரும்மகிரியினை நூற்றொரு முறை உன்னை முன்னிட்டுக் கொண்டு வலம் வரவேண்டும். அப்பொழுதுதான் இத்தீயவர்கட்கு என்னைக் காணும் தகுதி கிடைக்கும்.”

இவ்வாறு வானொலி கூறக் கேட்ட அம்முனிவர்கள் கௌதமரிடம் மன்னிக்க வேண்டி, அம்மலையை நூற்றொரு முறை வலம் வந்தனர். கங்கை தான் மறைந்த அவ்விடத்திலிருந்து உடனே திரும்பவும் தோன்றினாள். அவ்விடம் ‘குசாவர்த்தம்’ என்று பெயர் பெற்றது. அதில் நீராடுபவன் முக்தி பெறத் தகுதி பெறுகிறான். அவனது பாவங்கள் தொலைகின்றன; ஞானம் பெறுகிறான். இப்பொழுது தீயவர்களான அம்முனிவர்கள் வெள்கித் தலைகுனிந்து கௌதமரிடம் அன்பு கொண்டனர்.

இதைக் கேட்ட சௌனகாதி முனிவர்கள்—— சூதரே! நாங்கள் கேள்வியுற்றது வேறாக உள்ளதே? கௌதமர் சினங்கொண்டு அவர்களைச் சபித்ததாகவன்றோ கேட்டிருந்தோம் என்றனர்.

சூதர் கூறுகிறார்—— முனிவர்களே! நீங்கள் கூறியதும் சரிதான். அது கற்பகால மாறுபாட்டால் நடந்தது. அதையும்தான் கூறுகிறேன், கேளுங்கள். பஞ்சத்தால் வாடி வருந்திய முனிவர்களைக் கண்டு இரக்கங்கொண்ட கௌதமர் வருணனைக் குறித்துக் கடுந்தவம் இயற்றினார். அதனால் குறைவற்ற நீர்ச்செழுமையைப் பெற்றுப் பல பயிர்களைப் பயிரிட்டார். அம்முனிவர்கட்கு உண்டி வழங்கினார்.

இவ்வாறிருக்க ஒரு நாள், முனிவர்களது தீய மனைவிகள் பொறாமையினால் நீர்நிலையில் தாங்கள் அவமானப்பட்டதாகத் தங்கள் கணவன்மார்களிடம் கூறிக் கௌதமரை வெறுக்க வைத்தனர். அப்பெண்கள் சொன்ன பேச்சைக் கேட்ட அம்முனிவர்களும் வஞ்சனையாக பலமற்ற பசு ஒன்றினைத் தோற்றுவித்து, அதை வயல்களில் மேயவிட்டனர். தன் வயல்களில் பசு மேய்வதைக் கண்ட கௌதமர், ஒரு சிறு சோளக்கம்பை எடுத்து அதை விரட்டினார். சோளக்கம்பு பசுவின் மேல்பட்டதுதான் தாமதம் விதியின் வலியால் அது கீழே விழுந்து இறந்தது. இதைக் கண்டு தீய எண்ணம் கொண்ட முனிவர்கள், “கௌதமர் பசுவைக் கொன்றார்” என்று கூக்குரலிட்டனர். கௌதமரும் அகல்யையும் சீடர்களும் இதைக் கண்டு வியந்தனர். கௌதமரோ இவர்களது வஞ்சனையை அறிந்து சற்றே சினம் கொண்டு, “சிவனடியவனான எனக்குத் துன்பம் தந்த தீயவர்களான நீங்கள் வேதத்தை வெறுப்பவர்களாகக் கடவீர்கள். இன்று முதல் முக்தி நல்கும் வேதம் வகுத்த நெறிமுறையான சிவத்தொண்டில் உங்களுக்கு ஈடுபாடில்லாமல் போகட்டும். உங்களுடைய மக்கட்செல்வங்களும் சிவனடியார்களாக இல்லாமல் போகட்டும். நீங்கள் நரகத்தில் இடர்படுங்கள். நீங்கள் புலைஞர்களாகக் கடவது” என்று சபித்தார்.

இதனால் அம்முனிவர்கள் சிவதர்மத்தை விடுத்தவர்களாகக் காசியம்பதியில் வாழலாயினர். இனிவரும் கலியுகத்தில் இந்நிலை மேலும் பெருகும். சிவநிந்தை செய்பவர்களாக ஆவார்கள். முன்பு நான் கூறிய செய்தியும், இதுவும் பெரியோர்கள் கூறியதே. இதுவரை கௌதமீ நதியின் தோற்றம், பாவம் தீர்க்கும் பெருமை, முக்தி தரும் திரியம்பகேசுவரருடைய மகிமை முதலியன பற்றிக் கூறினேன். இனி வைத்தியநாத ஜோதிலிங்கத்தின் பெருமையைக் கூறுவேனாக.

 

அத்தியாயம் : இருபத்தெட்டு

வைத்தியநாதேசுவர ஜோதிலிங்கத்தின் தோற்றமும் பெருமையும்

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— இராவணன் ராட்சஸக் கூட்டத்திலேயே மிகவும் உயர்ந்தவன்; தன்மானம் உடையவன்; ‘நான்’ என்னும் செருக்குற்றவன். அவன் பர்வதங்களிலேயே மிக உயர்ந்ததான கயிலையங்கிரியில் பரமசிவனாரை மிகுந்த பக்தியோடு ஆராதித்து வந்தான். ஆனால், சிவனார் நேரில் காட்சியளிக்கவில்லை. ஆகவே, அவன் வேறுவிதமாகத் தவம் செய்ய ஆரம்பித்தான். இமயத்தில் ‘சித்தித்தானம்’ என்கிற மலையின் தென்புறத்திலுள்ள மரங்களடர்ந்த ஒரு வனத்தில் பூமியில் ஒரு பெருங்குழியைத் தோண்டினான். அதில் வேள்விக்காகத் தீயை வளர்த்தான். அருகிலேயே சிவனாரைப் பிரதிஷ்டை செய்தான். ஹோமம் செய்ய ஆரம்பித்தான். நல்ல கோடைக்காலத்தில் நான்கு புறங்களிலும் தீ மூட்டிக் கண்களை ஐந்தாவது தீயான சூரியனையே பார்த்துக் கொண்டு ஐந்து அக்னியின் நடுவில் நின்று தவம் செய்தான். நல்ல மழைக்காலத்தில் திறந்த வெளியில் மழையில் நனைந்தவாறே தவம் செய்தான். குளிர்காலத்தில் நீருக்குள் மூழ்கியிருந்து தவம் செய்தான். இவ்வாறு மூன்றுவிதமாகக் கடுந்தவம் இயற்றினான். இருந்தும் ஈசனார் கருணை புரியவில்லை.

தீயவழியில் செல்லும் தீயோர்க்கு ஆராதிக்க எளியவரா இறைவன்? பின் இராவணன் தனது தலைகளை அறுத்து ஆகுதி தந்தான். இவ்வாறு ஒன்பது தலைகளையும் ஒன்றொன்றாக அறுத்து வேள்வியிலிட்டான். பத்தாவது தலையையும் அறுத்து ஹோமம் செய்ய முற்பட்டபோது சிவனார் நேரில் காட்சியளித்தார். அவனது மற்ற ஒன்பது தலைகளையும் எவ்வித நோயுமின்றி முன்போல் இருக்கச் செய்து, அவன் வேண்டியவாறு ஒப்பற்ற திறலையும் அளித்தார். இறைவனது கருணையைப் பெற்ற இராவணன் தலைவணங்கி இரு கைகளையும் உயரத் தூக்கியவண்ணம், “இறைவா! நான் தங்களை இலங்கைக்கு அழைத்துச் செல்ல விரும்புகிறேன். எனது இந்த வேண்டுதலைத் தாங்கள்தான் பயனுள்ளதாக ஆக்கித் தரவேண்டும். நான் தங்களையே சரணம் பற்றியுள்ளேன், கருணை புரியுங்கள்” என்று வேண்டினான்.

இவ்வாறு இராவணன் வேண்டவே இறைவன் சங்கடத்தில் ஆழ்ந்து மனமின்றிக் கூறலானார்—— “அரக்கர் தலைவனே! நான் கூறும் பொருள்செறிந்த சொற்களைக் கேள். நீ இந்த உயர்ந்த சிவலிங்கத்தை மிகவும் பக்தியோடு உன் வீட்டிற்கு எடுத்துச் செல். ஆனால், இதைத் தரையில் வைக்காதே. தவறி வைத்தாலும் அது வைத்த இடத்திலேயே வேரூன்றி நிலைத்துவிடும். பின் உன் விருப்பப்படிச் செய்.”

சூதர் கூறுகிறார்—— அந்தணர்களே! சிவபிரான் இவ்வாறு கூறவே, இராவணன் ‘அப்படியே ஆகட்டும்’ என்று கூறி, அச்சிவலிங்கத்தை ஏந்தியபடி தன் அரண்மனைக்குச் செல்லப் புறப்பட்டான். ஆனால், சிவபிரானது மாயை என்ன செய்தது தெரியுமா? இராவணனுக்குச் சிறுநீர் கழிக்க வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. அவன் என்னவோ புலன்களை அடக்கித் தவம் செய்தவன்தான். ஆனால், இப்பொழுது இயற்கையின் அழைப்பைத் தடுக்க இயலவில்லை. அப்பொழுது அங்கு ஓர் இடைச்சிறுவன் எதிரே வந்தது கண்டு, அவனிடம் அச்சிவலிங்கத்தைத் தந்துவிட்டுச் சிறுநீர் கழிக்க உட்கார்ந்தான். ஒரு முகூர்த்தம்தான் கழிந்தது. சிவலிங்கத்தின் பாரத்தை அந்த இடைச்சிறுவனால் தாங்க முடியவில்லை. கைகளில் வலி தோன்றவே சிவலிங்கத்தைத் தரையில் வைத்துவிட்டான். வைரமயமான அச்சிவலிங்கமும் அங்கேயே உறுதியாக நிலைத்தது. அதன் தரிசனமே வேண்டுவதையெல்லாம் அளிக்கவல்லது; பாவக்குவியல்களை அழிப்பது.

முனிவர்களே! இச்சிவலிங்கம்தான் ‘வைத்தியநாதர்’ என்கிற திருப்பெயர் கொண்டு மூவுலகங்களிலும் புகழப்படுகிறது. நல்லோர்கட்கு இம்மை—மறுமை பயன்களைத் தரவல்லது. இவ்வாறு அச்சிவலிங்கம் அங்கேயே நிலை கொண்டதைக் கண்ட இராவணன், சிவனாரிடம் பலப்பல உயர்ந்த வரங்களைப் பெற்றுத் தன்னிருப்பிடம் திரும்பினான். உலக நன்மை கருதியன்றோ சிவபிரான் அங்கேயே நிலைகொண்டது. இலங்கை திரும்பிய இராவணன் நடந்ததனைத்தையும் தன் மனைவி மந்தோதரியிடம் கூறி மகிழ்ந்தான்.

இச்செய்தியை அறிந்த இந்திரன் முதலிய தேவர்களும் முனிவர்களும் உடனே அவ்விடம் வந்தனர். மனதைச் சிவனாரிடம் ஒப்படைத்தனர். பெருமகிழ்ச்சி கொண்டு சிவனாரை விசேஷமாகப் பூஜித்தனர். சிவனார் அச்சிவலிங்கத்தில் கோயில் கொண்டுள்ளது கண்டு, அதை முறைப்படித் தாபித்துப் பூஜித்து வணங்கித் துதித்துப் பின் விண்ணுலகம் திரும்பினர்.

ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள்—— சூதபுராணிகரே! சிவலிங்கமோ அங்கேயே நிலையாகத் தாபிக்கப்பட்டுவிட்டது. இராவணனும் தன் நகரம் திரும்பிவிட்டான். அதன்பின் அங்கு என்ன நடந்தது? தயவு செய்து கூறுங்கள்.

சூதர் கூறுகிறார்—— அந்தணர்களே! இராவணன் தன் நகரமடைந்ததும் நடந்த நிகழ்ச்சிகள் அத்தனையும் தன் அன்பு மனைவியான மந்தோதரியிடம் மகிழ்ச்சியோடு கூறினான். அவளும் மிகவும் மகிழ்ந்தாள். ஆனால், இதையறிந்த தேவர்களோ பயத்தில் ஆழ்ந்தனர். ‘இந்த இராவணனோ கொடியவன். சிவனாரிடம் வரம் வேறு பெற்றுள்ளான். எனவே, பெருந்திறல் படைத்த இவன் என்ன செய்யப் போகிறானோ, தெரியவில்லையே?’ எனப் பயந்தனர். ஆகவே, அவர்கள் தேவரிஷி நாரதரை இராவணனிடம் அனுப்பினர். இலங்கை சென்ற நாரதர் இராவணனிடம், “இராவணா! நீ பரமசிவ பக்தன், உயர்ந்த தவம் செய்தவன். உன்னைக் கண்டு நான் பெரிதும் மகிழ்ந்தேன். நீ சிவபிரானைக் குறித்துத் தவம் செய்த சிறப்பினை உள்ளபடி கூறுவாயா?” எனக் கேட்கவே, இராவணன், தான் செய்த சிவபூஜை, தலைகளைக் கொய்து வேள்வி செய்தமை, பத்தாவது தலையையும் வேள்வித்தீயிலிடத் துணிந்தபோது இறைவன் தோன்றி ஒப்பற்ற திறலைத் தந்தது, ஜோதிலிங்கம் அளித்தது ஆகிய அனைத்தையும் கூறினான்.

இதைச் செவிமடுத்த நாரதர்—— “இராவணா! சிவபிரான் உனக்குப் பெருந்திறலை அளித்தார் என்று கூறினாயே. அதையெல்லாம் நீ உண்மையென்றா நினைக்கிறாய்? அதைச் சோதித்துப் பார்க்க வேண்டாமா? ஆகவே, நான் கூறுவதைக் கேள். நீ உடனே சென்று கயிலையங்கிரியைத் தூக்கிப் பார். அவ்வாறு அம்மலையை நீ தூக்கிவிட்டால் சிவனார் தந்த வரம் உண்மையானது என்று அறியலாம்” என்று கூற, இராவணனுக்கும் ‘அதுதான் சரி’ என்று தோன்றியது. முனிவர் கூறியதுதான் உண்மை என்று எண்ணிய இராவணன் நேரே வடக்கே சென்று கயிலையைத் தூக்கலானான். அம்மலை நடுங்கியது. இதைக் கண்ட பார்வதீதேவி, “நாதா! நல்லதொரு அடியவனுக்களித்த வரத்தின் பயன் தெரிந்தது. அவனும் அதை நிறைவேற்றினான். அமைதியாக இருந்த நல்லதொரு வீரனுக்கு நீங்கள் தந்த பலம் — அதுவும் ஒப்பற்ற பலம் — அதன் பயன் இதுதான்” என்று கூறவே, இறைவன்—— “இராவணா! தீயவனே! நல்லெண்ணம் அற்றவனே! செருக்குற்றவனே! உன் தோள்களின் செருக்கை அடக்கும் வீரன் வெகுவிரைவில் இவ்வுலகில் தோன்றப் போகிறான்” என்று இராவணனைப் பார்த்துச் சபித்தார்.

சூதர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு நடந்ததை நாரதர் தேவர்களிடம் கூறினார். இராவணனும் மகிழ்ச்சியோடு திரும்பினான். சிவனார் அளித்த திறலால் உலகங்களைத் தன்வசமாக்கினான்; எதிர்ப்பாரின்றித் திரிந்தான். இதுவரை வைத்தியநாதேசுவர ஜோதிலிங்கத்தின் பெருமைகளைக் கூறினேன். இது கேட்பவர்களின் பாவங்களைத் துடைப்பது.

 

அத்தியாயம் : இருபத்தொன்பதும் முப்பதும்

நாகேசுவர ஜோதிலிங்கத்தின் தோற்றமும் பெருமையும்

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— அந்தணச்சிரேஷ்டர்களே! இனி பரம்பொருளான சிவபிரான் நாகேசுவரர் என்கிற சிறந்த ஜோதிலிங்கமாகத் தோன்றிய இனிய கதையையும் அதன் பெருமையையும் கூறுவேனாக. பார்வதீபிராட்டியின் திருவருள் பெற்ற தாருகை என்கிற ஓர் அரக்கி பெருஞ்செருக்கியாகத் திரிந்து வந்தாள். அவளுடைய கணவன் பெருந்திறல் படைத்த தாருகன் என்னும் அரக்கன். அவன் பெருந்திறல் கொண்ட பல அரக்கர்களையும் தன்னுடன் சேர்த்துக் கொண்டு நல்லோர்களையும் சான்றோர்களையும் அழிக்கலானான்; வேள்விகளையும் அறநெறிகளையும் அழிக்கலானான். மேற்குக் கடற்கரையில் அவனுக்கென்று செழுமைமிக்க ஒரு காடு இருந்தது. அது நாற்புறங்களிலும் பதினாறு யோஜனை தூரம் பரவியிருந்தது. தாருகை என்கிற அந்த அரக்கி பொழுதுபோக்கிற்காக எங்கெங்கெல்லாம் செல்கிறாளோ, அங்கெங்கெல்லாம் செழுமைமிக்க இக்காடும் உடன் செல்லும். அப்பொழுது அந்த வனத்திலுள்ள மரம்—செடி—கொடிகள் முதலிய அனைத்தும் உடன் செல்லும் என்பதைச் சொல்லத்தான் வேண்டுமா?

இவ்வனத்தைப் பாதுகாக்கும் பொறுப்பைப் பார்வதீபிராட்டி இந்த தாருகையிடம் ஒப்படைத்திருந்தாள். இச்செருக்கால் தன் கணவனான தாருகனுடன் மனம் போனபடி அக்காட்டில் திரிந்து வந்தாள். இதனால் அங்குள்ள மக்கள் பெரிதும் பயந்து ‘ஔர்வர்’ என்கிற மகரிஷியிடம் சரணமடைந்து, தங்களது கஷ்டத்தைத் தெரிவித்தனர். இதைக் கேட்ட ஔர்வ முனி தன்னைச் சரணடைந்தவர்களைக் காக்கும் பொருட்டு, “எந்த ஓர் அரக்கன் இந்நிலவுலகில் பிராணிகளை இம்சிக்கிறானோ, வேள்விகளை அழிக்கிறானோ, அவனது உயிர் அத்தருணத்திலேயே அழிந்துவிடும்” என ஒரு கடுஞ்சாபம் அளித்தார்.

இவ்வாறு முனிவர் சாபமளித்ததை அறிந்த தேவர்கள், உடனே தீயோர்களான அரக்கர்கள் மேல் படையெடுத்தனர். இதனால் அரக்கர்கள் பயந்தனர். போரில் அரக்கர்கள் தேவர்களைக் கொல்வார்களேயானால் முனிவரது சாபப்படி அவர்களும் இறந்துவிடுவார்கள். ஒருவேளை அரக்கர்கள் தோற்பார்களேயானால் பட்டினி கிடந்து சாகவேண்டியதுதான். அப்பொழுது தாருகை என்கிற அவ்வரக்கி, “நான் விரும்பும் இடமெல்லாம் இவ்வனத்தையும் எடுத்துச் செல்ல முடியும்” என்று சொல்லி, அவ்வனத்தை அப்படியே கடல் நடுவிற்கு எடுத்துச் சென்றாள். இதனால் அரக்கர்கள் சிறிதும் பயமின்றிக் கடல் மத்தியில் வசிக்கலாயினர். முனிவரது சாபத்திற்கு பயந்த அவர்கள் பூமியின் பக்கமே வராதிருந்தனர்.

இவ்வாறிருக்க ஒருசமயம் மனிதர்கள் பலர் படகுகளில் ஏறி அப்பக்கம் சென்றனர். இதைக் கண்ட அரக்கர்கள் அவர்களைப் பிடித்துக் கைதிகளாக்கிச் சிறையில் அடைத்துத் துன்புறுத்தினர். இக்கைதிகளில் ‘சுப்ரியன்’ என்கிற ஒரு வைசியன் தலைவனாக இருந்தான். அவன் நிறைந்த ஒழுக்கமுடையவன்; திருநீறும் சிவமணியான ருத்ராக்கமும் அணிந்திருப்பவன்; சிவநெறி நிற்கும் பரமசிவ பக்தன். அவன் சிவபூஜை செய்யாது உணவருந்த மாட்டான். அவன் தானே மண்ணினால் ஒரு சிவலிங்கத்தைப் பிடித்து வைத்து முறைப்படி பூஜை செய்தான். அங்குள்ள மற்றவர்கட்கும் சிவபூஜை நெறிமுறைகளைக் கற்றுத் தந்தான். இதனால், அக்கைதிகளனைவரும் ‘நம: ஶிவாய’ என்கிற சிவ ஐந்தெழுத்து மந்திரத்தை ஓதிச் சிவபிரானைத் தியானிக்கலாயினர். இவ்வாறு ஆறு மாதங்கள் கழிந்தன. சிவபிரானும் சுப்ரியனுக்குக் காட்சி தந்தார். (அத்தியாயம் 29)

* * *

இவ்வாறிருக்க, ஒரு நாள் தாருகனுடைய சேவகன் சிவபிரானுடைய சிவலிங்கத்தைக் கண்டு, அதை தாருகனுக்குத் தெரிவித்தான். அவனும் உடனே சுப்ரியனிடம் வந்து உண்மையைக் கூறுமாறு மிரட்டினான். சுப்ரியன் தனக்கொன்றும் தெரியாதெனக் கூறவே, சினங்கொண்ட அரக்கன் தாருகன் சுப்ரியனைக் கொல்லச் சொல்லிப் பலப்பல அரக்கர்களை ஏவினான். இதனால் பயந்த சுப்ரியன், சிவபிரானை மனதில் கொண்டு திருவைந்தெழுத்தை ஓதலானான்.

வைசியன் சுப்ரியன் துதித்தல்—— “தேவதேவரே! சங்கரா! என்னைக் காத்தருளுங்கள். மூவுலகங்கட்கும் நன்மை தருபவர் தாங்களல்லவா? தீயவர்களை அழிக்கும் ஏழைப்பங்காளராயிற்றே தாங்கள். இத்தீயவனிடமிருந்து எங்களைக் காத்தருளுங்கள். எனக்கு என்றென்றும் எல்லாம் தாங்கள்தானே. நான் தங்களது அடிமையல்லவா. உங்களது பொருளான என்னைக் காத்தருளுங்கள். எனது ஆருயிரும் வாழ்வும் தாங்களன்றோ!”

சூதர் கூறுகிறார்—— சுப்ரியன் இவ்வாறு துதிக்கவே, சிவபெருமான் அங்குள்ள ஒரு பொந்திலிருந்து வெளித் தோன்றினார். அவரோடுகூடவே நாற்புறமும் பெருங்கதவுகள் கொண்ட ஒரு பெரிய கோவிலும் வெளித் தோன்றியது. அதன் நடுப்பகுதியில் அற்புதமான ஒரு ஜோதிலிங்கமும் காட்சியளித்தது. அதைச் சுற்றிச் சிவபிரானது பரிவாரங்களும் நின்றிருந்தன. இதைக் கண்ட சுப்ரியன் உடனே அச்சிவலிங்கத்தை முறைப்படி பூஜித்தான். பூசனை முடிந்ததும் சிவபிரான் தோன்றி, தனது பாசுபதாஸ்திரத்தினால் அங்குள்ள சேனைத் தலைவர்களையும், அவனது பரிவாரங்களையும் படைக்கலங்களையும் அழித்துத் தன் அடியவனான சுப்ரியனைக் காத்தருளினார்.

அற்புதத் திருவிளையாடல்கள் புரியும் சிவபிரான் (திருவிளையாடல்கள் புரிவதற்கென்றே அவதாரம் மேற்கொள்ளும் சிவபிரான்) அந்த வனத்திற்கு இவ்வாறு ஒரு வரமளித்தார்—— “இன்று முதல் இவ்வனத்தில் எப்பொழுதும் அந்தணர்கள், க்ஷத்திரியர்கள், வைசியர்கள், வேளாளர்கள் என்கிற நால்வர்ணத்தார்களும் தங்கள் தங்கள் அறநெறி வழுவாது வாழ்வார்களாக. தமோ குணம் படைத்த அரக்கர்கள் இனி இங்கு எப்பொழுதுமே இருக்கக் கூடாது. சிறந்த முனிவர்களே இங்கு வசித்து வருவார்கள். சிவநெறிமுறைகளை உபதேசிப்போர், பரப்புவோர் மற்றும் அதைச் செவ்வனே நடத்துவோர் ஆகியோரே இங்கு வசிக்கக் கடவது.”

இதையறிந்த அரக்கியான தாருகையின் மனம் கவலை கொள்ள பார்வதீபிராட்டியைத் துதிக்கலானாள். பிராட்டியும் நேரில் தோன்றி, “உனக்கு என்ன வேண்டும்?” என வினவ, தாருகை “தாயே! எனது வம்சத்தைக் காத்தருள வேண்டும்” என வேண்டவே, தேவியும் “நிச்சயம் உனது குலத்தைக் காத்தருள்வேன்” எனக் கூறித் தன் மணாளரான சிவபிரானிடம் கூறலானாள்—— “இறைவா! தாங்கள் இப்பொழுது கூறிய நெறிமுறைகள் இந்த யுகத்தின் முடிவில் நிறைவேறட்டும். அதுவரை இப்பொழுதிருக்கும் இந்த தாமசீ படைப்பே இருக்கட்டும் என எனது எண்ணம். நானும் தங்களுடையவளன்றோ. தங்களுடன்தானே எப்பொழுதும் இருக்கிறேன். ஆகவே, எனது சொல்லையும் உண்மையாகச் செய்யுங்கள். அரக்கியான இந்த தாருகையும் எனது சக்திகளில் ஒருவளல்லவா? அரக்கிகளிலேயே திறல் மிக்கவள். ஆகவே, இவளே அரக்கர்களின் இவ்வரசை ஆளட்டும். இவ்வரக்கிகள் பெற்றெடுக்கும் பிள்ளைகளும் இவ்வனத்திலேயே வசிக்கட்டும் என்பதே என் விருப்பம்.”

சிவபிரான் கூறுகிறார்—— “அன்பே! நீ இப்படிக் கூறுவதால் நான் சொல்வதையும் சற்று கேள். நான் அடியார்களைக் காத்தருள மகிழ்ச்சியுடன் இங்கேயே இருக்கப் போகிறேன். எவன், தன் வருணாசிரம நெறிமுறைகளை வழுவாது கடைப்பிடித்தொழுகுவானோ, அவன் பக்தியோடு என்னைத் தரிசித்து வழிபட்டால், அவன் பேரரசனாக விளங்குவான். இக்கலியுகத்தின் முடிவில் அதாவது சத்திய யுகமான கிருத யுகத்தின் ஆரம்பத்தில் நிடத நாட்டு மன்னனான மகாசேனனின் மகனான வீரசேனன் அரசர்க்கரசனாகப் பேரரசனாக விளங்குவான். எனது பக்தனான அவன் பெருந்திறலுடையவனாக இருப்பான். அவன் இவ்வனத்திற்கு வந்து என்னைத் தரிசிப்பான். தரிசனம் செய்தமாத்திரத்தில் அவன் பேரரசனாக ஆவான்.”

சூதர் கூறுகிறார்—— பெரியோர்களே! இவ்வாறு உலகியல் திருவிளையாடல் புரிந்த இறைவனும் இறைவியும் நாகேசுவர ஜோதிலிங்கமாகவும், நாகேசுவரீ என்கிற பார்வதீ ரூபியாகவும் அவ்வனத்திலேயே நித்தியவாசம் செய்யலாயினர். சான்றோர்கட்கு அருள்புரியும் இறைவனல்லவா! நாகேசுவர ஜோதிலிங்கம் தோன்றிய வரலாறு இதுதான். மூவுலக மக்களின் விருப்பங்களை நிறைவேற்றும் இந்த ஜோதிலிங்கத்தின் பெருமைகளைக் கேட்பவர் பாவங்கள் நசிக்கப் பெற்று வேண்டியன வேண்டியவாறு அடைவர். (அத்தியாயம் 30)

 

அத்தியாயம் : முப்பத்தொன்று

‘ஸ்ரீராமநாதர்’ என்கிற ஸ்ரீராமேசுவர ஜோதிலிங்கத்தின் தோற்றமும் பெருமையும்

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— முனிவர்களே! பன்னிரண்டு ஜோதி லிங்கங்களில் ஒன்றான ‘ராமேசுவரர்’ என்கிற ‘திருராமநாதர்’ எனும் ஜோதிலிங்கம் முதன்முதலில் எவ்வாறு தோன்றினார்? என்பதை இப்பொழுது கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேளுங்கள். எம்பெருமான் ஸ்ரீமந்நாராயணன் ஸ்ரீராமாவதாரம் எடுத்தபோது, அவரது மனைவியான சீதாபிராட்டியை அரக்கன் இராவணன் கவர்ந்து இலங்கைக்கு எடுத்துச் சென்றான். அப்பொழுது ஸ்ரீராமர் சுக்ரீவனோடுகூட பதினெட்டு வெள்ளம் (சேனைகளின் அளவு) வானர சேனைகள் புடை சூழச் சமுத்திரத்தின் வடகரைக்கு வந்து சேர்ந்தார். அப்பொழுது அவர்கள் ‘இக்கடலைக் கடந்து போய் எவ்வாறு இராவணனை வெல்வது?’ என்பது குறித்து ஆலோசனை செய்தனர். இதற்கிடையில் ஸ்ரீராமருக்கு நாவறட்சி தோன்றியது. அவர் வேண்ட வானரர்கள் ஓடோடி சென்று குளிர்ந்த இனிய நீரைக் கொணர்ந்து தந்தனர். இராமரும் அதைப் பருகத் தொடங்கவே, ‘நம் இறைவரான சிவப்பரம்பொருளை இன்னும் தரிசிக்கவில்லையே? அப்படியிருக்க இந்நீரை எவ்வாறு பருகுவது?’ என்றோர் எண்ணம் திடீரெனத் தோன்றியது. உடனே, அவர் நீர் அருந்துவதை நிறுத்தினார். அங்குள்ள மணலினால் ஒரு லிங்கத்தைப் பிடித்தார். அப்பார்த்திவ லிங்கத்திற்கு ஆவாகனம் முதலிய பதினாறு வகை உபசாரங்களுடன் மிகவும் பக்தியோடு பூசனை புரிந்தார்; பன்முறை வணங்கித் துதித்தார். பின் காதலாகிக் கசிந்துருகி வேண்டலானார்.

ஸ்ரீராமர் துதிக்கிறார்—— “பக்தவத்சலனே! நான் தங்களது பக்தனல்லவா? தங்களையே சரணமாகப் பற்றியவனாயிற்றே. தாங்களன்றோ எனக்கு உதவி புரிய வேண்டும். தங்களது அருளின்றி எனது செயல் எவ்வாறு பயனுடையதாகும்? இராவணனும் தங்களது பக்தன்தான்; அவன் தங்களது வர பலத்தால் மிகுந்த செருக்கு கொண்டு அலைகிறான்; மூவுலகையும் வெற்றி கொண்ட வீரன். அதனால், அவனை வெல்வது எளிதன்று. நானும் தங்களது பக்தன்தானே. தங்களைத்தானே நம்பியுள்ளேன். என்னிடம் உள்ளதோ சஞ்சல மனம் கொண்ட சிறிய வானரப்படை. இறைவா! இதைக் கணிசித்துத் தாங்கள் என் பக்கல் தயை புரிய வேண்டும்.”

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு வேண்டிய ஸ்ரீராமர் பன்முறை இறைவன் திருவடிகளில் தொழுதெழுந்தார். “ஜய ஜய சங்கரா”, “சிவ சிவ சங்கரா” என்று உரத்தக்குரலில் துதித்தார்; சிவபிரானது திருவைந்தெழுத்தை ஓதித் தியானத்தில் அமர்ந்தார்; நினைவு திரும்பியதும் திரும்பப் பூசனை புரிந்தார்; மகிழ்ச்சியில் நர்த்தனம் செய்தார்; நா தழுதழுக்கத் துதித்தார். அவர் நிலை பெருங்காதலில் கசிந்துருகியது. இதனைக் கண்டு மகிழ்ந்த சிவபெருமான் இடதுபுறம் உமையம்மையுடன் சுற்றிலும் சிவகணங்கள் சூழ ஜோதிமயமாகக் காட்சியளித்தார். “ஸ்ரீராமா! உனக்கு நன்மையே நடக்கட்டும். வேண்டிய வரம் கேள்” என்று திருவாய் மலர்ந்தருளினார். இறைவனின் இத்திருக்கோலத்தைக் காணப் பெற்றவர்கள் அனைவரும் தூய்மை அடைந்தனர்; பெரும்பேறு பெற்றவரானார்கள். சிவ தர்மத்தில் நிலை நிற்கும் ஸ்ரீராமபிரான் சிவப்பரம்பொருளைக் கண்டு வணங்கித் துதித்துப் பூஜித்தார். இலங்கையில் இராவணனுடன் நடக்கும் போரில் தனக்கு வெற்றி வேண்டினார். சிவபிரானும் “உனக்கு வெற்றியே உண்டாகும்” என்று ஆசி வழங்கினார். தனக்கு வெற்றி வரமளித்த சிவபிரானிடம் போர்புரிய அனுமதி கேட்டுத் தலைவணங்கித் திரும்பவும் வேண்டினார்—— “எம் இறைவா! தாங்கள் என்மேல் கருணை கொண்டு மகிழ்ந்தது உண்மையானால், இந்நிலவுலக மக்களைத் தூயவராக்கவும், அவர்களது நலன் கருதியும் தாங்கள் இங்கேயே நித்யவாசம் கொள்ள வேண்டும்.”

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— ஸ்ரீராமபிரான் இவ்வாறு வேண்டவே, சிவபிரான் அங்கேயே ஜோதிலிங்கமாக நிலைகொண்டார். இவரை மூவுலகினரும் ‘ஸ்ரீராமேசுவரர்’ என்று கொண்டாடினர். இவரது திருவருளால் ஸ்ரீராமர் கடலைக் கடந்து இலங்கை சென்று, இராவணன் முதலிய அரக்கர்களைக் கொன்றுத் தன் மனையாளான சீதாபிராட்டியைத் திரும்பப் பெற்றார். அது முதல் இத்தலம் இந்நிலவுலகில் பெரும் புகழ் பெற்றது. இத்தலத்து இறைவரான ஸ்ரீராமநாதர் பக்தர்களது விருப்பத்தை நிறைவேற்றிடுபவர்; இகபர நலன்கள் அருளுபவர். தெய்வீக மணங்கமழும் கங்கையின் புனித நீர் கொண்டு ஸ்ரீராமநாதருக்குத் திருமஞ்சனம் செய்பவன் ஜீவன்முக்தனாவான். இந்நிலவுலகில் தேவர்கட்கும் கிட்டவொண்ணாத பெரும்பேறுகளைப் பெற்று, முடிவில் உயர்ந்த ஞானவொளி பெற்று, கைவல்யம் என்கிற முக்தி நிலையை நிச்சயம் பெறுவான். இதுவரை நீங்கள் வேண்டியபடி சிவபெருமான் ஸ்ரீராமேசுவரத்தில் ஸ்ரீராமநாதர் என்கிற ஜோதி லிங்கமாகக் காட்சி தந்தது பற்றிக் கூறினேன். இதன் பெருமை கேட்பவரது அனைத்துப் பாவங்களையும் களையும் திறலுடையது.

 

அத்தியாயம் : முப்பத்து இரண்டும் முப்பத்து மூன்றும்

‘குஶ்மா’ என்பவளின் சிவபக்தியின் பெருமையால் இறந்த அவள் மகன் உயிர் பெறுதலும், குஶ்மேசுவர சிவபெருமானின் தோற்றமும் பெருமையும்

சூதர் கூறுகிறார்—— முனிவர்களே! இனி ‘குஶ்மேசுவரர்’ என்னும் திருநாமம் கொண்ட ஜோதிலிங்கத்தின் தோற்றமும் பெருமையும் என்பது பற்றிக் கூறுகிறேன், பக்தியுடன் கேளுங்கள்.

தென்னாட்டில் தேவகிரி என்கிற ஒரு பெருமை பெற்ற மலை உள்ளது. பார்க்கப் பார்க்கத் தெவிட்டாத அற்புத அழகு கொண்டது. அதனருகில் பிரும்மஞானியான ‘சுதர்மா’ என்கிற அந்தணன் வசித்து வந்தான். அவன் பாரத்வாஜ குலத்தவன். அவனது மனைவி ‘சுதேஹா’ சிவதர்மத்தில் ஊறித் திளைத்தவள்; பதி சேவையே பரமன் சேவை என்கிற நியதி கொண்டவள்; இல்லறத்தைத் திறம்பட நடத்துபவள். அவளது கணவனான சுதர்மனும் சிவபூஜையிலும் விருந்தோம்பலிலும் நாட்டம் கொண்டவன். வேதநெறி ஒழுகும் அவன் தினமும் அக்னிஹோத்ரம் என்னும் தீயோம்பலைச் செய்து வருபவன். மூன்று வேளைகளிலும் சந்தியாவந்தனம் என்னும் நித்யகர்மானுஷ்டானத்தைச் செய்து வந்ததால், அவனது ஒளி பகலவனை ஒத்திருந்தது. வேதசாஸ்திரங்களில் புலமை பெற்றிருந்த சுதர்மன் பலப்பல சீடர்க்கட்கு போதித்தும் வந்தான். செல்வந்தனாய் இருப்பதுபோல் கொடையாளியாகவும் இருந்தான். எளிமை முதலிய நற்குணங்கள் நிரம்பிய அவன் சிவபூஜையிலேயே எப்பொழுதும் காலம் கடத்தி வந்தான். சிவபக்தனான அவன் சிவனடியார்களிடம் மிகவும் பக்தி கொண்டிருந்தான். சிவனடியார்களும் இவனை மிகவும் நேசித்திருந்தனர்.

இத்துணை சிறப்புகள் இருப்பினும் பல்லாண்டுகளாகப் புத்திரப்பேறற்றவனாக இருந்தான். இதனால், அவ்வந்தணன் கவலை கொள்ளாவிடினும், அவனது மனையாள் மிக்க கவலை கொண்டாள். அக்கம்பக்கத்தவர்களும் இதனால் இவளை நகையாடினர். கவலை கொண்ட அவள், தன் கணவரிடம் பன்முறை வேண்டியும் அவர் இவளுக்கு அறநெறிகளையும் ஞானநெறிகளையும் கூறுவாரானார்—— “பெண்ணே! உலகில் யார் தாய்? யார் தந்தை? மகன் யார்? உறவினர்தான் யார்? அன்பன் யார்? எல்லோரும் தனக்கெனவே குறிக்கோள் கொண்டவர்கள். நன்கு ஆராய்ந்து பார். கவலையை விடு. ஒருவனுக்கு அவனது ஆன்மாதான் அவனைக் கடைதேற்றுவதும் தூய்மை செய்வதும். இதற்காகக் கவலை கொண்டு தினமும் இதையே கூறவேண்டுமா?”

இவ்வளவு சொல்லியும் அவனது மனைவி சுதேஹா பிடிவாதத்தை விடாமல், தன் தங்கையான ‘குஶ்மா’ என்பவளைத் தனது கணவனுக்கு இரண்டாவது மனைவியாக்கினாள். திருமணம் செய்து கொள்வதற்கு முன் சுதர்மா சுதேஹாவிடம், “பெண்ணே! இப்பொழுது நீ உன் தங்கையிடம் அளவு கடந்த அன்பு வைத்திருக்கிறாய். ஆனால், இவளுக்கு ஒரு பிள்ளை பிறப்பானேயாகில், நீ அவளிடம் பொறாமை கொண்டு நிச்சயம் சண்டையிடுவாய்” என்று பன்முறை கூறியும் கேட்காமல், “நான், என் தங்கையுடன் போட்டி போடுவேனா?” என்று உறுதிபடக் கூறி, தன் தங்கையைத் தன் கணவருக்கே திருமணம் முடித்தாள். குஶ்மா ஒரு வேலைக்காரியைப்போல் தன் தமக்கைக்குச் சேவை புரிந்தாள். இருவரும் மிகவும் அன்பாகப் பழகினர். தன் தமக்கையின் சொற்படி தினமும் நூற்றொரு சிவலிங்கங்களை மண்ணினால் ஆக்கி முறைப்படி பூசித்து வணங்கி, அருகிலுள்ள குளத்தில் அதனை விசர்ஜனம் (நீரில் கரைத்தலைச்) செய்தாள். இவ்வாறு ஒரு லட்சம் சிவலிங்க பூஜை செய்தாள்.

இறைவன் திருவருளால் அவளுக்கு நற்குணநலன்கள் கொண்ட ஓர் அழகிய மகன் பிறந்தான். இதனால், சுதேஹா பொறாமை கொண்டாள். உரிய நேரத்தில் மகனுக்குத் திருமணமும் முடித்தனர்; வீட்டிற்கு மருமகள் வந்தாள். சுதேஹாவின் பொறாமைத் தீ மேலும் வளர்ந்தது, அறிவு மழுங்கியது. ஆகவே, ஒரு நாள் இரவு தூங்கிக் கொண்டிருந்த மகனை ஒரு வாளால் பன்முறை வெட்டித் துண்டுகளாக்கினாள். அத்துண்டுகள் அனைத்தையும் முன்பு குஶ்மா எந்த மடுவில் தான் பூஜித்த லட்சம் மண்ணாலான சிவலிங்கங்களைக் கரைத்தாளோ, அதே குளத்தில் வீசியெறிந்து விட்டு வீடு திரும்பி நிம்மதியாகத் தூங்கினாள். குஶ்மாவோ தினம் போல் விடிவோரையில் எழுந்து சிவபூஜை புரியலானாள். முதல் மனைவியான சுதேஹாவும் விழித்தெழுந்து பெருமகிழ்ச்சியோடு வீட்டுவேலைகளைக் கவனித்தாள். ஏன் தெரியுமா? முன்பு அவள் மனதிலிருந்த பொறாமைத் தீதான் இப்பொழுது பிள்ளையைக் கொன்றதன் மூலம் அழிந்துவிட்டதே.

காலையில் எழுந்த மருமகள் கணவனது படுக்கை இரத்தக்கறை படிந்தும், ஆங்காங்கே சிறுசிறு மாமிசத் துண்டுகள் சிதறியும் கிடந்தது கண்டு பயந்து வருந்தினாள். தன் மாமியாரான குஶ்மாவிடம் சென்று, “அம்மா! தாங்களோ உயர்ந்த விரதங்களை அனுஷ்டிப்பவர். தங்களது பிள்ளை எங்கு சென்றார்? அவரது படுக்கை இரத்தக்கறை படிந்து சிதறிய மாமிசத் துண்டுகளோடு காணப்படுகிறதே. அந்தோ! இக்கொடுஞ்செயலைச் செய்தவர் யாரோ?” என்று கூறி அழுது புலம்பினாள். இதைக் கண்ட மூத்த மனைவியான சுதேஹாவும், “அந்தோ! என்ன கொடுமை இது? வீணில் கெட்டேன்” என்று வெளிக்காட்சிக்கு அழுது புலம்பினாள். ஆனால், உள்ளூர மகிழ்ச்சி கொண்டாள்.

குஶ்மாவோ தான் செய்யும் பார்த்திவ சிவலிங்க பூஜையை நிறுத்தவில்லை; மனம் கலங்கவுமில்லை; தன் மகனைக் காண வேண்டுமென்ற துடிப்புகூட இல்லை. அவளது கணவனான சுதர்மனும் அவ்வாறே இருந்தான். நித்தியப்படி செய்ய வேண்டிய பூஜை முடியும் வரை அவர்கள் மற்றெந்த விஷயங்களிலும் மனம் கொள்ளவில்லை. நடுப்பகலில் பூஜை முடிந்தது. குஶ்மா தனது மகனின் கோரமான படுக்கையைக் கண்டாள். ஆனால், சிறிதும் துக்கம் கொள்ளவில்லை. “எந்த இறைவன் இந்த மகனை அளித்தாரோ, அவரல்லவா அவனைக் காத்தருள்பவர். அவர் தொண்டர்களிடம் அன்பு கொண்டவர்; காலனுக்கும் காலன்; அடியார்களுக்குத் தஞ்சமானவர். உலகநாயகரான சிவனன்றோ நமது காப்பாளர். அவ்விறைவன் மாலை தொடுப்பவன் போல நம்மை ஒன்றுசேர்த்துக் கட்டுகிறார், பின்பு பிரிக்கவும் பிரிக்கிறார். இதில் நாம் கவலை கொள்வதால் என்ன லாபம்?” என்று ஆன்மவிசாரம் செய்த குஶ்மா, சிவனிடமே பொறுப்பைத் தள்ளி மனதில் திடம் கொண்டு துன்பத்தை உதறித் தள்ளினாள். எப்பொழுதும் போலவே தான் அன்று பூஜித்த நூற்றொரு பார்த்திவ லிங்கங்களையும் எடுத்துக் கொண்டாள். சிவநாமாக்களை உச்சரித்துக் கொண்டே அக்குளத்திற்குச் சென்றாள். பார்த்திவ லிங்கங்களை அக்குளத்திலிட்டுவிட்டுத் திரும்பினாள். என்னே வியப்பு! அவளது மகன் அக்குளக்கரையில் நிற்பதைக் கண்டாள்.

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— அந்தணர்களே! அப்படித் தன் மகன் உயிரோடு நிற்பது கண்ட அவனது தாய் குஶ்மா மகிழவுமில்லை, வருந்தவுமில்லை. அவள் எப்பொழுதும் போலவே அமைதியாக இருந்தாள். இதைக் கண்டு மகிழ்ந்த இறைவன் ஜோதிமயமாக அவளெதிரில் காட்சியளித்தார்.

சிவபிரான் கூறுகிறார்—— “நல்லெண்ணம் கொண்டவளே! உனது மனநிலை கண்டு நான் மகிழ்ந்தேன். விரும்பிய வரம் கேள். உன் சக்களத்தியான உனது தமக்கையே உனது மகனைக் கொன்றவள். ஆகவே, நான் எனது முத்தலைச் சூலத்தினால் அவளைக் கொல்லப் போகிறேன்.”

சூதர் கூறுகிறார்—— அப்பொழுது குஶ்மா சிவபிரானைத் தொழுது வணங்கி, “இறைவா! இந்த சுதேஹா எனது அக்கா. ஆகவே, இவளைக் காப்பது தங்கள் கடமையே” என்று வரம் வேண்டினாள்.

சிவபிரான் பதில் கூறுகிறார்—— “தாயே! அவள் பெருத்த அபகாரமன்றோ செய்திருக்கிறாள். அப்படியிருக்க அவளுக்கு உபகாரம் செய்ய ஏன் எண்ணுகிறாய்? தீச்செயல் புரிந்த சுதேஹா கொல்லப்பட வேண்டியவளாயிற்றே.”

குஶ்மா வேண்டுகிறாள்—— “எம்பெருமானே! தங்களைத் தரிசித்த மாத்திரத்திலேயே பாவங்கள் தொலைந்து விடுகின்றன. இப்பொழுது தங்களைத் தரிசித்த அவளது பாவக்குவியல்கள் தீயினில் தூசாய் சாம்பலாயிற்று. ‘இன்னா செய்தாரையும் ஒறுத்தல் (பொறுத்தல்), அவர் வெள்கும் படியாக நன்மையே புரிதல்’ என்கிற கொள்கை உடையவனைக் கண்டபோதே பாவங்கள் வெகுதொலைவிற்கு ஓடி விடுகின்றனவே.”

அபகாரேஷு யஶ்சைவ

ஹ்யுபகாரம் கரோதி வை ।

தஸ்ய த3ர்ஶநமாத்ரேண

பாபம் தூ3ரதரம் வ்ரஜேத் ॥

— ஶிவபுரா. கோடி. ஸம். 33/29

இறைவா! இவ்வுயர்ந்த கருத்தைச் சான்றோர்கள் கூறக் கேட்டிருக்கிறேன். ஆகவே, சிவப்பரம்பொருளே! இவ்வாறான தீச்செயல் செய்பவள் செய்யட்டுமே. நாம் ஏன் திரும்பச் செய்ய வேண்டும்? (என்னைப் பொறுத்தமட்டில் தீங்கிழைப்பவருக்கும் நன்மையே செய்ய வேண்டும்.)

(ஒப்புநோக்குக:—

இன்னா செய்தாரை ஒறுத்தல் அவர்நாண

நன்னயம் செய்து விடல்.

— திருக்குறள் 314

இன்னா செய்தார்க்கும் இனியவே செய்யாக்கால்

என்னே பயத்ததோ சால்பு.

— திருக்குறள் 987)

சூதர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு குஶ்மா கூறியதைக் கேட்ட கருணைக்கடலான சிவபிரான் பெருமகிழ்ச்சி கொண்டு, “குஶ்மா! நீ இன்னொரு வரம் கேள். அது உனக்கு நன்மையே தரும். ஏனெனில், உன் அன்பு அப்படிப்பட்டது. உனது இயல்போ எந்தவொரு மாற்றமும் அடையாமல் உள்ளதே.”

சிவபிரான் கூறியதைக் கேட்ட குஶ்மா பேசலானாள்—— “உலகநாயகா! அப்படி எனக்குத் தாங்கள் வரமளிக்க விரும்புவீர்களேயானால் இவ்வுலகைக் காத்தருளும் பொருட்டுத் தாங்கள் எனது பெயர் கொண்டு இங்கேயே நித்தியவாசம் செய்ய வேண்டுகிறேன்.”

இதைச் செவியுற்ற இறைவன், “அம்மையே! உன் வேண்டுதல்படி நான் உனது திருப்பெயர் கொண்டு ‘குஶ்மேசுவரர்’ என்கிற திருநாமத்துடன் இத்தலத்திலேயே கோயில் கொண்டு எழுந்தருளியிருப்பேனாக. அது அனைவருக்கும் நலனே பயக்கும். இச்சிவலிங்கம் ஜோதி லிங்கமாக விளங்கும். இத்திருக்குளம் சிவலிங்கங்களின் திருக்கோயிலாக விளங்கும். ஆகவே, இது மூவுலகங்களிலும் ‘சிவாலயம்’ என்கிற திருப்பெயரால் புகழப்படும். இக்குளத்தைத் தரிசிப்பதாலேயே அவர்களது விருப்பங்களனைத்தும் நிறைவேறுவதாக அமையட்டும். உயர்ந்த கொள்கைகளை உடையவளே! உனது திருக்குலத்தில் இன்று முதல் நூற்றொரு தலைமுறைகள் உனது மகனைப் போன்றே உயர்ந்த குணங்கள் கொண்ட மகன் பிறப்பானாக. இது நிச்சயம். அவர்களனைவரும் உயர்ந்த கற்புக்கனலான அழகிய மனைவி, திருவுக்கும் திருவான செல்வம், நிறைந்த வாழ்நாள் கொண்டு விளங்குவார்கள்; சிறந்த அறிவுள்ள பண்டிதனாக இருப்பர்; வள்ளல்கள் ஆவர்; முக்தி என்னும் பெருஞ்செல்வம் பெறத் தகுதியுடையவர் ஆவர். நூற்றொரு தலைமுறை வரை அனைத்துக் குழந்தைகளும் குணக்குன்றுகளாக விளங்குவர். இவ்வாறு உன் குலம் தழைத்து விளங்கும்” என்று திருவாய் மலர்ந்தருளினார்.

இவ்வாறு அருளிய இறைவன் அவ்விடத்திலேயே ஜோதி லிங்கமாக நிலை கொண்டார். அத்திருமேனியே ‘குஶ்மேசுவரர்’ என்கிற ஜோதிலிங்கம். அத்திருக்குளம்தான் சிவாலயம். இதைக் கண்ட சுதர்மன், குஶ்மா, சுதேஹா மூவரும் அச்சிவலிங்கத்தை நூற்றொரு முறை வலம் வந்து பூஜித்தனர்; மனவழுக்கைத் துடைத்தனர்; இன்பமாய் வாழ்ந்தனர். மகன் பிழைத்து வந்தது கண்ட சுதேஹா வெள்கினாள். தன் கணவரான சுதர்மனிடமும் தங்கையான குஶ்மாவிடமும் மன்னித்தருள வேண்டினாள். தன் பாவம் தொலைய விரதம் இருந்தாள்.

முனிவர்களே! இதுதான் குஶ்மேசுவரர் என்கிற ஜோதிலிங்கம் தோன்றிய வரலாறு. இவரைப் பூஜிப்பதும் தரிசிப்பதுமே சுகத்தை வளர்ப்பதாகும். இதுவரை பன்னிரண்டு ஜோதிலிங்கங்களின் தோற்றமும் பெருமையும் கூறினேன். இந்த ஜோதிலிங்கங்கள் இகபர நலன்களை விரும்பியவாறு அளிப்பவை. இவ்வரலாறுகளைக் கேட்பவரும் சொல்பவரும் படிப்போரும் அனைத்து பாவங்களில் இருந்தும் விடுதலை பெறுவர்; போகத்தையும் முக்தியையும் பெறுவர்.

பன்னிரண்டு ஜோதிலிங்கங்களின் பெருமை முற்றும்.

 

அத்தியாயம் : முப்பத்து நான்கு

ஸ்ரீமந்நாராயணர் சிவபூஜை புரிந்து சுதர்சன சக்கரம் பெறுதலும், அவுணர்களை வதைத்தலும்

வியாச பகவான் கூறுகிறார்—— சூதபுராணிகர் இவ்வாறு கூறவே, அங்குள்ள சௌனகாதி மகரிஷிகள் அவரை மிகவும் புகழ்ந்து உலகநலனை மனதில் கொண்டு மேலும் கேட்கலானார்கள்.

முனிவர்கள் கேட்கிறார்கள்—— சூதரே! தாங்கள் அனைத்தும் அறிந்தவர். ஆகவேதான் தங்களைக் கேட்கிறோம். ஹரீசுவர லிங்கத்தின் பெருமைகளைக் கூறுங்களேன். சிவபிரானை ஆராதித்து ஸ்ரீமந்நாராயணர் ‘சுதர்சன சக்கரத்தைப் பெற்றார்’ என்கிற செய்தி நாங்கள் முன்பு கேட்டிருந்ததுதான். ஆகவே, அவ்வரலாற்றை விளக்கமாகக் கூறுங்கள்.

சூதர் கூறுகிறார்—— முனிவர்களே! நீங்கள் கூறியது உண்மைதான். சிவப்பரம்பொருளைப் பூஜித்துத்தான் ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு சுதர்சன சக்கரத்தைப் பெற்றார். முன்னொரு காலத்தில் நடந்தது இது. முன்பொரு சமயம் அவுணர்கள் மிகுந்த திறல் பெற்று உலகைத் துன்புறுத்தினர்; அறநெறிகளை மறநெறிகளாக்கினர். இதனால் துன்புற்ற அமரர்கள் தேவர்களைக் காத்தருள ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவைச் சரணம் பற்றித் தங்கள் இன்னல்களைக் கூறினர். இதனால் ஸ்ரீமந்நாராயணர் திருக்கயிலை சென்று சிவனாரது ஆயிரம் திருப்பெயர்களைக் கூறி, ஆயிரம் தாமரைகளால் அர்ச்சிக்கத் தொடங்கினார். இறைவனோ ஸ்ரீமந்நாராயணரது அன்புக் காதலைச் சோதிக்கத் திருவுள்ளங்கொண்டு அவர் கொணர்ந்திருந்த ஆயிரம் தாமரைகளில் ஒன்றை மறைத்தருளினார்.

சிவனாரது திருவிளையாடலான மாயையினால் ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு இதை அறிந்தாரில்லை. ஆகவே, ஒரு பூ குறைவது கண்டு அதைத் தேடலானார். தான் எடுத்துக் கொண்ட விரதம் நழுவுவது கண்ட ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு அத்தாமரைக்காக மூவுலகும் தேடியலைந்தார். ஆனால், அது போன்ற தாமரை கிடைக்கவில்லை. இதனால் இறைவரான ஸ்ரீமந்நாராயணர் தாமரை போன்ற அழகுபடைத்த தன் திருக்கண்களில் ஒன்றை நெகிழ்ந்தெடுத்துச் சிவப்பரம்பொருளின் திருவடிகளில் அர்ப்பணித்தார். வெள்ளை மனத்தவரன்றோ பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணர். சிவபிரான்தான் அடியார்களின் துன்பம் துடைப்பவராயிற்றே. ஆகவே, இந்த ஹரி பக்தியைக் கண்டு மனம் நெகிழ்ந்த இறைவன், ஸ்ரீமந்நாராயணரின் எதிரே தோன்றினார். ஸ்ரீஹரியிடம், “ஸ்ரீமந்நாராயணரே! உங்களது அன்பு கண்டு பெருமிதம் அடைந்தோம்; விரும்பிய வரம் கேளுங்கள். நான் வேண்டியதை வேண்டியவாறு அளிப்பேன்; உங்களுக்குத் தரக் கூடாததும் உண்டோ?” என்றார்.

ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு வேண்டுகிறார்—— “இறைவா! உங்களுக்கு நான் கூறவா வேண்டும். அனைவரது உள்ளத்திலும் குடி கொண்ட தங்களுக்குத் தெரியாததா? இருப்பினும், தங்கள் வார்த்தைக்கு மறுவார்த்தை கூறக் கூடாது என்பதற்காகக் கூறுகிறேன். அவுணர்கள் அகில உலகங்களையும் துன்புறுத்தி வருகிறார்கள். ஆகவே, அமரர்கட்குத் துளியும் சுகமில்லை. எனது படைக்கலன்களோ அத்தீயவர்களை வதிக்கச் சக்தியற்றவைகளாக இருக்கின்றன. ஆகவே, தங்களைச் சரணம் புகுந்தேன்.”

சூதர் கூறுகிறார்—— ஸ்ரீமந்நாராயணர் கூறியதைக் கேட்ட தேவதேவரான சிவபிரான், ஒளியே நிரம்பிய தனது சுதர்சன சக்கரத்தை அவருக்கு அளித்தார். பெற்றுக் கொண்ட ஸ்ரீமந்நாராயணரும் அதைக் கொண்டு எளிதில் அவுணர்களை அழித்தொழித்தார். உலகம் அமைதியுற்றது, அமரர்கள் இன்பமெய்தினர், சுதர்சனத்தைப் பெற்ற பகவானும் மிகவும் மகிழ்ந்தார்.

முனிவர்கள் கேட்கிறார்கள்—— சிவபிரானது ஆயிரம் திருநாமங்கள் எவை எவை? அதைக் கேட்டல்லவா சிவபிரான் ஸ்ரீமந்நாராயணருக்குத் தன் ஒளிமிக்க சுதர்சனத்தை அளித்தார். அத்திருநாமங்களின் பெருமைதான் என்ன? ஸ்ரீமந்நாராயணரிடம் சிவபிரான் கருணை புரிந்த வரலாற்றை விளக்குவீர்களா?

தூயமனம் கொண்ட அந்த முனிவர்களின் வேண்டுதலைக் கேட்ட சூதபுராணிகர் சிவப்பரம்பொருளை மனதிலிருத்திக் கூறலானார்.

 

அத்தியாயம் : முப்பத்தைந்து

ஸ்ரீமந்நாராயணர் துதித்த சிவனாரது ஆயிரம் திருநாமாக்கள்

ஸூத உவாச

ஶ்ரூயதாம் போ4 ரு॒ஷிஶ்ரேஷ்டா2:

யேந துஷ்டோ மஹேஶ்வர: ।

தத3ஹம் கத2யாம்யத்3

சைவம் நாமஸஹஸ்ரகம் ॥ 1 ॥

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— முனிவர்களே! ஸ்ரீமந்நாராயணர் சிவனாரது எந்த ஆயிரம் திருநாமங்களைக் கூறிச் சிவபிரானை மகிழச் செய்தாரோ, அவ்வாயிரம் திருநாமாக்களை இப்பொழுது கூறுகிறேன், கேளுங்கள்.

விஷ்ணுருவாச

ஶிவோ ஹரோ ம்ரு॒டோ3

ருத்3ர: புஷ்கர: புஷ்பலோசந: ।

அர்திக3ம்ய: ஸதா3சார:

ஶர்வ: ஶம்பு4ர்மஹேஶ்வர: ॥ 2 ॥

ஸ்ரீவிஷ்ணு கூறுகிறார்—— 1. ஶிவ: — 1) மங்கள சொரூபத்தை உடையவர்; 2) அழகே வடிவான சுந்தரர், சகல மங்கள குணநலன்களுக்கும் இருப்பிடமானவர்; 3) அனைத்தையும் அறியும் ஆற்றல் (ஸர்வக்ஞத்வம்), எப்போதும் எல்லாம் நிரம்பியிருத்தல் (திருப்தி), காலம் தெரியாத காலம் தொட்டே பூரண ஞானம் உடையவராயிருத்தல் (அனாதிபோதம்), தன்னை விஞ்சியவர் எவரும் இல்லாததால் தன்னிச்சையாகச் செயல்படுதல் (ஸ்வதந்திரம்), ஒருபோதும் குறைவில்லா ஆற்றல் (அலுப்த சக்தி), எல்லையற்ற ஆற்றல் (அனந்த சக்தி) என்னும் ஆறு தெய்வீக குணங்களையும் கொண்டவர்; 4) ஆணவம், கர்மம், மாயை என்னும் மும்மலங்களும் அற்ற (சுத்த) தூய வடிவினர்; 5) இப்பிரபஞ்சத்திற்குக் காரணமான சக்திக்கும் ஆதாரமாய் இருப்பவர்; 6) அனைத்து ஜீவராசிகட்கும் நன்மையே புரிபவர். ‘ஶிவமிச்சந் மநுஷ்யாணாம் தஸ்மாத் தே3வ ஶிவஸ்ம்ருத:’.

1) ‘விசுத்3தி4: சிவதா3 ஸ்வத:’ — வாயு ஸம்ஹிதை

2) ‘ஶிவ ஏகோத்4யேய: ஶிவங்கர: ஸர்வமந்யத் பரித்யஜ்ய:’ — அதர்வசிர உப. 4

3) அப்பைய தீக்ஷிதர் ப்ரும்மதர்க்க ஸ்தவத்தில்,

யஜ்ஜீவரத்ந மகி2லாக3ம லாலநீயம்

யே ச த்ரிநேத்ர ம்ரு॒ட சங்கர நாமதே4யே ।

ஏதைரபி ஸ்புட மநந்ய ஸமாச்ரயம் தே

வித்2யாப்யதே ஸகல ஜீவ சுக2ப்ரத3த்வம் ॥

வேதங்கள் அனைத்தும் கொண்டாடும் ஜீவரத்தினமே, முக்கண்ணரே, காப்பவரே, நன்மையளிப்பவரே என்கிற திருநாமங்களால் தாங்கள் பிறரை நாடுபவரல்லர், சுதந்திரர் என்பது தெளிவாகிறதே. தாங்கள் அனைத்து ஜீவராசிகட்கும் நலன் தருவதுதான் தெரிந்ததாயிற்றே.

4) யத்3 த்3வயக்ஷரம் நாம கி3ரேரிதம் ந்ரு॒ணாம்

ஸக்ரு॒த்ப்ரஸங்கா334மாஶு ஹந்தி தத் ।

பவித்ரகீர்திம் தமலங்க்4யஶாஸநம்

4வாநஹோ த்3வேஷ்டி ஶிவம் ஶிவேதர: ॥

— ஸ்ரீமத் பாகவதம் 4/4/14

எந்த இரு எழுத்துக்களை மட்டும் ஒரு முறை உச்சரித்தால் அனைத்துப் பாவங்களும் தீயினில் தூசாகுமோ, எவர் புகழ் தூயதோ, எவர் எதற்கும் கட்டுப்படாத சுதந்திரரோ, அந்தச் சிவனையன்றோ தாங்கள் பகைக்கிறீர்கள்.

5) ஶிவநாம விநஶ்யாநாம் பாதகாநாம் அபா4வத: ।

ப்ராயஶ்சித்ததயா நோக்தம் முநிபி: தத்வ தர்ஶிபி4: ॥

— ஸ்ரீமஹாபாரதம்

சிவநாமோச்சாரணத்தால் கணக்கற்ற கோடி கோடி பாவங்கள் தொலையும். ஆனால், அவ்வளவு பாவங்கள் செய்வதற்கு மூவுலகிலும் எவராலும் முடியாது என்பதால்தான் சிவநாமாவைப் பாவங்களின் கழுவாயாக (பிராயச்சித்தமாக) தத்துவமறிந்த எந்தவொரு பெரியோரும் கூறவில்லை.

(ஓம் ஶிவாய நம:)

2. ஹர:

பக்தர்களின் பாவங்களையும் தாபங்களையும் களைபவர்.

1) ‘ஹந்தீதி ஹா: சூல: தம் ராதி ஆத3த்தே ஸ ஹர:’ — சூலாயுதத்தை ஏந்தியவர்.

2) உலகிற்கு ஒளி தருபவர்.

3) அவித்யையான மாயையைப் போக்குபவர்.

4) பிரளய காலத்தில் அனைத்தையும் அழிப்பவர்.

(ஓம் ஹராய நம:)

3. ம்ரு॒ட3:

சுகத்தை நல்குபவர். அழியக் கூடிய இவ்வுடலிலேயே இவ்வுலகச் சுகத்தையும் தருபவர். (ஸ்ரீருத்ரம் 10/8)

‘யஷ்ட்ரூந் த்யாத்ரூநபி சுக2யஸி ஆர்யாந் ஏத: தத3ஸி ம்ரு॒ட3:’ — வேள்வி புரிவோரையும் துதிப்போரையும் இன்பத்தில் ஆழ்த்துபவர்.

(ஓம் ம்ரு॒டா3ய நம:)

4. ருத்ர:

1) துக்கத்திற்குக் காரணமான அஞ்ஞானத்தையும் பாவங்களையும் போக்குபவர், 2) ‘ருத்யா வேத3ரூபயா தர்மாதீந் அவலோகயதி ப்ராபயதி இதி ருத்ர:’ — வேதங்கள் வாயிலாக அனைத்து தர்மங்களையும் மக்களுக்கு எடுத்துச் சொல்பவர். 3) சத்தியத்தில் நிலை கொண்டவர். 4) ‘பிறந்த பிறப்பறுக்கும் எங்கள் பெருமான்’ (திருவாசகம், சிவபுராணம், வரி 48) — திரும்பத் திரும்பப் பிறத்தல் என்கிற பெருங்கடலிலிருந்து காப்பவர்.

(ஓம் ருத்ராய நம:)

5. புஷ்கர:

ஆகாய வடிவில் விளங்குபவர். அதாவது, எங்கும் நீக்கமற நிறைந்துள்ளவர்.

(ஓம் புஷ்கராய நம:)

6. புஷ்பலோசந:

அன்றலர்ந்த செந்தாமரை போன்ற திருக்கண்களை உடையவர்.

(ஓம் புஷ்பலோசநய நம:)

7. அர்திக3ம்ய:

1) வேண்டும் அடியவர்களுக்கு எளிதில் முன்வந்து அருளுபவர்.

சாயா அன்பனை நாடொறுந் தழைப்பவர்

தாயே யாகி வளர்த்தனை போற்றி

தொழுதகை துன்பந் துடைப்பாய் போற்றி

— திருவாசகம், போற்றித் திருவகவல், வரிகள் 86,87,131)

2) ‘ஆனந்தக்கொடி மகிழ்ச்சி பெருக யார்க்கும் அண்மையதாய் அம்பலத்துள் ஆடி’ என சிவனாரது எளிவந்த தன்மையைப் பரஞ்சோதி முனிவர் கூறுகிறார்.

(ஓம் அர்திக3ம்யாய நம:)

8. ஸதா3சார:

ரிஷிகள் வகுத்த அறநெறிகளை உலகினருக்குத் தானே அவதரித்து நடத்திக் காட்டுபவர்.

1) ‘ஆசார: ப்ரத2மோத4ர்ம:’ என்பது பீஷ்மர் வாக்கு.

2) ‘ஒழுக்கம் விழுப்பம் தரலான் ஒழுக்கம்

உயிரினும் ஓம்பப் படும்.’

— திருக்குறள் 131)

(ஓம் ஸதா3சாராய நம:)

9. ஶர்வ:

பலபடியாகத் தோன்றும் அனைத்து உலகங்களையும் பிரளய காலத்தில் அழித்து ஒடுக்குபவர்.

(அல்லது) தீயவர்களையும் புடம் போட்டு நற்கதிக்கு அழைத்துச் செல்பவர். (அல்லது) உலகின் நடுவில் நின்று அதைத் தாங்கி நிற்பதாலும் ‘ஶர்வ:’.

மலைகட்கு ‘பூதரம்’ என்று பெயர். பூமியினுள்ளேயே மலைகள் இருப்பினும், அது ஆழிசூழ் கடலில் தடுமாறிக் கவிழாமல் காப்பதால், மலைக்கு ‘பூதரம்’ என்று பெயர். (அல்லது) அடியார்களின் பாவக்கடலை நீக்குபவர். (அல்லது) ஒலிக்குறிப்புகளால் துதிக்கப்படுபவர். (அல்லது) அங்காரகன் என்கிற செவ்வாய் கிரகத்தைத் தோற்றுவித்தவர்.

(ஓம் ஶர்வாய நம:)

10. ஶம்பு4:

அனைத்து நலன்களுக்கும் இருப்பிடமானவர்.

(அல்லது) அனைத்து நலன்களும் இவரிடமிருந்தே தோன்றுகின்றன. (அல்லது) எப்பொழுதும் இன்பமாகவே இருப்பவர். (அல்லது) அழிவற்ற உட்பொருளாயிருப்பவர். (அல்லது) அனைத்து ஜீவராசிகட்கும் நன்மையே செய்பவர்.

(ஓம் ஶம்ப4வே நம:)

11. மஹேஶ்வர:

1) இந்திரன் முதலான தேவர்கட்கும் தேவரானதால் மகேசுவரர். 2) எந்தவொரு தெய்வத்தினாலும் செய்ய இயலாத செயலை எவ்விதத் தடையுமின்றிச் செய்யும் ஆற்றல் கொண்டவர். 3) மும்மூர்த்திகட்கும் மேலானவர். அவர்களைத் தோற்றுவித்தவர். 4) உலகின் தோற்றத்திற்கு முதற்காரணமான மாயையைத் தன்வசம் கொண்டவர்.

(ஓம் மஹேஶ்வராய நம:)

சந்த்3ராபீட3 ஶ்சந்த்3ரமௌளிர்

விஶ்வம் விஶ்வம்ப4ரேஶ்வர: ।

வேதா3ந்தஸார—ஸந்தோ3ஹ:

கபாலீ நீலலோஹித: ॥ 3 ॥

12. சந்த்3ராபீட3: — பிறை சூடியவர்.

(ஓம் சந்த்3ராபீடா3ய நம:)

13. சந்த்3ரமௌளி:

1) அறிவுமயமான சந்திரனைச் சூடியவர், 2) மூலிகைகளின் தலைவன் சந்திரன் (ஓஷதீபதி:). அவனைச் சூடியதால் நோய் அகற்றுபவர். 3) தக்ஷனது சாபத்தால் கலைகளை இழந்த சந்திரன் வேண்ட கருணை கொண்டு அவனது தவறை மன்னித்துத் தன் தலையில் சூடி, அவனை அழியாது காத்தவர். 4) சந்திரன் போன்ற மகுடத்தைத் தரித்தவர்.

(ஓம் சந்த்3ரமௌளயே நம:)

14. விஶ்வம்

1) ‘விஶ்வம் ஸர்வத்ர பூர்ணத்வாத் ஸ்வரூப குண வைபவை: ।’ — எங்கும் எவ்வகையிலும் நிறைந்திருப்பவர். தன் உருவ—அருவ—அருவுருவத் திருமேனிகளாலும், கல்யாண குணங்களாலும் எங்கும் நிறைந்திருப்பவர்.

2) அகில ஜகத்திற்கும் காரணமானவர்.

3) ‘ப்ரஹ்மைவேத3ம் விஶ்வமித3ம் வரிஷ்ட2ம்’ (முண்டக உப. 2/2/12) — காரியமான உலகைக் கூறிக் காரணமாகிற பிரும்மத்தைக் குறிக்கிறது.

4) ‘தத் ஸ்ரு॒ஷ்ட்வா ததே3வாநுப்ராவிஶத் ।’ (தைத்திரீய உப. 2/6) — உலகைப் படைத்து அதனுள் புகுந்துள்ளவர்.

5) ‘விஶ்வத: கக்ஷு: உத விஶ்வதோமுக: விஶ்வதோஹஸ்த உத விஶ்வதஸ்பாத்’ (தைத்திரீய ஆரண்யகம்) — எங்கும் கண்ணும், எங்கும் முகமும், எங்கும் கையும், எங்கும் காலும் உடையவர்.

6) ‘ஸர்வத்ர க்ஞாந ரூபத்வாத்விஶ்வம்’ — எங்கும் அறிவு சொரூபமாக விளங்குபவர், அனைத்துமறிந்த அறிவானவர்.

7) ‘விஶிஷ்டசுகக்ஞாநரூபத்வாத்’ — உயர்ந்த சுகத்தையளிக்கும் ஞானரூபன்.

(ஓம் விஶ்வாய நம: — பெயர்ச்சொல்)

(ஓம் விஶ்வஸ்மை நம: — பிரதிப் பெயர்ச்சொல்)

15. விஶ்வம்ப4ரேஶ்வர:

1) ‘விஶ்வம் பர:’, ‘ஈஶ்வர:’ என இரு நாமங்களாகவும் கொள்ளலாம். உலகைப் படைத்துக் காத்து அளிப்பவர்.

2) விஶ்வம் — உலகை,4ரதி — போஷிப்பவர், விஶ்வம்ப4ர: ஸ்ரீமந்நாராயணர், தஸ்ய ஈஶ்வர: — அவருக்கும் தலைவர்.

(ஓம் விஶ்வம்ப4ரேஶ்வராய நம:)

16. வேதா3ந்தஸாரஸந்தோ3ஹ:

வேதாந்தமான உபநிடதங்களில் சாரமாக (கருப்பொருளாக)க் கூறப்படும் ஸத்சித் ஆனந்தமயமான பிரும்மத்தின் திருமேனி தாங்கிய திருவுருவம். உபநிடதங்களில் இறைவனை உருவன், அருவன், அருவுருவன் என மூவகையாகக் கூறப்பட்டுள்ளது. என்றுமுள்ளதான ‘ஸத்’ என்கிற சத்தியப் பொருளே ‘சித்’ எனப்படும் உயிருள்ள பொருள். அது அனைவருக்கும் ஆனந்தமே அளிப்பதால், அவரை ‘ஆனந்தம்’ என்கின்றனர்.

‘ஆநந்தோ3 ப்3ருஹ்மேதி வ்யஜாநாத் ।’ (3/6) என்கிறது தைத்திரீய உபநிடதம்.

(ஓம் வேதா3ந்தஸாரஸந்தோ3ஹாய நம:)

17. கபாலீ

கையில் ஓடேந்தியவர்.

1) ஆணவம் கொண்ட பிரும்மதேவரின் ஐந்து தலைகளில் ஒன்றைப் பறித்து, அதைக் கையிலேந்தியவர். அதன்பின்தான் அவர் நான்முகன் ஆனார். ‘யோ ப்3ருஹ்மா ப்3ரஹ்மண உஜ்ஜஹார ப்ராணைஶ்ஶிர: க்ருத்திவாஸா: பிநாகீ’ என்கிறது வேதம்.

2) கணக்கற்ற பிரும்மாக்களின் கபாலங்களை (தலை ஓட்டை) மாலையாக அணிந்தவர்.

3) தொடக்கமில்லா காலம் தொட்டு எண்ணற்ற யுகங்களிலும் அழிவற்று விளங்குபவர்.

4) ‘கம்’ எனில் அம்ருதம். அமுதபாத்திரத்தைக் கையிலேந்தியவர்.

5) எட்டு பைரவத் திருமேனிகளில் கபால பைரவர் என்பதும் ஒன்று.

(ஓம் கபாலிநே நம:)

18. நீலலோஹித:

1) தனது திருமேனியில் கழுத்து மட்டும் நீலமாகவும், மற்ற பாகம் பொன்னிறமாகவும் உடையவர்.

2) சூரிய மண்டலத்தில் விளங்கும் ஸ்ரீருத்ரன் கருஞ்சிவப்பாக இருப்பதாக ஸ்ரீருத்ரம் முதலிய வேத மந்திரங்கள் கூறுகின்றன.

3) அம்மையப்பரான ஸ்ரீஅர்த்தநாரீசுவரர் திருவடிவில் வலப்புறமான இறைவன் பொன்னார் மேனியனாகவும், இடப்புறம் விளங்கும் அம்பிகை நீலநிறமாகவும் இருப்பதைக் கூறுகிறது.

(ஓம் நீலலோஹிதாய நம:)

த்4யாநாதா4ரோபரிச்சே2த்3யோ

கெ3ளரீப4ர்தா க3ணேஶ்வர: ।

அஷ்டமூர்திர்—விஶ்வமூர்திஸ்—

த்ரிவர்க3—ஸ்வர்க3ஸாத4ந: ॥ 4 ॥

19. த்4யாநாதா4ர:

1) தியானத்திற்கு ஆதாரமானவர்.

2) ‘கோ ப்3ராஹ்மணைருபாஸ்ய:’ எனச் சீடன் கேட்க, குரு ‘காயத்ரீ, அர்க்க, அக்னி கோசர: ஶம்பு:’ — காயத்ரீ, சூரிய மண்டலம், அக்னி — இவைகளால் குறிக்கப்படுகின்ற சம்புவான பரமசிவன் என்கிறது ப்ரஶ்ணோத்தர ரத்னமாலிகா (சங்கரர்).

(ஓம் த்4யாநாதா4ராய நம:)

20. அபரிச்சே2த்3ய:

1) இடம், காலம், வஸ்து (பொருள்) என்கிற மூன்றின் எல்லையிலிருந்தும் தள்ளி இருப்பவர். அங்கு—இங்கு என்று குறிப்பிட்ட இடத்திலின்றி எங்கும் நீக்கமற நிறைந்தவர். நிகழ்காலம், இறந்தகாலம், எதிர்காலம் என்னும் முக்காலங்களையும் கடந்தவர். அவர் இல்லாத பொருளே இல்லை. துரும்பு முதல் பிரமன் வரை அனைத்திலும் நிரம்பியவர்.

2) அளவிட முடியாதவர், பரிபூரணர்.

3) தைலதாரை (எண்ணெய் ஒழுக்கு) போல் இடையீடற்ற தியானத்தினால் பெறலாகும் அகண்டாகார விருத்தியினால் மட்டும் அறியத்தக்கவராயிருப்பினும், ‘இவ்வளவுதான்’ என்று எல்லை குறிக்க முடியாதவர்.

(ஓம் அபரிச்சே2த்3யாய நம:)

21. கெ3ளரீப4ர்தா

1) கௌரியான பார்வதியின் கணவர்.

2) கௌரியான பார்வதியைத் தாங்குபவர். உலகை இயக்கும் மாயையான (பிரகிருதியான) பார்வதியையும் இயக்குபவர்.

(ஓம் கெ3ளரீப4ர்த்ரே நம:)

22. க3ணேஶ்வர:

1) பிரமத கணங்களுக்குத் தலைவர்.

2) நட்சத்திர கணங்கள், கிரகங்கள் என்பது போன்ற அகில கணங்களுக்கும் ஒப்பற்ற ஒரே தலைவர்.

3) நந்தி, பிருங்கி, மகாகாலர் முதலிய கணங்களுக்குத் தலைவர்.

(ஓம் க3ணேஶ்வராய நம:)

23. அஷ்டமூர்தி:

1) ஜலம்வஹ்நிஸ் ததா2 யஷ்டா

ஸூர்ய சந்த்3ரமஸௌ ததா2

ஆகாசம் வாயுரவநீ மூர்த்தயோ

அஷ்டௌ பிநாகிந: ॥

நீர், நெருப்பு, யஜமானன் (வேள்வி செய்பவன்), சூரியன், சந்திரன், ஆகாயம், காற்று, நிலம் என்னும் எட்டும் பிநாகத்தைக் கையிலேந்திய சிவனாரது எண்ணுருவங்கள் (ருத்ரயாமளம்).

2) பாஸ்கரராயர் என்கிற ஸ்ரீவித்யா உபாசகர் ‘ரத்னாவாலம்’ என்கிற ஶிவாஷ்டோத்ர ஶதநாம வியாக்கியானத்தில் கூறுவது——

மேதி3நீ பூ4தமபிமந்யஸே ஶர்வ

இதி பாத2ஸோ ப4வபதே3நாபி4மாநீ

ருத்3ர நாம்நா து வைஶ்வாநரஸ்ய

உக்3ர இதி மாருதம் பீ4ம இத்யம்ப3ரஸ்ய ।

பா4நு மீசாந இதி ஶீதபா4நும்

மஹாதே3வ இத்யாத்மநோ யஜ்வநோவா

மந்யஸே பசுபதீபூ4ய ஶம்போ4 ஜக3த்3வ்யாய

திஷ்ட2ந் ப4வத்யஷ்ட2 மூர்த்தி: ॥

மேதிநீ என்னும் நிலத்தின் திருமேனி ‘ஶர்வர்’. நீரின் திருமேனி ‘பவர்’. நெருப்புத் திருமேனி ‘ருத்ரர்’. காற்றுத் திருமேனி ‘உக்ரர்’. ஆகாயத் திருமேனி ‘பீமர்’. சூரியன் திருமேனி ‘ஈசானர்’. சந்திரன் திருமேனி ‘மகாதேவர்’. வேள்வி செய்யும் யஜமானன் திருமேனி ‘ஆன்மா’.

3) சிவபெருமானாகிய ஆன்மதத்துவனே குணங்களின் வேறுபாட்டால் எண்விதமாக இருப்பதாக யோகசாஸ்திரம் கூறுகிறது. அவை ஜீவாத்மா, அந்தராத்மா, பரமாத்மா, நிர்மலன், சுத்தாத்மா, ஞானரூபன், மஹாத்மா, பூதாத்மா என்பனவே.

கு3ணபே4தா3த் ஆத்மமூர்த்தி:

அஷ்டதா3 பரிகீர்த்திதா ।

ஜீவாத்மா சாந்தராத்மா ச

பரமாத்மா ச நிர்மல: ॥

சுத்தாத்மா ஞாநரூபாத்மா

மஹாத்மா ஸப்தம: ஸ்ம்ருத: ।

அஷ்டமஸ்தேஷு பூ4தாத்மா

இத்யஷ்டாத்4யாந: ப்ரகீர்த்திதா: ॥

— யோகசாஸ்திரம்

4) இருநிலனாய்த் தீயாகி நீருமாகி

இயமானனாய் எரியும் காற்றுமாகி

அருநிலைய திங்களாம் ஞாயிறாகி

ஆகாசமாய் அட்டமூர்த்தியாகிப்

பெருநலமும் குற்றமும் பெண்ணும் ஆணும்

பிறருருவும் தம்முருவுந் தாமேயாகி

நெருகலையாய் இன்றாகி நாளையாகி

நிமிர்புன் சடையடிகள் நின்றவாறே.

— திருநாவுக்கரசர் — நின்ற திருத்தாண்டகம் 1

5) ‘ஏஷ ஆத்மா, அபஹதபாப்மா, விஜரோ விம்ருத்யு:, விசோகோ, விஜிகத்யோ, அபிபாஸ:, ஸத்யகாம:, ஸத்யஸங்கல்ப:’ (சாந்தோக்யம் ப்ரபாடம் 8)

பாவ சம்பந்தமற்றவன், மூப்பற்றவன், மரணமற்றவன், கவலையற்றவன், பசியற்றவன், தாகமற்றவன், அடியார்கள் உகக்கும் குணமுடையவன், வீணாகாத எண்ணமுடையவன் என்ற எண்குணமூர்த்தி.

(ஓம் அஷ்டமூர்தயே நம:)

24. விஶ்வமூர்தி:

1) அசைவன—அசையாதனவான உலகங்கள் அனைத்தையும் தன்னுடலாகக் கொண்டவர் — விராட் புருஷர்.

2) அனைத்தும் தானேயாகி நிற்பதால் உலகமும் இவரது திருமேனி.

‘விஶ்வாத்மாநம் பராயணம்’

— தை. ஆ. 10/13

‘ஊர்த்4வரேதம் விரூபாக்ஷம்

விஶ்வ ரூபாய வை நமோ நம:’

— தை. ஆ. 10/14

‘விஶ்வமேவேத3ம் புருஷ: தத்3 விஶ்வமுப ஜீவதி’

— உத்தர நாராயணம்

(ஓம் விஶ்வமூர்தயே நம:)

25. த்ரிவர்க3ஸ்வர்க3ஸாத4ந:

இத் திருநாமாவை ‘த்ரிவர்க3:’, ‘ஸ்வர்க3ஸாத4ந:’ என இரு திருநாமங்களாகக் கொள்ளலாம். ஒன்றான திருநாமாவாகக் கொள்ளும்போது அறம், பொருள், இன்பம் என்னும் முப்பேறுகளையும், பின் சுவர்க்க உலகத்தையும் அருளுபவர் என்றாகிறது.

(ஓம் த்ரிவர்க3ஸ்வர்க3ஸாத4நாய நம:)

‘த்ரிவர்க3:’ — ‘த்ரிவர்கோ34ர்ம காமார்தை2: சதுர்வர்க3: ஸமோக்ஷகை:’ (அமரம்) என்கிறபடி, அறம், பொருள், இன்பம் என்ற மூன்றாகவும் இருப்பவர்.

(ஓம் த்ரிவர்கா3ய நம:)

‘ஸ்வர்க3ஸாத4ந:’ — நான்காவதான முக்தியைப் பெறவும் சாதனமாக இருப்பவர்.

‘அவனருளாலே அவன்தாள் வணங்கி’ (திருவாசகம், சிவபுராணம்) என்றபடி, சுவர்க்கமான விண்ணுலகைப் பெறுவதற்கோ அல்லது திரும்பத் திரும்பப் பிறவியைத் தராத முக்தியுலகைப் பெறுவதற்கோ பெருத்த சாதனமாக உள்ளவர்.

(ஓம் ஸ்வர்க3ஸாத4நாய நம:)

க்ஞாநக3ம்யோ த்3ரு॒ட4ப்ரக்ஞோ

தே3வதே3வஸ்—த்ரிலோசந: ।

வாமதே3வோ மஹாதே3வ:

படு: பரிவ்ரு॒டோ4 த்3ரு॒ட4: ॥ 5 ॥

26. க்ஞாநக3ம்ய:

1) ஞானத்தினாலேயே அனுபவத்திற்கு வரக் கூடியவர்.

2) எங்கும் எதிலும் இறைவனையே காணும் சைதன்யமான உள்ளொளியினாலேயே பெறக் கூடியவர். கழுத்திலே உள்ள பொன்னாரத்தைத் தேடுபவன், பிறர் கூற அதை உணருமாப் போல, ஆசிரியர் கூறும் நல்லுபதேசத்தால் எங்கும் இறைவனையே காணும் நல்லறிவினால் அடையக் கூடியவர்.

யத்து மே நிஷ்களம் ரூபம்

சின்மாத்ரம் கேவலம் சிவம் ।

ஸர்வோபாதி4 விநிர்முக்தம்

அனந்தம் அம்ருதம் பரம் ॥

ஞாநேநை—கேந தல்லப்4யம்

க்லேசேந பரமம் பத3ம் ।

ஞாநமேவ ப்ரபஶ்யந்தோ

மாமேவ ப்ரவிசந்தி தே ॥

— கூர்ம புராணம்

3) ‘பரயா வித்3யயா வேத்3யோ க்ஞாந க3ம்ய இதி ஸ்ம்ருத:’ (நிருக்தம்) — பரவித்யையாகிற ஆன்ம அறிவினால் பெறலாகும் சமாதி நிலையால் பெறக் கூடியவர்.

(ஓம் க்ஞாநக3ம்யாய நம:)

27. த்3ரு॒ட4ப்ரக்ஞ:

1) தன் நிலையிலோ, உருவ அமைப்பிலோ, செயலாற்றலிலோ சிறிதும் நழுவாமல் உறுதியுடன் நிற்கும் கருத்துடையவர்.

2) அடியார்கட்கு எளிவந்தவராகக் காணக் கூடிய உறுதியான வடிவம் மேற்கொள்ளும் சீலமுடையவர்.

3) தன் நிலை மாறாமல் அடியார்களைக் காப்பதிலேயே உறுதி கொண்டவர்.

(ஓம் த்3ரு॒ட4ப்ரக்ஞாய நம:)

28. தே3வதே3வ:

1) பிரும்மா முதலிய தேவர்களுக்கும் தேவர். தேவர்களும் கொண்டாடிப் பூஜிக்கப்படுபவர்.

2) தேவர்களை உள்ளபடி அவரவர்களது செயலில் ஈடுபடுத்தும் ஒப்பற்ற தலைவர்.

‘ப்3ருஹ்மாதீ3நாம் ச தே3வேசோ

யதா2ர்ஹ விநியோஜக:’

— நிருக்தம்

3) படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் என்னும் முத்தொழில்களுக்கு அதிபதிகளான நான்முகன், ஸ்ரீநாராயணன், ஸ்ரீருத்ரன் ஆகிய மும்மூர்த்திகட்கும் தலைவராகிய சதாசிவ சொரூபர்.

(ஓம் தே3வதே3வாய நம:)

29. த்ரிலோசந:

1) சந்திரன், சூரியன், அக்னி என்கிற மூவரையும் தன் முக்கண்களாக உடையவர்.

2) ‘வௌஷட்’ என்கிற சொல்லுக்கு ‘த்ரிநயனம் (த்ரிலோசனம்) என்ற அடையாளம்’ என நாம பாராயணத்தில் கூறப்படுகிறது. ஆக, அந்த ‘வௌஷட்’ என்கிற ரூபமாக இருப்பவர்.

3) ‘லோசனம்’, ‘நயனம்’ என்ற இரண்டும் பர்யாய வாசகங்கள் (ஒரே பொருள் கொண்ட இரு சொற்கள்). ஒன்றைப் பற்றி நமக்கு அறிவு ஏற்படுவதற்குக் காரணமாக இருப்பதை ‘பிரமாணம்’ என்பர். ஆக, நமது புத்தியை வழி நடத்திச் சென்று முடிவான பிரமேயத்துடன் சேர்ப்பதால், பிரமாணங்களை ‘நயனங்கள்’ என்கிறோம். இந்தப் பிரமாணங்கள் ஸ்ரீசிவபெருமானுடைய கண்கள் போல் மூன்று என்கிறது சாண்டில்ய சூத்திரம்.

‘த்ரீண்யேஷாம் நேத்ராணி ஶப்33

லிங்கா3க்ஷபே4தா3த் ருத்3ரவத்’

இந்தப் பிரமாணங்கள் மூவகை—— சப்தம், அனுமானம், பிரத்யக்ஷம். ‘சப்தம்’ என்பதனால் கேட்டலும், ‘அனுமானம்’ என்பதனால் சிந்தித்தலான மனனமும், பிரத்யக்ஷம் என்பதனால் நிதித்யாசனமும் குறிக்கப்படுகின்றன.

‘ப்ரத்யக்ஷ—அநுமாந—ஆக3மா: ப்ரமாணாநி ।’

— யோகசூத்திரம் 1/7

இம்மூன்றுவிதமான பிரமாணங்களால் அறியப்படுகிறவர்.

(ஓம் த்ரிலோசநாய நம:)

30. வாமதே3வ:

1) உலக நடத்தையிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்டதான இயல்புடையவர். (ஓடேந்தி, சடையன், திகம்பரன் என்கிற திருநாமங்களில் விளக்கம் காணலாம்.)

2) அழகே உருவான அழகர்.

3) இவரே நமது செல்வம். ஆகவே எல்லோராலும் வணங்கத்தக்கவர்.

‘தம் தே3வா அப்3ருவந் அயம் வை ந:

ஸர்வேஷாம் வாம இதி தஸ்மாத் வாமதே3வ: ।’

— ஐதரேய சுருதி

4) தன் திருமேனியின் இடது பாகத்தில் அம்பிகையைக் கொண்டுள்ளதால் வாமதேவர். அதாவது அர்த்ததநாரீசுவரர் (மங்கைபாகன்).

5) சிவபிரானுடைய சதாசிவ வியூகத்தில் அடங்கிய மூர்த்திகளில் ‘வாமதேவம்’ என்பது இரண்டாவது. சிவனாரது ஐந்து திருமுகங்களில் ‘ஸத்யோஜாதம்’ மேற்கிலும், ‘வாமதேவம்’ வடக்கிலும், ‘தத்புருஷம்’ கிழக்கிலும், ‘அகோரம்’ தெற்கிலும், ‘ஈசானம்’ நடுவில் மேல் நோக்கியும் இருப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது.

‘வந்தே3 யாஜுஷ வேத3கோ4ஷஜநகம் வக்த்ரம் ஹரஸ்யோத்தரம்’ — வடக்கு நோக்கியுள்ள இந்த வாமதேவம் என்கிற திருமுகத்திலிருந்துதான் யஜுர் வேதம் தோன்றியது.

6) இத்திருமுகம் குங்குமம் கலந்த நீர் போலச் சிவந்தது.

குங்குமக்ஷோத3ஸங்காசம்

வாமாக்2யம் வநவேஷத்4ருத் ।

வக்த்ரமுத்தர மீசஸ்ய

ப்ரதிஷ்டாயாம் ப்ரதிஷ்டிதம் ॥

— சிவபுராணம்

7) ‘வாம’ என்பது நாம் செய்யும் செயல்களின் பயனைக் குறிக்கும். ஆக, கர்ம பலன்களுக்கு அதிஷ்டான தேவதையாக இருப்பதாலும் இறைவன் வாமதேவர்.

(ஓம் வாமதே3வாய நம:)

31. மஹாதே3வ:

1) ஆன்மஞான யோகமான ஈசுவரத் தன்மையால் பெருமைப்படுபவர். ஆன்மஞானமே பெரும் யோகம் என்பது யோகிகளின் கருத்து. அப்பெரும் யோகத்தில் சிறப்புடன் விளங்குபவர்.

‘ஸர்வாந் பா4வாந் பரித்யஜ்ய ஆத்மக்ஞாந யோகை3ஶ்வர்யே மஹதி மஹீயதே । தஸ்மா துச்யதே மஹாதே3வ:’ (அதர்வசிரம் 60)

2) பிரும்மா முதலிய தேவர்கள் அனைவராலும் போற்றித் துதித்து வணங்கத்தக்கவர்.

3) எங்கும் எதிலும் பரவி நிற்பதால் பெருத்த திருமேனி கொண்டவர்.

4) அலகிலா விளையாட்டுடையவர்.

5) அனைத்துமறிந்தவர், முக்காலமும் உணர்ந்தவர்.

6) அனைவரையும் காத்தருள்பவர். ஆக்கல், அளித்தல், அழித்தல், மறைத்தல், அருளல் என்கிற ஐந்தொழில் புரிவதால் மகாதேவர்.

7) சிவபிரானின் எண்மூர்த்திகளில் சந்திரன் வடிவிலுள்ள ஏழாவது திருமேனி மகாதேவர்.

(ஓம் மஹாதே3வாய நம:)

32. படு:

அடியார்களைக் காத்தருள்வதில் முன்னின்று செயலாற்றும் திறலுடையவர். ஆலகால விஷமுண்டு திருநீலகண்டரானார். தாய் இறந்து தவித்த பன்றிக்குட்டிகளைக் காத்தருள முன்வந்து, தானே தாய்ப்பன்றியாக இருந்து பாலூட்டியது திருவிளையாடற்புராணத்தில் காண்க. திருச்சிராப்பள்ளியில் காவிரி வெள்ளமெடுத்துப் போக, ‘ரத்தினாவளீ’ என்கிற செட்டிப் பெண்ணிற்குத் தானே தாயாகி வந்து பிள்ளைப்பேறு பார்த்து தாயுமானார்.

(ஓம் படவே நம:)

33. பரிவ்ரு॒ட4:

அனைத்திற்கும் எக்காலத்தும் ஒரே தலைவராக இருப்பவர்.

(ஓம் பரிவ்ரு॒டா4ய நம:)

34. த்3ரு॒ட4:

என்றும் எங்கும் எதிலும் அசையாதவர். தன் நிலையில் உறுதியுடன் நிற்பவர்.

‘ஸ்தூ2லத்வாத் ப3லவத்வாச்ச த்3ரு॒ட4 இத்யபி4தீ4யதே’ பெருத்த திருமேனியும் பெருந்திறலும் கொண்டவராதலால் ‘த்3ரு॒ட4:’.

(ஓம் த்3ரு॒டா4ய நம:)

விஶ்வரூபோ விரூபாக்ஷோ

வாகீ3ஶ: ஶுசிஸத்தம: ।

ஸர்வப்ரமாணஸம்வாதீ3

வ்ரு॒ஷாங்கோ3 வ்ரு॒ஷவாஹந: ॥ 6 ॥

35. விஶ்வரூப:

உலகத்தையே தன் வடிவாகக் கொண்டவர். (அல்லது) உலகங்கள் அனைத்தையும் தன் திருமேனியிலே தாங்கியவர்.

1) ‘விஶ்வாத்மாநம் பராயணம்’ (தை. ஆ. 10/13)

2) ‘ஊர்த்வரேதம் விரூபாக்ஷம் விஶ்வரூபாய வைநமோ நம:’ (தை. ஆ. 10/14)

(ஓம் விஶ்வரூபாய நம:)

36. விரூபாக்ஷ:

1) உலகிலுள்ள மற்ற உயிரினங்களைப் போலல்லாமல் மூன்று கண்களை உடையவர்.

2) எல்லா உயிரினங்களையும் போல் ஐம்பூதங்களாலான மெய், வாய், கண், மூக்கு, செவி என்கிற புலன்களைக் கொள்ளாமல் முழுவதும் மந்திரமயமான திருமேனி கொண்டவர்.

3) இச்சா சக்தி, கிரியா சக்தி, ஞானசக்தி என்னும் முச்சக்திகளையே தன் மூன்று கண்களாக உடையவர்.

4) பலவிதமான திருமேனிகள் கொண்டு உலகில் பரவி நிற்பவர். — ‘ஸஹஸ்ராணி ஸஹஸ்ரோ யே ருத்ரா அதிபூம்யாம்’ (வேதம்)

5) ஹேமகூட மலையில் வீற்றிருக்கும் சிவபெருமானின் திருப்பெயர் விரூபாக்ஷர்.

(ஓம் விரூபாக்ஷாய நம:)

37. வாகீ3ஶ:

1) பரா, பஶ்யந்தீ, மத்யமா, வைகரீ என்கிற நான்குவிதமாக உள்ளது ‘வாக்’ (சொல்). முதல் மூன்றும் இருப்பது நுண் நிலையில். வெளியிலே தோன்றுவதே நான்காவதான ‘வைகரீ’ என்பது. அதைத்தான் பொதுவாக ‘வாக்’ என்றழைப்பர்.

‘தஸ்மாத் யத்3வாசோ நாப்தம்

தந்மநுஷ்யா உபஜீவந்தி’

— சுருதி

ஒலியாக வெளித்தோன்றாத பரா, பஶ்யந்தி, மத்யமா என்கிற மூன்றுக்கும், வெளியில் ஒலியாகத் தோன்றும் வைகரீ என்கிற வாக்கிற்கும் இவரே தலைவர்.

‘வாக்பதி: சக்ஷுஷ்பதி: ।’

— தைத்திரீய உப. 1/6

2) ‘ப்ரக்ஞாநம் ப்3ருஹ்ம’, ‘அஹம் ப்3ருஹ்மாஸ்மி’, ‘தத்வமஸி’, ‘அயமாத்மா ப்3ரஹ்மா’ என்கிற நான்கு மகாவாக்கியங்களுக்கும் தலைவர். அதாவது, அவற்றினால் குறிக்கப்படுபவர்.

3) ‘வாக்’ எனில் சரஸ்வதீ. அவரது தலைவர் (கணவர்) பிரும்மா (நான்முகனார்). அந்த உருவுடையவராகவும் விளங்குபவர்.

4) ‘வாகீ3ஶோ வாக்பதிஸ்ஸமௌ’ என்ற வடமொழி நிகண்டு (அமரம்) படி, தேவகுருவான வியாழனின் சொரூபம். அல்லது அவரைப் போல அழகிய பேச்சுடையவர்.

5) ‘நமோ ப43வதே துப்4யம்

வட மூல நிவாஸிநே ।

வாகீ3ஶாய மஹாக்ஞாந—

தா3யிநே மாயிநே நம: ॥’

என்கிற தக்ஷிணாமூர்த்தி உபநிடதப்படி தென்முகக் கடவுளான தக்ஷிணாமூர்த்தி இவரே.

(ஓம் வாகீ3ஶாய நம:)

38. ஶுசிஸத்தம:

இத்திருநாமாவை ‘ஶுசி:’, ‘ஸத்தம:’ என இரு நாமாக்களாகவும் கூறலாம்.

அ) ஶுசி:

1) உள்ளம், உடல், செயல் அனைத்திலும் மாசற்றவர்.

2) தனது செயல்முறைகளால் தன் தூய்மைக்குக் குறைவு நேராதவாறு செயல்படுபவர்.

3) தான் செய்யும் திருவருளுக்குக் கைம்மாறு எதிர்நோக்காதவர். காரணமின்றியே திருவருள் புரியும் கருணைக்கடல். ‘ஶுத்34மபாபவித்34ம்’ (ஈஶ உப. 8)

(ஓம் ஶுசயே நம:)

ஆ) ஸத்தம:

தன் திருப்பெயரைக் கூறுபவர்கட்குக் கருணை புரிவதில் உயர்ந்தவர்.

‘தூயரென்பவர் யாரினும் மறையினும் தூயான்’ (கம்பராமாயணம், யுத்தகாண்டம், இரணியன் வதைப்படலம் 19) என்பது போல.

பரமபாவனமானது கங்கை. ஏனெனில், ‘ப4வாங்க3பதிதம் தோயம் பவித்ரமிதி பஸ்ப்ரு॒ஶு:’ (ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயணம், பாலகாண்டம் 43/27) — ‘பவனான சிவபிரானது திருமேனி தொடர்பு பெற்றதால் பவித்ரம் (தூயது)’ என்கிறார் வால்மீகி. ஆக தூயவர் என்பவர் அனைவரிலும் தூய்மை மிக்கவர் இவரே.

(ஓம் ஸத்தமாய நம:)

39. ஸர்வப்ரமாணஸம்வாதீ3

1) பிரமாணங்கள் அனைத்திலும் உள்ள ஒற்றுமையை நன்கு விளக்கி, அதை உண்மையென நிலைநிறுத்துபவர்.

2) சொல்லுக்கடங்காத நற்பொருளை விளக்கும் வேதங்களின் உட்கருத்தை ஐயம்திரிபற (சந்தேகம் விபரீத ஞானமில்லாதவாறு) நன்கு விளக்கி, இதன் பொருள் இதுதான் என உறுதிபட விளக்குபவர்.

3) எதனைக் கொண்டு உலகியல் பொருளை அளவிட்டு விளக்குவோமோ, அதுவே பிரமாணமாகும். அறிவைக் கொண்டு உலகை இவ்வளவுதான் என்று அளவிட்டு அறிவதால் அறிவே பிரமாணமாகிறது. அறிவிற்கு அளவுகோல் இல்லை. அறிவால் உணரப் பெறுவதைக் கொண்டே அறிவை அளக்கலாம். அதுதான் பேரறிவு (ப்ரக்ஞானம்). அந்தப் பேரறிவே பரமன். ‘ப்ரக்ஞாநம் ப்3ருஹ்ம’ (ஐதரேயம் 5/3).

4) பலப்பல சாஸ்திரங்களில் கூறிய அறநெறிகள் பலவாறு காணப்படினும், அவையனைத்திலும் உலகினருக்கு எது நன்மை? எது தீமை? என்பதை நன்கு நிச்சயப்படுத்தி, அவரவர்கட்கு ஏற்றவாறு அவ்வறநெறிகளை ஒருங்கிணைத்துக் கூறி அருள்புரிபவர்.

ந்ருஸிம்ஹ உத்ரதாபனீய உபநிடத்தின் 7வது கண்டத்திலுள்ள ‘மாநத்வாத் முக்தத்வாத்’ என்கிற மந்திரத்திற்கு ஸ்ரீசங்கரபகவத்பாதாள் ‘ஸர்வ சாத4க ப்ரமாணரூபத்வம், அபாரவஶ்யத்வம்’ என்ற விளக்கத்தை அளிக்கிறார்.

5) உள்ளறிவை உள்ளபடி ஒழுங்குபடுத்துபவர்.

(ஓம் ஸர்வப்ரமாணஸம்வாதி3நே நம:)

40. வ்ரு॒ஷாங்க:

எருதுக்கொடியுடையோன். அல்லது தர்மத்தையே தன் அடையாளமாகக் கொண்டவர்.

1) வ்ரு॒ஷ: — எருது. தர்மதேவதையான ஸ்ரீவிஷ்ணுவே சிவபெருமானின் வாகனமாக வந்தார்.

2) விரும்பியதை வாரி வழங்குவது தர்மம். அத்தர்மமே வடிவான எருதைத் தன் கொடியில் அடையாளமாகக் கொண்டவர்.

3) அகார—உகார—மகாரங்களாகிய மூன்றால் ஒளிமிக்கப் பிரணவமாக இருப்பது விருஷபம். ‘த்ரிதா4 பத்3தோ4 வ்ருஷபோ4ரோரவீதி’ (தை. ஆ. 10/12) என்பது சுருதி. அந்தப் பிரணவத்தையே தன் சின்னமாகக் கொடியில் கொண்டவர்.

4) ‘வ்ரு॒ஷ’ எனில் அக்னி. தீயைக் கொடியில் உடையவர்.

(ஓம் வ்ரு॒ஷாங்காய நம:)

41. வ்ரு॒ஷவாஹந:

1) ஶ்வேதோயம்வ்ருஷபோ4 ஏஷ

ஸர்வ ஸம்ஸ்கார ஸம்யுத: ।

வாஹநத்வே த்வஜத்வே ச

ததா3 ப்ரப்4ருதி யோஜித: ॥

தஸ்மாந் மே கோ3பதித்வம் ச

தே3வைர் ஶோபிஶ்ச கல்பிதம் ॥

என்று மகாபாரதத்தில் சிவபிரான் பார்வதியிடம் கூறுகிறார். வெண்ணிறமாக (சத்துவ குணமாக) விளங்கும் இந்த எருது அனைத்து ஸம்ஸ்கார நலன்களையும் பெற்றுள்ளது என்பதனால் அதை நான் கொடியாகவும் வாகனமாகவும் கொண்டேன். அதனால், தேவர்கள் என்னை ‘கோபதி’ என்கின்றனர். ‘வித்3மாஹித்வா கோ3பதிம் நாம கோ3நாம்’ என்கிறது வேதம்.

2) முப்புரங்களை எரிக்கத் துவங்கிய சிவபிரானுக்கு ஸ்ரீமந்நாராயணரே விருஷப (எருது)த் திருமேனி கொண்டு எழுந்தருளித் தன் முதுகில் ஏறி நின்று அவற்றை அழிக்க வேண்டி நின்றார். எருது வடிவம் தாங்கி வந்த ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவைத் தனது வாகனமாகக் கொண்டவராக விளங்கியதால் ‘வ்ரு॒ஷவாஹநர்’.

3) தர்மம், ஞானம், ஐசுவரியம், விராகம் (பற்றற்ற நிலை) ஆகிய அனைத்தையும் ‘விருஷபம்’ என்கிற சொல் குறிக்கும். அவற்றில் ஊன்றியவராதலால் சிவபெருமான் ‘வ்ரு॒ஷவாஹநர்’.

(ஓம் வ்ரு॒ஷவாஹநாய நம:)

ஈஶ: பிநாகீ க2ட்வாங்கீ3

சித்ரவேஷஶ்சிரந்தந: ।

தமோஹரோ மஹாயோகீ3

கோ3ப்தா ப்3ரஹ்மா ச தூ4ர்ஜடி: ॥ 7 ॥

42. ஈஶ:

1) அனைத்திற்கும் தலைவர்.

2) அனைத்தையும் ஆட்டி வைப்பவர். பேராளுமை என்பது இவருக்கே இயல்பானது. எவ்விதச் சாதனமுமின்றி அனைத்தையும் ஆள்பவர். ‘ஏஷ ஸர்வேஶ்வர:’ (ப்ருஹதாரண்யம் 4/4/22) — ஆள்பவராதலால் ‘ஆண்டான்’ என்றழைக்கப்படுபவர்.

ஈஶ்வர: ஸர்வபூ4தாநாம்

ஹ்ரு॒த்3தே3ஶே அர்ஜுந திஷ்ட2தி ।

ப்4ராமயந் ஸர்வபூ4தாநி

யந்த்ராரூடா4நி மாயயா ॥

என்கிற ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை (18/61) கூற்றுப்படி, நம் இதயத்திலிருந்து கொண்டே நம்மைக் கட்டுப்படுத்தும் அந்தர்யாமியாக இருப்பவர். ‘இதுகொண்டு இதனை முடிக்கலாம்’ என்கிற நியதியை உதறித் தள்ளி அதற்கும் மீறிய செயலைச் செய்யவும், ‘இதனால் இது முடிக்கவொண்ணாது’ என்றிருக்கும் நிலையை மீறி அதனை முடிக்கலாம் எனச் செய்யவும் சுதந்திரம் கொண்டவர்.

3) சிவபிரானுக்கென்றே அமைந்த திருப்பெயர் இது.

வேதா3ந்தேஷு யமாஹுரேக புருஷம்

வ்யாப்ய ஸ்தி2தம் ரோத3ஸீ ।

யஸ்மிந்நீஶ்வர இத்யநந்யவிஷய:

ஶப்3தோ3 யதா2ர்த்தா2க்ஷர: ॥

4) ‘ஈஶநாத் ரமணாச்சாபி த்வமீஶ்வர: பரிகீர்த்தித:’

— நிருக்தம்

‘நியந்தா து ஈஶ்வர: ப்ரோக்த:

ப்ராதா4ந்ய ப2லதோ3 மநு:’

ஆளுமையாலும் திருவிளையாடல்களாலும் ஒப்புயர்வற்றதால் ‘ஈஶ:’. அவரவர்களது கர்மபயனைத் தருவதாலும், அனைவரையும் அடக்கி ஆள்வதாலும் ‘ஈஶ:’, ‘பீ4ஷாஸ்மாத்3 வாத: பவதே’. இவரிடமுள்ள ஆளுமை பயத்தால் காற்று வீசுகிறது, சூரியன் உதிக்கிறான் என்கிறது சுருதி.

5) ‘பூவண்ணம் பூவின் மணம்போல்

மெய்ப்போதவின்பம்

ஆவண்ணம் மெய்கொண்டு

அவன்தன் வலி ஆணைதாங்கி

மூவண்ணல் தன் சந்நிதி முத்தொழில்

செய்ய வாளாமேவண்ணல்

மேவண்ணல் அன்னான்

விளையாட்டின் வினையைவெல்வாம்’

என்று சிவனார் தன் வலிமையான கட்டளையைத் தாங்கி, அயன், அரி, அரன் மூவரும் படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் செய்கின்றனர் (பரஞ்சோதியார் திருவிளையாடற்புராணம் — கடவுள் வாழ்த்து).

(ஓம் ஈஶாய நம:)

43. பிநாகீ

‘பிநாகம்’ என்னும் தெய்வீக வில்லை ஏந்தியவர்.

நாகோபி யேந பிஹிதோ முநி கண்வமூர்த்த4 .......

வல்மீகவேணுஜ த4நுஸ்த்ரிதயாக்3ர ஜந்மா

ய: ஸப்தஶீர்ஷப4ணிரூப உதா3ரகர்மா

சாபஸ் தமாவஹஸி நாத2 தத: பிநாகீ ॥

என்பது ‘ஸ்ரீபாஸ்கரராயர்’ என்கிற மகான் ‘ஸ்ரீஶிவாஷ்டோத்திர சதநாம ஸ்தோத்திர’த்தின் விளக்கவுரையான ‘ரத்னாவாலம்’ என்னும் நிருக்தத்தில் கூறியுள்ளது காண்க.

‘கண்வர்’ என்கிற முனிவர் கடுந்தவமியற்ற அவர் மேல் புற்று வளர்ந்தது. அப்பொழுது அவரது தலையில் ஒரு பெரும் மூங்கில் முளைத்தது. அதை பிரும்மா மூன்றாக முறுக்கி வில்லாக்கினார். அது கொண்டு சுவர்க்கலோகத்தை மறைத்தார். அவ்வில் ஏழு தலைகொண்ட ஒரு பெரிய சர்ப்பம் போல் தோற்றமளிப்பது. அந்த வில்தான் ‘பிநாகம்’ என்பது. அதை ஏந்தியவராதலால் சிவபிரான் ‘பிநாகீ’ என்றழைக்கப்படுகிறார். சிவபிரானுக்குப் பலப்பல வில்கள் உண்டு என்பதை ‘ஶதத4ந்வநே’ என்கிற சொல்லால் குறிப்பிடுகிறது ஸ்ரீருத்ரம் 5வது அனுவாகம்.

ஓங்காரமான பிரணவம், த்ரயீ என்கிற வேதம், மேருமலை, பிநாகம் முதலிய பல வில்களை உடையவர் ஸ்ரீசிவபிரான். சிவனார் முப்புரங்களை எரித்தபோது மேருமலையை வில்லாகவும் ஸ்ரீவிஷ்ணுவைப் பாணமாகவும் கொண்டார் என்றும், ஓங்காரத்தை வில்லாகவும் சாவித்ரி என்கிற காயத்ரீ மந்திரத்தை நாண்கயிறாகவும் கொண்டார் என்றும் ஸ்ரீமகாபாரதம் கூறுகிறது. ஸ்ரீருத்ரம் 7வது அனுவாகத்தில் ‘ஸுத4ந்வநே’ என்று இறைவனை வர்ணிக்கிறது. சிவபிரான் வில்லேந்திய அழகை ஸ்ரீருத்ரம் மிக அழகாக வர்ணிக்கிறது.

(ஓம் பிநாகிநே நம:)

44. க2ட்வாங்கீ3

1) பிரும்மதேவர் ஐம்முகத்தராக இருந்தவர்தான். ஆனால், சிவனாரது திருமுடியைத் தான் கண்டதாகப் பொய்யுரைத்தார். ஆகவே, சிவபிரான் பொய்யுரைத்த அந்தத் திருமுகத்தைக் கிள்ளியெடுத்து, அவரை நான்முகனாக்கினார். தலை கிள்ளப்பட்டும் பிரும்மதேவர் இறக்கவில்லை. ஆகவே, சிவபிரானுக்கு ‘ஹிம்சை செய்தார்’ என்கிற பாவம் எப்படி நேரும்? எனவே, அவர் பாவமற்றவர். தவறு செய்பவர்களைத் தண்டிக்கவே பிரும்மகபாலத்தை ஒரு தண்டத்தின் நுனியில் பொறுத்திச் சிவனார் ஏந்தியுள்ளார். அத்தண்டத்திற்கு ‘கட்வாங்கம்’ என்பது பெயர். அதை ஏந்தியுள்ள சிவனார் ‘கட்வாங்கீ’.

2) ‘கட்வாங்கம்’ என்கிற சொல் கட்டிலின் ஒரு பகுதியான கட்டில் காலைக் குறிக்கும். இதன் சக்திகள்தான் இச்சை, ஞானம், கிரியை என்பன. அனைத்தையும் தாங்குபவராக உள்ளவர் என்பது பொருள். (அல்லது) கட்டில் கால் போல் உள்ள ஆயுதத்தைத் தாங்கி நிற்பவர்.

(ஓம் க2ட்வாங்கிநே நம:)

45. சித்ரவேஷ:

வியப்பிற்குரிய வேடங்கொண்டவர். மதுரையம்பதியில் இறைவன் செய்தருளிய 64 திருவிளையாடல்களில் இறைவன் விறகுவெட்டியாக, பன்றிக்குட்டிகளுக்குப் பாலூட்டத் தாய்ப்பன்றியாக, வளையல் வியாபாரியாக எனப் பற்பல வேடங்கள் ஏற்று வந்தமை திருவிளையாடற்புராணம் என்னும் ஹாலாஸ்ய மகாத்மியத்தில் கூறப்படுகிறது.

திருமேனி முழுவதும் சாம்பல், நகைகளோ சர்ப்பங்கள், வாகனமோ கிழட்டு எருது, நடமிடும் இடமோ இடுகாடு, உணவோ விஷம், அரையிலோ புலித்தோல், மேல் உத்தரீயமோ யானைத்தோல். இன்னும் என்ன வேண்டும் இவரது அலாதியான திருவேடத்திற்கு! (ஸ்ரீசங்கரபகவத்பாதர் — ஆனந்தலஹரி)

(ஓம் சித்ரவேஷாய நம:)

46. சிரந்தந:

1) அனாதியான புருஷோத்தமன் — ‘முன்னைப் பழம் பொருட்கும் முன்னைப் பழம் பொருளே’ (திருவாசகம் — திருவெம்பாவை 9).

2) ஆதி எனில் தோற்றம். ஆக இவர் தோற்றமற்றவர். ‘பிறவா யாக்கையன்’ என்கிறது சீவகசிந்தாமணி. ‘அஜோ நித்ய: ஶாஶ்வதோயம் புராண:’ (ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 2/20).

3) முக்காலமும் கடந்தவர். ‘புராதநோஹம் புருஷோஹமீஶ:’ (கைவல்ய உப. 20).

(ஓம் சிரந்தநாய நம:)

47. தமோஹர:

‘தம:’ எனில் அவித்யை — அறியாமையாகிற இருட்டு. அதாவது, நான் என்கிற செருக்கு. செருக்காகும் அறியாமையைப் போக்குபவர். இந்த ‘தமஸ்’ என்கிற அவித்யையைப் பேணுபவர்கள் பயங்கரமான இருட்டை அடைவார்கள்.

‘அந்த4ம் தம: ப்ரவிசந்தி யே

அவித்3யாம் உபாஸதே’

— சுருதி

(ஓம் தமோஹராய நம:)

48. மஹாயோகீ3

1) ‘யோகீ3ஶ்வரா: ஸநகாத3ய:’ என்கிற வசனப்படி ஸநகர், ஸநந்தனர், ஸநத்குமாரர், ஸநத்சுஜாதர் என்கிற நால்வரும் ஸநகாதிகள். அவர்கள்தாம் பெரும் யோகீசுவரர்கள். அவர்கட்கும் ஸ்ரீதக்ஷிணாமூர்த்தியாகக் கல்லால மரத்தின் கீழ் அமர்ந்து பேசாமலிருந்து சின்முத்திரை காட்டி தத்துவத்தை உணர்த்திய பெரும் யோகி.

2) ‘யத்ர யோகேஶ்வர: க்ரு॒ஷ்ண:’ என்று ஸ்ரீகிருஷ்ண பகவானைப் பெரும் யோகியாகக் கூறுகிறது ஸ்ரீமகாபாரதம். அந்த ஸ்ரீகண்ணனுக்கு உபமன்யு ரிஷி மூலமாகத் தத்துவத்தைப் போதித்ததால் ஸ்ரீசிவபிரான் மகாயோகி.

(ஓம் மஹாயோகி3நே நம:)

49. கோ3ப்தா

1) ‘பாலநாத் ஸர்வவித்3யாநாம் கோ3ப்தேதி பரிகீர்த்தித: ।’ (நிருக்தம்) — ‘ஈஶாந: ஸர்வவித்3யாநாம்’ என்கிறபடி அனைத்து வித்யைகளையும் அழிவுறாமல் காத்தருள்பவர்.

2) ‘கோ3ப்தா ஸ ய: கர்மப2லசக்ரஸ்ய பரிபாலக: ।’ (நிருக்தம்) — வினை, வினைப்பயன், பிறவி, இன்பம்—துன்பம் என்னும் சக்கரத்தின் சுழற்சியைத் தவறு நேராதவாறு காத்தருள்பவர்.

3) அனைத்து ஜீவராசிகளையும் படைத்துப் போற்றிப் பாதுகாத்து ரட்சிப்பவர்.

4) தன்னைத் தன் மாயையால் மறைத்துக் கொள்பவர்.

(ஓம் கோ3ப்த்ரே நம:)

50. ப்3ரஹ்மா

படைக்கும் கடவுளான பிரும்மாவாக இருப்பவர். ‘ஸ: ப்ருஹ்மா ஸ ஶிவ:’ என அச்சிவப் பரம்பொருளே நான்முகனான பிரும்மனாக இருந்து படைக்கிறார்.

(ஓம் ப்3ரஹ்மணே நம:)

51. தூ4ர்ஜடி:

அழகான சடைமுடிக் கற்றையுடையவர்.

(ஓம் தூ4ர்ஜடிநே நம:)

காலகால: க்ரு॒த்திவாஸா:

ஸுப43: ப்ரணவாத்மக: ।

உந்நத்4ர: புருஷோ ஜுஷ்யோ

து3ர்வாஸா: புரஶாஸந: ॥ 8 ॥

52. காலகால:

1) காலங்களுக்கெல்லாம் தலைவன் யமன். அந்த யமனுக்கும் தலைவர்.

எப்போதாயினும் கூற்றுவன் வருவான்

அப்போது அந்தக் கூற்றுவன் தன்னைப்

போற்றவும் போகான் பொருளொடும் போகான்

சாற்றவும் நமரொடும் போகான்

நல்லார் என்னும் நல்குரவறியான்

தீயார் என்றன் செல்வரென்றுன்னான்

தரியான் ஒருகணம் தறுகணாளன்

உயிர் கொடு போவான் உடல் கொடுபோகான்

என்கிறார் கபிலர் தன் அந்தாதியில். துளியும் ஈவிரக்கமின்றி உரிய நேரத்தில் உயிர் கொண்டு செல்பவன் யமதர்மராஜன். உரிய நேரத்தில் உயிர் எடுப்பதால் அவனுக்குக் காலன் என்று பெயர். அவனைக் கண்டுதான் உயிர்கள் நடுங்கும். உயிர்க்கட்கு நடுக்கம் தரும் அந்தக் காலனையும் நடுங்க வைப்பவர் சிவபெருமான். ஆகவே, அவர் காலகாலர். ‘பீ4ஷாஸ்மாத்3வாத: பவதே ....... ம்ருத்யுர்தா4வதி பஞ்சம இதி’ என்கிறது சுருதி.

2) பகல், இரவு என்கிற காலத்தைத் தன்னுள் அடக்கி, மகாப்பிரளய காலத்தில் ‘தான் ஒருவரே எஞ்சியிருப்பவர்’ என்பதாலும் இவர் காலகாலர்.

3) ‘மார்க்கண்டே3யோ காலமுகா2த்3 விமுக்த: த3க்3தோ ருத்ர: கால இதி ப்ரஸித்34:’ — மார்க்கண்டேயன் என்கிற சிறுபிள்ளைக்காகக் காலனான யமனை உதைத்துப் பொசுக்கி, பின் மார்க்கண்டேயனை உயிருடன் எழுப்பியருளியவர் சிவபெருமான். ‘காலனைக் காலால் உதைத்தவராம், காமனைக் கண்ணால் எரித்தவராம்’ என்பது கிராமீயப் பாட்டு.

(ஓம் காலகாலாய நம:)

53. க்ரு॒த்திவாஸா:

1) கஜாசுரனை வதித்து அவனது தோலைத் தனக்கு உத்தரீயமாக அணிந்தவர். இந்தக் கஜாசுரன் காசி நகரில் உள்ள சிவனடியார்களைத் துன்புறுத்தியவன்.

2) க்ருத்யாத்மகமித3ம் தே3ஹம்

யதோ வஸ்தே ப்ரவர்த்தயந் ।

க்ரு॒த்திவாஸஸ்ததோ தே3வ:

ஈஶ்வர: பரிகீர்த்தித: ॥

ஐம்பெரும் பூதங்களாலாகிய இவ்வுடலில் வாசம் செய்வதால் சிவபிரான் ‘க்ருத்திவாஸன்’.

(ஓம் க்ரு॒த்திவாஸஸே நம:)

54. ஸுப43:

1) ப43: ஸ்ரீகாமமாஹாத்ம்ய

யத்நைஶ்வர்யார்க்க முக்திஷு ।

இச்சா வீர்யம் தப: கீர்த்தி:

வைராக்3ய க்ஞாந காந்திஷு ॥

— நாநார்த்தமாலா கோசம்

என்கிறபடி ‘பக:’ என்கிற சொல்லிற்குப் பின்வரும் பொருள்கள் உண்டு. செல்வம் (எட்டு லட்சுமிகள்), காமம், பெருமை, முயற்சி, நிறைவான ஐசுவரியம், சூரியன், முக்தி, இச்சை, வீரம் (போராண்மை), தவம், புகழ், வைராக்கியம், ஞானம் (ஆன்ம அறிவு), காந்தி (ஒளியுடைய அழகு) என்பன. இவையனைத்தும் இறைவனிடம் முறைப்படி உள்ளதால் அவர் ‘ஸுபகர்’.

2) ‘பகன்’ என்பது சூரியனுக்குரிய திருநாமம். அந்தச் சூரியனுக்குள் இருந்து அனைத்துச் செயல்களையும் செய்வதால் அவர் ‘ஸுபகர்’.

3) மூவுலகங்களிலும் உள்ள அனைத்துச் செல்வங்களும், அதாவது அசையும்—அசையாதனவான அனைத்திலும் உள்ள திறங்களும் இப்பரமனதே. ஆகவே, இவர் ‘ஸுபகர்’.

4) ‘ஸுப4கா3’ (ஸ்ரீலலிதாஸஹஸ்ரநாமம் 761) என்கிற திருநாமம் பராசக்தியான இறைவியைக் குறிக்கிறது. அந்த இறைவியைத் தன் திருமேனியில் கொண்டவராதலால் இறைவன் ‘ஸுபகர்’ — திருஅர்த்தநாரீசுவரர்.

5) ‘ஸுஷ்டு ப4கோ3 மஹாத்ம்யாதி3: யஸ்ய’ என்கிற ஸமாஸத்தினால் ‘உயர்வற உயர்நலம் உடையவர்’ என்பதாலும் சிவப்பரம்பொருள் ‘ஸுபகர்’.

(ஓம் ஸுப4கா3ய நம:)

55. ப்ரணவாத்மக:

1) ஓங்காரமான பிரணவத்தையே தன் ஆன்மாவாகக் கொண்டவர், ஓங்காரத் திருமேனியர்.

2) ‘தஸ்ய வாசக: ப்ரணவ:’ (யோகசூத்திரம் 1/27) — பிரணவத்தின் சொல் வடிவானவர்.

3) ‘பிரணவம்’ என்றால் ‘என்றென்றும் புதிது’ எனப் பொருளாகும். இறைவன்தானே என்றென்றும் புதியவர் — ‘ப்ரகர்ஷேண நவ:’.

‘முன்னைப்பழம் பொருட்கும்

முன்னைப்பழம் பொருளே

பின்னைப் புதுமைக்கும்

பேர்த்தும் அப்பெற்றியனே’

— திருவாசகம், திருவெம்பாவை 9

என இறைவனை மணிவாசகர் குறிக்கிறார். மேலும் ‘மூப்பான் இளையவன் முன்னவன் பின்னவன் முப்புரங்களவிப்பான்’ என்கிறது திருக்கோவையார் (312). இங்கு ‘மூப்பான்’ என்பது உலகிலுள்ள எல்லோர் யாக்கைக்கும் (உடலுக்கும்) முன்னே, தனது இச்சையால் கொள்ளப்பட்ட திருமேனியுடையவர். ஆகவே, எல்லோருக்கும் இவரே மூத்தவர். ‘இளையவன்’ என்பது பின்தோன்றிய உடலுடையார் எல்லோரும் மூப்பு எய்தவும், தான் நிலைபெற்ற இளமை உடையராதலின் எல்லோருக்கும் இளையவர் இறைவர். ‘முன்னவன்’ என்பது உலகம் தோன்றுவதற்கு முன்பே உள்ளவர் என்பதாகும். ‘பின்னவன்’ என்பது உலகமழிந்த பின்னும் உள்ளவர் எனவும் பொருள்படும். அதுதான் ஓங்காரம். அதையே தனது திருமேனியாகக் கொண்டவர். ஆகவே ‘ப்ரணவாத்மகன்’.

4) புதிது, வணக்கத்திற்குரியது, நாம் வணங்க உதவுவது, மேனோக்கி அழைத்துச் செல்வது என்பது போன்ற பல பெருமைகள் கொண்ட பிரணவமான ஓங்கார சொரூபர்.

5) ‘தஸ்மாத்3 ஓமிதி ப்ருணஸதி’ என்கிற துதி வடிவான மந்திரச் சொல்லையே தன் வடிவமாகக் கொண்டவர்.

6) படைப்பின்போது முதலில் தோன்றிய புது ஒலி வடிவானவர். எப்போதுமே புதிதாக உணரப் பெறுபவர். தனிமையில் வெட்ட வெளியில் ‘ஓ’ என்ற ஒலியாக உணரப் பெறுபவர்.

(ஓம் ப்ரணவத்மகாய நம:)

56. உந்நத்4ர:

கட்டுப்பாடற்றவர். இவரைக் கட்டுபவர் எவருமிலர் என்பது பொருள். ‘எட்டினோடு இரண்டெனும் கயிற்றினால் கட்டப் பெறுபவர்’ என்பர் சான்றோர். அதாவது பத்து (8+2=10) என்னும் பக்தியினால் மட்டும் கட்டுண்ணப் பெறுபவர்.

(ஓம் உந்நத்4ரே நம:)

57. புருஷ:

1) ஒன்பது வாயில்கள் கொண்ட இவ்வுடல் ‘புரம்’ எனப்படும். இதனுள் ஆன்மாவாக அந்தர்யாமியாக உறைபவர் (புரிசேதே). ‘ஸ வா ஏஷ சூக்ஷ்மோ, அக்3ராஹ்யோ, அத்3ருஶ்ய: புருஷ ஸம்ஞக:’ (2/5) என்கிறது மைத்ராயணீ உபநிடதம். ‘அவ்யக்தாத் புருஷ: பர:’ என்பது சுருதி.

2) ‘நானே அனைத்திற்கும் முன் இருந்தவன். அதனால் புருஷன்’ — ‘பூர்வமேவாஹம் இஹாஸ மிதி । தத் புருஷஸ்ய புருஷத்வம் ।’ (தை. ஆர. 1/13) என்கிற வேதக்கூற்றின் வாயிலாக, ‘அனைத்திற்கும் முன் இருந்தவன் நான்’ எனத் தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டவர் (பூர்வம் + ஆஸ).

3) ‘புரு’ எனில் பெரும் பொருள், சிறந்த பொருள், உருவம் பெற்ற பொருள். அத்தகைய பெரும் பொருள்களனைத்தையும் தனது விபூதிகளாக உலகிற்குக் காட்டி, தானே அதனுள் இருப்பவர். (புருஷு ஸீததி இதி புருஷ:) விபூதி = பெருமை விளக்கம் பெரும் இடம். ‘ந்ருஷத்3வரஸத்’ (ரிக்வேதம் 4/2/2). உயிர்களில் சைதன்யமாக ஊடுருவி நிற்பவர்.

4) பெரும் பயன்களைத் தருபவர் (புரூணி ஸநோதி). அவரைக் காணும் பேரானந்தம்தானே பெரும் பயன். (புரூணி ஸநோதி இதி புருஷ:) வேண்டிய வேண்டியாங்கு அள்ளித் தருபவர். (‘ஏஷ உ ஏவ வாமநீ:’ — சாந்தோக்யம் 4/15/3) தன் இன்னருளால் முக்தி பெற்றவர்களுக்கு அடையவேண்டிய பெரும் பயனாகத் தன்னையே அளிப்பவர் (புருஸநோதீ).

5) பிரளய காலத்தில் அனைத்து உலகங்களையும் உருவிழக்கச் செய்பவர் (புரூணிஸ்யதி).

6) எங்கும் நீக்கமற நிறைந்திருப்பவர் (பூரயதி ஸீததீச).

7) காரியமான உலகத்தினுள் காரண வடிவில் நிறைந்து நின்று வடிவமைப்பை அமைத்துத் தந்தவர். அவ்வாறு பலப்பலக் கூறுகளாக அமைந்த உலகத்தின் ஒவ்வொரு மூலக்கூறுகளிலும் நிறைந்து உட்கிடப்பவர் (பூர்ஷு சேதே).

‘ஸ வா யேம் புருஷ: ஸர்வாஸு பூர்ஷு புரிஶய:’

— ப்ருஹதாரண்யக உப. 2/5/18

8) முச்சக்திகளில் ஞானசக்தியும் கிரியாசக்தியும் ஒன்றுசேர்ந்து உலகைப் பெருக்குவதில் ஈடுபட்ட பகவானுடைய வடிவமே ‘விராட்’ என்னும் பிரஜாபதி. முதலில் தோன்றியவர் அவர்தான். அவர் முழுவடிவம் பெற்றதால் ‘புருஷர்’. இந்தப் பிரஜாபதி நிலைக்கு வருவதற்குத் தடைக்கல்லாயிருக்கும் தீவினைகளைச் சுட்டெரித்து, உலகின் படைப்பை விரைவுபடுத்தியவர் இந்த விராட் புருஷர். தீவினைகளைச் சுட்டெரித்தமையால் இவர் புருஷர் (புரா ஔஷத்).

‘ஸ யத் பூர்வோஸ்மாத் ஸர்வஸ்மாத் ஸர்வாந்பாப்மந ஔஷத் தஸ்மாத்ஸ புருஷ: । ஓஷதி ஹ வை ஸ தம் யோஸ்மாத் பூர்வோ பு3பூ4ஷதி ।’ (ப்ருஹதாரண்யக உப. 1/4/1)

(ஓம் புருஷாய நம:)

58. ஜுஷ்ய:

இறைவன் அனைவரும் வந்து சேவிக்கத்தக்கவர், ஈடிணையற்றவர். ஆகவே, இவரைத்தானே அனைத்து ஜீவராசிகளும் வணங்கித் தொழ வேண்டும்.

(ஓம் ஜுஷ்யாய நம:)

59. து3ர்வாஸா:

‘துர்வாஸர்’ என்கிற குரோத பட்டாரகர் ஆகத் திருவவதாரம் எடுத்தவர். (இவரது திருவவதாரம் பற்றி, இதே புராணத்தில் ஶதருத்ர ஸம்ஹிதை, அத். 19ல் பார்க்கவும்.)

(ஓம் து3ர்வாஸஸே நம:)

60. புரஶாஸந:

1) முப்புரமெரித்தவர். (இதன் விரிவை இதே புராணத்தின் ருத்ர ஸம்ஹிதை, ஐந்தாவது கண்டம், அத். 1 முதல் 10 முடிய காண்க.)

2) ‘அஷ்டா சக்ரா நவத்3வாரா தே3வாநாம் பூரயோத்4யா’ என்கிற சுருதிப்படி, எட்டு சக்கரங்களும் ஒன்பது துவாரங்களையும் உடைய இவ்வுடலே ‘புரம்’ எனப்படுகிறது. இவ்வுடலினுள் இருந்து கொண்டு, அதைப் பொம்மை போல் ஆட்டிப் படைப்பதால் இவ்வுடலுக்கும் அதனுள்ளிருக்கும் ஜீவனுக்கும் இவரே தலைவர். அதாவது, உடலோடு கூடிய ஜீவனை வழி நடத்துவதால் இறைவன் ‘புரஶாஸநர்’.

ஈஶ்வர: ஸர்வபூ4தாநாம்

ஹ்ரு॒த்3தே3ஶேர்ஜுந திஷ்ட2தி ।

ப்4ராமயந்—ஸர்வபூ4தாநி

யந்த்ராரூடா4நி மாயயா ॥

— ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 18/61

(ஓம் புரஶாஸநாய நம:)

தி3வ்யாயுத4: ஸ்கந்த3கு3ரு:

பரமேஷ்டீ2 பராத்பர: ।

அநாதி3மத்4யநித4நோ

கி3ரீஶோ கி3ரிஜாத4வ: ॥ 9 ॥

61. தி3வ்யாயுத4:

1) அஸ்திரங்கள் அனைத்திலும் சிறந்தது பாசுபதாஸ்திரம். தெய்வத் தன்மை பொருந்திய இத்திவ்யமான அஸ்திரத்தை இறைவன் அர்ஜுனனுக்கு அளித்ததாக ஸ்ரீமகாபாரதம் வனபர்வாவில் கூறப்பட்டுள்ளது. பரசுராமர், விசுவாமித்திரர் முதலிய ரிஷிகளுக்கு உயர்ந்த அஸ்திரங்களை அளித்தவர் சிவபெருமானே.

2) ஸ்ரீமந்நாராயணர் ஆயிரம் தாமரைப்பூக்கள் கொண்டு சிவப்பரம்பொருளை அர்ச்சிக்க, சிவபிரான் ஸ்ரீமந்நாராயணரின் சிவபக்தியை உலகினுக்கு எடுத்துக்காட்டுவான் வேண்டி அதில் ஒரு தாமரையை மறைத்தருள, பகவான் செந்தாமரை போன்ற தன் திருக்கண்ணையே பூவெனக் கொண்டு அர்ச்சிக்க, மகிழ்ந்த சிவபிரான் தன்னிடமிருந்த உயர்ந்த அஸ்திரமான ஸ்ரீசுதர்சன சக்கரத்தை அவருக்கு அளித்து, அவரது திருக்கண்ணையும் அளித்ததாகப் புராணங்கள் கூறுகின்றன. இதைப் பதஞ்ஜலி முனிவர் தனது துதியில் எடுத்துக்காட்டுகிறார்.

ஸஹஸ்ர புண்ட4ரீக பூஜநைக ஶூந்யதர்ஶநா

ஸஹஸ்ரநேத்ரகல்பிதார்ச்சநாச்யுதாய ப4க்தித: ।

ஸஹஸ்ர பா4நுமண்டல ப்ரகாஶ சக்ர தா3யிநே

ஸதா3 நமஶ்ஶிவாய தே ஸதா3ஶிவாய ஶம்ப4வே ॥

(ஸ்ரீஸ்காந்த புராணம், அகஸ்த்ய ஸம்ஹிதை,

ஹாலாஸ்ய மாஹாத்ம்யம் 10/60)

இக்கருத்தைக் கந்தபுராணம், மஹேசுவர கண்டம், அருணாசல மாஹாத்ம்யம் 16/19ல்

ஏகோநே பத்3மஸாஹஸ்ரே

ஸ்வநேத்ரேண க்ருதார்சநம் ।

ஶூலிந் சுதர்ஶநம் த3த்வா

தை3த்ய த்3விஷம் அதூதுஷ: ॥

என்று கூறுவது காண்க.

இந்த ஸ்ரீசிவ ஸஹஸ்ரநாமத்தின் பயன் கூறும் 36வது அத்தியாயத்தில் இந்நிகழ்ச்சி வர்ணிக்கப்படுகிறது காண்க.

3) ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயணத்தில் யுத்த காண்டம், 94வது ஸர்க்கம், சுலோ. 36,37—ல் (மூலபல சைந்ய வதை) ஸ்ரீராமபிரான் இராவணனது மூலபல சேனைகளைத் தன் ஒரே ஒரு பாணத்தினால் அழித்தொழித்தது கண்டு வியந்த சுக்ரீவன் முதலியவர்களிடம் ஸ்ரீராமன் கூறுகிறார்—— இந்தத் திவ்யமான அஸ்திரத்தின் பலம் எனக்கும், பிரளய கால ஸ்ரீருத்ரரான சிவபெருமானுக்கும் மட்டும்தான் தெரியும்.

அப்3ரவீச்ச ததா3 ராம:

ஸுக்3ரீவம் ப்ரத்யநந்தரம் ।

விபீ4ஷணம் ச த4ர்மாத்மா

ஹநூமந்தம் ச வாநரம் ॥

ஜாம்ப3வந்தம் ஹரிஶ்ரேஷ்ட2ம்

மைந்த3ம் த்3விவித3மேவ ச ।

ஏதத3ஸ்த்ரப3லம் தி3வ்யம்

மம வா த்ர்யம்ப3கஸ்ய வா ॥

‘கட்வாங்க—கட்க—சர்ம—பாச—அங்குச—டமரு—த்ரிசூல—சாபபாண—கதா—சக்தி—பிந்தீ—பால—தோமர—முஸல—முத்கல—ப்ராஸ—பரிக—புசுண்டி—சதக்நீ—சக்ராத்யாயுத பீஷணகர:’ (சிவகவசம்)

ஆகவே, தெய்வத்தன்மை வாய்ந்த உயர்ந்த அஸ்திரங்களைத் தன்னகத்தே கொண்டவர்.

4) பங்கயம் ஆயிரம் பூவினிலோர் பூக்குறையத்

தங்கண் இடர்ந்துஅரன் சேவடிமேல் சாத்தலுமே

சங்கரன் எம்பிரான் சக்கரமாற்கு அருளியவாறு

எங்கும் பரவிநாம் தோள்நோக்கம் ஆடாமோ.

— திருவாசகம், திருத்தோணோக்கம் 10

ஓம் தி3வ்யாயுதி4நே நம:

62. ஸ்கந்த3கு3ரு:

1) ‘ஸ்கந்த3ஸ்ய கு3ரு:’ — முருகனுக்குத் தந்தை.

2) ‘ஸ்கந்த3: கு3ரு: யஸ்ய’ — எவருக்கு முருகன் குருவாக அமைந்தாரோ, அந்தச் சிவபிரான். முருகப்பெருமான் ‘ஓம்’ என்னும் பிரணவப் பொருள் பற்றி நான்முகனைக் கேட்க, அவர் பொருள் தெரியாது தவித்தபொழுது அவரைத் தலையில் குட்டிச் சிறையில் அடைத்தார் முருகன். அவரை மீட்க வந்த சிவனார் முருகனிடம் அப்பொருளைக் கேட்க, அவரும் சிவனாருக்கு ஓங்காரத்தின் பொருளைத் தான் குருவாகவும், சிவனாரைச் சீடராகவும் கொண்டு உபதேசித்ததாகக் கந்தபுராணம், சங்கரஸம்ஹிதை, ஸம்பவகாண்டம், 34/24—30ல் கூறுகிறது.

(ஓம் ஸ்கந்த3கு3ரவே நம:)

63. பரமேஷ்டீ2:

1) மிகவும் உயர்ந்ததான மேலான இடத்தில் இருப்பவர்.

‘பரேபதே3 ஸ்தி2தத்வாச்ச

பரமேஷ்டீ ப்ரகீர்த்தித: ॥’

— நிருக்தம்

2) ‘பரமேஷ்டீ2’ — சூரிய மண்டலத்தின் மத்தியில் இருப்பவர். அவரே பரமாத்மா.

‘ய ஏஷ ஆதி3த்யே புருஷ:

ஸ பரமேஷ்டீ ப்ரஹ்மாத்மா’

— தை. ஆ. 10/79

3) பரம்பொருளான இறைவனே தக்ஷிணாமூர்த்தியாக — ஆதி குருவிற்கும் குரு — பரமகுரு — பரமகுருவின் குரு — பரமேஷ்டி குரு அதாவது குருவிற்கும் குருவிற்கும் குருவானவர், தக்ஷிணாமூர்த்தியானவர்.

‘ஸநக3: பரமேஷ்டிந: பரமேஷ்டீ ப்ருஹ்மணோ ப்ருஹ்ம ஸ்வயம்பு4 ப்ருஹ்மணே நம: ।’ (ப்ருஹதாரண்யக உப. 2/6/3)

பரம்பொருள், தானே குருவான ஆசார்யர் வடிவமெடுத்த முதல் திருமேனியே ‘பரமேஷ்டீ’ என்பது, இவருக்கு மேல் ஒன்றுமில்லாமல் இருப்பினும் குருவான வடிவமேற்று நிற்கும்பொழுது பரம்பொருளே இவருக்கு மேல் என்றாகிறது. பிரும்மதேவர், சிவபிரான், ஸ்ரீநாராயணர், ஸ்ரீதக்ஷிணாமூர்த்தி என்கிற ஆதி குரு வடிவில் தியானிக்கப் பெறும் மூர்த்திகள். அவரவரது குரு பரம்பரையில் ஆதியாயிருப்பவர், அதாவது குரு, அவரது குரு பரமகுரு, அவரது குரு பரமேஷ்டி குரு. இவ்வாறு குருவிற்கும் குருவானவருக்கும் குருவாக இருப்பவர் ‘பரமேஷ்டீ’. ‘த3க்ஷிணாமூர்த்தி ரூப ப்4ருதே நம:’ (நடேச ஸஹஸ்ர நாமாவளி 336).

4) விராட் சொரூபமானவர், இதயாகாசத்திலே வசிப்பவர்.

5) அனைத்து நிலைகட்கும் மேலான பரமபதமான தன்னிலையிலேயே நிலைத்திருப்பவர்.

‘அத கஸ்மிந் ப்ரதிஷ்டித இதி ஸ்வே மஹிம்நி’

— சாந்தோக்யம் 7/24)

(ஓம் பரமேஷ்டி2நே நம:)

64. பராத்பர:

1) அனைத்துக் காரணங்களுக்கும் காரணமாக இருப்பவர்.

2) உயர்வாகப் பேசப்படும் பிரும்மா, விஷ்ணு, ருத்ரர் என்கிற மும்மூர்த்திகளையும்விடப் பன்மடங்கு உயர்ந்தவர்.

‘பராத்பரம் புருஷமுபைதி வித்3வாந்’

மற்றும்

‘பராத்பரதரோ ப்3ருஹ்மா

தத்பராத் பரதோ ஹரி: ।

தத்பராத் பரதோதீ4ஶ: தந்மே

மந: சிவஸங்கல்பமஸ்து ॥’

என்கிறது சுருதிகள்.

3) பிரும்மதேவருடைய ஆயுளின் அளவு ‘பரம்’ எனப்படும். அம்மாதிரி பல்லாயிரக் கணக்கான பிரும்மதேவருடைய ஆயுளையும் விஞ்சி இருப்பவர். அவர் தரித்திருக்கும் முண்டமாலையில் உள்ள தலைகள் அனைத்தும் பிரும்மதேவர்களது தலைகளெனில், அவரது ஆயுளைக் கணக்கிட இயலுமா? ஆகவே, இறைவர் பராத்பரர். அதாவது, தொடக்கமில்லா காலந்தொட்டு எண்ணற்ற யுகங்களிலும் அழிவற்று விளங்குபவர்.

‘கமலபவ கரோடிவ்ராதமாலாத4ர:’

— பாஸ்கரராயர், ரத்னவாலம்

4) பிரபஞ்சங்கள் அனைத்திற்கும் ஒப்பற்ற ஒரே தலைவர் கடவுள். பிரபஞ்சங்களைத் தோற்றுவித்துக் காத்துப் பின் தன்னுள் ஒடுக்கும் ஒப்பற்ற பரம்பொருள்.

5) ‘பரம்’ எனில் குணங்கள் நிரம்பிய திருமேனி (ஸகுணத் திருமேனி). அதைவிடப் பன்மடங்கு உயர்ந்தவர் என்பதால் நிர்குண சொரூபராக விளங்கும் இறைவன் ‘பராத்பரர்’.

6) ‘பரம்’ எனில் தொலைவில் இருப்பவர். அதற்கு ‘அபரர்’ என்பதால் நெருக்கத்தில் உள்ளவர் என்று பொருளாகிறது. அதாவது அனைத்தையும் கடந்து எட்டியிருந்தாலும் அனைத்தினுள்ளும் ஆன்மாவாக நெருங்கி உள் விளங்குவதால் அவர் பராத்பரர். ‘ஈஶ்வர: ஸர்வபூ4தாநாம் ஹ்ரு॒த்3தே3ஶேர்ஜுந திஷ்ட2தி ।’ (ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 18/61)

(ஓம் பராத்பராய நம:)

65. அநாதி3மத்4யநித4ந:

தொடக்கமும் நடுவும் முடிவுமற்றவர்.

‘ஆதியும் அந்தமும் இல்லா அருட்பெருஞ்சோதி’

— திருவெம்பாவை 1

(ஒப்புநோக்குக:—

ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயணம், யுத்தகாண்டம், 117/14ல் இராவணன் இறந்து மந்தோதரி புலம்புகிறபோது, ஸ்ரீராமனை ‘வ்யக்தமேஷமஹாயோகி’ எனக் கூறி, ‘அநாதி3மத்4ய நித4ந:’ என்கிற சொற்றொடரால் புகழ்கிறாள். அதாவது பிறத்தல், இருத்தல், இறத்தல் என்கிற மூன்று நிலைகளும் அற்றவர் என்கிறாள்.

காணாத உருவினுக்கும்

அருவினுக்கும் காரணமாய்

நீணாசும் அணிந்தார்க்கு

நிகழ்குறியாம் சிவலிங்கம்

— சேக்கிழார், சாக்கியநாயனார் புராணம் 8)

(ஓம் அநாதி3மத்4யநித4நாய நம:)

66. கி3ரீஶ:

மலைகளுக்கும் சிறந்ததான கயிலையங்கிரிக்குத் தலைவர்.

1) நந்தியெம்பெருமானின் தலை, மேருமலை, மந்தரமலை முதலியன சிவபெருமானின் திருவிளையாட்டிடங்கள். அவை ஆனந்தமே வடிவானவை. அதைத் தனது இருப்பிடமாகக் கொண்டவராதலால் இறைவன் ‘கி3ரீஶ:’.

2) பூ4ரிகு3ணே பத3வாக்யே

நிஷ்கலுஷே ஸுஸமர்த்த2: ।

பர்வதராட3பி ஶம்போ4

தேந மதோஸி கி3ரீஶ: ॥

என்பது பாஸ்கரராயரது ரத்னாவாலம் என்னும் உரை.

அதாவது குணநலன்கள், குற்றமற்ற சொற்கள் ஆகியனவற்றின் நிலைக்களமாக இருப்பவர்.

(ஓம் கி3ரீஶாய நம:)

67. கி3ரிஜாத4வ:

1) மலையரசனின் மகளான பார்வதியின் மணாளர்.

2) மலைகளில் விளங்கும் அனைத்து நற்செல்வங்கட்கும் இவரே தலைவர், ‘கணவர்’.

(ஓம் கி3ரிஜாத4வாய நம:)

குபே3ரப3ந்து4: ஸ்ரீகண்டோ2

லோகவர்ணோத்தமோ ம்ரு॒து: ।

ஸமாதி4வேத்3ய: கோத3ண்டீ3

நீலகண்ட2: பரஶ்வதீ4 ॥ 10 ॥

68. குபே3ரப3ந்து4:

குபேரனைத் தனது நெருங்கிய நண்பனாகக் கொண்டவர்.

‘ராஜராஜோ த4நாதி4ப:’ என்பது அமரகோசம்.

குபேரனை, ‘ராஜாதிராஜாய ப்ரஸஹ்ய ஸாஹிநே நமோ வயம் வைஶ்ரவணாய குர்மஹே ।’ என்று வேதம் துதிக்கிறது. சங்கநிதி, பதுமநிதி என்கிற இரண்டு பொற்குவியல்களுக்கும் தலைவன் குபேரன். அவனைத் தன் நண்பனாகக் கொண்டவர். (உட்பொருள்:— செல்வம் சேர்ந்திடில் செருக்கு ஏறும். அச்செல்வனையே தன் நண்பனாகக் கொண்டிருந்தாலும், தான் துளியும் செருக்கற்று ஏழைப்பங்களராக இறைவன் இருக்கிறார்.)

(ஓம் குபே3ரப3ந்த4வே நம:)

69. ஸ்ரீகண்ட2:

1) அமுதமெடுக்கத் தேவர்களும் அசுரர்களும் திருப்பாற்கடலைக் கடைய முதலில் வெளிப்போந்தது ‘காலகூட விஷம்’. அதன் கொடிய வேகத்தைத் தாங்க முடியாத அமரர்கள் சிவப்பரம்பொருளை வேண்டிச் சரணடைய, அவர் அந்நஞ்சைத் தன் கையிலேந்தி வெண்ணெய் என விழுங்கினார். உடனே பார்வதீபிராட்டி இறைவனது திருக்கழுத்தைத் தழுவ, அந்நஞ்சு அங்கேயே தங்கியது. அதனால், இறைவன் திருக்கழுத்து நீலநிறம் கொண்டது. ஆகவே, இறைவன் ‘திருநீலகண்டன்’ ஆனார்.

(குறிப்பு:— மற்ற தெய்வங்களால் செய்ய இயலாத செயற்கரிய செயலைச் செய்யும் திறன் கொண்டவர் சிவபிரான் ஒருவரே என்பது இதனால் தெரிகிறது.)

பஶ்யதாம் தே3வ ஸங்கா4நாம்

பிசாசோரக3 ரக்ஷஸாம் ।

த்3ருதம் கண்டே2 விஷம் கோ4ரம்

காலகண்டஸ் ததோ2ஸ்ம்யஹம் ॥

— வாயுபுராணம்

2) காலன் — வைவஸ்வதனான யமன். அவனைத் தன் கழுத்தில் தாங்கியவர். யமனை இறைவன் விழுங்கியதாக வாயுபுராணம் கூறுகிறது. ஆகவே, இவர் ‘ஸ்ரீகண்டர்’.

3) ‘ஸ்ரீ’ என்றால் வேதங்கள். அதைக் கழுத்தில் கொண்டவர். எனவே ‘ஸ்ரீகண்டர்’.

(ஓம் ஸ்ரீகண்டா2ய நம:)

70. லோகவர்ணோத்தம:

1) அகில உலகங்களிலும் நான்கு வர்ணங்களிலும் அடங்காது, அனைத்தையும் தாண்டித் தனித்து நிற்பவர்.

2) லோகம் — ஜடமான இவ்வுலகம்.

வர்ணம் — அதன் காரியங்களும் நிலைகளும்.

உத்தமன் — இவற்றைக் கடந்த நிலை கொண்டவர்.

ஜடமான இவ்வுலகை ‘சித்’ என்னும் வடிவில் இறைவன் தாங்கி நிற்கிறார். காரியமான உலகையும் அதன் மூலகாரணமான பிரகிருதி, மஹத், அஹங்காரம், பூதங்கள் ஆகிய அனைத்தினுள்ளும் ‘சித்’ என்னும் பேரறிவாக நின்று இயக்குகிறார். ஆகவே, இவர் லோகவர்ணோத்தமர்.

3) நீஹார தூ4மார்க்கநிலாநலாநாம்

2த்யோத வித்3யுத்ஸ்படிகாசநீநாம் ।

ஏதாநி ரூபாணி புர: ஸராணி

ப்3ரஹ்மண்யபிவ்யக்திகராணி யோகே ॥

பனி, புகை, சூரியன், காற்று, நெருப்பு, மின்மினி, மின்னல், படிகம், இடி முதலிய ரூபங்கள் யோகதசையில் பிரும்மத்தை விளங்கச் செய்கின்றன.

(ஓம் லோகவர்ணோத்தமாய நம:)

71. ம்ரு॒து3:

1) மென்மை குணம் படைத்தவர்; கருணையே வடிவானவர்.

2) ‘குற்றம் புரிதல் எனக்கியல்பே, குணமாகக் கொள்ளல் உனக்கியல்பே’ (திருவருட்பா) என நாம் செய்யும் செயல்களிலுள்ள அத்துணை குற்றங்களையும் களைந்து, நம்மை ஆட்கொள்ளும் குணக்குன்று இறைவன்.

3) ‘குறைவிலா நிறைவே கோதிலா அமுதே’ (கோயில் திருப்பதிகம் 5) என்கிறார் மணிவாசகர்.

4) கற்போலும் நெஞ்சம்

கசிந்துருகக் கருணையினால்

நிற்பானைப் போல என்

நெஞ்சின் உள்ளே புகுந்தருளி

நற்பால் படுத்தென்னை

நாடறியத்தான் இங்ஙன்

சொற்பால தானவா

தோள்நோக்கம் ஆடாமோ.

— திருவாசகம், திருத்தோணோக்கம் 4

கல் போன்ற நெஞ்சத்தனும் தவறி என்றாவது ஒரு முறை ‘ஶிவாய நம:’ என்று கூறுவானேயாகில், அவனது குறைகளை மறந்து ஆட்கொள்ளும் எளிவந்த தன்மையுடையவர்.

(ஒப்புநோக்குக:

அபராத4 ஸஹஸ்ராணி

க்ரியந்தே அஹர்நிஶம் மயா ।

தாஸோஹமிதி மாம்

மத்வா க்ஷமஸ்வபரமேஶ்வர ॥

என்று வேண்டுவது நம் கடமை.)

5) அடியார்களின் பிரிவைக் கணநேரமும் தாங்கொணாத மென்மையுடையவர்.

(ஓம் ம்ரு॒தவே நம:)

72. ஸமாதி4வேத்3ய:

மனவடக்கமான சமாதி நிலையில் அனுபவத்தில் மட்டுமே அறியக் கூடியவர்.

‘யோக3: சித்தவ்ரு॒த்திநிரோத4: ।’ (1/2) என்பது பதஞ்ஜலி யோகசூத்திரம். அதாவது மனவோட்டத்தை அடக்கி ஒருமுகப்படுத்துவதே யோகமாகும். தியானிக்கத்தக்க பொருளைத் தவிர, வேறொரு பொருளினிடத்து அந்தக்கரணமான மனதிற்கு விருத்தி (செயல்பாடு—ஓட்டம்) இல்லாமலிருந்தால், அதுதான் ‘ஏகாக்ரம்’ (ஒருநிலைப்பட்ட நிலை) என்கிற ‘தூரீய நிலை’ (நான்காவது நிலை) ஆகும். இவ்வித நிலையில்தான் நித்தியனாயும் கூடஸ்தனாயும் (கடந்து உள்ளிருப்பவனாகவும்), சித் சொரூபியாகவும் உள்ள தியானிக்கத்தக்கவரான இறைவனது சாட்சாத்காரம் (நேர்காணல் — அனுபவித்தல்) உண்டாகிறது.

இவ்வாறு மனவடக்கம் கொண்டு தியானிக்க, அனுபவத்தில் அவரை உணரலாம் என்பது கருத்து. ஆகவே, இறைவன் ‘ஸமாதிவேத்யர்’.

(ஓம் ஸமாதி4வேத்3யாய நம:)

73. கோத3ண்டீ3

1) வில்லேந்தியவர். சிவபெருமான் ஏந்திய வில்லிற்கு ‘பிநாகம்’ என்று பெயர்.

2) ‘ப்ரணவோ த4நு: ஶரோ ஹ்யாத்மா ப்3ரஹ்ம தல்லக்ஷ்யமுச்யதே ।’ (முண்டகோபநிஷத் 2/2/4).

இறைவனைக் குறிக்கும் ஓரெழுத்துச் சொல் பிரணவம். இந்த ஜீவாத்மாவே அம்பு (பாணம்). இதன் இலக்கு பரப்பிரும்மமான பரமன் என்கிறது உபநிடதம். அந்த ஓங்காரமான பிரணவத்தை வில்லாகக் கொண்டவர்.

3) முப்புரங்களை எரிக்க இறைவன் பூமியைத் தேராகவும், பிரும்மனைச் சாரதியாகவும், மேருமலையை வில்லாகவும், சூரிய—சந்திரர்களைத் தேர் சக்கரங்களாகவும், விஷ்ணுவைப் பாணமாகவும் கொண்டு சென்றார் என்கின்றன புராணங்கள். சிவமஹிம்ந ஸ்தோத்ரத்தில் ஸ்ரீபுஷ்பதந்தர் இதைக் கூறுகிறார்——

ரத2: க்ஷோணீ யந்தா சதத்4ருதி:

அகே3ந்த்3ரோ த4நு ரதோ2

ரதா2ங்கே3 சந்த்3ரார்க்கௌ

ரத2 சரணபாணி: ஶர இதி ।

— சிவமஹிம்ந ஸ்தோத்ரம் 18)

கந்தபுராணம் மாகேஶ்வர கௌமாரிகா காண்டம் 33/18ல், ‘க்ஷோணீ ரதோ2 விதி4ர்யந்தா ஶரோஹம் மந்த3ரோ த4நு: ।’ என மந்தரமலையை வில்லாகக் கொண்டதாகக் கூறுகிறது.

4) ‘நாகம்—ஸ்வர்கம் பாதி ரக்ஷதீ இதி பிநாக:’ — நாகத்தை—சுவர்க்கத்தை ரட்சிப்பவர்.

‘யோ ப்3ருஹ்மா ப்3ருஹ்மண உஜ்ஜஹாந ப்ராணைஶ்ஶிர: க்ருத்திவாஸா: பிநாகீ ॥’ என்கிறது வேதம்.

5) மேலும், ‘வேண்டுவார் வேண்டியன அளிக்கும் இறைவனே! நீ உன் பயங்கரமான ஆயுதங்களையெல்லாம் கயிலையிலுள்ள அந்தப் பெரிய கல்லால மரத்தின் இடையே வைத்துவிட்டு, புலித்தோல் அணிந்து, அலங்காரமாக வர பினாகமான வில்லை மட்டும் ஏந்தி வந்து காட்சியளிப்பாயாக’ என ஸ்ரீருத்ரம் 10வது அனுவாகம் 10வது மந்திரம் கூறுகிறது.

‘மீடுஷ்டம . . . . . . . பரமே

வ்ருக்ஷ ஆயுத4ம் நிதா4

க்ருத்திம் வஸாந ஆசர

பிநாகம் பி3ப்4ரதா33ஹி ॥’

6) பினாகம் என்கிற வில் தோன்றிய விதம்:— கண்வ முனிவர் கடுந்தவம் இயற்ற அவர்மேல் புற்று மூடியது. அப்பொழுது அவரது தலையிலிருந்து தோன்றிய மூங்கிலிலிருந்து ஒரு வில் பிரும்மதேவரால் ஆக்கப்பட்டது. இவ்வில் ஏழு தலைகள் கொண்ட பாம்பின் வடிவம் கொண்டது.

நாகோபி யேந பிஹிதோ முநிகண்வ மூர்த்த4

வல்மீக வேணுஜ த4நு: த்ரியதாக்3ரஜந்மா ।

ய: ஸப்தஶீர்ஷப2ணிரூப உதா3ரகர்மா

சாபஸ்தமாவஹஸி நாத2 தத: பிநாகீ ॥

என்கிறார் பாஸ்கரராயர் தனது ரத்னவாலம் என்கிற சிவாஷ்டோத்திர நிருக்தத்தில்.

7) ‘வளைந்தது வில்லு விளைந்தது பூசல்

உளைந்தன முப்புரம் உந்தீபற

ஒருங்குடன் வெந்தவாறு உந்தீபற’

— திருவாசகம், திருஉந்தியார் 1

8) ‘நமஸ்தே அஸ்து தந்வநே’

— ஸ்ரீருத்ரம்

9) ‘சிவபிரானது கோதண்டமான வில் வேதமயமானது’ என்கிறார் ஸ்ரீவால்மீகி.

‘ப43வாநிவ ஸங்க்ருத்3தோ44வோ வேத3மயம் த4நு: ॥’ (ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயணம், யுத்த காண்டம் 75/35) வேதமயமான வில்லேந்திய சிவனைப்போல் சீற்றங்கொண்டார்.

(ஓம் கோத3ண்டி3நே நம:)

74. நீலகண்ட2:

காலகூட விஷத்தைத் தன் கழுத்தில் தாங்கியதால் நீலநிறம் பெற்ற கழுத்துடையவர்.

1) ஜ்வாலோக்3ர: ஸகலாமராதி34யத3:

க்ஷ்வேல: கத2ம் வா த்வயா

த்3ருஷ்ட: கிம் ச கரே த்4ருத:

கரதலே கிம் பக்வஜம்பூபலம்?

ஜிஹ்வாயாம் நிஹிதஶ்ச சித்34கு3டிகா

யா கண்ட2தே3ஶே ப்4ருத: ।

கிம் தே நீலமணிர் விபூஷணமயம்

ஶம்போ4 மஹாத்மந்வத3

— சிவாநந்தலஹரீ 32

இறைவா! தாங்கள் அனைவருக்கும் சுகம் தரும் பரம்பொருள். தேவர்கள் அமுதம் வேண்டி திருப்பாற்கடலைக் கடைய முதலில் தோன்றிய ஆலகால விஷம் தீப்பிழம்புகளைக் கக்கியது. தேவர்கள் பயந்தனர். அப்போது தாங்கள் மட்டும் அதை எப்படிக் கண்டீர்கள்? கையில் எப்படித்தான் தாங்கினீர்களோ? அதைத் தங்கள் உள்ளங்கையில் வைத்துக் கொண்டீர்களே! அது என்ன நாவற்பழமா? அல்லது நோய் நீங்க விழுங்கும் குளிகையா? அதெல்லாம் இருக்கட்டும். அதைக் கழுத்தில் தாங்கினீர்களே! அது என்ன நீலநிற மாணிக்கக் கல்லா, ஆபரணத்தில் தாங்க? எனக்கொன்றுமே புரியவில்லை. அதைத்தான் சற்று விளக்கிச் சொல்லுங்களேன்” என்கிறார் ஸ்ரீசங்கரபகவத்பாதர்.

2) ‘மிக்கார் அமுதுஉண்ண நஞ்சுண்ட மேலவன்’ (திருமந்திரம் 9/10/3)

3) ‘நஞ்சமர் கண்டத்தன் அண்டத்தவர்நாதன்’ (திருவாசகம், திருப்பொன்னூஞ்சல் 4)

4) ‘நஞ்சுதனை ஊணாக உண்டருளும் உத்தரகோச மங்கைக் கோனார் பிறைச்சென்னிக் கூத்தன்’ (திருவாசகம், திருப்பொன்னூஞ்சல் 5)

5) ‘அமரர்கட்கருள் புரிவதுன்னி நீலமார் கடல்விந்தனை உண்டு கண்டத்தே வைத்த பித்தா! நீ செய்த சீலங்கண்டு நின் திருவடியடைந்தேன்’ என்பது சுந்தரர் வாக்கு.

(ஓம் நீலகண்டா2ய நம:)

75. பரஶ்வதீ4

‘அமோக4சரிதத்வம் வ்யநக்தி பரசுஸ்தே’ என்கிற நிருக்தப்படி, சிவனாரது பரசு செயற்கரிய செயலைச் செய்யும் திறம் படைத்தது. அவ்வாறான பரசுவை (கோடரியை)த் தாங்கியவர்.

(ஓம் பரஶ்வத்4யை நம:)

(இத்திருப்பெயர் பெண்பால்)

விஶாலாக்ஷோ ம்ரு॒கவ்யாத4:

ஸுரேஶ: ஸூர்யதாபந: ।

4ர்மதா4ம க்ஷமாக்ஷேத்ரம்

43வாந் ப43நேத்ரபி4த் ॥ 11 ॥

76. விஶாலாக்ஷ:

1) அகன்ற திருக்கண்களை உடையவர். அடியார்களுக்கு அருளவேண்டி கண்களை எப்பொழுதும் அகலமாகத் திறந்து வைத்திருப்பவர்.

2) தடையற்றது. ஆகவே விசாலமானது. அத்தகைய அக்ஷி = ஞானமான திருக்கண் கொண்டவர். அதாவது, முக்காலமும் உணரும் அறிவுக்கண் பெற்றவர்.

3) (விசேஷேண) விசேஷமாக (காலாந்தே — சோபந்த இதி) விளங்கும் திருக்கண் கொண்டவர். அதாவது சூரியன், சந்திரன், அக்னி என்கிற மூன்று விசேஷங்களையும் கண்களாக உடையவர்.

4) காது வரை நீண்ட திருக்கண்களை உடையவர்.

5) அன்றலர்ந்த செந்தாமரை போன்ற திருக்கண்களை உடையவர். ‘ஹிரண்யகேஶ:’ என்று தொடங்கி, ‘தஸ்ய யதா2 கப்யாஸம் புண்டரீகமேவ அக்ஷிணீ’ என்கிறது சுருதி.

6) ஊனக்கண்களுக்கெட்டாத பொருள்களையும் கண்டறியும் பரந்த அகன்ற கண்களை உடையவர். (‘அக்ஷம்’ என்பது பொதுவில் இந்திரியம் என்றும் பொருள்படும்.) ‘விபுலாநி அக்ஷாணி இந்த்ரியாணீ யஸ்ய ஸ:’ என்கிற ஸமாஸத்தால் பரந்த புலன்நுகர்வு உடையவர் என்று பொருளாகிறது.

(ஓம் விஶாலாக்ஷாய நம:)

77. ம்ரு॒க3வ்யாத4:

1) காடுகளில் வேடனுருவில் நின்று விலங்குகளை வேட்டையாடுபவர்.

2) ‘ம்ருகம்’ எனில் மான். துள்ளியோடுவது, அதாவது துள்ளியோடும் மனம். அதற்கு வ்யாத: — வேடன். மனமென்னும் மானை வேட்டையாடுபவர்.

3) ‘ம்ருகம்’ எனில் குரங்கு. அதை வேட்டையாடுபவர். அதாவது, குரங்குபோல் இங்குமங்கும் அலைந்து தாவும் மனதை வேட்டையாடுபவர். ஸ்ரீசங்கரபகவத்பாதாள் ‘சிவானந்தலஹரீ’ என்கிற சிவத்துதியின் 20வது சுலோகத்தில் கூறுகிறார் ‘மனதைக் குரங்கு’ என்று.

கபாலிந் பிக்ஷோ மே ஹ்ருதய

கபிம் அத்யந்த சபலம் ।

த்4ருட4ம் ப4க்த்யா ப3த்வா ஶிவ

பவத3தீ4நம் குரு விபோ4

“கப்பரையைக் கையிலேந்திய பரமனே! நீயோ பிச்சை எடுப்பவர். நீ தனித்துச் சென்றால் உனக்கு நிறைய பிச்சை கிடைக்காது. ஆகவே, எனது மனமாகிற குரங்கை அழைத்துச் சென்றால், உனக்கு அதிகமான பிச்சை கிடைக்குமல்லவா? சரி. அக்குரங்கை எப்படி கட்டுவது என்று கேட்கிறாயா? எட்டினோடு இரண்டெனும் பக்தியாகிற கயிற்றால் நன்கு கட்டலாமே. அப்படிக் கட்டி உன் அடிமையாகச் செய்து கொள்” என்கிறார் ஸ்ரீசங்கரபகவத்பாதர்.

(ஓம் ம்ரு॒க3வ்யாதா4ய நம:)

78. ஸுரேஶ:

1) தேவர்களுக்கும் தேவராவார். அதாவது பிரும்மா, இந்திரன் முதலிய தேவர்களை அவரவர்களுடைய அதிகாரங்களில் நியமிப்பவர். ஆகவே, தேவர்களைத் தம் அதிகாரத்தில் வைத்திருப்பவர்.

2) ‘ஸுசோபநம் ராதி ததாதி இதி ஸுர:’ — அதாவது நலனைத் தருபவர் ஸுரர். இறைவன் இவ்வுலகைப் படைக்கும்போது, அது தானாகச் செயலாற்ற பலப்பல தேவதைகளைப் படைத்தார். பின் இவ்வுலகிற்கும் அந்த தேவதைகளுக்கும் இடையே ஒரு பிணைப்பை ஏற்படுத்த வேண்டி வேள்வியைப் படைத்தார். இதனால், உயிரினங்கள் நன்கு வாழ வழி கிடைத்தது.

தே3வாந் பா4வயதாநேந

தே தே3வா பா4வயந்து வ: ।

பரஸ்பரம் பா4வயந்த:

ஶ்ரேய: பரமவாப்ஸ்யத2

— ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 3/11)

உயிரினங்கட்கு நன்மை புரியவே தோன்றிய அந்தத் தேவதைகளைத் தன் விருப்பப்படி ஆள்கின்ற பேராளுமை படைத்தவர் என்பதால் ‘ஸுரேஶ:’.

ப்3ருஹ்மாதீ3நாம்

2ல்கு3பத3லிப்ஸூநாம் ।

ஸம்விதா4தா ஸுரேஶஶ்ச

ப்ரோச்யதே விபு4தோத்தமை: ॥

அற்பமான பதவியில் மோகங்கொண்ட பிரும்மா முதலிய தேவர்கட்கு அவரவர் பதவியில் நிலைத்திருக்கும் தன்மையை முறைப்படி அளிப்பவர் என்பதால் இறைவனைச் சான்றோர்கள் ‘ஸுரேஶ:’ என்று கூறுகின்றனர் என்பது நிருக்தம்.

(ஓம் ஸுரேஶாய நம:)

79. ஸூர்யதாபந:

சூரியனையும் தண்டிப்பவர். அதாவது, ‘சௌரமண்ட4ல மத்4யஸ்த2ம் சாம்பம் ஸம்ஸார பே4ஷஜம்’ என்கிற நியதிப்படி சூரிய மண்டலத்தின் மத்தியிலிருந்து கொண்டு சூரியனை அவனது செயலின் நியதிப்படி இயங்க வைப்பவர். இறைவனிடம் கொண்ட பயத்தினால்தான் காற்று வீசுகிறது; சூரியன் குறிப்பிட்ட நேரத்தில் உதயமாகிறான் என்கிறது வேதம். ‘பீ4ஷாஸ்மாத்3வாத: பவதே பீ4ஷோதே3தி ஸூர்ய: ।’

(ஓம் ஸூர்யதாபநாய நம:)

80. த4ர்மதா4

1) ‘தர்மம்’ அடைக்கலம் புகுமிடம்.

2) தர்மத்தின் திருவுருவான நந்தியெம்பெருமானைத் தனது இடப வாகனமாகக் கொண்டவர்.

3) பலப்பல தோற்றங்கள், குணங்கள் உள்ள அனைத்தையும் அதனதன் இயல்பிற்கேற்றவாறு அதனதன் வரம்பிற்குட்பட்டதாகக் கட்டுப்படுத்தி, அதனால் உலகவமைப்பு சிதறாதபடி தாங்கும் இயல்பு ‘தர்மம்’ எனப்படுகிறது. அந்தத் தர்மத்திற்குக் கொள்ளிடம் (சிவன்). இவ்வறம் உலகத்தின் தோற்றத்திற்கு முன்னும் இப்பொழுதும் இன்னும் எந்நிலையிலும் தொடர்ந்து நிற்பதாலும் இது தர்மம். தர்மத்தால் தாங்கப்படும் உலகைக் காணலாம். ஆனால், அந்தத் தர்மத்தைத் தனித்துக் காணவியலாது. அத்தர்மத்தின் கொள்கலனே இறைவன்.

(ஒப்புநோக்குக:—

1) ‘ந ஹி ஸுவிக்ஞேயமணுரேஷ த4ர்ம:’ (கட உப. 1/21) — ஆன்மரூப தர்மமானது மிகவும் நுண்ணியது. ஆகவே, எளிதில் அறிய முடியாதது.

2) ‘அஜாதோ ஹ்யம்ருதோ த4ர்ம:’ — தர்மம் தோன்றாதது, அழிவற்றது.

3) ‘லோகாநாம் த்வம் பரோதர்ம:’ என்பது பிரும்ம ஸ்துதி.)

(ஓம் த4ர்மதா4ம்நே நம:)

81. க்ஷமாக்ஷேத்ரம்

1) பொறுமையின் கொள்கலன்.

அபராத4 ஸஹஸ்ராணி

க்ரியந்தே அஹர்நிஶம் மயா ।

தா3ஸோயமிதி மாம் மத்வா

க்ஷமஸ்வ பரமேஶ்வர ॥

என்றபடி பொழுது விடிந்து பொழுதுபோனால் ஆயிரமாயிரம் தவறுகள் அதாவது சாஸ்திரங்கள் கூறியதற்கு மாறான செயல்களைச் செய்கிறோம். பின் துன்பம் வந்தபோது இறைவனிடம் மன்றாடி வேண்டுகிறோம். அவர்தான் ஏழைப்பங்காளனாயிற்றே. உடனே மன்னித்துவிடுகிறார். ஆனால், நாம் முன்பு செய்த தவறுகளைத் தவிர்க்கிறோமா? இல்லையே. மறுபடியும் அதே தவறுகளைத் திரும்பத் திரும்பச் செய்கிறோம். இருப்பினும் ‘என் குழந்தை, என் அடியவர்’ என்றெண்ணி இறைவன் அத்தவறுகளையும் மன்னிக்கிறாரே! இதுவன்றோ பொறுமையின் இலக்கணம்!

2) ‘குற்றம் புரிதல் எனக்கியல்பே,

குணமாகக் கொள்ளல் உனக்கியல்பே’

— வள்ளலார்

‘குற்றமும் நற்றவமாகக் கொள் என் ஞாலநாதனே’

— சுந்தரமூர்த்தி நாயனார்

3) அநாயாஸேந நிகி2லம் பா4ரம் ச பு4வநஸ்ய ய: ।

ஸஹதே ஸ க்ஷம: ப்ரோக்த: ॥

— நிருக்தம்

பதினான்கு கோடி அண்டங்களின் பாரத்தையும் (அதாவது அவைகளின் அனைத்து நலன்களையும்) தானாகப் பொறுமையாக ஏற்றுக் காக்கிறார். ஆகவே, அவர் பொறுமையின் கொள்கலம்.

(ஓம் க்ஷமாக்ஷேத்ராய நம:)

82. ப43வாந்

1) ஸர்வக்ஷேம ப்ரத்யநீக

கல்யாணாத்மதயா ஸ்தி2த: ।

பூஜ்யாத் பூஜ்யதமோ யோஸௌ

43வாநிதி ஶப்3த்3யதே ॥

— நிருக்தம்

குறையே காணவியலாத கல்யாண குணநலன்களைக் கொண்டவராதலாலும், கொண்டாடத் தக்கவர்கள் எல்லோரும் ஒன்றுகூடி இவரையே பூஜித்துக் கொண்டாடுவதாலும் இவரை ‘பகவான்’ என்கிறார்கள்.

2) ஐஶ்வர்யஸ்ய ஸமக்ரஸ்ய தர்மஸ்ய

(வீர்யஸ்ய) யஶஸ: ஶ்ரிய: ।

க்ஞாந வைராக்யயோஶ் சைவ

ஷண்ணாம் ப43 இதீரிணா ॥

— விஷ்ணுபுராணம் 6/5/74

குறைவற்ற (நிறைவான) பேராளுமை, தர்மம், புகழ், செல்வம், பேரறிவு, பற்றின்மை — இவ்வாறும் ‘பக’ என்கிற சொல்லால் குறிக்கப்படுவன. இவை ஆறும் இறைவனிடம் குறைவற இருப்பதால் அவர் ‘பகவான்’.

பேராளுமை — எல்லாவற்றையும் தன் கட்டுப்பாட்டுக்குள் ஆட்படுத்துவது (‘ந தஸ்யேஶ: கஶ்சந’ — தை. ஆ. 10/10).

தர்மம் — அறநெறி நிற்பது (‘விக்ரஹவாந் த4ர்ம:’).

வீர்யம் — பெரும் எதிரிகளையும் வெற்றிகொள்ளும் திறல் (‘உக்ரம் வீரம் மஹாவிஷ்ணும்’).

புகழ் — பகைவரும் கொண்டாடும் நிலை (‘தஸ்யநாம மஹத்யஶ:’ — தை. ஆ. 10/1).

செல்வம் — அனைத்து நிறைவுகள், குறை காணவியலாத தன்மை (‘ஶ்ரியம் லக்ஷ்மீம் ஔபலாம் அம்பிகாம்’).

பேரறிவு — முக்காலமும் உணர்வது (‘ய: ஸர்வக்ஞ: ஸர்வவித்3’ — முண்டக உப. 1/1/9).

பற்றின்மை — வைராக்கியம் (‘ஸ வா அயமாத்மா ப்ருஹ்ம அகாம மய:’ — ப்ருஹதாரண்யகம் 4/4/5).

3) உத்பத்திம் ப்ரலயம் சைவ

பூ4தாநாமாக3திம் க3திம் ।

வேத்தி வித்3யாம் அவித்3யாம்

ச ஸ வாச்யோ ப43வாநிதி ॥

— விஷ்ணுபுராணம் 6/5/78

அனைத்து ஜீவர்களின் தோற்றம் (உற்பத்தி) ஒடுக்கம், வளர்வு, தேய்வு, அறிவு, அறியாமை என்கிற உலகின் ஆறு நிலைகளையும் நன்கறிந்தவர்.

(ஓம் ப43வதே நம:)

83. ப43நேத்ரபி4த்

பிரும்மதேவருடைய குமாரனான தக்ஷப்பிரஜாபதி ஒரு சமயம் சிவபெருமானுக்கு அவிர்பாகம் அளிக்காமல், அவரை அவமானப்படுத்த வேண்டுமென்ற எண்ணத்தில் ஒரு வைஷ்ணவமான வேள்வியைச் செய்யத் தொடங்கினான். அவ்வேள்வியில் கலந்து கொள்ள சிவபிரானுக்குப் பத்திரிக்கை அனுப்பவில்லை. ஆனால், பரமனது மனைவியான தாக்ஷாயணி ‘அழைக்காமலே வேள்விக்குச் செல்ல வேண்டும்’ (‘அநாஹூதோ அத்4வரம் க3ச்சே2த்’) என்கிற நியதிப்படி தான் செல்ல வேண்ட சிவபிரான் தடுத்தார். இருப்பினும் அங்கு சென்றவள் சிவபிரானுக்குத் தக்ஷன் செய்யும் அவமானத்தைக் கண்டு பொறுமி, அவ்வேள்வித்தீயில் தன்னுடலை ஆகுதியாக்கினாள். இதை நாரதர் வாயிலாகச் செவிமடுத்த பரமன், தன் சடைக்கற்றையிலிருந்து வீரபத்திரக் கடவுளைத் தோற்றுவித்து, தக்ஷன் வேள்வியை அழித்துவரக் கட்டளையிட்டார். வீரபத்திரர் வேள்விச்சாலை சென்றபோது, அங்கிருந்த ‘பகன்’ என்பவன் கோபங்கொண்டு கண்கள் சிவக்க வீரபத்திரரை முறைத்துப் பார்க்க, அவர் அவனது இரு கண்களையும் பறித்துக் குருடனாக்கினார். ஆகவே, இறைவனை ‘ப43நேத்ரபி4த்’ என்றழைக்கின்றனர்.

(ஓம் ப43நேத்ரபி4தே4 நம:)

உக்3ர: பஶுபதிஸ்—தார்க்ஷ்ய:

ப்ரியப4க்த: பரந்தப: ।

தா3தா த3யாகரோ த3க்ஷ:

கபர்தீ3 காமஶாஸந: ॥ 12 ॥

84. உக்3ர:

1) ‘நம உக்3ராய ச பீ4மாய ச’ (ஸ்ரீருத்ரம் 8வது அனுவாகம்)

அனைத்திலும் சிறந்தவர். ‘உக்ர:’ (சிறந்தவர்) என்று மட்டும் கூறி, ‘யாரைவிடச் சிறந்தவர்’ என்று கூறாததனால் அனைத்திலும் சிறந்தவர் என்றாகிறது. ‘பீ4ஷாஸ்மாத்3வாத: பவதே’ என்று வேதம் கூறுவதால் அக்னி, வருணன், வாயு, யமன் முதலிய அனைவரும் சிவபிரானுக்குப் பயந்தே தங்கள் தங்கள் காரியங்களை ஒழுங்காகச் செய்கின்றனர் என்பதால், இவரே அனைத்திலும் சிறந்தவர் என்பது பெறப்படுகிறது. ஆகவே, இவரே உபாசிக்கத்தக்கவர்.

2) பிரளய காலத்திற்கு முன் அக்னி, சூரியன், வாயு முதலிய திக்பாலகர்களிடம் கடுமையான கட்டளையைப் புகுத்தி, உலகைப் பிரளயத்திற்கேற்றதாக மாற்ற உக்கிரத் தோற்றம் கொண்ட ஸ்ரீருத்ரராக இருப்பவர்.

‘யஸ்மாத் ஸ்வமஹிம்நா ஸர்வாந்லோகாந் ஸர்வாந் தேவாந் ஸர்வாந் ஆத்மந: ஸர்வாணி பூ4தாநி உத்3க்3ருஹ்ணாதி ।’ (ந்ருஸிம்ஹ பூர்வதாபினீ உபநிஷத் 2/8).

3) உச்யஸி அந்தர் நிகி2ல ஜநாநாம் உத்33ச்ச2ஸி அபி அத2 ஜக3தூ3ர்த்4வம் । ப்ரவ்யக்த: ஸந் கநக2லலிங்கே3 வாயோரந்தர் வஸஸி தது3க்3ர: ।

அனைத்து ஜீவராசிகளினுள்ளும் வசிப்பவர். ஆனால், அகில உலகங்கட்கும் மேலே உயர்ந்து விளங்குபவர். புண்ணிய நதி தீர்த்தங்களில் விளங்குபவர். காற்றினுள் வசிப்பவர். வாயு மூர்த்தியாக விளங்குபவர். ஆகவே உக்ரர்.

(ஓம் உக்ராய நம:)

85. பஶுபதி:

உலகியலில் சிக்கி உழலும் அனைத்து ஜீவராசிகளும் பசுக்களாகும். ஜீவராசிகள் உலகியல் ஆசை என்கிற கயிற்றால் கட்டப்பட்டுள்ளன. அதாவது, மாயையாகிற கயிறு கொண்டு பிணிக்கப்பட்டுள்ளன. அந்த மாயையை ‘ஞானம்’ என்னும் கத்தியால் அறுத்தெறிந்து, ஜீவனைத் தன்பால் அழைத்துக் கொள்ளும் தலைவரானதால் இவர் ‘பசுபதி’.

‘ப்3ரஹ்மாத்3யா: பஶவ: ப்ரோக்தா: தேஷாம் பதிரஸௌ ஸ்ம்ருத:’ (அதர்வண ஶ்ருதி) — பிரும்மா முதலிய அனைவரும் பசுக்கள். அவர்கள் எல்லோருக்கும் தலைவர்.

(ஓம் பஶுபதயே நம:)

86. தார்க்ஷ்ய:

வேதமே வடிவெடுத்த கருடனாகக் காட்சியளிப்பவர்.

(ஓம் தார்க்ஷ்யாய நம:)

87. ப்ரியப4க்த:

தன்னடியார்களிடம் பேரன்பு கொண்டவர். ‘ஏழைப்பங்காளன்’ எனப் புகழ் கொண்டவர். அல்லது பக்தர்களால் அன்புடன் கொண்டாடப்படுபவர்.

(ஓம் ப்ரியப4க்தாய நம:)

88. பரந்தப:

வேதநெறிக்குத் தீங்கிழைப்பவர்களே பகைவர்கள். அவ்வாறு பகைமை கொள்பவர்களை வாட்டுபவர்.

(ஓம் பரந்தபாய நம:)

89. தா3தா

மெய்யடியார்கள் வேண்டுவது அனைத்தையும் அருளுபவர்.

‘வேண்டுவார் வேண்டுவன ஈவான் கண்டாய்’ என்கிறது திருவாசகம்.

(ஓம் தா3த்ரே நம:)

90. த3யாகர:

கருணையே வடிவானவர். மெய்யடியார்கள் கல்லெடுத்து உள்ளன்போடு எறிவார்களானாலும், அதையும் நறுமலர் கொண்டு அர்ச்சித்தது போலக் கொண்டு, தானே முன் வந்தெழுந்தருளி, அவனுக்கு அருள் செய்யும் கருணை உள்ளம் கொண்டவர். தேவர்களைக் காத்தருள, தாமே முன் வந்து திருப்பாற்கடலில் தோன்றிய விஷத்தை அருந்தவில்லையா? மாணிக்கவாசகப் பெருமானுக்காக அரிமர்த்தன பாண்டியனது சவுக்கடியைத் தானே ஏற்கவில்லையா? (ஹாலாஸ்ய மாகாத்மியம் காண்க.)

(ஓம் த3யாகராய நம:)

91. த3க்ஷ:

எண்ணிய எண்ணியாங்கு செய்து முடிப்பவர். படைத்தல், காத்தல், அருளல், அழித்தல், மறைத்தல் என்கிற ஐந்தொழில்களையும் எளிதில் திறம்படச் செய்பவர். ‘க்ஷிப்ரகாரீ சதாஶிவ:’ என்பது நிருக்தம்.

(ஓம் த3க்ஷாய நம:)

92. கபர்தீ3:

சடையணிந்தவர். சடையன். ‘நம: கபர்தி3நே’ என்பது ஸ்ரீருத்ரம். மேகங்களே இறைவனது திருச்சடைக்கற்றைகள் என்கிறது வேதம்.

(ஓம் கபர்தி3நே நம:)

93. காமஶாஸந:

காமனைக் கண்ணால் எரித்தவர். மன்மதன் — மனதைக் கலக்குபவன் அதாவது ஆசை. மண்ணாசை, பெண்ணாசை, பொன்னாசை என்கிற மூவாசைகளையும் களைபவர். ஆகவே, பற்றற்றவர்.

‘பற்றுக பற்றற்றான் பற்றினை அப்பற்றைப்

பற்றுக பற்று விடற்கு.’

— திருக்குறள் 350

‘எல்லாம் விட்டுப் பார் இலங்கும்’ என்கிறார் கோரக்க சித்தர்.

‘ஆசை அறுமின்கள் ஆசை அறுமின்கள்

ஈசனோடாயினும் ஆசை அறுமின்கள்’

— நம்மாழ்வார்

ஆசைகளாகிற காமனை அழிப்பவராதலால் சிவப்பரம்பொருள் ‘காமசாசனன்’.

(ஓம் காமஶாஸநாய நம:)

ஶ்மஶாநநிலய: ஸூக்ஷ்ம:

ஶ்மஶாநஸ்தோ2 மஹேஶ்வர: ।

லோககர்தா ம்ரு॒க3பதிர்

மஹாகர்தா மஹௌஷதி4: ॥ 13 ॥

94. ஶ்மஶாநநிலய:

‘மஹாஶ்மஶாநம்’ என்கிற காசியம்பதியில் வசிப்பவர். வேண்டியவர்—வேண்டாதவர் என்பன போன்ற இரட்டைகள் அனைத்தும் ஒன்றுசேருமிடம். ‘த்3வைதாத்3வை ப4யம் ப4வதி’ (இரண்டு என்பதாலேயே பயம் வருகிறது) என்கிறது வேதம். இரட்டைகளைக் களையுமிடம். ‘வேண்டுதல் வேண்டாமை இலான்’ (குறள் 4) என்கிறார் வள்ளுவர். ஆக நடுநிலையே உண்மையான நிலை என்பதை உணர்த்துமிடமே இடுகாடு. அங்கு வசிப்பவர். அதாவது ‘நான்’, ‘நீ’ என்கிற இரட்டைகளைக் களைந்த யோகியர் உள்ளத்தே விளங்குபவர். ஜீவராசிகள் அனைத்தும் முடிவில் தன்னிடமே வந்து ஒடுங்குகின்றன என்பதை உலகிற்குத் தெளிவுபடுத்தவே இடுகாட்டில் வசிக்கிறார்.

(ஓம் ஶ்மஶாநநிலயாய நம:)

95. ஸூக்ஷ்ம:

நுண்ணியவர். ‘அணோரணீயாந் மஹதோ மஹீயாந்’ என்கிறது வேதம். அணுவிற்கும் அணுவாக விளங்குபவர். (அல்லது) பற்றுக்களைத் துறந்த யோகியர்களது இதயகமலத்திலே விளங்குபவர். உயிரென உடலெங்கும் பரந்து கரந்து நிற்பவர். (அல்லது) ஐம்புலன்களாலோ அல்லது அப்புலன்களுக்கென்றுள்ள தேவதைகளினாலோ அறிவதற்கரியவர். மனோ—வாக்—காயத்திற்கெட்டாதவர்.

‘யதோ வாசோ நிவர்த்தந்தே அப்ராப்ய மநஸா ஸஹ’ என்கிறது வேதம்.

(ஓம் ஸூக்ஷ்மாய நம:)

96. ஶ்மஶாநஸ்த2:

இடுகாட்டில் ஓய்வு கொள்பவர். (94வது திருநாமாவில் விரிவுள்ளது.)

‘DEATH THE LEVELER’ என்கிறார் 'WILLIAMS WORDS WORTH' என்கிற மகாகவி. கிடைத்தற்கரிய மனித்தப்பிறவி பெற்றும் இறையுணர்வின்றி வீணே காலங்கழித்த வீணர்களைக் காணவோ, இறைவன் இங்கு வந்து வாசங்கொண்டுள்ளார் என்கிறார் புலிச்சித்தர்.

(ஓம் ஶ்மஶாநஸ்தா2ய நம:)

97. மஹேஶ்வர:

படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் என்கிற முத்தொழில்களையும் முறையே ரஜோகுணம் மிகுந்துள்ள பிரும்மனும், சத்துவகுணம் மிக்குள்ள விஷ்ணுவும், தமோகுணம் அதிகம் கொண்ட ருத்ரனும் செய்கின்றனர். இம்முக்குணங்களிலும் ஏற்றத்தாழ்வின்றிச் சமமாகக் கொண்டுள்ள ஈசுவரன், திரோதானம் என்கிற மறைத்தலைச் செய்பவர். இவரே ‘மஹேசுவரர்’.

(ஓம் மஹேஶ்வராய நம:)

98. லோககர்தா:

அகில உலகங்களையும் படைப்பவர்.

‘தத் ஸ்ருஷ்ட்வா ததே3வாநுப்ராவிஶத்’ (உலகைப் படைத்து அதனுள் நுழைந்தவர்) என்பது வேதம்.

(ஓம் லோககர்த்ரே நம:)

99. ம்ரு॒கபதி:

‘ஆசார ஹீந: பசுபி4ஸ்ஸமாந:’ என்கிற நீதி மொழிப்படி தத்தமது குல ஆசாரங்களை விட்டொழித்தவர்கள், பசுவான மிருகத்தை ஒத்தவர்கள். அவ்வாறானவர்களை உலகம் மதிக்காது. திருவள்ளுவரும் கூறுகிறார்——

‘விலங்கொடு மக்கள் அனையர் இலங்குநூல்

கற்றாரொடு ஏனை யவர்.’

— திருக்குறள் 410

இலங்கு நூல், அதாவது ஆசார—அனுஷ்டானங்களைப் பற்றிய நூல்களான ஆசாரக்கோவை, விவேக சிந்தாமணி முதலியன. இவ்வாசார—அனுஷ்டானங்களைப் பற்றிய நூல்களைக் கல்லாதவரே விலங்கு. ஆக, அவ்வாறான கீழ்மக்களையும் காத்தருளும் ஏழைப்பங்காளன் இறைவன். ஆகவே, இவர் ‘ம்ருகபதி’.

(ஓம் ம்ரு॒கபதயே நம:)

100. மஹாகர்தா:

எல்லையற்ற அநேக கோடி பிரும்மாண்டங்களைப் படைத்தருளும் பெரும் பொறுப்பை ஏற்றுள்ளவர்.

(அல்லது) சாணி முதலிய அருவருக்கத்தக்கப் பொருள்களில் தோன்றும் சிறுசிறு புழுக்களையும் கூடக் காத்தருளும் பெரும் பொறுப்பைத் தாங்கியவர். கல்லினுள் தேரைக்கும், கருப்பை அண்டத்திற்கும் புல்லுணவு தந்து காக்கும் தயாளன் இறைவன்.

(ஓம் மஹாகர்த்ரே நம:)

101. மஹௌஷதி4:

உலகியலென்பதே ஒரு பெருநோய். அதிலும் முற்பிறவி வாசனை என்னும் மனப்பதிவுகள் பெருங்காயம் வைத்த பெட்டி போல் என்றென்றும் எப்பிறவியிலும் தொடர்ந்து வரும். அப்பதிவுகளான பெருநோயை எளிதில் தீர்க்கும் நற்பெரும் மூலிகை இறைவன்.

(அல்லது) மக்களுக்குத் தோன்றும் நோய் இரண்டு. ஒன்று உடல் நோய் (வியாதி). மற்றது மனநோய் (ஆதி). உடல் நோயைத் தீர்ப்பவர் மருத்துவர். அவர் தருவது மூலிகைகளினால் ஆன மருந்துகள். அது உடல் நோயைத் தீர்க்கும். ஆனால், மனநோய் எனப்படும் ‘ஆதி’க்கு மருந்தேது? அமைதிதான் மருந்து. அந்த மனவமைதி பொன், பொருள் முதலிய உலகியல் பொருட்களினால் பெறவியலாதது. இறைவன்தானே அந்த ஆதியைப் போக்கி அமைதியை அருளுபவர். ஆகவே, அவரேதான் வைத்தியநாதனும் மருந்தும்.

‘பே4ஷஜம் பி4ஷக்’ என்கிறது விஷ்ணு ஸஹஸ்ரநாமம். ‘தே3வா: தே3வர்ஷயஶ்சைவ யம் விது3: துக்க2பே4ஷஜம்’ (மஹாபாரதம்) — ‘தேவர்களும் தேவரிஷிகளான நாரதர் முதலானவர்களும் இறைவனைத் துன்பம் களையும் மருந்தென அறிவார்கள்’ என்பதனை ஒப்பிடுக.

(ஓம் மஹௌஷத4யே நம:)

உத்தரோ கோ3பதிர்கோ3ப்தா

க்ஞாநக3ம்ய: புராதந: ।

நீதி: ஸுநீதி: ஶுத்3தா4த்மா

ஸோம: ஸோமரத: ஸுகீ2 ॥ 14 ॥

(குறிப்பு:— இச்சுலோகத்தின் முதல் இரண்டு பாதங்களில் வரும் ஐந்து திருநாமங்களும் விஷ்ணு ஸஹஸ்ரநாமத்தில் வருவது காண்க.)

102. உத்தர:

‘ஸம்ஸாரம்’ எனப்படும் பெருங்கடலிலிருந்து ஜீவர்களை முக்திக்கரைக்கு ஏற்றிவிடுபவர்.

(அல்லது) அசுரர்களால் தேவர்களுக்கு நேரும் பேராபத்துக்களிலிருந்து தேவர்களைக் காத்தருளுபவர். ‘விஶ்வஸ்மாத்3 இந்த்3ர உத்தர:’ (ரிக் வேதம் 10/16/2).

(ஓம் உத்தராய நம:)

103. கோ3பதி:

‘கோ’ எனில் வேதம், பசு, பூமி, புலன்கள் ஆகிய அனைத்துமாகும்.

வேதங்களின் தலைவர். ‘யஸ்ய நிஶ்வஸிதம் வேதா:’ என்கிறது வேதம். இறைவனும் வேதமும் ஒன்றே.

(அல்லது) ‘கோ’ எனில் மொழி (பாஷை).

அனைத்து மொழிகளுக்கும் தலைவர். மொழிகளைக் காத்தருளுபவர்.

அல்லது ‘கோ’ எனில் வாக்கு (சொல்).

‘வாக்பதி: சக்ஷுஷ்பதி:’ (தை. உப. 1/6)

‘யதோ வாசோ நிவர்த்தந்தே’ என்று வாக்கிற்கும் எட்டாத தலைவர்.

விண், மண், பசு, வாணி, கிரணம், புலன்கள், நீர் ஆகிய அனைத்திற்கும் தலைவர்.

‘சொல்லாகிப் பொருளாகி அதன் கருத்துமாகி நின்றானை’ என்கிறது தேவாரம்.

(ஓம் கோ3பதயே நம:)

104. கோ3ப்தா

ஆக்கல், அளித்தல், அழித்தல் என்னும் முத்தொழில்களில் அளித்தலையும் செய்பவர் இவரே. வித்யைகள் அனைத்தையும் அழிவுறாமல் காத்தருளுபவர். ஸர்வவித்யேசுவரர் அல்லது படைக்கப்பட்ட அனைத்து ஜீவராசிகளையும் காத்தருளுபவர்.

(ஓம் கோ3ப்த்ரே நம:)

105. க்ஞாநக3ம்ய:

மெய்யறிவினாலன்றி மற்ற எழுத்தறிவினாலோ, சொல்லறிவினாலோ பெறப்படுபவரல்லர். இது, அது என்ற பேதமற்றிருக்கும் ஒரு பொருளை, அதாவது ‘நான்’ ஆக உள்ள ஒரு பொருளை, வேறொன்று அறிவுறுத்த முடியாது. ‘நான்’, ‘நானேதான்’ என்றறிவதன் வாயிலாகத்தான் ‘நான்’ என்பதனை அடைய முடியும். ‘தத்வமஸி’ என்கிற மகாவாக்கியம் உணர்த்தும் பொருள் ‘நான்’ என்பதுதானே. அந்த ‘நான்’ என்பவர்தான் இறைவன். நானாகிற அறிவினால் அறியப்படுபவர். ஆகவே ‘ஞானகம்யன்’.

(ஓம் க்ஞாநக3ம்யாய நம:)

106. புராதந:

இன்று, நேற்று, நாளை என்கிற முக்காலங்களையும், இங்கு, அங்கு, எங்கு என்கிற மூன்று இடங்களையும், இது, அது, எது என்கிற மூன்று பொருள்களையும் கடந்து நிற்பவர்.

(அல்லது) காலத்தைக் கடந்தவர். காலம் என்கிற ஒன்று தோன்றும் முன்னரே இருப்பவர். படைப்பின் முதலில் தோன்றியது சூக்குமமான ஆகாயம். அதற்கும் முந்தினவை அஹங்காரம், மஹத், அவ்வியக்தம், மூலப்பிரகிருதி. இவையனைத்திற்கும் முன் தோன்றியவன் இறைவன்.

‘முன்னைப்பழம் பொருட்கும்

முன்னைப் பழம் பொருளே’

— திருவாசகம்

‘மூத்தானை மூவுலகுக்கொரு

மூர்த்தியாய்க் காத்தானை’

— திருஞானசம்பந்தர்

‘மூவாய் பிறவாய் இறவாய் போற்றி

முன்னமே தோன்றி முளைத்தாய் போற்றி’

— அப்பர் சுவாமிகள்

‘முன்னவன் எங்கள் பிரான்

முதல் காண்பரிதாயபிரான்’

— சுந்தரர் தேவாரம்

(ஓம் புராதநாய நம:)

107. நீதி:

அறநெறியே வடிவானர். அதை வகுத்தவர். நால்வர்க்குக் கூறியவர்.

‘ஓதி ஆரணமாயநுண்பொருள்

அன்று நால்வர் முன் கேட்க நன்னெறி

நீதி ஆகிய நிழல் உரைக்கின்ற நிர்மை.’

— திருஞானசம்பந்தர்

(ஓம் நீதயே நம:)

108. ஸுநீதி:

உயர்ந்த நெறி நின்றார். அறநெறிகளில் எந்தவொரு குறைபாடும் தோன்றாவண்ணம் அதை முறைப்படுத்தியவர்.

(ஓம் ஸுநீதயே நம:)

109. ஶுத்3தா4த்மா

தூய்மையான ஆன்ம சொரூபமாக விளங்குபவர். மாயை என்னும் மலத்தால் ஏற்படுவது ‘அஞ்ஜனம்’ (மை); கர்மம் என்னும் மலத்தால் ஏற்படுவது ‘லேபம்’ (பூச்சு). இவையிரண்டும் இல்லையெனில் ‘ஆணவம்’ என்னும் மலமுமில்லை. ஆன்மாவாக இல்லாத ஒன்றில் ஆன்மா என்ற எண்ணம் தோன்றுவது ரஜோ குண விளைவு. அதுதான் ‘விக்ஷேபம்’. ஆன்மா, ஒவ்வொரு உடலிலும் தனித்தனியாக உள்ளவன். கொசு மற்றும் அதைவிட நுண்ணிய கிருமி ஆகியனவற்றில் அணு வடிவில் இருப்பவன் என்கிற எண்ணம் ஆணவத்தால் தோன்றும் கலக்கம். எங்கும் நீக்கமற நிறைந்துள்ளதை அணு எனவும், தனித்தனியானது எனவும், இவ்வுடலே புலன்கள் எனவும் நினைப்பது விக்ஷேபம். (அதாவது, ஒன்றை மற்றொன்றாக எண்ணுவது விக்ஷேபம்.) ஆக, இந்த மலங்கள் அனைத்தும் துறந்த தூய ஆன்மாவாக விளங்குபவர். ஆகவே சுத்தாத்மா.

(ஓம் ஶுத்3தா4த்மநே நம:)

110. ஸோம:

உமையம்பிகையுடன் கூடியவர்.

‘உமாஸஹாயம் பரமேஶ்வரம் ப்ரபு4ம்’ (கைவல்யோபநிஷத் 7).

‘நம: ஸோமாய ருத்ராய ச’ (ஸ்ரீருத்ரம்).

‘உண்ணாமுலை உமையாளொடும் உடனாகிய ஒருவன்’ (திருஞானசம்பந்தர்).

‘உமையவளை ஒரு பாகஞ்சேர்த்தினான் காண்’ (அப்பர் பெருமான்).

(அல்லது) இறைவரது அட்டமூர்த்திகளில் சந்திரனும் ஒருவனாதலால், அதையே தனக்கும் பேராகக் கொண்டவர். அதாவது, சந்திரனாக விளங்குபவர்.

‘யே த்3வே காலம் வித4த்த:’ (சாகுந்தலம்) என சூரிய—சந்திரர்களது உருவமானவர்.

(அல்லது) வேள்விகளில் தரப்படும் சோமலதை(கொடி)யை அவ்வேள்வியின் தேவதையாகவே தியானித்து, இறைவனின் தன்மைகளை அந்த மூலிகைக் கொடியிலேற்றி, அதையே வேள்வித்தீயில் அர்ப்பணிப்பது. அனைத்து மூலிகைகட்கும் காரணன் சோமனே. அதனால், அவனை ‘ஓஷதீசன்’ (மூலிகைகளுக்குத் தலைவன்) என்பர்.

‘ஸோம: பவதே ஜநிதா மதீநாம்

ஜநிதா தி3வோ ஜநிதா ப்ருதி2வ்யா:’

— ரிக் வேதம் 9/96/5

(அல்லது) சோமக்கொடியே சிவபெருமானது திருமேனி.

‘அயம் ஸோம: கபர்தி3நே’ (ரிக் வேதம் 9/67/11).

(ஓம் ஸோமாய நம:)

111. ஸோமரத:

சந்திரனிடம் அன்பு கொண்டவர்.

‘ஸோமோ வை ஹ்யாத்மா சிவஸ்ய’ (ஸ்காந்தபுராணம், ஸநத்குமார ஸம்ஹிதை) — சோமனே சிவனாரது ஆன்மா.

அதனாலன்றோ, ‘சந்த்ர க்ஷயீ ப்ரக்ருதி வக்ரதநு: கலங்கீ’ (சந்திரன் காசநோயான க்ஷயரோகம் கொண்டவன். இயல்பாகவே வக்ரமான மேனி கொண்டவன். நடுவில் கருமை உடையவன்) என்றிருப்பினும், அவனிடம் கொண்ட கருணையால் அவனைத் தம் தலையில் சூடி ‘சந்திரசூடன்’, ‘பிறைசூடி’ (பிறையையும் சூடி) என்கிற பெயரைக் கொண்டார் எனக் கொள்க.

‘பிறையுறு சடையர் போலும்’ என்பார் அப்பர் பெருமான்.

(ஓம் ஸோமரதாய நம:)

112. ஸுகீ2

ஆத்மானந்தத்திலே ஆழ்ந்திருப்பவர். இன்பம், துன்பம் என்பது போன்ற இரட்டைகளினாலன்றோ துன்பம் வருகிறது. இரட்டைகளைக் களைந்தவனுக்குத் துன்பமேது. அவன்தான் உண்மையான நிலையான இன்பம் துய்ப்பவன். ‘த்வந்த்வாதீத: விமத்ஸர:’ — இரட்டைகளைக் கடந்தவர், பிறரிடம் மாற்று எண்ணம் அற்றவர் இறைவன். ஆகவே அவர்தான் ‘ஸுகீ2’.

(அல்லது) ஆனந்தத்திலேயே மூழ்கியிருப்பவர்; சுகமே வடிவானவர். மனிதர், தேவர், இந்திரன், பிரஜாபதிகள், பிரும்மதேவர் — இவர்களது ஆனந்தம், அதாவது ஒருவரைக் காட்டிலும் மற்றவரது (முன்னவரைக் காட்டிலும் பின்னவரது) சுகம் 100 மடங்கு அதிகம் மேற்கூறிய வரிசையில். பிரும்மதேவரது ஆனந்தமே (சுகமே) அதிகம், அளவிற்கெட்டாதது. ‘அங்கிங்கெனாதபடி எங்கும் பிரகாசமாய் ஆனந்தபூர்த்தியாகி’ என்கிறார் தாயுமானவர். ஆக, அந்த எல்லையற்ற ஆனந்த சுகத்தில் திளைப்பவராதலால் இறைவன் ‘ஸுகீ2’.

(ஓம் ஸுகி2நே நம:)

ஸோமபோம்ரு॒தப: ஸௌம்யோ

மஹாதேஜா மஹாத்3யுதி: ।

தேஜோமயோம்ரு॒தமயோ

அந்நமயஶ்ச ஸுதா4பதி: ॥ 15 ॥

113. ஸோமப:

சோமபானம் செய்பவர் அல்லது சோமநாதனாக இருந்து சந்திரனைக் காத்தருளுபவர்.

சோமம் என்கிற அமுதச்சத்து நிரம்பிய கொடியின் சாற்றை வேள்விகளில் வேள்விபுரிபவன், அதற்கான மந்திரங்களைக் கூறித் தேவர்களுக்கென அளிப்பான். இறைவனே அனைத்து தேவதைகளின் வடிவினன். ஆதலால், இவரே அவ்வமுதச்சாற்றை அந்தந்த தேவதைகளின் திருவுருவாக நின்று ஏற்கிறார். ஆகவே, அவர் ஸோமபர்.

(ஓம் ஸோமபாய நம:)

114. அம்ரு॒தப:

வேள்விகளில் ஆகுதி செய்யப்படும் பொருட்களை அக்னியாக இருந்து அமுதமாக மாற்றி, அதைத் தேவர்களுக்கு அளித்துத் தானும் ஏற்பவர். ‘அங்கா3ந்யந்யா தே3வதா:’ என்கிற வேத வசனப்படி தேவர்களனைவரும் இவரது உடற்கூறுகளேயானதால் அவர்களுக்கு அளிக்கப்படும் வேள்வியின் அவியுணவான அமுதத்தை அவர்களாக இருந்து இவரே ஏற்பதால் இறைவன் ‘அம்ரு॒தப:’ எனப்படுகிறார்.

‘அஹம் ஹி ஸர்வயக்ஞாநாம்

போ4க்தா ச ப்ரபு4ரேவ ச ।’

— ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 9/24

(அல்லது) சமாதி நிலையிலேயே ஊன்றியிருத்தலால் பிரும்மரந்திரத்திலிருந்து தானாக உள் நாக்கிற்கருகில் ஒரு துளியளவில் தோன்றும் அமுதத்தைப் பருகி நிற்பவர். தானாகி நிற்கும் நிலையில் தோன்றும் அமுத நிலையில் திளைப்பவர்.

(ஓம் அம்ரு॒தபாய நம:)

115. ஸௌம்ய:

சந்திரனது நிலவு போல் மனதிற்கு மகிழ்ச்சியளிப்பவர்; பச்சைக்கற்பூரம் போல் குளிர்ச்சி தருபவர்; ஸோம யாகத்தில் பங்கு கொண்டவர்; அன்பே வடிவானவர்.

‘அகோ4ரேப்யோ2 கோ4ரேப்யோ கோ4ரகோ4ர தரேப்4ய:’ என்கிறது வேதம். இறையன்பிற்குப் புறம்பானவர்கட்குத்தான் இறைவன் கோரமாகக் காட்சி தருபவன். ஆனால், தன்னடியார் திறத்தகத்திலோ இறைவன் பெருங்கருணையே வடிவாக, ஏழைப்பங்காளனாக, கல்யாணசுந்தரனாகக் காட்சியளிப்பவர். ஆகவே, அவர் ஸௌம்யர் — குளிர்ச்சியானவர்.

(ஓம் ஸௌம்யாய நம:)

116. மஹாதேஜா:

ஆதியும் அந்தமுமில்லா அருட்பெருஞ்சோதியாக விளங்குபவர். ஆனந்தம் என்கிற பெருஞ்சோதியானவர். அல்லது உலகிற்கு ஒளி வழங்கும் சூரியன், சந்திரன், உடுக்கள் (விண்மீன்கள்) ஆகிய அனைத்திற்கும் ஒளியளிக்கும் பேரொளி.

‘யேந ஸூர்யஸ்தபதி தேஜஸேத்34:’ (தை. ப்ரா. 3/12/9)

‘வர்ச்சோதா3 த்வமஸி ஸூர்யஸ்ய’ (தை. ஆ. 10/63)

(அல்லது) புறவிருளை நீக்கும் சூரியன், சந்திரன், அக்னி ஆகிய மூன்றிலும் உள்ள பெரு ஒளியாக நிற்பவர்.

யதா3தி3த்யக3தம் தேஜ:

ஜக3த்பா4ஸயதே அகி2லம் ।

யச்சந்த்3ரமஸி யச்சாக்3நௌ

தத்தேஜோ வித்3தி4 மாமகம் ॥

— ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 15/12

(அல்லது) உலகமனைத்தும் இறைவனே என்கிற முழு உண்மையை மறைப்பது அஞ்ஞானம். அது அளவில் மிக மிகப் பெரியது, எல்லையற்றது. அந்த அக இருளை அகற்றும் பேரொளி ‘ஞானம்’. அந்த மெய்யறிவே பேரொளியே இறைவன்.

(ஓம் மஹாதேஜஸே நம:)

117. மஹாத்3யுதி:

வேறோர் ஒளியின் துணைகொண்டு அல்லாது தனக்குத்தானே விளங்கச் செய்து கொள்ளும் பேரொளியே ‘த்யுதி’ எனப்படும்.

‘ஸ்வயம் ஜ்யோதி:’ (ப்ருஹ. உப. 4/3/9/14)

‘இதம் ஶ்ரேஷ்டம் ஜ்யோதிஷாம் ஜ்யோதி ருத்தமம்’ (ரிக் வேதம் 10/170/3) — ‘இவர் ஒளிர்பவைகளுக்கெல்லாம் உயர்ந்த ஒளியானவர்’ என்கிறபடி தன்னைத் தானே யாரென்று அடையாளம் காட்டித் தரும் பேரொளியாக விளங்குபவர்.

‘தமேவ பா4ந்தமநுபா4தி ஸர்வம் தஸ்ய பா4ஸா ஸர்வமித3ம் விபா4தி’ (முண்டக உபநிஷத் 2/2/11)

(அல்லது) அனைத்தையும் தன்பால் ஈர்க்கும் காந்தி பொருந்தியவர். ‘கல்யாணசுந்தரர்’ என்கிற திருப்பெயரே அதனால்தான் என்கிறது ‘ஹாலாஸ்ய மாஹாத்ம்யம்’ என்கிற வடமொழி திருவிளையாடற்புராணம்.

(ஓம் மஹாத்3யுதயே நம:)

118. தேஜோமய:

‘தேஜ:’ எனில் ஒளி. அதாவது மாற்றாரையும் தன்பக்கல் ஆட்படுத்தும் தன்மை (இயல்பு). மாற்றாரை எதிர்த்து நிற்கும் திறல், பிறரால் நேரும் அவமானத்தைப் பொறாத சீற்றம், வலிமை, சாரம், சூடு ஆகிய இவையனைத்தையும் தன்பால் கொண்டவர்.

(அல்லது) ‘தேஜ:’ — புகழ். மங்களம் குன்றாத புகழுடையவர். ‘சிவத்தை அறியார் சிவத்தை அறியார்’ என்பது பழமொழி. அதாவது, சிவனை அறியாதவர் மங்கலத்தை அறியார்.

(ஓம் தேஜோமயாய நம:)

119. அம்ரு॒தமய:

அமுத வடிவானவர். ‘ம்ரு॒த’ எனில் அழிவது. ‘அம்ருதம்’ எனில் அழிவற்றது. இறைவனது திருமேனிக்கும் அழிவுண்டோ? குறைவற்றவர்.

‘அஜர: அமர: அவ்யய:’ (ப்ருஹ. உப. 6/4/15).

‘அம்மானை அமுது இன்னமுதேயென்று தம்மானைத் தத்துவத்தடியார் தொழும் செம்மான்’ (அப்பர் வாக்கு).

(அல்லது) அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் ஜீவனமான உயிர்க்குயிராகும் மழையானவன்.

‘கொண்டல் உள்ளார் கொண்டீச்சரத்தின் உள்ளார்’ என்கிறார் அப்பர் பெருமான்.

‘தேவ: பர்ஜந்யவத்த்ரஷ்டவ்ய:’ என்கிறது மாபாஷ்யம்.

‘வான் நின்று உலகம் வழங்கி வருதலால் தான் அமிழ்தம் என்றுணரற்பாற்று’.

‘துப்பார்க்குத் துப்பாய துப்பாக்கித் துப்பார்க்கு

துப்பாய தூஉம் மழை.’

— திருக்குறள் 12

(ஓம் அம்ரு॒தமயாய நம:)

120. அந்நமய:

அன்னமாக (சோறாக) இருப்பவர். ‘அந்நம் ஹி ப்ராணிநாம் ப்ராணா:’ (11/26/33) — ‘அன்னமான சோறே அனைத்து ஜீவராசிகட்கும் உயிர்’ என்கிறது ஸ்ரீமத்பாகவதம். ‘அந்நம் ச ப்ரஹ்மா, போ4க்தா ச ப்ரஹ்மா’ என்பது வேதம். அன்னம்தான் பிரும்மம். சாப்பிடுபவன், சாப்பிடும் பொருள் ஆகிய அனைத்துமே பிரும்மம் என்கிறது வேதம். ஆகவே, பிரும்மமயமான இறைவரே அன்னமாகவும் இருக்கிறார். ‘அன்னம் மன்னும் வயல்சூழ் கச்சூர்’ — ‘நெற்பயிர் மண்டி விளங்கும் வயல்’ எனப் பொருள் கொள்க. அதாவது, நெற்பயிர் திருமேனியில் விளங்குகிறான் இறைவன் என்கிறார் சுந்தரமூர்த்தி நாயனார்.

‘அஹமந்நம் அந்நம் அதந்தமத்3மீ’ (3/4) என்கிறது தைத்திரீய உபநிடதம்.

(ஓம் அந்நமயாய நம:)

121. ஸுதா4பதி:

அமுதத்தைக் காத்தளிப்பவர். அமுதம் உண்ணும் தேவர்களைக் காத்தருள்பவர். திருப்பாற்கடலில் கிடைத்த நஞ்சினைத் தானேற்று தேவர்கட்கு அமுதமீந்த தலைவர்.

மரணபயத்தைப் போக்குவது அமுதம். மரணம் எனில் காலன் (யமன்). அந்த யமபயத்தை நீக்குவதாகக் கூறும் மற்றைய தேவதைகளும் சிவனது அடிபணிந்தே அதை நீக்கவியலும். ஏனெனில், எதற்கும் எவர்க்கும் அஞ்சாத தர்மராஜனான யமன், இவரைக் கண்டு ஐந்தாவதாக ஓடுகிறான் என்கிறது வேதம். (‘பீ4ஷாஸ்மாத்3 வாத: பவதே ம்ருத்யுர் தா4வதி பஞ்சம இதி’)

(ஓம் ஸுதா4பதயே நம:)

அஜாதஶத்ருராலோக:

ஸம்பா4வ்யோ ஹவ்யவாஹந: ।

லோககரோ வேத3கர:

ஸூத்ரகார: ஸநாதந: ॥ 16 ॥

122. அஜாதஶத்ரு:

எவருடைய மனதில் எந்நிலையிலும் எவரிடமும் பகைமை உணர்ச்சியே தோன்றாதோ அவ்வாறானவர். அதாவது எங்கும் எந்நிலையிலும் எதிலும் வேறுபாடு காணாத ஒருபுடையான நோக்குடையவர். எந்தவொரு ஜீவராசியிடமும் பகைமை உணர்வு கொள்ளாதவர்.

(ஓம் அஜாதஶத்ரவே நம:)

123. ஆலோக:

பிரகாசமானவர். அனைத்து அண்டங்களையும் ஒன்றாகக் காண்பவர். ஜீவராசிகளின் செயல்களிலுள்ள பாவ—புண்ணியங்களைக் கண்டு நன்கு ஆராய்ந்து, அதன்படி அவரவர்கட்கு உரிய பயனைத் தருபவர்.

(ஓம் ஆலோகாய நம:)

124. ஸம்பா4வ்ய:

அனைத்து ஜீவராசிகளாலும் என்றென்றும் நினைந்து நினைந்து போற்றத்தக்கவர்.

(ஓம் ஸம்பா4வ்யாய நம:)

125. ஹவ்யவாஹந:

வேள்விகளில் அந்தந்த தேவதைகளுக்கென அந்தந்த மந்திரங்களைக் கூறி, அதற்குண்டான பொருளை வேள்வித்தீயில் இடுவது வழக்கம். அவ்வாறு அளிக்கப்படும் பொருளுக்கு ‘ஹவிஸ்’ (அவியுணவு) எனப் பெயர். ‘அக்நிமுகா2 வை தே3வா:’ அக்னி (தீயின்) மூலம்தான் தேவர்கள், நாம் தரும் அவியுணவை ஏற்கிறார்கள். ஆகவே, அந்த அக்னியின் வடிவமேற்று அவிப்பொருளை அந்தந்த தேவதைகட்குக் கொண்டு சேர்ப்பவர். இறைவரது எட்டுத் திருமேனிகளில் அக்னியும் ஒரு திருமேனியே.

‘யா ஸ்ரஷ்டு: ஸ்ரஷ்டுராத்3யா வஹதி விதி4ஹுதம் யா ஹவிர் யா ச ஹோத்ரீ’ (சாகுந்தலம் 1)

‘ஹராம்யஹம் ச ஹர்த்ரூணாம் ஹவிர்பா43ம் க்ரதுஷ்வஹம்’ (ஸ்ரீமஹாபாரதம், சாந்திபர்வம் 343/39)

(ஓம் ஹவ்யவாஹநாய நம:)

126. லோககர:

உலகைப் படைப்பவர். ‘உலகம் என்பது உயர்ந்தோர் மாட்டே’ என்பது தொல்காப்பியம். கீழ்மக்களையும் மேன்மக்களாக உயர்த்துபவர்.

(அல்லது) பூவுலகு முதல் பிரும்மலோகம் வரையிலான மேலுலகங்கள் ஏழு, அதலம்—விதலம் முதலான கீழுலகங்கள் ஏழு — ஆக பதினான்கு உலகங்களையும் தோற்றுவிப்பவர்.

(ஓம் லோககராய நம:)

127. வேத3கர:

வேதங்களை வெளிப்படுத்தியவர். அல்லது வேதங்களைத் தன் கரங்களில் ஏந்தியவர். தத்துவமான உண்மைப்பொருளை விளக்குவதே வேதம் (‘வேதயதீதி வேத:’). பரம்பொருள், தன்னை உணர்த்தத்தானே வேத வடிவமாகி நின்றார். இதன் மூலம் தனது உண்மைநிலையான மெய்யறிவை ஊட்டினார்.

(அல்லது) ‘வேத:’ — ஞானம், மெய்யறிவு. அதைத் தோற்றுவிப்பவர். நூலறிவினால் உணரவியலாத ஆன்ம சொரூபத்தை மறைத்துள்ள அறியாமை (அஞ்ஞானம்) என்னும் இருளை அறிவொளியான ஞான ஒளிவிளக்கால் நீக்கிப் புறத்தில் காணவியலாத இறையுண்மையை அகத்தில் வெளிப்படுத்த உணர வைப்பவர்.

தேஷா—மேவாநுகம்பார்த2ம்

அஹ—மக்ஞாநஜம் தம: ।

நாஶயாம்—யாத்மபா4வஸ்தோ2

க்ஞாநதீ3பேந பா4ஸ்வதா ॥

— ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 10/11

‘வேதா3ந்தக்ரு॒த்3வேத3விதே3வ சாஹம்’ (ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 15/15) — வேதத்தின் கருப்பொருளை விளக்குபவனும், அதனை ஐயம்திரிபற முழுமையாக உணர்ந்தவனும் நானே.

‘கல்லாலின் புடையமர்ந்து நான்மறை

ஆறங்க முதற்கற்ற கேள்வி

வல்லார்கள் நால்வருக்கும் வாக்கிறந்த

பூரணமாய் மறைக்கப்பாலாய்

எல்லாமாய் அல்லதுமாய் இருந்ததனை

இருந்தபடி இருந்துகாட்டிச்

சொல்லாமற் சொன்னவரை நினையாமல்

நினைந்து பவத் தொடக்கைவெல்வாம்’

எனப் பரஞ்சோதியார் தம் திருவிளையாடற்புராணக் கடவுள் வாழ்த்துப் பகுதியில் முன்கூறிய பொருள் விசேடங்களைக் கூறியுள்ளார்.

(ஓம் வேத3கராய நம:)

128. ஸூத்ரகார:

‘ந்ருத்தாவஸாந சமயே நடராஜராஜ:

நிநாத ட4க்காம் நவபஞ்ச வாரம்’

என்றவாறு சிவபெருமான் தேவர்கள் காணப் பிரதோஷ வேளையில் திருநடனமாடினார். அப்பொழுது அவரது உடுக்கையிலிருந்து வேதவொலி தோன்றியது. அவ்வேதவொலியே பதினான்கு சூத்திரங்களாயின. அவை ‘அயிஉண்’ முதலியன. அந்தப் பதினான்கு சூத்திரங்களைக் கொண்டே ‘பாணினி’ என்னும் மகரிஷி வியாகரண சூத்திரங்களைச் செய்தார். இச்சூத்திரங்கள்தான் உலகின் முதற்சூத்திரங்கள். ஒரு கருத்தைச் சுருங்கச் சொல்லி விளங்க வைப்பது சூத்திரங்கள். ஆகவே, இறைவன் சூத்திரங்களைச் செய்தவர்.

(ஓம் ஸூத்ரகாராய நம:)

129. ஸநாதந:

காலவரம்பிற்குட்படாதவர். காலம் என்பதே இறைவரின் விபூதிகளில் ஒன்று. ‘கால: கலயதாமஹம்’ (ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 10/30). பிரும்மா முதலியவர்கள் காலவரைக்கு உட்பட்டவர்கள். இவர் ஒருவரே அதைக் கடந்தவர். மிக மிகப் பழமையானவராயினும் புதுமைக்கும் இவரேதான். (106வது திருநாமமான ‘புராதந:’ என்பதில் விரிவு காண்க.)

(அல்லது) நித்திய சொரூபன்.

அங்கிங்கெனாதபடி எங்கும் பிரகாசமாய் ஆனந்தபூர்த்தியாகி நிற்பவர்.

(ஓம் ஸநாதநாய நம:)

மஹர்ஷிகபிலாசார்யோ

விஶ்வதீ3ப்திஸ் த்ரிலோசந: ।

பிநாகபாணிர் பூ4தே3வ: ஸ்வஸ்தித3:

ஸ்வஸ்திக்ரு॒த் ஸுதீ4: ॥ 17 ॥

130. மஹர்ஷிகபிலாசார்ய:

ஸாங்க்ய சாஸ்திரத்தை உலகுக்களித்த பகவான் கபிலாசார்யாராக அவதரித்தவர் இவரே.

‘ருஷய: மந்த்ர த்ரஷ்டார:’ — வேத மந்திரங்களைக் கண்டறிந்தவர்கள் ருஷிகள். வேதத்தின் பொருளுணர்ந்து அதன் வழி தானும் நடந்து பிறரையும் வழி நடத்திச் செல்பவர் ஆசார்யர். வேதநெறியின் முறைப்படி நடக்கப் பயிலுபவருக்கு அந்நெறியில் ஐயமேற்பட்டால், அதை நீக்கி வைப்பவர் ஆசார்யர். அந்தச் சுத்த தத்துவ விஞ்ஞானமான ஸாங்க்ய யோகத்தை உலகில் பரப்பிய பெருமை கொண்ட கபிலாசார்யராக விளங்குபவர்.

(ஓம் மஹர்ஷிகபிலாசார்யாய நம:)

131. விஶ்வதீ3ப்தி:

தனது பேரொளியால் அனைத்தையும் பிரகாசப்படுத்துபவர்.

‘தஸ்ய பா4ஸா ஸர்வமித3ம் விபா4தி’ (அவரது ஒளியால் அனைத்தும் பிரகாசமாக விளங்குகிறது).

(அல்லது) இருள் சூழ்ந்த இம்மண்ணுலக மக்களுக்கு ஞானவிளக்கேற்றி வைப்பவர்.

(ஓம் விஶ்வதீ3ப்தயே நம:)

132. த்ரிலோசந:

முக்கண்ணர். (அல்லது) மாறுபட்ட நோக்குடையவர். மூவுலகங்களையும் தன் கண்களால் கடாட்சித்துக் காத்தருள்பவர்.

(அல்லது) சூரியன், சந்திரன், அக்னி என புறத்தில் காணும் மூன்று ஒளிகளையும் தன் திருக்கண்களாகக் கொண்டவர்.

(ஓம் த்ரிலோசநாய நம:)

133. பிநாகபாணி:

உலகில் மூன்று விற்கள் புகழ் பெற்றவை. சிவபிரான் கையிலேந்தும் வில் பிநாகம். ஸ்ரீமந்நாராயணர் ஏந்தியிருப்பது சார்ங்கம். இராமபிரான் ஏந்தியிருப்பது கோதண்டம்.

‘க்ரு॒த்திவாஸா: பிநாகீ’ என்கிறது வேதம்.

மேருமலையையே வில்லாகக் கொண்டு முப்புரங்களையும் எரித்தவர்.

‘நாணென்றால் நஞ்சிருக்கும் நற்சாபம் கற்சாபம்’ என்பார் காளமேகப் புலவர்.

(அல்லது) பிரணவமான ஓங்காரத்தைத் தனக்கு வில்லாகக் கொண்டவர்.

‘ப்ரணவோ த4நு: ஶரோஹ்யாத்மா’ என்கிறது உபநிடதம்.

‘வில்லாடி வேடனே என்றேன்’ (அப்பர் ஸ்வாமிகள்)

(ஓம் பிநாகபாணயே நம:)

134. பூ4தே3வ:

பூமிக்குத் தலைவன்.

(அல்லது) வேதமோதும் அந்தணர்களை ‘பூதேவர்’ என்றழைப்பர். ஆதலால், அந்தண வடிவமாக விளங்குபவர்.

(அல்லது) மண்ணால் ஆக்கப்பட்ட பார்த்திவ (மண்) லிங்கமாக விளங்குபவர். காஞ்சீபுரம் ஏகாம்பரநாத லிங்கம், திருவாரூர் தியாகேசப் பெருமான் ஆகிய மூர்த்தங்கள் பார்த்திவ லிங்கங்கள்.

(ஓம் பூ4தே3வாய நம:)

135. ஸ்வஸ்தித3:

தன்னடியார்களுக்கு என்றென்றும் மங்களத்தையே தருபவர்.

‘ஸ்வஸ்திதா3 அப4யங்கர:’ — மங்களம் அருளுபவர், பயத்தை நீக்குபவர் என்பது வேதவாக்கு.

ஸு + அஸ்தி = ஸ்வஸ்தி. நன்னிலையில் இருப்பவர் அதாவது க்ஷேமமாக இருப்பது. ஸ்வஸ்தி எனில் புண்ணியம், மங்களம் எனப் பொருள்படும். என்றும் அழியாத பரம மங்களத்தை அளிப்பவர். ஆகவே, இறைவனை ‘நல்லானை நான்மறையோடு இயல் ஆறங்கம் வல்லானை’ எனச் சம்பந்தமூர்த்தி நாயனார் போற்றுகிறார்.

(ஓம் ஸ்வஸ்திதா3ய நம:)

136. ஸ்வஸ்திக்ரு॒த்

அனைத்தையும் மங்களமாக்குபவர். ‘மங்களாநாம் ச மங்களம்’ இறைவன் இன்னார்க்கும் (தீயோர்க்கும்) நன்மை செய்ய வேண்டி, அவனை வதைத்து அருள்புரிகிறார். மதுரையம்பதியில் அறுபத்து நான்கு திருவிளையாடல்கள் புரிந்து, நாரை என்கிற ஓர் ஈனப்பறவைக்கும் முக்தி தந்து, பன்றிக்குட்டிகளுக்குத் தாய்ப்பன்றியாகிப் பாலூட்டி, அவர்களை அமைச்சர் பதவியில் அமர்த்தி எனப் பலப்பல நன்மைகளைச் செய்தருளுகிறார்.

(ஓம் ஸ்வஸ்திக்ரு॒தே நம:)

137. ஸுதீ4:

எதுவொன்றையும் வருமுன் அறிவது, எந்தவொரு சூழ்நிலையிலும் பழுதுபடாத நுண்ணறிவு, கடினமான நூல்களையும் எளிதில் கற்றறியும் கிரகண சக்தி — இவையனைத்தும் தீ, புத்தி, தீக்ஷணா, மேதா என்றழைக்கப்படும். இவ்வனைத்தும் ஒன்றுசேர்ந்த பெருங்கொள்கலம் இறைவன். மேலும், தன்னடியார் திறத்து யாரொருவர் தவறு புரிந்தாலும், அவரையும் நல்லெண்ணம், நல்லிணக்கம் எனக் கூட்டி வைக்கும் மங்களமான — பழுதுபடாத — ஓரஞ்சாராத மனம் கொண்டவர்.

(ஓம் ஸுதி4யே நம:)

தா4த்ரு॒தா4மா தா4மகர:

ஸர்வக3: ஸர்வகோ3சர: ।

ப்3ரஹ்மஸ்ரு॒க்3—விஶ்வஸ்ரு॒க்—

ஸர்க3: கர்ணிகாரப்ரிய: கவி: ॥ 18 ॥

138. தா4த்ரு॒தா4மா

உலகைத் தாங்கியருளுதல், காத்தருளுதல் என்கிற செயல்களில் பெருந்திறலுடையவர்.

(அல்லது) உலகைத் திரும்பத் திரும்ப முன்னிருந்தவாறே படைப்பதற்குக் கருவியாக இருப்பவர். ‘தா4தா யதா2 பூர்வமகல்பயத்’ (புருஷசூக்தம்).

(அல்லது) உலகைப் படைக்கும் பிரும்மனுக்கு ஆதாரமாக இருப்பவர். பிரும்மன் முதலியோருக்கும் காரணமானவர்.

(அல்லது) அகில உலகங்களையும் தன்னுள் அடக்கிக் கொண்டவர்.

(ஓம் தா4த்ரு॒தா4ம்நே நம:)

139. தா4மகர:

தாமம் எனில் இருப்பிடம். அகில உலகங்கட்கும் தங்குவதற்கான இருப்பிடத்தை உண்டாக்கித் தருபவர்.

(அல்லது) தாமம் = ஒளி கிரணம் — ஒளியைப் படைத்தவர். சூரியன் ஒளிருவதில்லை. சந்திரன் ஒளிருவதில்லை. ‘ந தத்ர ஸூர்யோ பா4தி ந சந்த்3ர தாரகம்’ என்கிறது வேதம். ஆனால், ‘தஸ்ய பா4ஸா ஸர்வமித3ம் விபா4தி’ — அவரது ஒளியால் அனைத்தும் பிரகாசிக்கிறது என்று முடிக்கிறது வேதம். ஆக ஒளிரும் பொருள்களுக்கு ஒளியைத் தருபவர்.

(ஓம் தா4மகராய நம:)

140. ஸர்வக3:

எங்கும் நீக்கமற நிறைந்துள்ளவர்.

(அல்லது) படைக்கப்பட்டுத் தோன்றும் அனைத்திற்கும் காரணப் பொருளாக நிற்பதால் அனைத்திலும் உள்ளொளியாக, சித் சக்தியாக ஊடுருவி நிற்பவர். அதாவது ஆன்மாவாக இருப்பவர்.

(அல்லது) ஸம்ஹார (அழித்தல்) காலத்தில் தன்னுள் ஒடுக்கிக் கொண்டவை அனைத்தையும் தன்னையே அடையும்படிச் செய்பவர்.

‘தே ஸர்வக3ம் ஸர்வத: ப்ராப்ய தீ4ரா:’ (முண்டக உப. 3/2/5)

(ஓம் ஸர்வகா3ய நம:)

141. ஸர்வகோ3சர:

தென்னாடுடைய சிவன் எந்நாட்டவர்க்கும் இறைவன். அதுபோல, எல்லோரும் கண்கூடாகக் காணலாம்படி இருப்பினும் மெய்யடியார்கட்கு மட்டுமே எளிதில் காணக் கூடியவராக உள்ளவர்.

(அல்லது) எங்கும் ஒலி வடிவமாகப் பரவியுள்ள வேதத்திற்கு மட்டும் புலப்படுபவர்.

(அல்லது) ‘ஸஹஸ்ராணி ஸஹஸ்ரஶோ யே ருத்3ராதி4 பூ4ம்யாம்’ எனச் சிவலிங்கத் திருமேனியாக எங்கும் காணக் கிடைப்பவர்.

(ஓம் ஸர்வகோ3சராய நம:)

142. ப்3ரஹ்மஸ்ரு॒க்3

படைக்கும் கடவுளான பிரும்மதேவனைப் படைத்தவர்.

(அல்லது) பிராணனே வடிவான ஹிரண்யகர்ப்பன் (பிரும்மா), தவம், மந்திர ரூபமான வேதம், அதை ஓதும் அந்தணர் முதலியவர்களைப் படைத்தவர்.

‘ஸ ப்ராணமஸ்ருஜத, தபோ, மந்த்ரா:, கர்ம லோகா: லோகேஷு ச நாம ச’ (ப்ரஶ்நோபநிஷத் 6/4)

(ஓம் ப்3ரஹ்மஸ்ரு॒ஜே நம:)

143. விஶ்வஸ்ரு॒க்

உயர்வு, தாழ்வு, நல்லவன், தீயவன் என்கிறதான எந்தவொரு எதிர்ப்பார்த்தலும் இன்றி, தன் கருணை ஒன்றையே நினைத்து உலகினர் உய்வு பெற இவ்வுலகைப் படைத்தவர்.

(அல்லது) இவ்வுலகம் மற்றும் இந்திரன் முதலிய லோகபாலர்களையும், தனது ஞானம், ஐசுவரியம் முதலிய ஒப்பற்ற சிறப்புகளால் அடக்கி ஆளும் பெருமை கொண்டவர்.

(ஓம் விஶ்வஸ்ரு॒ஜே நம:)

144. ஸர்க3:

படைத்தலையே தன் சொரூபமாகக் கொண்டவர். தன்னுள் ஒடுங்கிய அனைத்து ஜீவராசிகளையும் படைத்தல் என்கிற ஒரு செயல் வாயிலாக வெளியே தோன்றும்படிச் செய்பவர்.

(ஓம் ஸர்கா3ய நம:)

145. கர்ணிகாரப்ரிய:

அரளிப்பூ மீது பிரியம் கொண்டவர்.

(ஓம் கர்ணிகாரப்ரியாய நம:)

146. கவி:

முக்காலமும் உணர்ந்தவர்.

பரந்து விரிந்து ஆழ்ந்து நிற்கும் நெடுநோக்குள்ளவர் (க்ராந்ததர்சீ கவி:). மேனோக்கை விடுத்து உள்நோக்குடையவர். பொறி—புலன்களால் உணர முடியாதனவற்றையும் தன் அகக்கண்ணால் காண்பவர்.

(அல்லது) வேதங்களை வெளிப்படுத்தியவர். ‘யஸ்ய நிஶ்வஸிதம் வேதா:’.

(அல்லது) யாப்பிலக்கணத் தவறின்றிப் பாக்களைப் புனைபவர்.

(ஓம் கவயே நம:)

ஶாகோ2 விஶாகோ2 கோ3ஶாக2:

ஶிவோ பி4ஷக3நுத்தம: ।

3ங்கா3ப்லவோத3கோ ப4வ்ய:

புஷ்கல: ஸ்த2பதி: ஸ்தி2ர: ॥ 19 ॥

147. ஶாக2:

வேதங்களின் கிளைகளாக இருப்பவர்.

‘விப்ரோ வ்ருக்ஷோ மூலகாந் யத்ரஸந்த்4யா

வேத3: ஶாகா2: த4ர்மகர்மாணி பத்ரம்’

— தேவீபாகவதம் 11/16/6

(அல்லது) முருகப்பெருமானின் தம்பிகளாகக் கருதப்படும் வீரபாகு முதலிய ஒன்பது வீரர்களில் ஒருவனான சாகனாக விளங்குபவர்.

(குறிப்பு:— சிவனாரது நெற்றிக்கண்ணிலிருந்து ஆறு தீப்பொறிகள் வெளித்தோன்றி முருகனாயின. அத்தீப்பொறிகளைக் கண்டு பயந்து ஓடிய உமையம்மையின் காற்சிலம்புகளில் உள்ள சதங்கைகளின் மணிகளில் ஒன்பது சிதறின. அம்மணிகளில் பார்வதீபிராட்டியின் ஒளி வடிவு தெரியவே சிவனார் அவற்றை உற்றுநோக்கினார். அப்பொழுது அம்மணிகளிலிருந்து வீரபாகு முதலிய ஒன்பது வீரர்கள் தோன்றினர் (கந்தபுராணம், சம்பவகாண்டம்).

(ஓம் ஶாகா2ய நம:)

148. விஶாக2:

விசாக நட்சத்திரத்தில் தோன்றியவர். ஊர்வன, பறப்பன, நடப்பன எனப் பல்வகைப் படைப்புகளைப் படைத்தவர்.

(அல்லது) உயர்திணை, அஃறிணை எனப் பலப்பல கிளைகளாக இவ்வுலகைப் படைத்தவர்.

(ஓம் விஶாகா2ய நம:)

149. கோ3ஶாக2:

‘கோ’ எனில் வேதங்கள். அந்த வேதங்களை ரிக்சாகை, யஜஸ்சாகை, ஸாமசாகை எனப் பல்வேறு கிளைகளாகப் பிரித்து, அவற்றை எங்கும் எப்பொழுதும் நிலவும்படிச் செய்தவர்.

(அல்லது) சுவர்க்கம், ஒளி, சொல் (வாக்கு), நீர், தீ, வாய்மை, நிலவு எனப் பல பொருள்கள் கொண்டது ‘கோ’ என்ற சொல். இறைவன் இத்தனை வடிவாகவும் காணப்படுகிறார். ஆகவே, அவரை ‘கோ3ஶாக2:’ என்கிறார்.

(ஓம் கோ3ஶாகா2ய நம:)

150. ஶிவ:

மங்கள வடிவானவர். சிவநாமாவைக் கூறுபவர்களைக் கண்டாலும் போதும், பாவியாயினும் அவனும் பவித்ரமாகிறான்.

‘சிவேதி மங்களம் நாம

முகே2 யஸ்ய நிரந்தரம் ।

தஸ்யைவ தர்சநாத3ந்யே

பவித்ரா: ஸந்தி நித்யச: ॥’

— சிவபுராணம், ஞானஸம்ஹிதை அத். 14

பெரும்பாலான மக்கள் வேதங்களுள் யஜுர்வேதத்தையே தங்கள் சாகையாகக் கொண்டுள்ளனர். அதிலுள்ள ஏழு காண்டங்களில் நடுவிலிருக்கும் நான்காம் காண்டத்தின் ஐந்தாவது பிரச்னம் முக்கியமானது. அதிலுள்ளதுதான் ஸ்ரீருத்ரம். அதற்குள் எட்டாவது அனுவாகத்தில் ‘நம: ஶிவாய’ என்கிற பஞ்சாக்ஷரம் வருகிறது. அதிலும் இரண்டு எழுத்துக்கள் முக்கியமானவை. அதுதான் ‘ஶிவ:’ என்பது.

இருப்பது—இல்லை என்கிற இரட்டைகள் தொலைந்து, வேறு கலப்படமற்றதாக விளங்குவது என்கிறது சுவேதாசுவதர உபநிஷத் — ‘ந ஸத் ந சாஸத் சிவ ஏவ கேவல:’ (4/18).

‘ஶிவ:’ எனும் திருநாமம் விஷ்ணுஸஹஸ்ர நாமத்தில் 27 மற்றும் 600வது நாமாக்களில் வருகிறது. ஆனாலும், இத்திருநாமா சிவனை மட்டும்தான் குறிக்கிறது என்கிறார் அப்பர் பெருமான்.

‘சிவனெனும் நாமந்தனக்கேயுடைய செம்மேனியம்மான்’ (தனித்திருவிருத்தம் 9).

(ஓம் ஶிவாய நம:)

151. பி4ஷக3நுத்தம:

உலகியல் நோயைத் தீர்த்தருளும் பெரும் மருத்துவர். உடற்பிணியை நீக்குபவர் மருத்துவர். ஆனால், மனப்பிணியை நீக்குபவர் இவ்வுலகில் எவருமிலர். இறைவன் ஒருவரால்தான் அதை நீக்க முடியும். மரணமிலாப் பெருவாழ்வளிப்பவர். அந்த வாழ்வு மெய்யறிவு கிட்டத்தான் கிட்டும். மெய்யறிவான பிரும்மவித்தையை அளிப்பவர். இந்த ஜீவாத்மாவிற்கு எந்த மருந்து தந்தால் பிறவிப்பிணி நீங்கும் என அறிந்த மருத்துவரல்லவா இறைவர்.

‘நோய்நாடி நோய்முதல் நாடி அதுதணிக்கும்

வாய்நாடி வாய்ப்பச் செயல்.’

— திருக்குறள் 948

என்பார் திருவள்ளுவர். ஜீவனின் அறியாமையின் தரமறிந்து, அவனது அறிவின் தரத்தையும் அறிந்து, இனிய சொற்களால் மெய்யறிவான பரஞானம் வருமாறு உபதேசித்துப் பிறவிக்கடலைக் கடத்தும் மருத்துவர்.

‘பி4ஷக்தமம் த்வா பி4ஷஜாம் ஶ்ருணோமி’ (ரிக்வேதம் 2/33/4)

‘ஸம்யக் விதீ3த நிதா3ந சிகித்ஸக:’ என்கிறது நிருக்தம்.

இவ்விறைவனை நினைத்த நொடியிலேயே அனைத்து நோய்களும் நீங்குவதால், இவரே பெரும் மருத்துவர். ‘மருந்தவர் வானவர் தானவர்க்கும் பெருந்தகை’ என்றும், ‘மருந்தவை மந்திரம் மறுமை நன்னெறியவை மற்றுமெல்லாம் அருந்துயர் கெடுமவர் நாமமே சிந்தை செய் நன்நெஞ்சமே’ என்றும் கூறுகிறார் சம்பந்தர். ‘மருந்தானை மந்திரிப்பார் மனத்துளானை’ என்பது அப்பர் பெருமான் திருவாக்கு.

(ஓம் பி4ஷக3நுத்தமாய நம:)

152. க3ங்கா3ப்லவோத3க:

பகீரதனுக்காகப் பெருவெள்ளமெனக் கிளம்பிய கங்கையை முடியில் தாங்கியவர்.

(அல்லது) பிரபஞ்சம் என்னும் பெருஞ்சேற்றில் மூழ்கித் தவிக்கும் ஜீவர்களைத் தூய்மைப்படுத்த தன் தலையில் ஆற்றைத் தரித்தவர்.

‘பேற்றைத் தவம் சற்றுமில்லாத என்னைப்

பிரபஞ்சமென்னும் சேற்றைக் கழிய வழி விட்டவா

செஞ்சடாடவி மேல் ஆற்றைப் பணியை

அம்புலியின் கீற்றை அணிந்த பெருமான்’

என்பார் அருணகிரிநாதர்.

(ஓம் க3ங்கா3ப்லவோத3காய நம:)

153. ப4வ்ய:

மங்கள சொரூபன். முக்காலங்களிலும் இருக்கும் இறைவன், இன்று இப்பொழுதும் நம்மிடையே இருப்பவர். (அல்லது) ‘பவம்’ என்கிற உலகமாக இருப்பவர்; அனைத்திற்கும் மூலகாரணமானவர்.

(ஓம் ப4வ்யாய நம:)

154. புஷ்கல:

அங்கிங்கெனாதபடி எங்கும் ஆனந்தபூர்த்தியாகி நிற்பவர். மங்களமான திருக்குணங்கள் அனைத்தும் இவரிடமே குடிகொண்டுள்ளதால், இவரே நிரம்பியவர். வேண்டுதல் வேண்டாமை இலான். ஆகவே, நிறைவு பெற்றவர்.

(ஓம் புஷ்கலாய நம:)

155. ஸ்த2பதி:

அகில பிரும்மாண்டங்களையும் படைத்தவர், பெரும் சிற்பி. ‘ஸ இமாந் லோகாந் அஸ்ருஜத’ (ஐதரேய உப. 1/2).

(அல்லது) ஜீவராசிகளை 84 லட்சம் விதமாகப் பிரித்துப் படைத்தவர். ‘விஶ்வஸ்ய ஸ்ரஷ்டாரம் அநேக ரூபம்’ (சுவேதாசுவதர உப. 4/14).

(ஓம் ஸ்த2பதயே நம:)

156. ஸ்தி2ர:

ஆதி—அந்தமில்லாதவர்; வளர்ச்சி—தேய்வற்றவர்; பரிணாமமற்றவர்; என்றும் ஒரே நிலையில் இருப்பவர்.

(அல்லது) ‘வேண்டுவார் வேண்டுவன ஈவான் கண்டாய்’ என அடியார்கட்கு வேண்டுமான நிலைத்த முக்தியின்பத்தை அருளுபவர்.

(அல்லது) தோன்றுதல், இருத்தல், வளர்தல், மாறுதல், குறைதல், மறைதல் போன்ற ஆறு மாறுபாடுகளுமற்ற நிலையிலேயே நிலைத்திருப்பவர்.

‘வ்ருக்ஷ இவஸ்தப்தோ4 தி3வி திஷ்டத்யேக:’ (சுவேதாசுவதர உப. 3/9)

(அல்லது) மோக்ஷம் (முக்தி) என்கிற உறுதிப் பொருளானவர்.

(அல்லது) தன்னை அண்டியவர்கட்கு நிலைத்த இன்பத்தை இந்நிலவுலகிலும் பரவுலகிலும் தருபவர்.

(ஓம் ஸ்தி2ராய நம:)

விஜிதாத்மா விதே4யாத்மா

பூ4தவாஹநஸாரதி2: ।

ஸக3ணோ க3ணகாயஶ்ச

ஸுகீர்திஶ்சி2ந்நஸம்ஶய: ॥ 20 ॥

157. விஜிதாத்மா

மனதை வெற்றி கொண்டவர். மனதை அடக்குவதற்கெனத் தனியொரு முயற்சியோ, சாதனமோ தேவைப்படாமல், தனக்குத்தானே அடங்கிய மனமுடையவர். பெறவேண்டியது என இனி எதுவுமே இல்லாததால் அதாவது அனைத்துமே பெற்றவராதலால், மனம் புறவுலகுக்குச் செல்ல வாய்ப்பில்லை. ஆகவே, மனமடங்கியவர்; அடியவர்களால் வெல்லப்பட்டவர்.

(ஓம் விஜிதாத்மநே நம:)

158. விதே4யாத்மா

அடியார்களது அன்புக்கட்டளைகளுக்குத் தன்னை ஆட்படுத்திக் கொண்டவர்.

உடல், மனம், பொறிகள் ஆகியனவற்றால் தன் விருப்பப்படி செயல்புரிபவர். அவற்றிற்கு அடங்காதவர்.

(அல்லது) ‘அவிதே4யாத்மா’

‘அவிதே4யாத்மா பரப்ரேஷ்யத்வ வர்ஜநாத்’ என்கிற நிருக்தத்தின்படி தன்னைத் தன்வயத்திலேயே கொண்டவராதலால் பிறர் வசமாகாதவர். பிறர் கட்டளைக்காட்படும் நிலையில் இல்லாதவர்.

(ஓம் விதே4யாத்மநே நம:)

159. பூ4தவாஹநஸாரதி2:

ஐம்பெரும் பூதங்களாலான இவ்வுடலாகிய ரதத்தை நடத்திச் செல்லும் புத்தி ரூபமாகிற சாரதியாக இருப்பவர்; சிவகணங்களாகிய பூதங்களைத் தனக்கு வாகனமாகக் கொண்டு அப்பூதங்களை நடத்திச் செல்பவர்.

(ஓம் பூ4தவாஹநஸாரத2யே நம:)

160. ஸக3ண:

தன் சிவகணங்களால் சூழப்பட்டவர்.

(ஓம் ஸக3ணாய நம:)

161. க3ணகாய:

கணங்களின் சொரூபமாக விளங்குபவர். கணம் = கூட்டம். மெய்யடியார்களையே தன் சொரூபமாகக் கொண்டவர்.

(ஓம் க3ணகாய நம:)

162. ஸுகீர்தி:

புகழ்வதற்கான பெரும் பெருமை கொண்டவர், பொய்யாகாத நிறை புகழாளர். நம் புத்திக்கெட்டியவாறு கூறும் சிறு புகழ்ச்சியையும் நிறை புகழ்ச்சியாகக் கொள்பவர்.

(ஓம் ஸுகீர்தயே நம:)

163. சி2ந்நஸம்ஶய:

உள்ளங்கையில் வைக்கப்பட்ட நெல்லிக்கனி போல் உள்ளது உள்ளபடி அனைத்தையும் அறிந்தவராதலால், ஐயம் என்பது எதிலும் எங்கும் அவருக்கில்லை. ‘ருத்3ராபி4 ஸம்ஶயாபா4வாத்ச்சி2ந்ந ஸம்ஶய:’ என்பது நிருக்தம்.

(அல்லது) இறைவனது புகழோ மனம்—வாக்குக்கு எட்டாதது. அவ்விறைவனை நாம் பெற முடியுமோ, முடியாதோ என்கிற ஐயத்தை ஓர் அடியவன் கொள்வானேயானால், அவனது ஐயத்தை நீக்கித் ‘தான் ஏழைப்பங்காளன்’ என்பதை ஐயமற உணரச் செய்பவர்.

(ஓம் சி3ந்நஸம்ஶயாய நம:)

காமதே3வ: காமபாலோ

4ஸ்மோத்3தூ4லிதவிக்3ரஹ: ।

4ஸ்மப்ரியோ ப4ஸ்மஶாயீ

காமீ காந்த: க்ரு॒தாக3ம: ॥ 21 ॥

164. காமதே3வ:

மனிதர்கள் விரும்பும் அனைத்து விருப்பங்கட்கும் அதிட்டானமாக (இடமாக) விளங்குபவர்; அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்கிற நாற்பெரும் பேறுகளையும் விரும்பும் அடியார்க்கட்கு அவற்றை விரும்பியவாறே அளிப்பவர்; மன்மதனால் தொழப்பட்டவர்; அறநெறிக்குட்பட்ட உலகியல் காமனையாகவும் விளங்குபவர்.

‘த4ர்மாவிருத்3தோ4 பூ4தேஷு காமோஸ்மி’ (ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 7/11).

(ஓம் காமதே3வாய நம:)

165. காமபால:

பயனை நோக்கிப் பக்தி புரியும் அடியார்களது விருப்பங்களை நிறைவேற்றுபவர்; ‘யோக3க்ஷேமம் வஹாம்யஹம்’ (9/22) என்கிற ஸ்ரீமத்பகவத்கீதையின் வசனப்படி, அடியார்கட்குத் தான் அளித்த செழுமையான காமங்களைக் குறையாமலும் அழியாமலும் காத்தருள்பவர்.

(ஓம் காமபாலாய நம:)

166. ப4ஸ்மோத்3தூ4லிதவிக்3ரஹ:

திருமேனி முழுவதும் திருநீறு பூசியவர், நீறுபூத்த நெருப்பானவர்.

(ஓம் ப4ஸ்மோத்3தூ4லிதவிக்3ரஹாய நம:)

167. ப4ஸ்மப்ரிய:

‘விபூதிர்பூதிரைஶ்வர்யம்’ என்பது அமரகோசம். விபூதி எனில் செழுமை. அச்செழுமை என்பது அடியார்களான பக்தர்கள். ஆக அடியார்கட்கு எளியவர். பிரியமானவர்.

(ஓம் ப4ஸ்மப்ரியாய நம:)

168. ப4ஸ்மஶாயீ

காசியம்பதியில் ‘மணிகர்ணிகை’ என்னும் புண்ணிய இடத்தில் ஜீவான்மாக்கள் மரித்து எரிக்கப்படுகின்றனர். இந்த ஜீவான்மாக்கள், தங்கள் கர்மவினைக்கேற்ப நல்லுலகைப் பெற, இறைவன் அங்குள்ள திருச்சாம்பலில் விளையாடுகிறார் என்கிறது காசிகாண்டம். காசியம்பதியை ‘மஹாஶ்மஶாநம்’ என்கிறது புராணங்கள். ஆகவே, திருநீறு வடிவாகவே விளங்கும் காசியம்பதியில் ஸ்ரீவிசுவநாதராக ஜோதிர்லிங்கமாகத் திகழ்பவர்.

(ஓம் ப4ஸ்மஶாயிநே நம:)

169. காமீ

தன்னடியார்களை மிகவும் நேசிப்பவர். இகபர அனைத்து நலன்களையும் வழங்குவதால் அடியார்களால் விரும்பப்படுபவர். இறைவன் பூர்ணகாமனாகையால் விரும்பியதை நிறைவுறப் பெற்றவர்.

(ஓம் காமிநே நம:)

170. காந்த:

கண்டார் காதல் கொள்ளத்தக்கப் பொலிவும் குணங்களும் உடையவர். ஜீவனாகிற பெண்டிரால் விரும்பப்படுகிற மணாளன். ‘க:’ எனில் பிரும்மா. அவரது ஆயுட்காலத்திற்கு எல்லையுண்டு. அதுவே ‘பரம்’ என்பது. ஆக பிரும்மாவின் ஆயுளையும் முடிப்பவர்.

(ஓம் காந்தாய நம:)

171. க்ரு॒தாக3ம:

அனைத்து தந்திர சாஸ்திரங்களான ஆகமங்களையும் ரசனை செய்தவர். மந்திர சாஸ்திரங்களை அருளியவர். இறைவனது கட்டளைகளே ஆகமங்கள்.

(ஓம் க்ரு॒தாக3மாய நம:)

ஸமாவர்தோநிவ்ரு॒த்தாத்மா

4ர்மபுஞ்ஜ: ஸதா3ஶிவ: ।

அகல்மஷஶ் சதுர்பா3ஹுர்

து3ராவாஸோ து3ராஸத3: ॥ 22 ॥

172. ஸமாவர்த:

உலகியல் சக்கரமான பிறப்பிறப்பு, இரவு—பகல், இன்ப—துன்பம் என்பனவற்றைத் திரும்பத் திரும்பச் சுழல வைப்பவர்; ஒருநிலையை மற்றொரு நிலையாக மாற்றுபவர்; உலகச்சுழலில் அறியாமையால் சிக்குண்டவர்கள் தன்னைச் சரணமடையும்போது இச்சுழலை நிறுத்தி அவர்களை முக்திக்கரை சேர்ப்பவர். தன்னடியார்கள் வேண்டத் திரும்பத் திரும்பக் காட்சியளிப்பவர்.

(ஓம் ஸமாவர்தாய நம:)

173. அநிவ்ரு॒த்தாத்மா

அங்கிங்கெனாதபடி எங்கும் நீக்கமற நிறைந்திருப்பவராதலால், அவரது தொடர்பற்ற காலமோ, தேசமோ, பொருளோ இல்லை. அனைத்து ஜீவராசிகளோடும் தொடர்புடையவர்.

(குறிப்பு:— ‘நிவ்ருத்தாத்மா’ என்கிற பாடத்தைக் கொண்டால், பற்றை விலக்கியவர்.

பற்றுக பற்றற்றான் பற்றினை அப்பற்றைப்

பற்றுக பற்று விடற்கு.

— திருக்குறள் 350

வாழ்க்கை சுழலில் உயிரினமனைத்தையும் சிக்க வைத்துக் கட்டுப்படுத்துகின்ற இறைவன், தான் அதில் சிக்காதவராக வெளியிலேயே நிற்கிறார். (சேற்றில் சிக்காதவனன்றோ சேற்றில் சிக்கியவனை விடுவிக்க முடியும்.)

(ஓம் அநிவ்ரு॒த்தாத்மநே நம:)

174. த4ர்மபுஞ்ஜ:

தர்மமே கொத்தாக விளங்குபவர். புண்ணியத்தின் நிலைக்களம்.

(ஓம் த4ர்மபுஞ்ஜஸே நம:)

175. ஸதா3ஶிவ:

என்றும் மங்களங்களையே செய்பவர். எப்பொழுதும் மங்களமானவர். ‘சிந்மாத்ரோஹம் ஸதா3ஶிவ:’ என்கிற சுருதிப்படி சின்மாத்திரை சொரூபமானவர்; ‘ஸதா3ஶிவ: ஶப்33மூர்த்தி:’ என்றபடி ஒலி வடிவானவர்; ‘ஸத்3யோஜாதம்’ முதலிய ஐந்து பிரும்மங்களில் ஈசான சொரூபராக இருப்பவர். ‘ஈஶாந: ஸர்வவித்3யாநாம் . . . . . . . ஶிவோமே அஸ்து ஸதா3ஶிவோம்’ (தை. உப. ப்ர. 4)

(ஓம் ஸதா3ஶிவாய நம:)

176. அகல்மஷ:

பாவங்களான குற்றங்களற்றவர்.

ஶிவேதி நாம விமலம்

யேநோச்சரிதமாத3ராத் ।

தேந பூ4யோ ந ஸம்ஸார—

ஸாகரஸ் ஸமவாப்யதே ॥

— ருத்ரயாமளம்

‘ஶிவன்’ என்கிற திருநாமமே தூயது, குற்றமற்றது. அதை விருப்புடன் பொறுப்புடன் ஓதுவார் இச்சம்சாரக் கடலைத் திரும்பப் பெறார்.

‘ஶிவ’ என்கிற திருநாமமே குற்றமற்றது என்னும்போது, அதன் நாமியான சிவபிரானுக்குக் குற்றமேது?

(ஓம் அகல்மஷாய நம:)

177. சதுர்பா3ஹு:

நான்கு திருத்தோள்கள் கொண்டவர். நாற்றிசைகளிலும் பரந்துள்ள இவ்வுலகைக் காத்தருள நான்கு திருத்தோள்கள்; நால்வகைப் புருஷார்த்தங்களையும் தனித்தனியே தர நான்கு திருத்தோள்கள்; ஸத்வம், ரஜஸ், தமஸ், அஹங்காரம் என்கிற நான்கு தத்துவங்களையே தனது நான்கு தோள்களாகக் கொண்டவர்.

(ஓம் சதுர்பா3ஹவே நம:)

178. து3ராவாஸ:

எளிதில் உள்ளத்தில் பதியாதவர். எந்த இறைவனை யோகிகள் மிகவும் கடினமான தியானம், தவம் முதலியவற்றால் தன் இதயக்கோயிலில் குடியிருக்க வைக்கின்றனரோ, அவ்விறைவன். எளிதில் அவரது திருக்கயிலையில் இடங்கொள்வது இயலாதாகையால் பெறுதற்கரிதானவர்.

(ஓம் து3ராவாஸாய நம:)

179. து3ராஸத3:

எவராலும் வெற்றிகொள்ள இயலாதவர். எவராலும் எளிதில் அடைய இயலாதவர்.

(ஓம் து3ராஸதா3ய நம:)

து3ர்லபோ4 து3ர்க3மோ

து3ர்க3: ஸர்வாயுத4விஶாரத3: ।

அத்4யாத்மயோக3நிலய:

ஸுதந்துஸ்தந்துவர்த4ந: ॥ 23 ॥

180. து3ர்லப4:

எளிதில் கிட்டாதவர். பெறற்கரிதானவர். ஞானிகள், அடியார்கள் தவிர மற்றவர்கட்குப் பெற இயலாதவர். ‘ஶ்ரவணாயாபி ப3ஹுபி4ர்யோ ந லப்4ய:’ (கட உபநிஷத் 1/2/7). இறையறிவும் நீங்காத காதலும் பெறுவது மிகக் கடினம். இவற்றையே சாதனமாகக் கொண்டு, அவரைப் பெறுவதும் மிகக் கடினமே. பக்திதான் அவரைப் பெற வைக்கும். ‘ப4க்த்யா த்வநந்யயா ஶக்ய அஹமேவம் விதோ4ர்ஜுந ।’ (ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 11/54). அலையும் மனதால் பெற இயலாதவர். ‘தஸ்யாப்—யந்யமநஸ்கஸ்ய ஸுலபோ4 ந ஜநார்த3ந:’ என்பது பாரதம்.

(ஓம் து3ர்லபா4ய நம:)

181. து3ர்க3ம:

எளிதில் நெருங்க முடியாதவர்; எளிதில் அறிய முடியாதவர்.

பரம்பொருளைப் பற்றிய உணர்வு பெறத் தேவையான சிரவணம், கேட்டல் (குருவிடமிருந்து பெறும் நூலறிவு), மனனம் (அப்படிப் பெற்ற அறிவு கொண்டு ஆராய்ந்து தெளிவு பெறுதல்), நிதித்யாஸனம் (அவ்வாறு தெளிந்த உள்ளத்தில் பரமனை இருத்தி, மற்ற புலன்களின் ஓட்டத்திலிருந்தும் மனதைத் திருப்பிப் பரமனிலேயே நிறுத்தி, வேறு எந்தவித எண்ணங்களும் இன்றித் தன்வயப்படுதல்) என்கிற மூன்று உபாயங்களும் எளிதில் கைகூடாது. ஆகையால் அவரை உணருதல் (அறிதல்) அரிதாகிறது. ‘நாயமாத்மா ப்ரவசநேந லப்4ய: ந மேத4யா ந ப3ஹுநா ஶ்ருதேந’ (கட உபநிஷத் 1/2/23).

ஆதியும் அந்தமும் இல்லா அருட்பெருஞ்ஜோதி சொரூபர். ஆகையாலே காண இயலாதவர்.

(ஓம் து3ர்க3மாய நம:)

182. து3ர்க3:

பாவங்கள், முத்தாபங்கள் ஆகியவற்றிலிருந்து பக்தனைக் காத்தருள கோட்டையின் மதிற்சுவர் போல் இருப்பவர். நம்மிடம் அவிச்சை முதலிய மறைப்புக்கள் (ஆவரணங்கள்) உள்ளதால் நெருங்க முடியாதவர். ‘துஷ் ப்ரவேஶதயா து3ர்க3: பாபிபி4: ஸர்வதை2வ ஸ:’ என்பது நிருக்தம்.

(ஓம் து3ர்கா3ய நம:)

(ஒப்புநோக்குக:— மேற்குறித்த 180, 181, 182வது நாமாக்கள் விஷ்ணுஸஹஸ்ரநாமத்தில் 777, 778, 779வது நாமாக்களாக வருவது காண்க.)

183. ஸர்வாயுத4விஶாரத3:

அனைத்து அஸ்திரங்களையும் பிரயோகிப்பதில் (அஸ்திரக் கலையில்) வல்லுநர். வில், அம்பு போன்ற ஆயுதங்கள் சஸ்திரங்களாகும். மந்திரம் மூலம் புல்லும் அஸ்திரமாகலாம். ‘ஸ த3ர்ப4ம் ஸம்ஸ்தராத்3க்3ரு॒ஹ்ய ப்3ராஹ்மேணாஸ்த்ரேண யோஜயத் ॥’ (ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயணம், சுந்தர காண்டம் 38/30) — ‘புல் பிரும்மாஸ்திரம் ஆயிற்று’ என்பது சீதையின் திருவாக்கு. சிவபிரானுக்குச் சிரிப்பும் ஆயுதமே — முப்புரங்களை எரித்தது சிவபிரானின் புன்சிரிப்புதானே. காளமேகப் புலவரும் இரட்டைப் புலவர்களும் சேர்ந்து பாடியது——

‘நாணென்றால் நஞ்சிருக்கும் நற்சாபம் கற்சாபம்

பாணந்தான் மண் தின்ற பாணமே — சீராரூர்

சிவனே நின் சிரிப்பன்றோ நேராரூர்

செற்ற நிலை.’

(ஓம் ஸர்வாயுத4விஶாரதா3ய நம:)

184. அத்4யாத்மயோக3நிலய:

‘அத்யாத்மம்’ என்கிற ஆன்மீக யோகத்தில் நிலை கொள்பவர்.

(ஓம் அத்4யாத்மயோக3நிலயாய நம:)

185. ஸுதந்து:

உலகை நூல் போல் தொடர்ச்சியாகவும், நீண்டதாகவும், சுருட்டக் கூடியதாகவும் செய்பவர். சிறிய பஞ்சிலிருந்து நீண்ட நூலைத் திரிப்பது போலத் தன்னிடமிருந்து உலகை விரிப்பவர்.

‘யதோ2ர்ணநாபி4: ஸ்ரு॒ஜதே க்3ரு॒ஹ்ணதே ச . . . . . . ததா2க்ஷராத்ஸம்ப4வதீஹ விஶ்வம்’ (முண்டக உப. 1/1/7) — ‘சிலந்திப்பூச்சி தன்னிடமிருந்தே நூலைப் படைத்து, வலைபின்னி, தான் அதிலேயே குடியிருந்து, பின் அதைத் தன்னுள்ளே இழுத்துக் கொள்கிறது.’ அதுபோல அக்ஷரரூபரான இறைவனிடமிருந்து இவ்வுலகு தோன்றுகிறது.

(அல்லது) மறநெறியில் செல்பவர்களைக் கவர அழகான, ஆனால் கடக்க இயலாத (உலகியல்) வலையை விரிப்பவர்.

(ஓம் ஸுதந்தவே நம:)

(ஒப்புநோக்குக:— விஷ்ணுஸஹஸ்ரநாமம் 784வது நாமாவாக வருவது காண்க.)

186. தந்துவர்த4ந:

நீண்ட நூலைப் போல் உலகை விரிவடையச் செய்து வளர்ப்பவர் (வர்த4யதி பூரயதி), நிரப்புவர் (வர்த4யதி), பயனற்றவைகளை வெட்டிக் களைபவர் (வர்த4யதி சேதயதி), நல்லெண்ணம் அற்றவர்களைப் பாவச் செயல் புரிபவர்களைப் பாவச்செயலிலேயே கவரச் செய்து துன்பச் சூழலில் ஆழ்த்துபவர்.

(ஓம் தந்துவர்த4நாய நம:)

(ஒப்புநோக்குக:— விஷ்ணுஸஹஸ்ரநாமம் 785வது நாமாவாக வருவது காண்க.)

ஶுபா4ங்கோ3 லோகஸாரங்கோ3

ஜக3தீ3ஶோ ஜநார்த3ந: ।

4ஸ்மஶுத்3தி4கரோ மேரு:

ஓஜஸ்வீ ஶுத்34விக்3ரஹ: ॥ 24 ॥

187. ஶுபா4ங்க3:

அழகான திருமேனி படைத்தவர். ‘பொன்னார் மேனியன்’, ‘கண்ணார் அமுதன்’, ‘மின்னொளி கொண்ட பொன்னொளி’, ‘சோதியாய்த் தோன்றும் உருவமே உருவம்’ என்பது திருவாசகம். ‘ஹிரண்யஶ்மஶ்ரு: ஹிரண்யகேச: ஆப்ரநகா2த் ஸர்வ ஏவ சுவர்ண:’ (1/6/6) என்கிறது சாந்தோக்ய உபநிடதம்.

(ஓம் ஶுபா4ங்கா3ய நம:)

(ஒப்புநோக்குக:— விஷ்ணுஸஹஸ்ரநாமம் 782வது நாமாவாக வருவது காண்க.)

188. லோகஸாரங்க3:

உலகில் காணும் சாரத்தை (ESSENCE) மட்டும் ஏற்பவர். உண்மையான சாரம் பக்தியோகம். அதனால் பெறப்படுபவர். சாந்தோக்ய உபநிஷத்தில் வரும் ஒரு சிறுகதை. உலகின் தந்தையான பிரும்மதேவர், உலகை வாட்டி அதனின்றும் மூன்று வேதங்களான சாற்றைப் பிழிந்தெடுத்தார். பின் அவ்வேதங்களைப் பிழிய, ‘பூ:, புவ:, ஸுவ:’ என்கிற மூன்று வியாஹ்ருதிகளான ஒலி சாறாகக் கிடைத்தது. அம்மூன்றையும் வாட்டிப் பிழியவே ‘ப்ரணவம்’ என்கிற சாறு கிட்டியது. ஆக அனைத்தின் சாரம் ‘ஓம்’ என்னும் பிரணவம். அப்பிரணவத்தாலேயே பெறப்படுபவர்.

ப்ரஜாபதிர் லோகாந் அப்4யதபத் தேப்4யோபி4தப்தேப்4ய: த்ரயீவித்3யா ஸம்ப்ராஸ்ரவத் தாம் அப்4யதபத் தஸ்யா அபி4தப்தாயா ஏதாந்யக்ஷராணி ஸம்ப்ராஸ்ரவந்த பூ4ர்பு4வ: ஸ்வரிதி தாந்யப்4யதபத் தேப்4யோ அபி4தப்தேப்4ய ஓங்கார: ஸம்ப்ராஸ்ரவத் (சாந்தோக்ய உபநிஷத் 2/23/2—3)

(அல்லது) உலகம் என்கிற உயர்ந்த மக்கள் அளிக்கும் சாரமான பொருளையே ஏற்பவர். (‘உலகம் என்பது உயர்ந்தோர் மாட்டே’ என்பது தொல்காப்பியம்.) பக்திதானே உயர்ந்த சாரமான பொருள். ‘ஸம்ஸாரே கிம் ஸாரம் புராரேச்சரணகமல பஜநம்’ என்கிறபடி பக்தியோகம் சாரமான வழிபாட்டினாலேயே எளிதில் பெறப்படக் கூடியவர்.

(ஓம் லோகஸாரங்கா3ய நம:)

(ஒப்புநோக்குக:— விஷ்ணுஸஹஸ்ரநாமம் 789வது நாமாவாக வருவது காண்க.)

189. ஜக3தீ3ஶ:

அனைத்துலகங்கட்கும் ஒப்பற்ற ஒரே தலைவர். (‘ஜக3த் ஈஶ:’ — ‘ஜகத்துக்கு ஈசன்’ என்கிற தத்புருஷ ஸமாஸத்தின் ஆறாம் வேற்றுமை.)

(அல்லது) ‘ஜக3த் ஈஶ: யஸ்ய’ — எவருக்கு உலகம் தலைவரோ, அதாவது உயர்ந்தோர்களான (பக்தர்களான) தொண்டர்களையே தனக்குத் தலைவர்களாகக் கொண்டவர் என்கிறது ‘பஹுவ்ரீஹி’ ஸமாஸம்.

(ஓம் ஜக3தீ3ஶாய நம:)

190. ஜநார்த3ந:

தன்னடியார்களைத் துன்புறுத்தும் நெறிதவறியவர்களைத் துன்புறுத்தி அடக்கியும், அறநெறி மறந்து உலகிற்குத் தீங்கிழைப்பவர்களை மாய்த்தும் தீவினைப்பயன்களை அனுபவிப்பதற்கு நரகத்திலிட்டும் வாட்டுபவர். (‘ஜநாந் அர்த்3தயதி ஹிநஸ்தி’ என்கிறது ஸமாஸம்.)

(அல்லது) தன்னைச் சரண்புகுந்த மெய்யடியார்களால் யாசிக்கப்படுபவர். (‘ஜநை: அர்த்யதே யாச்யதே’) முக்திப்பேறு வேண்டிப் பெறுவதற்கு அணுகத்தக்கவர்.

(ஓம் ஜநார்த3நாய நம:)

191. ப4ஸ்மஶுத்3தி4கர:

பஸ்மாவான விபூதியால் (திருநீறால்) பிறரைத் தூய்மைப்படுத்துபவர். நோயுற்றவர்கள் நீராட முடியாதென்கிற சமயத்தில் விபூதியான திருநீறை உடலில் பூசிக் கொள்வதாலேயே அவர்கள் தூய்மை பெறுகிறார்கள் என்பது சமயாசாரசித்தம்.

அஶக்த: ஸமயாசாரே

மநஸா பாபமாசரந் ।

சுசிரேவ பவேந்நித்யம்

த்ரிபுண்ட்ரஸ்ய து தா4ரணாத் ॥

— ஸ்ம்ருதி சாரசமுச்சயம்

இதற்கு ‘விபூதி ஸ்நாநம்’ எனப் பெயர்.

துயிலைத் தடுப்பது நீறு

சுத்தம் ஆவது நீறு

. . . . . . . . . . . . . . .

ஏல உடம்பிடர் தீர்க்கும்

இன்பந்தருவது நீறு.

— திருநீற்றுபதிகம், சம்பந்தப் பெருமான்

‘த்ரிபுண்ட்ரம் ப4ஸ்மநா கரோதி யோ வித்3வாந் . . . . . . . ஸ ஸர்வேஷு தீர்த்தேஷு ஸ்நாதோ ப4வதி’ (காலாக்னி ருத்ரோபநிஷத்).

(ஓம் ப4ஸ்மஶுத்3தி4கராய நம:)

192. மேரு:

‘மேரு’ என்கிற தங்கமலை உலகைத் தாங்கும் ஆதாரமாக உள்ளது. இதில் நான்கு கொடுமுடிகள் உண்டு. பிரும்மா, விஷ்ணு, ருத்ரர் ஆகிய மூவரும் இக்கொடுமுடிகளையே தங்கள் வாசத்தலமாகக் கொண்டுள்ளனர். ‘மேரு: ஸுமேரு: ஹேமாத்ரி ரத்நசாநு: ஸுராலய:’ என்பது அமரம். இதன் நடுவிலிருக்கும் கொடுமுடி 400 யோஜனை உயரமுள்ளது. இதில்தான் இறைவன் உமையம்மையுடன் வீற்றிருக்கிறார். துர்வாச மகரிஷி எழுதிய ‘லலிதாஸ்தவரத்னம்’ என்கிற நூலில் இதன் விளக்கம் உள்ளது.

(அல்லது) நமது உடலில் உள்ள முதுகுத்தண்டிற்கு ‘மேரு தண்டம்’ என்று பெயர். இதன் உச்சியில் இறைவன் இருப்பதாக யோக நூல்கள் கூறுகின்றன.

(ஓம் மேரவே நம:)

193. ஓஜஸ்வீ

‘அஸாதா4ரண ஸாமர்த்2யம் ப3லம் ஓஜ: ப்ரசக்ஷதே’ என்பது நிருக்தம். எவருக்கும் எட்டவியலாத பெருந்திறலும், அத்திறலைப் பயன்படுத்தும் சாமார்த்தியமும் ‘ஓஜஸ்’ எனப்படும். இவ்வாறான பெருந்திறல் கொண்டவர் இறைவன்.

(ஓம் ஓஜஸ்விநே நம:)

194. ஶுத்34விக்3ரஹ:

இன்ப—துன்பங்கள் போன்ற இரட்டைகளின் உணர்விற்கு அப்பாற்பட்ட திருமேனி உடையவர். மறையான வேதத்திற்குத் ‘தூமறை’ என்று பெயர். அந்த வேத வடிவாக உள்ளவர்.

(ஓம் ஶுத்34விக்3ரஹாய நம:)

அஸாத்4ய: ஸாது4ஸாத்4யஶ்ச

ப்4ரு॒த்யமர்கடரூபத்4ரு॒க் ।

ஹிரண்யரேதா: பௌராணோ

ரிபுஜீவஹரோ ப3லீ ॥ 25 ॥

195. அஸாத்4ய:

காதலாகிக் கசிந்துருகும் பக்தர்களுக்கன்றி மற்றவர்களால் அடைய முடியாதவர். ‘ந கர்மணா ந ப்ரஜயா த4நேந த்யாகே3 நைகே அம்ருதத்வமாநஶு:’ — கர்மயோகமோ, சந்ததி விருத்தியோ, செல்வமோ இறைவரான அம்ருதத்தைக் கிடைக்கச் செய்யாது. தியாகமே அமுதத்தை அளிப்பது என்பது சுருதி.

நாயமாத்மா ப்ரவசநேந லப்4ய:

ந மேத4யா ந ப3ஹுநா ஶ்ருதேந ।

யமேவைஷ வ்ரு॒ணுதே தேந லப்4ய: தஸ்யைஷ

ஆத்மா விவ்ரு॒ணுதே தநூம்ஸ்வாம் ॥

— கட உபநிஷத் 1/2/23

இவ்வான்மாவான பரமான்மா விரிவுரைத்தலினாலோ, புத்தியினாலோ, பலரிடம் கேட்டுப் படித்ததினாலோ பெறற்கியலாதவன். ஆனால், எவன் இறைவனது கருணையையே வேண்டி நிற்பானோ, அவனுக்கு இறைவன் அருள்புரிகிறான். யோக மாயை என்னும் திரையை விலக்கித் தன் சொரூபத்தை உணர வைக்கிறான். ‘அவனருளாலே அவன்தாள் வணங்கி’ (திருவாசகம், சிவபுராணம்) என்பார் மணிவாசகர்.

(ஓம் அஸாத்4யாய நம:)

196. ஸாது4ஸாத்4ய:

இறைவனது கருணையை நோக்கி நெஞ்சு நெக்குருகி நிற்பார்களான அடியவர்களுக்கே பெறலாகுபவன். ‘பக்தியாய் நினைந்து பரவுவார் தமக்குப் பரகதி கொடுத்தருள் செய்யும் சித்தனே’ (திருவாசகம், அருட்பத்து 8).

இங்கு எம்மாதிரியான அடியவர்கட்கு இறைவன் எளியவரெனில், மணிவாசகர் கூறுகிறார்——

நெக்கு நெக்குள் உருகி உருகி

நின்றும் இருந்தும் கிடந்தும் எழுந்தும்

நக்கும் அழுதும் தொழுதும் வாழ்த்தி

நானாவிதத்தால் கூத்தும் நவிற்றிச்

செக்கர் போலும் திருமேனி திகழ

நோக்கிச் சிலிர் சிலிர்த்துப்

புக்கு நிற்பது என்று கொல்லோ

என் பொல்லா மணியைப் புணர்ந்தே.

— திருவாசகம், புணர்ச்சிப் பத்து 8

(ஓம் ஸாது4ஸாத்4யாய நம:)

197. ப்4ரு॒த்யமர்கடரூபத்4ரு॒க்

பார்வதியின் கேள்விக்கு விடையாக, ஸ்ரீராமநாமத்தின் பெருமையைக் கூறிய சிவபிரான், தான் அத்திருநாமாவைத் தன் நெஞ்சினுள் இருத்திச் சொல்லிக் கொண்டே இருக்கவேண்டும் என்கிற விருப்பத்தால், ஸ்ரீராமபிரானுக்குச் சேவை செய்ய அனுமனாகப் பிறந்தார் என்கிறது தேவிபுராணம்.

அஹம் வாநரரூபேண

ஸம்பூ4ய பவநாத்மஜ: ।

ஸாஹாய்யம் தே கரிஷ்யாமி

யதோ2சிதமரிந்தம ॥

— தேவிபுராணம் 37/5

‘ருத்ரவீர்ய ஸமுத்பவாய நம:’

— ஸ்ரீஆஞ்ஜனேய அஷ்டோத்திரம்)

(ஓம் ப்4ரு॒த்யமர்கடரூபத்4ரு॒ஷே நம:)

198. ஹிரண்யரேதா:

ஹிரண்யம் — தங்கம். அக்னி (தீ) போல் ஒளிரும் ரேதஸ் உடையவர். தைஜஸம் எனப்படுகின்ற ராஜஸ அஹங்காரத்துடன் கலந்த சாத்விக அஹங்காரம் சூட்சும உடலைப் படைத்தது. அவ்வாறு படைக்கப்பட்ட சூட்சும சரீர ஸமஷ்டி (கூட்டு) சக்தியும் ஒளியும் கொண்டு தங்கம் போலப் பிரகாசித்தது. அதனால், அதற்கு ‘ஹிரண்யம்’ என்ற பெயர் ஏற்பட்டது. அதனைத் தன் கருவில் கொண்ட சூக்ஷ்ம சரீர அபிமானியான ஈசுவரன் ஹிரண்யகர்ப்பர். அந்த வடிவில் இருப்பவர். ‘ஆப்ரநகா2த் ஸர்வ ஏவ ஸுவர்ண:’ (சாந்தோக்ய உப. 1/66) என்பதால் அவரது திருமேனியின் அனைத்துப் பகுதிகளும் ஹிரண்யமயமே. (‘பொன்னார் மேனியனே’ — சுந்தரமூர்த்தி சுவாமிகள்).

(ஓம் ஹிரண்யரேதஸே நம:)

199. பௌராண:

வேதங்கள் — ‘மறை’. அதன் பொருள் புரியாது. ஆக புரியாத வேதப் பொருளைப் புரியும்படிக் கூறுவது புராணங்கள். அப்புராணங்களின் திருவுருவானவர்.

(அல்லது) மறையான வேதங்களால் புரிந்துகொள்ள இயலாத புராணனான இறைவனைப் புராணங்களால் எளிதில் அறியலாம். அதாவது, புராணங்கள் வாயிலாக அறியக்கூடியவர்.

(ஓம் பௌராணாய நம:)

200. ரிபுஜீவஹர:

தன்னடியார்களுக்குப் பகைவரானவர்களே தனக்கும் பகைவர்கள். ஆகவே, அவர்களது உயிரை மாய்ப்பவர்.

(அல்லது) ‘அஷ்டாசக்ரா நவத்வாரா தே3வாநாம் பூரயோத்யா’ என்ற வேதச் சுருதிப்படி இவ்வுடலே அயோத்தி. தேவர்கள் குடியிருக்கும் பட்டணம். இதில் குடியிருப்பது ‘ஆன்மா’. அந்த ஆன்மாவிற்குக் காமம், குரோதம் முதலிய ஆறும் பகைவர்கள். அடியார்களின் நலன் காக்க இப்பகைவர்களை ஒழிக்கிறார்.

(ஓம் ரிபுஜீவஹராய நம:)

201. ப3லீ

மிகுந்த திறல் கொண்டவர். ‘ப3லாய நம:, ப3ல ப்ரமத2நாய நம:’ என்கிறது வேதம்.

(ஓம் ப3லிநே நம:)

மஹாஹ்ரதோ3 மஹாக3ர்த:

ஸித்34வ்ரு॒ந்தா3ரவந்தி3த: ।

வ்யாக்4ரசர்மாம்ப3ரோ வ்யாலீ

மஹாபூ4தோ மஹாநிதி4: ॥ 26 ॥

202. மஹாஹ்ரத3:

பரமானந்தமே நிறைந்த பெருங்குளம். அடியார்களுக்குக் கரையேற வேண்டும் என்கிற ஆசை தோன்றாதவாறு மூழ்கி மூழ்கித் திளைக்கும்படி உவந்து தரும் தம் அனுபவமாகிற ஆனந்தப் பெருங்கடல் போன்றவர்.

‘அவகா3ஹ்ய ததா2நந்தம் விஶ்ரம்ய ஸுக2மாஸதே’ (மகாபாரதம்)

(அல்லது) அடியார்களின் பகைவர்களான அசுர சுபாவம் உள்ளவர்களைத் தலையெடுத்துக் கரை சேர முடியாதபடி வீழ்த்துவதற்கு வாய்ப்பாகச் சம்சாரமாகிற பெருமடுவாக இருப்பவர்.

(ஓம் மஹாஹ்ரதா3ய நம:)

203. மஹாக3ர்த:

பெரும் பள்ளம் போன்றவர். இறைவனது மாயையே பெரும் பள்ளம். உலகியலான பெரும் பள்ளத்தில் புலன்கள் மூலம் நுகரும் இந்த ஜீவனைத் தள்ளுபவர். வேதத்திற்கு முரணாகச் செல்பவர்களான பாவிகளை, ‘ரௌரவம்’ முதலிய பெரும் பள்ளமான நரகத்தில் தள்ளுபவர். அங்கிங்கெனாதபடி எங்கும் பரவியுள்ள பெரும் ஆகாயமாக இருப்பவர்.

(ஓம் மஹாக3ர்தாய நம:)

204. ஸித்34வ்ரு॒ந்தா3ரவந்தி3த:

சித்தர்களின் கூட்டங்களால் வணங்கப்படுபவர்.

இன்னிசை வீணையர் யாழினர் ஒருபால்

இருக்கொடு தோத்திரம் இயம்பினர் ஒருபால்

துன்னிய பிணைமலர்க்கையினர் ஒருபால்

தொழுகையர் அழுகையர் துவள்கையர் ஒருபால்

சென்னியில் அஞ்சலி கூப்பினர் ஒருபால்

— மணிவாசகர், திருப்பள்ளியெழுச்சி 4

தேவர்களால் கூடி நின்று ஏத்தப்படுபவர்.

‘கைலாஸ சிக2ரே ரம்யே ஶங்கரஸ்ய ஶிவாலயே தேவதாஸ் தத்ர மோதந்தே’ என்கிறது சுருதி.

(ஓம் ஸித்34வ்ரு॒ந்தா3ரவந்தி3தாய நம:)

205. வ்யாக்4ரசர்மாம்ப3ர:

புலித்தோலை ஆடையாக உடுத்திக் கொண்டவர். தாருகாவன மகரிஷிகள் இறைவனைத் தவிர்க்கத் தங்கள் தவவலிமையால் ஒரு புலியைப் படைத்து ஏவ, அதனை வதைத்த இறைவன், அதன் தோலையே தன் ஆடையாகக் கொண்டார்.

(ஓம் வ்யாக்4ரசர்மாம்ப3ராய நம:)

206. வ்யாலீ

அம்முனிவர்கள் ஏவிய சர்ப்பங்களையே தனக்கு ஆபரணங்களாகக் கொண்டவர்.

‘புஜக3நிவஹோ பூ4ஷணவிதி4:’ (சங்கரர் — ஆனந்தலஹரீ)

(ஓம் வ்யாலிநே நம:)

207. மஹாபூ4த:

முக்காலங்களிலும் அழியாத ஐம்பெரும் பூதங்களாக விளங்குபவர். நல்லோர்களான சான்றோர்களைத் தன்னுடையவராக்கிக் கொண்டவர்.

(ஓம் மஹாபூ4தாய நம:)

208. மஹாநிதி4:

பெரும் காப்பகம். உலகமனைத்தையும் தன் உதரத்துள் மறைத்து வைத்துப் பெருஞ்செல்வம் போல் காத்தருள்பவர். நல்லோர்களையே அடியார்களையே தனக்குப் பெருநிதியாக (செல்வமாக)க் கொண்டு காப்பாற்றுபவர். ‘க்ஞாநீ த்வாத்மைவ மே மதம்’ (ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 7/18)

அனைவருக்கும் ஒரு பெருவாசத்தலம்.

(ஓம் மஹாநித4யே நம:)

அம்ரு॒தாஶோம்ரு॒தவபு:

பாஞ்சஜந்ய: ப்ரப4ஞ்ஜந: ।

பஞ்சவிம்ஶதிதத்த்வஸ்த2:

பாரிஜாத: பராவர: ॥ 27 ॥

209. அம்ரு॒தாஶ:

வீணாகாத சங்கல்பத்தோடு கூடியவர். இறைவனது திருவுள்ளப்படியேதான் அனைத்தும் நடக்கிறது. ‘தேந விநா த்ருணமபி ந சலதி’ அவனின்றி ஓர் அணுவும் அசையாது.

(அல்லது) ‘ஆஶ:’ — உணவு, பருகுநீர், தூய்மையும் இனிமையும் கொண்டது மழைநீர். அதையே பருகுபவர் (ஜீவாத்மா). பேரானந்தமே அம்ருதம். அந்த ஆன்மானந்தமே பேரமுதம். அதில் திளைப்பவர்.

(அல்லது) தன்னடியார்கட்கு அமுதம் போன்ற தன் சுவைமிக்க திருக்குணங்களைப் பருகத் தருபவர்.

(ஓம் அம்ரு॒தாஶாய நம:)

210. அம்ரு॒தவபு:

என்றுமே அழியாத திருமேனி உடையவர். அமுதமயமான திருமேனி கொண்டவர்.

(ஓம் அம்ரு॒தவபுஷே நம:)

211. பாஞ்சஜந்ய:

ஞானமே வடிவான ‘பாஞ்சஜன்யம்’ என்கிற திருச்சங்கு உருவில் திருமால் கையில் அமர்ந்திருப்பவர்.

(ஓம் பாஞ்சஜந்யாய நம:)

212. ப்ரப4ஞ்ஜந:

ஐம்பெரும் பூதங்களில் மிக வலிமையுடையதான காற்றாக விளங்குபவர்.

(அல்லது) மகாப்பிரளய காலத்தில் அனைத்துலகங்களையும் அழிப்பவர்.

(ஓம் ப்ரப4ஞ்ஜநாய நம:)

213. பஞ்சவிம்ஶதிதத்த்வஸ்த2:

பிரகிருதி, மஹத் தத்துவமான புத்தி, அஹங்காரம், மனம், மெய், வாய், கண், மூக்கு, செவி (ஆகிய ஐந்து வெளிப்புலன்கள்), நாக்கு, கை, கால், ஆண்—பெண் குறி, புட்டம் (ஆகிய ஐந்து உட்புலன்கள்), கேட்டல், தொடுதல், காணுதல், நுகர்தல், முகர்தல் (ஆகிய ஐந்து), நிலம், நீர், நெருப்பு, காற்று, ஆகாயம் (ஆகிய ஐந்து பூதங்கள்) ஆக இருபத்து நான்கு ஜடதத்துவங்கள் மற்றும் இருபத்தைந்தாவதான சைதன்யம் என்கிற தத்துவம் — இவ்வனைத்து தத்துவங்களிலும் நீக்கமற நிறைந்திருப்பவர்.

(ஓம் பஞ்சவிம்ஶதிதத்த்வஸ்தா2ய நம:)

214. பாரிஜாத:

மெய்யடியார்கள் வேண்டும் விருப்பத்தை நிறைவுற அளிக்கும் கற்பகத்தருவானவர். ‘தொழுதகை துன்பந்துடைப்பாய் போற்றி’ என்கிற மாணிக்கவாசகர் திருவாக்கின்படி கையெடுத்து கும்பிடும் முன்பே வேண்டுவதை நிறைவேற்றுபவர்.

இறைவனை, ‘கற்பகத்தினைக் கனகமால் வரையை’ என சுந்தரமூர்த்தி சுவாமிகள் போற்றுகிறார்.

(ஓம் பாரிஜாதாய நம:)

215. பராவர:

உலகியல் செயல்களுக்குக் காரணமாகவும் காரியமாகவும் இருப்பவர்.

(அல்லது) ஒப்பார் மிக்கார் இல்லாதவர்.

(ஓம் பராவராய நம:)

ஸுலப4: ஸுவ்ரத: ஶூரோ

ப்3ரஹ்மவேத3நிதி4ர்—நிதி4: ।

வர்ணாஶ்ரமகு3ருர்—வர்ணீ

ஶத்ருஜிச்—ச2த்ருதாபந: ॥ 28 ॥

216. ஸுலப4:

என்றும் எங்கும் எப்பொழுதும் தன்னையே நினைந்து நினைந்துருகும் மெய்யடியார்க்கட்கு எளிதில் கிடைக்கப் பெறுபவர்.

‘விண்ணோர்கள் ஏத்துதற்குக் கூசும் மலர்பாதம் தந்தருள வந்தருளும் தேசன்’ (திருவெம்பாவை 2) என்கிறது திருவாசகம். தன்னலம் கருதும் தேவர்களுக்கு அருளும் இறைவன், தன்னலம் கருதாது கசிந்துருகிக் கண்ணீர் மல்கும் அடியவர்க்கட்குத் தானாகவே நேரில் வந்து காட்சி தந்தருளும் தேசன், நேசன் இறைவன். ‘அடியார்க்கெளியன் பிறர் அறிய வித்தகன்’ என்பார் நாவரசர்.

அவர் நமக்கு அளித்துள்ள மலர், நீர், இலை கொண்டு அவரை அர்ச்சித்துப் பூஜிக்கவே அவர் அருளுகிறார். இதில் அவரிடமில்லாதது நம் மனம் ஒன்றே. ஆகவே, மனதை இறைவனிடம் வைக்க அவர் எளியவராகிறார். ஆகவே, அவர் ‘சுலபர்’. அன்பெனும் குடில் புகும் அரசு.

பத்ரேஷு புஷ்பேஷு ப2லேக்ஷு தோயேஷ்வ—

க்ரீதலப்4யேஷு ஸதைவ ஸத்ஸு ।

4க்த்யேகலப்4யே புருஷேபுராணே

முக்த்யை கத2ம் ந க்ரியதே ப்ரயத்ந: ॥

— மஹாபாரதம், அனுசாசனிக பர்வா

(ஓம் ஸுலபா4ய நம:)

217. ஸுவ்ரத:

தன்னடியார்களைத் தாங்குவதே தன் விரதம் என்று கொண்டவர். குற்றங்கள் பல செய்த நீசனானாலும், ‘நீயன்றோ எனக்குப் புகல்’ என்று தஞ்சமடைந்தவனை ‘காத்தருள்வேன்’ என்னும் விரதம் உடையவர்.

‘த்ருட4ம் ஸுஷ்டு வ்ரதம்

யஸ்ய ஸ ஸுவ்ரத உதா3ஹ்ருத:’

‘ஸர்வத4ர்மாந்பரித்யஜ்ய

மாமேகம் ஶரணம் வ்ரஜ ।

அஹம் த்வா ஸர்வபாபேப்4யோ

மோக்ஷயிஷ்யாமி மா ஶுச: ॥’

— ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 18/66

(ஓம் ஸுவ்ரதாய நம:)

218. ஶூர:

‘ஸர்வரக்ஷ: க்ஷயகர: ஶூர’ — ‘மறநெறி செல்லும் அரக்கர்களை அழிப்பவர்.’

எவ்வித ஆயுதமோ, பிறர் உதவியோ இன்றித் தனித்திருந்து தன் நெற்றிக்கண்ணினாலேயே முப்புரத்தை எரித்த தனிவீரர். ஒப்பற்ற திறல் படைத்தவர்.

‘அபி4த்வா ஶூர நோ நும:’ (அதர்வசிர உப. 4)

(ஓம் ஶூராய நம:)

219. ப்3ரஹ்மவேத3நிதி4:

பிரும்மனும் வேதங்களும் தோன்றிய சிறந்த இடம்.

(அல்லது) ‘யஸ்ய நிஶ்வஸிதம் வேதா3:’ என்கிற சுருதிப்படி, வேதங்கள் பிரும்மமான இறைவனது மூச்சுக்காற்று. அந்த வேதங்களைத் தன்னுள் கொண்டிருக்கும் பெருங்களஞ்சியம்.

(அல்லது) வேதங்களாகிய பெருநிதியைப் பிரும்மனுக்கு உபதேசித்தவர்.

(ஓம் ப்3ரஹ்மவேத3நித4யே நம:)

220. நிதி4:

உலகமான சிறந்த இரத்தினத்தைத் தோற்றுவித்த பொக்கிஷம்.

(அல்லது) ‘உண்ணுஞ்சோறு, பருகுநீர், தின்னும் வெற்றிலை எல்லாம் கண்ணன்’ என்கிற ஆழ்வார் திருவாக்கின்படி அடியார்க்கட்கு அனைத்துமான பெருநிதி இறைவன். ‘அருட்செல்வம் செல்வத்துட்செல்வம்’ (241) என்கிற திருக்குறளின்படி வீணே அழிந்து போகும் பொருட்செல்வத்தை விடுத்துத் தன்னடியார்க்கட்குத் தரும் அருட்செல்வத்தை உடையவர்.

(அல்லது) உலகம் லயமடையும்போது அதைத் தன்னுள் வைத்துக் காக்கும் பெட்டகம்.

‘யத்ப்ரயந்த்யபி4ஸம்விஶந்தி’ (தை. உப. 3/1).

(ஓம் நித4யே நம:)

221. வர்ணாஶ்ரமகு3ரு:

நான்கு வர்ணங்கள், நான்கு ஆசிரமங்கள் என்பதனை வரையறுத்து உபதேசித்த ஒப்பற்ற தனி குரு. அந்தணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், வேளாளர் என்கிற நான்கு வர்ணங்களையும், பிரும்மசர்யம், கிருஹஸ்தம், வானப்பிரஸ்தம், சந்நியாசம் என்கிற நான்கு ஆசிரமங்களையும் வகுத்து, அதனதன் ஒழுக்க முறைகளையும் வரையறுத்துத் தந்த பேராசிரியர். ‘சாதுர்வர்ண்யம் மயா ஸ்ரு॒ஷ்டம் கு3ணகர்மவிபா43ஶ: ।’ (ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 4/13).

(ஓம் வர்ணாஶ்ரமகு3ரவே நம:)

222. வர்ணீ

முதல் ஆசிரமமான பிரும்மசாரியாக விளங்குபவர். ‘ஶரீரபத்34: ப்ரத2மாஶ்ரமோ யதா2’ (குமாரஸம்பவம் 2/30) என்னும் மகாகவி காளிதாசரின் திருவாக்குப்படி, பார்வதீதேவி தவம் செய்யும் தவச்சாலைக்கு வந்த இறைவன், பிரும்மசாரியாக, தட்சிணாமூர்த்தியாக விளங்குபவர்.

(ஓம் வர்ணீநே நம:)

223. ஶத்ருஜித்

மூவுலகங்களும் வாழப் பணி செய்பவர்கள் தேவர்கள். தர்மமே நலம் பயப்பது என்னும் கொள்கையர். அவர்கட்குப் பகைவன் இறைவனுக்கும் பகைவனே. ஆகவே, அறநெறி விடுத்து மறநெறி ஒழுகும் அரக்கர்களான எதிரிகளைத் தான் முன் சென்று அழிப்பவர். முப்பத்து மூவர் அமரர்க்கு முன் சென்று கப்பம் தவிர்க்கும் கலி இறைவன்.

(அல்லது) காமம், குரோதம், லோபம், மோகம், மதம், மாத்சரியம் என்பன ஆறு சத்துருக்கள். இவை நம்முள் இருந்து நம்மை ஆட்டுவிப்பவை. இவையே உட்பகை. இறைவனது திருவருளின்றி இவற்றை வெல்வது அரிது. ஆக, மெய்யடியார்கள் பக்கம் இவ்வுட்பகைகள் நெருங்காதவாறு அவற்றை வெல்பவர். அந்தகாசுரன் முதலிய மறநெறியாளர்களை வென்றவர்.

(ஓம் ஶத்ருஜிதே நம:)

224. ஶத்ருதாபந:

பகைவர்க்குத் தீ போன்றவர்; வேதநெறிக்குப் புறம்பானவர்கள் தாம் செய்த வினைப்பயனை உயிருடன் இருக்கும்போதே (இப்பிறவியிலேயே) அனுபவிக்குமாறு, தாங்கொணாத் துயரங்களைத் தந்து வாட்டுபவர்.

(ஓம் ஶத்ருதாபநாய நம:)

ஆஶ்ரம: க்ஷபண: க்ஷாமோ

க்ஞாநவாநசலேஶ்வர: ।

ப்ரமாணபூ4தோ து3ர்க்ஞேய:

ஸுபர்ணோ வாயுவாஹந: ॥ 29 ॥

225. ஆஶ்ரம:

அனைத்துலகங்களும் ஓய்வு பெறும் இடம் (இளைப்பாறும் இடம்). ‘புநரபி ஜநநம் புநரபி மரணம் புநரபி ஜநநீ ஜட2ரே ஶயநம் ।’ (பஜ கோவிந்தம் 4) என்கிற வசனப்படி, பிறந்திறந்து களைத்த ஜீவான்மாக்கள் பிறவித்தளை அறுந்தக்கால் பெரு ஓய்வு எடுத்து இளைப்பாறும் சிறந்ததோர் இடம். ‘ஆஶ்ரம: ஶ்ரமநாஶந:’ என்பது ஆன்றோர் வாக்கு. உலகியல் இன்ப—துன்பங்களாகிய சிரமத்தைப் போக்குமிடம்.

(அல்லது) யோகநெறி நின்று எண்ணத்தால் இறைவனோடு கூடியவர்கட்கு மனவமைதி அளித்துத் தன்னிடமே இளைப்பாறச் செய்பவர்.

(ஓம் ஆஶ்ரமாய நம:)

226. க்ஷபண:

பிறப்பு, இறப்பு என்கிற பெருந்துன்பங்களின் ஆணிவேரை அடியோடு வெட்டியெறிபவர்.

(ஓம் க்ஷபணாய நம:)

227. க்ஷாம:

பெரு ஊழிக்காலத்தில் உயிரினங்கள் அனைத்தையும் சிறிதுசிறிதாகத் தளரச் செய்து ஒடுங்க வைப்பவர். மரணம் என்கிற நிலையை அடைவதற்கு முன், பொறி—புலன்களும் உடலும் மனமும் தம் தம் நிலையிலிருந்து சிறிது சிறிதாகத் தளர்வது கண்கூடு.

(அல்லது) யோகநெறி தவறினாலும் இறைவனிடத்தில் அன்பு செலுத்துவதையே ஒரு வியாஜமாகக் கொண்டு அவர்களும் சம்சாரக்கடலைத் தாண்டுவதற்கு ஆற்றல் பெறுமாறு அருளுபவர்.

(ஓம் க்ஷாமாய நம:)

228. க்ஞாநவாந்

பெருஞானி, முக்காலமும் உணர்ந்தவர், அனைத்தையும் பொதுவாகவும் தனித்தனிச் சிறப்புகளுடையதாகவும் அறிபவர்.

நன்றாக நால்வர்க்கும்

நான்மறையின் உட்பொருளை

அன்று ஆலின் கீழ் இருந்து

அங்கு அறம் உரைத்தான்

— திருவாசகம், திருச்சாழல் 16

என்று ஸ்ரீதட்சிணாமூர்த்தியாக விளங்குபவர்.

(ஓம் க்ஞாநவதே நம:)

229. அசலேஶ்வர:

சலனமற்றவர்களுக்கெல்லாம் தலைவர்.

மலைகள், தாவர பதார்த்தங்கள் அனைத்திற்கும் தலைவர். மனம் என்னும் குரங்கை அடக்கி, அது சலிக்காவண்ணம் நிறுத்தி நிலைக்க வைக்க அருளுபவர். மலையரசனான இமவானின் திருமேனியில் விளங்குபவர்.

‘மேரு: ஶிக2ரிணாமஹம்’, ‘ஸ்தா2வராணாம் ஹிமாலய:’ (ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 10/23,25).

‘தீதிலா நன்மைத் திருவருட் குன்றே’ (கோயில் திருப்பதிகம் 9).

‘மாலறியா நான்முகனும் காணா மலை’ (திருவெம்பாவை 5).

‘மலையானை மாமேரு மன்னினானை’ (திருத்தாண்டகம், 6—ம் திருமுறை 10) என்று இறைவனை மேருமலையின் மேல் விளங்கும் மற்றொரு மலை என்கிறார் நாவரசர்.

அசைவன அனைத்திலும் அதிகமாக அசைவது மனம். அதை அடக்கியவர்கள் யோகிகள். அவர்களுக்கெல்லாம் தலைவர்.

(ஓம் அசலேஶ்வராய நம:)

230. ப்ரமாணபூ4த:

எதனைக் கொண்டு உலகியல் அளவிடப்படுகிறதோ, அதுவே பிரமாணம் எனப்படும். இவ்வாறு அளக்க உதவுவது அறிவு. ஆகவே, அறிவுதான் பிரமாணமாகிறது. அறிவிற்கு அளவுகோல் இல்லை. அறிவினால் உணரப் பெறுவதைக் கொண்டுதான் அறிவை அளக்க இயலும். கண் காண்கிற பொருளைக் கொண்டுதானே கண்ணின் பார்வையளவை (அறிவை) அளக்கிறோம். எல்லையற்ற அறிவுதான் பிரக்ஞானம் — பேரறிவு. ‘ப்ரக்ஞாநம் ப்ருஹ்ம’ (ஐதரேய உபநிடதம் 5/3). ஞானம் தூயது, அழுக்கற்றது. பார்க்கப்படும் பொருளையே அறிவாகப் பிரமித்துப் போய் அதனையே அறிவு என்கிறார்கள். ஐயந்திரிபின்றி வேதத்திலுள்ள கருத்துக்களை உணர்த்துகின்ற பேரறிவாளராகத் திகழ்பவர்.

இறைவன் வகுத்தது சாஸ்திரங்கள். அதைக் கொண்டுதான் ‘இது செய்யலாம், இது செய்யக்கூடாது’ என்பதை அறிய முடியும். ஆக, அந்தச் சாஸ்திரங்களையே தன் வடிவாகக் கொண்டவர். (‘தஸ்மாச்சா2ஸ்த்ரம் ப்ரமாணம் தே கார்யாகார்யவ்யவஸ்தி2தௌ ।’ — ஸ்ரீமத்பகவத்கீதை 16/24). அனைத்து சாஸ்திரங்கட்கும் மூலம் வேதங்கள். அந்த வேதங்களாக விளங்குபவர் இறைவன். (திருநாமம் 300—ஐக் காண்க.)

(ஓம் ப்ரமாணபூதாய நம:)

231. து3ர்க்ஞேய:

ஞானிகட்கும் அன்பர்கட்கும் கூட மிகமிகக் கஷ்டத்தால் மட்டுமே அறிய முடிபவர். ‘ஶ்ரவணாயாபி ப3ஹுபி4ர்யோ ந லப்4ய: ஶ்ரு॒ண்வந்தோபி ப3ஹவோ யம் ந வித்3யு: ।’ (கட உபநிஷத் 1/2/7) — ‘கேட்டும் பலரால் பெற முடியவில்லை; கேட்டும் பலரால் அறிய முடியவில்லை.’ மெய்யறிவும் காதலாகிக் கசிந்துருகும் அன்பும் கொண்டவர்கள்கூட, அவரை முழுமையாக அறிந்தாரில்லை. ‘யதோ வாசோ நிவர்த்தந்தே’ என்று வேதமும் காணா விமலன்.

(ஓம் து3ர்க்ஞேயாய நம:)

232. ஸுபர்ண:

வேதமே வடிவான கருடாழ்வாராக விளங்குபவர். (‘ஸுபர்ணோஹம் பதத்த்ரிணாம்’ — ஸ்ரீமத் பாகவதம் 11/16/15).

நன்மை பயக்கும் அழகிய நல்லிலைகள் கொண்ட நிழல் தரும் நன்மரமாக விளங்குபவர்.

‘கோடையிலே இளைப்பாற்றிக் கொள்ளும் வகை கிடைத்த குளிர்தருவே, தரு நிழலே, நிழல் கனிந்த கனியே’ (இராமலிங்க வள்ளலார்).

‘மாசில் வீணையும் மாலை மதியமும்

வீசு தென்றலும் வீங்கிள வேனிலும்

மூசு வண்டறை பொய்கையும் போன்றதே

ஈசன் எந்தை இணையடி நீழலே’

— அப்பர் பெருமான்

வேதங்களையே இலைகளாகக் கொண்ட சம்சாரமாகிய அசுவத்த மரம் இறைவன். ‘ச2ந்தா3ம்ஸி யஸ்ய பர்ணாநி’ (ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 15/1) (‘ஏஷோ அஶ்வத்த: ஸநாதந:’) அழகிய சிறகுகளுடன் கூடிய இரண்டு பறவைகள் என ஜீவான்மாவையும் பரமான்மாவையும், ‘த்3வா ஸுபர்ணா ஸயுஜா ஸகா2யா’ (4/6) என்று சுவேதாசுவதர உபநிஷத் கூறுகிறது.

(ஓம் ஸுபர்ணாய நம:)

233. வாயுவாஹந:

தன்னிடம் கொண்ட பயத்தினால் வாயுவை வீசச் செய்பவர். ‘பீ4ஷாஸ்மாத்3வாத: பவதே’ (தை. உப. 2/8). தன்னடியார்கள் எந்நிலையில் இருப்பினும், அவர்களைக் காற்றைப் போலச் சுமந்து கரை சேர்ப்பவர்.

(ஓம் வாயுவாஹநாய நம:)

4நுர்த4ரோ த4நுர்வேதோ3

கு3ணராஶிர்கு3ணாகர: ।

ஸத்ய: ஸத்யபரோதீ3நோ

4ர்மாங்கோ34ர்மஸாத4ந: ॥ 30 ॥

234. த4நுர்த4ர:

தனது ஆளுமையைக் காட்ட பினாகம் என்கிற வில்லை ஏந்தியவர். ‘நமஸ்தே அஸ்து த4ந்வநே’ (உனது வில்லிற்கு நமஸ்காரம்); ‘இஷுமத்3ப்4யோ த4ந்வாவிப்4யச்ச வோ நமோ நம:’ (அம்புகளை ஏந்தியவரும், வில்லாளியாக விளங்குபவருமான உங்களுக்கு நமஸ்காரம்) என்கிறது ஸ்ரீருத்ரம். ‘ப்ரணாவேத4நு:’ என்கிற சுருதிப்படி, பிரணவமான வில்லை ஏந்தியவர். ‘நமோ ருத்ராய ஆததாவிநே’ என்கிறது ஸ்ரீருத்ரம்.

(ஓம் த4நுர்த4ராய நம:)

235. த4நுர்வேத3:

தாம் இயற்றிய தனுர் வேதத்தின் வாயிலாக தேவர்களும் அசுரர்களும் வில் வித்தையைக் கற்று, நல்ல வில்லாளிகளாக ஆகுமாறு செய்பவர். தானே தனுர் வேதமாக விளங்குபவர்.

(ஓம் த4நுர்வேதா3ய நம:)

236. கு3ணராஶி:

கல்யாண குணங்களின் பெருங்குவியலாக விளங்குபவர். ‘கல்யாணாநாம் நிதா4நம்’ (கல்யாணங்களுக்கெல்லாம் இருப்பிடம்) என்கிறார் பகவான் வியாசர். தன்னைச் சரண்புகும் அடியார்களைக் காத்தருளும் ‘ஆச்ரித ஜனரக்ஷணம்’ என்கிற பெருமையான குணத்தின் இருப்பிடம்.

(ஓம் கு3ணராஶயே நம:)

237. கு3ணாகர:

தர்மமே வடிவெடுத்தவர். நற்குணங்களின் கிடங்கு. ஐம்பெரும் பூதங்களிலும் அந்தந்த குணங்களோடு விளங்குபவர். ‘சப்த குணகம் ஆகாசம்’ (தர்க்க சங்கிரகம்) — ஆகாயம் சப்தத்தைத் தெரிவிப்பது என்பது போல.

(ஓம் கு3ணாகராய நம:)

238. ஸத்ய:

முக்காலங்களிலும் நிலைமாறாது இருப்பது சத்தியம். காலம், இடம் முதலியனவற்றால் மாறாதது, தன்னிலை குன்றாதது, பேரறிவாக விளங்குவது. ‘ஸத்யம் க்ஞாநம் அநந்தம் ப்3ரஹ்ம’ (தை. உப. 2/1). தோற்றமும் முடிவுமற்றது. எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து விளங்குவது. வடிவு கொண்டதாக விளங்குவது ‘ஸத்’; புலனாகாதது ‘த்யத்’. இவ்விரண்டாக விளங்குவது சத்தியமான இறைவனே. தான் படைத்த அனைத்துப் பொருட்களிலும் ஜீவனாக உள்ளே விளங்குவதால் புலப்படும் ஜடமும் (உடலும்), புலப்படாத ஜீவனும் அவ்விறைவனே. ஆகவே, இறைவன் ‘ஸத்ய:’. (‘ஸச்சத்யச்சாப4வத்’ — தை. உப. 2/6)ஸத்’ –பிராணன், ‘த்’ — பிராணனின் உணவு, ‘ய:’ — உலகின் உயிரான சூரியன். இம்மூன்று வடிவாக விளங்கும் உலகை வாழ வைப்பவர். ஆகவே ‘ஸத்ய:’.

‘ஸத் இதி ப்ராணா: தி இதி அந்நம்,

யம் இதி அஸௌ ஆதித்ய:’

— ஐதரேய உபநிஷத் 1/5/3

(ஓம் ஸத்யாய நம:)

239. ஸத்யபர:

ஸத்யலோகமான பிரும்மலோகத்தைத் தாண்டி கயிலையில் இருப்பவர்; வாய்மையிலேயே நிலை நிற்பவர்.

(ஓம் ஸத்யபராய நம:)

240. அதீ3ந:

ஏழ்மையற்றவர், பெருமனத்தர் (உதாரகுணம் உடையவர்).

(ஓம் அதீ3நாய நம:)

241. த4ர்மாங்க3:

தர்மமே வடிவானவர்.

‘அணுரேஷ த4ர்ம:’ (கட உப. 1/1/21) — தருமம் மிகவும் நுண்ணியது.

‘ராமோ விக்ரஹவாந் தாம:’ என்கிறது வால்மீகி ராமாயணம்.

(ஓம் த4ர்மாங்கா3ய நம:)

242. த4ர்மஸாத4ந:

தர்மத்தையே தன் நித்திய கர்மானுஷ்டானமாகக் கொண்டவர். தன் செயல்கள் அனைத்தையும் தர்மநெறியிலேயே ஆற்றுபவர். தர்மத்தினாலேயே அடையப்படுபவர்.

(ஓம் த4ர்மஸாத4நாய நம:)

அநந்தத்3ரு॒ஷ்டி—ராநந்தோ3

3ண்டோ33மயிதா த3ம: ।

அபி4வாத்3யோ மஹாமாயோ

விஶ்வகர்மவிஶாரத3: ॥ 31 ॥

243. அநந்தத்3ரு॒ஷ்டி:

எல்லை காணவியலாத பெருநோக்குடையவர். இறைவனது செயல் இப்படித்தான் என எவராலும் காணவியலாது, பேசவும் இயலாது. முக்காலங்களையும் உணர்ந்தவர்.

(ஓம் அநந்தத்3ரு॒ஷ்டயே நம:)

244. ஆநந்த3:

பேரானந்தமே வடிவானவர். ‘ஆநந்தோ3 ப்3ரஹ்மேதி வ்யஜாநாத்’ (தை. உப. 3/6). ‘மூவராலும் அறியொணா முதலாய ஆனந்த மூர்த்தி’ (திருவாசகம், சென்னிப் பத்து 1). ‘இன்னமுதாய் ஆனந்த வெள்ளத்தான்’ (திருவாசகம், சென்னிப்பத்து 2). உலகியல் ஆனந்தங்கள் நொடி நேரத்தவை. அது அழிந்துபடும். ஆனால், இறையானந்தமான மெய்யானந்தம் அழிவற்றது. மனம், வாக்கு (சொல்), காயம் (உடல்) ஆகிய மூன்றினாலும் நினைக்க, சொல்ல, உணர்ச்சியால் உணர முடியாத பேரானந்தப் பெருவெள்ளமானவர். ‘பேசரும் அனந்தபத ஞான வானந்தமாம் பெரிய பொருள்’ என்பது தாயுமானவர் வாக்கு.

(ஓம் ஆநந்தா3ய நம:)

245. த3ண்ட3:

அறநெறி விடுத்து மறநெறி செல்லும் தீயோர்கட்குத் தண்டனை அளிக்கும் சட்டநாதர். உலகியரை நல்வழிப்படுத்தச் சட்டதிட்டங்களான சாஸ்திரங்களை வகுத்து, அவ்வழி செல்லாதாரைத் தண்டிக்கும் பேராண்மை கொண்டவர். ‘த3ண்டோ33மயதாமஸ்மி’ (ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 10/38) — யமதர்மராஜனது அழிக்கும் சக்தியான தண்டாயுதமாக இருப்பவர்.

(ஓம் த3ண்டா3ய நம:)

246. த3மயிதா

அனைத்தையும் அடக்கி ஆள்பவர். மறநெறி செல்லும் அரக்கர்களைத் தண்டித்து அடக்குபவர்.

(ஓம் த3மயித்ரே நம:)

247. த3ம:

அடக்கு முறையாக விளங்குபவர். பிறரால் அடக்க முடியாத பேராண்மை கொண்டவர். புலனடக்கமும் மனவடக்கமுமாக இருப்பவர்.

(ஓம் த3மாய நம:)

248. அபி4வாத்3ய:

அனைவராலும் வணங்கத்தக்கவர். இறைவனை வணங்குபவர்களை நால்வகையாகக் கூறுகிறது ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை (7/16)——

சதுர்விதா44ஜந்தே மாம்

ஜநா: ஸுக்ரு॒திநோர்ஜுந ।

ஆர்தோ ஜிக்ஞாஸுரர்தா2ர்தீ2

க்ஞாநீ ச ப4ரதர்ஷப4

புண்ணிய கர்மங்களைச் செய்த அடியவர்கள் என்னை வழிபடுகிறார்கள். அவர்கள் நால்வகையினர். உலகியல் பொருட்களைப் பெற விரும்புபவர், துன்பத்தில் சிக்கியவர், என்னைப் பற்றிய உண்மையை அறிய விரும்புபவர், மெய்யறிவு பெற்றவர் என. உலகில் உள்ள ஜீவராசிகளனைத்தும் இந்நால்வகையினருள் அடங்குவதால் தேவர்கள் முதல் அனைவராலும் வணங்கப்படுபவர்.

(ஓம் அபி4வாத்3யாய நம:)

249. மஹாமாய:

தத்துவம் அறிந்த அறிஞனும் அஞ்ஞானம் எனும் மாயையில் சிக்கி ஏமாந்துவிடுகிறான். பிரும்மா முதலிய தேவர்களும் மாயையில் சிக்கியவர்களே. உண்மையை மறைப்பது மாயை. மாயையில் மயங்கியவன் அதன் பின் மறைந்துள்ள இறைவனைக் காண இயலாது. மாயை என்பது பிரகிருதி. ‘மாயாம் து ப்ரக்ருதிம் வித்3யாத் மாயிநம் து மகேஶ்வரம்’ (சுவேதாசுவதர உப. 4/10) என்கிறபடி சிவப்பரம்பொருள் மாயையான இறைவிக்கும் இறைவராகையால் அவர் மஹாமாயா. மாயையையும் மயங்க வைப்பவர்.

(ஓம் மஹாமாயாய நம:)

250. விஶ்வகர்மவிஶாரத3:

இப்பிரபஞ்சத்தைப் படைப்பதில் திறமை மிக்கவர். அனைத்து கர்மங்களையும் செய்பவர். பிரும்மாவின் படைப்பிற்கு முன்பும் பின்பும் உண்டான அனைத்துச் செயல்களையும் செய்பவர். ‘விஶ்வகர்மணஸ்ஸமவர்த்ததாதி4’ (ஸ்ரீபுருஷசூக்தம்) — சகல கர்மங்களையும் செய்பவராக, தேவாதிதேவராக, பிறவியற்ற விபுவாக விளங்குபவர். உலகியலான கர்மங்களை நடத்திச் செல்வதில் திறமைமிக்கவர்.

(ஓம் விஶ்வகர்மவிஶாரதா3ய நம:)

வீதராகோ3 விநீதாத்மா

தபஸ்வீ பூ4தபா4வந: ।

உந்மத்தவேஷ: ப்ரச்ச2ந்நோ

ஜிதகாமோஜிதப்ரிய: ॥ 32 ॥

251. வீதராக3:

பெறவேண்டியன எதுவுமே இல்லாததால் முழுமையான விரக்தி கொண்டவர். ‘பற்றுக பற்றற்றான் பற்றினை’ (குறள் 350).

(ஓம் வீதராகா3ய நம:)

252. விநீதாத்மா

பணிவின் கொடுமுடி. முக்கரணங்களாலும் பணிவுடையவர், மனவடக்கம் கொண்டவர், பணிவுடைய ஞானிகளையே தன் ஆன்மாவாகக் கொண்டவர். (‘க்ஞாநீ த்வாத்மைவ மே மதம்’ — ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 7/18).

(ஓம் விநீதாத்மநே நம:)

253. தபஸ்வீ

தவமே செய்து கொண்டிருக்கும் பெருந்தவசி. ‘ஸ்வயம் விதா4தா தபஸ: ப2லாநாம் கேநாபி காமேந தபச்சசார’ (குமாரஸம்பவம் 1/57) — தவத்தின் பயன் முழுவதையும் அளிக்கும் அப்பரமனே, ஏதோவொரு காமனை கொண்டு தவம் செய்தார். பெற வேண்டியன எதுவுமே இல்லாத இறைவன் தவம் செய்கிறார் எனில், பிறர் தன் நடத்தையைக் கண்டு தானும் செய்வர் என்கிற நியதி கொண்டு அடியார்கள் அறநெறி தவறாது நலனுடன் வாழ வேண்டும் என்பதே இறைவனது திருவுள்ளம்.

(ஓம் தபஸ்விநே நம:)

254. பூ4தபா4வந:

அனைத்து ஜீவராசிகளையும் படைத்துக் காத்து அருளுபவர். நிலையான இருக்கை, பேரறிவு, பேரானந்தம் என்கிற தம் இயல்புகளில் ஒரு சிறு துளியை ஜீவனுக்கு அளித்து வாழ வைப்பவர்.

(ஓம் பூ4தபா4வநாய நம:)

255. உந்மத்தவேஷ:

தன்னழகு வெளியில் தோன்றாதவாறு மறைக்கவே உடலில் சாம்பற்பூச்சு, பாம்பு அணிகலன், பிச்சைக்குத் தலை ஓடு, சடைமுடி, கிழட்டு எருது வாகனம் எனக் கொண்டதன் மர்மம் ஆகும்.

‘யமைவேஷ வ்ருணுதே தேந லப்4ய:’ என்கிறபடி, இவர் எவனைத் தன் திருவுள்ளம் பற்றுகிறாரோ, அவனாலேயே அடையப்படுபவர் என்பதால் இறைவனது உண்மை விபூதியை (பெருமையை) அறிந்தவர்கள் தவிர, மற்றவர்க்கு இறைவன் உன்மத்தன்தான். ‘பித்தா பிறைசூடி’ என்றுதானே சுந்தரமூர்த்தி நாயனார் பாடினார். ‘தந்ததுன் தன்னைக் கொண்டதென் தன்னைச் சங்கரா யார் கொலோ சதுரர்’ (திருவாசகம், கோயில் திருப்பதிகம் 10) என்பார் மாணிக்கவாசகர்.

(ஓம் உந்மத்தவேஷாய நம:)

256. ப்ரச்ச2ந்ந:

மாயையான பிரகிருதியில் மறைந்து நிற்பவர். மாயை என்பதே திரை — தான் என்கிற தன்னை மறைத்தவர்.

(ஓம் ப்ரச்ச2ந்நாய நம:)

257. ஜிதகாம:

பற்றைத் துறந்தவர். பெறவேண்டியது ஒன்றுமில்லை, ஆகையால் பற்றற்றவர். காமனைக் கண்ணால் எரித்தவர். விருப்பு—வெறுப்பு அற்றவர்.

(ஓம் ஜிதகாமாய நம:)

258. அஜிதப்ரிய:

இறைவன் இருக்குமிடத்திற்கு அஜிதா, அபராஜிதா, அயோத்யா என்றெல்லாம் பெயர். இயற்கையால் தோன்றும் எந்தவொரு தொல்லைகளும் அணுக முடியாத இடம். அவ்விடத்தைத் தனக்குப் பிரியமான இடமாகக் கொண்டவர், கயிலைவாசி.

சாக்ஷுஷம் என்கிற ஆறாவது மன்வந்தரத்தில் வைராஜர் என்பவருக்கு ஸம்பூதி என்பவளிடம் தோன்றியவர் அஜிதர். அந்த மன்வந்தரத்தைக் காத்து அருளியவர். பாற்கடலைக் கடைந்து தேவர்கட்கு அமுதம் அளித்தவர். அந்த அஜிதரான ஸ்ரீமந்நாராயணருக்கு மிகவும் பிரியமானவர் (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 8/5/9).

(ஓம் அஜிதப்ரியாய நம:)

கல்யாணப்ரக்ரு॒தி: கல்ப:

ஸர்வலோகப்ரஜாபதி: ।

தரஸ்வீ தாரகோ தீ4மாந்

ப்ரதா4ந: ப்ரபு4ரவ்யய: ॥ 33 ॥

259. கல்யாணப்ரக்ரு॒தி:

நன்மையே செய்பவர். மங்களத் திருமேனியர்.

வேண்டுவார் வேண்டும் மங்களங்களை வாரி வழங்குபவர்.

‘நன்றுடையானைத் தீயதிலானை’ என்கிறார் திருஞானசம்பந்த மூர்த்திகள்.

‘குற்றம் புரிதல் எனக்கியல்பே குணமாகக் கொள்ளல் உனக்கியல்பே’ எனக் குற்றம் காணாது நன்மை புரிபவர் என்கிறார் வள்ளலார்.

யாத இஷு: ஶிவதமா

ஶிவம் ப3பூ4வ தே த4நு: ।

ஶிவா ஶரவ்யா யா தவ

தயா நோ ருத்3ரம்ருட3ய ॥

‘ஹே ருத்ரரே! தங்களுடைய எந்த பாணம், எந்த வில், எந்த அம்புறாத்தூணி மங்களமுடையதோ, அவற்றால் எங்களை இன்புறச் செய்யுங்கள்’ என்கிறது ஸ்ரீருத்ரம்.

(ஓம் கல்யாணப்ரக்ரு॒தயே நம:)

260. கல்ப:

எதையும் செய்யும் திறல் படைத்தவர். பேரூழிக்காலத்து அனைத்தையும் தன்னுள் இழுத்துக் கொள்பவர். சாக்ஷுஷகல்பம் என்னுமாறு கல்ப காலங்களாக விளங்குபவர்.

(ஓம் கல்பாய நம:)

261. ஸர்வலோகப்ரஜாபதி:

அனைத்துலக ஜீவராசிகளையும் படைத்துக் காத்து அருள்பவர். அனைத்து உலகினுக்கும் ஒப்பற்ற தலைவர்.

(ஓம் ஸர்வலோகப்ரஜாபதயே நம:)

262. தரஸ்வீ

பெருவேகம் உடையவர்.

‘அபாணி பாதோ3 ஜவநோ க்3ரஹீதா’ என்கிற சுருதிப்படி கைகால்களின்றியே அனைத்தையும் வெகு விரைவில் பிடிப்பவர். மெய்யடியார் வருந்துகையில் வெகுவிரைவில் சென்று, அவரது வருத்தத்தை நீக்குபவர். ‘நம: க்ருத்ஸ்ந வீதாய தா4வதே ஸத்வநாம் பதயே நம:’ (ஸ்ரீருத்ரம்) — சேனைகள் சூழ, பக்தர்களைக் காக்க, ஓடோடி வருகிற சாதுக்களின் தலைவரான பரமேசுவரருக்கு நமஸ்காரம்.

(ஓம் தரஸ்விநே நம:)

263. தாரக:

கை கொடுத்துப் பிறவிக்கடலிலிருந்து கைதூக்கிக் கரை சேர்ப்பவர்.

தாரகம் என்னும் ஓடம் போன்றவர்; பிறப்பிறப்பு பயத்தை நீக்கிக் கரை சேர்க்கும் பிரணவம் என்னும் மகாமந்திரமாக விளங்குபவர்.

‘ஸர்வேப்4யோ து3:க2பயேப்4ய: ஸந்தாரயதீதி தாரணாத்தார:’ (அதர்வசிகா உப. 2)

தாரக நாமம் என்கிற ‘ராம’ நாமத்தை மரிப்பவர்களின் வலது காதில் ஓதி, அவர்களைப் பிறவிக்கடலிலிருந்து கைதூக்கி விடுபவர். ஆகவே இவர் ‘தாரக:’.

(ஓம் தாரகாய நம:)

264. தீ4மாந்

பிறருக்குத் தீங்கு நினையாத தூய புத்தி உடையவர். சகல சாஸ்திரங்களின் நுண்பொருளை அறிந்தவர். எங்கு, எதை, எவ்வாறு, ஏன்? என்கிற அனைத்துச் செயல்களையும் உள்ளபடி ஆராய்ந்து செய்பவர்.

(ஓம் தீ4மதே நம:)

265. ப்ரதா4ந:

எல்லாவற்றையும்விட மிகமிக உயர்ந்தவர். பிரகிருதி என்பது இயற்கையின் மூல தத்துவம். அதனால், அதைப் பிரதானம் என்பர். விண்வெளி முதலியனவற்றைத் தன்னுள் தாங்கி நிற்பதாலும், அது பிரதானம் (வியதா3தி3 கார்யம் அஸ்மிந் பிரதீயதே இதி ப்ரதாநம்). மாயை என்கிற பிரகிருதியையும், அம்மாயையில் கட்டுண்ட ஜீவன்களையும் தன் விருப்பப்படி ஆட்டுவிப்பவர், ஆதலால் பிரதானம். ‘ப்ரதா4ந: க்ஷேத்ரக்ஞபதிர் குணேஶ:’ (சுவேதாசுவதர உப. 6/16).

(ஓம் ப்ரதா4நாய நம:)

266. ப்ரபு4:

கடினமான செயலையும் மிகத் திறமையுடன் எளிதில் நிறைவேறும்படிச் செய்ய வல்லவர். செயலுக்கு ஆட்படாது அதை விஞ்சி நிற்பவர். அடியார்கள் வேண்டுவதை வேண்டியவாறு அளிக்கவல்லவர். எதனையும் சாதிக்கும் வல்லமை படைத்தவர். தனது குணச்சிறப்புக்களால் அடியார்களைத் தன்பால் ஈர்த்துக் கொள்ளும் திறமை கொண்டவர். ‘மஹாந் ப்ரபுர்வை புருஷ:’ (சுவேதாசுவதர உப. 3/12).

(ஓம் ப்ரப4வே நம:)

267. அவ்யய:

அழிவற்றவர். அழிவு, மாறுபாடு, நீக்கம் — இம்மூன்றும் தோன்றுகின்ற பொருள்கள் அனைத்திற்கும் இயல்பானது. இறைவனுக்கு அவை இல்லை. மூப்பு என்கிற மாறுபாடு, மரணம் என்கிற அழிவு என்ற இரண்டுமற்ற இறைவன் அஜரன், அமரன். அதனால் இறைவன் அவ்யயர். ‘அஜரோ அமரோ அவ்யய:’ (ப்ருஹதாரண்ய உப. 6/4/15). ‘அஶப்33ம் அஸ்பர்ஶம் அரூபம் அவ்யயம்’ (கட உப. 1/3/15).

(ஓம் அவ்யயாய நம:)

லோகபாலோந்தர்ஹிதாத்மா

கல்பாதி3: கமலேக்ஷண: ।

வேத3ஶாஸ்த்ரார்த2—தத்த்வ—

க்ஞோநியமோ நியதாஶ்ரய: ॥ 34 ॥

268. லோகபால:

இந்திரன் முதலிய லோகபாலர்களின் திருவுருவில் அனைத்து உலகங்களையும் காத்தருள்பவர்.

(ஓம் லோகபாலாய நம:)

269. அந்தர்ஹிதாத்மா

அந்தர்யாமியான ஆன்மாவாக விளங்குபவர். இவ்வாறான திருமேனி படைத்தவர் என்று வேதங்களாலும் நிர்ணயிக்க முடியாதவர்.

‘ஈஶ்வர: ஸர்வபூ4தாநாம் ஹ்ரு॒த்3தேஶே அர்ஜுந திஷ்ட2தி’ (ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 18/61)

‘அந்தர்பஹிஶ்ச தத் ஸர்வம் வ்யாப்ய’ என்கிறது ஸ்ரீநாராயண சூக்தம்.

‘விறகில் தீயினன் பாலில் படு நெய் போல் மறைய நின்றுளன் மாமணிச் சோதியான்’ என்பது அப்பர் வாக்கு. இறைவன் உயிர்கள்தோறும் உள் நின்று கலந்து நிற்கும் தன்மையை, ‘அருமறை ஆகமங்கள் முதல் நடுவீறெல்லாம் . . . . . . கரு மறைந்த உயிர்கள் தோறும் கலந்து மேவி’ (மகாதேவ மாலை 67) என்கிறார் வள்ளலார்.

(ஓம் அந்தர்ஹிதாத்மநே நம:)

270. கல்பாதி3:

சுவேத வராக கல்பம் போன்ற பலப்பல கல்பங்களைத் தோற்றுவித்தவர். கற்ப காலங்களுக்கெல்லாம் முந்தியவர்.

(ஓம் கல்பாத3யே நம:)

271. கமலேக்ஷண:

அன்றலர்ந்த செந்தாமரை ஒத்த திருக்கண்களுடையவர்.

‘கப்யாஸம் புண்டரீகமேவ அக்ஷிணீ’ என்கிறது சுருதிகள்.

(ஓம் கமலேக்ஷணாய நம:)

272. வேத3ஶாஸ்த்ரார்த2தத்த்வக்ஞ:

வேதங்கள், சாஸ்திரங்கள் ஆகியவற்றின் பொருளையும் அதன் உட்கிடக்கையான கருத்துக்களையும் நன்கறிந்தவர். ‘வேதா3ந்தக்ரு॒த்3வேத3விதே3வ சாஹம்’ (கைவல்ய உப. 22) (ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 15/15). வேதங்களின் எல்லையாகி அதன் உட்பொருளை விளக்குபவனும், அதனை முழுமையாக அறிந்தவனும் நான் ஒருவனே. வேதங்களின் நுண்பொருளை ஒருவித குழப்பமுமின்றி அறிவதற்கு உதவியாக பிராதிசாக்கியம், சிக்ஷை முதலிய அங்கங்களின் வாயிலாக ஸ்வரம் (உச்சரிப்பு), எழுத்து முதலியனவற்றிற்குப் பழுது நேராதவாறு பாதுகாத்து வியாச பகவான், ஜைமினி முதலிய முனிவர்கள் வடிவில் தோன்றிப் பொருள் கூறும் முறைகளை நிர்ணயம் செய்து, வேதங்கள் மற்றும் சாஸ்திரங்களின் உட்பொருளை உலகிற்கு உணர்த்திய பேரறிஞர்.

(ஓம் வேத3ஶாஸ்த்ரார்த2தத்த்வக்ஞாய நம:)

273. அநியம:

எதற்கும் கட்டுப்படாத பூரண சுதந்திரர். செய்தல், செய்யாதிருத்தல், செய்ததையும் செய்வதையும் தன் விருப்பப்படி மாற்றவும் முழு சுதந்திரம் கொண்டவர். இறைவனைக் கட்டுப்படுத்த வேறு நியமங்களோ, நியமிப்பவரோ இல்லாதவர். ‘நியம:’ எனவும் பதத்தைப் பிரிக்கலாம். மன ஓட்டத்தைத் தடுத்து மனதை ஒருநிலைப்படுத்தும் யோகநெறியான நியமமாகவும் இருப்பவர்.

(ஓம் அநியமாய நம:)

274. நியதாஶ்ரய:

அனைவரும் நிச்சயமாகப் புகல் கொள்ளுமிடம். ‘ஆரெனக்கு நின்பாதமே சரணாகத் தந்தொழிந்தாய்’ என்பது ஆன்றோர் வாக்கு.

உலகியல் நடைமுறைக்கும், சாஸ்திரங்கள் வகுத்துத் தந்த அறநெறி முறைகளுக்கும் சிறிதும் வழுவாது, தன் அன்புத்தொண்டைச் செய்து வரும் சான்றோர்கள் வந்து அடைக்கலம் புகுமிடம் இறைவன். ‘நிவாஸவ்ரு॒க்ஷ: ஸாதூ4நம்’ (4/15/19) என்கிறார் வால்மீகி பகவான்.

‘பற்றுக பற்றற்றான் பற்றினை அப்பற்றைப்

பற்றுக பற்று விடற்கு’

— திருக்குறள் 350

என்கிற திருக்குறளுக்கு இலக்கணமானவர்.

(ஓம் நியதாஶ்ரயாய நம:)

சந்த்3ர: ஸூர்ய: ஶநி: கேதுர்—

வராங்கோ3 வித்3ருமச்ச2வி: ।

4க்திவஶ்ய: பரப்3ரஹ்ம

ம்ரு॒க3பா3ணார்பணோநக4: ॥ 35 ॥

275. சந்த்3ர:

சந்திரனின் நிலவொளியாக இருந்து மக்களுக்கு இன்பமும் மகிழ்ச்சியும் அளிப்பவர். மெய்யடியார்கட்குக் குளிர்ந்தவர்.

(ஓம் சந்த்3ராய நம:)

276. ஸூர்ய:

அனைத்தின் தோற்றத்திற்கும் காரணமான சூரியனாக இருப்பவர்.

‘தாமிரம் போல் சிவந்தும், இன்னும் சற்று செம்மை கொண்ட பொன்னிறமாகவும், மங்கள சொரூபியாகவும் விளங்கும் சூரியனே இந்த ஸ்ரீருத்ரர். ‘அஸௌ யஸ்தாம்ரோ அருண உத ப3ப்4ரு: ஸுமங்கல:’ (ஸ்ரீருத்ரம் 1/7) — ‘தீவினையாளர்க்கு நடுப்பகல் சூரியன்போல் எரிப்பவர்.’

(ஓம் ஸூர்யாய நம:)

277. ஶநி:

நவக்கிரகங்களில் ‘சனி’ கிரகமாக விளங்குபவர். மெதுவாக நடந்து வந்து அருளுபவர்.

(ஓம் ஶநயே நம:)

278. கேது:

‘கேது’ என்கிற கிரகமாக விளங்குபவர்.

(ஓம் கேதவே நம:)

279. வராங்க3:

அழகிய திருமேனியர்.

‘யாதே ருத்ர ஶிவா தநூ ரகோ4ராபாப காஶிநீ தயா ந ஸ்தநுவா ஶந்தமயா கி3ரிசந்தா அபி4சாகஶீஹி’

ஸ்ரீருத்ரரே! உங்களுடைய சாந்தமான, மங்களமான, பாவம் நீங்கிய மோட்ச நிலையைப் பிரகாசிக்கச் செய்வதான எந்த வடிவமுள்ளதோ, உயர்ந்த நன்மைகளை வாரி வழங்கும் அந்தத் திருமேனியாக எங்களுக்கு ஆன்ம தத்துவம் விளங்கும்படி அருள்வீராக.

‘பொன்னார் மேனியனே’ என்கிறார் சுந்தரமூர்த்தி நாயனார்.

‘காமனும் வெள்கி நிற்கும் காமனாம் கரை கண்டன்’ என்பார் வள்ளலார்.

(ஓம் வராங்கா3ய நம:)

280. வித்3ருமச்ச2வி:

பவழம் போன்று சிவந்த திருமேனியர்.

‘சிந்தைக் கவர்வார் செந்தி வண்ணர்’ (சுந்தரர்)

‘பவள வண்ணப் பரிசார் திருமேனி’ (சம்பந்தர்)

அப்பர் சுவாமிகளோ, ‘இறைவனது அனைத்துமே பவளம் போன்று சிவந்தன’ என்கிறார்.

‘பவளத்தடவரை போலும்

திண்தோள்கள் அத்தோள் மிசையே

பவளக்குழை தழைத்தால்

ஒக்கும் பல்சடை அச்சடைமேல்

பவளக் கொழுந்தன்ன

பைம் முகநாகம்’

— தனித்திருவிருத்தம் 1

(ஓம் வித்3ருமச்ச2வயே நம:)

281. ப4க்திவஶ்ய:

காதலாகிக் கசிந்துருகும் பக்திக்கு மட்டுமே வசமாகுவார்.

‘பக்தி வலையிற்படுவோன் காண்க’ (திருவாசகம்)

‘பக்தி’ என்கிற வடமொழிச் சொல் தமிழில் ‘அன்பு’ என்பதாகிறது.

‘அன்பெனும் பிடியுள் அகப்படும் மலையே

அன்பெனும் குடில்புகும் அரசே

அன்பெனும் வலைக்குள் படு பரம்பொருளே’

— வள்ளலார்

‘பக்தருக்கு வாய்த்த பெருமாளே’ (திருப்புகழ்)

‘ப4க்தி: கிம் ந கரோத்யஹோ வநசரோ ப4க்தாவதம்சாயதே’ (சிவாநந்தலஹரீ)

கண்ணப்பரின் பக்தி கண்டு இறைவனே, ‘கண்ணப்பன் ஒப்பதோர் அன்பின்மை கண்டபின்’ (திருவாசகம், திருக்கோத்தும்பி 4) என மாணிக்கவாசகர் சொல்லாகப் பேசுகிறார்.

(ஓம் பக்4திவஶ்யாய நம:)

282. பரப்3ரஹ்ம:

பரம்பொருளானவர்.

அங்கிங்கெனாதபடி எங்கும் பிரகாசமாய் ஆனந்தபூர்த்தியாகி நிற்பவர்.

(ஓம் பரப்3ரஹ்மணே நம:)

283. ம்ரு॒க3பா3ணார்பண:

மிருகரூபம் தரித்த வேள்வியில் பாணத்தைச் செலுத்துபவர். மனம் என்னும் குரங்கு ஒரு விலங்கு. அதன்மேல் ஆன்மா என்கிற பாணத்தைச் செலுத்தி ஆட்கொள்பவர்.

(ஓம் ம்ரு॒க3பா3ணார்பணாய நம:)

284. அநக4:

பாவமற்றவர்.

இறைவனது செயல்களுக்கு, பின்வினைத் தொடர்பின்மையால் பாவவினைத் தொடர்பற்றவர். ‘அபஹதபாப்ம அபயம் ரூபம்’ (ப்ருஹ. ஆர. 4/3/21). ‘அபஹதபாப்மா விஜர:’ (சாந்தோக்யம் 8/1/7). உடல் அபிமானம் உள்ளவனுக்குத்தான் பாவமும் புண்ணியமும். இறைவருக்குத்தான் ‘ஒரு நாமம், ஓருருவம், ஒன்றுமில்லார்’ என்று அடைமொழி தருகிறாரே மாணிக்கவாசகர்.

மேலும், இறைவர் துன்பமற்றவரும்கூட. தீவினைகள், அதனால் விளைகின்ற பாவம், பாவத்தால் விளைகின்ற துன்பம் என்று எதுவுமே அற்றவர், விருப்பு—வெறுப்பற்றவர். ஆகவே, வினைத்தொடர்பு மற்றும் அதனால் வரும் துன்பம் என்று எதுவுமில்லை. ‘ஶுத்34மபாபவித்34ம்’ (ஈஶாவாஸ்ய உப. 8).

(ஓம் அநகா4ய நம:)

அத்3ரிரத்3ர்யாலய: காந்த:

பரமாத்மா ஜக3த்3கு3ரு: ।

ஸர்வகர்மாலயஸ்துஷ்டோ

மங்க3ல்யோ மங்க3ளாவ்ரு॒த: ॥ 36 ॥

285. அத்3ரி:

கைலாயம் முதலிய பெருமலையாகிய திருமேனி கொண்டவர். ‘அன்பெனும் பிடியுள் அகப்படு மலையே’ என வள்ளலாரும், ‘கிரிஶந்த’ (ஓங்காரமான மலையே) என சுருதிகளும், ‘மேரு: ஶிக2ரிணாமஹம்’ (10/23) என்று ஸ்ரீமத்பகவத்கீதையும் கூறுகின்றன.

(ஓம் அத்3ரயே நம:)

286. அத்3ர்யாலய:

கயிலை, மந்திரம் முதலிய மலைகளில் வசிப்பவர்.

‘கி3ரிஶந்த’, ‘கி3ரிஶ’, ‘கி3ரித்ர’ என்றெல்லாம் இறைவன் மலையில் வசிப்பதை வேதமான ஸ்ரீருத்ரம் கூறுகிறது.

‘பரேண நாகம் நிஹிதம் கு3ஹாயாம்’ என்றும் வேதம் கூறுகிறது.

‘மலையானை, மாமேரு மண்ணினானை .....வானோர் தங்கள் தலையானை’ என்கிறார் அப்பர் பெருமான்.

வேதங்களாகிற மலையில் வசிப்பவர். (பரத்வாஜர் உபாக்யானத்தில் வேதங்களை மலை என்கிறது உபநிடதம்.)

(ஓம் அத்3ர்யாலயாய நம:)

287. காந்த:

காந்தி மிக்கவர். பொலிவான திருமேனியுடையவர். ‘கம்’ எனில் பரம்பொருள். அதனையே முடிவாகக் கொண்டவர். குருவான தட்சிணாமூர்த்தியாகவும், ஸகுண வடிவினராகவும் தோன்றி, நம்மை வலிய ஆட்கொண்டு முடிவில் தன் முடிந்த முடிவான பிரும்ம வடிவைக் காட்டுபவர்.

ஒப்பற்ற அழகாலும் தனது கல்யாண குணங்களின் சிறப்புகளாலும், அடியார்களைத் தன்பக்கல் ஈர்க்கும் அழகுடையவர். ‘உள்ளம் கவர் கள்வன்’ என்கிறார் திருஞானசம்பந்தர். ‘க:’ — பிரும்மா. அவரது ஆயுளையும் முடிப்பவர்.

(ஓம் காந்தாய நம:)

288. பரமாத்மா

பரம்பொருளாகிய பரமேசுவரர். ‘த்3யாவா ப்ருதி2வீ ஜநயந்தே3வ ஏக:’ — ‘விண், மண் முதலிய அனைத்தையும் படைத்து விளங்கும் ஒருவன்’ என்கிறது வேதம். ஜீவான்மாக்களான அனைத்தையும் தாண்டி உயர்ந்து விளங்குவதால் பரமாத்மா. காரியமான உலகமும் காரணமான மூலப்பிரகிருதியும் எந்த இறைவரிடமிருந்து தோன்றினவோ, அவரே பரமாத்மா. ஜீவனான இவ்வுடலுக்கு ‘நான்’ என்பது ஆன்மா. அதுபோலத் தனக்கெனவொரு தனி ஆன்மா இல்லாதவர். அனைத்திற்கும் இவரே ஆன்மா. உலகம் பொம்மை. அதை ஆட்டுவிப்பவர் பரமாத்மா. தனக்கு ஒத்தாரும் மிக்காரும் இல்லாதவர்.

(ஓம் பரமாத்மநே நம:)

289. ஜகத்3கு3ரு:

அனைத்துலகங்கட்கும் ஒரே குரு. தட்சிணாமூர்த்தியாக விளங்கும் ஆதி குரு. உலகியல் படிப்பினைத் தரும் பலப்பல ஆசிரியர்களிலும் ஆன்மீகத்தைக் கற்றுத் தந்த குருவே பெரியவர். பிரஜாபதியான பிரும்மதேவர் உலகைப் படைத்தவர். அவருக்கும் குரு இறைவன். ஆகவே, அவர் ஜகத்குரு.

‘யோ ப்ருஹ்மாணம் வித3தா4தி பூர்வம்

யோவை வேதா3ம்ஶ ப்ரஹிணோதி தஸ்மை’

— சுவேதாசுவதர உப. 6/18

பிரும்மனைப் படைத்து அவருக்கு வேதத்தைத் தந்தவர்.

(ஓம் ஜகத்3கு3ரவே நம:)

290. ஸர்வகர்மாலய:

அனைத்துச் செயல்களுக்கும் இவரே காரணமும் ஒடுங்குமிடமும்.

‘தேந விநா த்ருணமபி ந சலதி’ — அவனின்றி ஓர் அணுவும் அசையாது.

(ஓம் ஸர்வகர்மாலயாய நம:)

291. துஷ்ட:

வேண்டுதல் வேண்டாமை இல்லாதவராதலால் என்றும் எங்கும் எப்பொழுதும் மகிழ்ச்சியுடன் இருப்பவர்; ஆனந்தமே வடிவானவர்.

‘மநஸி ச பரிதுஷ்டே கோர்த்த2வாந் கோ த3ரித்3ர:’ (நீதிசதகம்) என்கிறபடி, இறைவனுக்கு நாடுதலும் தேடுதலும் இலாமையினால் அவரது மனம் என்றென்றும் மகிழ்ச்சியோடு இருக்கிறது.

(ஓம் துஷ்டாய நம:)

292. மங்க3ல்ய:

அனைத்து மங்களங்களையும் அளிப்பவர். ஆன்மாவிற்கு அனைத்து நலன்களிலும் ஆன்மநலமான மெய்ஞ்ஞானமே சிறந்தது. அதுதானே சிறந்த மங்களம். அதைத் தருபவர். ‘க்ஞாநம் மஹேஶ்வராதி3ச்சே2த்’ (ஞானமான மெய்யறிவைச் சிவபிரானிடம் விரும்பு.)

(ஓம் மங்க3ல்யாய நம:)

293. மங்க3ளாவ்ரு॒த:

அனைத்து மங்களங்களையும் அருளும் உமையம்மையைத் தழுவியவர். உமையொருபாகனான அர்த்தநாரீசுவரர். வாசத்தலமோ கயிலை. துதிபாடுபவர்களோ பிரும்மா, இந்திரன் முதலியவர்கள். குடும்பமோ மூவுலகும். எண்வகைச் சித்திகளும் கைகட்டிச் சேவகம் புரிகின்றன. ‘மணாளனோ சிவபிரான், தந்தையோ இமவான். தாயே! உன் சௌபாக்கியத்திற்கு ஈடு எது?’ என்று ஸ்ரீசங்கரர் கேட்கிறார். அந்த உமாதேவி, இந்தச் சிவபிரானை அண்டியிருக்கிறாள் எனில், இவர் மங்களங்களால் சூழப்பட்டவர்தானே.

(ஓம் மங்க3ளாவ்ரு॒தாய நம:)

மஹாதபா: தீ3ர்க3தபா:

ஸ்த2விஷ்ட2: ஸ்த2விரோ த்4ருவ: ।

அஹ: ஸம்வத்ஸரோ வ்யாப்தி:

ப்ரமாணம் பரமம் தப: ॥ 37 ॥

294. மஹாதபா:

பெருந்தவசி. அனைத்தையும் ஆட்படுத்தும் பேராளுமையே தவம் ஆகும். மஹத் முதலிய தத்துவங்களைப் படைப்பதற்கான பெரும் சங்கல்பமும் செயலும் பகவானின் தவம் ஆகும். உலகைத் தன் விருப்பம்போல் ஆள்வதற்கான வரையற்ற ஆளுமை. தீயோரை நொடியில் வென்றிடும் பேராண்மை. இவையனைத்துமே தவம்தான். இத்தவத்தை உடையவர். பேராற்றலுக்கு உதவும் பேரறிவும் தவமே. ‘யஸ்ய க்ஞாநமயம் தப:’ (முண்டக உப. 1/1/9). ‘தவஞ்செய்வார் தம்கருமம் செய்வார்’ (திருக்குறள் 266) என இறைவனது தவம், உலகை ஆட்டிப் படைக்கும் திறன். (திருநாமம் 301—ஐக் காண்க.)

(ஓம் மஹாதபஸே நம:)

295. தீ3ர்க4தபா:

நெடுங்காலம் தவம் இயற்றுபவர். மன்மதனாலேயும் கலக்க முடியாத நெடுந்தவம் கொண்டவர். எல்லை காண இயலாத தவசி.

(ஓம் தீ3ர்க4தபஸே நம:)

296. ஸ்த2விஷ்ட2:

பெருவடிவினர். மிகப்பெரும் பொருளாக விளங்குபவர். மூலப்பிரகிருதியிலிருந்து தோன்றிய மூலகாரணப் பொருள் ‘மஹத்’. அதுதான் ஸ்தூலம் (பெரிது). அதைவிடப் பெரிது மூலப்பிரகிருதி. அதைவிடப் பன்மடங்கு பெரியவர் பகவான். ‘அதிசயேந ஸ்தூ2ல: ஸ்த2விஷ்ட2:’, ‘பஹுஸ்யாம்’ (பலவாறாக ஆவேன்) என்று இறைவன் நினைக்க மிகமிகப் பெரும் பொருளாகத் தன்னிடமிருந்து பலப்பலவான பெரும் பொருள்களைத் தோற்றுவித்த, தோன்றுவிக்கும் விராட் திருமேனியர்.

(ஓம் ஸ்த2விஷ்டா2ய நம:)

297. ஸ்த2விரோ த்4ருவ:

‘முன்னைப்பழம் பொருட்கும் முன்னைப் பழம்பொருள்’ மற்றும் ‘என்றும் நிலைத்திருப்பவர்’.

அனைத்தையும் படைத்தவர் இவரே. இவரைப் படைத்தவர் எவருமிலர். ஆகவே, இவர் மூத்தவர் — முதியவர். ‘முத்தனை முதற்சோதியை முக்கண் அப்பனை முதல் வித்தினை’ (சென்னிப்பத்து 10) என்பது திருவாசகம். ‘நமோ ஜ்யோஷ்டாய ச’ (‘மூத்தவர்’) என்று கூறிய ஸ்ரீருத்ரம், ‘கநிஷ்டாய ச’ (‘இளையவர்’) என்றும் கூறுகிறது. ஆகவே இவர் த்ருவர், நிலைத்தவர். படைத்தன அனைத்தும் நரைத்து மூத்து அழிகின்றன. இறைவனுக்கு நரை—மூப்பு என ஒரு விகாரமும் (மாறுதலும்) இல்லை. ஆகவே, என்றுமே அழிவற்ற இவர் நிலைத்தவர் (‘த்ருவ:’).

இத்திருநாமாவை ‘ஸ்த2விர:’, ‘த்4ருவ:’ என இரு நாமாக்களாகவும் கொள்ளலாம்.

‘த்வேஷம் ஹ்யஸ்ய ஸ்த2விரஸ்ய நாம’ (ரிக் 7/100/3). அவருடைய நாமம். ‘நமோ ப்ருஹதே ச ...... நமோ வ்ருத்3தா4ய ச’ (ஸ்ரீருத்ரம்).

மிகமிகப் பெரிய உருவுடைய சிவனார் வயதில் முதிர்ந்தவராகவும் உள்ளார். ‘யோ தே3வாநாம் ப்ரத2மம் புரஸ்தாத் விஶ்வாதி4யோ ருத்ரோ மஹர்ஷி’ — ‘அனைத்து தேவர்கட்கும் முதல்வன். ஆகவே, ஸ்தவிரன்.’ ‘நமோ அக்3ரியாய ச ப்ரத2மாய ச’ — ‘உலகம் தோன்றுவதற்கு முன்பே இருப்பவர்; தேவர்களுக்குள் முதல்வர்.’

‘மூத்தானை மூவுலகுக் கொரு மூர்த்தியாய்’ (சம்பந்தர்).

‘மூவனாம் மூர்த்தியாம் முன்னே தானாம் மூவாத மேனி’ (அப்பர் பெருமான்).

(ஓம் ஸ்த2விராய த்3ருவாய நம:)

298. அஹ: ஸம்வத்ஸர:

நாட்களாகவும் வருடங்களாகவும் விளங்கும் காலன். கால சொரூபன். பகல், இரவு, நாள், மாதம், வருடம் என்கிற அனைத்து காலவரையறைகளும் இறைவனிடமிருந்தே தோன்றின. இறைவனது அருட்கட்டளைக்குக் கீழ்படிந்துதானே சூரியன் பகலிரவைத் தோற்றுவிக்கிறான். ஆதலால்தான் மாதம், வருடம் முதலியன தோன்றுகின்றன.

‘ஸர்வே நிமேஷா ஜஞிரே

வித்3யுத: புருஷாத3தி4

கலா முகூர்த்தா: காஷ்டாஶ்ச

அஹோராத்ராணி ஸர்வஶ: ॥’

— தை. ஆர. 10/1

‘நாள் முடிக்கின்ற சீரான்’ (அப்பர் பெருமான்). (திருநாமம் 302—ஐக் காண்க.)

‘காலமும் நாள்கள் ஊழி படையா முன் ஏக உருவாகி நின்ற தழலோன்’ (அப்பர் பெருமான்)

(ஓம் அந்ஹே நம:, ஓம் ஸம்வத்ஸராய நம:)

299. வ்யாப்தி:

பரவியிருத்தலையே (எங்கும் நீக்கமற நிறைந்திருத்தலையே) தன் சொரூபமாக (இயல்பாக) உள்ளவர். ‘ஆகாஶவத் ஸர்வக3த:’ (முண்டக உப. 1/1/6) — ‘ஆகாயம் போல் எங்கும் நிரம்பியவர்.’ பாறாங்கல்லுக்குள் ஆகாயமில்லை. ஆனால், இறைவன் அதனுள்ளும் கல்லின் நுண் அணுக்களாக விளங்குகிறான். ‘வ்யாபநாத்3வ்யாபீ மஹாதே3வ:’ (அதர்வசிகா உப. 2).

நிலம், நீர், நெருப்புயிர் நீள்

விசும்பு நிலாப்பகலோன்

புலனாய மைந்தனோடு

எண்வகையாய்ப் புணர்ந்து நின்றான்

உலகேழெனத் திசைபத்தெனத்

தான் ஒருவனுமே

பலவாகி நின்றவா.

— திருவாசகம், திருத்தோணோக்கம் 5

என்பார் மணிவாசகர் இறைவரது பரவிய நிலையை.

(ஓம் வ்யாப்தயே நம:)

300. ப்ரமாணம்

உள்ளறிவாக விளங்குபவர். (230வது திருநாமா விளக்கத்தைக் காண்க.)

நல்லது—தீயது என்பதை நிர்ணயிப்பவர்.

‘மாநத்வாத், முக்தத்வாத்’ (ந்ருஸிம்ஹ உத்தரதாபினீ உபநிஷத் 7/2)

பிரத்யக்ஷப் பிரமாணம் (நேரிலே காண்பது), அனுமானப் பிரமாணம் (ஊகிப்பது), சாஸ்திரப் பிரமாணம் (அறநூல்கள் கொண்டு தெளிவது) என்கிற மூன்று பிரமாணங்களாக (ஆதாரமாக) இருப்பவர்.

(ஓம் ப்ரமாணாய நம:)

301. பரமம் தப:

உயர்ந்ததான தவ வடிவானவர். (திருநாமம் 294—ஐக் காண்க.) நல்லோர் வாழ தீயோர் அழிய தவம் செய்பவர்.

(ஓம் பரமாய தபஸே நம:)

ஸம்வத்ஸரகரோ மந்த்ர—

ப்ரத்யய: ஸர்வத3ர்ஶந: ।

அஜ: ஸர்வேஶ்வர: ஸித்3தோ4

மஹாரேதா மஹாப3ல: ॥ 38 ॥

302. ஸம்வத்ஸரகர:

‘ஸம்வத்ஸரோவை ப்ரஜாபதி:’ (ப்ரச்ந. 1/9)

‘த்3வாத3ஶமாஸா: ஸம்வத்ஸர:’

வருடம் முதலிய காலக் கணக்கையும், அதன் பிரிவுகளையும் தோற்றுவித்தவர். (298வது திருநாமாவைக் காண்க.)

(ஓம் ஸம்வத்ஸரகராய நம:)

303. மந்த்ரப்ரத்யய:

வேத மந்திரங்களால் காணத்தக்கவர். ‘தி3வ்யம் த3தா3மி தே சக்ஷு: பஶ்ய மே யோகமைஶ்வரம்’ (11/8) என்கிற ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை வசனப்படி ஊனக்கண்களால் காணவியலாத இறைவனை மெய்யறிவு நல்கும் வேத மந்திரங்களான திருக்கண்களால் மட்டுமே காணவியலும். வைரத்தை வைரம் கொண்டு அறுப்பது போல மந்திரத் திருமேனியரான இறைவனை மந்திரங்கள் கொண்டுதான் அறியலாம். ‘மெய்யா மெய்ப் பொருளே’ (சுந்தரர்). ‘ஆரணங்கள் தேடிக் காணா அமலன்’.

(ஓம் மந்த்ரப்ரத்யயாய நம:)

304. ஸர்வத3ர்ஶந:

அனைத்தையும் சாட்சியாக இருந்து காண்பவர். உலகமேயான இறைவருக்கு ஜீவராசிகள் அனைவரது கண்களும் அவரது கண்களே. நம் கண்களைக் கொண்டும் அவர் காண்பார். புலன்களுக்கு அப்பாற்பட்டவராகையால் ‘கண்களால்தான் காண முடியும்’ என்கிற கட்டுப்பாடின்றி, மற்ற பொறிகளாலும் உணரலாம்படி இருப்பவர். அனைத்தையும் காட்டும் இறைவன் அவ்வாறு காட்டிய பொருள்களினூடே தன்னையும் காட்டித் தருபவர். ‘விஶ்வதஶ்சக்ஷு: உத விஶ்வதோ முக2:’ (தை. ஆர. 10/1).

(ஓம் ஸர்வத3ர்ஶநாய நம:)

305. அஜ:

பிறப்பற்றவர், பிறப்பிலி. முன் இல்லாது இன்று தோன்றினால் அது பிறப்பு. எப்போதும் உள்ள இறைவன் பிறவாதவர். ‘அஜோ நித்ய: ஶாஶ்வதோயம் புராண:’ (கட உப. 1/2/18). ‘அஜ:’ — அகற்றுபவர். தம்மைச் சரணமடைந்தவர்களின் அறியாமையை அகற்றித் தன்னிடம் ஈர்ப்பவர். ‘அ‘ எனில் விஷ்ணு. அவரைத் தோற்றுவித்தவர். (மும்மூர்த்திகளையும் படைத்தவர்தானே சிவப்பரம்பொருள்.)

(ஓம் அஜாய நம:)

306. ஸர்வேஶ்வர:

பிரும்மா முதலிய தேவர்களின் ஆளுமைக்கு எல்லை உண்டு. அவர்கட்கு ஆளுமை தகுதியைத் தந்தவர்தானே இவர். இவரது ஆளுமைக்கு எல்லையில்லை. ஆகவே, இவர் சர்வேசுவரன்.

(ஓம் ஸர்வேஶ்வராய நம:)

307. ஸித்34:

எண்வகை சித்திகளையும் தன்னுள் கொண்டவர்; எப்பொழுதும் இருப்பவர்; மற்ற உபாயங்களைக் கொண்டு தேட வேண்டியிராமல் புதையல் போல முன்னமே இருப்பவர். தனக்குத்தானே பிரசித்தி பெற்றவர். ‘ஆத்மாவை ஸித்3தோ4 அத்3விதீய: ஸதே3வ புரஸ்தாத் ஸித்34ம் ஹி ப்ருஹ்ம’ (ப்ருஹதாரண்யக உப. 4/9/2).

(ஓம் ஸித்3தா4ய நம:)

308. மஹாரேதா:

பெருந்திறல் உடையவர். மேல்நோக்கிய வீர்யம் கொண்டவர்.

(ஓம் மஹாரேதஸே நம:)

309. மஹாப3ல:

சிவகணங்களாகிய பெரும் சேனைகளை உடையவர். பிறர் உதவியின்றித் தானே தனித்துச் செயல்படும் திறலுடையவர். திரிபுர ஸம்ஹாரத்தின்போது பூமியே தேர், சூரியனும் சந்திரனும் அதன் சக்கரங்கள், பிரும்மா தேரோட்டி, நான்கு வேதங்களும் குதிரைகள், மேரு பர்வதம் வில், வாசுகி அதன் நாண், ஸ்ரீநாராயணன் பாணம். ஆனால், இவ்வளவின் உதவி சிறிதுமின்றித் தன் புன்சிரிப்பினாலேயே முப்புரத்தை எரித்த திறலோன் இறைவன்.

‘சீராரூர் சிவனே நின் சிரிப்பன்றோ நேராரூர் செற்ற நிலை’ (இரட்டைப் புலவர்). ‘இரும்பொன் மலைவில்லா எரியப்பா நாணில் திரிந்த புர மூன்றும் செற்றான்’ (சம்பந்தர்).

(ஓம் மஹாப2லாய நம:)

யோகீ3 யோக்3யோ மஹாதேஜா:

ஸித்3தி4: ஸர்வாதி3ரக்3ரஹ: ।

வஸுர்வஸுமநா: ஸத்ய:

ஸர்வபாபஹரோ ஹர: ॥ 39 ॥

310. யோகீ3 யோக்3ய:

உயர்ந்த யோகிகளுக்கெல்லாம் சிறந்த யோகபுருஷர். இத்திருநாமாவை ‘யோகீ3, யோக்3ய:’ என இருநாமாக்களாகவும் கொள்ளலாம்.

அ) யோகீ3

மெய்யறிவால் அடையத்தக்கவர். சேராததைச் சேர்த்து வைப்பது யோகம். இறைவனிடம் ஒன்றாத மனதை ஒன்றும்படி செய்வது யோகம். மனவடக்கத்தால் அடையத்தக்கவர்.

‘நெறி செய்தருளித் தன்சீர்

அடியார் பொன்னடிக்கே

குறி செய்து கொண்டு

என்னை ஆண்டபிரான்’

— திருவாசகம், திருப்பூவல்லி 8

(ஓம் யோகி3நே நம:)

ஆ) யோக்3ய:

தேவரும் மூவரும் மற்றுமுள்ளோராலும் வணங்கத்தக்கவர்.

பாற்கடல் கடைய வெளிவந்த விஷத்தின் தீப்பிழம்பு கண்டு நடுங்கிச் சிதறிய தேவர்களைக் காக்க, அவ்விடமுண்ட சிவபிரானன்றோ வணங்கத்தக்கவர் என்கிறார் ஸ்ரீநீலகண்ட தீக்ஷிதர்.

(ஓம் யோக்3யாய நம:)

311. மஹாதேஜா:

பேரொளி வடிவினன். ஒளிர்பவற்றிற்கு ஒளி தருபவன்.

‘யேந ஸூர்யஸ்தபதி தேஜஸேத்34:’ (தை. ப்ரா. 3/12/9)

அஞ்ஞானம் நீக்கும் பேரொளியானவர்.

(ஓம் மஹாதேஜஸே நம:)

312. ஸித்3தி4:

செயலின் பயன் சித்தி. இதற்கு சாதகன், சாதனம், செயல் மூன்றும் தேவை. இவற்றை எதிர்நோக்காதது ஞானம் எனும் பெரும் பயன். விரும்பத்தக்கதில் ஞானம்தான் பெரிதினும் பெரிது. ஒப்புயர்வற்ற ஸத் சித் ஆனந்தமயனான இறைவனே சித்தி. இந்த சித்தியைப் பெற்ற பிறகு வேறொன்றிலும் நாட்டம் செல்லாது. ஆகவே, பேரானந்தமயனான இறைவனே சித்தி.

(ஓம் ஸித்34யே நம:)

313. ஸர்வாதி3:

உலகம் முதலிய அனைத்திற்கும் மூலகாரணமாக முன்னிருப்பவர். காரியத்திற்கு முன்னிருப்பது காரணம். உலகமான காரியத்திற்குக் காரணம் பிரகிருதி. அதற்கும் மூலகாரணர் இறைவர். ஆகவே, இவர் ஸர்வாதி. பெறவேண்டிய பெரும் பேறுகள் நான்கிற்கும் இவரே மூலகாரணர்.

(ஓம் ஸர்வாத3யே நம:)

314. அக்3ரஹ:

உலகியல் பொருட்களை ஈர்ப்பது புலன்கள். அறிவுப்புலன்கள் ஐந்து, செயற்புலன்கள் ஐந்து, மனம். ஆக அந்தப் பதினோரு புலன்களாலும் காணவோ, கேட்கவோ, பெறவோ முடியாதவர் இறைவன்.

‘யதோ வாசோ நிவர்தந்தே அப்ராப்ய மநஸா ஸஹ ।’ (தை. உப. 2/4)

தேவரும் மூவரும் காண இயலாதவர் என்பதை, ‘மறை மல்கு நான்முகனும் மாலும் அறியாவண்ணத்தீர்’ என்கிறார் சம்பந்தமூர்த்தி நாயனார்.

(ஓம் அக்3ரஹாய நம:)

315. வஸு:

அனைத்துச் செல்வங்களாக விளங்குபவர். அனைத்து பூதங்கட்கும் இருப்பிடம், அனைத்து ஜீவராசிகளும் தங்குமிடம் (‘வஸந்தி அஸ்மிந்’) எனத் தோன்றிய தோன்றும் அனைத்தும் வந்து தங்குமிடம். (‘வஸதி இதி’) படைத்த ஜீவராசிகள் அனைத்திலும் இவர் உள்ளே ஆன்மாவாக விளங்குபவர். உள்ளொளியாய் மறைந்து வசிப்பவர்.

‘தத்ஸ்ரு॒ஷ்ட்வா ததே3வாநுப்ராவிஶத் ।’ (தைத்திரீய உப. 2/6).

(ஓம் வஸவே நம:)

316. வஸுமநா:

நன்மனம், சிறந்த மனம் படைத்தவர். பெருமதிப்பிற்குரிய மனத்தர். பேரானந்தமான பெரும் செல்வத்தையே மனமாகக் கொண்டவர்.

‘ஸத்யாத்ம ப்ராணாராமம் மந ஆநந்த3ம்’ (தை. உப. 1/6).

(ஓம் வஸுமநஸே நம:)

317. ஸத்ய:

முக்காலங்களிலும் உண்மையாக விளங்குபவர்; சத்திய வடிவானவர்; நிலைமாறாத பேரறிவானவர்; ஆதி அந்தமற்றவர்; எங்கும் நீக்கமற நிரம்பியிருப்பவர்.

‘ஸத்யம் க்ஞாநமநந்தம் ப்3ரஹ்ம ।’ (தை. உப. 2/1).

(ஓம் ஸத்யாய நம:)

318. ஸர்வபாபஹரோ ஹர:

அ) ஸர்வபாபஹர:

மனம், சொல், உடல் மூலம் செய்யப்படும் அனைத்துப் பாவங்களையும் போக்குபவர். பாவமற்றவராகையால் நம் பாவத்தைப் போக்குகிறார். முக்கரணங்களாலும் செய்ய வேண்டியதைச் செய்யாது விடுத்ததே பெரும்பாவம் என்கிறார் பட்டினத்தடிகள்.

கல்லாப் பிழையும் கருதாப்

பிழையும் கசிந்துருகி

நில்லாப் பிழையும் நினையாப்

பிழையும் நின்அஞ்செழுத்தைச்

சொல்லாப் பிழையும் துதியாப்

பிழையும் தொழாப்பிழையும்

எல்லாப் பிழையும்

பொறுத்தருள்வாய் கச்சிஏகம்பனே.

— பட்டினத்தடிகள் — திருவேகம்பமாலை 9

இத்துணைப் பாவங்களையும் போக்குபவராதலால் இறைவன் ‘ஸர்வபாபஹர:’.

(ஓம் ஸர்வபாபஹராய நம:)

ஆ) ஹர:

திருநாமத்தை நினைத்தபொழுதே அனைத்துவித பாவங்களையும் போக்குவதால் ஹரன்; இறைவனை நினைத்தற்கு இடையூறாக வரும் இன்னல்களை நீக்குவதால் ஹரன்; துன்பங்களைக் களைவதாலும் ஹரன்.

வேள்விகளில் இடும் அனைத்து ஆகுதிப் பொருட்களையும் பெறுபவர் இவரே. ஆகவே ‘ஹர:’.

(ஓம் ஹராய நம:)

ஸுகீர்திஶோப4ந: ஸ்ரீமாந்

வேதா3ங்கோ3 வேத3விந்முநி: ।

ப்4ராஜிஷ்ணுர் போ4ஜநம் போ4க்தா

லோகநாதோ2 து3ராத4ர: ॥ 40 ॥

319. ஸுகீர்திஶோப4ந:

உயர்ந்த புகழினால் அழகுற விளங்குபவர். இறைவரது புகழுக்குக் காரணம், அவரது திருக்குணங்கள். திருக்குணங்கட்கு விளக்கமோ, எண்ணிக்கையோ கூற இயலாது. பறவை விண்வெளியில் ஒரு குறிப்பிட்ட உயரம்தான் பறக்க முடியும். அதற்குமேல் விண்வெளியில் இடமில்லை என்று கூற இயலுமா? அதுபோலத்தான் இறைவனது பெரும் புகழும். அதனால் பெறும் மங்களமும்.

இத்திருநாமமும் இரண்டாகப் பிரிக்கப்படலாம்.

(ஓம் ஸுகீர்தியே நம:, ஓம் ஶோப4நாய நம:)

320. ஸ்ரீமாந்

‘ஸ்ரீ’ என்பது இறைவனது பெருமையைக் குறிக்கும். அதாவது விபூதி. பலப்பலவான சக்திகள். இவ்விபூதிகள் அனைத்தையும் தன்னிடம் கொண்டவர். அனைத்துச் செல்வங்கட்கும் இருப்பிடம் உமையம்மை. அந்த இறைவியைத் தன் இடப்பாகமாகக் கொண்டவராதலால் ‘ஸ்ரீமாந்’. ‘ஸ்ரீ’ என்றால் காலகூட விஷம். அதைத் தாங்கியவர். ஆகையால் ‘ஸ்ரீமாந்’. திருமேனி காந்தி (பொலிவு) உடையவர்.

(ஓம் ஸ்ரீமதே நம:)

321. வேதா3ங்க3:

இறை தத்துவத்தை விளக்குவதான வேதத்தையே தனது திருமேனியாகக் கொண்டவர்.

‘ஸ ஏவ நித்யகூடஸ்த2: ஸ ஏவ வேத3புருஷ இதி விது3ஷோ மந்யந்தே’ (பரமஹம்ஸோபநிஷத்)

‘யஸ்ய நிஶ்வஸிதம் வேதா3:’ — வேதங்கள் இறைவனது மூச்சுக்காற்று. ஆகவே, அந்த வேதங்கள் இவரது திருமேனி.

(ஓம் வேதா3ங்கா3ய நம:)

322. வேத3விந்முநி:

வேதங்களை நித்தமும் ஓதி நிற்கும் முனிவர். மனனசீலர் முனி. வேதங்களின் உட்கருத்தான தர்மங்களைப் பிறருக்கு உபதேசித்துத் தானும் அதன்படி ஒழுகுபவர்.

(ஓம் வேத3விதே நம:, ஓம் முநயே நம:)

323. ப்4ராஜிஷ்ணு:

ஒரே ஒளி மயமானவர். எவ்விதக் கலப்புமற்ற தூயப் பேரொளி, ஆனந்தமான பேரொளி.

‘ப்ரகாஶ: ப்ரகாஶேப்4ய:’ (அதர்வசிகா உப. 2) — ஒளிரும் பொருள்கள் அனைத்திற்கும் ஒளி தந்து ஒளிர்பவர்.

‘தமேவ பா4ந்தம் அநுபா4தி ஸர்வம்’ (கட உப. 2/2/15).

‘அங்கிங்கெனாதபடி எங்கும் பிரகாசமாய்’ (தாயுமானவர்).

‘ஒளிர் தருகின்ற மேனி உருவெங்கும்’ (சம்பந்தர்).

(ஓம் ப்4ராஜிஷ்ணவே நம:)

324. போ4ஜநம்

முற்றும் துறந்த மெய்ஞ்ஞானிகள் நுகர்ந்தனுபவிக்கும் அமுதம். இவ்வுலகை நுகர்வதற்கேற்ப அமைத்துத் தரும் மாயையே போஜனம். வேண்டியது—வேண்டாதது என்கிற உணர்வை உண்டாக்குவது மாயை. அந்த மாயை வடிவிலிருந்து உலகை நுகர்வதற்கேற்பத் தந்தவரும், உலகமாகி — போகப் பொருளாகி நிற்பவரும் இறைவனே. மாயையைத் தாண்டிய அடியார்களால் இனிது அனுபவிக்கப் பெறுபவரும் இறைவனே. ஆகவே, அவர் போகப் பொருளாக நிற்பவர். ‘அந்நஞ்ச ப்ருஹ்ம’ என்கிறது சுருதி. ‘சோற்றுத்துறை எஞ்சோதி’ (அப்பர் சுவாமிகள்).

(ஓம் போ4ஜநாய நம:)

325. போ4க்தா

உலகியல் திருமேனி கொண்டு அனைத்தையும் நுகர்பவர். அடியார்கள் உள்ளன்போடு தருவனவற்றைத் தகுதி காணாமல் மகிழ்ந்து ஏற்பவர். மகாப்பிரளய காலத்தில் அனைத்து உலகங்களையும் விழுங்குபவர். ‘அந்நவாந் அந்நாதோ34வதி ।’ (தை. உப. 3/6) என்பது சுருதி. போஜனமான இறைவனே போக்தாவாகவும் இருக்கிறார்.

‘அந்நஞ்ச ப்3ரஹ்மா போ4க்தா ச ப்3ரஹ்மா’ என்கிறது சுருதி.

துப்பார்க்குத் துப்பாய துப்பாக்கித் துப்பார்க்குத்

துப்பாய தூம் மழை.

— திருக்குறள் 12

‘உயிர்களது பசியையும் நீர் வேட்கையையும் நீக்குதலின்’ என்பார் பரிமேலழகர்.

(ஓம் போ4க்த்ரே நம:)

(ஒப்புநோக்குக:— 324, 325 ஆகிய இரு நாமாக்களும் மழையைக் குறித்தது எனலாம்.)

326. லோகநாத2:

அகில உலகங்கட்கும் ஒப்பற்ற ஒரே தலைவர். தீமை நீங்கி நன்மை பெற விரும்பும் உலகினரால் அணுகப் பெறுபவர் (‘நாத்2யதே இதி நாத2:’). உலக நன்மையை நாடுபவர் (‘நாத2தே’).

(ஓம் லோகநாதா2ய நம:)

327. து3ராத4ர:

மனவடக்கமும் புலனடக்கமும் அற்றவர்களால் ஆராதிக்க முடியாதவர். இறைவரது செயல்வேகத்தைத் தடுக்கவோ, எதிர்க்கவோ முடியாது. அப்படித் தடுக்க முயலும் பிற சக்திகள் மணல் அணை போல் சிதறிவிடும்.

‘நீதியானை நியமநெறிகளை ஓதியானை உணர்தற்கரியதோர் சோதியானை’ (அப்பர் பெருமான்).

(ஓம் து3ராத4ராய நம:)

அம்ரு॒த: ஶாஶ்வத: ஶாந்தோ

பா3ணஹஸ்த: ப்ரதாபவாந் ।

கமண்ட3லுத4ரோ த4ந்வீ

அவாங்மநஸகோ3சர: ॥ 41 ॥

328. அம்ரு॒த: ஶாஶ்வத:

என்றும் நிலையாக நிற்கும் அமுதமயமானவர்.

இதை இரு நாமாக்களாகப் பிரிக்க அழகு அதிகம்.

அ) அம்ரு॒த:

இறைவனே அமுதமயமானவர்.

‘தத்3ப்3ரஹ்மா ததே3வாம்ரு॒தமுச்யதே’ (கட உப. 2/2/8)

‘என்னுடை ஆரமுது எங்களப்பன்’ (திருவாசகம், திருபொற்சுண்ணம் 13)

‘அடற்கரிதாய் எழு நஞ்சு அமுதாக்குங்கறைக் கண்டனே’ (திருவாசகம், நீத்தல் விண்ணப்பம் 32)

‘அம்ரு॒த:’ — மரணமற்றவர். பொருள்கள் அனைத்தும் பரிணாமத்திற்குட்பட்டனவே. மரணம் இறுதியான பரிணாமம். பரிணாமமற்ற பகவான் இறுதியான மரணமெனும் பரிணாமத்திற்கும் உட்படாதவர்.

‘அஜரோ அமரோ அவ்யய:’ (ப்ருஹதாரண்யக உப. 6/4/15)

‘தேனே, பாலே, கன்னலே, என் இன்னமுதே’ என்றிருப்பவர்.

(ஓம் அம்ரு॒தாய நம:)

ஆ) ஶாஶ்வத:

என்றும் நிலைத்திருப்பவர்.

‘அஜோ நித்ய: ஶாஶ்வதோயம் புராண:’ (கட உப. 1/2/18)

ஆதி அந்தமோ, வளர்ச்சியோ, தேய்வோ இல்லாதவர்.

‘ஆதியும் அந்தமும் இல்லா அரும்பெருஞ்சோதி’ (திருவாசகம், திருவெம்பாவை 1)

(ஓம் ஶாஶ்வதாய நம:)

329. ஶாந்த:

அமைதியே வடிவானவர்.

மனவோட்டத்தை அடக்கியவர். பொங்கி எழத்தக்க நிலையிலும் இயல்பாக அமைதி காப்பவர். ஞானிகளின் இலக்கணம் மனவடக்கம். அவர்களெதிரில் பிறரும் அமைதி பெறுவர். பகைமை, வெறுப்பு, கொதிப்பு அனைத்தும் நீங்கப் பெறுவர்.

‘நிஷ்கலம் நிஷ்க்ரியம் ஶாந்தம்’ (சுவேதாசுவதர உப. 6/19)

‘ஶாந்தம் அஜரம் அம்ருதம்’ (ப்ரச்ந உப. 5/7)

(ஓம் ஶாந்தாய நம:)

330. பா3ணஹஸ்த: ப்ரதாபவாந்

கைகளில் பாணம் ஏந்திய பெருவீரர்.

இதுவும் இருநாமங்களே.

அ) பா3ணஹஸ்த:

இறைவனது பாணம் மங்களமானது.

‘யாத இஷு: ஶிவதமா’ (ஸ்ரீருத்ரம் 1/2)

‘த இஷவே நம:’ (ஸ்ரீருத்ரம் 1/1) — ‘உங்களது பாணத்திற்கு நமஸ்காரம்.’

(ஓம் பா3ணஹஸ்தாய நம:)

ஆ) ப்ரதாபவாந்

‘பாசுபதம்’ என்கிற சிறந்த பாணத்தைத் தன் கையில் கொண்டுள்ள சிறந்த பெருவீரர். ஊழிக்காலத் தீயாக உலகைச் சுட்டெரிப்பவர்.

(ஓம் ப்ரதாபவதே நம:)

331. கமண்ட3லுத4ர:

கமண்டலுவைக் கையில் ஏந்தியவர். தட்சிணாமூர்த்தியாக விளங்கும் திருமேனியில் நித்திய கர்மானுஷ்டானங்கள் செய்தாக வேண்டும் என்பதை உலகிற்குக் காட்ட (நீர் நிரம்பிய) கமண்டலுவை (கிண்டியை)க் கையிலேந்தி விளங்குபவர். துர்வாசர் முதலிய முனிவர்களாகத் தோன்றும் வேளையில் முனிவருக்கே உள்ள அடையாளமாகத் தன் கையில் கமண்டலு ஏந்தி நிற்பவர்.

(ஓம் கமண்ட3லுத4ராய நம:)

332. த4ந்வீ

‘பினாகம்’ என்கிற வில்லை ஏந்தியவர். ‘ப்ரணவோ த4நு:’ என்கிற சுருதிப்படி பிரணவமான வில்லாகவும் இருப்பவர்.

(ஓம் த4ந்விநே நம:)

333. அவாங்மநஸகோ3சர:

வாக்கிற்கும் மனதிற்கும் எட்டாதவர்.

வேதங்களாகிற வாக்கு இறைவனைத் தேடிக் காணாது அலைகின்றன.

‘யதோ வாசோ நிவர்த்தந்தே அப்ராப்ய மநஸா ஸஹ ।’

குரங்கெனத் திரியும் மனம் தேடுவது எப்படியோ?

ஓம் அவாங்மநஸகோ3சராய நம:

அதீந்த்3ரியோ மஹாமாய:

ஸர்வாவாஸஶ்சதுஷ்பத2: ।

காலயோகீ3 மஹாநாதோ3

மஹோத்ஸாஹோ மஹாப3ல: ॥ 42 ॥

334. அதீந்த்3ரியோ மஹாமாய:

புலன்களைக் கடந்தவர், பெரு மாயத்தவர். உருவம், நிறம், குணம் — இவை உள்ளவைகளே கண் முதலிய பொறிகளுக்குப் புலனாகும். இறைவனோ உருவ—அருவ—அருஉருவத் திருமேனியன். ஆகவே, பொறி—புலன்களுக்கெட்டாதவர். புலனுணர்ச்சி விட்ட முனிவர்கள் உணர்வால் காண்பர். (‘அஶப்33ம் அஸ்பர்ஶம் அரூபம் அவ்யயம் ததா2ரஸம் நித்யம்’ — கட உப. 1/3/15)

உள்ளதை உள்ளபடி காட்டாது திரித்துக் காட்டுவது மாயை.

‘மாயாம் து ப்ரக்ருதிம் வித்யாத் மாயிநம் து மஹேஶ்வரம்’ (சுவே. உப. 4/10)

ஆகவே, இறைவன் புலன்களுக்கெட்டாதப் பெருமாயன்.

(ஓம் அதீந்த்3ரியாய நம:, ஓம் மஹாமாயாய நம:)

335. ஸர்வாவாஸ:

அனைத்து ஜீவராசிகளும் ஒன்றாகக் குடியிருக்கும் பெருங்குடில், எங்கும் நிறைந்தவர்.

‘ஸர்வாஜீவே ஸத்வஸம்ஸ்த்தே2’ (சுவேதாசுவதர உப. 1/6)

(ஓம் ஸர்வாவாஸாய நம:)

336. சதுஷ்பத2:

பெரும்பேறுகளான அறம், பொருள், இன்பம், வீடு ஆகிய நான்கையும் பெறுவதற்கு ஒரே வழியாக இருப்பவர். இப்பேறுகள் இறைவனது திருவடிகளைப் பற்ற, தானே நம்மிடம் வந்து நிற்கும்.

பிரும்மசர்யம், கிருஹஸ்தம், வானப்பிரஸ்தம், சந்நியாசம் என்கிற நான்கு ஆசிரமம் வழியாக இருப்பவர். அந்தணர் முதலிய நான்கு வர்ணங்களாகவும் இருப்பவர்.

(ஓம் சதுஷ்பதா2ய நம:)

337. காலயோகீ3

ஊழிக்காலத்தில் அனைத்து ஜீவராசிகளையும் காலத்தோடு இணைப்பவர். யோகம் — சேர்த்தல். எவற்றை எவற்றோடு எப்பொழுது எங்கு சேர்க்க வேண்டும் என்பதை நன்கறிந்தவர்.

(ஓம் காலயோகீ3நே நம:)

338. மஹாநாத3:

பெருவொலி செய்பவர். ஊழிக்காலப் பேரொலியாகத் திகழ்பவர். ‘அநாஹதம்’ என்கிற நாத ஒலியாக விளங்குபவர்.

(ஓம் மஹாநாதா3ய நம:)

339. மஹோத்ஸாஹோ மஹாப3ல:

பெருமுயற்சியான ஊக்கமாகவும் பெருந்திறலாகவும் விளங்குபவர்.

இத்திருநாமமும் இரண்டு திருநாமாக்களே.

அ) மஹோத்ஸாஹ:

பெரும் உற்சாகமுள்ளவர். தனக்கொப்பார் மிக்கார் இல்லாததால் தன்னிச்சைப்படி செயலை ஆற்றுதலால் உற்சாகத்திற்கு எல்லை இல்லை.

தன்னடியார்களைக் காணவும் அருளவும் மிகுந்த உற்சாகம் கொண்டவர்.

(ஓம் மஹோத்ஸாஹாய நம:)

ஆ) மஹாப3ல:

பிறர் உதவி வேண்டாத பெருவலி படைத்தவர்.

(ஓம் மஹாப3லாய நம:)

மஹாபு3த்3தி4ர்மஹாவீர்யோ

பூ4தசாரீ புரந்த3ர: ।

நிஶாசர: ப்ரேதசாரீ

மஹாஶக்திர்மஹாத்3யுதி: ॥ 43 ॥

340. மஹாபு3த்3தி4:

செயல்புரிவதை நிச்சயிப்பது புத்தி. மனம், புத்தி, அஹங்காரம் முதலிய பத்து விஷயங்களிலே புத்திதான் அதிகமாக உதவுவது. இதில் ஈசனுக்கு இணை எவருமில்லாததால் இறைவன் சிறந்த புத்திசாலி. அனைவரது புத்திக்கும் புத்திசக்தியாக இருப்பவர்.

‘யா தே3வீ ஸர்வபூ4தேஷு பு3த்3தி4ரூபேண ஸம்ஸ்தி2தா ।’ (துர்கா ஸப்தஸதீ 5/20)

(ஓம் மஹாபு3த்34யே நம:)

341. மஹாவீர்ய:

மூலப்பிரகிருதியை மஹத் என்னும் தத்துவமாக ஆக்கி, உலகின் தோற்றத்தைத் தொடங்கி வைத்தவர். இதுவே பெரும் செயல். ஆக, பகவானது பெருந்திறல் மாயை. உலகைத் தோற்றுவித்த பெருந்திறலோன்.

(ஓம் மஹாவீர்யாய நம:)

342. பூ4தசாரீ

பூதகணங்களோடு ஒன்றாகச் சஞ்சரிப்பவர். பிறப்பிலியான இறைவன் உலக மக்களான — பூதங்களான — ஜீவராசிகளின் நடுவேயும் உள்ளேயும் திரிபவர்.

(ஓம் பூ4தசாரிணே நம:)

343. புரந்த3ர:

முப்புரங்களை எரித்தவர். புரம் என்கிற இவ்வுடல் ஸ்தூலம், சூட்சுமம், காரணம் என மூன்று. இம்மூன்றினுள் ஜீவனாக விளங்குபவர்.

(ஓம் புரந்த3ராய நம:)

344. நிஶாசர:

இரவு நேரத்தில் உலா வருபவர். அறத்தை அழித்து, மறத்தை வளர்க்க இரவு நேரத்தில் சுற்றித் திரியும் அரக்கர்களை வதிக்கவே, இவர் இரவில் சுற்றி வருகிறார். காமம் என்னும் பேயை அடியார்களிடமிருந்து ஓட்டவே இரவில் சுற்றி வருகிறார்.

(ஓம் நிஶாசராய நம:)

345. ப்ரேதசாரீ

பூதப்பிரேதங்களுடன் சுற்றித் திரிபவர். நம் பொறிகளான பூதங்களையும் பிரேதங்களையும் தகர்த்தெறியவே, இறைவன் அவற்றோடு சுற்றி வருகிறார்.

(ஓம் ப்ரேதசாரிணே நம:)

346. மஹாஶக்திர்மஹாத்3யுதி:

அளவிடற்கரிய திறலும் பொலிவும் கொண்டவர்.

அ) மஹாஶக்தி:

பொருத்தவொண்ணாததைப் பொருத்திச் செயல் வடிவில் ஆக்கியளிக்கும் பெருந்திறல் படைத்தவர். சிலந்தியைப் போலத் தன்னிலிருந்தே படைக்கப்பட்ட உலகில், தானே தங்கியிருந்து பின் தன்னுள்ளே இழுத்துக் கொள்கிறாரே, அதுவன்றோ பெரும் சக்தி!

(ஓம் மஹாஶக்தயே நம:)

ஆ) மஹாத்3யுதி:

பேரொளி படைத்தவர். தன்னைத்தானே விளங்கச் செய்யும் ஒளி ‘த்யுதி’ ஆகும். இறைவனோ உள்ளும் புறமும் வேறு கலப்பின்றித் தனித்துப் பரவி நிற்கும் பேரொளி.

‘ஸ்வயம் ஜ்யோதி:’ (ப்ருஹதாரண்யக உப. 4/3/9)

‘ஜ்யோதிஷாம் ஜ்யோதி:’ (முண்டக உப. 2/2/10)

‘ஜ்யோதிஷாம் ஜ்யோதிருத்தமம்’ (ரிக் வேதம்)

‘ஒளிர் தருகின்ற மேனி உருவெங்கும்’ (சம்பந்தர் பெருமான்)

(ஓம் மஹாத்3யுதயே நம:)

அநிர்தே3ஶ்யவபு: ஸ்ரீமாந்

ஸர்வாசார்யமநோக3தி: ।

3ஹுஶ்ருதோமஹாமாயோ

நியதாத்மா த்4ருவோத்4ருவ: ॥ 44 ॥

347. அநிர்தே3ஶ்யவபு:

இவ்வாறென விளக்கவொண்ணா திருமேனி படைத்தவர். ஒன்றை நிச்சயப்படுத்திக் காட்ட பெயர், உருவம், இடம் என்று ஏதாவதொன்று தேவை. இவையனைத்தையும் கடந்த பெருமானுக்கு இவர்தான், இப்படித்தான், இந்நிறத்தன் என்று எவ்வாறு விளக்குவது?

‘ஒருநாமம் ஓருருவம் ஒன்றுமில்லாற்கு ஆயிரம்

திருநாமம் பாடிநாம் தெள்ளேணம் கொட்டாமோ’

— திருவாசகம், திருத்தெள்ளேணம் 1

(ஓம் அநிர்தே3ஶ்யவபுஷே நம:)

348. ஸ்ரீமாந்

ஸ்ரீ — பேராளுமை, பெருமை. வியக்குமாறும், வேறெங்கும் காணவியலாதவாறும், நாம் காணும் பெருமைகளைவிடப் பலகோடி மடங்கு பெருகி அளவிடற்கரியவாறும் உள்ள பெரும் பெருமை கொண்டவர். ஸ்ரீ = விஷம், நஞ்சு. அதைக் கண்டத்தில் கொண்டவராதலால் ‘ஸ்ரீமாந்’. செல்வத்திற்கு அதிபதியான குபேரனை நண்பனாகக் கொண்டவர்.

(ஓம் ஸ்ரீமதே நம:)

349. ஸர்வாசார்யமநோக3தி:

எவராலும் மனதினாலும் அளவிடற்கொண்ணா பெருவேகமுடையவர். அனைவருக்கும் ஆதர்ச ஆசார்ய புருஷர்களாக விளங்கும் சான்றோர்களின் மனஓட்டமாக (அவர்களது சிவசிந்தனையாக) விளங்குபவர்.

(ஓம் ஸர்வாசார்யமநோக3தயே நம:)

350. ப3ஹுஶ்ருத:

அனைத்தும் அறிந்தவர். ஸர்வக்ஞர். செய்யத்தக்கது, செய்யத்தகாதது, செய்யத்தகாததைச் செய்தது என அனைத்தையும் அறிந்தவர். அனைத்துச் சாஸ்திரங்களையும் படைத்தவர் இறைவரானதால், அவர்தான் அனைத்தையும் கற்றறிந்தவர்.

(ஓம் ப3ஹுஶ்ருதாய நம:)

351. அமஹாமாய:

பெருமாயங்களும் எவரிடம் தோற்று நிற்குமோ, அவ்வாறான பெருமாயம் படைத்தவர். (அல்லது) மாயை எனும் பிரகிருதியையும் மயக்கி, தான் மயங்காது நிற்கும் பெருமாயர். (அல்லது) பெருமாயை நீக்கிய ஞானி.

(ஓம் அமஹாமாயாய நம:)

352. நியதாத்மா

மனவடக்கம் கொண்டவர். அலைந்து திரியும் மனக்குரங்கைத் தன்வயப்படுத்திய குரங்காட்டி.

(ஓம் நியதாத்மநே நம:)

353. த்4ருவோத்4ருவ:

‘த்4ருவ:’, ‘அத்4ருவ:’ என இரு திருநாமங்களாகவும் கொள்க.

அ) த்4ருவ:

நித்திய காரணமானவர்; என்றும் நிலையானவர்; பெருஊழிக்காலத்தில் அனைத்தும் அழிந்த போதிலும் இவர் மட்டும் அழியாதிருப்பவர்; நிலைத்து நிற்பவர்; காலத்தாலோ, இடத்தாலோ அழிவற்றவர்.

(ஓம் த்4ருவாய நம:)

ஆ) அத்4ருவ:

நித்தியமற்ற காரியமாக இருப்பவர். நிலையற்றவரும் கூட.

ஏதாவது ஓர் இடத்தில் நிலைத்து நின்றால் ‘த்4ருவ:’. இறைவனோ அங்கிங்கெனாதபடி எங்கும் நிறைந்தவர். ஆதலால் ‘அத்4ருவ:’. நின்றவா நில்லா நெடுமனம் போல, அடியார்கள் வேண்டுமிடமெங்கும் சென்று நிற்பவர் என்பதால் இறைவன் ‘அத்ருவர்’.

(ஓம் அத்3ருவாய நம:)

ஓஜஸ்தேஜோத்3யுதித4ரோ

ஜநக: ஸர்வஶாஸந: ।

ந்ரு॒த்யப்ரியோ நித்யந்ரு॒த்ய:

ப்ரகாஶாத்மா ப்ரகாஶக: ॥ 45 ॥

354. ஓஜஸ்தேஜோத்3யுதித4ர:

ஓஜஸ் (பிராணசக்தியும் பலமும்), தேஜஸ் (வீரம் முதலிய குணங்கள்), த்3யுதி (பிரகாசம் — அறிவொளி) ஆகிய இம்மூன்றையும் தன்பக்கல் கொண்டவர். பிராணசக்தியும் பலமும் கொண்டவர். பிறரை எதிர்க்கும் சக்தியும், பிறரால் எதிர்க்க முடியாமையும், வெளித்தோன்றாத உணர்வதற்கரிய கவர்ச்சியும் கொண்டவர். ‘த்விஷீமதே நம:’ (ஸ்ரீருத்ரம் 2/3).

(ஓம் ஓஜஸ்தேஜோத்3யுதித4ராய நம:)

355. ஜநக:

அனைத்து ஜீவராசிகளையும் படைத்தவர்.

‘தந்தை தாய் உலகுக்கோர் தத்துவன்’ (சுந்தரமூர்த்தி சுவாமிகள்).

‘பீ3ஜம் மாம் ஸர்வபூ4தாநாம்’ (ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 7/10) — அனைத்து ஜீவராசிகளுக்குள் என்றுமுள்ள விதை நான்.

‘ஸர்வபூ4தாநாம் பீ3ஜம் தத3ஹம்’ (ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 10/39) — அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் அவை தோன்றுவதற்கான மூலகாரணமான விதை நான்.

(ஓம் ஜநகாய நம:)

356. ஸர்வஶாஸந:

அனைத்தையும் அடக்கி ஒடுக்கி நல்வழியில் இட்டுச் செல்பவர். ஒழுங்கு முறையான அறநெறியில் இட்டுச் செல்பவர்.

(ஓம் ஸர்வஶாஸநாய நம:)

357. ந்ரு॒த்யப்ரிய:

வேண்டுதல் வேண்டாமை இல்லாத இறைவன் என்றென்றும் மகிழ்ச்சியோடு இருப்பதால் ஆனந்தக் கூத்தாடுவதில் நாட்டம் கொண்டவர். ஆனந்தக்கூத்தன்.

(ஓம் ந்ரு॒த்யப்ரியாய நம:)

358. நித்யந்ரு॒த்ய:

எப்பொழுதும் நடனக்கூத்து ஆடிக்கொண்டே இருப்பவர். உலக ஜீவராசிகளான பொம்மைகளை வைத்துக் கொண்டு அவர்களை ஆட்டுவித்துத் தானும் ஆடிக் கொண்டிருப்பவர்.

(ஓம் நித்யந்ரு॒த்யாய நம:)

359. ப்ரகாஶாத்மா

பேரொளியாக விளங்குபவர்.

அறிவுதான் பேரொளி. பகலவன் முதலிய ஒளிரும் பொருள்கள் விளங்காத இடத்திலும் அறிவொளி விளங்கும். அறிவுதானே பிறப் பொருள்களை ஒளிர வைக்கிறது. அந்தப் பேரறிவுதான் இறைவனது சொரூபம். இறைவனது ஒளியைக் கண்டு அறிவிலியும் அவரது மேன்மையை உணர்கிறான்.

‘ப்ரகாஶ: ப்ரகாஶேப்4ய:’ (அதர்வசிகா உப. 2)

‘முத்தனை முதற்சோதியை’ (சென்னிப்பத்து 19)

‘சோதியைச் சுண்ண வெண்ணீறணிந்திட்ட எம் ஆதியை’ (சம்பந்தர்)

(ஓம் ப்ரகாஶாத்மநே நம:)

360. ப்ரகாஶக:

சூரியன் முதலிய ஒளிர்வனவற்றிற்கெல்லாம் ஒளி தருபவர்.

‘தஸ்யபா4ஸா ஸர்வமித3ம் விபா4தி’ என்கிறது சுருதி.

(ஓம் ப்ரகாஶகாய நம:)

ஸ்பஷ்டாக்ஷரோ பு3தோ4 மந்த்ர:

ஸமாந: ஸாரஸம்ப்லவ: ।

யுகா3தி3க்ரு॒த்3யுகா3வர்தோ

3ம்பீ4ரோ வ்ரு॒ஷவாஹந: ॥ 46 ॥

361. ஸ்பஷ்டாக்ஷர:

தெளிவான பொருள் கொண்ட எழுத்து வடிவான சொல்லாக விளங்குபவர்; ஓங்கார வடிவினர். ‘தஸ்ய வாசக: ப்ரணவ:’ (யோகசூத்திரம் 1/27). ஓருருவம் என இல்லாத இறைவனை, அருவ உருவமான சொல் வடிவான ‘ஓம்’ எனும் சொல்லால் உணர்த்தலாம். எனவே, அவர் ‘ஓம்’ வடிவினர்.

(ஓம் ஸ்பஷ்டாக்ஷராய நம:)

362. பு34:

ஞானம் நிரம்பியவர், அறிவு வடிவானவர்.

(ஓம் பு3தா4ய நம:)

363. மந்த்ர:

ருக்—யஜுஸ்—ஸாம என்னும் வேதமந்திர வடிவானவர். மனனம் செய்யத்தக்கதும், மனனம் செய்பவரைக் காத்தருள்வதுமான இறைவனின் பெருமையை உணர்த்துவது மந்திரம். அது ஒலி வடிவானது. அந்த வேதமந்திர ஒலி வடிவாக விளங்குபவர். காதலாகிக் கசிந்துருகும் மெய்யடியார்களைக் காத்தருள்பவர்.

‘மறைமொழி மாந்தர் ஆணையிற் கிளர்ந்த மங்கலமொழியே மந்திரமென்பர்’ என்பது தொல்காப்பியம்.

(ஓம் மந்த்ராய நம:)

364. ஸமாந:

அனைத்து ஜீவராசிகளையும் சமமாகக் காண்பவர். அனைத்தினுள்ளும் ஒரே ஆன்மாவாக விளங்குவதால் வேற்றுமை காணாதவர். ஜீவராசிகளிடையே குணம், உடல் ஆகியவற்றால் ஏற்றத்தாழ்வு இருந்தாலும் பற்றற்றவரானதால் வேறுபாடு காணாதவர்.

‘ஸம ஆத்மேதி வித்3யாத்’ (கௌஷீதகீ உப. 3/9).

(ஓம் ஸமாநாய நம:)

365. ஸாரஸம்ப்லவ:

உலகியலான பெருங்கடலைக் கடப்பதற்குப் பெருந்தோணியாய் இருப்பவர்.

‘நம: ப்ரதாணாய ச உத்தரணாய ச’ (ஸ்ரீருத்ரம் 8/2)

‘பிறவியென்னும் பெருங்கடலை நீந்தத் தன் பேரருள் தந்தருளினான்’ (திருவாசகம், சென்னிப்பத்து 7)

(ஓம் ஸாரஸம்ப்லவாய நம:)

366. யுகா3தி3க்ரு॒த்3யுகா3வர்த:

நான்கு யுகங்களையும் தொடங்கி வைப்பவரும், அந்த யுகங்களைச் சுழலச் செய்பவரும் இவரே. ‘காலம்’ எனகிற பெருஞ்சக்கரத்தை ‘யுகம்’ என்கிற அளவுள்ளவையாகப் பிரித்து வைத்தவர்.

இத்திருநாமாவை ‘யுகா3தி3க்ருத்3’, ‘யுகா3வர்த:’ என இரு திருநாமாக்களாகவும் கொள்ளலாம்.

(ஓம் யுகா3தி3க்ரு॒தே நம:, ஓம் யுகா3வர்தாய நம:)

367. க3ம்பீ4ர:

பெருந்திறல் படைத்தவர். ஆழங்காண முடியாதவர். எல்லையற்ற பெருவடிவு கொண்டவராதலால் இத்தன்மையர், இவ்விடத்தர் எனச் சுட்டிக்காட்டவியலாத பெருமை கொண்டவர். தெளிந்த ஆழமுள்ள நீர்த்தேக்கத்தில் அடித்தளம் அருகிலிருப்பதுபோல் தெளிவாகத் தெரிந்தாலும், உள்ளே உள்ள ஆழம் காண முடியாதது போன்றது இறைவனின் பெருமை.

(ஓம் க3ம்பீ4ராய நம:)

368. வ்ரு॒ஷவாஹந:

தர்மமே வடிவான நந்தியெம்பெருமான் என்கிற பெருங்காளையை வாகனமாகக் கொண்டவர். அகார—உகார—மகாரங்களாகிய மூன்றால் இணைந்த ஒளிமிக்க பிரணவமாக விளங்கும் காளையை வாகனமாக உடையவர்.

‘த்ரிதா43த்3தோ4 வ்ரு॒ஷபோ ரோரவீதி’ (தை. ஆ. 10/12)

(ஓம் விரு॒ஷவாஹநாய நம:)

இஷ்டோவிஶிஷ்ட: ஶிஷ்டேஷ்ட:

ஸுலப4: ஸாரஶோத4ந: ।

தீர்த2ரூபஸ்தீர்த2நாமா

தீர்த2த்3ரு॒ஶ்யஸ்து தீர்த23: ॥ 47 ॥

369. இஷ்ட:

ஆனந்தமே வடிவானவராகையால் அனைத்து ஜீவராசிகளாலும் வேண்டப்படுபவர். வேண்டுவார் வேண்டுவன தருவதால் அனைவருக்கும் பிரியமானவர். பிரியமான பொருளைத்தானே அனைவரும் விரும்புவர். விரும்பத்தக்கவைகளில் தலைசிறந்தது ‘நான்’ என்கிற ஆன்மாவே. அந்த ஆன்மாவாக விளங்குபவர்.

(ஓம் இஷ்டாய நம:)

370. அவிஶிஷ்ட:

தனித்திராதவர். விரும்பும் பொருள் விரும்புகிறவனைத் தனிப்படுத்தித்தான் நிற்கும். ஆனால், ‘தான்’ என்னும் ஆன்மா தனித்திராதது. அவ்வாறு தானாக ஆன்மாவாகத் தனித்து நிற்காது, அதனுள்ளேயே இருப்பவராக, ஆனால் வழி நடத்துபவராக இருப்பவர்.

[குறிப்பு:— ‘இஷ்ட:, அவிஶிஷ்ட:’ என்கிற இரு நாமாக்களின் மத்தியில் இருக்கும் எனும் அவக்ரஹத்தை நீக்க, ‘விஶிஷ்ட:’ (அனைத்திலும் உயர்ந்தவர், சிறந்தவர்) என்கிற பொருள் தரும்.]

(ஓம் அவிஶிஷ்டாய நம:)

371. ஶிஷ்டேஷ்ட:

சான்றோர்களுக்கு மிகவும் பிரியமானவர். குருவின் மூலம் அறநெறியறிந்து ஒழுகும் பெரியோர்களே சான்றோர்கள், சிஷ்டர்கள், சிறந்த ஞானிகள். ‘ஶிஷ்டாநாம் இஷ்ட:’ (தத்புருஷ ஸமாஸம்) — ‘சிஷ்டர்கட்கு அன்பர்’. ‘ஶிஷ்டா: இஷ்டா: யஸ்ய’ என பகுவரீஹி ஸமாஸமாகக் கொண்டால் பகவானுக்குப் பிரியமானவர்கள். ‘ப்ரியோ ஹி க்ஞாநிநோத்யர்த2ம் அஹம் ஸ ச மம ப்ரிய: ॥’ (ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 7/17). இறைவன் வகுத்தளித்த அறநெறியை மீறி நடப்பவன் இறைவனுக்குப் பகைவன். ‘ஆக்ஞாச்சேதீ3 மமத்3வேஷீ’ என்கிறார் பகவான். ஆக, மறநெறி செல்லாத அறிநெறியாளன் இறைவனுக்குப் பிரியமானவன். ஞானிகட்கு இவர்தானே பெருந்தனம், பெருஞ்செல்வம். ஆகவே, சான்றோருக்குப் பிரியமானவர்.

(ஓம் ஶிஷ்டேஷ்டாய நம:)

372. ஸுலப4:

எளிதில் வழிபடக் கூடியவர். ‘பத்ரம் புஷ்பம் பலம் தோயம்’ என்கிற ஸ்ரீமத்பகவத்கீதையின் வசனப்படி, அவன் அளித்த பொருளைக் கொண்டே, அவ்விறைவனை எளிதில் வணங்கலாம். பக்தி செய்வதற்கு மனம்தான் தேவை. வேறு உலகியல் பொருள்கள் எதுவுமே தேவையில்லை. அந்த பக்திதான் அன்பு. தேவர்கட்கும் மூவர்கட்கும் எட்டாத இறைவன் பக்தி வலையில் ஆட்படுபவர். வேறு எந்தவிதச் சிந்தனையுமின்றி ஒன்றுபட்ட நினைவுடன் அவ்விறைவனையே நினைத்திருக்கும் அடியார்கட்கு மிக எளிதில் கிடைக்கப் பெறுபவர்.

‘தேவர் கனாவினும் கண்டறியாச்

செம்மலர்ப்பாதங்கள் காட்டும் செல்வச் சேவகன்’

— திருவாசகம், திருப்பொற்சுண்ணம் 16

(ஓம் ஸுலபா4ய நம:)

373. ஸாரஶோத4ந:

அனைத்துப் பொருட்களிலும் மிகவும் சாரமானது நம் ஆன்மாவே. அவ்வான்மாவை நன்கு பரீட்சித்துத் தன் பக்கலில் சேர்த்துக் கொள்ளும் பெருங்கருணை கொண்டவர் இறைவன். ஆகவே, அவர் சாரமான தத்துவத்தை (பக்தியை) மட்டும் தேடி நிற்பவர்.

(அல்லது) அனைத்து சாஸ்திரங்கட்கும் முதலானது வேதங்கள். அவ்வேதங்களின் சுவைப்பிழிவு ‘ஓம்’ என்கிற பிரணவம். அப்பிரணவத்தையே நாடுபவர்.

(அல்லது) அடியார்களைச் சோதித்துப் பின் தன்னடி சேர்த்துக் கொள்பவர்.

(ஓம் ஸாரஶோத4நாய நம:)

374. தீர்த2ரூப:

நீர் வடிவாக இருப்பவர். தூய்மைக்கும் தூயரானவர்.

‘நிலம், நீர், நெருப்புயிர் நீள்

விசும்பு நிலாப்பகலோன்

புலனாய மைந்தனோடு எண்

வகையாய் புணர்ந்துநின்றான்’

— திருவாசகம், திருத்தோணோக்கம் 5

என்கிற மாணிக்கவாசகர் திருவாக்கின்படி இறைவன் எண்வகை மூர்த்தங்களாக விளங்குவதில் ஒன்றான நீராய் விளங்குபவர்.

‘நமஸ் தீர்த்2யாய ச: கூல்யாய ச’ (ஸ்ரீருத்ரம் 8/2) — புண்ணிய தீர்த்தங்களின் வடிவாகியவரும், நதிக்கரைகளில் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட மூர்த்திகளின் வடிவாயும் விளங்குபவரான உமக்கு வந்தனம்.

(ஓம் தீர்த2ரூபாய நம:)

375. தீர்த2நாமா

கங்காதரன் முதலிய நதிகளின் திருநாமத்தைத் தாங்கியவர்.

(அல்லது) எவரது புண்ணியமான திருநாமாக்கள் உலகியலான சம்சாரக் கடலைத் தாண்டுவிக்குமோ, அவ்வாறான திருநாமம் கொண்டவர். துறவிகளாக விளங்கும் சான்றோர்களை ‘தீர்த்தர்கள்’ என்று அழைப்பதும் உண்டு.

(ஓம் தீர்த2நாம்நே நம:)

376. தீர்த2த்3ரு॒ஶ்ய:

தீர்த்தயாத்திரையாகச் சென்று புண்ணிய நதிகளில் நீராட, இறைவரது சொரூபத்தை உணரலாம். அவ்வாறாக விளங்குபவர்.

(அல்லது) தீர்த்தர்கள் என்றழைக்கப்படும் குருநாதர்களின் இன்னருளால் பெறத்தக்கவர். குருவருள் இருப்பின் இறைவனின் திருவருளைப் பெறலாம்.

(ஓம் தீர்த2த்3ரு॒ஶ்யாய நம:)

377. தீர்த23:

திருவடி கழுவிய புண்ணிய நீரைப் பிரசாதமாக அருளுபவர். (அல்லது)

‘மூர்த்திதலம் தீர்த்தம்

முறையாய்த் தொடங்கினார்க்கு

ஓர் வார்த்தை சொலச்

சற்குருவும் வாய்க்கும் பராபரமே’

— பராபரக்கண்ணி 156

என்கிற தாயுமானவர் திருவாக்கின்படி நல்லதொரு சற்குருவை அருளுபவர். (அல்லது)

‘நாயினுக்குத் தவிசிட்டு நாயினேற்கே

காட்டாதனவெல்லாம் காட்டிப் பின்னுங்

கேளாதன வெல்லாம் கேட்பித்தென்னை

மீட்டேயும் பிறவாமல் காத்து ஆட்கொண்டான்.’

— திருவாசகம், திருச்சதகம் 28

என்று மணிவாசகர் கூறுவதுபோல குருவாக வந்து ஆட்கொள்பவர்.

(ஓம் தீர்த2தா3ய நம:)

அபாம்நிதி4ரதி4ஷ்டா2நம்

து3ர்ஜயோ ஜயகாலவித் ।

ப்ரதிஷ்டி2த: ப்ரமாணக்ஞோ

ஹிரண்யகவசோ ஹரி: ॥ 48 ॥

378. அபாம்நிதி4:

நீர் தங்குமிடமான பெருங்கடல்.

‘ஸரஸாமஸ்மி ஸாக3ர:’ (ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 10/24)

உலகிற்கு மூலகாரணமான காரணோதகம் இறைவன்.

‘யஸ்யாப: ஶரீரம்’ (ப்ருஹ. உப. 3/7/3). ‘கடலகம் ஏழினோடும் புவனமும் கலந்த விண்ணும் .......... பகலுமாகி’ என்கிறார் அப்பர் பெருமான்.

(ஓம் அபாம்நித4யே நம:)

379. அதி4ஷ்டா2நம்

உபாதான காரணமாக அனைத்து பூதங்கட்கும் ஆசிரயமான தங்குமிடம்.

(அல்லது) ‘ஜகத்’ என அழைக்கப்படும் இப்பிரபஞ்சத்திற்குத் தங்க ஓரிடமாக விளங்குபவர். கடல் சூழ்ந்த இப்புவனத்திற்கு ஆதாரமானவர். ஜடசேதனப் பொருள்கள் அனைத்திற்கும் மூலகாரணமான பரம்பொருள்.

(ஓம் அதி4ஷ்டா2நாய நம:)

380. து3ர்ஜய:

எவராலும் எளிதில் வெற்றி கொள்ள இயலாதவர்; அன்பிற்குத் தோற்பவர்.

(ஓம் து3ர்ஜயாய நம:)

381. ஜயகாலவித்

வெற்றியின் காலத்தை நன்கறிந்தவர். மூவாசைகளைத் துறந்த சான்றோர்கட்கு அருளும் வெற்றி நேரத்தை அறிந்தவர்.

(ஓம் ஜயகாலவிதே3 நம:)

382. ப்ரதிஷ்டி2த:

தனது பெருமையிலேயே நிலை கொண்டவர். ஆடுகின்ற இருக்கையில் உள்ளவன் ஆடுகின்ற ஊசலில் உள்ளவனைத் தாங்கி ஆடாமல் நிறுத்த முடியாது. இறைவன் பிறரை ஆட்டுகின்றவன். ஆனால், தான் ஆடாதவன். அனைத்துயிர்கட்கும் பகவான் ஆதாரம். அவருக்கு ஆதாரம் அவரது சக்தியே, பெருமையே.

‘ஸ ப43வ: கஸ்மிந் பிரதிஷ்டி2த: இதி ஸ்வே மஹீம்நி’ (சாந்தோக்ய உப. 7/24/1).

(ஓம் ப்ரதிஷ்டி2தாய நம:)

383. ப்ரமாணக்ஞ:

‘தஸ்மாத் ஶாஸ்த்ரம் ப்ரமாணம் தே கார்யாகார்யவ்யவஸ்தி2தௌ ।’ (16/24) என்கிற ஸ்ரீமத்பகவத்கீதை வசனத்தின்படி, அனைத்துச் செயல்கட்கும் ‘செய்—செய்யாதே’ எனக் கட்டளையிட்டு நல்வழி நடத்திச் செல்வது சாஸ்திரங்கள். அதுவே ஆதார நூல். அந்நூல்களை நன்கறிந்தவர் அல்லது பிரமாணமாகவே இருப்பவர்.

(ஓம் ப்ரமாணக்ஞாய நம:)

384. ஹிரண்யகவச:

பொன்னாலான கவசம் அணிந்தவர். இறைவனே ‘ஹிரண்மய: புருஷ:’ என்கிறது உபநிடதம். பொன்னார் மேனியனான இறைவனுக்கு (உருவத் திருமேனி கொண்டு கோயில்களில் விளங்கும் இறைவனுக்கு)ப் பொற்கவசம் சாத்துவது கண்கூடு.

(ஓம் ஹிரண்யகவசாய நம:)

385. ஹரி:

ஸ்ரீமந்நாராயணராக விளங்குபவர்.

‘ஶிவஸ்ய ஹ்ருதயம் விஷ்ணு, விஷ்ணோஶ்ச ஹ்ருதயம் ஶிவ:’ — ‘சிவனது இதயம் விஷ்ணு, விஷ்ணுவின் இதயம் சிவன்’ என்கிறது வாயுபுராணம். அல்லது பாவங்களைப் போக்குபவர்.

(ஓம் ஹரயே நம:)

விமோசந: ஸுரக3ணோ

வித்3யேஶோ பி3ந்து3ஸம்ஶ்ரய: ।

பா3லரூபோ3லோந்மத்தோ

அவிகர்தா க3ஹநோ கு3ஹ: ॥ 49 ॥

386. விமோசந:

உலகியல் தளைகளிலிருந்து விடுதலை அளிப்பவர். ‘பிறப்பறுக்கும் பிஞ்ஞகன்’, ‘மாயப் பிறப்பறுக்கும் மன்னன்’ (திருவாசகம், சிவபுராணம்) என்கிறார் மாணிக்கவாசகர்.

(ஓம் விமோசநாய நம:)

387. ஸுரக3ண:

தேவர்களின் கூட்டு வடிவாக விளங்குபவர்.

(ஓம் ஸுரக3ணாய நம:)

388. வித்2யேஶ:

அனைத்துக் கலைகளுக்கும் தலைவர். ஆயகலைகள் அறுபத்து நான்கிற்கும் ஒரே தலைவராக விளங்குபவர்; கலைகளே வடிவானவர்.

(ஓம் வித்2யேஶாய நம:)

389. பி3ந்து3ஸம்ஶ்ரய:

நாதம், பிந்து, கலை என்கிற மூன்றில் நடுவான பிந்து — ஓங்காரம். அதில் தங்கி நிற்பவர்.

இரு புருவ மத்தியே பிந்து ஸ்தானம். அவ்விடத்தில் பார்வையை நிறுத்தி இறைவனைச் சிந்திப்பர் யோகியர். ‘நாதபிந்துகலாதீ நமோ நம’ (திருப்புகழ்).

(ஓம் பி3ந்து3ஸம்ஶ்ரயாய நம:)

390. பா3லரூப:

சிறுகுழந்தையாக விளங்குபவர்.

‘நம: பூர்வஜாய ச அபரஜாய ச’ (ஸ்ரீருத்ரம் 6/2), ‘நமோ மத்4யமாய ச அபக3ல்பா4ய ச’ (ஸ்ரீருத்ரம் 6/3) — ‘முதலில் தோன்றிய காரணரூபராகவும், பின்பு உண்டான காரிய ரூபராகவும், இளைஞராகவும், பக்குவம் அடையாத சிறுகுழந்தையாகவும் விளங்கும் இறைவனான உமக்கு நமஸ்காரம்.’

‘எவர் சிறியவர் எவர் பெரியவர் யாதும் உனையன்றி உண்டோ’ (தாயுமானவர்)

(ஓம் பா3லரூபாய நம:)

391. அப3லோந்மத்த:

தனது வலிமையில் கர்வம் கொண்டு மயங்காதவர்.

இத்திருநாமாவை ‘ப3லோந்மத்த:’ என்று படித்தலே நலம்.

இறைவன் பலத்திற்கும் பலம்.

‘தேஜஸ்—தேஜஸ்விநாமஹம்’ (ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 10/36)

ஆனால், அதனால் அவர் செருக்கு அடைவதில்லை.

(ஓம் அப3லோந்மத்தாய நம:)

392. அவிகர்தா

எவ்வித மாறுபாடுமற்றவர். ஜீவராசிகளின் இவ்வுடலுக்கு நிலையாமை, உடலில் தோன்றும் குறைபாடுகள், துன்பம் உடைமை, முழுமையற்ற நிலை ஆகிய நான்கு விகாரங்களான மாறுபாடுகள் உண்டு. இறைவருக்கு அவை இல்லை.

(ஓம் அவிகர்த்ரே நம:)

393. க3ஹந:

எளிதில் உணர இயலாதவர்.

ஸகுணமாக அறுபத்துநான்கு திருவிளையாடல்களை மதுரையில் புரிந்தவராயினும் அதனை அறிந்தாரில்லை. பெரும் ஞானியர்கட்கும் உணர இயலா இயல்பினர். ‘தம் து3ர்த3ர்ஶம் கூ34ம்’ (கட உப. 1/2/12). பக்தி என்னும் அன்பில் மட்டும் ஓரளவு அறியக்கூடியவர். எவராலும் அடைய முடியாதவர். கர்மயோகிகளாலும் ஞானயோகிகளாலும்கூடக் கிட்ட இயலாதவர்.

(ஓம் க3ஹநாய நம:)

394. கு3ஹ:

மாயை என்னும் பெரும் போர்வைக்குள் தன்னை மறைத்து நிற்பவர்.

‘நாஹம் ப்ரகாச: ஸர்வஸ்ய யோகமாயா ஸமாவ்ருத:’ (ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 7/25).

இறைவன் தர்ம சொரூபர். ‘த4ர்மஸ்ய தத்வம் நிஹிதம் கு3ஹாயாம்’ என்கிற சுருதிப்படி, தர்மரூபியான இறைவன் குகையில் மறைந்து வசிக்கிறார். இதயமான குகையில் வசிப்பவர்.

‘ஸ்துஹி ஶ்ருதம் க3ர்தஸத3ம்’ (ஸ்ரீருத்ரம் 10/8) — இதயகமலவாசியான கீர்த்திமிக்க ஸ்ரீருத்ரனைத் துதிப்பாயாக.

(ஓம் கு3ஹாய நம:)

கரணம் காரணம் கர்தா

ஸர்வப3ந்த4விமோசந: ।

வ்யவஸாயோ வ்யவஸ்தா2ந:

ஸ்தா2நதோ3 ஜக3தா3தி3ஜ: ॥ 50 ॥

395. கரணம்

கரணம், உலகம் தோன்றுவதற்கு முன் இறைவனிடம் லயமடைந்த நிலையில் ஒடுங்கி இருந்தது. அவரிடமிருந்து முதலில் காலம் வெளிப்பட்டது. படைக்க வேண்டுமென்கிற எண்ணம் தோன்றியது. இச்சங்கல்பமே மாயை. இது பகவானை மூலகாரணமாக (கரணமாக) ஆக்கிப் படைக்கத் தொடங்கியது. ஆகவே, உலகத்தின் தோற்றத்திற்கு மிகப்பெரிய சாதனம் இறைவன் — கரணம்.

‘ஸ காரணம் கரணாதி4பாதி4ப:’ (சுவேதாசுவதர உப. 6/9)

‘பார்பதம் அண்டமனைத்துமாய் முளைத்துப் பரந்ததோர் படரொளிப்பரப்பே’ (திருவாசகம், கோயில் திருப்பதிகம் 8)

(ஓம் கரணாய நம:)

396. காரணம்

உலகப் படைப்பிற்கு உபாதான காரணமாகவும், நிமித்த காரணமாகவும் இருப்பவர். மெய், வாய், கண், மூக்கு, செவி என்கிற ஐந்து அறிவுப்புலன்களும், கால், கை, உபஸ்தம் முதலிய செயற்புலன்களும் ஜீவராசிகள் வாழ்வதற்காக இறைவன் அளித்த கரணங்கள். இதன் வடிவாக விளங்கும் இறைவனே உலகைப் படைத்தற்காக உபாதான—நிமித்த காரணங்களாக விளங்குகிறார்.

(ஓம் காரணாய நம:)

397. கர்தா

அனைத்தையும் செய்பவர், படைப்பவர். தான் சாதனமாக ஆகாது, சாதனங்களைத் தன் விருப்பத்திற்கேற்ப அமைத்துக் கொண்டு உலகமான செயலைச் செய்தவர். உலகிற்கு இவரே கர்த்தா.

(ஓம் கர்த்ரே நம:)

398. ஸர்வப3ந்த4விமோசந:

ஜீவனைக் கட்டும் உலகியல் தளைகளோ கோடி கோடி. தன்னை வந்தடைந்த அடியார்களின் அனைத்துத் தளைகளையும் நீக்கி, அவர்களை விடுதலை செய்பவர். முக்திநிலைக்கு ஆளாக்குபவர்.

‘பாசமாம் பற்றறுத்துப் பாரிக்கும் ஆரியனே’ (திருவாசகம், சிவபுராணம்)

(ஓம் ஸர்வப3ந்த4விமோசநாய நம:)

399. வ்யவஸாய:

நிச்சயமான அறிவு வடிவானவர். உள்ளறிவானவர். அனைத்தையும் தன் ஆளுமையில் வைத்திருப்பவர்.

(ஓம் வ்யவஸாயாய நம:)

400. வ்யவஸ்தா2ந:

உலகிலுள்ள அனைத்தையும் சிறிதும் வழுவாது, அதனதன் நிலையில் நிலையாக இருக்கச் செய்பவர். சாஸ்திரங்களைத் தந்து அவரவர்கள் அவரவர்களது செயலைத் தவறாமல் செய்ய வேண்டிய ஆளுமையைச் செய்தவர். அகிலமும் இவரிடமே வைக்கப்பட்டிருப்பதால் இவர் வ்யவஸ்தானர்.

(ஓம் வ்யவஸ்தா2நாய நம:)

401. ஸ்தா2நத3:

உலகிலுள்ள ஜீவராசிகளின் நல்வினை—தீவினைகளுக்கேற்ப அவைகட்கு உரிய இடத்தை (செயலுக்கான நற்பயன், தீப்பயன் என்கிற பேறுகளை)த் தருபவர். மெய்யடியார்களுக்கு நிலைத்ததான முக்திப் பேற்றை அருளுபவர்.

‘வாராவழி அருளி வந்தெனக்கு மாறின்றி ஆரா அமுதாய் அமைந்து’ (திருவாசகம், திருவெண்பா 7)

(ஓம் ஸ்தா2நதா3ய நம:)

402. ஜக3தா3தி3ஜ:

உலகைப் படைக்க வேண்டுமென்கிற சங்கல்பத்தின் பயனாக, உலகில் முதன்முதலில் தோன்றிய ஹிரண்யகர்ப்பராக ஆனவர்.

‘மூத்தானே மூவாத முதலானே’ (திரு ஏசறவு 8), ‘முன்னானை மூவர்க்கும்’ (திருவம்மானை 19), ‘முன்னைப் பழம் பொருட்கும் முன்னைப் பழம் பொருளே’ (திருவெம்பாவை 9) என்கிறார் மணிவாசகர்.

பகவான் முதலில் ஹிரண்யகர்ப்பராகத் தோன்றியதை ‘நம: பூர்வஜாய ச’ (5/3) என்கிறது ஸ்ரீருத்ரம்.

(ஓம் ஜக3தா3தி3ஜாய நம:)

கு3ருதோ3 லலிதோபே4தோ3

பா4வாத்மாऽऽத்மநி ஸம்ஸ்தி2த: ।

வீரேஶ்வரோ வீரப4த்3ரோ

வீராஸநவிதி4ர்விராட் ॥ 51 ॥

403. கு3ருத3:

உலகின் பெறற்கரிய பெரும் பேறுகளான அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்கிற நான்கையும் அளிப்பவர். அல்லது இறைவனைப் பற்றி அறிய விரும்பும் சான்றோர்களுக்கு நற்குரு வாய்க்கும்படி அருளுபவர்.

‘அதா2தோ ப்3ருஹ்ம ஜிக்ஞாஸா’ என்கிற பிரும்மசூத்திரத்தின்படி முயல்வார்க்குக் குருவை அளிப்பவர்.

‘மூர்த்தி தலந்தீர்த்தம் முறையாய்

தொடங்கினர்க்கோர்

வார்த்தை சொலச்சற்குருவும்

வாய்க்கும் பராபரமே.’

— தாயுமானவர்

(ஓம் கு3ருதா2ய நம:)

404. லலித:

மென்மையான நளினமான அழகிய திருமேனி கொண்டவர்.

மெய்யடியார்களைத் தன் பக்கம் ஈர்க்கும் அழகு. மென்மை, காந்தி, கவர்ச்சி, பொலிவு கொண்டவர். இறைவனது திருமேனியின் பொலிவு கண்டு தாருகாவன மகரிஷிகளும், அவர்களது பத்தினிகளும் மோகித்தனர் என்பது சிவபுராணம்.

(ஓம் லலிதாய நம:)

405. அபே43:

வேற்றுமை அற்றவர்.

ஏழை—பணக்காரன், கற்றவன்—கல்லாதவன் முதலிய இரட்டைகளைக் காணாதவர். ஆண், பெண், அலி என்கிற வேற்றுமையற்றவர்.

‘ஸமோஹம் ஸர்வபூதாநாம்’ (9/29) என்கிறார் பகவான் கீதையில்.

‘பெண்ணாண் அலியெனும் பெற்றியன்’ (திருவண்டப் பகுதி, வரி 57), ‘ஆணே பெண்ணே ஆரமுதே’ (திருச்சதகம் 84) என்கிறார் மாணிக்கவாசகர்.

(ஓம் அபே4தா3ய நம:)

406. பா4வாத்மாऽऽத்மநி ஸம்ஸ்தி2த:

‘ஸத்’ எனப்படும் ஆன்ம சொரூபத்தில் நிலைநிற்பவர்.

இத்திருநாமாவை ‘பாவாத்மா’, ‘ஆத்மநி ஸம்ஸ்தி2த:’ என இரு நாமாக்களாகக் கொண்டால் பொருளழகு மிளிரும்.

அ) பா4வாத்மா

அன்பையே தன் ஆன்மாவாகக் கொண்ட பரமன் அன்புத் திருமேனியர்.

(ஓம் பா4வாத்மநே நம:)

ஆ) ஆத்மநி ஸம்ஸ்தி2த:

தன் பெருமை என்கிற ஆன்மாவில் ஊன்றியிருப்பவர்.

‘ஸ ப43வ: கஸ்மிந் ப்ரதிஷ்டித: இதி ஸ்வே மஹிம்நி’. அவரது மகிமை, அவரது ஆன்மாதானே. ஆகவே, ஸத் சித் ஆனந்தம் என்கிற சொரூபமுடைய ஆன்மாவிலேயே நிலைத்து நிற்பவர்.

(ஓம் ஆத்மநி ஸம்ஸ்தி2தாய நம:)

407. வீரேஶ்வர:

பொறி—புலன்களையும் மனதையும் அடக்கியவனே வீரன்.

‘விகாரஹேதௌ ஸதி விக்ரியந்தே யேஷாம் ந சேதாம்ஸி த ஏவ தீ4ரா:’ (குமாரஸம்பவம் 1/59)

‘மயக்கம் தரக்கூடிய உலகியல் பொருட்கள் தன்னைச் சூழ்ந்திருப்பினும் எவனது மனம் விகாரத்தை (மனநெகிழ்தலை) அடையாமல் இருக்குமோ, அவனன்றோ தீரன் (வீரன்)’ என்கிறார் காளிதாசன்.

‘ஆரா இயற்கை அவாநீப்பின் அந்நிலையே

பேரா இயற்கை தரும்.’

— திருக்குறள் 370

என்றுமே போதுமென்கிற மனம் தராத ஆசையை நீக்க, அது அப்பொழுதே நிரதிசய (ஒப்புயர்வற்ற) பேரின்பத்தை அளிக்கும் என்கிறவாறு பொறி—புலன்களின் ஆசையை விடுத்தவரே தீரர்—வீரர். அவ்வாறான மெய்யடியார்கட்குத் தலைவர்.

(ஓம் வீரேஶ்வராய நம:)

408. வீரப4த்3ர:

தக்ஷனது வேள்வியைத் தகர்க்க வீரபத்திரன் என்கிற சிவகணத்தைத் தோற்றுவித்தவர். வீரபத்திரன் என்கிற சிவகணமாகவும் இருப்பவர்.

(ஓம் வீரப4த்3ராய நம:)

409. வீராஸநவிதி4:

வீராசனத்தில் அமர்ந்திருப்பவர்.

யோகம் பயில்பவர்கள் பலவித ஆசனங்களில் அமர்ந்து யோகு செய்வார்கள். சிவபிரான் யோகிகளின் தலைவர். ஆகவே, வீராசனத்தில் அமர்ந்திருப்பவர்.

(ஓம் வீராஸநவித4யே நம:)

410. விராட்

அகில பிரும்மாண்டமான பெருவடிவானவர். சிவபிரானது திருமேனியிலேயே அகில உலகங்களும் விளங்குவதால் அவர் விராட்.

(ஓம் விராஜே நம:)

வீரசூடா3மணிர்—வேத்தா

சிதா3நந்தோ3 நதீ34ர: ।

ஆக்ஞாதா4ரஸ்—த்ரிஶூலீ ச

ஶிபிவிஷ்ட: ஶிவாலய: ॥ 52 ॥

411. வீரசூடா3மணி:

வீரர்களிலேயே மிகவும் உயர்ந்த வீரர்களுக்கெல்லாம் நடுநாயகமாய் விளங்குவர். வீரர்களது கிரீடம் படும் திருவடிகள் கொண்டவர்.

(ஓம் வீரசூடா3மணயே நம:)

412. வேத்தா

அனைத்துமறிந்த பேரறிஞர். அறிய வேண்டியது வேதம். அதன் முடிவு பகவான். இறைவனே அறிவும், அறிவால் அறியும் பொருளும், அறிபவனும்.

(ஓம் வேத்ரே நம:)

413. சிதா3நந்த3:

‘ஸ்வயம் ப்ரகாசமாநோ நிரதிஶயாநந்த3:’ — தனக்குத்தானே ஒளிரும் அளவற்ற ஆனந்த சொரூபன். பேரறிவான ஆனந்தரூபன்.

‘ஆனந்த மோனகுரு ஆம்எனவே என்னறிவின் மோனம்’ (உடல் பொய்யுறவு 73), ‘ஆனந்தமான நின்னை அன்றி ஒன்றையும் உன்னாத மோனம்’ (பராபரக்கண்ணி 207) என்கிறார் தாயுமான சுவாமிகள்.

(ஓம் சிதா3நந்தா3ய நம:)

414. நதீ34ர:

‘ஸ்ரோதஸாமஸ்மி ஜாந்ஹவீ’ (ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 10/31) — ‘நதிகளுள் நான் கங்கையாக விளங்குகிறேன்’ என்கிறார் பகவான். அக்கங்கையைத் தன் தலையில் திருவாபரணமாகக் கொண்டவர். இறைவர் நதியைத் தன் தலையில் சூடியுள்ள காரணத்தை விளக்குகிறார் அருணகிரிநாதர், கந்தர் அலங்காரம் (1) என்னும் நூலில்.

பேற்றைத் தவம் சற்றுமில்லாத

என்னைப் பிரபஞ்சம் என்னும்

சேற்றைக் கழிய வழிவிட்ட

வா! செஞ்சடாடவிமேல்

ஆற்றைப் பணியை இதழியைத்

தும்பையை அம்புலியின்

கீற்றைப் புனைந்த பெருமான்

குமாரன் கிருபாகரனே.

‘குழந்தைகளான நாம் பிரபஞ்சம் என்னும் சேற்றில் விழுந்து தவிப்பதால், அச்சேற்றைக் கழுவி, நம்மைத் தன்னிடம் சேர்த்து கொள்ளவே, ஆற்றைத் தலையில் சூடியுள்ளார்’ என்கிறார் அருணகிரியார்.

(ஓம் நதீ34ராய நம:)

415. ஆக்ஞாதா4ர:

அடியார்கட்குத் தான் அளித்த ஆணையைப் பரிபாலிப்பவர்.

சாஸ்திரங்களைத் தந்த பகவான், அச்சாஸ்திரங்களில் கூறியுள்ளபடியே தானும் நடந்து காட்டுபவர்.

(அல்லது) சாஸ்திரங்களான ஆணைகளுக்கு ஆதாரமாக விளங்குபவர்.

(ஓம் ஆக்ஞாதா4ராய நம:)

416. த்ரிஶூலீ

முத்தலைச்சூலம் ஏந்தியவர்.

முக்குணங்களும் சூலத்தின் மூன்று நுனிகள். ஆக, அக்குணங்களைத் தன் கீழ் அடக்கிக் கொண்டுள்ளவர்.

(ஓம் த்ரிஶூலிநே நம:)

417. ஶிபிவிஷ்ட:

ஒளிமிக்க கிரணங்கள் நிறைந்தவர்.

‘யக்ஞோ வை விஷ்ணு: பஶவ: சிபி: யக்ஞ ஏவ பசுஷு ப்ரதிதிஷ்ட2தி’ (தை. ஸம். 2/5/5).

‘ஶிபி:’ பசு, ஆடு முதலிய கால்நடைப் பிராணிகள். இறைவன் வேள்வித் திருமேனியராக இப்பிராணிகளில் உறைவதால் இவை வேள்விக்குரியன. ‘வேள்வி ஆடு’ என்பது தமிழில் ‘வெள்ளாடு’ எனத் திரிந்தது காண்க.

‘நமோ கிரிஶாய ச ஶிபிவிஷ்டாய ச’ (ஸ்ரீருத்ரம் 5 அனு.)

‘விஷ்ணு: ஶிபிவிஷ்ட:’ என்று வேதம் கூறுவதால் இறைவன் ஸ்ரீவிஷ்ணுவின் வடிவினராகவும் உள்ளவர். எங்கும் பெருஞ்சோதியாகப் பரவி நிற்பவர்.

(ஓம் ஶிபிவிஷ்டாய நம:)

418. ஶிவாலய:

‘சிவை’ என்கிற பார்வதியான இறைவியிலே தங்கி விளங்குபவர். உமையொருபாகனாக விளங்குபவர்.

‘ஶிவ: விஶ்வாஹ பே4ஷஜீ ஶிவாருத்ரஸ்ய பே4ஷஜீ’ (ஸ்ரீருத்ரம் 10/2)

எந்நாளும் பிறவிப்பிணிக்குச் சிறந்த மருந்தாகவும், சிவையுடன் இரண்டறக் கலந்து இன்புறச் செய்யும் மருந்தாகவும் இருப்பவர். எந்த உமது மங்களமான பராசக்தியுடன் கூடிய வடிவம் உண்டோ, அதனால் எங்களுக்கு அருள்புரியவும்.

(அல்லது) பரமமங்களமாக விளங்கும் மெய்யடியார்களின் இதயத்தைத் தன் இருப்பிடமாகக் கொண்டவர். சான்றோர்களைக் கண்டபோதே மங்களங்கள் வந்து சேர்கின்றன அல்லவா?

(ஓம் ஶிவாலயாய நம:)

வாலகி2ல்யோ மஹாசாபஸ்—

திக்3மாம்ஶுர்ப3தி4ர: க23: ।

அபி4ராம: ஸுஶரண:

ஸுப்3ரஹ்மண்ய: ஸுதா4பதி: ॥ 53 ॥

419. வாலகி2ல்ய:

‘வாலகில்யர்கள்’ என்கிற ரிஷிகளின் திருமேனியராக விளங்குபவர்.

(ஓம் வாலகி2ல்யாய நம:)

420. மஹாசாப:

‘பினாகம்’ என்கிற பெருவில்லை ஏந்தியவர்.

‘ப்ரணவோத4நு:’ என்கிற உபநிடதத்தின்படி பிரணவமான பெருவில்லைக் கையிலேந்தியவர்.

‘நமஸ்தே அஸ்து த4ந்வநே’ — ‘உன் வில்லிற்கு நமஸ்காரம்’ என்கிறது ஸ்ரீருத்ரம்.

(ஓம் மஹாசாபாய நம:)

421. திக்3மாம்ஶு:

பகலவனாக விளங்குபவர்.

‘ஸௌரமண்டலமத்4யஸ்த2ம்’ என சூரிய மண்டலத்தின் நடுவில் சூரியன் இருப்பதால், இவரே சூரியனாக ஆகிறார்.

(ஓம் திக்3மாம்ஶவே நம:)

422. ப3தி4ர:

உலகியல் விஷயங்களைப் பற்றிய சர்ச்சைகளைக் கேட்பதில் செவிடராக விளங்குபவர்.

(ஓம் ப3தி4ராய நம:)

423. க23:

விண்வெளியில் பறக்கும் பறவைகளின் திருவுருவில் இருப்பவர்.

(ஓம் க2கா3ய நம:)

424. அபி4ராம:

வேண்டாமென்று ஒதுங்கிச் செல்பவர்களையும் தன்பக்கல் ஈர்த்துக் கொள்ளும் பேரழகர். ‘கல்யாணசுந்தரர்’ எனப் பெயர் கொண்டவர் மதுரை சொக்கலிங்கப் பெருமான்.

(ஓம் அபி4ராமாய நம:)

425. ஸுஶரண:

அனைத்து ஜீவராசிகளும் வந்து தங்குவதற்கான அழகிய புகலிடம். ஆத்யாத்மிகம், ஆதிபௌதிகம், ஆதிதைவிகம் என்கிற முத்தாபங்களால் பீடிக்கப்பட்டு அல்லலுறும் ஜீவராசிகளுக்குப் பெருநிழல் தரும் சோலை இறைவன்.

‘கோடையிலே இளைப்பாற்றிக் கொள்ளும் வகை கிடைத்த குளிர் தருவே தரு நிழலே’

‘நிவாஸவ்ரு॒க்ஷ: ஸாதூ4நம்’ (4/15/19) என்கிறது வால்மீகி ராமாயணம்.

தன்னை வந்தடையத் தானே உபாயமாக (வழியாக) விளங்குபவர்.

அஞ்சாமல் எளிதில் ஈசனை நெருங்கலாம் என இருப்பவர்.

(ஓம் ஸுஶரணாய நம:)

426. ஸுப்3ரஹ்மண்ய:

அந்தணர்கட்கு மிகவும் இணக்கமானவர். இறைவரது திருமுகமாக விளங்குபவர்கள் அந்தணர்கள். ‘அந்தணர் என்போர் அறவோர்’ (திருக்குறள்). வேதங்களுக்கு மிகவும் நெருங்கியவர்.

முருகனது திருவுருவம் கொண்டவர். முருகனும் சிவனும் வேறில்லை.

‘ப்3ராஹ்மணாநாம் அஹம்

தே3வ: ஸுதராம் மத்ஸுத:

ப்ரியே ஸுப்3ரஹ்மண்ய ஸமா—

க்2யாத: ஸுராஸுர நமஸ்க்ருத:’

— கந்தபுராணம், சம்பவகா. அத். 35/20

‘ஸுப்3ரஹ்மண்யோம் ஸ்வரஸ்யார்த3: த்வஞ்சாஹஞ்ச சதாசிவோம்’ (கந்தபுராணம், சம்பவகா. அத். 34/29)

வேதத்தில் ‘ஸுப்ரமண்யோம்’ என்று கூறியபடி நீயும், ‘சதாசிவோம்’ என்றபடி நானும் ஓங்காரத்தின் பொருளாகும்.

(ஓம் ஸுப்3ரஹ்மண்யாய நம:)

427. ஸுதா4பதி:

அமுத கலசத்தைக் காத்தருள்பவர். கடலில் தோன்றிய நஞ்சைத் தான் உட்கொண்டு அமுதத்தைத் தேவர்கட்குத் தந்தவர். ‘விண்ணோர் அமுதுண்டும் சாவ ஒருவரும் உண்ணாத நஞ்சுண்டு இருந்தருள் செய்குவாய்’ (சிலப்பதிகாரம்).

(அல்லது) அமுதமே வடிவெடுத்த பார்வதிக்கு மணாளர். ‘நிறைந்த அமுதமுமாய்’ (11) என்கிறார் அபிராமிபட்டர் இறைவியை.

(ஓம் ஸுதாபதயே நம:)

மக4வாந்கௌஶிகோ கோ3மாந்

விராம: ஸர்வஸாத4ந: ।

லலாடாக்ஷோ விஶ்வதே3ஹ:

ஸார: ஸம்ஸாரசக்ரப்4ரு॒த் ॥ 54 ॥

428. மக4வாந் கௌஶிக:

குசிக வம்சத்தில் பிறந்த இந்திரனின் சொரூபமானவர்.

(ஓம் மக4வதே கௌஶிகாய நம:)

429. கோ3மாந்

ஒளிமயமான கிரணங்களோடு கூடியவர்.

கோ = பசு. அதை உடையவர். அதனால் கோபதி. பசுக்களான ஜீவர்களைத் தன்னுடையதாகக் கொண்டவர்.

‘ஜீவா: பஶவ: ப்ரோக்தா: பதிஶ்ச ப43வாந் ஸ்வயம்’ (சிவதத்வ விவேகம்)

(ஓம் கோ3மதே நம:)

430. விராம:

பெரு ஊழிக்காலத்தில் அனைத்து ஜீவராசிகளும் ஒடுங்குமிடம்.

‘யஸ்மிந் விரம்யதே ஸர்வம் ஸவிராம: பரிகீர்த்தித:’ (நிருக்தம்)

உலகியலில் வெந்து தவிக்கும் ஜீவர்கள் வந்து தங்கி இளைப்பாறும் சோலை நிழல்.

‘மூசுவண்டறை பொய்கையும் போன்றதே

ஈசன் எந்தன் இணையடி நிழலே’

— அப்பர் பெருமான்

(ஓம் விராமாய நம:)

431. ஸர்வஸாத4ந:

அடியார்களின் அனைத்து விருப்பங்களையும் சாதித்துத் தருபவர்.

‘ஏஷ ஸர்வாணி வாமாநி நயதி’ (சாந்தோக்ய உப. 4/15/3).

(ஓம் ஸர்வஸாதநாய நம:)

432. லலாடாக்ஷ:

திருநுதலில் (நெற்றியில்) மூன்றாவதான அக்னி என்னும் திருக்கண்ணை உடையவர் (நெற்றிக்கண்ணர்). (முகத்திலுள்ள மற்ற இரு கண்கள் சந்திரனும் சூரியனும்.)

(ஓம் லலாடாக்ஷாய நம:)

433. விஶ்வதே3ஹ:

உலகமாய பெருவடிவு கொண்டவர். உலகமே இறைவனது வடிவம்.

‘விஶ்வமேவேதம் புருஷ:’ என்பது சுருதி. தாவரம், ஜங்கமம் என உள்ள அனைத்து உயிரினங்களாகவும் விளங்குபவர்.

(ஓம் விஶ்வதே3ஹாய நம:)

434. ஸார:

வேதங்களின் சாறு உபநிடதங்கள். அவற்றின் சாறு ‘ஓம்’ என்னும் பிரணவம். ‘வேதத்தின் உச்சியின் மெய்ப்பொருள்’ என்பார் அப்பர்பிரான்.

(ஓம் ஸாராய நம:)

435. ஸம்ஸாரசக்ரப்4ரு॒த்

ஆழமும் எல்லையும் காண முடியாததான சம்சாரமான பிரபஞ்சத்தைத் தன் சக்கரமாகக் கையில் ஏந்தி, அதைச் சுழலச் செய்பவர்.

(அல்லது) உலகியலில் பிறப்பிறப்பென்னும் சக்கரச்சுழலில் சிக்கித் தவிக்கும் அடியார்களைத் தன் கைகளில் ஏந்திக் காத்தருள்பவர்.

(ஓம் ஸம்ஸாரசக்ரப்4ரு॒தே நம:)

அமோக43ண்டோ3 மத்4யஸ்தோ2

ஹிரண்யோ ப்3ரஹ்மவர்சஸீ ।

பரமார்த2: பரோ மாயீ

ஶம்ப3ரோ வ்யாக்4ரலோசந: ॥ 55 ॥

436. அமோக43ண்ட3:

வீணாகாததான தண்டனை உடையவர் (அளிப்பவர்).

வாயு, சூரியன் முதலிய அனைத்தும் இறைவரது ஆணைக்கு அடிபணிந்து (தண்டனைக்கு பயந்து) தானே அவரவர்கள் செயலை ஒழுங்காகச் செய்கிறார்கள்.

‘பீ4ஷாஸ்மாத்3வாத: பவதே: பீ4ஷோதே3தி ஸூர்ய:’ என்கிறது சுருதி.

(ஓம் அமோக43ண்டா3ய நம:)

437. மத்4யஸ்த2:

நடுநிலை வகிப்பவர்.

சாட்சியாக இருந்து அனைத்தையும் கண்காணிப்பவர். வேண்டுதல் வேண்டாமை இலான். ஆகவே, நடுநிலை வகிக்கிறார்.

(ஓம் மத்4யஸ்தா2ய நம:)

438. ஹிரண்ய:

பொன்னார் மேனியன்.

‘ஹிரண்மய: புருஷ:’ என்கிறது உபநிஷத்.

‘பொன் செய்த மேனியினர்’ (திருமுதுகுன்றம் 1)

‘பொன்னானே புலவர்க்கு ...................... புகழ்ந்திடும் தற்சோதி மின்னானே’ (திருவாரூர் 2)

‘பொன் போன்றவன்’ என்றதும் ‘தற்சோதி’ என்கிறார் சுந்தரமூர்த்தி நாயனார்.

(ஓம் ஹிரண்யாய நம:)

439. ப்3ரஹ்மவர்சஸீ

பிரும்மதேஜஸ் கொண்டவர்.

தானே பிரும்மமும், அதன் தேஜஸ் என்கிற ஒளியும்.

(ஓம் ப்3ரஹ்மவர்சஸாய நம:)

440. பரமார்த2:

முக்தி என்கிற பெரும்பேற்றை அடைவிப்பவர்.

அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்பன நான்கு பெரும்பேறுகள். இவற்றுள் முதல் மூன்றும் இவ்வுலக நிலைக்கேற்பன. ஆக பொருளால் இன்பமும் அறமும் கூடும், அறத்தால் வீடு கிட்டும். அவ்வீட்டின்பத்தை அருளுபவர் சிவபிரான்.

(ஓம் பரமார்தா2ய நம:)

441. பரோ மாயீ

பெருமாயம் செய்பவர்.

பித்தளையைப் பொன்னாக (ஹாடமாக)க் காட்டுபவர். பித்தலாட்டக்காரர்.

உலகியலான பித்தளையைப் பொன் போல் காட்டி மயக்கி, உலகோரைச் சிக்க வைத்துப் படைப்பைப் பெருக்குபவர்.

(ஓம் பரோ மாயிநே நம:)

442. ஶம்ப3ர:

மங்களங்களை அருளுபவர்.

(ஓம் ஶம்ப3ராய நம:)

443. வ்யாக்4ரலோசந:

புலியினது கண்களைப் போன்று பயத்தைத் தரும் சிவந்த கண்களை உடையவர். சான்றோருக்குச் சுலோசனரான இறைவன் தீயோர்க்கு ‘வியாக்ரலோசனர்’.

(ஓம் வ்யாக்4ரலோசநாய நம:)

ருசிர்விரஞ்சி: ஸ்வர்ப3ந்து4ர்

வாசஸ்பதி—ரஹர்பதி: ।

ரவிர் விரோசந: ஸ்கந்த3:

ஶாஸ்தா வைவஸ்வதோ யம: ॥ 56 ॥

444. ருசி:

ஒளிமயமானவர். காந்தி படைத்தவர்.

(ஓம் ருசயே நம:)

445. விரஞ்சி:

நான்முகப் பிரும்மனாக விளங்குபவர்.

‘மூவரும் நீ முதல்வனும் நீ முப்புரங்கள் செற்ற சேவடியாய்’ (அப்பர்)

(ஓம் விரஞ்சயே நம:)

446. ஸ்வர்ப3ந்து4:

சுவர்க்கத்தில் வாழும் தேவர்கட்கு உற்ற உறவினர் போல் இருந்து இன்பத்தை அளிப்பவர்.

(ஓம் ஸ்வர்ப3ந்த4வே நம:)

447. வாசஸ்பதி:

சொல்லுக்கரசர், நாவரசர், சொல்லின் செல்வர்.

தான் அறிந்ததைப் பிறர்க்கும் போதிக்கும் வள்ளல் தன்மை கொண்டவர்.

‘வேதோ3பப்3ரஹ்மணாத் வாசஸ்பதி:’ — ‘வேதத்தை விளங்க வைத்தலால் வாசஸ்பதி.’

‘வாக்’ எனில் சரஸ்வதீ. அவளது கணவரான பிரும்மதேவனாகவும் விளங்குபவர்.

அனைத்து கலைகளுக்கும் அரசர். ‘ஈஶாந: ஸர்வவித்3யாநாம்’ என்பது சுருதி.

(ஓம் வாசஸ்பதயே நம:)

448. அஹர்பதி:

பகலவன் — பகலை உண்டாக்குபவர்.

சூரிய நாராயணனாக இருந்து பகல் பொழுதைத் தோற்றுவிப்பவர்.

‘அஸௌ யஸ்தாம்ரோ அருண உத ப3ப்4ரு: ஸுமங்கல:’ (ஸ்ரீருத்ரம் 1/7) — தாமிரம் போல் சிவந்தும், மேலும் மேலும் சிவந்தும், பொன்னிறமாயும், மங்கள சொரூபியாகவும் விளங்கும் சூரியனே இந்த ஸ்ரீருத்ரன்.

‘நிலம் நீர் நெருப்புயிர் நீள்விசும்பு நிலாப்பகலோன்’ (திருத்தோணோக்கம் 5) என்கிறார் திருவாசகத்தில் மணிவாசகர்.

இறைவரின் எண் வகை மூர்த்திகளில் பகலவனான சூரியனும் ஒரு மூர்த்தியாவார்.

(ஓம் அகர்பதயே நம:)

449. ரவி:

பூமியிலுள்ள அனைத்து நீர்ப்பகுதியையும் ஆவியாக்கிக் கவர்வதால் ‘ரவி:’.

‘ரஸாநாம் ஆதா3நாத் ரவிரித்யபி4தீ4யதே’ (விஷ்ணு தர்மோத்தரம்)

பரம்பொருளின் விபூதிகளுள் ஒருவர்.

ரூயதே — ஸ்தூயதே = துதிக்கப்படுகிறவர்.

(ஓம் ரவயே நம:)

450. விரோசந:

பலவிதமான ஒளிகளை வெளிப்படுத்துபவர்.

வானவில்லில் உள்ள ஏழு நிறங்களையும் ஒளியாக வெளிப்படுத்துபவர். அடியார்கள் வழிபடும் மனநிலைக்கேற்பப் பலவிதமாகக் காட்சி தருபவர்.

‘யே யதா2 மாம் ப்ரபத்3யந்தே தாம்ஸ்ததை2வ ப4ஜாம்யஹம் ।’ (கீதை 4/11)

(ஓம் விரோசநாய நம:)

451. ஸ்கந்த3:

திருமுருகனாக விளங்குபவர்.

‘ஆதலின் நமது சக்தி அறுமுகன்; அவனும் யாமும் பேதகம் அன்றால் நம் போற் பிரிவிலன்’ என்று சிவபிரானே கந்தனாகவும் விளங்குகிறார் என்கிறது கந்தபுராணம்.

‘ஸ்கந்திர்கதிஶோஷணயோ:’ என்கிற தாதுவை (வேர்ச்சொல்லை) அனுசரித்து பகைவர்களை (அறநெறி விடுத்தவர்களை) வாட்டி வற்றச் செய்பவர். (அல்லது) அஞ்ஞானமான இருளை வற்றச் செய்யும் பரமன்.

(ஓம் ஸ்கந்தா3ய நம:)

452. ஶாஸ்தா வைவஸ்வதோ யம:

அனைத்து ஜீவராசிகளையும் மரணம் என்னும் தன் ஆளுமைக்குக் கீழ் வைத்திருக்கும் சூரியகுமாரனும் காலனுமான யமனாக இருப்பவர்.

(ஓம் ஶாஸ்த்ரே வைவஸ்வதாய யமாய நம:)

யுக்திருந்நதகீர்திஶ்ச

ஸாநுராக3: பரஞ்ஜய: ।

கைலாஸாதி4பதி: காந்த:

ஸவிதா ரவிலோசந: ॥ 57 ॥

453. யுக்திருந்நதகீர்தி:

எண்வகையான யோக சொரூபராக விளங்குபவர். அகில உலகங்களும் கொண்டாடும் சிறப்புமிக்கப் புகழுடையவர்.

(ஓம் யுக்திருந்நதகீர்தயே நம:)

454. ஸாநுராக3:

தேவர்க்கும் மூவர்க்குமெட்டாத இறைவன். தன் மெய்யடியார்களிடம் பேரன்பு கொண்டவர்.

‘மூவரும் முப்பத்து மூவரும் மற்றொழிந்த

தேவரும் காணாச் சிவபெருமான் — மாவேறி

வையகத்தே வந்திழிந்த வார்கழல்கள் வந்திக்க’

— திருவாசகம், திருவெண்பா 9

(ஓம் ஸாநுராகா3ய நம:)

455. பரஞ்ஜய:

வேண்டுதல் வேண்டாமை இல்லாத இறைவன் அறநெறி பிறழும்போது, தான் இறங்கி வந்து மறநெறி புரிவோரைக் காய்தலால் அவர் பரஞ்ஜயன்.

(ஓம் பரஞ்ஜயாய நம:)

456. கைலாஸாதி4பதி:

திருக்கயிலைக்கு இறைவன்.

‘கைலாசசிக2ரேரம்யே சங்கரஸ்ய சிவாலயே தேவதாஸ்தத்ர மோதந்தே’ என்கிறது சுருதி. தேவர்கள் மகிழ்ச்சியோடும் ஆனந்தத்தோடும் கூத்தாடுமிடம் திருக்கயிலை. அதற்கு இறைவன்.

‘மறிகடலோன் அயன்தேடத் தானும் அறிவறு கயிலையோன்’ (சம்பந்தர்)

(ஓம் கைலாஸாதி4பதயே நம:)

457. காந்த:

கண்டார் காமுறும் காந்திமிக்கவர். பேரொளி படைத்தவர்.

(ஓம் காந்தாய நம:)

458. ஸவிதா

அனைத்துலகங்களையும் தோற்றுவித்தவர் (ஸூதே ஜக3த் இதி ஸவிதா). ‘ஸவிதா ஶ்ரிய: ப்ரஸவிதா’ என்று அனைத்துச் செல்வங்களையும் படைத்தவர் — படைப்பவர்.

‘ப்ரஜாநாம்து ப்ரஸவநாத் ஸவிதேதி நிக3த்3யதே’ (விஷ்ணுதர்மோத்தரம்)

‘ஸவநாத் ஸவிதா’ (மைத்ராயணீ 5)

(ஓம் ஸவித்ரே நம:)

459. ரவிலோசந:

‘அக்3நிர்மூர்தா4 சக்ஷுஷீ சந்த்3ரஸூர்யௌ’ (முண்டக உப. 2/1/4). விராட் சொரூபராக விளங்கும் இறைவனது வலக்கண் சூரியன், இடக்கண் சந்திரன், தனது ஒளிக்கிரணங்களால் உலகைக் காணச் செய்பவர்.

(ஓம் ரவிலோசநாய நம:)

வித்3வத்தமோ வீதப4யோ

விஶ்வப4ர்த்தாநிவாரித: ।

நித்யோ நியதகல்யாண:

புண்யஶ்ரவணகீர்தந: ॥ 58 ॥

460. வித்3வத்தம:

அறிஞர்கட்கெல்லாம் அறிவு தந்தருளும் பேரறிஞர். ஆயகலைகள் அறுபத்து நான்கினையும் அருளுபவர் இவரல்லவா!

‘ஈஶாந: ஸர்வவித்3யாநாம்’ (சுருதி)

‘அறிவிலங்கு மனத்தானை அறிவார்க்கன்று

அறியாதார் தந்திறத்து ஒன்று அறியாதானை’

— அப்பர் பெருமான்

அடியார் குறை தீர்க்கும் வழி அறிந்தவர்.

(ஓம் வித்3வத்தமாய நம:)

461. வீதப4ய:

பயங்களில் கொடிது மரணபயம். காலனை உதைத்தவர் இறைவன்.

‘காலனைக் கழலால் உதைத்து ஒரு காமனைக் கனலாகச் சீறி’ (சம்பந்தர்)

பின்விளைவு பற்றிய பயம் சிறிதுமின்றித் துணிந்து செயலாற்றும் திறம் கொண்டவர். இவரிடம் கொண்ட பயத்தினால் யமன் ஐந்தாவது (வாயு) வேகத்தில் ஓடுகிறானாம் — ‘ம்ருத்யர்தாவதி பஞ்சம:’ (வேதம்).

(ஓம் வீதப4யாய நம:)

462. விஶ்வப4ர்தா

உலகைத் தாங்குபவர். உலகினைக் காத்து போஷிப்பவர்.

(ஓம் விஶ்வப4ர்த்ரே நம:)

463. அநிவாரித:

எவராலும் தடுக்க இயலாதவர். ‘அபாணி பாதோ ஜவநோ க்ரஹீதா’ — ‘கைகால்கள் இன்றியே வேகமாகப் பிடிப்பவர்’ என்கிறது சுருதி. இவரது செயலைத் தடை செய்யும் திறமை எவருக்குமே இல்லை.

(ஓம் அநிவாரிதாய நம:)

464. நித்ய:

என்றென்றும் இருப்பவர். பெரு ஊழிக்காலத்தில் அனைத்து ஜீவராசிகளும் இவருள் புகுவதால், இவர் அழியாது நிற்பவர். எங்கும் நிலைத்து நிற்பது வாய்மையான சத்தியம் ஒன்றே. அந்தச் சத்திய சொரூபன் இறைவன். ஆகவே நித்தியர்.

(ஓம் நித்யாய நம:)

465. நியதகல்யாண:

அருளுவதில் ஐயப்பாடு அற்றவர். என்றென்றும் அழியாது நிற்கும் வேத வடிவினர். அறநெறி வழுவாது ஒழுகும் மங்களங்களைத் தருபவர்.

‘த4ர்மாவிருத்3தோ4: பூ4தேஷு காமோஸ்மி’ (கீதை 7/11) — ‘அறநெறிக்குப் புறம்பாகாத காமம் நான்’ என்கிறார் கண்ணபிரான்.

(ஓம் நியதகல்யாணாய நம:)

466. புண்யஶ்ரவணகீர்தந:

இறைவனின் திருநாமத்தையும் புகழையும் கேட்பது சிரவணம். கேட்டறிந்த பெருமைகளை வாயாரப் புகழ்ந்து பாடுவது கீர்த்தனம். அப்படிக் கேட்பதும் பாடுவதும் பிறப்பிறப்பென்னும் பெருஞ்சுழலிலிருந்து நம்மைக் காத்தருளும். அவை மன அழுக்கைப் போக்கும். ஆதலால், அத்திருநாமங்கள் புண்ணிய நாமாக்கள். உலகியலை அறுத்து முக்தி அளிக்கும். அவ்வாறு புண்ணியம் தரவல்லதும், கேட்க இனியதும், பாட எளியதுமான புகழுடன் கூடியவர் இறைவன்.

(ஓம் புண்யஶ்ரவணகீர்தநாய நம:)

தூ3ரஶ்ரவா விஶ்வஸஹோ

த்4யேயோ து3:ஸ்வப்நநாஶந: ।

உத்தாரணோ து3ஷ்க்ரு॒திஹா

விக்ஞேயோ து3ஸ்ஸஹோ4வ: ॥ 59 ॥

467. தூ3ரஶ்ரவா

இறைவன் அணுவிற்கு அணுவாய் எங்கும் நீக்கமற நிறைந்திருப்பவர். அதனால் வெகுதொலைவிலிருந்து அழைப்பினும் கேட்டிடுவார்.

‘நித்யம் விபு4ம் ஸர்வக3தம் ஸுஸூக்ஷ்மம்’ (முண்டக உபநிஷத் 1/1/6)

‘ஸ்வயம் அநிந்த்ரியோபி ஸர்வத: பஶ்யதி ஶ்ருணோதி’ (ந்ருஸிம்ம பூர்வதாபினீ உபநிஷத் 12)

(ஓம் தூ3ரஶ்ரவஸே நம:)

468. விஶ்வஸஹ:

அடியார்கள் செய்யும் குற்றங்கள் அனைத்தையும் தன் கருணையால் பொறுத்துக் கொள்பவர்.

‘குற்றம் புரிதல் எனக்கியல்பே, குணமாகக் கொள்ளல் உனக்கியல்பே’ (வள்ளலார்)

‘தன்னடியார் திறத்தகத்துத்

தாமரையாளாகிலும் சிதகுரைக்குமேல்

என்னடியார் அது செய்யார்

செய்தாரேல் நன்று செய்தார்’

— ஆழ்வார் திருவாக்கு

(ஓம் விஶ்வஸஹாய நம:)

469. த்4யேய:

தேவராலும் மூவராலும் தியானிக்கத்தக்கவர்.

(ஓம் த்4யேயாய நம:)

470. து3:ஸ்வப்நநாஶந:

தியானித்துத் துதித்துப் புகழ்ந்து பூசிக்கப் பெற்றவராகி வரப்போகும் தீங்கிற்கு அறிகுறிகளான தீயகனவுகளின் பயனை நீக்குபவர். இறைவனை நினைத்திருப்பவர்களுக்குத் தீயகனவுகள் நிச்சயம் ஏற்படாது. ஒரு வேளை அம்மாதிரி தீயகனவுகள் வந்தாலும், அதையும் நற்கனவுகளாக இறைவன் ஆக்கித் தந்திடுவார்.

‘து3:ஸ்வப்நம் தஸ்ய நஶ்யதி’ (மஹாபாரதம்)

(ஓம் து3:ஸ்வப்நநாஶநாய நம:)

471. உத்தாரண:

பெருங்கடல் போன்று ஆழங்காண இயலாததும், பரப்பு எல்லை காண முடியாததுமான பெருங்கடல் சம்சாரம். இதில் வீழ்ந்து தத்தளிக்கும் ஜீவராசிகளைத் தன் கருணை என்னும் தோணி கொண்டு முக்திக்கரை சேர்ப்பவர். பிறப்பிறப்பு என்னும் பெருஞ்சூழலிலிருந்து காத்தருள்பவர்.

‘பிறவி யென்னும் இக்கடலை நீந்தத்தன் பேரருள் தந்தருளினான்’ (திருவாசகம், சென்னிப்பத்து 7) என்கிறார் மணிவாசகர்.

(ஓம் உத்தாரணாய நம:)

472. து3ஷ்க்ரு॒திஹா

பாவங்களைப் போக்குபவர். தீவினைகளைக் களைபவர். தீவினை செய்பவர்களை அழிப்பவர்.

உலகியலான சம்சாரக்கடலை ஜீவன் தாண்ட முடியாதவாறு தடுப்பவை முன்வினைகள். அதனால் பாவம் செய்கிறான்.

‘போய பிழையும் புகுதருவான் நின்றனவும் தீயினில் தூசாகும்’ என்கிறார் திருப்பாவையில் ஆண்டாள். இறைவனது திருநாமம் முன்வினைகளைச் சுட்டெரிப்பதால், நாமியான இறைவன் மேல் அதை ஏற்றிப் பாவங்களைப் போக்குபவர் என்கிறது இத்திருநாமா.

‘பாவநாசா உன் பாதமே அல்லால் பற்றுநான் மற்றிலேன் கண்டாய்.’ (திருவாசகம், வாழாப்பத்து 9)

(ஓம் து3ஷ்க்ரு॒திக்4நே நம:)

473. விக்ஞேய:

அறியத்தகுந்தவர்.

‘வேதை3ரநேகைரஹமேவ வேத்3ய:’ (கைவல்ய உப. 22). முக்தி நிலை பெற வேண்டியவனாயினும், இவ்வுலக இன்பநிலை பெறவேண்டியவனாயினும், யாராயினும், அவனால் அறியத்தக்கவனும் உணரத்தக்கவனும் பெற வேண்டியவனும் அவ்விறைவனே.

‘எய்தலாவது என்று நின்னை

எம்பிரானிவ் வஞ்சனேற்கு

உய்தலாவது உன் கண்அன்றி

மற்றொரு உண்மை இன்மையில்’

— திருவாசகம், திருச்சதகம் 77

(ஓம் விக்ஞேயாய நம:)

474. து3ஸ்ஸஹ:

கட்டுக்கடங்காத வேகமுடையவர். இறைவனது வேகம் அவரது விருப்பத்தைப் பொறுத்தது. ஆகவே, அதை அடக்கவோ, தாங்கவோ இயலாது.

(ஓம் து3ஸ்ஸஹாய நம:)

475. அப4வ:

பிறப்பிலி, இறப்பிலி, பிறவாதவர். உலகியலான தளைகள் அற்றவர். ‘பிறவாதே தோன்றிய பெம்மான்’, ‘பிறப்பானைப் பிறவாத பெருமையானை’ என்பது அப்பர் பெருமான் திருவாக்கு.

(ஓம் அப4வாய நம:)

அநாதி3ர்பூ4ர்பு4வோ லக்ஷ்மீ:

கிரீடீ த்ரித3ஶாதி4ப: ।

விஶ்வகோ3ப்தா விஶ்வகர்தா

ஸுவீரோ ருசிராங்க33: ॥ 60 ॥

476. அநாதி3:

முதலும் முடிவுமற்றவர். இவருக்கு முன்தோன்றியவர் எவருமில்லாததால் இவர் அநாதி. ‘தான்தோன்றி’யாதலாலும் அநாதி. நாத்திகர்களும் தமக்கு மேல் ஒரு சக்தி உள்ளது என்பதை ஏற்பதால் அநாதி.

‘ஆதியும் அந்தமுமில்லா’ (திருவெம்பாவை), ‘அந்தமும் ஆதியுமாகி நின்றீர்’ (அப்பர் பெருமான்), ‘பிறவாய் இறவாய் பேணாய் மூவாய்’ (சுந்தரர்). அனைத்திற்கும் காரண சொரூபர்.

(ஓம் அநாத3யே நம:)

477. பூ4ர்பு4வோ லக்ஷ்மீ:

பூவுலகம், புவருலகம் ஆகிய இரு உலகங்கட்கும் மங்களமாக இருப்பவர். மங்களங்களை அருள்பவர். ஒளியைத் தருபவர். ‘பூ4:’ — மண்ணுலகம், ‘பு4வ:’ — புவருலகம் (பூமிக்கும் சுவர்க்கத்திற்கும் இடையே உள்ள வானுலகம்), ‘லக்ஷ்மீ:’ — ஆன்மவித்யை. ஆக இம்மூன்றாகவும் இருப்பவர்.

(ஓம் பூ4ர்பு4வோ லக்ஷ்ம்யை நம:)

478. கிரீடீ

ஆயிரமாயிரம் சூரியர்கள் உதித்தாற்போன்ற ஒளி கொண்ட முகுடத்தை அணிந்தவர். இறைவன் ‘கபர்தீ’ என்கிற சடையராக இருந்தாலும், பார்வதீ கல்யாணத்தில் சிறந்த இரத்தின முகுடம் அணிந்திருந்ததாகக் கந்தபுராணமும் கூறுகிறது.

‘மாலதீமாலஸம்யுக்தம் ஸத்3ரத்ந முகுடோஜ்வலம்’ (ஶிவபுரா. ருத்ர ஸம். 48/52)

(ஓம் கிரீடிநே நம:)

479. த்ரித3ஶாதி4ப:

ஜாக்ரத் (விழிப்பு), ஸ்வப்நம் (கனவு), ஸுஷுப்தி (தூக்கம்) என்கிற மூன்று நிலைகட்கும் தலைவர், சாட்சியாக இருப்பவர். படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் என்கிற மூன்று தொழில்களையும், இறந்தகாலம், நிகழ்காலம், வருங்காலம் என்கிற மூன்று காலங்களையும் கண்காணிப்பவர். தேவர்கள் தோன்றுதல், வளர்தல், அழிதல் என்ற மூன்று நிலைகளும் கொண்டவர்கள். அதனால், அவர்கள் திரிதசர்கள். வசுக்கள், ருத்ரர்கள், ஆதித்யர்கள் என்கிற மூன்று பத்துக்கள் கொண்டவர்கள் திரிதசர்கள். அவர்களின் தலைவர் = இறைவன்.

‘யோ தே3வாநாம் ப்ரப4வஶ்ச உத்34வச்ச’ (சுவேதாசுவதர உப. 3/4)

‘முந்திய முதல்நடு இறுதியும் ஆனாய் மூவரும் அறிகிலர்’ (திருப்பள்ளியெழுச்சி 8)

(ஓம் த்ரித3ஶாதி4பாய நம:)

480. விஶ்வகோ3ப்தா

அகில உலகங்களையும் காத்தருள்பவர்.

(ஓம் விஶ்வகோ3ப்த்ரே நம:)

481. விஶ்வகர்தா

அகில உலகங்களையும் படைப்பவர்.

‘ஸ விஶ்வக்ருத் ஸ ஹி ஸர்வஸ்ய கர்தா’ (ப்ருஹதாரண்ய உப. 4/4/13).

(ஓம் விஶ்வகர்த்ரே நம:)

482. ஸுவீர:

பெருவீரர். எளிய பக்தர்களையும் பாதுகாக்கும் பெருவீரர். நிலைமைகள் எவ்வாறு இருப்பினும், அதையும் தனக்கு இதமாகச் சாதகமாக ஆக்கிக் கொள்பவர். ‘ஈர:’ — முயற்சி. செயல்முறை. அணுகுமுறை. பலப்பல வழிகளால் முயற்சிகளால் செயல்முறைகளால் அடையப் பெறுபவர். பிறரால் வெற்றி கொள்ள முடியாத திறலுடையவர்.

‘அத2 கஸ்மாது3ச்யதே வீர இதி யஸ்மாத் ஸ்வமஹிம்நா லோகாந் ஸர்வாந் தே3வாந் ஸர்வாணி பூ4தாநி விரமதி விராமயதி அஜஸ்ரம் .......................... தஸ்மாதுச்யதே வீர இதி ।’

(ஓம் ஸுவீராய நம:)

483. ருசிராங்க33:

அழகிய தோள்வளைகளை அணிந்தவர்.

(ஓம் ருசிராங்க3தா3ய நம:)

ஜநநோ ஜநஜந்மாதி3:

ப்ரீதிமாந் நீதிமாந் த4வ: ।

வஸிஷ்ட2: கஶ்யபோ பா4நுர்—

பீ4மோ பீ4மபராக்ரம: ॥ 61 ॥

484. ஜநந:

ஜீவராசிகளைப் படைப்பவர், மக்களைப் பெறுபவர் — தாயுமானவர். அவரவர் செய்த நல்வினை—தீவினைகளுக்கேற்ப அனைத்து ஜீவராசிகளையும் பிறக்கச் செய்பவர்.

(ஓம் ஜநநாய நம:)

485. ஜநஜந்மாதி3:

ஜீவராசிகளின் பிறப்பிற்குக் காரணமானவர்.

‘புல்லாகிப் பூடாய் புழுவாய் மரமாகிப்

பல்விருக மாகிப் பறவையாய்ப் பாம்பாகிக்

கல்லாய் மனிதராய் பேயாய்க் கணங்களாய்’

— திருவாசகம், சிவபுராணம்

எனப் பல்பிறவிகளில் ஜீவர்களை அவரவர்கள் புண்ணிய—பாவங்களுக்கேற்பப் பிறவியைத் தரக் காரணமாக விளங்குபவர்.

(ஓம் ஜநஜந்மாத3யே நம:)

486. ப்ரீதிமாந்

என்றும் எப்பொழுதும் எங்கும் மலர்ந்த முகத்தோடு விளங்குபவர்.

(ஓம் ப்ரீதிமதே நம:)

487. நீதிமாந்

எந்நிலையிலும் அறநெறி வழுவாதவர். வேண்டுதலும் வேண்டாதலும் இல்லாதவர். நடுநிலை தவறாதவர். பாசமோ, பகையோ இல்லாதவர். ஓரஞ்சாராதவர்.

(ஓம் நீதிமதே நம:)

488. த4வ:

அனைவருக்கும் தலைவர், சுவாமி. உலகமே பெண்மயம், இறைவன் ஒருவன்தான் ஆண். ‘யோதே3வாநாம் அதி4ப:’ (சுவேதாசுவதர உப. 4/13).

(ஓம் த4வாய நம:)

489. வஸிஷ்ட2:

பொறி—புலன்களின் வசம் மனத்தை ஓடவிடாது தன் பக்கல் அடக்கி வைத்திருப்பவர். (அல்லது) வசிஷ்டர் என்கிற மகரிஷி உருவில் திகழ்பவர். தவமான செல்வத்தில் நிற்பவர்.

(ஓம் வஸிஷ்டா2ய நம:)

490. கஶ்யப:

அனைத்தையும் ஊன்றிப் பார்ப்பவர்.

‘பஶ்யக: கஶ்யபோ ப4வதி’ (சுருதி). தேவர்கள், அசுரர்கள் ஆகிய அனைவருக்கும் தந்தையான கசியப முனிவராக விளங்குபவர்.

(ஓம் கஶ்யபாய நம:)

491. பா4நு:

அங்கிங்கெனாதபடி எங்கும் பிரகாசமாய் விளங்கும் அருட்பெருஞ்சோதி. ஆதியும் அந்தமும் இல்லா அருட்பெருஞ்சோதி. அனைத்தையும் ஒளிரச் செய்பவர்.

‘தஸ்ய பா4ஸா ஸர்வமித3ம் விபா4தி’ (சுருதி). சூரியனாக (பகலவனாக) விளங்குபவர்.

(ஓம் பா4நவே நம:)

492. பீ4ம:

தீயவர்களுக்குப் பயத்தைத் தருபவர். அறநெறி தவறியவர்களைத் தன் பகையாகக் கருதிப் பயப்படச் செய்பவர்.

(ஓம் பீ4மாய நம:)

493. பீ4மபராக்ரம:

பெரும் பயத்தைத் தரும் திறல் கொண்டவர். தர்மத்தை நிலை நிறுத்தவும் அதர்மத்தைத் தொலைப்பதற்கும் கயவர்களான அசுரர்களை நடுங்கச் செய்யும் போர்த்திறமை கொண்டவர்.

(ஓம் பீ4மபராக்ரமாய நம:)

ப்ரணவ: ஸத்பதா2சாரோ

மஹாகோஶோ மஹாத4ந: ।

ஜந்மாதி4போ மஹாதே3வ:

ஸகலாக3மபாரக3: ॥ 62 ॥

494. ப்ரணவ:

மிகவும் வணக்கத்திற்குரியது. மேனோக்கி அழைத்துச் செல்வது. இவ்வாறான ஓங்கார வடிவாக விளங்குபவர். ‘யோ வேதா3தெ3ள ஸ்வர: ப்ரோக்தோ வேதா3ந்தே ச ப்ரதிஷ்டி2த:’ என்கிறது வேதம்.

(ஓம் ப்ரணவாய நம:)

495. ஸத்பதா2சார:

சான்றோர்கள் செல்லும் அறநெறியில் தானும் சென்று பிறரையும் செல்ல வைப்பவர்.

(ஓம் ஸத்பதா2சாராய நம:)

496. மஹாகோஶ:

உடலினுள் ஆன்மா மறைந்திருக்கிறது.

இவ்வான்மாவை மறைப்பன அன்னமயம், பிராணமயம், மனோமயம், விஞ்ஞானமயம், ஆனந்தமயம் என்கிற ஐந்து கோசங்கள் (மறைப்புகள்). உடைவாளை மறைப்பது அதன் உறை. அதுபோல் இவ்வைந்து கோசங்களும் ஆன்மாவை மறைக்கின்றன. ஆதலால், இவை பெரிய கோசங்கள். இவ்வுண்மையை அறிந்தவர்களே ஞானிகள். இக்கோசங்களையே அஞ்ஞானி ஆன்மா என்று மயங்குகிறான். இவ்விரு மறைப்புகளைக் கொண்டவர் இறைவன்.

(அல்லது) அடியார்கள் வேண்டுவனவற்றை வாரி வழங்குவதற்காகச் சங்கநிதி, பத்மநிதி என்கிற இரண்டு பெருஞ்செல்வங்களை உடையவர்.

(ஓம் மஹாகோஶாய நம:)

497. மஹாத4ந:

பெருஞ்செல்வந்தர். எல்லையற்ற செல்வத்தை உடையவர். செல்வத்திற்கு அதிபதியான குபேரனுக்குச் செல்வத்தை அருளுபவர்.

(ஓம் மஹாத4நாய நம:)

498. ஜந்மாதி4ப:

ஜீவராசிகளின் பாவ—புண்ணியச் செயல்களுக்கேற்பப் பிறவியைத் தருபவர். கர்மவினைகளுக்கு ஏற்ப வருவது பிறவித்துன்பம். கர்மவினைகளற்ற இறைவனுக்குப் பிறப்பில்லை. ஆக, பிறப்பு—இறப்பு என்கிற இரண்டிற்கும் இவரே தலைவர்.

(அல்லது) பிறப்பைத் தரும் படைப்பு தொழிலதிபதியான பிரும்மதேவராக விளங்குபவர்.

(ஓம் ஜந்மாதி4பாய நம:)

499. மஹாதே3வ:

தேவர்கட்கும் தேவன்.

உயர்ந்ததான ஆன்மஞான யோகமான ஈசுவரத்தன்மையால் பெருமை கொண்டவர். யோகிகளின் கருத்து ‘ஆன்மஞானமே பெரும் யோகமாகும்’ என்பது. அந்த பெருத்த யோகத்தில் சிறந்து விளங்குபவர்.

‘ஸர்வாந் மாயாந் பரித்யஜ்ய ஆத்மக்ஞாந யோகைஶ்வர்யே மஹதி மஹீயதே தஸ்மாது3ச்யதே மஹாதே3வ:’ (அதர்வசிர உப. 60).

(அல்லது) அனைத்துலக ஜீவராசிகளாலும் வணங்கத்தக்கவர். எங்கும் பரந்து விரிந்து நிற்பதால் பெரியவர். ‘அலகிலா விளையாட்டுடையார்’ என்பதால் பெரியவர். அனைத்தும் அறிந்தவராதலால் பெரியவர்.

‘தத்புருஷாய வித்3மஹே மஹாதே3வாய தீ4மஹி’ (தை. ஆர. 10). ‘மஹாதே3வாய, த்ரயம்பகாய, த்ரிபுராந்தகாய’ (ஸ்ரீருத்ரம்).

(ஓம் மஹாதே3வாய நம:)

500. ஸகலாக3மபாரக3:

அனைத்து சாஸ்திரங்களையும் அறிந்தவர். ‘ஈஶாந: ஸர்வவித்3யாநாம்’.

(ஓம் ஸகலாக3மபாரகா3ய நம:)

தத்த்வம் தத்த்வவிதே3காத்மா

விபு4ர் விஶ்வவிபூ4ஷண: ।

ரு॒ஷிர் ப்3ராஹ்மண ஐஶ்வர்ய—

ஜந்மம்ரு॒த்யுஜராதிக3: ॥ 63 ॥

501. தத்த்வம்

அனைத்திற்கும் மூலப்பொருள். இறைவனின் தன்மை ஸத் சித் ஆனந்தம். இதன் தன்மையை இப்படி என்று குறிப்பிட முடியாது. ஆனால் உணர முடியும். அந்நிலைதான் தத்துவம். பாலில் படுநெய் போல் அனைத்திலும் சாரமாக இருப்பவர்.

‘விறகில் தீயினன் பாலில் படுநெய் போல் மறைய நின்றுளன் மாமணிச் சோதியான்’ என்பார் அப்பர்பிரான்.

(ஓம் தத்த்வாய நம:)

502. தத்த்வவித்

மிகமிக நுண்ணியதும் அறிவிற்கெட்டாததுமான தனது மூலதத்துவ நிலையை முற்றிலுமாக உணர்ந்தவர்.

‘தேவர்க்கும் மூவர்க்கும் எட்டாத தத்துவனே’ என்பார் அப்பர் பெருமான்.

(ஓம் தத்த்வவிதே நம:)

503. ஏகாத்மா

எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து விளங்கும் பரம்பொருளான ஒரே பொருள். அனைத்து ஜீவராசிகளிலும் ஒரே ஆன்மாவாக விளங்குபவர். ஒப்பார் மிக்கார் இல்லாத ஆன்ம சொரூபர்.

(ஓம் ஏகாத்மநே நம:)

504. விபு4:

அங்கிங்கெனாதபடி எங்கும் பிரகாசமாய் நிரம்பி இருத்தலால் ‘விபு4:’. ‘மஹாந்தம் விபு4மாத்மாநம்’ (கட உப. 1/2/22). இறையாண்மையை வெளிப்படுத்தும் பல வடிவங்கள் (விபூதிகள்) கொண்டவர். அனைத்துலகங்களையும் தன்னுடைமையாகக் கொண்டவர்.

(ஓம் விப4வே நம:)

505. விஶ்வபூ4ஷண:

உலகையே தன் ஆபரணமாகக் கொண்டவர். உலகிற்கு உயர் அணிகலனாக விளங்குபவர். அனைத்து உலகங்களையும் தன் உயர்ந்த நற்குணங்களால் அழகுபடுத்துபவர்.

(ஓம் விஶ்வபூ4ஷணாய நம:)

506. ரு॒ஷி:

வேதமந்திரங்களைக் கண்டறிந்த ருஷி. (‘ரு॒ஷய: மந்த்ரத்ரஷ்டார:’)

(ஓம் ரு॒ஷயே நம:)

507. ப்3ராஹ்மண:

பிரும்மத்தை அறிந்தவர். அந்தணராக விளங்குபவர்.

வேதத்தைத் தான் ஓதியும், பிறருக்கு ஓதுவித்தும் வேதத்திற்காகவே இருப்பதால் அந்தணர். (‘ப்3ருஹ்மண: வேத3ஸ்ய அயம் ப்3ராஹ்மண:’) வேதத்தால் அறிய வேண்டிய பரமனை உணர்த்துவதற்காகவே தானே ஸ்ரீதத்தாத்ரேயர் முதலிய அந்தணர் வடிவில் தோன்றுபவர்.

‘வேதா3ந்தக்ரு॒த்3வேத3விதே3வ சாஹம்’ (கைவல்ய உப. 22)

(ஓம் ப்3ராஹ்மணாய நம:)

508. ஐஶ்வர்யஜந்மம்ரு॒த்யுஜராதிக3:

பெருஞ்செல்வம், பிறப்பு, இறப்பு, மூப்பு ஆகிய அனைத்தையும் கடந்த துரீய நிலையில் (பரமாத்மா — தன்மயமாய் நிற்கும் உயர்நிலையில்) விளங்குபவர்.

‘ந ஜாயதே ம்ரியதே வா விபஶ்சித்3’ (கட உப. 1/2/18)

வாழ்வு எனில் பிறப்பு, இறப்பு, மூப்பு என்ற மூன்று நிலைகளும் உண்டு. இறைவன் இம்மூன்றையும் கடந்தவர்; நிலைமாற்றம் இல்லாதவர். ‘அஜரோ அமரோ அம்ரு॒தோ அப4யோ ப்ருஹ்ம’ (ப்ருஹதாரண்ய உப. 4/4/25).

(ஓம் ஐஶ்வர்யஜந்மம்ரு॒த்யுஜராதிகா3ய நம:)

பஞ்சயக்ஞஸமுத்பத்திர்—

விஶ்வேஶோ விமலோத3ய: ।

ஆத்மயோநி—ரநாத்3யந்தோ

வத்ஸலோ ப4க்தலோகத்4ரு॒க் ॥ 64 ॥

509. பஞ்சயக்ஞஸமுத்பத்தி:

ஐந்து வேள்விகள். அவையாவன—— 1) தேவயக்ஞம் — தேவர்களுக்காகச் செய்வது, 2) பித்ருயக்ஞம் — தன் முன்னோர்களைக் குறித்துச் செய்வது, 3) பிரும்மயக்ஞம் — வேதம் முதலிய அறநெறி நூல்களைத் தந்த ரிஷிகளைக் குறித்துச் செய்வது, 4) மனுஷ்யயக்ஞம் — மனித இனத்தைக் குறித்துச் செய்வது, 5) பூதயக்ஞம் — நம்மைச் சுற்றியிருக்கும் சராசரங்கள் அனைத்தையும் குறித்துச் செய்வது.

உலகம் நன்நிலையில் நடைபெற இவ்வைந்து வேள்விகளையும் ஏற்படுத்தியவர் இறைவன். இவ்வைந்து வேள்விகளைச் செய்வதால் மிகவும் திருப்தி கொள்பவர்.

(ஓம் பஞ்சயக்ஞஸமுத்பத்தயே நம:)

510. விஶ்வேஶ:

உலக நாயகர். அகில உலகங்கட்கும் ஒப்பற்ற ஒரே தலைவர். தேவர்க்கோ அறியாத தேவதேவர். மூவர்கோனாய் நின்ற முதல்வன்.

(ஓம் விஶ்வேஶாய நம:)

511. விமலோத3ய:

அப்பழுக்கற்ற நிர்மலமான பகலவன். குறைவற்ற, தூய பெருஞ்செல்வமான அப்யுதயத்தை (மேன்மையை)ச் சிறப்பை வாரி வழங்கும் தர்ம சொரூபர்.

‘அஸௌ யஸ்தாம்ரோ அருண உத ப3ப்4ரு: ஸுமங்க3ல:’ (ஸ்ரீருத்ரம்) — மங்களங்களை வாரி வழங்கும் சூரியன். தூயதான இளங்காலை வேளையாக விளங்குபவர்.

(ஓம் விமலாத3யாய நம:)

512. ஆத்மயோநி:

தனக்குத்தானே காரணமாக இருப்பவர். தான்தோன்றி. எதுவொன்றும் தோன்ற நிமித்த காரணம், உபாதான காரணம், சஹகாரி காரணம் என மூன்று காரணங்கள் தேவை. இம்மூன்று காரணங்களுமின்றியே தன் விருப்பப்படித் தானே தோன்றுபவர். ‘பஹுஸ்யாம்’ என்பது அவரது சங்கல்பம். ‘ஸ விஶ்வக்ருத் விஶ்வவித் ஆத்மயோநி:’ (சுவேதாசுவதர உப. 6/16).

(ஓம் ஆத்மயோநயே நம:)

513. அநாத்3யந்த:

ஆதி அந்தமில்லா அருள் வடிவினர். முதலும் முடிவும் அவரே. ஆதலால், அவை இரண்டுமற்ற அநாதி.

‘மூத்தானே மூவாத முதலானே முடிவில்லா

ஓத்தானே பொருளானே’

— திருவாசகம், திரு ஏசறவு 8

என்பார் மாணிக்கவாசகர்.

(ஓம் அநாத்3யந்தாய நம:)

514. வத்ஸல:

அன்பர்கள் பக்கல் தாய்ப்பசு போல் அன்பு கொண்டவர்.

‘வாஶ்ரா இவ தே4நவ: ஸ்யந்த3மாநா:’ என்கிறது வேதம்.

‘பால் நினைத்தூட்டுந்தாயினும் சாலப்பரிந்து’ (திருவாசகம், பிடித்த பத்து 9).

பிறப்பிறப்பு என்னும் பெருங்கடலை நீந்திக் கரை சேர்வதற்குத் தன் இன்னருளைச் சுரந்திடும் வள்ளல்.

‘பிறவியென்னும் இக்கடலை நீந்தத்தன் பேரருள் தந்தருளினான்’ (திருவாசகம், சென்னிப்பத்து 7) என்கிறார் மாணிக்கவாசக சுவாமிகள்.

(ஓம் வத்ஸலாய நம:)

515. ப4க்தலோகத்4ரு॒க்

மெய்யடியார்களான அன்பர்கள் பக்கல் மிகவும் அன்பு கொண்டவர்.

‘க்ஞாநீ த்வாத்மைவ மே மதம்’ (7/18) என்கிற கீதை வசனப்படி, தன் மெய்யடியார்களையே தன் ஆன்மாவாகக் காண்பவர்.

(ஓம் ப4க்தலோகத்4ரு॒க்ஶே நம:)

கா3யத்ரீவல்லப4: ப்ராம்ஶுர்

விஶ்வாவாஸ: ப்ரபா4கர: ।

ஶிஶுர் கி3ரிரத: ஸம்ராட்

ஸுஷேண: ஸுரஶத்ருஹா ॥ 65 ॥

516. கா3யத்ரீவல்லப4:

காயத்ரீ மந்திரத்தில் இச்சை கொண்டவர்.

‘வேத3நிஷ்டை2: ஸதா3கார்யம் கா3யத்ர்யா சிவசிந்தநம்’ என்கிறது சிவதத்துவ விவேகம்.

சீடன் குருவைப் பார்த்து, ‘கோ த்4யேய:’ (‘எவர் தியானிப்பதற்குரியவர்?’) என்று கேட்க, அதற்கு குரு, ‘கா3யத்ரீ அர்க்க அக்3நி கோ3சர: ஶம்பு4:’ (‘காயத்ரீ, சூரியன், அக்னி — இவர்களின் நடுவில் விளங்கும் இவர்களால் சுட்டிக்காட்டப்படும் சிவபிரான் — ஶம்பு) என்கிறார் ‘பிரஶ்னோத்தர ரத்னமாலிகா’ என்னும் நூலில் ஸ்ரீசங்கரபகவத்பாதர்.

(ஓம் கா3யத்ரீவல்லபா4ய நம:)

517. ப்ராம்ஶு:

மிகவும் உயரமானவர். நெடிதுயர்ந்தவர். ‘ஸர்வவ்யாபீ ஸர்வ பூ4தாந்தராத்மா’, ‘யேநாவ்ருத: க2ம்ச தி3வம் மஹீம் ச’ (தை. ஆர. 10/1).

இறைவன் லிங்கோத்பவ மூர்த்தியாக நெடிது நின்ற சமயம் பிரும்மதேவரும் திருமாலும் முடியையும் அடியையும் தேடிக் காணாது நின்றனர்.

‘நீண்ட மாலும் அயனும்வெருவ நீண்ட நெருப்பை’ (திருவாசகம், புணர்ச்சிப்பத்து 3)

‘பாரொடு விண்ணாய்ப் பரந்த எம்பிரானே’ (திருவாசகம், வாழாப்பத்து 1)

‘நமோ ப்3ருஹதே ச நம ஆஶவேச’ (ஸ்ரீருத்ரம் 5/1—2)

(ஓம் ப்ராம்ஶவே நம:)

518. விஶ்வாவாஸ:

அனைத்து உலகங்களும் ஒருங்கு சேர்ந்து தங்குமிடம். ‘உலகமென்பது உயர்ந்தோர் மாட்டே’ என்கிற தொல்காப்பியப்படி சான்றோர்களான இறையடியார்கள் வேண்டி நிற்கும் திருப்பதம்.

(ஓம் விஶ்வாவாஸாய நம:)

519. ப்ரபா4கர:

சூரியனாக இருந்து உலகிற்கு ஒளி தருபவர்.

மோக்ஷ சாதனமான ஞானத்தை அருளுபவர். ‘த3தா3மி பு3த்3தி4யோக3ம்’ (கீதை 10/10).

(ஓம் ப்ரபா4கராய நம:)

520. ஶிஶு:

குழந்தையாகவும் காட்சி தருபவர். ‘நமோ ஜ்யேஷ்டாய ச’ (மூத்தவர்), ‘கநிஷ்டாய ச’ (இளையவர்) (ஸ்ரீருத்ரம் 5/3).

‘எவர் சிறியவர் எவர் பெரியவர் யாதும் உனையன்றி உண்டோ’ (தாயுமானவர்)

(ஓம் ஶிஶவே நம:)

521. கி3ரிரத:

திருக்கயிலையில் விருப்பு கொண்டு திருவிளையாடல்கள் புரிபவர்.

(ஓம் கி3ரிரதாய நம:)

522. ஸம்ராட்

தேவர்க்கும் மூவர்க்கும் எட்டாத பேரரசர்.

(ஓம் ஸம்ராஜே நம:)

523. ஸுஷேண: ஸுரஶத்ருஹா

ஆதித்யர்கள் 12, விசுவே தேவர்கள் 10, வசுக்கள் 8, துஷிதர்கள் 26, ஆபாஸ்வரர்கள் 64, மருத்துக்கள் 49, மகாராக்கர்கள் 30, ஸாத்யர்கள் 12, ருத்ரர்கள் 11 என்று ஒன்பது கணங்கள் கொண்ட பெருத்த சேனைகளை உடையவர்.

சேனைகள் போன்று அணிவகுத்து வரும் அளவிட முடியாத பெருமந்திரங்களுடன் விளங்குபவர்; தேவர்களின் பகைவர்களான அசுரர்களை அழிப்பவர்.

(ஓம் ஸுஷேணாய ஸுரஶத்ருக்4நே நம:)

அமோகோ4ரிஷ்டநேமிஶ்ச

குமுதோ3 விக3தஜ்வர: ।

ஸ்வயம்ஜ்யோதிஸ் தநுஜ்யோதிர்

ஆத்மஜ்யோதிரசஞ்சல: ॥ 66 ॥

524. அமோக4: அரிஷ்டநேமி:

அ) அமோக4:

வீண்போகாத சங்கல்பம் கொண்டவர். இறைவனது தீர்மானமே முடிவானது. அதை மாற்றவோ, எதிர்க்கவோ உலகில் எவருக்குமே வீரம் கிடையாது. ஆகவே, அவர் நினைப்பதுதானே நடக்கும். அவருக்காகச் செய்யப்படும் செயல் எதுவும் வீணாகாது நற்பயனையே அளிக்கும்.

‘ஸத்யகாம: ஸத்யஸங்கல்ப:’ (சாந்தோக்ய உப. 8/1/5)

(ஓம் அமோகா4ய நம:)

ஆ) அரிஷ்டநேமி:

கசியப மகரிஷியாக விளங்குபவர்.

(ஓம் அரிஷ்டநேமயே நம:)

525. குமுத3:

நிலவுலகில் உள்ளோரை வாழ வைத்து, அதைக் கண்டு மகிழ்பவர்.

(அல்லது) பிறப்பிலியான இறைவன் சிவனடியார் வேடந்தாங்கிப் பூமிக்கு வந்து அங்குள்ள சான்றோர்களைத் தன்பக்கல் சேர்த்துக் கொள்பவர். (மதுரையம்பதியான திருவாலவாயில் அறுபத்து நான்கு திருவிளையாடல்கள் புரிந்து மகிழ்ந்தவர். ஸ்ரீசங்கரபகவத்பாதராகக் காலடியில் திருவவதாரம் செய்து 72 துர்மதங்களை அழித்து மகிழ்ந்தவர்.

‘ஸ உஶ்ரேயாந்ப4வதி ஜாயமாந:’ — ‘இறைவன் பிறப்பதால் பெரியவராகிறார்’ என்கிறது வேதம்.

(அல்லது) சந்திரனாக நிலவைத் தந்து மண்ணுலக மக்களை மகிழ்விப்பவர்.

(ஓம் குமுதா3ய நம:)

526. விக3தஜ்வர:

எவ்விதச் சிந்தனையும் (கவலையும்) அற்றவர். ‘ஜ்வர:’ — நோய். அந்நோயின்றி இருப்பவர். ‘பே4ஷஜம் பி4ஷக்’ — மருந்தும் மருத்துவரும் அவரே. ஆகவே நோயற்றவர், கவலையற்றவர்.

(ஓம் விக3தஜ்வராய நம:)

527. ஸ்வயம்ஜ்யோதி: தநுஜ்யோதி:

அ) ஸ்வயம்ஜ்யோதி:

தனக்குத்தானே பிரகாசிப்பவர். யோகிகளின் இதயாகாசத்தில் தானே தோன்றிப் பிரகாசிப்பவர்.

(ஓம் ஸ்வயம்ஜ்யோதிஷே நம:)

ஆ) தநுஜ்யோதி:

ஒவ்வொரு ஜீவராசிகளிலும் ஆன்மாவாகச் சிறிய சித்ரூபத்தில் விளங்குபவர்.

(ஓம் தநுஜ்யோதிஷே நம:)

528. ஆத்மஜ்யோதி:

தனது திருமேனியான ஞானத்தின் ஒளியால் ஒளிர்பவர். அங்கிங்கெனாதபடி எங்கும் பிரகாசமாய் ஆனந்தபூர்த்தியாகி அருளொடு நிறைந்தது.

(ஓம் ஆத்மஜ்யோதிஷே நம:)

529. அசஞ்சல:

ஒளிரும் பொருள்கள் அனைத்தும், அதற்கு ஒளி தரும் மூலப்பொருளின் அழிவினால் தான் ஒளிராமல் அணைந்துவிடும். ஆனால், இறைவனான அருளொளி எவ்விதச் சூழ்நிலையிலும் தன்னொளி கெடாது அசையாது நிலைத்து நிற்கும். தன்னிலையிலிருந்து திறமையிலிருந்து தன் குணச்சிறப்புகளிலிருந்து சலிக்காதவர் — அசையாதவர்.

‘ஶாந்தம் அசலம் அத்3வயம் ஆநந்த விக்ஞாநக4நம்’ (பரமஹம்ஸ உபநிஷத்)

(ஓம் அசஞ்சலாய நம:)

பிங்க3ல: கபிலஶ்மஶ்ருர்

பா4லநேத்ரஸ்த்ரயீதநு: ।

க்ஞாநஸ்கந்தோ3 மஹாநீதிர்

விஶ்வோத்பத்திருபப்லவ: ॥ 67 ॥

530. பிங்க3ல:

மஞ்சள் நிறத்தவர். பொன்னார் மேனியர்.

(ஓம் பிங்க3லாய நம:)

531. கபிலஶ்மஶ்ரு:

பொன்னிற மீசையுடையவர்.

‘ஹிரண்யஶ்மஶ்ரு: ஹிரண்யகேச:’ என்கிறது வேதம்.

இறைவரது மீசை பொன்னிறம், செஞ்சடையரும்கூட. கபில நிறமுடைய செம்பட்டை மீசை—சடை கொண்ட துர்வாசர் என்கிற முனிவரின் வேடத்தில் அவதாரம் செய்தவர்.

(ஓம் கபிலஶ்மஶ்ரவே நம:)

532. பா4லநேத்ர:

நெற்றிக்கண் உடையவர், முக்கண்ணர்.

(ஓம் பா4லநேத்ரே நம:)

533. த்ரயீதநு:

வேதத்திற்கு ‘த்ரயீ’ (மூன்று) என்று பெயர். அந்த ரிக், யஜுர், ஸாமம் என்கிற மூன்று வேதங்களின் திருமேனியர். மூவுலகங்களும் இறைவனது திருமேனி.

(ஓம் த்ரயீதநவே நம:)

534. க்ஞாநஸ்கந்தோ3 மஹாநீதி:

மெய்யறிவை நல்குபவர். ஸ்கந்தன் என்கிற திருமுருகன் திருமேனியில் திருவவதரித்து பத்மாசுரனை வதைத்தவர். நீதி = அறநெறி. அந்நெறி தவறாதவர். ‘ஸ்கந்த சோஷணே’ என்கிற வேர்ச்சொல்லின்படி மெய்யறிவை விடுத்த பொய்யறிவாளர்களின் அறிவை வற்றச் செய்து, உண்மையான பெருநிதியான அறநெறிகளை உணர்த்துபவர்.

(ஓம் க்ஞாநஸ்கந்தாய மஹாநீதயே நம:)

535. விஶ்வோத்பத்தி:

அகில உலகங்களையும் படைத்த மூலகாரணர்.

(ஓம் விஶ்வோத்பத்தயே நம:)

536. உபப்லவ:

ஊழி வெள்ளமாக அல்லது ஊழித்தீயாக வந்து அனைத்தையும் அழிப்பவர்.

(ஓம் உபப்லவாய நம:)

4கோ3 விவஸ்வாநாதி3த்யோ

யோக3பாரோ தி3வஸ்பதி: ।

கல்யாணகு3ணநாமா ச

பாபஹா புண்யத3ர்ஶந: ॥ 68 ॥

537. ப4கோ3 விவஸ்வாநாதி3த்ய:

செல்வமாகவும் சூரியனாகவும் ஆதித்தியனாகவும் விளங்குபவர். இத்திருநாமாக்கள் மூன்றும் சூரியனைக் குறிக்கிறது.

(ஓம் ப4கா3ய நம:, ஓம் விவஸ்வதே நம:, ஓம் ஆதி3த்யாய நம:)

538. யோக3பார:

‘அஷ்டாங்கயோகம்’ என்கிற எண்வகை யோகங்களையும் முற்றிலும் உணர்ந்தவர். மனவடக்கமான யோகத்தினால் உலகியல் கடலைக் கடக்க வைத்து முக்திக்கரை சேர்ப்பவர்.

(ஓம் யோக3பாராய நம:)

539. தி3வஸ்பதி:

சுவர்க்க லோகத்தின் தலைவர். அதாவது இந்திரனாக விளங்குபவர்.

(ஓம் தி3வஸ்பதயே நம:)

540. கல்யாணகு3ணநாமா

மங்களங்களை நல்கும் திருக்குணங்களையும் திருநாமாக்களையும் உடையவர்.

(ஓம் கல்யாணகு3ணநாம்நே நம:)

541. பாபஹா

பாவங்களைக் களைபவர். இறைவரது திருநாமாக்களைச் சொல்லச் சொல்ல, நம் பாவங்கள் களையப்படுகின்றன.

‘போய பிழையும் புகுதருவான் நின்றனவும் தீயினில் தூசாகும்’ (திருப்பாவை)

(ஓம் பாபக்4நே நம:)

542. புண்யத3ர்ஶந:

இறைவனைக் காண்பதாலும் நினைப்பதாலும் உணர்வதாலும் புண்ணியம் நம் பக்கல் வருவதால், அவர் புண்ணிய தரிசனர்.

‘கத2ம் அக்ரு॒தபுண்ய: ப்ரப4வதி’ (ஸௌந்தர்யலஹரீ 1) என்று புண்ணியமற்றவர்களால் நினைக்கவும் இயலாதவர்.

(அல்லது) பசு, தன் கன்றின் அழுக்கைக் குற்றங்காணாது நக்கி நக்கி, அதைச் சுத்தமாக்குவது போல், ஜீவராசிகளின் குற்றங்களையும் தனக்கு போக்கியமாக நினைத்து அதையே புண்ணியமாக்குபவர், குற்றத்தை மன்னிப்பவர்.

(ஓம் புண்யத3ர்ஶநாய நம:)

உதா3ரகீர்திருத்3யோகீ3

ஸத்3யோகீ3 ஸத3ஸந்மய: ।

நக்ஷத்ரமாலீ நாகேஶ:

ஸ்வாதி4ஷ்டா2நபதா3ஶ்ரய: ॥ 69 ॥

543. உதா3ரகீர்தி:

எண்டிசையும் பரவிய பெரும் புகழ் படைத்தவர். அடியார்கள் வேண்டுவனவற்றை வாரி வழங்கும் வள்ளல் தன்மை கொண்டவராதலால் பெரும் புகழ் படைத்தவர்.

(ஓம் உதா3ரகீர்தயே நம:)

544. உத்3யோகீ3

(அடியார்களைக் காப்பதில்) பெருமுயற்சி கொண்டவர்.

‘லோகவத்து லீலா கைவல்யம்’ (பிரும்மஸூத்ரம் 2/1/33) என்று உலகப் படைப்பை மிக எளிதாகச் செய்யும் பரமன்.

(ஓம் உத்3யோகி3நே நம:)

545. ஸத்3யோகீ3

சிறந்த யோகபுருஷர்.

சான்றோர்களான மெய்யடியார்களைத் தன்னோடு இணைத்துக் கொள்பவர்.

(ஓம் ஸத்3யோகி3நே நம:)

546. ஸத3ஸந்மய:

‘ஸத்’தாகவும் ‘அஸத்’தாகவும் இருப்பவர். உயிருள்ளதான ஸத்தாகவும் ஜடமான அஸத்தாகவும் இருப்பவர். ‘ஸத்’ என்கிற ஆன்மாவாக ஜீவராசிகளிலும், ‘அஸத்’ என்கிற ஜடமாக விறகு, பால் முதலியவற்றிலும் இருப்பவர்.

‘விறகில் தீயினன் பாலில் படுநெய்போல்’ என்கிறார் அப்பர் பெருமான்.

(ஓம் ஸத3ஸந்மயாய நம:)

547. நக்ஷத்ரமாலீ

நட்சத்திரங்களை மாலையாகக் கொண்டுள்ள ஆகாயமாக விளங்குபவர். இறைவரது எண்வகை மூர்த்திகளில் ஆகாயமும் ஒன்றாகும்.

‘பாரொடு விண்ணாய்ப் பரந்த எம்பரனே’ (திருவாசகம், வாழாப்பத்து 1)

(ஓம் நக்ஷத்ரமாலிநே நம:)

548. நாகேஶ:

விண்ணோர்களின் தலைவர்.

‘விண்ணகத் தேவரும் நண்ணவும் மாட்டா விழுப்பொருளே’ (திருவாசகம், திருப்பள்ளியெழுச்சி 9) என்கிற மணிவாசகர் திருவாக்கின்படி இறைவர் விண்ணவர்கோன்.

(ஓம் நாகேஶாய நம:)

549. ஸ்வாதி4ஷ்டா2நபதா3ஶ்ரய:

‘ஸ்வாதிஷ்டானம்’ என்னும் சக்கரத்தில் தங்கி நிற்பவன்.

நம் உடலில் தொப்புள் குழிக்கும் மூலாதாரத்திற்கும் இடையில் அமைந்துள்ள சக்கரம் ‘ஸ்வாதிஷ்டானம்’. இது ஆறு தளங்கள் கொண்ட தாமரை வடிவில் உள்ளது. இது ஐம்பெரும் பூதங்களில் நீர் என்கிற பூதத்தின் இருப்பிடம். நீரில் அதன் மூலகாரணங்களான ஆகாயம், காற்று, தீ என்கிற மூன்று பூத சக்திகளும், நீரின் தனித்த சக்தியான ரசமும் உள்ளன. சிவப்பரம்பொருள் இந்த ஸ்வாதிஷ்டானம் என்கிற சக்கரத்தில் நிலைத்து நிற்கிறார்.

(ஓம் ஸ்வாதி4ஷ்டா2நபதா3ஶ்ரயாய நம:)

பவித்ர: பாபஹாரீ ச

மணிபூரோ நபோ43தி: ।

ஹ்ரு॒த்புண்ட3ரீகமாஸீந: ஶக்ர:

ஶாந்தோ வ்ரு॒ஷாகபி: ॥ 70 ॥

550. பவித்ர: பாபஹாரீ

அ) பவித்ர:

என்றென்றும் எந்நிலையிலும் எங்கும் தூய்மையாக இருப்பவர். தூயதான கங்கையைத் தன் தலையில் சூடி அதையும் தூயதாக்கியவர்.

‘ப4வாங்க3பதிதம் தோயம் பவித்ரம் இதி பஸ்ப்ரு॒ஶு:’ (ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயணம் 1/43/27) — ‘சிவபிரானின் திருமேனியில் பட்டதால் கங்கை பாவனமானாள்’ என்கிறார் வால்மீகி மகரிஷி.

‘புஷ்கரமஹம் பவித்ரமஹம்’ (அதர்வசிர உப. 1)

‘கங்கை தங்கிய சடையுடைக் கரும்பே’ என்பது சுந்தரமூர்த்தி சுவாமிகள் திருவாக்கு.

(ஓம் பவித்ராய நம:)

ஆ) பாபஹாரீ

பாவங்களைக் களைபவர்.

‘பாவநாசா உன் பாதமே அல்லால்

பற்றுநான் மற்றிலேன் கண்டாய்’

— திருவாசகம், வாழாப்பத்து 9

இறைவனது திருப்பெயர் கூறப் பாவங்கள் கழியும்.

‘போய பிழையும் புகுதருவான் நின்றனவும் தீயினில் தூசாகும்’ (திருப்பாவை 5)

சிவபிரானை நினைக்க முன் செய்த பாவங்கள் தீருகிறது. அவரது தியானத்தால் இனி பாவங்கள் நேராது. ஒருவேளை நம் வசமின்றி அறியாது ஏதாவது பாவம் நேரிட்டாலும் அதுவும் தொலைந்தொழியும். ‘தத3தி43ம உத்தரபூர்வாக4யோ: அஶ்லேஷ விநாஶௌ தத்3வ்யபதே3ஶாத்’ (பிரும்மஸூத்ரம் 4/1/13).

(ஓம் பாபஹாரிணே நம:)

551. மணிபூர:

நமது உடலில் தொப்புளுக்கு அருகில் சுழுமுனை கண்டத்தில் பத்து தளமுள்ள தாமரை வடிவில் உள்ளது ‘மணிபூரக சக்கரம்’. அது அக்னி, விஷ்ணுவின் ஸ்தானம், சூரிய கண்டம், ஸ்திதி சக்கரம் என்று பல பெருமைகளைக் கொண்டது. இச்சக்கரம் இரத்தினங்கள் பதித்த அலங்கார மண்டபம். இறைவன் இங்கு வசிக்கிறார்.

(ஓம் மணிபூராய நம:)

552. நபோ43தி:

விண்வெளியில் சஞ்சரிப்பவர்.

இதயமாகிற பெரும் விண்வெளியில் உலா வருபவர்.

(ஓம் நபோ43தயே நம:)

553. ஹ்ரு॒த்புண்ட3ரீகமாஸீந:

இதயகமலத்தில் வீற்றிருப்பவர். ‘ஸதா3 ஜநாநாம் ஹ்ருதயே ஸந்நிவிஷ்ட:’ என்பது சுருதி.

‘நினைக்கும் நெஞ்சினுள்ளார்’ (அப்பர் பெருமான்)

‘ஹ்ருத்புண்ட3ரீகம் புரமத்4யஸம்ஸ்த2ம்’ என்பது வேதம்.

‘மறையுமாய் மறையின் பொருளுமாய் வந்தென் மனத்திடை மன்னிய மன்னே’ (கோயில் திருப்பதிகம் 5) என்பது திருவாசகம்.

(ஓம் ஹ்ரு॒த்புண்ட3ரீகமாஸீநாய நம:)

554. ஶக்ர:

கிழக்கு திசையின் தலைவனான இந்திரனாக விளங்குபவர்.

(ஓம் ஶக்ராய நம:)

555. ஶாந்த:

அமைதியே வடிவானவர். அவ்விறைவனின் சந்நிதியில் பிறரும் அமைதி பெறுவர். துவேஷம் மனக்கொதிப்பு நீங்கப் பெறுவர்.

மனம் நிரம்பிச் செயலிழந்து தன்னையே இழந்த நிலையில் பேரமைதியுற்ற மனதின் வடிவாக நிற்பவர். அமுத சக்தி கொண்ட ‘வம்’ என்கிற பீஜாக்ஷர வடிவாக விளங்குபவர்.

‘நிஷ்க்ரியம் நிஷ்கலம் ஶாந்தம்’ (சுவேதாசுவதர உப. 6/19)

‘தத்யச்சே2த் ஶாந்தமாத்மநி’ (கட உப. 1/3/13)

(ஓம் ஶாந்தாய நம:)

556. வ்ரு॒ஷாகபி:

நல்ல உடல்வலிவும் ஆண்மையும் கொண்ட எருதான விருஷபத்தை வாகனமாகக் கொண்டவர். அக்னிக்கும் ‘வ்ரு॒ஷாகபி:’ என்கிற பெயர் உண்டு. ஆதலால், அக்னி ரூபமாக விளங்குபவர்.

‘விடையானை விண்ணவர்கள் எண்ணத்தானை’, ‘விடையேறி வேண்டுலகத்திருப்பார்’ என்பது அப்பர் பெருமான் திருவாக்கு.

‘தர்மஶ்ச வ்ருஷ உச்யதே’ (மகாபாரதம், சாந்தி பர்வம் 352/24) — தர்மமே விருஷபம். ‘நமோ ப3ப்4லுகாய’ (ஸ்ரீருத்ரம் 2/1), ‘கம்பிபி3தி இதி கபி:’ — நீரை உறிஞ்சுபவர் சூரியன். ஆக தர்மமே வடிவான சூரியனாக விளங்குபவர். ஆக எருது, தர்மம், சூரியன் ஆகிய உருவங்களில் விளங்குபவர்.

(ஓம் வ்ரு॒ஷாகபயே நம:)

உஷ்ணோ க்3ரு॒ஹபதி: க்ரு॒ஷ்ண:

ஸமர்தோ2நர்த2நாஶந: ।

அத4ர்மஶத்ருரக்ஞேய:

புருஹூத: புருஶ்ருத: ॥ 71 ॥

557. உஷ்ண:

ஆலகால விஷத்தைப் பருகியதால் வெம்மை மிகுந்தவர்.

அறநெறி விடுத்த மறநெறியாளர்கட்கு வெம்மையானவர்.

(ஓம் உஷ்ணாய நம:)

558. க்3ரு॒ஹபதி:

அனைத்துப் பிரும்மாண்டங்களான பெருவீட்டிற்குத் தலைவர். ஒன்பது கோள்களுக்கும் தலைவர்.

(ஓம் க்3ரு॒ஹபதயே நம:)

559. க்ரு॒ஷ்ண:

ஸத் சித் ஆனந்த சொரூபர்.

‘க்ருஷ்’ — இருக்கை, ‘ண:’ — ஆனந்தம். பேரிருக்கையான ஸத்தாகவும் பேரானந்தமாகவும் இருப்பவர். அடியார்களின் இதயத்தைத் தன்பால் ஈர்ப்பவர்.

(ஓம் க்ரு॒ஷ்ணாய நம:)

560. ஸமர்த2:

அனைத்தையும் எளிதில் செய்யும் திறம் பெற்றவர்.

(ஓம் ஸமர்தா2ய நம:)

561. அநர்த2நாஶந:

அன்பர்கட்கு நேரும் தீங்குகளை எளிதில் அழிப்பவர்.

‘அண்ணல் என நினைவார் வினை தீர்ப்பார்’ (சுந்தரமூர்த்தி சுவாமிகள்).

(ஓம் அநர்த2நாஶநாய நம:)

562. அத4ர்மஶத்ரு:

வேதநெறிக்குப் புறம்பானவை அனைத்துமே அதர்மங்கள். ஆக அந்த அறநெறி தவறிய மறநெறியை ஒடுக்குபவர், மறநெறிக்குப் பகைவர்.

(ஓம் அத4ர்மஶத்ரவே நம:)

563. அக்ஞேய:

மனம்—வாக்—காயங்களுக்கு எட்டாதவர்.

‘ஒன்றும் நீ அல்லை அன்றி ஒன்றுஇல்லை

யார் உன்னை அறியகிற்பாரே.’

— திருவாசகம், கோயில் திருப்பதிகம் 7

(உணர்வுக்குத் தெரிய வரும் பொருளே.)

‘அரியானை அந்தணர் தம் சிந்தையானை

அருமறையின் அகத்தானை அணுவை

யார்க்கும் தெரியாத தத்துவனை’

— அப்பர் பெருமான்

(ஓம் அக்ஞேயாய நம:)

564. புருஹூத: புருஶ்ருத:

எண்ணற்ற திருநாமங்களால் அழைக்கப்படுபவர்.

அ) புருஹூத:

உலகையே தன் திருமேனியாகக் கொண்டவராதலால் ‘புரு:’. அவ்வுலகையே ஊழிக்காலத்தில் ஹோமப் பொருளாகத் தன்னிடம் இழுத்துக் கொள்வதால் ‘புருஹூதர்’.

(ஓம் புருஹூதாய நம:)

ஆ) புருஶ்ருத:

‘உலகமென்பது உயர்ந்தோர் மாட்டே’ என்கிற தொல்காப்பியச் சூத்திரத்தின்படி சான்றோர்களால் வேண்டப்படுபவர் — துதிக்கப்படுபவர்.

(ஓம் புருஶ்ருதாய நம:)

ப்3ரஹ்மக3ர்போ4 ப்3ரு॒ஹத்33ர்போ4

4ர்மதே4நுர்—த4நாக3ம: ।

ஜக3த்3ஹிதைஷீ ஸுக3த:

குமார: குஶலாக3ம: ॥ 72 ॥

565. ப்3ரஹ்மக3ர்ப4:

பிரும்மதேவரைத் தன் கருவறையில் குழவியாகக் கொண்டிருந்தவர்.

சராசரங்கள் அடங்கிய உலகைத் தன் வயிற்றில் கொண்டிருப்பவர்.

(ஓம் ப்3ரஹ்மக3ர்பா4ய நம:)

566. ப்3ரு॒ஹத்33ர்ப4:

ஊழிக்காலத்தில் அனைத்து உலகங்களையும் தன் திருஉதரத்தில் வைத்துக் காத்துப் பின் படைப்பின் போது வெளியே தோற்றுவிப்பவர்.

(ஓம் ப்3ரு॒ஹத்33ர்பா4ய நம:)

567. த4ர்மதே4நு:

தர்மமே வடிவெடுத்த ரிஷபமான எருதைத் தோற்றுவிக்கத்தான் பசு ரூபமாக விளங்குபவர்.

தர்மநெறிகளான அக்னிஹோத்ரம், ஔபாசனம் முதலியன செய்வதற்குப் பால் தரும் காமதேனு ரூபத்தில் விளங்குபவர்.

(ஓம் த4ர்மதே4நவே நம:)

568. த4நாக3ம:

உலகியல் தனமான செல்வத்தைத் தருபவர். முக்திச் செல்வத்தை அடைவிப்பவர்.

(ஓம் த4நாக3மாய நம:)

569. ஜக3த்3ஹிதைஷீ

அகில உலகின் நலனைக் கோருபவர். ‘லோகா: ஸமஸ்தா: சுகி2நோ பவந்து’ என்கிறது ஸ்ம்ருதி.

(ஓம் ஜக3த்3ஹிதைஷீணே நம:)

570. ஸுக3த: (அல்லது) ஸுக23:

‘ஸர்வக்ஞ: ஸுக3தோபு3த்34:’ என்கிறார் அமரசிம்மர். புத்தராகத் திருவவதாரம் செய்தவர்.

அடியார்கள் விரும்பும் இகபர சுகங்களைத் தருபவர். பக்தர்கள் தன்னை வந்தடைய விரும்பும்போது, அதற்குத் தடையாக இருப்பது உலகியல் பற்று. அப்பற்றை நீக்குவதற்காக (உலகப் பொருள்கள் மீது நாட்டம் குறையும்படியாக)ப் பொருள்களால் வரும் சுகத்தைத் துண்டிப்பவர்.

(ஓம் ஸுக3தாய நம: (அல்லது) ஓம் ஸுக2தா3ய நம:)

571. குமார:

முருகனாகத் திருவவதாரம் செய்தவர். மன்மதனும் பெண் வேடம் கொள்ளும்படியான அழகு படைத்தவர். மதுரையம்பதியில் சுந்தரபாண்டியனாகத் திருவவதாரம் செய்த அழகர்.

(ஓம் குமாராய நம:)

572. குஶலாக3ம:

பெறற்கரிய நலன்களைத் தருபவர்.

(ஓம் குஶலாக3மாய நம:)

ஹிரண்யவர்ணோ ஜ்யோதிஷ்மாந்—

நாநாபூ4தரதோ த்4வநி: ।

அராகோ3 நயநாத்4யக்ஷோ

விஶ்வாமித்ரோ த4நேஶ்வர: ॥ 73 ॥

573. ஹிரண்யவர்ணோ ஜ்யோதிஷ்மாந்

பொன்னார்மேனியன். பொன்போல் ஒளிர்பவர். சூரியனைப் போன்ற காந்தி படைத்தவர்.

‘ஆப்ரணகா2த் ஸர்வ ஏவ சுவர்ண:’ (சாந்தோக்ய உப. 1/6/6)

‘ஸஸ்பிஜ்ஜராய த்விஷீமதே நம:’ (ஸ்ரீருத்ரம் 2/1)

மஞ்சள் கலந்த செம்மேனியர், காந்தி மிக்கவர்.

(ஓம் ஹிரண்யவர்ணாய ஜ்யோதிஷ்மதே நம:)

574. நாநாபூ4தரத:

அகில சராசரங்களையும் தன் விளையாட்டுப் பொருட்களாகக் கொண்டு திருவிளையாடல் புரிபவர். பலவிதமான உருவங்கொண்ட பூத கணங்களோடு விளையாடுபவர்.

(ஓம் நாநாபூதரதாய நம:)

575. த்4வநி:

நாதமே வடிவானவர். ஓங்கார நாதமாக விளங்குபவர். வேதநாத வடிவினர்.

‘நாத தநுமநிஶம் ஶங்கரம்’ என்று சித்தரஞ்ஜனி ராகத்தில் சிவபிரானைப் புகழ்கிறார் தியாகராஜ சுவாமிகள்.

(ஓம் த்4வநிநே நம:)

576. அராக3:

விருப்பற்றவர். உலகியலில் வெறுப்பு கொண்டவர்.

‘பற்றுக பற்றற்றான் பற்றினை’ (திருக்குறள் 350)

(ஓம் அராகா3ய நம:)

577. நயநாத்4யக்ஷ:

தன் கடைக்கண் நோக்கினால் அகில உலக நாயகர்களையும் அவரவர் பணிகளில் நியமிப்பவர். கண்களின் மூலம் பார்ப்பவராக விளங்குபவர். கண்களின் பார்வையாக இருப்பவர். இவரது அருள் இல்லையெனில் கண்ணிருந்தும் குருடரே. கண்ணொளியாக விளங்குபவர்.

(ஓம் நயநாத்4யக்ஷாய நம:)

578. விஶ்வாமித்ர:

அகில உலகங்களையும் நேசிப்பவர். முனிவராக விளங்குபவர். அகில உலக நண்பர்.

(ஓம் விஶ்வாமித்ராய நம:)

579. த4நேஶ்வர:

செல்வங்களுக்கெல்லாம் தலைவர். குபேரனது திருமேனியாக விளங்குபவர். முக்திச் செல்வத்திற்குத் தலைவர்.

(ஓம் த4நேஶ்வராய நம:)

ப்3ரஹ்மஜ்யோதிர்—வஸுதா4மா

மஹாஜ்யோதிரநுத்தம: ।

மாதாமஹோ மாதரிஶ்வா

நப4ஸ்வாந்—நாக3ஹாரத்4ரு॒க் ॥ 74 ॥

580. ப்3ரஹ்மஜ்யோதி:

ஜோதி வடிவான பரப்பிரும்மம்.

‘ப3ஹுஶோப4மாநாமுமாம் ஹைமவதீம்’ (கேந உப. 3/12). தன்னொளியால் பிற ஒளிர்ப்பொருட்களை ஒளிரச் செய்யும் பெருஞ்ஜோதி. அவர் அருளே ஜோதிமயம்.

‘ஆதியும் அந்தமும் இல்லா அருட்பெருஞ்சோதி’ (திருவெம்பாவை 1)

(ஓம் ப்3ரஹ்மஜ்யோதிஷே நம:)

581. வஸுதா4மா

‘வஸு’ — செல்வம். அனைத்துச் செல்வங்கட்கும் ஒரே இடம். பொக்கிஷம்.

தன்னொளியால் பொன், மணி ஆகியனவற்றை ஒளிரச் செய்பவர்.

‘விறகில் தீயினன் பாலில் படுநெய் போல் மறைய நின்றுளன் மாமணிச் சோதியான்’ என்பார் அப்பர்பிரான்.

(ஓம் வஸுதா4ம்நே நம:)

582. மஹாஜ்யோதிரநுத்தம:

சோதியுள் சோதியாக விளங்குபவர். சூரியன் முதலிய ஒளி தரும் அனைத்திற்கும் ஒளி தருபவர். உவமை காணவியலாத பெருஞ்சோதி.

‘யேந ஸூர்யஸ்தபதி தேஜஸேத்34:’ (தை. ப்ரா. 3/12/9)

உலகமனைத்தும் பரமனே என்ற உண்மையை மறைக்கும் அஞ்ஞானப் பேரிருளை விரட்டும் ஒப்பற்ற பேரொளியான ஞானம்.

‘ஒளியாகி உள் ஒளியாய் உள்ளொளிக்குள்

ஒளியாய் ஒளி ஒளியின் ஒளியாய்

அவ்வொளிக்குள்ளும் ஓரொளியாய் வெளியாகி’

— திருவருட்பா, இன்பத்திறன் 8

என்கிறார் இராமலிங்க வள்ளலார்.

(ஓம் மஹாஜ்யோதிஷே அநுத்தமாய நம:)

583. மாதாமஹ:

ஏழு மாதாக்களைப் படைத்தவராதலால் இவர் தாய்வழிப் பாட்டனார்.

(ஓம் மாதாமஹாய நம:)

584. மாதரிஶ்வா நப4ஸ்வாந்

ஆகாயத்தில் உலா வரும் வாயுதேவர். இதயமான விண்வெளியில் பிராண வாயுவாக இருந்து உயிர்களின் உயிராக விளங்குபவர்.

(ஓம் மாதரிஶ்வநே நப4ஸ்வதே நம:)

585. நாக3ஹாரத்4ரு॒க்

சர்ப்பங்களைத் திருவாபரணங்களாக அணிந்தவர்.

‘பு4ஜக3 நிவஹோ பூஷணவிதி4:’ என்பது ஸ்ரீபகவத்பாதர் ஆனந்தலஹரீ துதி.

(ஓம் நாக3ஹாரத்4ரு॒ஶே நம:)

புலஸ்த்ய: புலஹோ3ஸ்த்யோ

ஜாதூகர்ண்ய: பராஶர: ।

நிராவரணநிர்வாரோ

வைரஞ்ச்யோ விஷ்டரஶ்ரவா: ॥ 75 ॥

586. புலஸ்த்ய:

பிரும்மதேவரது மானசீக புத்திரரான புலஸ்த்ய முனிவராக விளங்குபவர். பக்தர்களைக் காத்தருள முன் நிற்பவர். ‘நம: கபர்தி3நே ச புலஸ்தயே ச’ (ஸ்ரீருத்ரம் 9/2).

‘முன்னைவினை இரண்டும்

வேரறுத்து முன் நின்றான்

பின்னைப் பிறப்பறுக்கும்

பேராளன் — தென்னன்’

— திருவாசகம், திருவெண்பா 4

(ஓம் புலஸ்தயே நம:)

587. புலஹ:

புலஹர் என்கிற மகரிஷியாக விளங்குபவர்.

(ஓம் புலஹாய நம:)

588. அக3ஸ்த்ய:

குடமுனியான அகத்திய மகரிஷியாக இருப்பவர்.

பார்வதீ திருக்கல்யாணத்தில் தேவர்கள் கூடி நிற்கும் பாரம் தாளாது வடகோடி கீழிறங்க, அதைச் சரிப்படுத்த சிவபிரான் தன் திறமைக்கு ஈடானவர் அகஸ்திய முனியே என்று கருதி, அவரைத் தென்திசை நோக்கி அனுப்ப, அவர் பொதிகை மலையில் தங்கினார். அப்பொழுது வடகோடியும் தென்கோடியும் சமநிலை அடைந்தது என்பது கந்தபுராணம்.

(ஓம் அக3ஸ்த்யாய நம:)

589. ஜாதூகர்ண்ய:

இப்பெயருடைய முனி சிரேஷ்டராக விளங்கியவர்.

(ஓம் ஜாதூகர்ண்யாய நம:)

590. பராஶர:

வியாசரது பிதா. சக்தியின் பிள்ளை. வசிஷ்ட முனிவரின் பேரன். விஷ்ணுபுராணத்தை இயற்றியவர். இறைவனே பராசரர்.

(ஓம் பராஶராய நம:)

591. நிராவரணநிர்வார:

மறைப்பற்றவர். தடையற்றவர்.

(ஓம் நிராவரணநிர்வாராய நம:)

592. வைரஞ்ச்ய:

பிரும்மதேவரிடம் தோன்றிய ‘நீலலோஹிதர்’ என்கிற ருத்ரனாக இருப்பவர்.

(ஓம் வைரஞ்ச்யாய நம:)

593. விஷ்டரஶ்ரவா:

எங்கும் பரவிய புகழ் கொண்டவர். விஷ்ணு சொரூபமாக விளங்குபவர்.

(ஓம் விஷ்டரஶ்ரவஸே நம:)

ஆத்மபூ4ரநிருத்3தோ4த்ரிர்—

க்ஞாநமூர்திர்—மஹாயஶா: ।

லோகவீராக்3ரணீர்—வீரஶ்சண்ட3:

ஸத்யபராக்ரம: ॥ 76 ॥

594. ஆத்மபூ4:

தானே தோன்றியவர். தாய்—தந்தை இல்லாதவர். பிறப்பற்றவர்.

பிரும்மதேவருக்கும் இத்திருநாமம் உண்டு.

(ஓம் ஆத்மபு4வே நம:)

595. அநிருத்34:

தடுக்க இயலாத எல்லையற்ற செயலாற்றல் கொண்டவர்.

தர்மத்தை நிலைநிறுத்தி நல்லோர்களைக் காத்தருள்பவராக நிற்கும் காப்பாற்றும் கடவுள்.

‘அநிருத்34: ஸ ஈஶாந: வ்யக்தஸ் ஸர்வேஷு கர்மஸு’ (மஹாபாரதம், சாந்தி பர்வம் 339/39)

தானும் தடைக்குள் சிக்காது, மக்களின் பணிகளும் தடையுறாமல் காத்தருள்பவர்.

(ஓம் அநிருத்3தா4ய நம:)

596. அத்ரி:

முக்குணங்களையும் வென்ற அத்ரி மகரிஷியாக விளங்குபவர்.

(ஓம் அத்ரயே நம:)

597. க்ஞாநமூர்தி:

தூய ஞான (அறிவு) வடிவினர்.

‘க்ஞாநம் மஹேஶ்வராதி3ச்சே2த்’ என்கிறது நீதி சாஸ்திரம்.

‘மூலமாகிய மும்மலமறுக்கும் தூயமேனிச் சுடர்விடு சோதி’ (திருவாசகம், கீர்த்தித்திருவகவல் 111,112வது வரிகள்)

(ஓம் க்ஞாநமூர்தயே நம:)

598. மஹாயஶா:

பெரும் புகழாளர்.

‘விண்ணகத் தேவரும் நண்ணவுமாட்டா விழுப்பொருளே’ (திருவாசகம், திருப்பள்ளியெழுச்சி 9) — தேவரும் முனிவரும் நெருங்க இயலாத பெரும் புகழாளர்.

(ஓம் மஹாயஶஸே நம:)

599. லோகவீராக்3ரணீ:

உலகப் புகழ் பெற்ற வீரர்களுக்கெல்லாம் முதலாக நிற்பவர்.

(ஓம் லோகவீராக்3ரண்யே நம:)

600. வீர:

பிறரால் வெற்றி கொள்ள இயலாதவர். எதிரிகள் தானே அடங்குமாறு தன் திறமையை வெளியிடுபவர்.

‘யஸ்மாத் ஸ்வமஹிம்நா ஸர்வாந் லோகாந்

ஸர்வாந் தேவாந் ஸர்வாந் ஆத்மந:

ஸர்வாணி பூ4தாநி விரமதீ விராமயதி

அஜஸ்ரம் தஸ்மாது3ச்யதே வீரமிதி’

அடியார்களின் மனதை எளிதில் சென்றடைவதாலும் புதிது புதிதாக உலகைத் தோற்றுவிப்பதாலும் ‘வீர:’.

(ஓம் வீராய நம:)

601. சண்ட3:

பெருஊழிக்காலத்தே அடக்க முடியாத பெருஞ்சினத்தைக் கொள்பவர்.

‘நமஸ்தே ருத்3ர மந்யவே’ என்று ருத்ரரது கோபத்திற்கு வணங்குகிறது ஸ்ரீருத்ரம்.

(ஓம் சண்டா3ய நம:)

602. ஸத்யபராக்ரம:

வீணாகாத திறல் கொண்டவர்.

நல்லோர்களைக் காக்க, தீயோர்களை ஒழிக்க, தான் கொள்ளும் வீரச்செயல்கள் என்றும் வீண்போகாதவாறு அமைத்துக் கொள்பவர்.

(ஓம் ஸத்யபராக்ரமாய நம:)

வ்யாலாகல்போ மஹாகல்ப:

கல்பவ்ரு॒க்ஷ: கலாத4ர: ।

அலங்கரிஷ்ணு—ரசலோ

ரோசிஷ்ணுர்—விக்ரமோந்நத: ॥ 77 ॥

603. வ்யாலாகல்ப:

நச்சுப்பாம்புகளினால் தன்னை அலங்கரித்துக் கொள்பவர்.

அடியார்களது மும்மல மாயையான நஞ்சைத் தான் ஏற்று அமுதமயமான தன்னை அவர்களுக்கு அளித்தவர்.

‘தந்தது உன் தன்னைக் கொண்டது என் தன்னைச் சங்கரா யார் கொலோ சதுரர்’ (திருவாசகம், கோயில் திருப்பதிகம் 10) என்கிறார் மணிவாசகர்.

(ஓம் வ்யாலாகல்பாய நம:)

604. மஹாகல்ப:

‘பெருங்கல்பம்’ என்கிற காலமாக விளங்குபவர்.

கற்ப யுகங்களைக் கடந்தவர் என்பதால் ‘மகாகல்பர்’.

(ஓம் மஹாகல்பாய நம:)

605. கல்பவ்ரு॒க்ஷ:

தன்னைச் சரணடைந்த அடியார்களின் விருப்பங்களை நிறைவேற்றுவதில் கற்பகத்தரு போல் பெருமனம் படைத்தவர்.

(ஓம் கல்பவ்ரு॒க்ஷாய நம:)

606. கலாத4ர:

சந்திரனைத் தன் தலையில் சூடியவர்.

‘பித்தா பிறைசூடி’ என்றழைக்கிறார் சுந்தரமூர்த்தி சுவாமிகள்.

(ஓம் கலாத4ராய நம:)

607. அலங்கரிஷ்ணு:

அலங்கரித்துக் கொள்பவர். அடியார்களை உலகினுக்கு ஓர் எடுத்துக்காட்டாக அமையுமாறு அவர்களது குணங்களை மேன்மேலும் அழகுபடுத்துபவர்.

(ஓம் அலங்கரிஷ்ணவே நம:)

608. அசல:

எங்கும் எதனாலும் அசைக்கப்பட முடியாதவர். தன்நிலையினின்றும் வழுவாதவர்.

‘தேந விநா த்ருணமபி ந சலதி’.

‘அவனின்றி ஓரணுவும் அசையாது’ என்பது பழமொழி.

‘ஶாந்தம் அசலம் அத்3வயாநந்த3 விக்ஞாநக4ந ஏவாஸ்மி’ (பரமஹம்ஸ உபநிஷத்) ‘சாந்தமான அசைவற்ற இரண்டற்ற நிலையில் ஆனந்தமான அறிவே நிறைந்த (பிரும்மம்) நான்.’

‘கஸ்மிந் ப்ரதிஷ்டித:’ — ‘எங்கு இறைவன் நிலைத்திருக்கிறார்?’ என்பதற்கு விடையாக, ‘ஸ்வே மஹிம்நி:’ — ‘தன் பெருமகிமையில்’ என்கிறது உபநிடதம்.

(ஓம் அசலாய நம:)

609. ரோசிஷ்ணு:

பேரொளியாக விளங்குபவர்.

‘ப்ரகாஶ: ப்ரகாஶேப்4ய:’ (அதர்வசிகா உப. 2)

(ஓம் ரோசிஷ்ணவே நம:)

610. விக்ரமோந்நத:

தன் சங்கல்பமே (இச்சையே) செயலாகிவிடுவதால் தடைபடாத வீரம் உடையவர். தன் அருளாகிய வீரத்தினால் பெருமை பெற்றவர். இறைவரது வீரம் என்பது அவரது திருவருளே!

(ஓம் விக்ரமோந்நதாய நம:)

ஆயு: ஶப்33பதிர்வேகீ3

ப்லவந: ஶிகி2ஸாரதி2: ।

அஸம்ஸ்ரு॒ஷ்டோதிதி2:

ஶக்ரப்ரமாதீ2 பாத3பாஸந: ॥ 78 ॥

611. ஆயு: ஶப்33பதி:

அ) ஆயு:

அகில உலக ஜீவராசிகளிலும் ஆயுளாக அமர்ந்திருக்கும் பிராண வாயுவானவர். அவரவர் கர்மவினைகளுக்கேற்ப ஜீவராசிகளின் ஆயுளை நிர்ணயிப்பவர்.

(ஓம் ஆயுஷே நம:)

ஆ) ஶப்33பதி:

சப்த சாஸ்திரமான வியாகரணமான இலக்கண நூலைத் தன் உடுக்கையின் ஒலியிலிருந்து பதினான்கு சூத்திரங்களாக வெளியிட்டவர்.

‘அ இ உ ணு ........................ இதிமாஹேஶ்வராணி ஸூத்ராணி’

(ஓம் ஶப்33பதயே நம:)

612. வேகீ3 ப்லவந:

மனதை விட எங்கும் வேகமாகப் பறந்து செல்பவர். சம்சாரமான பெருங்கடலை நீந்திக் கடக்க வைப்பவர்.

(ஓம் வேகி3நே ப்லவநாய நம:)

613. ஶிகி2ஸாரதி2:

மயிலைத் தன் வாகனமாக உடைய முருகனாக விளங்குபவர்.

அக்னியைத் தன் வாகனமாகக் கொண்டவர். அதாவது அக்னியை அடக்கி ஆள்பவர். சிவபிரானது எட்டு மூர்த்திகளில் அக்னியும் ஒரு மூர்த்தியாவார்.

(ஓம் ஶிகி2ஸாரத2யே நம:)

614. அஸம்ஸ்ரு॒ஷ்ட:

ஒட்டுதல் இல்லாதவர். தாமரை இலை நீர்போல் எதிலும் ஒட்டாமல் சாட்சியாக நிற்பவர்.

(ஓம் அஸம்ஸ்ரு॒ஷ்டாய நம:)

615. அதிதி2:

மெய்யடியார்கள் திருமாளிகைக்கு அதிதியைப் போல் சென்று, அவர்கள் அளிக்கும் மிகச்சிறிய பொருட்களையும் உயர்வாகக் கொண்டு மதித்துப் பெறுபவர். அவர் வேண்டுவது பக்தியொன்றே. ஆகையால், மற்ற பொருட்களின் சிறுமையை அவர் நினைக்க மாட்டார். திருவிளையாடற்புராணத்தில் இறைவன் ஒரு கூலியாளாகச் சென்று, ‘வந்தி’ என்னும் கிழவி அளித்த பிட்டைத் தின்று, மணிவாசகருக்காகப் பாண்டிய மன்னனிடம் பிரம்படி பட்டார்.

(ஓம் அதித2யே நம:)

616. ஶக்ரப்ரமாதீ2

இந்திரனது செருக்கை அடக்கியவர்.

(ஓம் ஶக்ரப்ரமாதி2நே நம:)

617. பாத3பாஸந:

மரத்தடியில் வசிப்பவர். இறைவன் தட்சிணாமூர்த்தியாகக் கல்லால மரத்தினடியில் வீற்றிருந்து ஸனகாதியர் நால்வருக்கும் உபதேசம் செய்ததாகப் புராணங்கள் கூறுகின்றன.

‘கல்லாலின் புடையமர்ந்து நான்மறை ஆறங்கமுதல் கற்ற கேள்வி’ என்கிறது பரஞ்சோதியார் திருவிளையாடற்புராணம்.

‘வடவிடபிஸமீபே பூ4மிபா4கே3 நிஷண்ணம்’ என்பது ஸ்ரீதட்சிணாமூர்த்தி ஸ்தோத்திரம்.

(ஓம் பாத3பாஸநாய நம:)

வஸுஶ்ரவா ஹவ்யவாஹ:

ப்ரதப்தோ விஶ்வபோ4ஜந: ।

ஜப்யோ ஜராதி3ஶமநோ

லோஹிதாத்மா தநூநபாத் ॥ 79 ॥

618. வஸுஶ்ரவா

புகழ் என்னும் பெருஞ்செல்வம் உடையவர். எங்கும் நிறைந்தவர். ‘வஸு’ — பொருட்செல்வம்.

கற்பகத்தரு போல் வேண்டுவார் வேண்டுவதை அளிக்கும் செல்வந்தர்.

(ஓம் வஸுஶ்ரவஸே நம:)

619. ஹவ்யவாஹ:

வேள்விகளில் அளிக்கப்படும் அவியுணவை அக்னியின் திருமேனி தாங்கி ஏற்பவர்.

(ஓம் ஹவ்யவாஹாய நம:)

620. ப்ரதப்த:

சூரியனாக இருந்து பெருத்த வெம்மையைத் தருபவர். பிரளய காலத்தில் பெருந்தீயாக இருந்து உலகங்களைச் சுட்டெரிப்பவர்.

(ஓம் ப்ரதப்தாய நம:)

621. விஶ்வபோ4ஜந:

மகாபிரளய காலத்தில் அனைத்துப் பிரும்மாண்டங்களையும் தனது உணவாகக் கொள்பவர்.

(ஓம் விஶ்வபோ4ஜநாய நம:)

622. ஜப்ய:

அனைவராலும் துதிக்கப்படும் திருநாமங்கள் கொண்டவர்.

(ஓம் ஜப்யாய நம:)

623. ஜராதி3ஶமந:

பிறப்பு, இறப்பு, மூப்பு, நோய் என்பன நான்கும் மனிதர்களை வாட்டுவன. மூப்படைந்தவனை உலகோர் மதியார். இறைவனுக்கு இந்நான்கும் இல்லாததால் அவர் மூப்பு முதலிய தோஷங்களை நீக்குபவராகிறார்.

(ஓம் ஜராதி3ஶமநாய நம:)

624. லோஹிதாத்மா தநூநபாத்

செந்நிறம் கொண்ட அக்னி திருமேனியர்.

(ஓம் லோஹிதாத்மநே தநூநபாதே நம:)

ப்3ரு॒ஹத3ஶ்வோ நபோ4யோநி:

ஸுப்ரதீகஸ்—தமிஸ்ரஹா ।

நிதா34ஸ்—தபநோ மேக4:

ஸ்வக்ஷ: பரபுரஞ்ஜய: ॥ 80 ॥

625. ப்3ரு॒ஹத3ஶ்வ:

பெருங்குதிரைப் படையைக் கொண்டவர்.

‘இந்த்3ரியாணி ஹயாநாஹு:’ (கட உப. 1/3/4) — ‘பொறிபுலன்களே குதிரைகள்’. அக்குதிரைகளை அடக்கி ஆளும் திறம் கொண்டவர். நரிகளைப் பரிகளாக்கிப் பெருங்குதிரைப் படைகளாகப் பாண்டிய மன்னருக்குத் தந்ததாகத் திருவிளையாடற்புராணம் கூறுகிறது.

(ஓம் ப்3ரு॒ஹத3ஶ்வாய நம:)

626. நபோ4யோநி:

ஆகாயம் தோன்றிய இடமானவர்.

‘தஸ்மாத்3வா ஏதஸ்மாதா3த்மந ஆகாஶ: ஸம்பூ4த:’ (தை. உப. 2/1) — ‘ஆன்மரூபியான பிரும்மத்தினிடமிருந்து ஆகாசம் தோன்றியது.’

(ஓம் நபோ4யோநயே நம:)

627. ஸுப்ரதீக:

அழகிய திருமேனி படைத்தவர்.

‘யோ விஶ்வத: ஸுப்ரதிக:’ (ரிக்.மண்.1/ஸூ.64/1) — ‘அக்னியே! நீ மிகவும் அழகானவர்.’

‘யாதே ருத்3ர ஶிவா தநூ: .................... தயோநோ ம்ருடஜீவஸே’ — ‘உனது மங்களமான திருமேனியான தேவியால் எங்களுக்கு அருள்புரிவாயாக.

(ஓம் ஸுப்ரதீகாய நம:)

628. தமிஸ்ரஹா:

அஞ்ஞானம் என்கிற பேரிருளைப் போக்குபவர். சூரியனாக இருந்து புறவிருளைப் போக்குபவர். மெய்ஞ்ஞான குருவாக வந்து அகவிருளைப் போக்குபவர். ‘அந்த4கார நிவர்த்தித்வாத் கு3ருரித்யபி4தி4யதே’.

(ஓம் தமிஸ்ரஹாய நம:)

629. நிதா34ஸ்தபந:

வெம்மையளிக்கும் கிரீஷ்ம ருதுவாக இருப்பவர்.

(ஓம் நிதா34ஸ்தபநாய நம:)

630. மேக4:

மின்னல்களால் சுட்டப் பெறும் பெருமழையாக இருக்கும் மேகக்கூட்டமானவர்.

(ஓம் மேகா4ய நம:)

631. ஸ்வக்ஷ:

அன்றலர்ந்த செந்தாமரை போன்ற அழகிய திருக்கண்கள் உடையவர்.

‘புண்டரீகமேவ அக்ஷிணீ’ என்பது சுருதி.

(ஓம் ஸ்வக்ஷாய நம:)

632. பரபுரஞ்ஜய:

புரம் = உடல். உடலை ஆட்படுத்துவன பொறி புலன்கள். அவற்றை வெற்றி கொள்பவர்.

(அல்லது) தேவர்களுக்கும் பகைவர்களான அசுரர்களின் முப்புரங்களை எரித்தவர்.

(ஓம் பரபுரஞ்ஜயாய நம:)

ஸுகா2நில: ஸுநிஷ்பந்ந:

ஸுரபி4: ஶிஶிராத்மக: ।

வஸந்தோ மாத4வோ க்3ரீஷ்மோ

நப4ஸ்யோ பீ3ஜவாஹந: ॥ 81 ॥

633. ஸுகா2நில:

தென்றல் தரும் சரத்காலமாக விளங்குபவர்.

‘மாசில் வீணையும் மாலை மதியமும் வீசு தென்றலும் வீங்கின வேனிலும்’ (அப்பர் பெருமான்)

(ஓம் ஸுகா2நிலாய நம:)

634. ஸுநிஷ்பந்ந:

நெற்பயிர் நன்கு செழித்து வளர்ந்து வளம் தரும் ஹேமந்த காலமாக இருப்பவர்.

(ஓம் ஸுநிஷ்பந்நாய நம:)

635. ஸுரபி4: ஶிஶிராத்மக:

நறுமணம் நல்கும் மலயமாருதம் தரும் சிசிர ருதுவானவர்.

(ஓம் ஸுரபி4: ஶிஶிராத்மகாய நம:)

636. வஸந்தோ மாத4வ:

சித்திரை, வைகாசி என்கிற இரு மாதங்கள் அடங்கிய வசந்த ருதுவாக இருப்பவர்.

(ஓம் வஸந்தாய மாத4வாய நம:)

637. க்3ரீஷ்ம:

க்ரீஷ்ம ருதுவாக விளங்குபவர்.

(ஓம் க்3ரீஷ்மாய நம:)

638. நப4ஸ்ய:

பாத்ரபத மாசம் என்கிற புரட்டாசி மாதமாக விளங்குபவர்.

(ஓம் நப4ஸ்யாய நம:)

639. பீ4ஜவாஹந:

தானியம் முதலியனவற்றின் விதைகள் கிடைக்கச் செய்யும் சரத்காலமாக இருப்பவர்.

(ஓம் பீ4ஜவாஹநாய நம:)

அங்கி3ரா கு3ருராத்ரேயோ

விமலோ விஶ்வவாஹந: ।

பாவந: ஸுமதிர்வித்3வாம்ஸ்—

த்ரைவித்3யோ வரவாஹந: ॥ 82 ॥

640. அங்கி3ரா கு3ரு:

அங்கிரஸ் என்கிற ரிஷியாகவும், அவரது குமாரரான தேவகுரு பிருஹஸ்பதியான வியாழ பகவானாகவும் இருப்பவர்.

(ஓம் அங்கி3ரஸே கு3ரவே நம:)

641. ஆத்ரேய:

அத்ரி மகரிஷி, அனசூயாதேவி தம்பதியரின் திருக்குமாரரான துர்வாச மகரிஷியாக இருப்பவர்.

(ஓம் ஆத்ரேயாய நம:)

642. விமல:

தூயரென்பார் யாரினும் மறையினும் தூயவர்.

(ஓம் விமலாய நம:)

643. விஶ்வவாஹந:

அனைத்துலகங்களையும் தன் ஆளுமையால் தாங்கிக் காத்தருள்பவர்.

(ஓம் விஶ்வவாஹநாய நம:)

644. பாவந:

அனைத்தையும் தூய்மைப்படுத்துபவர். எல்லாவற்றையும் மாசு நீக்கித் தூயதாக்கும் தண்ணீர் திருமேனியானவர். அவரவர் கர்மவினைகளுக்கேற்பப் பலனைத் தருபவர். கர்மபல தாதாவான ஈசுவரனாக இருப்பவர். தீவினையாளர்களால் துன்புறும் சான்றோர்களைக் காத்தருள்பவர். (‘பாவயதி இதி பாவந:’)

(ஓம் பாவநாய நம:)

645. ஸுமதிர்வித்3வாந்

பேரறிவாளரான சான்றோர். தன்னடியார்களைக் காத்தருளும் நல்லெண்ணம் கொண்டவர்.

சூழ்நிலையால் பாதிப்படையாத அறிவும், கடினமான நூல்களையும் எளிதில் புகட்டும் திறமையும், முக்காலங்களை அறிவதும் ‘மதிநுட்பம்’ ஆகும். அம்மதிநுட்பம் கொண்ட பேரறிஞர்.

(ஓம் ஸுமதயே விது3ஷே நம:)

646. த்ரைவித்3ய:

மூன்று வேதங்களையும் நன்கு அறிந்தவர். (அல்லது) வேதங்களால் அறியப்படுபவர்.

‘வேதாந்தேச ப்ரதிஷ்டி2த:’ என்கிற சுருதிக்கேற்ப மூன்று வேதங்களின் சாரமான ஓங்காரத்தினால் அறியப்படுபவர்.

‘வேதா3ந்த—க்ரு॒த்3—வேத3விதே3வ சாஹம்’ (கீதை 15/15)

‘வேதவித்தாய் வெள்ளை நீறு பூசி’ (சம்பந்தர்)

(ஓம் த்ரைவித்3யாய நம:)

647. வரவாஹந:

அறமே (மெய்ப்பொருளே) வடிவான உயர்ந்த காளையை வாகனமாக உடையவர்.

‘விடை விடாது உகந்த விண்ணவர் கோவே’ (திருவாசகம், பிடித்த பத்து 2)

‘ஏறு வந்து ஏற வைத்தார்’ (அப்பர் பெருமான்)

தானாக விரும்பி எருதின் மேல் ஏறினார். ஆகவேதான் அது உயர்ந்த வாகனமாயிற்று.

(ஓம் வரவாஹநாய நம:)

மநோபு3த்3தி4ரஹங்கார:

க்ஷேத்ரக்ஞ: க்ஷேத்ரபாலக: ।

ஜமத3க்3நிர்—ப3லநிதி4ர்—

விகா3லோ விஶ்வகா3லவ: ॥ 83 ॥

648. மநோபு3த்3தி4ரஹங்கார:

மனம், புத்தி, அஹங்காரம் என்கிற மூன்றின் வடிவானவர். மன தத்துவம், புத்தி தத்துவம், அஹங்கார தத்துவம் என்கிற மூன்றாக இருப்பவர்.

(ஓம் மநோபு3த்3தி4ரஹங்காராய நம:)

649. க்ஷேத்ரக்ஞ:

இவ்வுடலே க்ஷேத்திரம் (வயல்) எனப்படும்.

‘இத3ம் ஶரீரம் கௌந்தேய க்ஷேத்ரமித்யபி4தீ4யதே’ (13/1) என்கிறது கீதை. விவசாயி, வயலை உழுது பண்படுத்திப் பயிரிட்டு வளர்த்து நற்தானியங்களைப் பெறுவது போல, விவசாயியான இறைவன் இவ்வுடலை நற்கர்மங்களான ஸம்ஸ்காரங்களால் பண்படுத்தி, நல்லெண்ணங்களை விதைத்து, நற்செயல்களான புண்ணிய கர்மங்களைச் செய்வித்து, முக்தி என்னும் சிறந்த தானியத்தைப் பெறச் செய்கிறார்.

‘க்ஷேத்ரக்ஞ:’ — ஆன்மா. ‘க்ஷேத்ரக்ஞம் சாபி மாம் வித்3தி4’ (13/2) என்கிறார் கீதையில். ஆன்மாவாக எல்லா ஜீவராசிகளிலும் விளங்குபவர். க்ஷேத்திரம் — உயர்ந்ததான முக்தி என்னும் திருக்கோயில். அதை நன்கறிந்து அடியார்கட்குக் காட்டித் தருபவர்.

(ஓம் க்ஷேத்ரக்ஞாய நம:)

650. க்ஷேத்ரபாலக:

உடலான வயலை (க்ஷேத்திரத்தை) நன்கு பராமரிக்கும் ஆன்மாவானவர் இறைவன். ‘உடல் வளர்த்தேன் உயிர் வளர்த்தேன்’ என்பது திருமந்திரம். எட்டு திசை பாலகர்களான இந்திரன் முதலியவர்களாக விளங்குபவர்.

(ஓம் க்ஷேத்ரபாலகாய நம:)

651. ஜமத3க்3நி:

ரேணுகையின் கணவரும், பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணுவின் திருவவதாரமான பரசுராமரின் தந்தையுமான ஜமதக்னி முனிவராக விளங்குபவர்.

(ஓம் ஜமத3க்3நயே நம:)

652. ப3லநிதி4:

எல்லையற்ற பலத்திற்குக் கடல் போன்று திறலெல்லாம் ஒருங்கு சேருமிடம்.

‘ப3லம் ப3லவதாமஸ்மி’ (சிவகீதை)

(ஓம் ப3லநித4யே நம:)

653. விகா3ல:

கங்கையின் வேகத்தைத் தன் சடையில் தாங்கித் தடுத்தவர்.

‘ஏற்ற நீர்க்கங்கையானே’ (அப்பர் பெருமான்); ‘கங்கை தங்கிய சடையுடைக் கரும்பே’ (சுந்தரமூர்த்தி சுவாமிகள்); ‘கங்கையோர் வார்சடை மேல் அடைய’ (சம்பந்தர்).

(ஓம் விகா3லாய நம:)

654. விஶ்வகா3லவ:

உலகம் போற்றும் நிறை புகழாளரான காலவ முனிவராக விளங்குபவர்.

(அல்லது) பெருஊழிக்காலத்தே ஊழித்தீயாகத் தோன்றி அகில உலகங்களையும் விழுங்குபவர்.

(ஓம் விஶ்வகா3லவாய நம:)

அகோ4ரோநுத்தரோ யக்ஞ:

ஶ்ரேஷ்டோ2 நி:ஶ்ரேயஸப்ரத3: ।

ஶைலோ க33நகுந்தா3போ4

தா3நவாரிரரிந்த3ம: ॥ 84 ॥

655. அகோ4ர:

இறைவர் திருநீறு பூசி, சடை தரித்து, புலித்தோலை அரைக்கிசைத்து, கபால மாலையணிந்து இடுகாட்டில் உலாவி நிற்கிலும், அவர் பரமசாந்தமான சொரூபத்தையே கொண்டவர்.

(ஓம் அகோ4ராய நம:)

656. அநுத்தர:

அனைத்திலும் உயர்ந்தவர். ‘இவ்வாறு’ எனச் சுட்டிக்காட்ட இயலாதவர்.

(ஓம் அநுத்தராய நம:)

657. யக்ஞ: ஶ்ரேஷ்ட2:

உயர்ந்ததான வேள்வியாக விளங்குபவர். ‘யக்ஞாநாம் ஜபயக்ஞோஸ்மி’ (10/25) என்கிற ஸ்ரீமத் பகவத்கீதையின் வசனப்படி உயர்ந்த ஜப வேள்வியாக விளங்குபவர்.

(ஓம் யக்ஞ ஶ்ரேஷ்டா2ய நம:)

658. நி:ஶ்ரேயஸப்ரத3:

நினைத்தற்கரிதான முக்திநிலையைத் தருபவர். அனைத்து நலன்களையும் வாரி வழங்குபவர்.

‘முக்திநெறி அறியாத

மூர்க்கரொடு முயல்வேனைப்

பக்திநெறி அறிவித்துப்

பழவினைகள் பாறும்வண்ண

சித்தமலம் அறுவித்துச்

சிவமாக்கி எனை ஆண்ட’

— திருவாசகம், அச்சோப் பதிகம் 1

(ஓம் நி:ஶ்ரேயஸப்ரதா3ய நம:)

659. ஶைல:

சிலைமயமான சிவலிங்கத் திருமேனியில் விளங்குபவர்.

‘ஸ்தா2வராணாம் ஹிமாலய:’ (10/25) என்கிறது கீதை — அசையாததும் மலைக்கச் செய்வதும் மலை. அம்மலைகளில் ‘நான் இமவான் (இமயமலை)’ என்கிறார். இமயமலையாகக் கயிலையங்கிரியாக விளங்குபவர். ‘மேரு: ஶிக2ரிணாமஹம்’ (ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 10/23) — ‘மலைகளில் நான் மேரு பர்வதம்’.

(ஓம் ஶைலாய நம:)

660. க33நகுந்தா34:

விண்வெளியில் உலா வரும் சந்திரனது நிலவு போன்று வெண்மையானவர்.

‘மாசில் வீணையும் மாலை மதியமும்’ (அப்பர் பெருமான்)

(ஓம் க33நகுந்தா3பா4ய நம:)

661. தா3நவாரி:

தானவர்கள் என்கிற அசுரர்களுக்குப் பகைவர்.

(ஓம் தா3நவாரயே நம:)

662. அரிந்த3ம:

பகைவர்களை அடக்குபவர். அறநெறி விடுத்த மறநெறியார்களே இறைவனுக்குப் பகைவர்கள். அவர்களை அடக்குபவர்.

(ஓம் அரிந்த3மாய நம:)

ரஜநீஜநகஶ்சாருர்நி:ஶல்யோ

லோகஶல்யத்4ரு॒க் ।

சதுர்வேத3ஶ்—சதுர்பா4வஶ்—

சதுரஶ்—சதுரப்ரிய: ॥ 85 ॥

663. ரஜநீஜநகஶ்சாரு:

இரவைத் தோற்றுவிக்கும் சந்திரன் போன்று அழகானவர்.

‘மாசில் வீணையும் மாலை மதியமும்’ என்பார் அப்பர் பெருமான்.

(ஓம் ரஜநீஜநகஶ்சாரவே நம:)

664. நி:ஶல்ய:

தடையற்றவர். பகையற்றவர். வேண்டுதல் வேண்டாமை இல்லாதவர். ஆதலால், தடை இல்லாதவர்.

(ஓம் நி:ஶல்யாய நம:)

665. லோகஶல்யத்4ரு॒க்

தன்னைச் சரணமடைந்த அடியார்களின் துன்பங்கள் என்கிற முட்களை நீக்கிக் காத்தருள்பவர். ‘உலகமென்பது உயர்ந்தோர் மாட்டே’ என்கிறது தொல்காப்பியம். அச்சான்றோர்கட்குத் தீமை புரிபவர்களை அழித்தருள்பவர்.

(ஓம் லோகஶல்யத்4ரு॒ஶே நம:)

666. சதுர்வேத3:

நான்கு வேதங்களால் அறியக்கூடியவர். வேதத்துச்சியின் மெய்ப்பொருள் இறைவன் என்பதால் அவரை அறிய அவ்வேதங்கள்தான் உதவி புரியவேண்டும். நால்வேத சொரூபமாக விளங்குபவர்.

(ஓம் சதுர்வேதா3ய நம:)

667. சதுர்பா4வ:

அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்கிற நான்கு புருஷார்த்தங்களையும் பெறச் செய்பவர்.

(ஓம் சதுர்பா4வாய நம:)

668. சதுரஶ்சதுரப்ரிய:

பேரறிஞர் இறைவர். அவர் உகப்பதுவும் பேரறிவாளர்களையே. மெய்ஞ்ஞானம் கைவரப் பெற்றவர்களையே பேரறிவாளர்கள் எனலாம்.

(ஓம் சதுராய சதுரப்ரியாய நம:)

ஆம்நாயோ2 ஸமாம்நாயஸ்—

தீர்த2தே3வஶிவாலய: ।

3ஹுரூபோ மஹாரூப:

ஸர்வரூபஶ்—சராசர: ॥ 86 ॥

669. ஆம்நாய:

வேதங்கள் ஆம்நாயங்கள். அந்த வடிவாக (வேத வடிவாக) விளங்குபவர்.

(ஓம் ஆம்நாயாய நம:)

670. ஸமாம்நாய:

எழுத்துக்களின் கூட்டமாக விளங்குபவர்.

‘அ, இ, உண்’ முதலிய பதினான்கு சூத்திரங்களும் இறைவரது உடுக்கையிலிருந்து வெளி வந்தன. இவை ‘சிவசூத்திரங்கள்’ எனப்படும்.

(ஓம் ஸமாம்நாயாய நம:)

671. தீர்த2தே3வஶிவாலய:

புண்ணிய தீர்த்தங்களின் தேவதையாகவும் சிவனாரது திருக்கோயில்களாகவும் விளங்குபவர்.

‘ஸ்ரோதஸாமஸ்மி ஜாந்ஹவீ’ (ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 10/31) என்று கங்கை முதலிய புண்ணிய நதிகளின் தேவதையாக விளங்குபவர். ‘ஶிவாலய:’ — மங்களங்களுக்கெல்லாம் இருப்பிடமானவர்.

(ஓம் தீர்த2தே3வாய ஶிவாலயாய நம:)

672. ப3ஹுரூப:

பலப்பல வடிவாகக் காட்சி தருபவர்.

‘ஒப்புடையன் அல்லன் ஒருவன் அல்லன் ஓர்ஊரன் அல்லன் ஓர்உவமன் இல்லி’ (அப்பர் பெருமான்). தன்னிச்சையால் விளையாட்டாக அறநெறியைக் காத்தருளும் பொருட்டு, உலகை வாழ வைப்பதற்காகவே பலப்பல வடிவங்கள் கொள்பவர்.

‘பலபல வேடமாகும் பரன் நாரிபாகன்’ (சம்பந்தர் தேவாரம்)

(ஓம் ப3ஹுரூபாய நம:)

673. மஹாரூப:

விராட் ரூபமாக விசுவரூபமாக விளங்குபவர். பெருவடிவானவர்.

‘விஶ்வாத்மாநம் பராயணம்’, ‘ஊர்த்4வரேதம் விரூபாக்ஷம் விஶ்வரூபாய வை நமோ நம:’ (தை. ஆ. 10/13,14).

(ஓம் மஹாரூபாய நம:)

674. ஸர்வரூபஶ்சராசர:

அசையும்—அசையாதனவுமான அகில ஜீவராசிகளின் சொரூபமானவர்.

(ஓம் ஸர்வரூபஶ்சராசராய நம:)

ந்யாயநிர்மாயகோ ந்யாயீ

ந்யாயக3ம்யோ நிரஞ்ஜந: ।

ஸஹஸ்ரமூர்த்3தா4 தே3வேந்த்3ர:

ஸர்வஶஸ்த்ரப்ரப4ஞ்ஜந: ॥ 87 ॥

675. ந்யாயநிர்மாயகோ ந்யாயீ

பகுத்தறியும் அறிவுடன் கூடிய யுக்தியாக இருப்பவர்.

‘நமேத்3வேஷ்யோ ந மே ப்ரிய:’ என்று இறைவருக்கு வேண்டியவன், பகைவன் என்றில்லாமல் இருப்பதால், அவர் செய்யும் செயல்களனைத்தும் ஒழுங்கான அறநெறியின் படியாகவே இருக்கும். அவரது திருவிளையாடல்கள் அறநெறியையே சார்ந்திருப்பதால் அவர் நியாய கர்தா.

‘ஆதியானை அமரர் தொழப்படும் நீதியானை நியமநெறிகளை ஓதியானை’ என்கிறார் அப்பர் பெருமான்.

(ஓம் ந்யாயநிர்மாயகாய ந்யாயிநே நம:)

676. ந்யாயக3ம்ய:

முறையான வழியான அறநெறியினாலேயே பெறத்தக்கவர்.

(ஓம் ந்யாயக3ம்யாய நம:)

677. நிரஞ்ஜந:

தூயவர். உலகியல் மாயையான அழுக்கு (மாசு) படியாதவர்.

‘மறையினும் தூயர்’ என்கிறார் மகாகவி கம்பர்.

(ஓம் நிரஞ்ஜநாய நம:)

678. ஸஹஸ்ரமூர்த்3தா4

ஆயிரமாயிரம் திருத்தலைகள் உள்ளவர். விராட் சொரூபமாக விளங்கும்போது ஆயிரமாயிரம் சிரங்கள் கொண்டு விளங்குபவர்.

விராட் சொரூபத்தைத் திருஞானசம்பந்த மூர்த்தி ‘மண்ணும் புனலுயிரும் வருகாற்றுஞ்சுடர் மூன்றும் விண்ணும் முழுதானான்’ என வர்ணிக்கும் அழகு காண்க.

‘ஸஹஸ்ர ஶீர்ஷம் தே3வம்’ (தைத். ஆரண். 10/13)

(ஓம் ஸஹஸ்ரமூர்த்3த்4நே நம:)

679. தே3வேந்த்3ர:

தேவர்கள் அனைவருக்கும் ஒப்பற்ற தலைவர்.

(ஓம் தே3வேந்த்3ராய நம:)

680. ஸர்வஶஸ்த்ரப்ரப4ஞ்ஜந:

அறநெறி விடுத்த மறநெறியாளர்களின் அனைத்து அஸ்திர—சஸ்திரங்களையும் அழித்தொழிப்பவர். பகை காணாத இறைவனிடம் பகை பாராட்டி வருபவனது அனைத்து படைக்கலன்களையும் நெறிவழி அழிப்பவர்.

(ஓம் ஸர்வஶஸ்த்ரப்ரப4ஞ்ஜநாய நம:)

முண்டோ3 விரூபோ விக்ராந்தோ

3ண்டீ3 தா3ந்தோ கு3ணோத்தம: ।

பிங்க3லாக்ஷோ ஜநாத்4யக்ஷோ

நீலக்3ரீவோ நிராமய: ॥ 88 ॥

681. முண்ட3:

மழிக்கப்பட்ட தலையை உடைய துறவி.

‘நம: கபர்தி3நே ச’ — ‘சடையனே’ என்று கூறியது வேதம். ‘வ்யுப்தகேசாய ச’ — ‘மழிக்கப்பட்ட தலை கொண்டவன்’ என்கிறது ஸ்ரீருத்ரம்.

(ஓம் முண்டா3ய நம:)

682. விரூப:

தேவர்க்கும் மூவர்க்கும் அறிய இயலாத விசேஷமான திருமேனி கொண்டவர்.

(அல்லது) பலப்பல திருமேனி கொண்டவர். பலவிதமான திருமேனிகளை மேற்கொள்பவர்.

(ஓம் விரூபாய நம:)

683. விக்ராந்த:

எல்லாமாக எல்லாவற்றிலும் நிறைந்து விளங்கும் திறமை பூண்டவர். அனைத்தையும் தாண்டி நிற்பவர். எல்லையற்றவர். பெருந்திறலுடையவர்.

(ஓம் விக்ராந்தாய நம:)

684. த3ண்டீ3

பார்வதீதேவியின் தவத்தைப் பரீக்ஷிக்கச் சிவபிரான் பிரும்மசாரி வேடத்தில் வந்தார் என்கிறார் மகாகவி காளிதாசர். பிரும்மசாரீ பலாச மரத்தின் தண்டத்தைக் கையிலேந்தி இருக்க வேண்டும் என்பது நியதி. ‘ஶரீரப3த்34: ப்ரத2மாஶ்ரமோ யதா2’ (குமாரஸம்பவம் 2/30).

வேதநெறி தவறும் தீயோர்களைத் தண்டிக்கத் தண்டத்தை ஏந்தியவர். சட்டநாதர் என்கிற திருப்பெயருடன் சீர்காழியில் விளங்குகிறார்.

(ஓம் த3ண்டி3நே நம:)

685. தா3ந்த:

பொறி—புலன்களையும் மனதையும் தன் ஆளுமையில் வைத்திருப்பவர்.

(ஓம் தா3ந்தாய நம:)

686. கு3ணோத்தம:

நற்குணவான்களிலேயே சிறந்தவர். தாமஸம், ராஜஸம், சாத்விகம் என்கிற முக்குணங்களில் சிறந்ததான சாத்விக குணத்தவர்.

(ஓம் கு3ணோத்தமாய நம:)

687. பிங்க3லாக்ஷ:

பொன்னிறமான கண்களை உடையவர்.

(ஓம் பிங்க3லாக்ஷாய நம:)

688. ஜநாத்4யக்ஷ:

அகில உயிரினங்கட்கும் தலைவர். மக்களது நல்வினை—தீவினைகளுக்குச் சாட்சியாக நிற்பவர்.

(ஓம் ஜநாத்4யக்ஷாய நம:)

689. நீலக்3ரீவ:

ஆலகால விஷத்தைத் தன் கழுத்தில் நிறுத்தியதால் கண்டம் கருத்தர் நீலகண்டர். கருமையான பெருமையான அலங்காரம்.

‘நீலக்ரீவ:’ என்கிற இத்திருநாமம் ஸ்ரீருத்ரம் என்கிற மகாமந்திரத்தில் 5வது அனுவாகத்தில் ஒரு முறையும், 11வது அனுவாகத்தில் மூன்று முறையும் வருவதைக் காண்க. இத்திருநீலகண்டம் இறைவரது கருணையைக் காட்டுகிறது. ‘இது என்ன உன் கழுத்திற்கு நீலமணியா?’ என்று கேட்கிறார் ஸ்ரீஆதிசங்கரர் ‘சிவானந்தலஹரீ’ என்னும் துதிமாலையில்.

‘தச்ச ஸாதோ4ர்விபூ4ஷணம்’ (ஸ்ரீமத்பாகவதம் 8/7/43)

‘நீலமாமணிமிடற்று நீறணி சிவன்’ (திருஞானசம்பந்தர்)

‘கருமணிபோற்கண்டத்தழகன் கண்டாய் கல்லால் நிழற்கீழிருந்தான்’ (அப்பர்பிரான்)

(ஓம் நீலக்3ரீவாய நம:)

690. நிராமய:

ஆமயம் எனில் நோய். ஜீவராசிகட்குப் பிறப்பு, இறப்பு, மூப்பு முதலிய நோய்கள் உண்டு. இறைவருக்கு அவையொன்றும் இல்லை. ஆகவே அவர் நோயற்றவர், நிராமயர். மருந்தும் மருத்துவரும் அவரே — ‘பே4ஷஜம் பி4ஷக்’.

‘பி4ஷக்தமம் த்வா பி4ஷஜாம் ஶ்ருணோமீ’ (ரிக் ஸம். 2/33/4)

‘ப்ரத2மோ தை3வ்யோ பி4ஷக்’ (ஸ்ரீருத்ரம்)

(ஓம் நிராமயாய நம:)

ஸஹஸ்ரபா3ஹு: ஸர்வேஶ:

ஶரண்ய: ஸர்வலோகத்4ரு॒க் ।

பத்3மாஸந: பரம் ஜ்யோதி:

பாரம்பர்யப2லப்ரத3: ॥ 89 ॥

691. ஸஹஸ்ரபா3ஹு:

விராட் வடிவத்தில் ஆயிரமாயிரம் திருக்கைகள் உடையவர்.

(ஓம் ஸஹஸ்ரபா3ஹவே நம:)

692. ஸர்வேஶ:

பிரும்மா, இந்திரன் முதலியோர்களது ஆளுமை தவத்தால் பெறப்பட்டது.

ஆகவே, அவர்களது ஆளுமை அவர்களது தவத்தின் எல்லைக்குட்பட்டது. இறைவனது ஆளுமையோ அவரது தனித்தன்மையான மகிமையிலே. ஆகவே எல்லையற்றது. ‘ஏஷ ஸர்வேஶ்வர:’ (4/4/22) என்று சுட்டிக்காட்டுகிறது ப்ருஹதாரண்யக உபநிடதம்.

(ஓம் ஸர்வேஶாய நம:)

693. ஶரண்ய:

தன்னைச் சரணடைந்த அடியார்களின் நலத்தையே கோருபவர். அவுணர்களால் தங்களுக்குத் தீங்கு நேர்ந்தக்கால் அமரர்கள் சரண்புகுவது சிவனார் திருவடிகளில்தானே.

(ஓம் ஶரண்யாய நம:)

694. ஸர்வலோகத்4ரு॒க்

அனைத்துலகங்களையும் தாங்கிப் போஷிப்பவர்.

(அல்லது) ஜீவராசிகள் செய்வது, செய்தது, செய்து கொண்டிருப்பது என்கிற மூன்றையும் கண்காணித்துக் கொண்டிருப்பவர்.

‘ஸ்வமஹிம்நா ஸர்வாந் லோகாந் ஸர்வத: பஶ்யதி’ (ந்ரு. பூர். உப. 2/12)

(ஓம் ஸர்வலோகத்4ரு॒ஶே நம:)

695. பத்3மாஸந:

யோகு செய்யுங்கால் பத்மாசனத்தில் அமர்ந்திருப்பவர். இதயத்தாமரையில் அமர்ந்திருப்பவர்.

‘ஶாந்தம் பத்3மாஸநஸ்த2ம் ஶஶித4ரமகுடம்’ என்பது சிவபிரானது தியானச் சுலோகம்.

(ஓம் பத்3மாஸநாய நம:)

696. பரம் ஜ்யோதி:

பேரொளியாகி நிற்பவர்.

‘ஜ்யோதிஷாமபி ஜ்யோதி:’ என்கிறது.

‘சோதியுட் சுடருமாகி தூநெறிக்கொருவனாகி’ என்கிற அப்பர் பெருமான் திருவாக்கின்படி, ‘சோதியான சூரியனுக்குள் சுடராகி (ஒளி தருபவராகி) நிற்பதால் பேரொளி.’

‘ஸௌரமண்டல மத்4யஸ்த2ம் சாம்ப4ம்’ என்கிறது ஸ்மிருதி.

‘ஜ்யோதிஷாம் ஜ்யோதிருத்தமம்’ (ரிக் வேதம்).

(ஓம் பரம் ஜ்யோதிஷே நம:)

697. பாரம்பர்யப2லப்ரத3:

தொன்றுதொட்டு வரும் பயனை அழியாதவாறு காத்து, அடுத்த தலைமுறையாளர்க்குத் தருபவர். (அல்லது) நற்பலன்களை அடுக்கடுக்காகத் தொடர்ந்து தருபவர்.

(ஓம் பாரம்பர்யப2லப்ரதா3ய நம:)

பத்3மக3ர்போ4 மஹாக3ர்போ4

விஶ்வக3ர்போ4 விசக்ஷண: ।

பராவரக்ஞோ வரதோ3

வரேண்யஶ்ச மஹாஸ்வந: ॥ 90 ॥

698. பத்3மக3ர்ப4:

தன் தொப்புளிலிருந்து தாமரையைத் தோற்றுவித்த பரமனான ஸ்ரீவிஷ்ணுவின் சொரூபமாக விளங்குபவர். இதயமாகிற தாமரையில் வசிப்பவர்.

‘த3ஹரம் புண்ட3ரீகம் வேஶ்ம’ (சாந்தோக்ய உப. 8/1/1)

தன்னடியார்களின் இதயத்தைத் தாமரைபோல் தூயதாக்கி அதில் அமர்ந்திருப்பவர்.

(ஓம் பத்3மக3ர்பா4ய நம:)

699. மஹாக3ர்ப4:

விராட் சொரூபமாக நிற்கையில் அகில உலகங்களையும் தன் வயிற்றில் தாங்குவதால் இறைவன் பெருவயிறு உடையவன்.

(ஓம் மஹாக3ர்பா4ய நம:)

700. விஶ்வக3ர்ப4:

உலகங்களைத் தன் வயிற்றில் சுமப்பவர். உலகினுக்கு ஆதாரமாக இருப்பதாலும் விஶ்வகர்ப்பர்.

‘தத்ஸ்ருஷ்ட்வா ததே3வாநு ப்ராவிஶத்’ என்று தான் படைத்த உலகிலேயே தன்னை மறைத்து நுழைந்தவர்.

(ஓம் விஶ்வக3ர்பா4ய நம:)

701. விசக்ஷண:

மிகவும் புத்திசாலியானவர்.

உலகத்தில் ஒவ்வொரு ஜீவராசியும் இப்படி இப்படித்தான் அமைய வேண்டுமெனத் தீர்மானித்துப் படைத்த இறைவன், எத்துணை புத்திமானாகப் பேரறிவாளராக இருத்தல் வேண்டும்! நம் உடலின் உடற்கூற்றினைக் கண்டே இறைவரது பேரறிவைத் தெரிந்து கொள்ளலாம்.

(ஓம் விசக்ஷணாய நம:)

702. பராவரக்ஞ:

காரண—காரியங்களை நன்கறிந்தவர்.

(ஓம் பராவரக்ஞாய நம:)

703. வரத3:

வேண்டுவார் வேண்டுவன தருபவர். நன்னெறியாளர்கள் வேண்டுவதை வேண்டியபடியும், தீநெறியாளர்கள் வேண்டுவதை அவர்களுக்குச் சாதகமாக இருக்கும்படி தோற்றத்தைத் தருமாறு உள்ள ஆனால் தர்மநெறிக்குட்பட்ட வரம் அருளுபவர்.

‘தமீசாநம் வரத3ம் தே3வமீட்3யம்’ (சுவேதாசுவதர உப. 4/11)

‘வேண்டும்நின் கழற்கணன்பு’ (திருச்சதகம் 74)

‘வேண்டேன் புகழ் வேண்டேன் செல்வம்’ (திருவாசகம், உயிருண்ணிப்பத்து 7) என்று மாணிக்கவாசகர் வேண்டுவது காண்க. இறைவன் இவ்வாறு வேண்டுவதை அளிப்பதால் வரதர்.

(ஓம் வரதா3ய நம:)

704. வரேண்ய:

எல்லோராலும் வேண்டப்படுபவர். மிகவும் உயர்ந்தவர்.

(ஓம் வரேண்யாய நம:)

705. மஹாஸ்வந:

தன் கையிலேந்திய உடுக்கையினால் பேரொலியை எழுப்புபவர்.

இறைவனது குரல் முதலில் ஒலித்தது வேதவடிவில். உலகில் உலா வரும் ஞானநூல்கள் அனைத்தும் இறைவனது மூச்சுக்காற்று (குரல்).

‘அஸ்ய மஹதோ பூ3தஸ்ய நிஸ்வஸிதம் ஏதத்3 யத்3 ருக்வேதோ3 யஜுர்வேத3: ஸாமவேதோ32ர்வாங்கீ3ரஸ:’ (ப்ருஹதாரண்யக உப. 2/4/10)

(ஓம் மஹாஸ்வநாய நம:)

தே3வாஸுரகு3ருர்தே3வோ

தே3வாஸுரநமஸ்க்ரு॒த: ।

தே3வாஸுரமஹாமித்ரோ

தே3வாஸுரமஹேஶ்வர: ॥ 91 ॥

706. தே3வாஸுரகு3ருர்தே3வ:

தேவர்கள், அசுரர்கள் ஆகிய இருபாலாருக்கும் குருவாக, தலைவராக, போற்றப்படுபவராக விளங்குபவர்.

(அல்லது) தேவகுருவான வியாழ பகவானாகவும், அசுரகுருவான சுக்ர பகவானாகவும் விளங்குபவர்.

(ஓம் தே3வாஸுரகு3ரவே தே3வாய நம:)

707. தே3வாஸுரநமஸ்க்ரு॒த:

தேவர்களாலும் அசுரர்களாலும் வணங்கப்படுபவர்.

(ஓம் தே3வாஸுரநமஸ்க்ரு॒தாய நம:)

708. தே3வாஸுரமஹாமித்ர:

அமரர்கட்கும் அசுரர்கட்கும் உற்ற நண்பர்.

(ஓம் தே3வாஸுரமஹாமித்ராய நம:)

709. தே3வாஸுரமஹேஶ்வர:

தேவர்கள், அசுரர்கள் ஆகிய இரு கட்சியினருக்கும் ஒப்பற்ற தலைவர். துன்பம் நேரும்போது அவ்விரு திறத்தாரும் வேண்டுவது (சரணடைவது) இச்சிவபிரானிடம்தானே.

(ஓம் தே3வாஸுரமஹேஶ்வராய நம:)

தே3வாஸுரேஶ்வரோ தி3வ்யோ

தே3வாஸுரமஹாஶ்ரய: ।

தே3வதே3வமயோசிந்த்யோ

தே3வதே3வாத்மஸம்ப4வ: ॥ 92 ॥

710. தே3வாஸுரேஶ்வர:

தேவர்களையும் அசுரர்களையும் தன் ஆளுமையில் வைத்திருப்பவர். அவரவர்களை அவரவர்களது செயலில் ஈடுபடுத்தும் ஒப்பற்ற தலைவர் — நியமிப்பவர்.

‘உம்பர் கட்கரசே ஒழிவற நிறைந்த யோகமே’ (திருவாசகம், பிடித்த பத்து 1)

(ஓம் தே3வாஸுரேஶ்வராய நம:)

711. தி3வ்ய:

ஒப்பற்ற சொரூபம் உடையவர். தெய்வத்தன்மையையே திருமேனியாகவும் உடையவர்.

‘தத்3 தி3வ்யமசிந்த்யரூபம்’ (முண்டக உப. 3/1/7)

(ஓம் தி3வ்யாய நம:)

712. தே3வாஸுரமஹாஶ்ரய:

தேவர்களும் அசுரர்களும் தஞ்சம் புகுமிடம். தன்னடி வந்து சேரும் இருபாலர்களுக்கும் நிழல் தரும் பெரும் கற்பகத்தருவாக இருப்பவர். அண்டுமிடம்.

(ஓம் தே3வாஸுரமஹாஶ்ரயாய நம:)

713. தே3வதே3வமய:

தேவர்க்கும் மூவர்க்கும் எட்டாத தேவனாவார்.

‘விடை விடாதுகந்த விண்ணவர் கோவே’ (திருவாசகம், பிடித்த பத்து 2)

(ஓம் தே3வதே3வமயாய நம:)

714. அசிந்த்ய:

சித்தத்தினால் அறிய முடியாதவர், நினைவிற்கெட்டாதவர், பொறிபுலன்களுக்கும் மனதிற்கும் அகப்படாதவர். ஆகையால் நினைக்கவும் முடியாதவர். ஏதாவதொன்றை உவமையாகக் காட்டி, இப்படித்தான் என்று விளக்க முடியாதவர்.

‘அசிந்த்யம் அவ்யபதே3ஶ்யம்’ (மாண்டூக்ய உபநிஷத்)

‘நினைப்பதாக சிந்தை செல்லும்

எல்லையேய வாக்கினால்

தினைத்தனையும் ஆவதில்லை

சொல்லலாவ கேட்பவே

அனைத்துலகுமாய நின்னை

ஐம்புலன்கள் காண்கிலா

எனைத்து எனைத்தது எப்புறத்தது

எந்தை பாதம் எய்தவே.’

— திருவாசகம், திருச்சதகம் 76

‘ஒப்புடையன் அல்லன்

ஒருவன் அல்லன்

ஓர்ஊரன் அல்லன்

ஓர்உவமன் இல்லி

இப்படியன் இந்நிறத்தன்

இவ்வண்ணத்தன்

இவன் இறைவன் என்றெழுதிக்

காட்டொணாதே.’

— அப்பர் பெருமான்

(ஓம் அசிந்த்யாய நம:)

715. தே3வதே3வாத்மஸம்ப4வ:

தேவர்களைப் படைத்தவர் நான்முகன். ஆகவே, அவர் தேவதேவர். அவரது புருவமத்தியில் இருந்து ருத்ரனாக வெளித்தோன்றியவர்.

தி4யா நிக்3ரு॒ஹ்யமாணோபி

ப்4ருவோர்மத்4யாத்ப்ரஜாபதே: ।

ஸத்3யோஜாயத தந்மந்யு:

குமாரோ நீலலோஹித: ॥

— ஸ்ரீமத்பாகவதம் 3/12/7

(ஓம் தே3வதே3வாத்மஸம்ப4வாய நம:)

ஸத்3யோநிரஸுரவ்யாக்4ரோ

தே3வஸிம்ஹோ தி3வாகர: ।

விபு3தா4க்3ரசரஶ்ரேஷ்ட2:

ஸர்வதே3வோத்தமோத்தம: ॥ 93 ॥

716. ஸத்3யோநி:

தூய பொருட்கள் அனைத்திற்கும் தோற்றமான இடம். வேதத்தில் கூறப்பட்டதே தூய பொருட்கள். அவ்வேதம் மூச்சுக்காற்றாகத் தோன்றியது ஈசனிடம். ஆகவே, அவர் நற்பிறப்பிடம்.

(ஓம் ஸத்3யோநயே நம:)

717. அஸுரவ்யாக்4ர:

அசுரர்களை அழிக்க வேண்டி புலியின் திருமேனி தாங்கியவர்.

(ஓம் அஸுரவ்யாக்4ராய நம:)

718. தே3வஸிம்ஹ:

தேவர்களுள் மிகமிக உயர்ந்தவர். தேவசிங்கமாக (நரசிங்கமாக) வந்த ஸ்ரீமந்நாராயணரது பெஞ்சினத்தைத் தடுக்க சரப்பறவையாக — உடல் சிங்கம், தலை சிங்கமுகத்தில், பறவையின் அலகு போன்று மூக்கு என்றவாறு — தோன்றியவர்.

(ஓம் தே3வஸிம்ஹாய நம:)

719. தி3வாகர:

ஒரு நாளைப் பகல்—இரவாகப் பிரிப்பது சூரியனின் கதியே. பகலைச் செய்பவன் சூரியன். இரவைச் செய்பவர் சந்திரன். பகலைச் செய்யும் சூரியனாக விளங்குபவர்.

(ஓம் தி3வாகராய நம:)

720. விபு3தா4க்3ரசரஶ்ரேஷ்ட2:

தேவர்களின் தலைவர்கள் எண்டிசைப்பாலகர்கள். இவர்களைத் தம்தம் வேலையில் நிறுத்துபவர் சிவப்பரம்பொருள். ஆகவே, அவர் தேவதேவர்களிலும் மிகவும் மேன்மையானவர்.

‘முப்பத்து மூவர் அமரர்க்கு முன்சென்று கப்பம் தீர்க்கும் கலி’ (திருப்பாவை 20)

(ஓம் விபு3தா4க்3ரசரஶ்ரேஷ்டா2ய நம:)

721. ஸர்வதே3வோத்தமோத்தம:

அனைத்து தேவசிரேஷ்டர்களுக்கும் மேலே நாயகமணியாக விளங்குபவர். தேவர்கட்கும் மூவர்கட்கும் ஒப்புமை கூற இயலும். சிவப்பரம்பொருளுக்கு ஒப்புமை கூற இயலாதாகையால் மேலோருக்கும் மேலோன்.

‘ஒப்புனக்கில்லா ஒருவனே’ (திருவாசகம், பிடித்த பத்து 5)

(ஓம் ஸர்வதே3வோத்தமோத்தமாய நம:)

ஶிவக்ஞாநரத: ஸ்ரீமாந்—

ச்சி2கி2ஸ்ரீபர்வதப்ரிய: ।

வஜ்ரஹஸ்த: ஸித்342ட்3கோ3

நரஸிம்ஹநிபாதந: ॥ 94 ॥

722. ஶிவக்ஞாநரத:

மங்களங்களை வாரி வழங்கும் சிவப்பரம்பொருளின் உண்மை தத்துவநிலையை ஆராய்வதில் ஈடுபாடுடையவர் — ஊன்றியிருப்பவர். தன்னைத்தானே அறியாராகையால், அதை ஆராய்வதில் ஊக்கமுடையவர். ‘தனக்கும் தன் தன்மை அறிவரியானை’ என்பது சம்பந்தர் திருவாக்கு.

(ஓம் ஶிவக்ஞாநரதாய நம:)

723. ஸ்ரீமான்

செல்வங்களான பேறுகள் பதினாறு என்று கூறுகின்றன சாஸ்திரங்கள். அப்பதினாறு செல்வங்களையும் தன்னடியார்கட்குத் தருபவராதலால் இறைவன் ‘ஸ்ரீமான்’.

அளவிடற்கரிய பெருமை, பேராளுமை கொண்டவர். குபேரனுக்குச் சங்கநிதி, பதுமநிதி என்கிற இரண்டு பெருஞ்செல்வங்களையும் தந்த பேரருட்செல்வர். தன்னலங்கருதா மெய்யடியார்களையே தன் பெருஞ்செல்வமாகக் கொண்டவர். அணிமா, லகிமா முதலிய எண்வகை விபூதிகளையும் தன்பால் கொண்டவர். எங்குமே காணவியலாத காந்தி (திருமேனி ஒளி) படைத்தவர்.

(ஓம் ஸ்ரீமதே நம:)

724. ஶிகி2ஸ்ரீபர்வதப்ரிய:

முருகப்பெருமானான கார்த்திகேயன் குன்றுதோறும் ஆடுவார். அவ்வாறு அவர் குடியிருக்கும் மலைகளில் ஸ்ரீசைலம் என்கிற திருப்பருப்பதம் சிறந்தது. அதைத் தானும் தன்னிடமாகக் கொண்டு அன்பு பாராட்டுபவர்.

(ஓம் ஶிகி2ஸ்ரீபர்வதப்ரியாய நம:)

725. வஜ்ரஹஸ்த:

வச்சிரப்படையை ஏந்திய இந்திரனாக விளங்குபவர்.

(ஓம் வஜ்ரஹஸ்தாய நம:)

726. ஸித்342ட்33:

வீணாகாத வாட்படையை ஏந்தியவர். இறைவரது வாட்படை மறநெறியாளர்களை வதைப்பதில் என்றுமே வீண்போகாதது.

(ஓம் ஸித்342ட்3கா3ய நம:)

727. நரஸிம்ஹநிபாதந:

718வது திருநாமத்தின் விளக்கம் காண்க. சரபப் பட்சியாகத் தோன்றி நரசிங்கரது சினத்தைத் தணித்துக் கீழே தள்ளியவர்.

(ஓம் நரஸிம்ஹநிபாதநாய நம:)

ப்3ரஹ்மசாரீ லோகசாரீ

4ர்மசாரீ த4நாதி4ப: ।

நந்தீ3 நந்தீ3ஶ்வரோநந்தோ

நக்3நவ்ரதத4ர: ஶுசி: ॥ 95 ॥

728. ப்3ரஹ்மசாரீ

சிவனாரை மணக்கத் திருவுள்ளங்கொண்டு பார்வதீதேவியார் கடுந்தவம் இயற்ற, அதை சோதிக்கப் பிரும்மசாரி வேடத்தில் வந்தவர்.

வேதங்களை நித்தமும் ஓதிக் கொண்டே இருப்பவர். வேண்டுதல் வேண்டாமை இல்லாத தவத்தின் பயனைத் தருகிற அந்த இறைவனே தவம் செய்தார் (ஏன் என்றுதான் தெரியவில்லை?) என்பது மகாகவி காளிதாசரின் குமாரஸம்பவம்.

‘ஸ்வயம் விதா4தா தபஸ: ப2லாநாம் கேநாபி காராணே தபச்சசார’

தவம் செய்யும் பருவம் பிரும்மசாரியான பருவம். காயத்ரீ மந்திரத்தைக் கோடிக்கணக்கில் ஜபம் செய்யவேண்டிய பருவம். காயத்ரியின் மத்தியில் காயத்ரியினால் சுட்டிக்காட்டப்படுபவரான இறைவனே அதை ஜபிக்கப் பிரும்மசாரி வேடம் கொண்டார்.

(ஓம் ப்3ரஹ்மசாரிணே நம:)

729. லோகசாரீ

அனைத்துலகிலும் நீக்கமற நிறைந்தவர். உலகங்களை அறநெறியில் நடத்துபவர்.

(ஓம் லோகசாரிணே நம:)

730. த4ர்மசாரீ

ஓரஞ்சாராமல் அறநெறியில் நிற்பவர்.

(ஓம் த4ர்மசாரிணே நம:)

731. த4நாதி4ப:

பெரும் நிதிகளுக்குத் தலைவனாகக் குபேரனைச் செய்த பெருஞ்செல்வர்.

(ஓம் த4நாதி4பாய நம:)

732. நந்தீ3

நந்தி என்கிற எருதை வாகனமாக உடையவர். நந்தி என்கிற சிவகணமாக விளங்குபவர். எப்பொழுதும் ஆனந்தமாக இருப்பவர். தன்னடியார்களையும் ஆனந்தமாக இருக்க வைப்பவர். (நந்ததி — நந்தயதி இதி நந்தீ.)

(ஓம் நந்தி3நே நம:)

733. நந்தீ3ஶ்வர:

நந்தியை வாகனமாக உடையவர். ஆகவே, அதன் தலைவர். நந்தி என்கிற காளை அறத்தின் வடிவம். ஆகவே, அறத்தின் தலைவர்.

(ஓம் நந்தீ3ஶ்வராய நம:)

734. அநந்த:

விண்மண் முதலிய எங்கும் பரவி நிற்பவராதலால் எல்லையற்றவர். தேசத்தால் முடிவற்றவர். நேற்று, இன்று, நாளை என்கிற மூன்றையும் கடந்து நிற்பதால் காலத்தால் முடிவற்றவர். ‘ஆணோ அலியோ அரிவையோ என்றிருவர் காணாக் கடவுள்’ (திருவாசகம், திருப்பொன்னூஞ்சல் 5) என்று இறைவரது பால் (இனம்) தெரியாததால் அநந்தர். ‘நைவஸ்த்ரீ நபுமாந் ஏஷ:’, ‘அனந்தமவ்யயம் கவிம்’ என்பது உபநிடதம்.

(ஓம் அநந்தாய நம:)

735. நக்3நவ்ரதத4ர:

திகம்பரனாக விளங்கும் அவதூத ஆசிரமவாசியாகக் காட்சி தருபவர். எண்டிசைகளே இறைவருக்கு உடை. தத்தாத்ரேயராக வந்த திருமேனியர். தாருகாவன முனிவர்களின் மனைவியரின் கற்பைப் பரிசோதிக்க இறைவன் கொண்ட வேடம்.

(ஓம் நக்3நவ்ரதத4ராய நம:)

736. ஶுசி:

என்றும் தூயவர். சிவனாரது திருநாமமே அனைத்தையும் தூயதாக்கும்போது இவரது தூய்மைக்கு ஈடு ஏது?

‘யத்3 த்3வ்யக்ஷரம் நாம கி3ரேரிதம் ந்ரு॒ணாம் ஸக்ரு॒த்ப்ரஸங்கா334மாஶு ஹந்தி தத் ।’ (ஸ்ரீமத்பாகவதம் 4/4/14). ‘ஶுத்34ம் அபாயவித்34ம்’ (ஈஶா. உப. 8).

(ஓம் ஶுசயே நம:)

லிங்கா3த்4யக்ஷ: ஸுராத்4யக்ஷோ

யோகா3த்4யக்ஷோ யுகா3வஹ: ।

ஸ்வத4ர்மா ஸ்வர்க3த: ஸ்வர்க3

ஸ்வர: ஸ்வரமயஸ்வந: ॥ 96 ॥

737. லிங்கா3த்4யக்ஷ:

ஆண், பெண், அலி என்கிற முப்பாலர்களையும் காண்பவர். இவை மூன்றும் லிங்க தேகங்கள்.

(ஓம் லிங்கா3த்4யக்ஷாய நம:)

738. ஸுராத்4யக்ஷ:

தேவர்களுக்கெல்லாம் அதிபர். நாயகர். இந்திரன் முதலிய தேவர்களின் பணிகளைக் கட்டுப்படுத்திக் கண்காணிப்பவர்.

(ஓம் ஸுராத்4யக்ஷாய நம:)

739. யோகா3த்4யக்ஷ:

சேராமல் தனித்திருப்பதைச் சேர்த்து வைப்பது யோகம். ஓடித் திரியும் மனதை ஓரிடத்தில் பரமனிடம் சேர்த்துப் பதியச் செய்வது யோகம். இதை முறைப்படுத்தியவர்கள் யோகிகள். அவர்களது யோகம் தடம் புரளாமல் கண்காணிப்பவர். யோகிகளின் தலைவராக இருந்து அவர்களைத் தன்னோடு சேர்த்துக் கொள்பவர்.

(ஓம் யோகா3த்4யக்ஷாய நம:)

740. யுகா3வஹ:

காலங்களை வகுப்பது யுகம். அதைத் தன்வசத்தில் வைத்திருப்பவர்.

(ஓம் யுகா3வஹாய நம:)

741. ஸ்வத4ர்மா

ஆன்மாவைப் பற்றிய விசாரத்தில், ஆராய்ச்சி என்கிற தருமத்தில் நிலையாக நிற்பவர். தனது தர்மமான உலகைக் காத்தருள்வது என்னும் தர்மத்தில் ஊன்றியிருப்பவர்.

(ஓம் ஸ்வத4ர்மாய நம:)

742. ஸ்வர்க3த:

சுவர்க்க உலகில் தேவர்களின் திருவுருவாக வசிப்பவர்.

(ஓம் ஸ்வர்க3தாய நம:)

743. ஸ்வர்க3ஸ்வர:

மண்ணுலகத்தார் என்பதன்றி விண்ணவரும் போற்றிப் புகழும் பெரும் கீர்த்தியாளர்.

‘விண்ணோர்கள் ஏத்துதற்குக் கூசுமலர்ப்பாதம்’ (திருவாசகம், திருவெம்பாவை 2)

ஸு + வர்க: — நல்லெழுத்துக்கள். அவற்றின் ஸ்வரமாக (ஒலியாக) விளங்குபவர். ஓங்காரமாக விளங்குபவர்.

(ஓம் ஸ்வர்க3ஸ்வராய நம:)

744. ஸ்வரமயஸ்வந:

‘சரிகமபதநி’ என்கிற ஏழு ஸ்வரங்களினால் எழுப்பப்படும் இனிய ஒலியாக விளங்குபவர். ‘நாத தநுமநிஶம் ஶங்கரம்’ என்கிறார் சித்தரஞ்ஜனி ராகத்தில் ஸ்ரீதியாகராஜ சுவாமிகள்.

‘ஓசை ஒலியெலாம் ஆனாய் நீயே’ என்கிறார் அப்பர் பெருமான்.

(ஓம் ஸ்வரமயஸ்வநாய நம:)

பா3ணாத்4யக்ஷோ பீ3ஜகர்தா

4ர்மக்ரு॒த்34ர்மஸம்ப4வ: ।

3ம்போ4லோபோ4ர்த2விச்ச2ம்பு4:

ஸர்வபூ4தமஹேஶ்வர: ॥ 97 ॥

745. பா3ணாத்4யக்ஷ:

பாணாசுரனால் வணங்கப்படுபவர். அதனால், அவனுக்குத் தலைவர்.

(அல்லது) நர்மதை நதியில் கிடைக்கும் பாணலிங்கத் திருமேனியில் என்றும் நிலை கொண்டுள்ளவர்.

(ஓம் பா3ணாத்4யக்ஷாய நம:)

746. பீ3ஜகர்தா

‘பீ3ஜப்ரத: பிதா’ என்கிற பகவத்கீதை வசனப்படி அனைத்து ஜீவராசிகளையும் படைப்பவர். அந்தப் படைப்பிற்கான விதையைத் தோற்றுவிப்பவர்.

(ஓம் பீ3ஜகர்த்ரே நம:)

747. த4ர்மக்ரு॒த்34ர்மஸம்ப4வ:

தர்மத்தைப் பரிபாலிப்பவரும் தோற்றுவிப்பவரும் அவரே.

தர்மத்தை விளக்கும் அறநெறி நூல்களான தர்மசாஸ்திரங்களைத் தந்து தானும் அவ்வழி நடந்து காட்டுபவர்.

தர்மத்திலேயே தோன்றியவர். அல்லது தர்மத்தைத் தோற்றுவித்தவர்.

(ஓம் த4ர்மக்ரு॒தே34ர்மஸம்ப4வாய நம:)

748. த3ம்ப4:

மாயையான திருமேனி கொண்டவர். மாயையான பிரகிருதியையே தன் திருமேனியாகக் கொண்டவர்.

(ஓம் த3ம்பா4ய நம:)

749. அலோப4:

பேராசையற்றவர். ஆசையே அற்ற இறைவனுக்குப் பேராசை ஏது? தன்னடியார்களிடம் உலகியல் பேராசை இருப்பின் அதைக் குறைத்து ஈகை குணத்தை வளர்ப்பவர்.

(ஓம் அலோபா4ய நம:)

750. அர்த2விச்ச2ம்பு4:

அனைத்து ஜீவராசிகளின் பிரயோஜனங்களையும் நன்கு அறிந்து வைத்திருக்கும் இறைவன் அனைத்து மங்களங்களுக்கும் ஒரே இருப்பிடம்.

‘அர்த2வித்’ — மேலான அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்கிற நான்கு பெரும் செல்வங்களையும் (புருஷார்த்தங்களையும்) உள்ளபடி அறிந்தவர். ஆதலால் அவர் ‘ஶம்பு’ — அனைத்து நலன்களையும் அருளுபவராக விளங்குபவர்.

(ஓம் அர்த2விதே3 ஶம்ப4வே நம:)

751. ஸர்வபூ4தமஹேஶ்வர:

அசையும்—அசையாததுமான அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் இவரே ஒப்பற்ற பெருந்தலைவர். ஐம்பெரும் பூதங்களும் இவரது ஆளுமைக்குக்கீழ் இருப்பதால் இவர் மகேசுவரர்.

(ஓம் ஸர்வபூ4தமஹேஶ்வராய நம:)

ஶ்மஶாநநிலயஸ்த்ரயக்ஷ:

ஸேதுரப்ரதிமாக்ரு॒தி: ।

லோகோத்தரஸ்பு2டாலோகஸ்—

த்ர்யம்ப3கோ நாக3பூ4ஷண: ॥ 98 ॥

752. ஶ்மஶாநநிலய:

இடுகாட்டில் குடியிருப்பவர். ஏழை—பணக்காரன் என்கிற எவ்விதப் பாகுபாடுமின்றி உலகில் தோன்றிய அனைத்து ஜீவராசிகளும் முடிவில் வந்து நிற்குமிடம். தான் எவ்விதப் பாகுபாடுமற்றவன் என்பதைக் காட்டவே, இறைவன் இடுகாட்டில் குடியிருக்கிறார்.

‘சுடலைசேர்சுண்ண மெய்யர்’ என்பது அப்பர் பெருமான் வாக்கு.

‘சுடுகாடுமேவினீர் துன்னம் பெய்கோவணந்தோல், உடையாடை அது கொண்டீர்’ (சம்பந்த மூர்த்தி நாயனார்).

(ஓம் ஶ்மஶாநநிலயாய நம:)

753. த்ர்யக்ஷ:

முக்கண்ணர். ‘சந்த்ர ஸூர்ய அக்நி லோசந:’ — சந்திரன், சூரியன், அக்னி ஆகிய மூவரையும் தன் மூன்று கண்களாகக் கொண்டவர்.

(ஓம் த்ரயக்ஷாய நம:)

754. ஸேது:

அறநெறியைப் பாதுகாத்து அருள்பவர். தன்னை வந்தடையத் தானே பாலமாக இருப்பவர். உலகியல் கடலைக் கடக்க உதவும் பெரும்பாலம் இறைவன்.

(ஓம் ஸேதவே நம:)

755. அப்ரதிமாக்ரு॒தி:

ஒப்புமையற்ற அழகிய திருமேனி கொண்டவர்.

அமுதமுண்ட தேவர்கட்கும் கற்பகாலம் முடியும்போது அவர்களது உடலழிந்து விடுகிறது. ஆனால், நஞ்சுண்ட இறைவரது திருமேனி எக்காலத்தும் அழிவுறாத தன்மையினால் அவர் ‘அப்ரதிமாக்ரு॒தி:’.

(ஓம் அப்ரதிமாக்ரு॒தயே நம:)

756. லோகோத்தரஸ்பு2டாலோக:

உலகியலுக்கெட்டாத ஆனால் காண்பதற்கு நன்கு புலனாகுமாறு அமைந்த பேரொளி கொண்டவர். எவராலும் கிட்ட இயலாத அண்டங்களையெல்லாம் கடந்து நிற்குமிடத்தில் இருப்பினும், அடியார்களால் நன்கு காணப்படுபவர். லோகாலோகங்களையும் நன்கு நோக்கி உள்ளபடி அருளுபவர்.

(ஓம் லோகோத்தரஸ்பு2டாலோகாய நம:)

757. த்ர்யம்ப3க:

முக்கண்ணர். அல்லது த்ரியம்பகம் என்கிற தலத்தில் ஜோதி லிங்கமாகத் திகழ்பவர்.

(ஓம் த்ர்யம்ப3காய நம:)

758. நாக3பூ4ஷண:

நஞ்சு உமிழும் சர்ப்பங்களையே தன் திருவாபரணங்களாகக் கொண்டவர்.

‘அஹிம்ஸாப்ரதிஷ்டா2யாம் தத்ஸந்நிதெ4ள வைரத்யாக3: ॥’ (3/35) என்கிறது பதஞ்ஜலி யோகசூத்திரம். அதன்படி இறைவரோ அகிம்சாவாதி. ஆகவே, நச்சுப்பாம்புகளும் அவரிடம் அன்பு காட்டுகின்றன.

(ஓம் நாக3பூ4ஷணாய நம:)

அந்த4காரிர்—மக2த்3வேஷீ

விஷ்ணுகந்த4ரபாதந: ।

ஹீநதோ3ஷோக்ஷயகு3ணோ

3க்ஷாரி: பூஷத3ந்தபி4த் ॥ 99 ॥

759. அந்த4காரி:

அந்தகாசுரனை வதைத்தவர். அறநெறி தவறும் தீவினையாளர்களான குருடர்கட்கு என்றும் பகைவராக இருப்பவர்.

(ஓம் அந்த4காரயே நம:)

760. மக2த்3வேஷீ

தக்கனது வேள்வியைத் தகர்த்தவர். வேதநெறிக்குப் புறம்பான அபிசாரம் முதலிய தவறான வேள்விகளைப் பகைப்பவர். ‘நான்’ என்னும் அகந்தை வேள்விக்குப் பகைவர்.

(ஓம் மக2த்3வேஷிணே நம:)

761. விஷ்ணுகந்த4ரபாதந:

நாராயணரான விஷ்ணுவின் கழுத்தை அறுத்தவர்.

ஸ்ரீமந்நாராயணர் ஹயக்ரீவராக அவதாரம் செய்வதற்காக, அவரது வில்லின் நிமிர்தலைச் செய்து, அவர் தலையை வீழ்த்தியவர் (தேவிபாகவதம் ஸ்கந்தம் 1, அத். 5).

(ஓம் விஷ்ணுகந்த4ரபாதநாய நம:)

762. ஹீநதோ3ஷ:

குற்றமற்றவர். குற்றம் புரிதலான இயல்புடைய மாந்தரது பெருங்குற்றத்தையும் சிறு குற்றமாகக் கொள்பவர். குற்றத்தை மெலிந்ததாகச் செய்பவர்.

(ஓம் ஹீநதோ3ஷாய நம:)

763. அக்ஷயகு3ண:

குறைவற்ற அழியாத பெருங்குணத்தர்.

இறைவரது கல்யாண குணங்களை அளக்க முடியுமா? ‘யதோ வாசோ நிவர்த்ததந்தே அப்ராப்யமநஸாஸஹ’ என்கிறது வேதம்.

(ஓம் அக்ஷயகு3ணாய நம:)

764. த3க்ஷாரி:

தன்னை இகழ்ந்து இறுமாப்புடன் தக்ஷன் வேள்வி செய்யலானான் என்பதால் இறைவன் அவனைப் பகைத்தார். தவறான மறநெறிக்கு இறைவன் என்றுமே பகைவன்தானே.

(ஓம் த3க்ஷாரயே நம:)

765. பூஷத3ந்தபி4த்

தக்ஷன் வேள்வியில் ‘பூஷன்’ என்கிற தேவதையின் பற்களை உடைத்தவர்.

(ஓம் பூஷத3ந்தபி4தே நம:)

தூ4ர்ஜடி: க2ண்ட3பரஶு:

ஸகலோ நிஷ்கலோநக4: ।

அகால: ஸகலாதா4ர:

பாண்டு3ராபோ4 ம்ரு॒டோ3 நட: ॥ 100 ॥

766. தூ4ர்ஜடி:

ஜடாபாரத்தைத் தாங்கி அழகுடன் விளங்குபவர்.

‘நம: கபர்தி3நே’ என்கிறது ஸ்ரீருத்ரம்.

(ஓம் தூ4ர்ஜடிநே நம:)

767. க2ண்ட3பரஶு:

கஜாசுரனை வதைத்தபோது உடைந்த பரசு என்கிற மழுவாயுதத்தைக் கையிலேந்தியவர்.

(ஓம் க2ண்ட3பரஶவே நம:)

768. ஸகலோ நிஷ்கல:

உருவத் திருமேனியராகவும் அருவத் திருமேனியராகவும் விளங்குபவர்.

சிவபிரானின் ஸ்ரீநடராஜத் திருமேனி முதலியன உருவத் திருமேனிகள். சிவலிங்கத் திருமேனி அருவுருவத் திருமேனி. பரம்பொருளாக இதயத்தில் விளங்குவது நிராகாரமான அருவத் திருமேனி.

(ஓம் ஸகலாய நிஷ்கலாய நம:)

769. அநக4:

அக4ம் — பாவம். ‘அநக4:’ — பாவமற்றவர்.

‘அபஹதபாப்ம அப4யம் ரூபம்’ (ப்ருஹதாரண்யக உப. 4/3/21)

விருப்பு—வெறுப்பற்றவராதலால் வினைத்தொடர்பும், அதனால் வரும் துன்பமும் ஜீவனைப் பாதிப்பது போல் இவரைப் பாதிப்பதில்லை. ஆகவே குற்றமற்றவர்.

‘ஶுத்34ம் அபாப வித்34ம்’ (ஈஶாவாஸ்ய உப. 8) என்கிறது உபநிடதம்.

‘குறைவிலார் மதிசூடி’, ‘குற்றமறுத்தார் குணத்தினுள்ளார்’ என்பது திருஞானசம்பந்தர் திருவாக்கு.

(ஓம் அநகா4ய நம:)

770. அகால:

காலத்தின் அளவைக்கு எட்டாதவர். காலத்தை நிர்ணயிப்பவரே இறைவன். காலன் — யமன், மிருத்யு. அவனைக் காலால் கடிந்த காலகாலர். ஆகவே, அவர் அகாலர்.

‘கன்றிய காலனைக் காலாற் கடிந்தான்’ (அப்பர்பிரான்)

(ஓம் அகாலாய நம:)

771. ஸகலாதா4ர:

அனைத்திற்கும் ஆதாரமானவர்.

(ஓம் ஸகலாதா4ராய நம:)

772. பாண்டு3ராப4:

வெளுத்த திருமேனியர்.

(ஓம் பாண்டு3ராபா4ய நம:)

773. ம்ரு॒டோ3 நட:

அ) ம்ரு॒ட3:

சுகத்தை அளிப்பவர். முறைப்படிச் செய்யப்படுகிற வேள்வியில் அளிக்கப்படும் பூர்ணாகுதியால் திருப்தியடைந்த தாங்கள், வேள்வி செய்பவரையும் அதைத் தியானிப்பவரையும் அவர்கள் வேண்டுவது தந்து மகிழ்விப்பவர். ஆதலால் தாங்கள் ‘ம்ருடர்’.

(ஓம் ம்ரு॒டா3ய நம:)

ஆ) நட:

அவ்வாறான வேள்வியில் நீ மகிழ்ந்து கூத்தாடுவதால் நாட்டியமாடுபவர்.

‘வானாகி மண்ணாகி வளியாகி ஒளியாகி

ஊனாகி உயிராகி உண்மையுமாய் இன்மையுமாய்க்

கோனாகி யான் எனதென்று அவரவரைக் கூத்தாட்டு

வானாகி நின்றாயை என் சொல்லி வாழ்த்துவனே’

— திருவாசகம், திருச்சதகம் 15

என்று ஜீவராசிகளை ஆட்டுவிப்பவரும் அவரே. தானும் ஆடி பிறரையும் ஆட்டுவிப்பவர்.

(ஓம் நடாய நம:)

பூர்ண: பூரயிதா புண்ய:

ஸுகுமார: ஸுலோசந: ।

ஸாமகே3யப்ரியோக்ரூர:

புண்யகீர்திரநாமய: ॥ 101 ॥

774. பூர்ண:

நிறைந்தவர். இடம், காலம், வஸ்து என்கிற மூன்று பரிச்சேதமும் அற்றவர். எங்கு, எதில், ஏன், எவ்வாறு என்று சிந்திக்கவியலாதபடி எல்லாமாக நிறைந்தவர்.

‘பூர்ணமத3: பூர்ணமித3ம்’ (ப்ருஹதாரண்யக உப. 5/1/1)

(ஓம் பூர்ணாய நம:)

775. பூரயிதா

நிறைவை (முழுமையை)த் தருபவர்.

நிறைவானவராதலால் தன்னடியார்கட்கும் அந்நிறைவைத் தருபவர். அடியார்களின் விருப்பத்தைப் பூர்த்தி செய்பவர்.

(ஓம் பூரயித்ரே நம:)

776. புண்ய:

மிகவும் பவித்ரமானவர்.

முன்செய்த தீவினைகளின்படி மனதில் தீய எண்ணங்கள் எழுகின்றன. அதனால், தீச்செயல்களான பாவங்களைச் செய்கிறான். இறைவனது நினைவு பாவங்களை அகற்றி மனதைத் தூயதாக்குகிறது. அதனால் பாவம் ஒழிந்து புண்ணியம் கிடைக்கிறது. தீவினையாளர்களையும் தன்னைத் துதிக்கத்தக்கவர்களாக ஆக்குபவர். ஆகவே, அவர் புண்ணியர், தூயவர்.

‘புண்யோ வை புண்யேநகர்மணா ப4வதி’ (ப்ருஹதாரண்யக உப. 3/2/13)

(ஓம் புண்யாய நம:)

777. ஸுகுமார:

மன்மதனையும் விஞ்சும் அழகுடையவர்.

நல்ல அழகான குழந்தை முருகனைப் பெற்றெடுத்தவர்.

(ஓம் ஸுகுமாராய நம:)

778. ஸுலோசந:

அழகிய கண்களைப் படைத்தவர்.

அடியார்களது குற்றங்களைக் காணாது அவர்களது குணத்தையே பெரிதாகக் காணும் நோக்குடையவர். கண்ணப்பனது அன்பைக் காண, அவனது அழகிய கண்ணை இடர்ந்தெடுத்துத் தன் கண்ணில் பொருத்திக் கொண்டு, அவனது அன்பைக் கண்டு நற்கண்ணைப் படைத்தவர்.

‘கண்ணப்பன் ஒப்பதோர் அன்பின்மை கண்டபின்’ (திருவாசகம், திருக்கோத்தும்பி 4)

(ஓம் ஸுலோசநாய நம:)

779. ஸாமகே3யப்ரிய:

ஸாமவேதத்தைக் கானம் செய்வதிலும் கேட்பதிலும் மிகுந்த பிரியம் கொண்டவர்.

இராவணன் கயிலையைப் பெயர்த்தெடுத்தபோது, அவனைத் தனது காற்சுண்டுவிரலால் மலைக்கடியில் அழுத்த, வலிதாங்காது கதறிய இராவணன் ஸாமகானம் செய்ய, அதுகேட்டு மகிழ்ந்து அவனை விடுவித்ததாகப் புராணங்கள் கூறுகின்றன. ‘செற்றரக்கன் வலியைத் திருமெல்விரலால் அடர்த்து’ (அப்பர்பிரான்).

வேள்வி வடிவே இறைவன் வடிவு. வேள்வியில் தேவதைகளை அழைக்க ஸாமகானம் செய்யவேண்டும். அதைக் கேட்க மிகவும் ஆவல் உள்ளவர்.

பிரும்மநிலை எய்தியவன் மனமகிழ்ச்சி மேலிடப் பாடுகிறான். அதுவே ஸாமகானம். அதைக் கேட்பதில் மனநிறைவு கொள்பவர். ‘ஏதத் ஸாமகாயந் ஆஸ்தே’ என்கிறது தைத்திரீய உபநிடதம்.

‘நாததனுமனிசம்’ என்கிற சித்தரஞ்ஜினீ ராக கீர்த்தனையில் ‘ஸாமவேத சாரம் வாரம்’ என்கிறார் தியாகப் பிரும்மம்.

(ஓம் ஸாமவேத3ப்ரியாய நம:)

780. அக்ரூர:

கொடூரத்தன்மை அற்றவர்.

நினைத்த காரியம் நிறைவேறவில்லையெனில் மனம் குமுறுகிறது; குமுறல் கோபமாகிறது; தவறு செய்கிறான். வேண்டுதலற்றவன் இறைவன். அதனால் கோபமும் இல்லை; கொடூரத்தன்மையும் இல்லை; அமைதியாக இருப்பவராகிறார். அறநெறி தவறியவர்களைக் கண்டு சினந்து தண்டிக்கிறார். அவர்கள் திருந்தியதும் அந்தக் கோபமே சாந்தமாக ஆகிறது. அருளாக மாறுகிறது. ஆக இறைவன் குரூரத்தன்மை இல்லாதவர்.

(ஓம் அக்ரூராய நம:)

781. புண்யகீர்தி:

தூய்மையளிக்கும் புகழாளர்.

இறைவனது தூய கல்யாண குணங்கள் எங்கும் பரவி நிற்கின்றன. அதை ஓத நாம் புண்ணியம் பெறுகிறோம். அதனால் புகழ் கிடைக்கிறது. ஆக தன்னடியார்கள் துதிக்கும் புண்ணியத் திருநாமாக்களால் அனைவரையும் தூய்மையாக்கும் பெரும் புகழாளர் இறைவன். அடியார்கள் செய்யும் புண்ணியச் செயல்களால் அவர்களுக்குப் புகழ் ஈட்டித் தருபவர்.

(ஓம் புண்யகீர்தயே நம:)

782. அநாமய:

நோயும் சோகமும் அற்றவர்.

பிறப்பிறப்பு என்பதே பெருநோய். இறைவருக்கு அவையிரண்டும் இன்மையால் அவர் நோயற்றவர். சோகத்திற்குக் காரணம் நோய். ஆனந்தமே வடிவான அவருக்குச் சோகம் ஏது?

‘பி4ஷக்தமம் த்வா பி4ஷஜாம் ஶ்ருணோமி’ (ரிக் ஸம். 2/33/4)

‘ப்ரத2மோ தைவ்யோ பி4ஷக்’ (தை. ஸம். 4/5/1)

‘மருந்தானை மந்திரிப்பார் மனத்துளானை ......

இறப்பிலியைப் பிறப்பிலானை’

‘மருந்து வானவர் தானவர்க்கு’

— அப்பர்பிரான்

‘மருந்தன் அமுதன்’ என்பது சம்பந்தர் திருவாக்கு.

(ஓம் அநாமயாய நம:)

மநோஜவஸ்தீர்த2கரோ

ஜடிலோ ஜீவிதேஶ்வர: ।

ஜீவிதாந்தகரோ நித்யோ

வஸுரேதா வஸுப்ரத3: ॥ 102 ॥

783. மநோஜவ:

மனதின் வேகம் போன்ற வேகமுடையவர்.

மனம், தான் இருக்குமிடம் விட்டுப் பெயராமல், அசையாமல் வெகுதூரம் செல்லும். இறைவனும் காலம், இடம் ஆகியவற்றின் கட்டுப்பாடின்றித் தான் இருக்கும் இடத்திலிருந்தே வேகமாகச் செல்பவர். ‘அபாணிபாதோ3 ஜவநோ க்3ரஹீதா’ (சுவேதாசுவதர உப. 3/19).

(ஓம் மநோஜவாய நம:)

784. தீர்த2கர:

தீர்த்தம் — வித்யாஸ்தானம்.

எல்லையற்ற கல்விக்குப் பலதுறைகளாக வித்யாஸ்தானங்களை ஏற்படுத்தியவர். நதிகளில் படித்துறைகளைக் கட்டி வைத்திருப்பது போல வித்யாஸ்தானங்களைத் தோற்றுவித்தவர்.

(அல்லது) தன்னைப் போலவே நினைத்தமாத்திரத்திலேயே பாவங்களைப் போக்கும் கங்கை, காவிரி போன்ற நதிகளை (தீர்த்தங்களை)த் தோற்றுவித்தவர்.

(ஓம் தீர்த2கராய நம:)

785. ஜடில:

ஜடாதாரீ, சடைமுடி தரித்தவர், சடையன்.

(ஓம் ஜடிலாய நம:)

786. ஜீவிதேஶ்வர:

அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் உயிரோட்டம் தருகிற பிராணவாயுவாக இருப்பவர். ஜீவராசிகளைத் தன் ஆளுமையில் வைத்திருப்பவர்.

(ஓம் ஜீவிதேஶ்வராய நம:)

787. ஜீவிதாந்தகர:

பெருஊழிக்காலத்தில் அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் முடிவைத் தருபவர். தன்னுள் இழுத்துக் கொள்பவர்.

(ஓம் ஜீவிதாந்தகராய நம:)

788. நித்ய:

பெருஊழியின்போது அனைத்து ஜீவராசிகளையும் தன்னுள் இழுத்துக் கொண்டு தான் மட்டும் அழியாது நிலைத்து நிற்பவர்.

அமுதம் உட்கொண்ட தேவர்கள் அழியினும் விடம் கொண்ட தான் அழியாதிருப்பவர். ‘மிக்கார் அமுதுண்ண நஞ்சுண்ட மேலவன்’ (திருமூலர்).

தோன்றுவது அழியும். உலகம் தோன்றி அழியும். தோன்றாத இறைவனுக்கு அழிவு ஏது? தோற்றம், இருத்தல், மறைவு என்கிற மூன்று நிலைகளிலும் அதற்கு ஆதாரமாக விளங்குபவர் இறைவன். அழிவற்ற வேத சொரூபமாக விளங்குபவர்.

(ஓம் நித்யாய நம:)

789. வஸுரேதா:

பொன் போன்ற வீர்யமுள்ளவர்.

தனித்தனியாக இயங்கும் ஆகாசம் முதலிய ஐம்பெரும் பூதங்களுக்கு மூல காரணம் பொன் போல ஒளிரும் மூலப்பிரகிருதி. இதனுள் ஹிரண்யகர்பன் என்கிற உலகின் படைப்பிற்கான சைதன்யத்தை வீரியமாக்கி நுழைத்தார் பரமன். அது தங்கமயமான உலகக் கருவாக மாறியது. இதுதான் ‘விராட்’ எனும் நிலைக்கு மூலகாரணமானது.

தே3வ: பூர்வமப:ஸ்ருஷ்ட்வா

தாஸு வீர்யமவாஸ்ருஜத் ।

தத3ண்ட3மப4வத் ஹைமம்

ப்3ருஹ்மண: காரணம் பரம் ॥

— நாரத புராணம்

தனது பேரொளியையே தனது தோற்றங்களுக்குக் காரணமாக ஆக்கிக் கொண்டவர்.

(ஓம் வஸுரேதஸே நம:)

790. வஸுப்ரத3:

பெருஞ்செல்வமான முக்தி தருபவர்.

அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்கிற நான்கு பெரும் பேறுகளில் மிகச்சிறந்தது வீடு என்கிற மோட்சம். அதுவே நிலைத்த மாறாத பேரானந்தம். அதை அருள்பவர்.

பெரும் செல்வமான தன்னையே தன்னடியார்களுக்குத் தருபவர்.

‘தந்தது உன் தன்னைக் கொண்டது என் தன்னைச் சங்கரா யார் கொலோ சதுரர்’ என்று பேசுகிறார் மாணிக்கவாசக ஸ்வாமிகள்.

(ஓம் வஸுப்ரதா3ய நம:)

ஸத்33தி: ஸத்க்ரு॒தி: ஸித்3தி4:

ஸஜ்ஜாதி: க2லகண்டக: ।

கலாத4ரோ மஹாகாலபூ4த:

ஸத்யபராயண: ॥ 103 ॥

791. ஸத்33தி:

சான்றோர்கள் சென்று சேருமிடம். தெய்வம் உண்டென்று நம்புபவர்கள் சான்றோர்கள். அவர்களே அறிஞர்கள். அவர்கள் விரும்பிச் சென்று சேருமிடம். ‘க3தி:’ — நல்வழி நடத்தும் கல்வி அறிவு. உயர்ந்த ஞானியர்கள் விரும்புமிடம்.

‘அஸ்தி ப்4ருஹ்மேதி சேத்3வேத3 ஸந்தமேநம் ததோவிது3:’ என்கிறது சுருதி.

‘நிவாஸவ்ரு॒க்ஷ: ஸாதூ4நம்’ (4/15/19) என்கிறது ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயணம்.

‘கற்றதனாலாய பயனென் கொல் வாலறிவன்

நற்றாள் தொழார் எனின்.’

— திருக்குறள் 2

கற்ற கல்விக்கான நற்போக்கு இறைவனே.

(ஓம் ஸத்33தயே நம:)

792. ஸத்க்ரு॒தி:

நற்செயல்களையே செய்பவர். இவ்வுலகைப் படைத்து நம்மையும் படைத்துத் தனுகரண புவி போகங்களை வழங்கிய இறைவரது செயல்கள் அனைத்தும் ஜீவராசிகளின் நலனுக்காகவே. அடியார்கள் இறைவன் அருளிய நற்செயல்களையே புகழ்ந்து பாடினர். தன்னைச் சரண் பற்றியவர்களின் இருவினைகளைக் களைந்து, அவர்களைத் தனதாக்கிக் கொள்வது ஒன்றையே நற்காரியம் எனக் கருதுபவர் இறைவன்.

‘முன்னைவினை இரண்டும்

வேரறுத்து முன்னின்றான்

பின்னைப் பிறப்பறுக்கும்

பேராளன் — தென்னன்

பெருந்துறையின் மேய

பெருங்கருணையாளன்

வருந்துயரம் தீர்க்கும் மருந்து.’

— திருவாசகம், திருவெண்பா 4

என்பது மாணிக்கவாசகர் திருவாக்கு.

‘போய பிழையும் புகுதருவான் நின்றனவும் தீயினில் தூசாகும்’ (திருப்பாவை 5) என்கிறார் ஆண்டாள்.

அடியார்களிடம் கருணை புரிவதொன்றே இறைவனது செயல்.

(ஓம் ஸத்க்ரு॒தயே நம:)

793. ஸித்3தி4:

என்றும் கெடாத மாறுபடாத நிலைத்த பயனாக இருப்பவர்.

செயலால் (செய்யப்படும்) செயலுக்குப்பின் விளைவது பயன். அதனைப் பெறுவது சித்தி. இதைப் பெற சாதகன், சாதனம், செயல் என மூன்றும் தேவை. ஆனால், இம்மூன்றையும் எதிர்நோக்காதது மெய்யறிவான பயன். இதுவே ஆன்மானந்தம். ஆக, அந்த ஸத்சித் ஆனந்தமயனான பகவானே பெறவேண்டிய சித்தி. எதைப் பெற்றுவிட்டால் வேறொன்றைப் பெறவேண்டுமென்கிற நாட்டம் ஏற்படாதோ, அதுவே முக்தி. அந்த முக்தி வடிவான இறைவனே சித்தி.

(ஓம் ஸித்34யே நம:)

794. ஸஜ்ஜாதி:

சான்றோர்களைத் தோற்றுவிப்பவர். மெய்யறிவைத் தேடுபவர்கள் சான்றோர்கள்.

எப்பொருள் யார்யார்வாய்க் கேட்பினும் அப்பொருள்

மெய்ப்பொருள் காண்பது அறிவு.

— திருக்குறள் 423)

அந்த மெய்ப்பொருளைக் காணும் மெய்யறிவைத் தேடும் நல்லோர்களைத் தோற்றுவிப்பவர்.

(ஓம் ஸஜ்ஜாதயே நம:)

795. க2லகண்டக:

தீயோர்களுக்கு முள் போன்றவர். முள் குத்துவதுபோல் தீயோர்களைத் தண்டிப்பவர்.

(ஓம் க2லகண்டகாய நம:)

796. கலாத4ர:

இளம்பிறையைத் தலையில் சூடியவர். ‘பித்தா பிறை சூடி’ என்கிறார் சுந்தரமூர்த்தி நாயனார். குற்றம் செய்த சந்திரனைத் திருத்தித் தன் தலையில் சூடியவர்.

‘பிறைக்கணிச் சடை எம்பெருமான்’ (அப்பர்)

‘நம: சந்த்3ர லலாடாய’ என்கிறது வேதம்.

பிரணவமான ஓங்காரத் திருமேனியன் இறைவன். ஓங்காரத்திற்கு 16 கலைகள் எனக் கூறுகிறது உபநிஷத். ஆக, இறைவன் ஓங்காரத்தின் 16 கலைகளையும் சூடியவர். (அல்லது) கலைகள் 64 என்கிறது சாஸ்திரங்கள். அந்த 64 கலைகளிலும் வல்லவரான இறைவன் அவற்றைத் தாங்கி நிற்கிறார்.

‘நாதம், பிந்து, கலை’ என்பனவற்றைத் தாண்டி நிற்பவர் என்பதாலும் கலாதரர்.

‘ஜ்யோதிர்மயம் சந்த்3ரகலாவதம்ஸம்’ என்கிறார் ஸ்ரீசங்கர பகவத்பாதர்.

(ஓம் கலாத4ராய நம:)

797. மஹாகாலபூ4த:

காலனான யமனுக்கும் காலனாக விளங்குவதால் மகாகாலர். உஜ்ஜயினி என்னும் க்ஷேத்திரத்தில் விளங்கும் ஜோதிலிங்கம் மகாகாலர்.

(ஓம் மஹாகாலபூ4தாய நம:)

798. ஸத்யபராயண:

சத்தியத்திலேயே ஊன்றியிருப்பவர். வேதம் கூறும் அறமே சத்தியம். அதைக் காப்பதிலேயே ஊன்றியிருப்பவர். தன்னடியார்கள் கூறும் சத்தியம் என்கிற மந்திரத்திலேயே நிற்பவர்.

(ஓம் ஸத்யபராயணாய நம:)

லோகலாவண்யகர்தா ச

லோகோத்தரஸுகா2லய: ।

சந்த்3ரஸஞ்ஜீவந: ஶாஸ்தா

லோககூ3டோ4 மஹாதி4ப: ॥ 104 ॥

799. லோகலாவண்யகர்தா

அகில உலக ஜீவராசிகளுக்கும் அழகையும் காந்தியையும் தருபவர்.

(ஓம் லோகலாவண்யகர்த்ரே நம:)

800. லோகோத்தரஸுகா2லய:

பதினான்கு அண்டங்களிலும் உயர்ந்த சுகமாகக் கொள்ளக் கூடியது முக்தி இன்பமான பேரானந்தம். அந்தப் பேரானந்தம் தங்குமிடம் இறைவன். அவரே பேரானந்தமயம் ஆனவர்.

(ஓம் லோகோத்தரஸுகா2லயாய நம:)

801. சந்த்3ரஸஞ்ஜீவந: ஶாஸ்தா

அ) சந்த்3ரஸஞ்ஜீவந:

தக்ஷனது சாபத்தினால் ‘ராஜயக்ஷ்மா’ என்னும் எலும்புருக்கி நோய் பெற்ற சந்திரன், தன் பதின்மூன்று கலைகள் தேய மீதமுள்ள மூன்று கலைகளுடன் இறைவனைச் சரணம் புக, இறைவன் அவனைத் தன் தலையில் சூடி தேய்வுறாதவாறு காத்தருளினார். ஆகவே, சந்திரனுக்கு உயிர் கொடுத்தவர்.

(ஓம் சந்த்3ரஸஞ்ஜீவநாய நம:)

ஆ) ஶாஸ்தா

உலகத்திலுள்ள அனைவரையும் வேதம் வகுத்த அறநெறியில் நிலை நிற்க வைக்கும் சட்டநாதர்.

(ஓம் ஶாஸ்த்ரே நம:)

802. லோககூ34:

கண்களுக்குப் புலப்படாமல் அகில உலகங்களிலும் வியாபித்து விளங்குபவர். உலகியலில் சுழலும் வீணர்களுக்குப் புலப்படாமல் மாயையான பிரகிருதியால் மறைக்கப்பட்டிருப்பவர்.

(ஓம் லோககூ3டா4ய நம:)

803. மஹாதி4ப:

அகில அண்ட சராசரங்கட்கும் ஒப்பற்ற ஒரே தலைவர். ஒப்புயர்வற்ற பெரியோரும் தலைவரும் அவரே.

(ஓம் மஹாதி4பாய நம:)

லோகப3ந்து4ர்லோகநாத2:

க்ரு॒தக்ஞ: கீர்திபூ4ஷண: ।

அநபாயோக்ஷர: காந்த:

ஸர்வஶஸ்த்ரப்4ரு॒தாம் வர: ॥ 105 ॥

804. லோகப3ந்து4ர்லோகநாத2:

அகில உலகங்கட்கும் உற்ற உறவினரும், காத்தருளும் தலைவரும் இவரே.

அ) லோகப3ந்து4:

உறவிற்குக் கட்டுப்படுபவர். உறவால் கட்டுப்படுத்துபவர். உலகம் அதன் ஆதாரமான பரம்பொருளில் கட்டப்பட்டுள்ளது.

‘யஸ்மிந் லோகா நிஹிதா லோகிநஶ்ச’ (முண்டக உப. 2/2/2)

‘உற்றாராய் உறவாகி உயிர்க்கெலாம் பெற்றாயை பிரானார்’ என்கிறார் அப்பர் சுவாமிகள்.

‘தந்தை—தாய் உலகுக்கோர் தத்துவன்’ என்பது சுந்தரமூர்த்தி சுவாமிகள் திருவாக்கு.

‘மாதாபிதா ப்4ராதா நிவாஸ: ஶரணம் ஸுஹ்ருத்33தி:’ என்கிறது உபநிடதம்.

உற்றாரும் சுற்றாரும் பெற்றாரும் நம்மை விட்டகன்ற போதும் அகலாமல் உடன் இருப்பவர்.

(ஓம் லோகப3ந்த4வே நம:)

ஆ) லோகநாத2:

உலகுக்கெல்லாம் ஒரே இறைவன்.

‘நாத்யதே’ — உலகியரால் நன்மை பெறவும் தீமை அகலவும் கோரிக்கைகளுடன் அணுகப்படக் கூடியவர். உலகை வாட்டி நல்வழிப்படுத்துபவர் (உபதபதி). உலகம் எவ்வாறிருக்க வேண்டும்? என்பதைப் பற்றி எப்போதும் திட்டமிடுபவர். உலகை ஆட்படுத்தி நடத்துபவர்.

(ஓம் லோகநாதா2ய நம:)

805. க்ரு॒தக்ஞ:

சிறியோரான நாம் செய்யும் பிழைகளையும் நன்மைகளையும் நன்கு அறிபவர். மனவடக்கமும் மனவொடுக்கமும் இன்றி, நாம் செய்யும் பூசைகளையும் ஏற்று நினைவில் கொண்டு உபசரிப்பவர். நல்லதை மட்டும் ஏற்றுக் கெட்டதை மறப்பவர்.

‘க்ரு॒தமேவ ஸுக்ரு॒தமேவ ஜாநாதீ நது துஷ்க்ருதிம்’

‘க்ரு॒தம்’ — காரியப் பொருளான இவ்வுலகம். ‘க்ஞ:’ — செயலால் அமையாத ஆத்மா. ஆக அசேதனமான உலகாகவும், சேதனமான ஆன்மாவாகவும் இருப்பவர்.

‘குற்றம் புரிதல் எனக்கியல்பே குணமாகக் கொள்ளல் உனக்கியல்பே’ (வள்ளலார்)

‘தன்அடியார் குற்றங்கள் நீக்கிக் குணம்கொண்டு கோதாட்டி’ (திருவாசகம், திருவம்மானை 20)

‘கத2ஞ்சிது3பகாரேண க்ரு॒தேநைகேந துஷ்யதி’ (ஸ்ரீவால்மீகி ராமாயணம் 2/1/11)

(ஓம் க்ரு॒தக்ஞாய நம:)

806. கீர்திபூ4ஷண:

பெருங்கீர்த்தியையே திருவாபரணமாக அணிந்தவர். அடியார்களை ஆட்கொள்வதே தன் வேலை என்கிற பெருங்கீர்த்தி உடையவர். ‘புகழ் மகள் துணையினர்’ என்பது திருஞானசம்பந்தர் திருவாக்கு.

(ஓம் கீர்திபூ4ஷணாய நம:)

807. அநபாயோக்ஷர:

அழிவற்றவர். குறைவற்றவர்.

‘அநபாய:’, ‘அக்ஷர:’ என இரு திருநாமாக்கள் எனக் கொள்க.

அ) அநபாய:

காலகாலனாகிய இறைவன் பெருஊழிக்காலத்திலும் தானொருவராகத் திகழ்வதனால், அவர் அழிவற்றவர்.

(ஓம் அநபாயாய நம:)

ஆ) அக்ஷர:

தோன்றுவது, மாறுவது, அழிவது என்பதெல்லாம் தேய்வதைச் சேர்ந்தவை. ஆகவே, அவை க்ஷரம். உடல் பல பரிணாமங்களை அடைந்து தேய்வதால் க்ஷரம். ஆனால், அதனுள் விளங்கும் ஜீவன் எந்த மாற்றமும் அடைவதில்லை. அதனால் அது அக்ஷரம். உலகம் க்ஷரம், பரமனான இறைவன் அக்ஷரம்.

எழுத்துக்களுக்கு அக்ஷரம் என்று பெயர். எழுத்து மாறுவதோ சிதைவதோ கிடையாது. ஆனால், அவ்வெழுத்தினால் ஆக்கப்படும் சொல் சிதைகிறது, மாறுகிறது. ஆகவே அது க்ஷரம்.

‘எழுத்தும் எழுத்தின் பொருளும்’ என்கிறார் வள்ளலார்.

பருகப் பருகக் குறைவுறாதவாறு எல்லையற்ற இனிய குணானுபவத்தை அளித்து, அவ்வனுபவம் முடிவு பெறாமல் வளர்ந்து கொண்டிருக்கச் செய்பவர்.

(ஓம் அக்ஷராய நம:)

808. காந்த:

அனைவரையும் தன்பால் ஈர்க்கும் தண்ணளி (கருணை) கொண்டவர். பேரழகர். கம் = பரம்பொருள். அந்த முடிவான பரம்பொருளாக விளங்குபவர். க = பிரும்மா — நான்முகன். அவரது சிரத்தைக் கொய்தவர்.

‘யோ ப்3ருஹ்மா ப்ருஹ்மண உஜ்ஜஹார ப்ராணை: ஶிர: க்ரு॒த்திவாஸா: பிநாகீ’ என்கிறது சுருதி.

பிரஜாபதியான தக்ஷனைத் தகர்த்தவர்.

(ஓம் காந்தாய நம:)

809. ஸர்வஶஸ்த்ரப்4ரு॒தாம் வர:

அனைத்து ஆயுதங்களையும் கையாளும் பெரும் போராளிகள் அனைவரிலும் உயர்ந்தவர். பரசுராமரும் விசுவாமித்திரரும் சிவபிரானிடமிருந்தே அனைத்து அஸ்திர—சஸ்திரங்களையும் தவம் செய்து பெற்றனர் என்கிறது புராணங்கள்.

(ஓம் ஸர்வஶஸ்த்ரப்4ரு॒தாம் வராய நம:)

தேஜோமயோ த்யுதித4ரோ

லோகாநாமக்3ரணீரணு: ।

ஶுசிஸ்மித: ப்ரஸந்நாத்மா

து3ர்ஜேயோ து3ரதிக்ரம: ॥ 106 ॥

810. தேஜோமயோ த்3யுதித4ர:

பேரொளியும் காந்தியும் படைத்தவர்.

அ) தேஜோமய:

‘தேஜஸாமபி தேஜஸ்வீ’ — ஒளி தரும் அக்னி, சூரியன் முதலியவர்களைக் காட்டிலும் ஒளிமிக்கவர். ‘ஸூர்யஸ்யாபி ப4வேத் ஸூர்ய:’ என்கிறது ஸ்ரீமத் ராமாயணம்.

‘யேந ஸூர்ய: தபதி தேஜஸேத்34:’ என்கிறது சுருதி. பரமனது ஒளிகொண்டு சூரியன் ஒளிர்கிறான். தன் ஒளியால் பிற ஒளிகளைப் பிரகாசிக்கச் செய்பவர்.

‘தஸ்ய பா4ஸா ஸர்வமிதம் விபா4தி’ (சுருதி)

(ஓம் தேஜோமயாய நம:)

ஆ) த்3யுதித4ர:

சூரியன் முதலான ஒளிர்பவைகளின் ஒளியையே தன் திருமேனியாகக் கொண்டவர்.

‘த்3யுதி’ என்கிற ஒளி தேவர்களுக்கே உரித்தானது. அதனைத் தன்னொளியாகக் கொண்டவர்.

‘தே3வோ தா3நாத்3வா தீ3பநாத்3வா த்3யோதநாத்வா’ (நிருக்தம் 7/15)

(ஓம் த்3யுதித4ராய நம:)

811. லோகாநாமக்3ரணீ:

அகில உலகங்கட்கும் முதன்மையானவர்.

(அல்லது) உலகை மென்மேலும் பெருக்குபவர். முழுமுதற்கடவுள்.

(அல்லது) அனைத்திற்கும் மேலான பரமானந்த முக்தி நிலைக்குத் தன் கருணையால் அடியார்களை அழைத்துச் செல்பவர்.

(ஓம் லோகாநாமக்3ரண்யே நம:)

812. அணு:

மிக மிக நுண்ணியவர். அணுவாகவும் அதனினும் சிறிதான பரமாணுவாகவும் இருப்பவர். தஹரம் என்பது இதயவெளி. இது மிகச் சிறியது. அதில் அதனினும் நுண்ணிய ஜீவனாக (ஆன்மாவாக), அந்த ஆன்மாவினுள் ஆன்மாவாக உள்ளிருப்பவர்.

‘ஏஷோணுராத்மா சேதஸா வேதி3தவ்ய:’ (முண்டக உப. 3/1/9)

‘யத3ணுப்4யோணு ச’ (முண்டக உப. 2/2/2)

‘அணுவை யார்க்கும் தெரியாத தத்துவனை’ (அப்பர் பெருமான்)

‘ஐயாவென ஓங்கி ஆழ்ந்தகன்ற நுண்ணியனே’ (திருவாசகம், சிவபுராணம்)

(ஓம் அணவே நம:)

813. ஶுசிஸ்மித:

அழகான புன்சிரிப்போடு கூடியவர்.

‘குனித்த புருவமும் கொவ்வைச் செவ்வாயிற் குமிண்சிரிப்பும்’ (திருநாவுக்கரசர்)

(ஓம் ஶுசிஸ்மிதாய நம:)

814. ப்ரஸந்நாத்மா

தெளிந்த மனத்தவர்.

வேண்டுமென்கிற அவா உள்ளளவும் மனம் தெளிந்திராது. ஏக்கத்தில் ஏங்கும். இறைவனோ அனைத்தையும் பெற்றவர். அவருக்கு வேண்டுமென்பது ஒன்றுமே இல்லை. அவாப்தஸமஸ்த காமன். விருப்பு—வெறுப்பு என்கிற பாதிப்புகள் ஏதுமில்லை. ஆகவே, தெளிந்த மனமுள்ளவர்.

(ஓம் ப்ரஸந்நாத்மநே நம:)

815. து3ர்ஜேய:

எவராலும் வெற்றி கொள்ள இயலாதவர். ‘4க்திக்ரீதோ மஹேஶ்வர:’ என மெய்யன்பான பக்தியால் மட்டும் ஜயிக்கப்படுபவர்.

‘பக்தி வலையிற்படுவோன் காண்க’ (திருவாசகம்)

‘பக்தி சித்திக் காட்டி அத்தர் சித்தமீட்ட பக்தருக்கு வாய்த்த பெருமானே’ (திருப்புகழ்)

(ஓம் து3ர்ஜேயாய நம:)

816. து3ரதிக்ரம:

எவராலும் மீற முடியாதவர்.

உலகின் செயல்களைத் தனது ஆணையால் கட்டுப்படுத்துபவர். ஆதலால், சூரியன் முதலிய அனைத்து தேவதைகளும் இவரது ஆணைக்குக் கட்டுப்பட்டே தங்கள் தங்கள் செயலை ஒழுங்காகச் செய்கின்றனர்.

‘மஹத்34யம் வஜ்ரமுத்3யதம்’ (2/3/2) என்கிறது கட உபநிடதம்.

(ஓம் து3ரதிக்ரமாய நம:)

ஜ்யோதிர்மயோ ஜக3ந்நாதோ2

நிராகாரோ ஜலேஶ்வர: ।

தும்ப3வீணோ மஹாகோபோ

விஶோக: ஶோகநாஶந: ॥ 107 ॥

817. ஜ்யோதிர்மய:

எங்கும் நீக்கமற ஒளிர்பவர். அங்கிங்கெனாதபடி எங்கும் பிரகாசமானவர்.

‘ஒளிர் தருகின்ற மேனி உருவெங்கும் அங்கும்’ (சம்பந்தமூர்த்தி நாயனார்)

நிறம் முதலிய பாகுபடுத்தக் கூடியதொன்றுமில்லாத தூயதான பேரொளி.

‘அத்ராயம் புருஷ: ஸ்வயம் ஜ்யோதி:’ (ப்ருஹதாரண்யக உப. 4/3/9)

(ஓம் ஜ்யோதிர்மயாய நம:)

818. ஜக3ந்நாத2:

அகில உலகங்கட்கும் ஒப்பற்ற ஒரே தலைவர்.

இறைவனை ‘கோமான்’ (திருவாசகம், யாத்திரைப்பத்து 3) — ‘உலக நாயகன்’ என்கிறார்.

‘உலகு உடல் கரணம் காலம் உறுபலம்

நியதி செய்தி ......... அலகிலா அறிவன்

ஆணை அணைத்திடும் அருளினாலே’

— சிவஞான சித்தியார் 2/2/19

(ஓம் ஜக3ந்நாதா2ய நம:)

819. நிராகார:

இன்ன வடிவினர் எனக் கூற முடியாத பரம்பொருள்.

கேன உபநிஷத்தில் இறைவன் உருவமற்ற அருவுருவமாக (யக்ஷனாக) வந்த நிகழ்ச்சி பேசப்படுகிறது.

‘அருவாய் உருவமும் ஆயபிரான்’

‘ஒருநாமம் ஓருருவம் ஒன்றுமில்லாற்கு

ஆயிரம் திருநாமம் பாடி நாம்

தெள்ளேணம் கொட்டாமோ’

— திருவாசகம், திருத்தெள்ளேணம் 1

(ஓம் நிராகாராய நம:)

820. ஜலேஶ்வர:

‘அப ஏவ ஸஸர்ஜாதெ3ள’ என்கிற சுருதிப்படி முதலில் படைக்கப்பட்ட நீர் வடிவாகவும், நீர் தெய்வமான வருணன் முதலிய ஐம்பெரும் பூதங்களின் தலைவராகவும் விளங்குபவர்.

‘அபி4ஷேக ப்ரிய: ஶிவ:’ என்று நீரால் அபிஷேகம் செய்யப்படுவதில் மிகவும் பற்று கொண்டவர்.

(ஓம் ஜலேஶ்வராய நம:)

821. தும்ப3வீண:

‘தும்ப’ என்பது சுரைக்காய். அச்சுரைக்காயால் செய்யப்பட்ட வீணையை ஏந்தியவர்.

மேதா தட்சிணாமூர்த்தியான திருக்கோலத்தில் ருத்ரவீணை என்கிற வீணையைக் கையில் ஏந்தி விளங்குபவர்.

(ஓம் தும்ப3வீணாய நம:)

822. மஹாகோப:

பெருஞ்சினத்தர்.

மகாப்பிரளய காலத்தில் அனைத்தையும் அழிக்க வேண்டிப் பெருங்கோபத்தை ஏற்பவர். ‘சண்ட3கோப:’ என்பதும் ஒரு திருநாமா.

(ஓம் மஹாகோபாய நம:)

823. விஶோக:

கவலையற்றவர். சோகமற்றவர்.

இழப்போ, இழப்பு பற்றிய பயமோ இல்லாதவராதலால் கவலையும் இல்லை. ‘விஶோகோ விஜிக4த்ஸ:’ (சாந்தோக்ய உப. 8/1/5).

மக்களது கவலையையும் துன்பத்தையும் தீர்க்கும் இறைவனுக்குச் சோகமேது? கவலையேது? அவர் ஆனந்தமே வடிவானவரன்றோ!

(ஓம் விஶோகாய நம:)

824. ஶோகநாஶந:

பக்தர்களின் கவலையை விரட்டுபவர். உலகியலில் உலா வருவதன்றோ பெருங்கவலை. அக்கவலையை ஆன்மஞானத்தைத் தந்து ஒழித்தருள்பவர்.

‘தரதி ஶோகமாத்மவித்’ (சாந்தோக்ய உப. 7/1/3)

(ஓம் ஶோகநாஶநாய நம:)

த்ரிலோகபஸ்த்ரிலோகேஶ:

ஸர்வஶுத்3தி4ரதோ4க்ஷஜ: ।

அவ்யக்தலக்ஷணோ தே3வோ

வ்யக்தாவ்யக்தோ விஶாம்பதி: ॥ 108 ॥

825. த்ரிலோகப:

மண், விண், பாதாளம் என்கிற மூவுலகங்களையும் காத்தருள்பவர்.

(ஓம் த்ரிலோகபாய நம:)

826. த்ரிலோகேஶ:

மூவுலகங்கட்கும் ஒப்பற்ற ஒரே தலைவர்.

‘ஏஷ லோகபால: ஏஷ லோகேஶ:’ (கௌஷீதகீ உப. 3)

(ஓம் த்ரிலோகேஶாய நம:)

827. ஸர்வஶுத்3தி4:

அனைத்தையும் தூய்மைப்படுத்துபவர். கங்கையின் திருநாமத்தை உச்சரிப்பதே நம்மைத் தூய்மைப்படுத்துகிறது. அத்தூயதான கங்கை இறைவரது சடையில். ஆக, இறைவன் அனைத்தையும் தூயதாக்குபவர்.

(ஓம் ஸர்வஶுத்34யே நம:)

828. அதோ4க்ஷஜ:

புலன்களுக்கும் அவற்றின் நுகர்ப்பொருட்களுக்கும் எட்டாமல் தாண்டி நிற்பவர்.

(அல்லது) ‘அதோ4 நக்ஷீயதே ஜாது யஸ்மாத் தஸ்மாத் அதோ4க்ஷஜ:’ (ஸ்ரீமகாபாரதம், உத்யோக பர்வம் 69/10).

பிறப்பிறப்பு என்கிற தளையற்றவர். நித்யமானவர். குறைவற்றவர்.

(அல்லது) ‘ஆகாயம் — அக்ஷம்’, ‘பூமி — அத4:’ — இவ்விரண்டையும் தாங்கி நிற்கும் விராட் புருஷராக விளங்குபவர்.

(அல்லது) யாராலும் எப்படியெல்லாம் அனுபவிக்கப்பட்டாலும் சிறிதும் குறைவு படாதவர்.

(ஓம் அதோ4க்ஷஜாய நம:)

829. அவ்யக்தலக்ஷணோ தே3வ:

இதுதான், இப்படித்தான் என்று நிச்சயித்துக் கூறவோ, சிந்திக்கவோ முடியாத ஒப்பற்ற பரமன்.

‘விரூபேப்4யோ விஶ்வரூபேப்4யஶ்சவோ நம:’ என்கிறது ஸ்ரீருத்ரம்.

‘பிறப்பானைப் பிறவாத பெருமையானைப் பெரியானை அரியானைப் பெண் ஆண் ஆய நிறத்தானை நின்மலனை’; ‘விளைக்கின்ற நீராகி வித்துமாகி விண்ணொடு மண்ணாகி ............. சோதியாகித் தூண்டரிய சுடராகி’ — இவ்வாறான இறைவனுக்கு என்ன இலக்கணம் கூறுவது? என்கிறார் அப்பர் பெருமான்.

(ஓம் அவ்யக்தலக்ஷணாய தே3வாய நம:)

830. வ்யக்தாவ்யக்த:

ஸ்தூலமாகவும் (கண்ணுக்குத் தெரியுமாறும்), சூட்சுமமாகவும் (புலன்களுக்கெட்டாத தன்மையனாகவும்) விளங்குபவர்.

(அல்லது) ஸ்தூலமான உடலாகவும், சூக்குமமான உயிராகவும் விளங்குகிறார். (அல்லது) மெய்யடியார்கட்குத் தோற்றமளிப்பவராகவும், தீயவர்கட்குத் தோன்றாதவராகவும் விளங்குபவர்.

திருவிளையாடல் என்கிற காரணம் காட்டி உலகமான பிரபஞ்ச வடிவில் புலப்படுபவரான இறைவனே பரம்பொருள் என்கிற நிலையில் புலப்படாதவராக விளங்குகிறார்.

(ஓம் வ்யக்தாய அவ்யக்தாய நம:)

831. விஶாம்பதி:

அகில உலக மக்களையும் காத்தருள்பவர்.

(ஓம் விஶாம்பதயே நம:)

வரஶீலோ வரகு3ண:

ஸாரோ மாநத4நோ மய: ।

ப்3ரஹ்மா விஷ்ணு: ப்ரஜாபாலோ

ஹம்ஸோ ஹம்ஸக3திர்வய: ॥ 109 ॥

832. வரஶீல:

உயர்ந்த ஒழுக்கமுடையவர். பெருந்தன்மையர். உயிரினும் பெரிதான ஒழுக்கத்தை முறைப்படுத்தி அருளியவர் இறைவரே. ஆக அவரன்றோ பெருமையான ஒழுக்கமுடையவர்.

(ஓம் வரஶீலாய நம:)

833. வரகு3ண:

நற்குணங்கள் அனைத்தும் ஒருங்கே கொண்டவர். இவரது சேர்க்கையால் முக்குணங்களுக்கும் பெருமை. முக்குணங்களிலும் சிறந்ததான சத்துவகுணமாக இருப்பவர்.

(ஓம் வரகு3ணாய நம:)

834. ஸார:

அனைத்து சாஸ்திரங்கட்கும் ஆதியானது வேதம். அதுவே உயர்ந்தது. அதன் சாரச் சுருக்கம் உபநிடதங்கள். அதன் சாரம் ‘ஓம்’ என்னும் பிரணவம். அந்தப் பிரணவமாக இருப்பவர்.

‘ஸாமவேத சாரம்’ என்கிறார் தியாகராஜ சுவாமிகள் சித்தரஞ்ஜனி ராகக் கீர்த்தனையில்.

(ஓம் ஸாராய நம:)

835. மாநத4ந:

மானத்தையே செல்வமெனக் கொண்டவர்.

(ஓம் மாநத4நாய நம:)

836. மய:

முக்தி இன்பமாய் விளங்குபவர். முக்திதானே பேரின்பம்.

‘மயோப4வே ச ..... மயஸ்கராய ச’ என்கிறது ஸ்ரீருத்ரம்.

‘மயோபூ4:’ — முக்தி இன்பமாய் விளங்குபவர். (மய: ஸுக2ம் பாவயதீதி மயோபூ4:)

‘மயஸ்கர:’ — குருநாதர் வடிவில் தோன்றி மோட்ச இன்பத்தைத் தருபவர்.

‘பாசமாம் பற்றறுத்துப் பாரிக்கும் ஆரியனே’ (திருவாசகம், சிவபுராணம் 64வது வரி), ‘ஈர்த்து என்னை ஆட்கொண்ட எந்தை பெருமானே’ (திருவாசகம், சிவபுராணம் 74வது வரி) என்கிறார் மணிவாசகர்.

(ஓம் மயாய நம:)

837. ப்3ரஹ்மா

படைக்கும் கடவுளான நான்முகனாக இருப்பவர்.

(ஓம் ப்3ரஹ்மணே நம:)

838. விஷ்ணு: ப்ரஜாபால:

படைத்த ஜீவராசிகளைக் காத்தருளும் ஸ்ரீமந்நாராயணராக விளங்குபவர்.

(ஓம் விஷ்ணுவே ப்ரஜாபாலாய நம:)

839. ஹம்ஸ:

அஹம் + ஸ: — ‘நான் அவரே’, ஸோ + அஹம் — ‘அவரே நான்’ என்று ஜீவனையும் பரமனையும் ஒன்றாகப் பாவிப்பதாகிறது. இந்தப் பாவனை திடப்படும்போது உலகியல் துன்பம் அழிகிறது. ஆக உலகியல் பயத்தை நீக்குபவர்.

(அல்லது) பற்றற்ற துறவிகள் மற்றும் ஞானிகள் ‘ஹம்ஸர்கள்’ எனப்படுவர். இவ்வடிவில் குருவாக வந்து அருளுபவர். (திருநாமா 836—ல் விளக்கம் காண்க.) (அல்லது) அன்னப் பறவையாகத் தோன்றியவர். (அல்லது) ‘ஹம்ஸ: ஶுசிஷத்’ (ரிக் வேதம் 3/7/14).

‘ஸர்வத்ர ஸர்வதா33ந்தா யோ ஹம்ஸோ யோஸௌ’ என்கிற சுருதியின்படி சூரியனாக விளங்குபவர்.

(அல்லது) அனைத்து ஜீவர்களின் உடல்களிலும் புகுவதால் ‘ஹம்ஸ:’

(ஓம் ஹம்ஸாய நம:)

840. ஹம்ஸக3தி:

பாலையும் நீரையும் கலந்து வைக்க (அன்னப்பறவை) பாலை மட்டும் உண்டு நீரை ஒதுக்கிவிடுவதுபோல், இறைவன் நம் குற்றங்களை நீக்கி, நாம் செய்த நற்செயல்களை மட்டுமே எண்ணிப் பார்த்து அருள்புரிபவர்.

அன்னம் போல் அழகாக நடப்பவர்.

(ஓம் ஹம்ஸக3தயே நம:)

841. வய:

வானத்தில் உலா வரும் கருடனான பறவையாக இருப்பவர். ‘வேதா3த்மா விஹகே3ஶ்வர:’ என்கிற சூக்தப்படி வேதமே வடிவெடுத்த கருடனாக விளங்குபவர்.

(ஓம் வயஸே நம:)

வேதா4 விதா4தா தா4தா ச

ஸ்ரஷ்டா ஹர்தா சதுர்முக2: ।

கைலாஸஶிக2ராவாஸீ

ஸர்வாவாஸீ ஸதா33தி: ॥ 110 ॥

842. வேதா4 விதா4தா தா4தா

அ) வேதா4

ரஜோ குணத்தை ஏற்று உலகைப் படைக்கும் பிரும்மதேவராக விளங்குபவர். (அல்லது) அளவிடற்கரிய மங்களகரமான பெருமைகளைப் பக்தர்கட்கு அருளுபவர்.

(ஓம் வேத4ஸே நம:)

ஆ) விதா4தா

பிரும்மதேவனைப் படைத்த இறைவர். படைத்த ஜீவராசிகள் வினைப்பயனுக்கேற்றவாறு தனுகரண போகங்களை அனுபவிக்கவும், உலகம் இவ்வாறுதான் இயங்க வேண்டும் என்கிற வழிமுறையை வகுத்துக் கொடுக்கவும் வேதத்தைப் பிரும்மதேவருக்கு அளித்தவர்.

(ஓம் விதா4த்ரே நம:)

இ) தா4தா

தாங்குபவர். ஆதார சக்தி தத்துவமாக விளங்கி உலகைத் தாங்குபவர். படைக்கும்போது உலகை முன்னிருந்தபடியே படைப்பவர்.

‘தா4தா யதா2 பூர்வமகல்பயத்’ (புருஷசூக்தம்)

இந்த மூன்று நாமாக்களையும் ஒன்றாகச் சேர்த்து பிரும்மதேவராகவும், தாதா, விதாதா என்கிற தேவதா சொரூபங்களாகவும் விளங்குபவர் என்றும் பொருள் கொள்ளலாம். தனித்தனி நாமாக்களாகக் கொண்டால் பொருள் நன்கு விளங்கும்.

(ஓம் தா4த்ரே நம:)

843. ஸ்ரஷ்டா

படைப்பவர். முன்வினைப்பயனாக இவ்வுடலைப் பெற இருப்பவர்கட்கு அந்தந்த யோனிகளில் மீண்டும் படைப்பவர்.

‘விஶ்வஸ்ய ஸ்ரஷ்டாரம் அநேகரூபம்’ (சுவேதாசுவதர உப. 4/14)

பிரும்மதேவரைப் படைத்து அவர் வாயிலாக உலகைப் படைப்பவர்.

‘ஸ இமாந் லோகாந் அஸ்ருஜத’ (ஐதரேயம் 1/2)

‘படைத்துங்காத்தும் கரந்தருளும் நின்

திருவருளை எங்ஙனம் நினைந்து உன்னுவனே’

என்பது சான்றோர் வாக்கு.

(ஓம் ஸ்ரஷ்ட்ரே நம:)

844. ஹர்தா

படைத்த ஜீவராசிகளை அவரவர் முடிவு காலத்தில் அழித்தருள்பவர்.

(ஓம் ஹர்த்ரே நம:)

845. சதுர்முக2:

நான்முகக்கடவுளான படைக்கும் கடவுள் பிரும்மதேவர்.

(ஓம் சதுர்முகா2ய நம:)

846. கைலாஸஶிக2ராவாஸீ

திருக்கயிலையில் நித்தியவாசம் செய்பவர்.

‘கைலாசசிக2ரே ரம்யே ஶங்கரஸ்ய சிவாலயே’ என்பது சுருதி.

‘புரந்தரன் முதலாகிய புங்கவர் ............ பரிந்து போற்றிப் பயில்வது அம்மால்வரை’ எனப் போற்றப் பெறும் திருக்கயிலை மலை என்கிறார் கச்சியப்ப சிவாசார்யார் கந்தபுராணத்தில். அம்மலை சிவபிரானைப் போலத் திருவருளைத் தருவது.

‘பாசம் நீக்கித் தன்பாற்படும் நல்லருள் ஈசன் நல்கும் இயல்பென .............. வீசுகின்றது வெள்ளியங்குன்றமே’.

‘நமோ கி3ரிஶாய ச’ (5/1) என்கிறது ஸ்ரீருத்ரம்.

(ஓம் கைலாஸஶிக2ராவாஸிநே நம:)

847. ஸர்வாவாஸீ

எங்கும் நீக்கமற நிறைந்துள்ளவர்.

(ஓம் ஸர்வாவாஸிநே நம:)

848. ஸதா33தி:

எங்கும் என்றும் ஓடிக் கொண்டே இருக்கும் வாயுதேவர். வாயுதேவருக்கு வேகமாக ஓடும் தன்மையைத் தந்தவர். ‘பீ4ஷாஸ்மாத்3வாத: பவதே’ என்று இவரது பயத்தினால்தான் வாயு பகவான் வீசுகிறார் என்கிறது சுருதி.

(அல்லது) அன்பர்கள் கூவி அழைத்த குரலுக்கு ஏன் என்று கேட்க வேகமாக ஓடி வருபவர், இறைவன்.

(ஓம் ஸதா33தயே நம:)

ஹிரண்யக3ர்போ4 த்3ருஹிணோ

பூ4தபாலோ2 பூ4பதி: ।

ஸத்3யோகீ3 யோக3வித்3யோகீ3

வரதோ3 ப்3ராஹ்மணப்ரிய: ॥ 111 ॥

849. ஹிரண்யகர்ப4:

ஒளி பொருந்திய அண்டத்தின் நடுவில் கருவாக விளங்குபவர். பரப்பிரும்மத்தினால் முதன்முதலில் படைக்கப்பட்டவர்.

‘ஹிரண்யக3ர்ப4: ஸமவர்த்ததாக்3ரே’ (தை. ஸம். 4/1/8)

குறைகளும் கேடுகளும் அற்று என்றும் அழியாது நிலைத்து நிற்கும் சத்துவ வடிவான பொன்மலை திருக்கயிலை. அதன் நடுவில் இருப்பவர்.

‘எய்தினோர் தேசுமாற்றிச் சிறந்ததன் மெய்யொளி வீசுகின்றது’ என்பது கந்தபுராணம்.

(ஓம் ஹிரண்யக3ர்பா4ய நம:)

850. த்3ருஹிண:

படைக்கும் கடவுளான பிரும்மதேவராக இருப்பவர்.

(ஓம் த்3ருஹிணே நம:)

851. பூ4தபால:

அகில உலக ஜீவராசிகளையும் காத்தருள்பவர்.

(ஓம் பூ4தபாலாய நம:)

852. பூ4பதி:

அகில உலகநாயகர்.

(ஓம் பூ4பதயே நம:)

853. ஸத்3யோகீ3

சாதுக்களான அடியார்கள் ஒன்றுகூடி மகிழும் இடம்.

(அல்லது) யோகிகளுக்குள் சிறந்தவர்.

(அல்லது) மெய்யடியார்களைத் தன்னோடு இணைத்துக் கொள்பவர்.

(ஓம் ஸத்3யோகி3நே நம:)

854. யோக3வித்3யோகீ3

எட்டு அங்கங்கள் கொண்ட யோக முறைகளின் நெறியறிந்த சிறந்த யோக புருஷர். தன்னைத் தானே தன்னிடம் கண்டு இன்புறும் சமாதி நிலையில் நிற்பவர். கூடாரையும் வெல்லும் சீர்மை அறிந்தவர்.

(ஓம் யோக3வித்3யோகி3நே நம:)

855. வரத3:

‘வர:’ — சிறந்தது. விரும்பப்படுவது. மனம் விரும்புவது என்றும் உயர்ந்ததையே. நாடுவதும் உயர்ந்ததையே. விரும்பப்படுவதும் உயர்ந்ததும் ஆன்மாவே. அந்த ஆன்ம அறிவைத் தருபவர். முக்தியினும் உயர்ந்ததில்லை. அம்முக்தியையும் தருபவர்.

‘தமீஶாநம் வரத3ம் தே3வமீட்3யம்’ (சுவேதாசுவதர உப. 4/11) என்பது சுருதி.

(அல்லது) அடியார்களின் பக்குவ நிலைக்குத் தகுந்த வரத்தை அளிப்பவர்.

(ஓம் வரதா3ய நம:)

856. ப்3ராஹ்மணப்ரிய:

அந்தணர்களிடம் அன்பு கொண்டவர். இறைவரது மூச்சுக்காற்றான வேதத்தைத் தான் ஓதி உணர்ந்து, பிறருக்கும் அதைக் கற்பித்துக் காத்தருள்பவர்கள் அந்தணர்கள். வேதமான இறைவனைத் தன்னுள் அமருமாறு இடம் தந்த அந்தணர்கள் இறைவனுக்குப் பிரியமானவர்கள். ஆகவே, இறைவனும் அவர்களுக்குப் பிரியமானவர். பிரும்மத்தை அறிந்த ஞானிகள் அந்தணர்கள்.

‘ப்ரியோ ஹி க்ஞாநிநோத்யர்த2ம் அஹம் ஸ ச மம ப்ரிய: ॥’ (ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 7/17) என்று ஞானிகளான அந்தணர்கட்கு மிகவும் பிரியமானவர்.

‘அந்தணர் என்போர் அறவோர்’ என்பது திருக்குறள். அறநெறி தவறாது தானும் நடந்து, பிறரையும் திருத்தி அறநெறிக்குட்படுத்தும் அறவோர்களிடம் அன்பு கொண்டவர்.

(ஓம் ப்3ராஹ்மணப்ரியாய நம:)

தே3வப்ரியோ தே3வநாதோ2

தே3வக்ஞோ தே3வசிந்தக: ।

விஷமாக்ஷோ விஶாலாக்ஷோ

வ்ரு॒ஷதோ3 வ்ரு॒ஷவர்த4ந: ॥ 112 ॥

857. தே3வப்ரியோ தே3வநாத2:

தேவர்கள் அறநெறி தவறாது நிற்பவர்கள் என்பதால் அவர்களிடம் அன்பு கொண்டவர். தேவர்கள் இறைவனையே நம்பியவர்கள். ஆகவே, அவர்கட்குத் தலைவர்.

(ஓம் தே3வப்ரியாய தே3வநாதா2ய நம:)

858. தே3வக்ஞ:

அமரர்களான தேவர்களின் உட்கருத்தையும், தெய்வத்தின் தத்துவத்தையும் உள்ளபடி உணர்ந்தவர்.

(ஓம் தே3வக்ஞாய நம:)

859. தே3வசிந்தக:

அறநெறி ஒழுகும் தேவர்களது நலனையே நினைத்திருப்பவர்.

(ஓம் தே3வசிந்தகாய நம:)

860. விஷமாக்ஷ:

உலகின் இயற்கைக்கு மாறாக முக்கண்களை உடையவர்.

விஷம் போன்று பெருந்துன்பத்தை விளைவிக்கும் மூன்றாவதான நெற்றிக்கண்ணை உடையவர்.

(ஓம் விஷமாக்ஷாய நம:)

861. விஶாலாக்ஷ:

அகன்ற திருக்கண்களை உடையவர்.

அடியவர்களைத் தேடியோடும் அகன்ற கண்களை உடையவர்.

‘புண்ட3ரீகம் ஏவ அக்ஷிணீ’ — ‘அன்றலர்ந்த செந்தாமரை போன்று அழகிய அகன்ற கண்களுடையவர்’ என்பது சுருதி.

(ஓம் விஶாலாக்ஷாய நம:)

862. வ்ரு॒ஷதோ3 வ்ரு॒ஷவர்த4ந:

தர்மத்தைத் தந்தவரும் வளர்ப்பவருமான இறைவன், தக்ஷிணாமூர்த்தியாக தர்மத்தை ஸநகாதிகளுக்குப் போதித்தவர். அதனால் அத்தர்மநெறி, குரு பரம்பரையின் வழியாக உலக மக்களுக்கு எட்டுமாறு வளர்த்தவர்.

(ஓம் வ்ரு॒ஷதா3ய வ்ரு॒ஷவர்த4நாய நம:)

நிர்மமோ நிரஹங்காரோ

நிர்மோஹோ நிருபத்3ரவ: ।

3ர்பஹா த3ர்பதோ3 த்3ரு॒ப்த:

ஸர்வர்துபரிவர்தக: ॥ 113 ॥

863. நிர்மம:

யான், எனது என்பது மமதை. என்னுடையது என்கிற எண்ணம். ‘தன்’னுடன் தொடர்பற்ற பலப்பலப் பொருட்களில் ‘தான்’ தொடர்பு கொள்வதே மமதை. பேத உணர்ச்சி அதிகமாக அதிகமாக இந்த மமதை வளரும். தன்னைத் தவிர வேறொன்றும் இல்லாததால் இறைவன் ‘நிர்மம:’. தன்னுடையது என்கிற உற்றார்—உறவினர், செல்வம் என ஏதுமற்றவர்.

‘கேட்டாரும் அறியாதான் கேடொன்றில்லான் கிளையிலான்’ (திருவாசகம், திருச்சதகம் 28)

(ஓம் நிர்மமாய நம:)

864. நிரஹங்கார:

‘தான்’ என்கிற ‘சித்’ அல்லாத ஜடப்பொருள் செய்ததைத் தான் செய்ததாகத் தன்மேல் ஏற்றுப் பார்ப்பது ‘அஹம்+காரம்’. செய்பவனைச் செய்யாதவன் என்றும், செய்யாதவனைச் செய்தவன் என்றும் நினைப்பதுதான் அஹங்காரம். இது பிரமையால் தோன்றுவது. இந்தப் பிரமையற்றவன் இறைவன்.

தன்னைத் தவிர வேறொன்றில்லை என்பதால் ‘நிரஹங்காரன்’. ‘அஹம்’ என்பதற்றவர்.

(ஓம் நிரஹங்காராய நம:)

865. நிர்மோஹ:

மதிமயக்கமற்றவர்.

நினைக்கும் பொருள் கிட்டாதபோது கோபம் தோன்றுகிறது. கோபம் மதிமயக்கத்தைத் தருகிறது. அனைத்தையும் இழந்துவிட்டது போன்ற கலக்கத்தை (மயக்கத்தை)த் தருகிறது. இறைவனுக்கோ பெறுவது—இழப்பது என்பதே இல்லை. ஆகவே மயக்கமும் இல்லை.

(ஓம் நிர்மோஹாய நம:)

866. நிருபத்3ரவ:

எவ்விதத் தொல்லைகளும் அற்றவர்.

துன்பங்கள் முன்வினைப் பயனாக வருபவை. இறைவனுக்கு முன்வினைப்பயன் ஏதுமில்லை என்பதால் உபத்திரவமான தொல்லைகள் அற்றவர்.

(ஓம் நிருபத்3ரவாய நம:)

867. த3ர்பஹா த3ர்பத3:

அ) த3ர்பஹா

அறநெறிகளை மீறுபவர்களின் கொட்டத்தை (செருக்கை)த் தகர்ப்பவர். அறநெறியில் நிற்பவர்களும் சிலசமயம் ‘தான்’ செய்ததாக மார்தட்டிக் கொள்வர். அவ்வாறு அவர்கள் செருக்கடையும்போது இறைவன் அவர்களது செருக்கை அடக்குகிறார்.

(ஓம் த3ர்பக்4நே நம:)

ஆ) த3ர்பத3:

செருக்கைத் தருபவர்.

அறநெறியாளர்கள் மறநெறியாளர்களால் அல்லல்படுப்படும்போது, அந்த அறநெறியாளர்கட்குச் செருக்கை (இறுமாப்பை) ஊட்டி மறநெறியாளர்களை எதிர்க்கச் செய்பவர்.

(ஓம் த3ர்பதா3ய நம:)

868. த்3ரு॒ப்த:

திளைத்திருப்பவர்.

தன்னிலையான பேரானந்தத்தில் மூழ்கித் திளைத்திருப்பவர்.

(ஓம் த்3ரு॒ப்தாய நம:)

869. ஸர்வர்துபரிவர்தக:

ருதுக்களான காலங்கள் அனைத்தையும் வரிசையாக ஒழுங்குப்படுத்துபவர்.

(ஓம் ஸர்வர்துபரிவர்தகாய நம:)

ஸஹஸ்ரஜித் ஸஹஸ்ரார்சி:

ஸ்நிக்34ப்ரக்ரு॒தித3க்ஷிண: ।

பூ4தப4வ்யப4வந்நாத2:

ப்ரப4வோ பூ4திநாஶந: ॥ 114 ॥

870. ஸஹஸ்ரஜித்

ஆயிரமாயிரம் பகைவர்களை வெற்றி கொள்பவர்.

ஆயிரம் யுகங்கள் கொண்ட கல்பம் முழுதும் கண்வளர்ந்தபடி (தியானத்தில்) விளங்குபவர்.

(ஓம் ஸஹஸ்ரஜிதே நம:)

871. ஸஹஸ்ரார்சி:

ஆயிரமாயிரம் கிரணங்களோடு பிரகாசிக்கும் சூரிய ரூபர்.

(அல்லது) ‘அர்ச்யத இதி அர்சி:’ என்று கொண்டாடத்தக்க ஆயிரமாயிரம் நற்குணங்கள் கொண்டவர்.

(அல்லது) ‘ஸஹஸ்ராணி அர்சீம்ஷி யஸ்ய’ என்று எண்ணற்ற புலன்களின் செயல்கள் மூலம் பலவிதமான ஞானங்களோடு மெய்யறிவோடு கூடின ‘ப்ரமாதா’ என்கிற அந்தராத்மாவான நிர்குண பிரும்மமாக இருப்பவர்.

(ஓம் ஸஹஸ்ரார்சிஷே நம:)

872. ஸ்நிக்34ப்ரக்ரு॒தித3க்ஷிண:

அன்புள்ளமும் பெருந்தன்மையும் உடையவர்.

நாயினும் கடைப்பட்ட நம்முடைய ஏதோவொரு குணத்தையும் நற்செயலையும் மிகவும் எளிதாக எடுத்துக் கொண்டு அன்போடு நம்மைக் காத்தருளும் பெருங்குணத்தவர்.

(இறைவா!) ‘யாது நீ பெற்றது ஒன்று என்பால்?’ (திருவாசகம், கோயில் திருப்பதிகம் 10) என்று மணிவாசகர் கேட்கிறார். இதற்கு விடையையும் தானே கூறுகிறார்—— ‘தந்தது உன் தன்னைக் கொண்டது என் தன்னைச் சங்கரா ஆர் கொலோ சதுரர்’ (திருவாசகம், கோயில் திருப்பதிகம் 10).

நம்மிடமிருந்து ஒன்றும் பெறாது நமக்கு ‘தனுகரண போகங்களை’த் தந்துள்ளாரே இறைவன். அதுவே அவரது அன்புள்ளமும் பெருங்குணமும் பெருநிலையும் ஆகும்.

(ஓம் ஸ்நிக்34ப்ரக்ரு॒தித3க்ஷிணாய நம:)

873. பூ4தப4வ்யப4வந்நாத2:

சென்ற காலம், நிகழ்காலம், எதிர்காலம் என்னும் முக்காலங்களுக்கும் தலைவர்.

‘அப ஏவ ஸஸர்ஜாதோ3 என்கிற சுருதிப்படி முதலில் படைக்கப்பட்ட நீரிலிருந்து நம் வரைக்கும் இனித் தோன்றப் போகின்ற அனைத்திற்கும் இவரே தலைவர்.

‘ஈஶாநோ பூ4தப4வ்யஸ்ய ஸ ஏவாத்3ய ஸ உ ஶ்வ:’ (கட உப. 2/1/13)

நேற்றும் இன்றும் நாளையும் இவரே தலைவர்.

(ஓம் பூ4தப4வ்யப4வந்நாதா2ய நம:)

874. ப்ரப4வ:

மகாபூதங்கள் என்கிற மூலப்பொருள்கள் தோன்றிய இடம். அனைத்தும் தோன்றுவதற்கான மூலகாரணர்.

‘ப்ரகர்ஷேண பவதி’ என்று தான் எடுத்த திருவவதாரத்தில் எவ்வித மாசும் தன்னை ஒட்டாதவாறும், தன்னை அண்டியவர்களது மாசுகளைப் போக்குவதற்கெனவும் திவ்வியமான திருவவதாரம் எடுத்தவர். ஸ்ரீசங்கரபகவத்பாதர்களாக அவதாரம் செய்தவர்.

(ஓம் ப்ரப4வே நம:)

875. பூ4திநாஶந:

வேதநெறியான அறநெறிகளை விட்டொழித்த தீயோர்களின் செல்வத்தை அழிப்பவர்.

(ஓம் பூ4திநாஶநாய நம:)

அர்தோ2நர்தோ2 மஹாகோஶ:

பரகார்யைகபண்டி3த: ।

நிஷ்கண்ட2க: க்ரு॒தாநந்தோ3

நிர்வ்யாஜோ வ்யாஜமர்த3ந: ॥ 115 ॥

876. அர்த2:

வேண்டப் பெறுபவர்.

உலகில் இன்பம் தரும் அனைத்துப் பொருட்களும் ஆனந்தமே வடிவான சிவனாரது சிறுசிறு துளிகளான அம்சங்களே ஆகும். ஆகவே, அழியாத பேரானந்தமாக நாடப் பெறுபவர். (‘அர்த்2யதே இதி:’)

‘ஏதஸ்யைவாநந்த3ஸ்ய அந்யாநி பூ4தாநி மாத்ராமுப ஜீவந்தி’ (ப்ரு. உப. 4/3/32)

(அல்லது) அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்கிற நான்கு பெரும்பேறுகளாக இருப்பவர். யோகிகளான பேரறிஞர்களால் வேண்டப்படுபவர்.

‘வேண்டுங்கால் வேண்டும் பிறவாமை மற்றது

வேண்டாமை வேண்ட வரும்.’

— திருக்குறள் 362

என்கிற குறளுக்கேற்ப மெய்யடியார்களால் வேண்டப்படும் பிறவாமையை அளிப்பவர்.

(ஓம் அர்தா2ய நம:)

877. அநர்த2:

வேண்டுதல் இல்லாதவர். அனைத்தும் நிரம்பப் பெற்றவராதலால் வேண்டுதல் என்று ஒன்றுமில்லாதவர். இவரை விட்டுத் தனித்ததொன்று இருக்குமாயின் அன்றோ வேண்டுவது.

‘ஸர்வ43ந்த4: ஸர்வரஸ:’ என்று அனைத்தும் அவரே. ஆகவே, வேண்டுதலற்றவர்.

(ஓம் அநர்தா2ய நம:)

878. மஹாகோஶ:

அள்ள அள்ளக் குறையாத சங்கநிதி, பதுமநிதி என்கிற இரண்டு பெரிய பொக்கிஷங்களை உடையவர்.

(அல்லது) அன்னமயம், பிராணமயம், மனோமயம், விஞ்ஞானமயம், ஆனந்தமயம் என்கிற பஞ்சகோசங்களால் (மறைப்புகளால்) மறைக்கப்பட்டுள்ள ஆன்மாவாக நம் உடலில் விளங்குபவர் (தை. உப. 2/20).

(ஓம் மஹாகோஶாய நம:)

879. பரகார்யைகபண்டி3த:

பிறரது வேண்டுதல்களை நிறைவேற்றி வைப்பதிலேயே ஊன்றியிருக்கும் அறிஞர்.

(அல்லது) இறைவன் வேறு, தான் வேறு என்ற துவைத எண்ணத்தில் இருக்கும் ஜீவான்மாக்களின் எண்ணங்களையும் செயல்களையும் நன்கு ஊன்றிக் கவனித்து அதற்கேற்பப் பலன்களைத் தருவதில் வல்லவர்.

(ஓம் பரகார்யைகபண்டி3தாய நம:)

880. நிஷ்கண்ட2க:

பகையற்றவர். நாம் வேண்டுவதையே பிறரும் வேண்டினால் அவன் நமக்குப் பகைவனாகிறான். இறைவருக்கு வேண்டுதல் ஏதுமில்லை. அதனால் பகைவனும் இல்லை.

(ஓம் நிஷ்கண்ட2காய நம:)

881. க்ரு॒தாநந்த3:

‘ஆநந்தோ3 ப்3ரஹ்மேதி வ்யஜாநாத்’ (தைத்திரீய உப. 3/6) என்று ஆனந்தமே வடிவான பரப்பிரும்ம இறைவன். அவருக்கோ வேண்டுதலும் இல்லை; வேண்டாமையும் இல்லை. அவர் நித்யானந்தர். ஆனாலும் அடியார்களை ஆனந்தப்படுத்துவதையே தன் ஆனந்தமாகச் செய்து கொள்பவர். ஆகவே ‘க்ரு॒தாநந்த3:’.

(ஓம் க்ரு॒தாநந்தா3ய நம:)

882. நிர்வ்யாஜோ வ்யாஜமர்த3ந:

தானும் கவடற்றுப் பிறரது கவடையும் அழிப்பவர்.

(அல்லது) ‘வ்யாஜம்’ — பொய்க்காரணம். இறைவனோ அனைத்திற்கும் காரணமான ஸத்ய வஸ்து. ஆகவே, அவருக்கென எந்தவொரு பொய்க்காரணமும் இருக்க முடியாது. அதனால், அவர் நிர்வ்யாஜர். பொய்க்காரணம் கொண்டு தொழுவார்களது காரணத்தை உடைத்தெறிபவர். ஆதலால் வியாஜமர்தனர்.

(ஓம் நிர்வ்யாஜோ வ்யாஜமர்த3நாய நம:)

ஸத்வவாந்ஸாத்விக: ஸத்யகீர்தி:

ஸ்நேஹக்ரு॒தாக3ம: ।

அகம்பிதோ கு3ணக்3ராஹீ

நைகாத்மா நைககர்மக்ரு॒த் ॥ 116 ॥

883. ஸத்வவாந்

மனத்திட்பம் உடையவர்.

போரில் முன் செல்லும் சூரத்தனமும், கலக்கமுற வேண்டிய நிலையிலும் கலக்கமுறாத தீரத்தன்மையும் கொண்டவர்.

‘முப்பத்து மூவர் அமரர்க்கு முன்சென்று கப்பம் தவிர்க்கும் கலியே’ என்கிறார் ஆண்டாள் நாச்சியார்.

‘நமோ அக்3ரேவதா4ய ச தூ3ரேவதா4ய ச’ (ஸ்ரீருத்ரம் 8/1).

வீரத்தின் விளைநிலம். மோக்ஷத்திற்குக் காரணமான சத்துவத்திற்கு இருப்பிடமானவர்.

(ஓம் ஸத்வவதே நம:)

884. ஸாத்விக:

சத்துவ குணமே வடிவெடுத்தவர்.

முக்குணங்களை ஏற்று முத்தொழில்களைப் புரிபவராயினும் தன் தண்ணருளேயான (கருணையேயான) சாத்விக குணத்தை ஏற்றுக் காத்தருள்வதைச் செய்கிறவர்.

சத்துவ குணத்தின் செயல்களான தர்மம், ஞானம், வைராக்கியம், ஐசுவரியம் என்பனவற்றைத் தனதாக்கிக் கொண்டவர்.

(ஓம் ஸாத்விகாய நம:)

885. ஸத்யகீர்தி:

தேவரும் மூவரும் போற்றிப் புகழ முடியாத நிறை கீர்த்தியாளர்.

வாக்கிற்கும் மனதிற்கும் எட்டாத பொய்யில்லாத பெருங்கீர்த்திமான். புனைந்து கூற வேண்டிய புகழற்றவர். உண்மையில் விளங்கும் பெருங்கீர்த்திகளில் ஒரு திவிலையைக் கூட வேதங்களாலும் சொல்லி முடியவில்லை எனில் புனைந்து வேறு புகழ் பாட வேண்டுமா?

(ஓம் ஸத்யகீர்தயே நம:)

886. ஸ்நேஹக்ரு॒தாக3ம:

(இறைவன்) மக்கள்பால் கொண்ட கருணையால் அறநெறிகளையும் அதற்கான வேதங்கள், அதன் ஆறு அங்கங்கள், ஆகமங்கள் முதலியன அனைத்தும் படைத்துத் தந்துள்ளவர்.

‘யோ வை வேதா3ம் ச ப்ரஹிணோதி’ என்கிறது உபநிடதங்கள்.

(ஓம் ஸ்நேஹக்ரு॒தாக3மாய நம:)

887. அகம்பித:

நடுக்கமற்றவர். நடுங்காதவர். உறுதியாக நிலைத்து நிற்பவர்.

‘பீ4ஷாஸ்மாத்3வாத: பவதே’ — ‘இவரிடம் கொண்ட பயத்தினால் வாயு பகவான் வீசுகிறார்’ என்றவாறு, தான் நடுங்காது நின்று பிறரை நடுங்க வைப்பவர்.

(ஓம் அகம்பிதாய நம:)

888. கு3ணக்3ராஹீ

நற்குணங்களை மட்டுமே கணிசிப்பவர்.

‘குணங்கள் சொல்லியும் குற்றங்கள் பேசியும் வணங்கி வாழ்த்துவர் அன்புடையாரெல்லாம்’ — ‘இறைவரது குணங்களைப் புகழ்ந்து, அது போழ்து தங்கள் குற்றங்களைச் சொல்லியும் வாழ்த்துவர் மக்கள்’ என்கிறார் அப்பர் பெருமான்.

‘தான் ஈன்ற கன்றின் மேலுள்ள மாசுகளைத் தாய்ப்பசு அசுத்தமென நினைக்காமல் அதை நாக்கால் நக்கித் தானெடுத்துக் கொண்டு கன்றைச் சுத்தி செய்வதுபோல், இறைவன் நம் அவகுணங்களைக் கவனிக்காது நற்குணங்களை மட்டும் கவனிப்பார்’ என்பதை மாணிக்கவாசகர் ‘கன்றை நினைந்தெழுதாய் என வந்த கணக்கு அது’ (திருவாசகம், திருப்படை ஆட்சி 2) என்று கூறுகிறார்.

(ஓம் கு3ணக்3ராஹிநே நம:)

889. நைகாத்மா நைககர்மக்ரு॒த்

இதை இரு நாமாக்களாகக் கொள்க.

அ) நைகாத்மா

பலப்பலத் திருமேனிகளில் தோன்றுபவர்.

எண்பத்து நான்கு லட்சம் ஜீவராசிகளிலும் அதனதன் ஆன்மாவாக விளங்குவதால் பலப்பலத் திருமேனிகள் உடையவர்.

(ஓம் நைகாத்மநே நம:)

ஆ) நைககர்மக்ரு॒த்

எத்தனை ஜீவராசிகளுண்டோ, அத்தனை ஜீவராசிகளினுள்ளும் இருந்து அதனதன் வேலைகளைச் செய்வதால் பலப்பல வேலைகளைச் செய்பவராகிறார். (அல்லது) என்றும் மோன நிஷ்டையிலிருப்பதால் ஒரு வேலையும் செய்யாதிருப்பவரும் அவரே.

(ஓம் நைககர்மக்ரு॒தே நம:)

ஸுப்ரீத: ஸுமுக2: ஸூக்ஷ்ம:

ஸுகரோ த3க்ஷிணாநில: ।

நந்தி3ஸ்கந்த44ரோ து4ர்ய:

ப்ரகட: ப்ரீதிவர்த4ந: ॥ 117 ॥

890. ஸுப்ரீத:

என்றும் தெளிவாக அழகாக விளங்குபவர்.

நல்லோர்களான அடியார்களிடம் அன்பு கொண்டவர். சான்றோர்கட்கு அன்பர்.

‘அஹம் ஸ ச மம ப்ரிய:’ (ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 7/17)

ஜீவராசிகளின் நற்செயல்களைக் கண்டு மகிழ்பவர்.

(ஓம் ஸுப்ரீதாய நம:)

891. ஸுமுக2:

அழகிய திருமுகம் உடையவர்.

‘ப்ரஸந்நவதநம் சாரு பத்மபத்ராயதே க்ஷணம்’ என்கிறது சிவ ரஹஸ்யம்.

தியானிக்கும் பொழுது மனதில் எளிதில் அமரக் கூடிய அழகிய முகத்தவர்.

ஸநகாதிகளுக்கு வேதாந்தத்தை உபதேசிக்கும் திருமுகத்தர்.

(ஓம் ஸுமுகா2ய நம:)

892. ஸூக்ஷ்ம:

நுண்வடிவினர். இதயமான பெருவெளியில் நுண்ணியதான ஆன்மாவாக விளங்குபவர்.

‘ஸூக்ஷ்மோ பூ4த்வா ஶரீராண்யதி4 திஷ்ட2தி’ என்கிறது அதர்வசிர உபநிடதம்.

‘வானாகி மண்ணாகி வளியாகி ஒளியாகி ஊனாகி உயிராகி’ (திருவாசகம், திருச்சதகம் 15) என்பது மாணிக்கவாசகர் திருவாக்கு.

ஐம்பெரும் பூதங்களில் ஆகாயம் தவிர மற்ற நான்கும் புலப்படுபவை. ஆகாயம் புலப்படாதது. அதன் அந்தர்யாமியாக உள்ளதால் மிக மிக நுண்ணியவர்.

‘ஸர்வக3தம் ஸுஸூக்ஷ்மம்’ (முண்டக உப. 1/1/6)

(ஓம் ஸூக்ஷ்மாய நம:)

893. ஸுகர:

அழகிய திருக்கரங்கள் உடையவர்.

நற்செயல்களையே செய்பவர். தீயவர்களான அரக்கர்களை வதிக்கிறார் என்றால், அது தங்கத்தைப் புடம் போடுவது போல். அரக்கர்களது ஆணவத்தைத் தொலைத்து ஆட்கொள்கிறார் என்று பொருள்.

(ஓம் ஸுகராய நம:)

894. த3க்ஷிணாநில:

தென்றல் காற்றாக வீசுபவர்.

‘மாசில் வீணையும் மாலை மதியமும்

வீசு தென்றலும் வீங்கிள வேனிலும்

மூசு வண்டறை பொய்கையும் போன்றதே

ஈசன் எந்தை இணையடி நீழலே’

என்கிறார் அப்பர் பெருமான். மலயமாருதம்போல் இன்பம் அளிப்பவர்.

(ஓம் த3க்ஷிணாநிலாய நம:)

895. நந்தி3ஸ்கந்த44ர:

நந்தியெம்பெருமானின் திருக்கழுத்தில் அமர்ந்திருப்பவர்.

சிவபிரானது வாகனமே நந்தியெம்பெருமான்தானே. ‘வ்ருஷோ வ்ருத்3தோ4 யாநம்’ என்கிறார் ஸ்ரீசங்கரபகவத்பாதர்.

(ஓம் நந்தி3ஸ்கந்த44ராய நம:)

896. து4ர்ய:

உலகைப் படைத்துக் காத்து அழிப்பது என்னும் முத்தொழில்களின் பொறுப்பை ஏற்று, முறைப்படி அதைச் செயலாக்குபவர்.

(ஓம் து4ர்யாய நம:)

897. ப்ரகட:

மெய்யடியார்களுக்கு நேரில் காணக் கிடைப்பவர். பெருந்தவசிகளான ஞானிகளுக்குத் தியானத்தின்போது, அவர்களது இதயத்தாமரையில் தோன்றுபவர்.

(ஓம் ப்ரகடாய நம:)

898. ப்ரீதிவர்த4ந:

அன்பை வளர்ப்பவர். தர்மநெறி தவறுபவர்களையும் திருத்தித் தன்னிடம் சேர்த்துக் கொள்ள, அவர்களது குற்றங்களை மன்னித்து அவர்களிடமும் அன்பு செலுத்துபவர். தான் காட்டும் அன்பினால் மற்றவர்களது அன்பை வளர்ப்பவர். வேண்டுவார் வேண்டுவதை அளித்து மகிழ்பவர்.

(ஓம் ப்ரீதிவர்த4நாய நம:)

அபராஜித: ஸர்வஸத்வோ

கோ3விந்த3: ஸத்வவாஹந: ।

அத்4ரு॒த: ஸ்வத்4ரு॒த: ஸித்34:

பூதமூர்திர்யஶோத4ந: ॥ 118 ॥

899. அபராஜித:

எவராலும் வெல்ல முடியாதவர். உட்பகையான பொறிபுலன்களாலும், வெளிப்பகையான அசுரர் முதலியவர்களாலும் வெற்றிகொள்ள முடியாதவர். இவருக்கு ஆணை இடுபவரோ, இவரது ஆணையை மீறுபவரோ இல்லை. ஆகவே, இவர் வெற்றிகொள்ள இயலாதவர்.

(ஓம் அபராஜிதாய நம:)

900. ஸர்வஸத்வ:

அனைத்து ஜீவராசிகளையும் படைத்தவர். சத்துவ குணம் அனைத்திற்கும் நிலைகளனாக விளங்குபவர்.

(ஓம் ஸர்வஸத்வாய நம:)

901. கோ3விந்த3:

பசுக்களாகிய நம்மால் அடையப் பெறுபவர். ஏனெனில், அவர் பதி.

‘பசூநாம் பதயே நம:’ (ஸ்ரீருத்ரம் 2/1)

‘ஏஷாமீஶே பஶுபதி: பஶூநாம் சதுஷ்ப3தாமுத ச த்3விபதா3ம்’ (சுருதி)

(அல்லது) ‘கோ’ — வேதம். வேதமந்திரங்களாலும் அவற்றின் உச்சிப்பகுதியான உபநிடதங்களாலும் உணர்ந்தறியக் கூடியவர். வேதங்களால் தேடப்படுபவர்.

(ஓம் கோ3விந்தா3ய நம:)

902. ஸத்வவாஹந:

சத்துவ வடிவான காளை மாடு நந்தியெம்பெருமான். அவரைத் தன் வாகனமாகக் கொண்டவர்.

(அல்லது) சத்துவகுணத்தைத் தாங்கி நிற்பவர்.

(ஓம் ஸத்வவாஹநாய நம:)

903. அத்4ரு॒த:

பிறரால் தாங்கப் பெறாதவர். பூமி முதலிய அனைத்தையும் தாங்கும் இவருக்குத் தாங்குபவர் வேறு உளரோ?

‘ஸ ப43வ: கஸ்மிந்ப்ரதிஷ்டித:’ — ‘அந்த இறைவன் எதில் நிலைத்து நிற்கிறார்?’ என்ற கேள்விக்கு, ‘ஸ்வே மஹிம்நி’ — ‘தனது பெருமையினாலே’ என்று பதில் கூறுகிறது சாந்தோக்ய உபநிடதம் (7/24/1).

‘தாமே தமக்குச் சுற்றமும் தாமே தமக்கு விதிவகையும்’ (திருவாசகம், யாத்திரைப் பத்து 3) என்பது இறைவரான சிவனுக்கும், ஜீவனான நமக்கும் பொருந்தும்.

இறைவருக்குத் தாங்கும் ஆதாரம் அவரே. நாம் செய்யும் கர்மவினைகட்குள்ள பயனை அனுபவிப்பவர் நாமே.

(ஓம் அத்4ரு॒தாய நம:)

904. ஸ்வத்4ரு॒த:

தனக்குத் தானே நிலை கொண்டிருப்பவர். தன்னைத் தானே தாங்கி நிற்பவர். இறைவனைத் தவிர வேறொன்று இருந்தால்தானே ‘யார் தாங்குவார்?’ என்கிற கேள்வி எழும்.

(அல்லது) ‘அத்4ரு॒த:’ — ‘வேறொன்றால் தாங்கப் பெறாதவர்’ என்று மனநிறைவு கொள்ளாதவர்களுக்கு விடை கூறுகிறது. ‘ஸ்வத்4ரு॒த:’ — ‘தன்னாலேயே தாங்கப் பெறுபவர்’ என்று.

(ஓம் ஸ்வத்4ரு॒தாய நம:)

905. ஸித்34:

என்றும் இருப்பவர்.

பிறப்பிறப்பு என்பது இருந்தால்தானே இன்று தோன்றினார்—பிறந்தார் எனலாம். இறைவனோ என்றும் இருப்பவர். ஆகவே, ஒரு காலம் குறித்து இன்றுதான் என்று கூற இயலாத தன்மையர்.

‘ஸ தே3வ புரஸ்தாத் ஸித்34ம் ஹி ப்3ரஹ்ம’ (ந்ருஸிம்ஹ உத்தரதாபினீ உப. 9/9)

எண் வகை சித்திகளையும் பெற்ற சித்த புருஷர். மதுரையம்பதியில் சித்தராகத் தோன்றி, கல் யானைக்குக் கரும்பு கொடுத்து உண்ணச் செய்தவர். மாணிக்கவாசகருக்காக நரிகளைப் பரிகளாக்கிப் பாண்டியனுக்களித்த சித்து விளையாட்டைத் திருவிளையாடற்புராணத்தில் காணலாம்.

(ஓம் ஸித்3தா4ய நம:)

906. பூதமூர்தி:

என்றும் தூயதான திருமேனி உடையவர்.

ஐம்பெரும் பூதங்களால் ஆக்கப்பட்ட உடலானது நீரால் புறத்தூய்மையும் வாய்மையால் அகத்தூய்மையும் பெறும். இறைவனது திருமேனியோ ஐம்பெரும் பூதங்களால் ஆக்கப்படாது தன்னிச்சையால் அவராகவே எடுத்துக் கொண்டது. ஆகவே தூய திருமேனியர்.

(ஓம் பூதமூர்தயே நம:)

907. யஶோத4ந:

பெரும் புகழையே பெருந்தனமாகக் கொண்டவர்.

‘புகழும் பெருமையாய் நீயே என்றும்’ (திருநாவுக்கரசர் — தேவாரம்)

‘புகழ்மகள் துணையினர்’ (சம்பந்தமூர்த்தி நாயனார்)

(ஓம் யஶோத4நாய நம:)

வராஹஶ்ரு॒ங்க3த்4ரு॒க்ச்2ரு॒ங்கீ3

3லவாநேகநாயக: ।

ஶ்ருதிப்ரகாஶ: ஶ்ருதிமா—

நேகப3ந்து4ர—நேகக்ரு॒த் ॥ 119 ॥

908. வராஹஶ்ரு॒ங்க3த்4ரு॒க்ச்2ரு॒ங்கீ3

தாருகாவன ரிஷிகள் இறைவனை வதைக்க ஆபிசார வேள்வி செய்ய, அவ்வேள்வியில் இருந்து கிளம்பி எழுந்த வராகமான காட்டுப்பன்றியைக் கொன்று, அதன் கொம்பு போன்ற தித்திப்பற்களை அணிகலனாக இறைவன் அணிந்து கொண்டதால் அவரது திருநாமம் ‘ச்2ரு॒ங்கீ3 (கொம்புள்ளவர்).

(ஓம் வராஹஶ்ரு॒ங்க3த்4ரு॒க்ச்2ரு॒ங்கி3நே நம:)

909. ப3லவாந்

பெருந்திறல் கொண்டவர். இறைவனது திறலுக்கு உவமை உண்டோ?

(ஓம் ப3லவதே நம:)

910. ஏகநாயக:

அகில உலகங்கட்கும் ஒப்பற்ற ஒரே தலைவர்.

‘செழும் பொழில்கள் பயந்து காத்தழிக்கும் மற்றை

மூவர் கோனாய் நின்ற முதல்வன் மூர்த்தி மூதாதை’

— திருவாசகம், திருச்சதகம் 30)

(ஓம் ஏகநாயகாய நம:)

911. ஶ்ருதிப்ரகாஶ:

வேதங்களைப் பெற்று, பிரும்மதேவர் முதலானோருக்கு உபதேசித்து அவற்றைப் பரப்பியவர்.

‘யோ ப்3ருஹ்மாணம் வித3தா4தி பூர்வம் யோ வை வேதா3ம்ஶ்ச ப்ரஹிணோதி தஸ்மை’ (6/18) என்கிறது சுவேதாசுவதர உபநிஷத்.

(ஓம் ஶ்ருதிப்ரகாஶாய நம:)

912. ஶ்ருதிமாந்

வேதங்களையும் அதன் பொருளையும் நன்கறிந்தவர்.

வேதங்களாகவே இருப்பவர். எப்போதும் வேதங்களையே செவி சாய்த்திருப்பவர்.

(ஓம் ஶ்ருதிமதே நம:)

913. ஏகப3ந்து4:

அனைத்து ஜீவராசிகட்கும் ஒரே உறவினன். உலகியல் சுற்றத்தார் என்றோ ஒரு நாள் நம்மைவிட்டு நீங்குவர். ஆன்மாவான இறைவன் என்றென்றும் நம்மோடு இருப்பவர். ஆகவே, அவரே உற்ற உறவினர்.

(ஓம் ஏகப3ந்த4வே நம:)

914. அநேகக்ரு॒த்

பலப்பல உலகங்களையும் படைத்துப் பலவிதமாக, எண்பத்து நான்கு லட்சம் யோனி பேதங்களுள்ள ஜீவராசிகளையும் படைத்தவர்.

(ஓம் அநேகக்ரு॒தே நம:)

ஸ்ரீவத்ஸலஶிவாரம்ப4:

ஶாந்தப4த்3ர: ஸமோ யஶ: ।

பூ4ஶயோ பூ4ஷணோ பூ4திர்—

பூ4தக்ரு॒த்3 பூ4தபா4வந: ॥ 120 ॥

915. ஸ்ரீவத்ஸலஶிவாரம்ப4:

‘ஸ்ரீவத்ஸம்’ என்கிற மருவுடைய ஸ்ரீமந்நாராயணருக்கும் மங்களங்களைச் செய்பவர்.

(ஓம் ஸ்ரீவத்ஸலஶிவாரம்பா4ய நம:)

916. ஶாந்தப4த்3ர:

அமைதியே வடிவான மங்களத் திருமேனியர்.

(ஓம் ஶாந்தப4த்3ராய நம:)

917. ஸம:

எங்கும் எதிலும் ஓரஞ்சாராது நடுநிலையில் நிற்பவர்.

(அல்லது) தோன்றியவை அனைத்தும் தோன்றுதல், இருத்தல், வளர்தல் (வளர்ச்சி), நிற்றல், தேய்தல், மறைதல் என்கிற ஆறுவிதப் பரிணாமத்திற்கு (மாற்றத்திற்கு) உரியன; மாறுதல் அடைபவை. ஆனால், இறைவனுக்கு மாற்றமோ, பரிணாமமோ இல்லை. ஆதலால், என்றும் ஒரே மாதிரி சமமாக இருப்பவர்.

‘ஸம ஆத்மேதி வித்3யாத்’ (கௌஷீதகி உப. 3/9); ‘ஸமோஹம் ஸர்வபூ4தேஷு ந மே த்2வேஷ்யோஸ்தி ந ப்ரிய: ।’ (கீதை 9/29).

(ஓம் ஸமாய நம:)

918. யஶ:

புகழ்வடிவினர். புகழக்கூடிய திருமேனி படைத்தவர்.

(ஓம் யஶஸே நம:)

919. பூ4ஶய:

பூமியில் படுத்திருப்பவர். துறவிகளாக விளங்குகையில் தரையிலே படுத்திருப்பவர்.

(அல்லது) பூமியைத் தன் படுக்கையாகக் கொண்டவர். நிலவுலகில் பலப்பலத் திருத்தலங்களில் கோயில் கொண்டுள்ளவர்.

(ஓம் பூ4ஶயாய நம:)

920. பூ4ஷண:

அனைத்தையும் அழகுபடுத்துபவர். மெய்யடியார்கட்குத் திருவாபரணமாக இருப்பவர்.

(ஓம் பூ4ஷணாய நம:)

921. பூ4தி:

பெருமையின் வடிவானவர்.

‘பூதி’ — இருக்கை, பெருமை, செல்வம், ஆண்மை, அணிமா முதலிய யோகசித்திகள். இவை அனைத்துமாக விளங்குபவர். (அல்லது) ‘விபூ4தி: பூ4தி: ஐஶ்வர்யம்’ என்கிற அமரகோசத்தின்படி வெண்ணீறான திருநீறாக விளங்குபவர்.

‘மந்திரம் ஆவது நீறு

வானவர் மேலது நீறு

சுந்தரம் ஆவது நீறு

துதிக்கப் படுவது நீறு

தந்திரம் ஆவது நீறு

சமயத்தி லுள்ளது நீறு

. . . . . . . . . . . . . . . .

முக்தி தருவது நீறு’

என்கிறார் சம்பந்தமூர்த்தி நாயனார் விபூதியின் பெருமையை. (இன்றும் மந்திரிப்பதென்றால் திருநீற்றால்தான் மந்திரித்துத் தருகிறார்கள்.)

(ஓம் பூ4தயே நம:)

922. பூ4தக்ரு॒த்3

பிரும்மாவாக இருந்து அகில உலக ஜீவராசிகளையும் படைப்பவர்.

தமோ குணத்தை ஏற்று ருத்ரனாக அகிலத்தையும் சிதைத்து உருவில்லாமல் செய்கிறார் (பூ4தாநி க்ருந்த3தி). அவற்றைப் பெருகும்படியும் செய்கிறார்.

‘ஸ விஸ்வக்ருத், ஸஹிஸர்வஸ்ய கர்தா’ (ப்ருஹதாரண்யக உப. 4/4/13)

(ஓம் பூ4தக்ரு॒தே நம:)

923. பூ4தபா4வந:

படைத்த ஜீவராசிகள் அனைத்தையும் வாழச் செய்பவர்.

தனக்குச் சரீர பூதங்களான சகல பூதங்களுக்கும் தாரக, போஷக, போக்யங்களைத் தந்து போஷிப்பவர்.

(ஓம் பூ4தபா4வநாய நம:)

அகம்போ ப4க்திகாயஸ்து

காலஹா நீலலோஹித: ।

ஸத்யவ்ரதமஹாத்யாகீ3

நித்யஶாந்திபராயண: ॥ 121 ॥

924. அகம்ப:

அசைக்க முடியாதவர்.

‘தேந விநா த்ருணமபி ந சலதி’ அவனின்றி ஓரணுவும் அசையாது.

‘ஸ்தாணு:’ — ‘என்றும் அசையாது நிலைத்து நிற்பவர்’ என்பதும் ஒரு திருநாமம்.

(ஓம் அகம்பாய நம:)

925. ப4க்திகாய:

பக்தியையே திருமேனியாகக் கொண்டவர்.

(ஓம் ப4க்திகாயாய நம:)

926. காலஹா

காலத்தை வென்றவர். முக்காலங்கட்கும் எட்டாதவர்.

(ஓம் காலக்4நே நம:)

927. நீலலோஹித:

உருக்கிவார்த்த பொன்னிறத்தில் சற்று நீலம் கலந்த திருமேனியழகர்.

(ஓம் நீலலோஹிதாய நம:)

928. ஸத்யவ்ரதமஹாத்யாகீ3

‘வாய்மையே வெல்லும்’ என்னும் தீவிர உறுதி உள்ளவர். ஆகவே, பெருந்தியாகசீலம் உள்ளவராகிறார். உண்மையையே பேசுபவர்தான் ‘இது தனது இல்லை’ என்கிற எண்ணம் கொண்டவராகத் தியாக உணர்வு கொண்டவராக இருக்க முடியும்.

(ஓம் ஸத்யவ்ரதமஹாத்யாகி3நே நம:)

929. நித்யஶாந்திபராயண:

என்றுமே அமைதி நிலையில் இருப்பவர்.

(ஓம் நித்யஶாந்திபராயணாய நம:)

பரார்த2வ்ரு॒த்திர்வரதோ3

விரக்தஸ்து விஶாரத3: ।

ஶுப43: ஶுப4கர்தா ச

ஶுப4நாமா ஶுப4: ஸ்வயம் ॥ 122 ॥

930. பரார்த2வ்ரு॒த்திர்வரத:

இத்திருநாமாவும் இரண்டாக இருந்தால் அழகு.

அ) பரார்த2வ்ரு॒த்தி:

என்றுமே பிறருக்கு உதவுவதையே தனது முக்கியத் தொழிலாக உடையவர்.

(ஓம் பரார்த2வ்ரு॒த்தயே நம:)

(ஏன்? அப்படி என்பதற்கு விடை)

ஆ) வரத3:

பெருங்கருணை உள்ளம் கொண்டவராதலால் பிறருக்கு வேண்டியதை, அவர்கள் வேண்டுவதை மனதார முழுமையாக அளிப்பவர்.

(ஓம் வரதா3ய நம:)

(ஓம் பரார்த2வ்ரு॒த்திர்வரதாய நம:)

931. விரக்த:

அழியும் உலகியல் பொருட்கள் அனைத்திலும் வெறுப்புடையவராதலால் ஆத்மாராமனான இறைவன் வைராக்கியம் கொண்டவர்.

(ஓம் விரக்தாய நம:)

932. விஶாரத3:

அகில கலைகளும் இறைவனிடமிருந்தே தோன்றுவதால் அவர் பேரறிவாளர். (அல்லது) படைக்கப்படும் அத்தனை ஜீவராசிகளின் உடற்கூறுகள் இவ்வாறுதான் இருக்கவேண்டுமென தீர்மானித்தாரே இறைவன். ஆகவே அவர் பேரறிவாளர்.

(ஓம் விஶாரதா3ய நம:)

933. ஶுப43: ஶுப4கர்தா

அ) ஶுப43:

மங்களங்களை அருள்பவர். அறநெறியான வேதநெறி நிற்பவர்களுக்கு வேண்டிய நன்மைகளை அளிப்பவர்.

(ஓம் ஶுப4தா3ய நம:)

ஆ) ஶுப4கர்தா

(‘ஶங்கர:’ என்கிற திருநாமத்தின் பொருளையே இங்கு காண வேண்டும்.)

சுபத்தைச் செய்பவர். (இறைவன் தண்டிக்கிறாரே என்றால், அது அந்த ஜீவன் செய்த பாவத்திற்கான கழுவாயாக அமைவது.)

(ஓம் ஶுப4கர்த்ரே நம:)

934. ஶுப4நாமா ஶுப4: ஸ்வயம்

மங்களமானவராக இருப்பதால் மங்களமான திருநாமத்தைக் கொண்டவர்.

‘பவித்ராணாம் பவித்ரம் ய: மங்களாநாம் ச மங்களம்’ (ஸ்ரீமஹாபாரதம்)

வடிவம், பெயர், செயல் ஆகிய அனைத்திலும் மங்களமானவர். பேரறிவு, வைராக்கியம், பேராளுமை, தவம், சத்தியம், பொறுமை, உறுதி, படைப்புத்திறன், தன்னிலை உணர்வு, நீக்கமற நிறைந்திருத்தல் ஆகிய பத்து மங்கள குணங்களும் அவரை விட்டு அகலாததால் அவர் சுபர்.

(ஓம் ஶுப4நாம்நே ஶுபா4ய நம:)

அநர்தி2தோகு3ண: ஸாக்ஷீ

ஹ்யகர்தா கநகப்ரப4: ।

ஸ்வபா4வப4த்3ரோ மத்4யஸ்த2:

ஶத்ருக்4நோ விக்4நநாஶந: ॥ 123 ॥

935. அநர்தி2த:

அனைத்துச் செல்வங்களும் நிரம்பப் பெற்றுள்ளவராதலால், இவர் வேறொருவரிடம் சென்று யாசிக்க வேண்டியது இல்லாதவர்.

(குறிப்பு:— பிக்ஷாண்டவர் என்று பெயருள்ளவராயிற்றே என்றால், இறைவர் வேண்டுவது அன்பு பிக்ஷையே ஆகும்.)

அன்பெனும் பிடியுள் அகப்படு மலையே!

அன்பெனும் குடில் புகும் அரசே!

— வள்ளலார்

(ஓம் அநர்தி2தாய நம:)

936. அகு3ண:

நிர்குணச் சொரூபர்.

முக்குணங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவராதலால் நிர்குணர்.

ஸர்வக்ஞத்வம் (எல்லாம் அறிந்திருத்தல்), நித்யத்ருப்தி (என்றும் மனநிறைவு), அனாதிபோதம் (அறிவுச் சாதனங்களை எதிர்பாராத பேரறிவு), ஸ்வாதந்த்ரியம் (சுதந்திரமாய் இருத்தல்), அலுப்த சக்தி (குன்றாத பேராற்றல்), அனந்த சக்தி (அளவற்ற ஆற்றல்) என்கிற குணங்களையும் களைந்தவர்.

(ஓம் அகு3ணாய நம:)

937. ஸாக்ஷீ அகர்தா

‘ஏதும் செய்யாமல் சாட்சியாக இருந்து அனைவரது செயல்களையும் கண்காணிப்பவர். இறைவனுக்குச் செய்யவேண்டுவது என்ற ஒன்றுமே இல்லை. ஆகவே, அவர் சாட்சியாக மட்டுமே இருக்கிறார்.

‘ந மே பார்தா2ஸ்தி கர்தவ்யம் த்ரிஷு லோகேஷு கிஞ்சந ।’ (கீதை 3/22)

ஏதாவது வேண்டுமென்றால்தானே செயல்புரிய வேண்டும். இறைவருக்குத்தான் வேண்டுதலோ, வேண்டாததோ இல்லையே.

‘நாநவாப்தம் அவாப்தவ்யம்’ (கீதை 3/22)

‘த்3வா ஸுபர்ணா ஸயுஜா ஸகா2யா ..............

அநஶ்நந் அந்யோ அபி4சாகஶீதி’

— ரிக் வேதம் 1/164/20

— முண்டக உப. 3/1

என்கிற ருக்வேத மந்திரத்தில் ஜீவான்மா கர்மபலன்களை நுகர்கிறான் என்றும், ‘அந்ய:’ என்கிற இறைவன், தான் நுகராமல் சாட்சியாகப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார் என்றும் கூறப்பட்டுள்ளது.

(ஓம் ஸாக்ஷிணே அகர்த்ரே நம:)

938. கநகப்ரப4:

பொன்போல் ஒளிர்பவர்.

‘பொன்னே போல் திருமேனியுடையான்’ என்பது அப்பர் பெருமான் திருவாக்கு.

‘ஆப்ரநகா2த் ஸர்வ ஏவ சுவர்ண:’ என்கிறது உபநிடதம்.

(ஓம் கநகப்ரபா4ய நம:)

939. ஸ்வபா4வப4த்3ர:

இயற்கையிலேயே மங்களமயமானவர். இயல்பாகவே நலன்களை வாரித் தருபவர்.

(ஓம் ஸ்வபா4வப4த்3ராய நம:)

940. மத்4யஸ்த2:

உலகியல் எதிலும் ஒட்டாதவர். வேண்டுபவர் வேண்டாதவர் என்கிற வேறுபாடற்றவர்.

‘ஸமோஹம் ஸர்வபூ4தேஷு ந மே த்3வேஷ்யோஸ்தி ந ப்ரிய: ।’ (கீதை 9/29)

(அல்லது) இதயத்தாமரையின் மத்தியில் விளங்குபவர். (‘ஹ்ருத்33த்மகர்ணிகாமத்4யே உமயாஸஹ ஶங்கர!’)

(ஓம் மத்4யஸ்தா2ய நம:)

941. ஶத்ருக்4ந:

பகை வெல்பவர்.

வேதநெறி விடுத்தவர்கள், வேதநெறிக்குத் துன்பம் இழைப்பவர்கள், இறையடியார்களுக்குப் பகைவர்கள் ஆகியவர்களை அழித்தொழிப்பவர். (அல்லது) உள்ளத்தில் குடி கொண்டிருக்கும் உட்பகைவர்களான காமம், கோபம் முதலிய நித்திய சத்ருக்களை அழிப்பவர்.

(ஓம் ஶத்ருக்4நாய நம:)

942. விக்4நநாஶந:

அறநெறியான வேதநெறிக்கு நேரும் தடைகளைக் களைபவர். அடியார்கட்கு நேரும் இடர்களைக் களைபவர்.

(ஓம் விக்4நநாஶநாய நம:)

ஶிக2ண்டீ3 கவசீ சூலீ ஜடீ

முண்டீ3 ச குண்ட3லீ ।

அம்ருத்யு: ஸர்வத்3ரு॒க்ஸிம்ஹஸ்—

தேஜோராஶிர்—மஹாமணி: ॥ 124 ॥

943. ஶிக2ண்டீ3 கவசீ சூலீ

எவராலும் ஒதுக்கித் தள்ள இயலாத எல்லையற்ற செல்வமான பேரொளியான சடை தரித்தவர்.

கவசம் அணிந்தவர். ‘நமோ வர்மிணே ச கவசிநே ச’ (ஸ்ரீருத்ரம் 6/2).

முத்தலைச்சூலம் ஏந்தியவர்.

(ஓம் ஶிக2ண்டீ3நே நம:, ஓம் கவசிநே நம:, ஓம் ஶூலிநே நம:)

944. ஜடீ முண்டீ3 குண்ட3லீ

செஞ்சடையும், பிரும்மகபாலம் என்கிற முண்டமாலையும் (அல்லது) முண்டமான மழித்த தலையும் குண்டலமும் அணிந்தவர்.

‘நம: கப2ர்தி3நே ச வ்யுப்தகேசாய ச’ (ஸ்ரீருத்ரம் 5/1)

(ஓம் ஜடீநே நம:, ஓம் முண்டி3நே நம:, ஓம் குண்டலிநே நம:)

945. அம்ரு॒த்யு:

மரணமற்றவர்.

அமுதுண்ட அமரர்கள் கற்பகாலத்தில் அழிந்துபடுகின்றனர். ‘நஞ்சுண்ட இறைவன் அழிவற்றவராக இருக்கக் காரணம், பாகம்பிரியாளான இறைவி அணிந்துள்ள தாடங்கத்தின் (ஓலை போன்ற காதணி) பெருமையே’ (ஸௌந்தர்யலஹரீ 28) என்கிறார் ஸ்ரீசங்கரபகவத்பாதர்.

(ஓம் அம்ரு॒த்யவே நம:)

946. ஸர்வத்3ரு॒க்ஸிம்ஹ:

முக்காலங்களையும் காண்பவர்கள் முனிவர்களும் யோகிகளும். அவர்கள் அனைவரிலும் மிகமிக உயர்ந்தவர். (அல்லது) சாஸ்திரங்கள் கூறிய கட்டளைகளை ஏற்று நல்வழியில் செல்வோரையும் செல்லாதவர்களையும் கண்காணித்து முறைப்படி தண்டிப்பவர்.

‘ஸர்வஸ்யத்3ரஷ்டா தத: ஸர்வஸ்மாத3ந்யோ விலக்ஷண:’ (ந்ருஸிம்ஹ உத்தரதாபினீ உப. 2/2)

(அல்லது) இறைவனை நினைக்க, அதையே சாதனமாகக் கொண்டு நம் பாவத்தை அழிப்பவர்.

‘ஸிம்ஹோஸௌ பரமேஶ்வர:’ (ந்ருஸிம்ஹ உத்தரதாபினீ உப. 4/4)

(ஓம் ஸர்வத்3ரு॒க்ஸிம்ஹாய நம:)

947. தேஜோராஶிர்மஹாமணி:

பேரொளி தரும் மகாமணிகளான கௌஸ்துப மணி, ஸ்யமந்தகமணி, குருவிந்தமணி முதலிய இரத்தினங்கள் போன்று ஒளிரும் திருமேனி உடையவர்.

(ஓம் தேஜோராஶயே மஹாமணயே நம:)

அஸங்க்2யேயோப்ரமேயாத்மா

வீர்யவாந் வீர்யகோவித3: ।

வேத்3யஶ்சைவ வியோகா3த்மா

பராவரமுநீஶ்வர: ॥ 125 ॥

948. அஸங்க்2யேய: அப்ரமேயாத்மா

இங்கும் இரு நாமாக்களாகக் கொள்க.

அ) அஸங்க்2யேய:

எண்ணிக்கைக்கு எட்டாதவர். கணக்கற்றவர். எண்ணற்ற திருப்பெயர்கள், திருமேனிகள், குணங்கள் கொண்டவர். ஆகவே, ‘இவர்தான் அவர்’ என்று சுட்டிக்காட்ட இயலாதவர். என்ன பெயர், என்ன உருவம், எக்குணத்தவர்? என்றெல்லாம் நிர்ணயித்துக் காட்ட முடியாதவர் அனைத்துமான இறைவன்.

அநேகவக்த்ரநயநம்

அநேகாத்3பு4தத3ர்ஶநம் ।

அநேகதி3வ்யாப4ரணம்

தி3வ்யாநேகோத்3யதாயுத4ம் ॥

— ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 11/10

(ஓம் அஸங்க்2யேயாய நம:)

ஆ) அப்ரமேயாத்மா

அளவிடற்கரியவர். பொறிகளுக்குள் அடங்குவதாயிருந்தால் அளவிடலாம். பொறிகளுக்கு எட்டாத இறைவரை அளப்பதற்கு அளவுகோல் ஏது? எது கொண்டு அளப்பது?

‘அப்ரமேயம் அநாத்3யம் ச’ (அம்ருதபிந்து உப. 9)

(ஓம் அப்ரமேயாத்மநே நம:)

949. வீர்யவாந் வீர்யகோவித3:

அ) வீர்யவாந்

பெருந்திறல் படைத்தவர்.

(ஓம் வீர்யவதே நம:)

ஆ) வீர்யகோவித3:

‘தன் பராக்கிரமத்தைத் தெரிந்தவர்’ என்பது மட்டுமின்றி, பகைவரது வலிமையையும் அறிந்தவர்.

(ஓம் வீர்யகோவிதா3ய நம:)

950. வேத்3ய:

அறியப்பட வேண்டியவர்.

‘கற்றதனாலாய பயன் என்கொல் வாலறிவன்

நற்றான் தொழார் எனின்.’

— திருக்குறள் 2

அறிவின் எல்லையைத் தானே அறியவும் உணரவும் முற்பட வேண்டும். அந்த அறிவின் எல்லை இறைவனே. ஆகவே அறிய—உணரப்பட வேண்டியவர்.

‘வேதைஶ்ச ஸர்வைரஹமேவ வேத்3ய: வேதா3ந்த—க்ருத்3—வேத3விதே3வ சாஹம் ॥’ (கீதை 15/15)

(ஓம் வேத்3யாய நம:)

951. வியோகா3த்மா

வெகுகாலம் தன் மனையாளான சதீதேவியை இழந்து அவளது பிரிவில் வாடியவர்.

(அல்லது) உயர்ந்த யோகநிலையில் ஊன்றி இருந்தவர்.

(ஓம் வியோகா3த்மநே நம:)

952. பராவரமுநீஶ்வர:

முக்காலமும் உணர்ந்த முனிவர்களுக்கெல்லாம் பெருந்தலைவர்.

(ஓம் பராவரமுநீஶ்வராய நம:)

அநுத்தமோ து3ராத4ர்ஷோ

மது4ரப்ரியத3ர்ஶந: ॥

ஸுரேஶ: ஶரணம் ஸர்வ:

ஶப்33ப்3ரஹ்ம ஸதாம்க3தி: ॥ 126 ॥

953. அநுத்தமோ து3ராத4ர்ஷ:

அ) அநுத்தம:

ஒத்தார் மிக்கார் இல்லாதவர்.

‘ந தத்ஸம: அப்4யதி4கச்ச த்3ருஶ்யதே’ (சுவேதாசுவதர உப. 6/8)

‘ந நுத்தா மா யஸ்ய ஸ: அநுத்தம:’ என்கிற ஸமாசத்தினால் இயல்பாகவே அனைத்துச் செல்வங்களையும் பெற்றவர். மா — செல்வம்.

‘நுத்தா பரப்ரேரிதா’ — பிறர் தர வந்தது. இறைவனுக்கு இல்லாததையன்றோ பிறர் தர வேண்டும்? அனைத்தும் உள்ளவருக்குப் பிறர் தர வேண்டுவது ஏதுமேயில்லையே.

(ஓம் அநுத்தமாய நம:)

ஆ) து3ராத4ர்ஷ:

முற்றுகையிட முடியாதவர். பெருங்கடலைப் போல் ஆழங்காணவோ, கலக்கவோ முடியாதவர்.

‘சென்றடையாச் சீருடையான்’ (திருஞானசம்பந்தர்)

(ஓம் து3ராத4ர்ஷாய நம:)

954. மது4ரப்ரியத3ர்ஶந:

கண்களுக்கும் இதயத்திற்கும் விருந்தாக இதமளிக்கும் இறைவன்.

(ஓம் மது4ரப்ரியத3ர்ஶநாய நம:)

955. ஸுரேஶ:

தேவர்கட்கெல்லாம் ஒப்பற்ற தலைவர்.

‘தேவர்கோ அறியாத தேவதேவன்’ (திருவாசகம், திருச்சதகம் 30)

தேவர்களைத் தன் விருப்பப்படி ஆட்டி வைக்கும் ஆளுமை படைத்தவர்.

‘அமரர்கள் தம் பெருமானை’ (அப்பர் பெருமான்)

(ஓம் ஸுரேஶாய நம:)

956. ஶரணம்

காத்தருள்பவர்.

‘அருந்துணையை அடியார்தம் அல்லல் தீர்க்கும் அருமருந்தை .......................... தன்னை நினைய வல்லார்க்கு என்றும் பெருந்துணையை’ என்பது அப்பர் பெருமான் திருவாக்கு.

(அல்லது) பாதுகாப்பாக அடையவேண்டிய ஒரே இடம் (‘சரணம் க்ரஹரக்ஷித்ரோ:’ — அமரம்).

(ஓம் ஶரணாய நம:)

957. ஸர்வ:

அனைத்துமானவர்.

‘நிற்பனவும் நடப்பனவும் நிலனும் நீரும்

நெருப்பினொடு காற்றாகி நெடுவானாகி

அற்பமொடு பெருமையுமாய் அருமையாகி

அன்புடையார்க்கெளிமையதாய அளக்கலாகாத்

தற்பரமாய்ச் சதாசிவமாய்த் தானும்

யானும் ஆகின்ற தன்மையனை’

என்கிறார் அப்பர் பெருமான்.

(ஓம் ஸர்வாய நம:)

958. ஶப்33ப்3ரஹ்ம ஸதாம் க3தி:

நாத ஒலியாய், பிரணவ சொரூபராகிய பரம்பொருளாய், நல்லோர்கட்குப் புகலிடமாய் விளங்குபவர்.

‘நாதபிந்து கலாதீ நமோ நம வேதமந்த்ர சொரூபா நமோ நம’ என்பது அருணகிரியின் திருப்புகழ்.

(ஓம் ஶப்33ப்3ரஹ்ம ஸதாம் க3தயே நம:)

காலபக்ஷ: காலகால:

கங்கணீக்ரு॒தவாஸுகி: ॥

மஹேஷ்வாஸோ மஹீப4ர்தா

நிஷ்கலங்கோ விஶ்ரு॒ங்க2ல: ॥ 127 ॥

959. காலபக்ஷ:

நாள், வாரம், பக்ஷம், மாதம், வருஷம் என்கிற காலக்கணக்கைத் தன்பால் வைத்திருப்பவர்.

(ஓம் காலபக்ஷாய நம:)

960. காலகால:

காலங்களின் கணக்கிற்கெட்டாதவர்.

குறித்த காலத்தில் உயிரைப் பறிப்பவன் காலன் என்கிற யமதர்மராஜன்.

‘ம்ரு॒த்யுர்தா4வதி பஞ்சம இதி’ (தை. உப. 2/8) என்கிற சுருதிப்படி யமனும், இறைவனது ஆணைக்கிணங்க வேகமாகத் தன் செயலைச் செய்கிறான்.

‘நாமார்க்கும் குடியல்லோம் நமனையஞ்சோம்’ என்று கூறிய அப்பர் பெருமான், அதன் காரணத்தைச் சொல்லும்போது ‘தாமார்க்கும் குடியல்லாத் தன்மையான சங்கரன்’ என்கிறார்.

(ஓம் காலகாலாய நம:)

961. கங்கணீக்ரு॒தவாஸுகி:

திருமேனி முழுவதும் திருநீறு பூசி, நச்சுப்பாம்புகளைத் திருவாபரணமாகக் கொண்ட இறைவன், ‘வாசுகி’ என்கிற நாகராஜனைத் தன் அபயஹஸ்தத்தின் கங்கணமாக (வளையாக)க் கொண்டுள்ளார்.

(ஓம் கங்கணீக்ரு॒தவாஸுகயே நம:)

962. மஹேஷ்வாஸ:

பெரிய வில்லாளி. ‘பினாகம்’ என்கிற வில்லை ஏந்தியவர்.

(குறிப்பு:— கண்வர் என்கிற முனிவர் தவம் செய்ய, அவர் மேல் புற்று மூடியது. அங்கு ஒரு மூங்கில் முளைத்தது. அதைப் பிரும்மதேவர் எடுத்து மூன்று வில்களைத் தயாரித்தார். அதில் ‘பினாகம்’ என்கிற வில் சிவபிரானிடமும், ‘சார்ங்கம்’ என்கிற வில் திருமாலிடமும், ‘காண்டீபம்’ என்கிற வில் வருணனிடமும் தரப்பட்டது — மகாபாரதம், அனுசாசனிக பர்வம். 141 அத்.)

(ஓம் மஹேஷ்வாஸாய நம:)

963. மஹீப4ர்தா

உலகைத் தாங்குபவர்.

‘உலகம் என்பது உயர்ந்தோர் மாட்டே’ என்பது தொல்காப்பியம். உயர்ந்தோர்களான (சான்றோர்களான) அறநெறியாளர்களைத் தாங்கிக் காத்தருள்பவர்.

(ஓம் மஹீப4ர்த்ரே நம:)

964. நிஷ்கலங்க:

களங்கமற்றவர் (குற்றமற்றவர் — தூயவர்).

களங்கம் என்பது வினையால் வரும் வடு. (காயம்—புண் ஆறிய பின்னும் மறையாது நிற்பது வடு.)

இறைவருக்கோ வினையோ, வினையால் விளையும் பாவமோ இல்லை. ஆகவே களங்கமற்றவர்.

(ஓம் நிஷ்கலங்காய நம:)

965. விஶ்ரு॒ங்க2ல:

தளைகளற்றவர். கர்மவினையால் வருவது தளை. உலகியருக்குக் கர்மவினைகள் உண்டு. அதனால் தளையுண்டு தவிக்கின்றனர். இறைவருக்கோ கர்மவினையோ, அதனால் வரும் தளையோ இல்லை. ஆகவே, அவர் தளைகளற்ற சுதந்திரர்.

(ஓம் விஶ்ரு॒ங்க2லாய நம:)

த்3யுமணிஸ்தரணிர்—த4ந்ய:

ஸித்3தி43: ஸித்3தி4ஸாத4ந: ॥

விஶ்வத: ஸம்வ்ரு॒த: ஸ்துத்யோ

வ்யூடோ4ரஸ்கோ மஹாபு4ஜ: ॥ 128 ॥

966. த்3யுமணிஸ்தரணி:

விண்வெளியில் (பத்மராகமணி போல்) சிவந்த ஒளியைத் தந்து பக்தர்களை நெடுங்கடலான உலகியலிலிருந்து முக்திக்கரை சேர்க்கும் படகைப் போல் விளங்கும் சூரியனாக விளங்குபவர்.

(ஓம் த்3யுமணிஸ்தரணயே நம:)

967. த4ந்ய:

செய்யவேண்டியது அனைத்தையும் முறைப்படிச் செய்து நிறைவு பெற்றவர்.

ஜீவனுக்கு உயிர் பிரியும் முன் நற்கதியை அளிக்கவல்ல ‘தன்யா’ என்னும் நல்நினைவை அளிப்பவர்.

(ஓம் த4ந்யாய நம:)

968. ஸித்3தி43: ஸித்3தி4ஸாத4ந:

அ) ஸித்3தி43:

அணிமா முதலிய எண்வகை சித்திகளையும் அளிப்பவர். (அல்லது) செயல்புரிபவர்களின் செயலாற்றலுக்கும் நேர்மைக்கும் தகுதிக்கும் ஏற்ப பலனளிப்பவர்.

(ஓம் ஸித்3தி4தா3ய நம:)

ஆ) ஸித்3தி4ஸாத4ந:

சித்திகளைப் பெறுவதற்கான சாதனமாக விளங்குபவர்.

நாம் ஒரு செயலைச் செய்கையில் தடை நேர்ந்து, செயலுக்கான பயன் கிட்டாதபோது பகவான் துணை நின்று அதை பயன் தருவதாகச் செய்கிறார்.

(ஓம் ஸித்3தி4ஸாத4நாய நம:)

969. விஶ்வத: ஸம்வ்ரு॒த:

நாற்புறமும் மாயையினால் மறைக்கப்பட்டவர்.

‘நாஹம் ப்ரகாஶ: ஸர்வஸ்ய யோக3மாயாஸமாவ்ரு॒த:’ (கீதை 7/25)

(ஓம் விஶ்வத: ஸம்வ்ரு॒தாய நம:)

970. ஸ்துத்ய:

அனைத்து ஜீவராசிகளாலும் துதிக்கப்படுபவர்.

ஆயிரமாயிரம் திருநாமாக்களால் துதிக்கத்தக்க கல்யாண குணங்களைக் கொண்டவர்.

‘தமீஶாநம் வரதம் தே3வமீட்4யம்’ (சுவேதாசுவதர உப. 5/11)

(ஓம் ஸ்துத்யாய நம:)

971. வ்யூடோ4ரஸ்க:

பரந்த மார்புடையவர்.

(ஓம் வ்யூடோ4ரஸ்காய நம:)

972. மஹாபு4ஜ:

பெருத்த தோள்களை உடையவர்.

(ஓம் மஹாபு4ஜாய நம:)

ஸர்வயோநிர்—நிராதங்கோ

நரநாராயணப்ரிய: ॥

நிர்லேபோ நிஷ்ப்ரபஞ்சாத்மா

நிர்வ்யங்கோ3 வ்யங்க3நாஶந: ॥ 129 ॥

973. ஸர்வயோநி:

அனைத்திற்கும் தோற்றுவாய்.

அனைத்துப் பிரபஞ்சங்களும் ஜீவராசிகளும் தோன்றிய உற்பத்தி ஸ்தானம்.

(அல்லது) சேர்த்து வைப்பவர். தன் திருவருட்கருணையால் அடியார்களைத் தன்னுடன் சேரச் செய்பவர்.

‘அவனருளாலே அவன்தாள் வணங்கி’ (திருவாசகம், சிவபுராணம்)

‘ஏஷயோநி: ஸர்வஸ்ய’ (ந்ருஸிம்ஹ பூர்வதாபினீ 4/6)

(ஓம் ஸர்வயோநயே நம:)

974. நிராதங்க:

ஆதங்கமில்லாதவர். பயமற்றவர்.

‘பயக்ருத் பயநாஶந:’ என்று ஜீவராசிகட்குப் பயத்தைத் தோற்றுவிப்பவரும், அப்பயத்தைப் போக்குபவரும் அவரே. ஆகவே அவருக்குப் பயமில்லை.

(ஓம் நிராதங்காய நம:)

975. நரநாராயணப்ரிய:

ஸ்ரீமந்நாராயணரது இரு அம்சங்களான நரன், நாராயணன் ஆகிய இருவரிடமும் அன்பு கொண்டவர்.

(அல்லது) நரநாராயணர்களுக்கு அன்பர்.

(அல்லது) நரனான அருச்சுனனுக்கும், நாராயணரான ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கும் பிரியமானவர்.

(ஓம் நரநாராயணப்ரியாய நம:)

976. நிர்லேபோ நிஷ்ப்ரபஞ்சாத்மா

இத்திருநாமாவை இரண்டாகக் கொண்டால் அழகு மிளிரும்.

அ) நிர்லேப:

எதிலும் ஒட்டாதவர். எதனாலும் ஒட்டப்படாதவர். ஆணவமலம், கர்மமலம், மாயாமலம் என்கிற மும்மலங்களினாலும் ஒட்டப்படாதவர், குற்றமற்றவர்.

(ஓம் நிர்லேபாய நம:)

ஆ) நிஷ்ப்ரபஞ்சாத்மா

உலகியலான பிரபஞ்சத்திற்கு ஆட்படாதவர். அதிலிருந்து ஒதுங்கி நிற்பவர்.

குவிதலும் விரிதலும் அழிதலும் பிரபஞ்சத்தின் குணம். அது மாறுதலுக்குட்பட்டது. இறைவன் எவ்வித மாறுதலும் அற்றவர்.

(ஓம் நிஷ்ப்ரபஞ்சாத்மநே நம:)

977. நிர்வ்யங்க3:

பல்வேறான உடல் படைத்த சகல ஜீவராசிகளும் தோன்றுவதற்கான காரணபூதர். எவருக்கும் இல்லாத அழகு படைத்த திருமேனியர்.

(ஓம் நிர்வ்யங்கா3ய நம:)

978. வ்யங்க3நாஶந:

வேள்வி முதலிய கர்மங்களில் நேரும் பிழைகளை நீக்குபவர்.

வேள்விகளில் நம்மை அறியாது செய்யப்படும் மந்திரப்பிழை, ஹோமத்திரவியப் பிழை, மந்திரம் உச்சரித்தலில் தோன்றும் பிழை என்பது போன்ற பலப்பலப் பிழைகளையும் பொறுத்தருளி நற்பலன்களைத் தருபவர்.

(ஓம் வ்யங்க3நாஶநாய நம:)

ஸ்தவ்ய: ஸ்தவப்ரிய: ஸ்தோதா

வ்யாஸமூர்திர்நிரங்குஶ: ।

நிரவத்3யமயோபாயோ

வித்3யாராஶீ ரஸப்ரிய: ॥ 130 ॥

979. ஸ்தவ்ய:

துதிக்கப் பெறுபவர். ஈடிணையற்றவராதலால் அனைவராலும் துதிக்கப்படுகிறார்.

இறைவன் இயல்பாகவே மங்களமானவர். என்றும் இருப்பவர். குற்றம் குறைவற்ற கல்யாண குணநலன்கள் கொண்டவர். ஆயிரமாயிரம் திருநாமங்கள் கொண்டவர்.

அத3ரேண யதா2 ஸ்தௌதி

4நவந்தம் த4நேச்ச2யா ।

ஏவம் சேத்3விஶ்வகர்தாரம்

கோ ந முச்யேத ப3ந்தநாத் ॥

— பார்ஹஸ்பத்ய ஸ்ம்ருதி

பணம் வேண்டி பணக்காரனைத் துதிக்கிறார்களே. அகில உலகங்கட்கும் நாதனான இறைவனைத் துதிக்க நமக்குத் தளை எவ்வாறு ஏற்படும்!

(ஓம் ஸ்தவ்யாய நம:)

980. ஸ்தவப்ரிய:

துதிக்கு மகிழ்பவர். துதிபாடுவது, வாழ்த்துவது, தத்துவங்களை விளக்குவது, வீரத்தைப் புகழ்வது, திருவிளையாடல்களைப் புகழ்வது, நமது விருப்பங்களைத் தெரிவிப்பது போன்ற ஆறுவிதமாகப் புகழ்ந்து பாடுவதால் மகிழ்பவர்.

(அல்லது) மெய்யடியார்களைப் புகழ்ந்து பாடுவதில் மகிழ்பவர்.

(அல்லது) ‘கையொன்று செய்ய, விழியொன்று நாடக் கருத்தொன்று எண்ணப் பொய்யொன்று வஞ்சக நாவொன்று பேச’ என்றில்லாது,

‘போற்றி எவ்வுயிர்க்குந்

தோற்றமாகி நீ தோற்றமில்லாய்

போற்றி எல்லாவுயிர்க்கு

மீறாய் ஈறின்மையானாய்

போற்றி ஐம்புலன்கள் நின்னைப்

புணர்கிலாப் புணர்க்கையானே’

— திருவாசகம், திருச்சதகம் 70

என்றவாறு போற்றிப் புகழ்வதில் மகிழ்பவர்.

(ஓம் ஸ்தவப்ரியாய நம:)

981. ஸ்தோதா

துதிப்பவர். தன் மெய்யடியார்களான அன்பர்களைப் புகழ்ந்து போற்றுபவர். ஏனெனில் அவர்கள் இறைவனைத் தவிர வேறு செல்வங்களை மதிக்காத ஞானிகள்.

‘ப்ரியோ ஹி க்ஞாநிநோத்யர்த2ம் அஹம் ஸ ச மம ப்ரிய: ॥’ (கீதை 7/17)

ரதந்திரம், வாமதேவம், ப்ருஹத் என்கிற மூன்று ஸாமங்களாலும் மந்திரங்களாலும் துதிப்பவர். துதியும் துதிப்பவரும் துதிக்கப்படுபவரும் இறைவனே.

‘சிவன் என் சிந்தையுள் நின்ற அதனால் அவனருளாலே அவன்தாள் வணங்கி’ என்று அவரது திருவருள் பெற்றாலன்றி அவரை வாயாரப் புகழ்ந்து பாடவும் இயலாது.

(ஓம் ஸ்தோத்ரே நம:)

982. வ்யாஸமூர்தி:

குவியலாகக் கிடந்த வேதத்தை மக்களுக்கேற்றவாறு நான்காகப் பிரித்தருளிய வேத வியாச பகவானாகத் தோன்றியவர்.

(ஓம் வ்யாஸமூர்தயே நம:)

983. நிரங்குஶ:

தடுப்பார் இல்லாத சுதந்திர புருஷர். ஒத்தாரும் மிக்காரும் இல்லாத இறைவருக்குக் கட்டளையிடுபவர் எவருமே இல்லை என்பதாலும், இவர் இட்ட கட்டளையை அனைவரும் ஏற்று நடப்பதாலும் இவர் சுதந்திர புருஷர்.

(ஓம் நிரங்குஶாய நம:)

984. நிரவத்3யமயோபாய:

முக்தி பெறுவதற்கான குற்றமற்ற ஒரே வழியாக விளங்குபவர்.

முக்தியாகவும், முக்தி பெறுவதற்கான சிறந்த உபாயமாகவும், முக்தி தருபவராகவும் விளங்குபவர். முக்தி பெறுவதற்கான தூய மார்க்கமாக (உபாயமாக) விளங்கும் பக்தி மார்க்கமாக விளங்குபவர்.

‘க்ஞாநாதே3வது கைவல்யம்’ (ஞானத்தினால்தான் முக்தி) என்பதற்கேற்பத்தானே குருவாக இருந்து மெய்யறிவைப் புகட்டி முக்திக்கரை சேர அருள்பவர்.

(ஓம் நிரவத்3யமயோபாயாய நம:)

985. வித்3யாராஶி:

அனைத்து வித்யைகட்கும் (ஆய கலைகள் அறுபத்து நான்கிற்கும்) இவரே தங்குமிடம். ‘ஈஶாந: ஸர்வ வித்3யாநாம்’ என்கிறது சுருதி.

(ஓம் வித்3யாராஶயே நம:)

986. ரஸப்ரிய:

பேரானந்தமாக விளங்குபவர்.

‘ரஸோ வை ஸ:’ என்று முக்தியின் இன்பச்சாறாக விளங்குபவர்.

‘தேனைப் பாலைக் கன்னலின் தெளிவை’ (திருவாசகம், திருச்சதகம் 58) என்பார் மணிவாசகர்.

‘தேனினும் இனியர், பாலன்ன நீற்றர், தீங்கரும்பனையர், தேனுமாய் அமுதுமாய்த் தெய்வமும் தானாய்’ என்பார் திருஞானசம்பந்தர்.

(ஓம் ரஸப்ரியாய நம:)

ப்ரஶாந்தபு3த்3தி4ரக்ஷுண்ண:

ஸங்க்3ரஹீ நித்யஸுந்த3ர: ।

வையாக்4ரது4ர்யோ தா4த்ரீஶ:

ஶாகல்ய: ஶர்வரீபதி: ॥ 131 ॥

987. ப்ரஶாந்தபு3த்3தி4:

சாந்தமான (அமைதியான) தெளிந்த மதிநுட்பம் உடையவர். குறை உள்ளவனுக்குத்தான் கவலை உண்டு. குறையற்றவனுக்கு ஏது கவலை? இறைவனுக்கு ஏது கவலை?

‘ப்ரபஞ்சோபஶமம் ஶாந்தம் ஶிவம்’ (மாண்டூக்ய உப. 7/12)

(ஓம் ப்ரஶாந்தபு3த்34யே நம:)

988. அக்ஷுண்ண:

குறைவற்றவர், கலக்கமற்றவர், அழிவற்றவர், பெருஊழிக் காலத்தில் ‘தான் ஒருவர்’ மட்டுமே நிலையாக நிற்பவர்.

(ஓம் அக்ஷுண்ணாய நம:)

989. ஸங்க்3ரஹீ

அனைத்தையும் தன்னுள் அடக்கிக் கொள்பவர்.

பரந்து விரிந்த பிரபஞ்சத்தைப் பிரளய காலத்தில் தன்னுள் அடக்கிக் கொள்பவர்.

(அல்லது) மெய்யடியார்களை ஒன்றாகக் கூட்டி வைப்பவர்.

(ஓம் ஸங்க்3ரஹிணே நம:)

990. நித்யஸுந்த3ர:

என்றும் குறைவுபடாத நிறைவான அழகுடையவர்.

இளமையின் அழகு முதுமையில் இல்லை. இறைவன் ‘நமோ ஜ்யேஷ்டாய ச கநிஷ்டாய ச’ எனப் பெரியவராகவும் இளையவராகவும், ‘நமோ வ்ருத்3தா4ய ச’ என்று கிழவராகவும் விளங்குகிறார். அவருக்கு விசாரம் ஏதுமில்லாததால் என்றும் அழகர்!

‘விருத்தனாகிப் பாலனாகி வேதமோர் நான்குணர்ந்து கருத்தனாகி’ என்கிறார் சீகாழிப்பிள்ளை.

‘எவர் சிறியவர் எவர் பெரியவர் யாதும் உனையன்றி உண்டோ’ என்கிறார் தாயுமானவர்.

பாண்டிய நாட்டுத் தென்மதுரையில் கல்யாணசுந்தரராகத் திருவவதாரம் செய்து மீனாட்சியம்மனை மணந்து அரசு புரிந்தவர்.

(ஓம் நித்யஸுந்த3ராய நம:)

991. வையாக்4ரது4ர்ய:

புலித்தோலை ஆடையாக அணிந்தவர்.

‘பொன்னார் மேனியனே புலித்தோலை அரைக்கசைத்து ..................... கொன்றை அணிந்தவனே’ என்பது சுந்தரமூர்த்தி சுவாமிகள் தேவாரம்.

‘புலியின் வரிதோல் ஆடை’ என்கிறார் திருஞானசம்பந்த சுவாமிகள்.

(ஓம் வையாக்4ரது4ர்யாய நம:)

992. தா4த்ரீஶ:

படைக்கும் கடவுளான நான்முகனுக்கும் தலைவர்.

(ஓம் தா4த்ரீஶாய நம:)

993. ஶாகல்ய:

சகலர் என்கிற முனிவரது திருக்குமாரனான சாகல மகரிஷியாகத் திருமேனி கொண்டவர். ரிக்வேதத்தின் பல கிளைகளில் ஒன்றான சாகல சாகையாக விளங்குபவர்.

(ஓம் ஶாகல்யாய நம:)

994. ஶர்வரீபதி:

இரவின் நாயகனான சந்திரனாக விளங்குபவர்.

(ஓம் ஶர்வரீபதயே நம:)

பரமார்த2கு3ருர்—த3த்த:

ஸூரி—ராஶ்ரிதவத்ஸல: ।

ஸோமோ ரஸக்ஞோ ரஸத3:

ஸர்வஸத்த்வாவலம்ப3ந: ॥ 132 ॥

995. பரமார்த2கு3ருர்த3த்த: ஸூரி:

பரமார்த்த தத்துவமான (மெய்ஞ்ஞானமான) உயர்ந்த மெய்யறிவிற்கான உபதேசத்தைத் தருகிற தத்தாத்ரேய பகவானாக அவதரித்தவர்.

இத்திருநாமாவில் மூன்று திருநாமங்கள் சேர்ந்துள்ளன.

அ) பரமார்த்த2கு3ரு:

பெருஞ்செல்வமான மெய்யறிவைத் தரும் (ஆசானான) குரு.

(ஓம் பரமார்த்த2கு3ரவே நம:)

ஆ) த3த்த:

(அவ்வாறு) அஞ்ஞானத்தை அகற்றி மெய்ஞ்ஞானத்தைத் தரும் ஆதிகுருவான தத்தாத்ரேய குருவாக விளங்குபவர்.

(ஓம் த3த்தாய நம:)

இ) ஸூரி:

மெய்ஞ்ஞான குருவான ஸ்ரீதட்சிணாமூர்த்தியாக விளங்குபவர்.

(ஓம் ஸூரயே நம:)

996. ஆஶ்ரிதவத்ஸல:

தன்னைச் சரணம் பற்றிய அடியார்களிடம் மிகுந்த கருணை கொண்டவர். தன்னையே தன்னடியார்கட்குத் தாரை வார்த்துத் தரும் அளவிற்குத் தன்னடியார்களிடம் பேரன்பு கொண்டவர்.

‘உருகிப் பெருகி உளங்குளிர முகந்து கொண்டு பருகற்கினிய பரங்கருணைத் தடங்கடல்’ (திருத்தெள்ளேணம் 15) இறைவன். அவ்விறைவன் ‘நீ வேண்டி என்னைப் பணி கொண்டாய்’ (குழைத்த பத்து 6), ‘நாயிற்கடையாம் நாயேனை நயந்து நீயே ஆட்கொண்டாய்’ (குழைத்த பத்து 8) என்று கருணை மேலீட்டால் இறைவன் நம்மை ஆட்கொள்கிறார் என்பதை மணிவாசகர் திருவாசகத்தில் கூறுகிறார். ஆகவே, இறைவன் அடியார்பக்கல் கருணை மிக்கவர்.

(ஓம் ஆஶ்ரிதவத்ஸலாய நம:)

997. ஸோம:

உமையோடு கூடியவர்.

‘உமாஸஹாயம் பரமேஶ்வரம் ப்ரபு4ம்’ (கைவல்ய உபநிஷத் 7)

‘நம: ஸோமாய ச ருத்3ராய ச’ (ஸ்ரீருத்ரம்)

‘உமையாளொரு பாகமதாகச் சமைவார்’ என்பார் திருஞானசம்பந்தர்.

(அல்லது) உமா — பிரும்மவித்யை.

கேனோபநிஷத்தில் இந்திரனுக்குப் பரம்பொருளைப் பற்றி விளக்கத் தோன்றியவள் உமை. ஆக பிரும்மவித்யையுடன் கூடியிருப்பவர். வித்யை — இறைவி, ஞானம் — இறைவன் ஆக இவையிரண்டும் கூடியிருக்கும் சொரூபமானவர்.

(அல்லது) சந்திரனாக விளங்குபவர். ‘ஸோமலதை’ என்கிற கொடி கிள்ளி எறிந்தாலும் முளைத்து எழும் சந்திர ஒளியின் திறத்தால். அது வேள்விக்குப் பயன்படுவது. ‘புஷ்ணாமி சௌஷதீ4: ஸர்வா: ஸோமோ பூ4த்வா ரஸாத்மக: ॥’ (கீதை 15/13). ஓஷதிகளைச் சத்துள்ளதாக்கும் சந்திரனாக விளங்குபவர். ‘அயம் ஸோம: கபர்தி3நே’ (9/67/11) — ‘ஸோமலதை கபர்தியான சிவனாரது திருமேனி’ என்கிறது ரிக்வேதம்.

(ஓம் ஸோமாய நம:)

998. ரஸக்ஞ:

பக்திச்சுவையை நன்கறிந்தவர். ‘கண்ணப்பன் ஒப்பதோர் அன்பின்மை கண்டபின்’ (திருவாசகம், திருக்கோத்தும்பி 4) என்று மாணிக்கவாசக சுவாமிகள் கூறுவதுபோல் கண்ணப்பரைப் போன்ற பக்தர்களின் பக்தியை அன்பின் சுவையை நன்கறிந்து பாராட்டுபவர்.

‘ப4க்தி: கிம் ந கரோத்யஹோ வநசரோ ப4க்தாவதம்ஸாயதே’ (சிவானந்த லஹரி) என்கிறார் ஸ்ரீசங்கரபகவத்பாதர் கண்ணப்பரது பக்தி பற்றி.

(ஓம் ரஸக்ஞாய நம:)

999. ரஸத3:

அன்புச்சுவையைத் தருபவர்.

‘ரஸோ வை ஸ:’ என்று அமுதச்சாறாகப் பேரானந்த சொரூபனாக விளங்கும் இறைவனால்தானே பேரானந்தச் சுவையைத் தர இயலும்.

(ஓம் ரஸதா3ய நம:)

1000. ஸர்வஸத்த்வாவலம்ப3ந:

அகிலப் பிரபஞ்ச ஜீவராசிகளுக்கும் அருள் சுரக்கும் பிடிமானமாக (உதவுபவராக) இருப்பவர்.

‘ஆரெனக்கு நின்பாதமே சரணாகத் தந்தொழிந்தாய்’ என்பார் வள்ளலார்.

‘பாதங்கள் நல்லார் பரவியேத்தப்

பத்திமையால் பணி செய்யுந்தொண்டர் தங்கள்

ஏதங்கள் தீர இருந்தார்’

என்கிறார் திருஞானசம்பந்த மூர்த்தி சுவாமிகள்.

(ஓம் ஸர்வஸத்த்வாவலம்ப3நாய நம:)

இவ்வாறு ஆயிரம் திருநாமாக்களைக் கூறித் துதித்து, ஸ்ரீஹரியான ஸ்ரீமந்நாராயணன் ஆயிரம் செந்தாமரைப் பூக்களால் சிவப்பரம்பொருளைப் பூசித்துப் பிரார்த்தனை செய்தார்.

ஸ்ரீசிவ ஸஹஸ்ரநாமம் முற்றிற்று.

 

அத்தியாயம் : முப்பத்தாறு

ஸ்ரீசிவ ஸஹஸ்ரநாமாக்களின் பயன்

சூதர் கூறுகிறார்—— ஸ்ரீமந்நாராயணன் துதித்த தன்னைப் பற்றிய திவ்வியமான ஆயிரம் திருநாமாக்களைக் கேட்ட சிவப்பரம்பொருள் பெருமகிழ்ச்சி கொண்டார். இத்திருநாமாக்களைக் கூறி ஆயிரம் தாமரை மலர்களால் அர்ச்சனை செய்ய விரும்பி ஸ்ரீமந்நாராயணன் அர்ச்சனைப் புரியும்போது, அவரது பக்தியைச் சோதிக்க எண்ணிய சிவபிரான் அம்மலர்களில் ஒன்றை மறைத்தருளினார். அர்ச்சனை முடியும் தருவாயில் ஒரு மலர் குறைவதைக் கண்ட ஸ்ரீவிஷ்ணு மனம் புழுங்கி, ‘எவ்வாறு ஒரு மலர் குறைந்ததோ தெரியவில்லையே! சரி போனது போகட்டும், நல்லதுதான். என் கண்களே தாமரைதானே’ என்று யோசித்துத் தன் வலக்கண்ணைப் பெயர்த்தெடுத்து அர்ப்பணித்து அர்ச்சனையைப் பூர்த்தி செய்தார். இதைக் கண்ட சிவபிரான் ‘வேண்டாம் வேண்டாம்’ என்று கூறிக் கொண்டே அவர் பிரதிஷ்டை செய்த பார்த்திவ சிவலிங்கத் திருமேனியிலிருந்து வெளித் தோன்றினார். தான் தியானித்தவண்ணமே திருமேனி கொண்டு தன்னெதிரில் தோன்றிய சிவப்பரம்பொருளைக் கண்ட திருமால் உடனே அவரை வணங்கித் துதித்தார்.

அப்பொழுது சிவபிரான், “ஸ்ரீஹரியே! தாங்கள் மனதில் தேவர்களது நலனை நினைத்துள்ளதை நான் நன்கறிவேன். தேவர்கள் காரியம் நிறைவுறவும், சுலபமாக அரக்கர்களை அழிக்கவும் இதோ ‘சுதர்சனம்’ என்கிற இந்த மங்களமான திருவாழியைத் தருகிறேன். தாங்கள் கருதுமிடம் பொரும் (நினைத்தபோது நினைத்த இடத்தில் வதைக்கும்) இச்சக்கரம். இது மிகவும் உயர்ந்தது. எவ்வித இடையூறுகளாக இருப்பினும் அதைப் போக்கிக் கொள்ள தாங்கள் தியானித்த எனது சொரூபத்தையே தியானியுங்கள். துன்பங்களைத் துடைக்க இந்த ஆயிரம் திருநாமங்களையே பாராயணம் செய்யுங்கள். அனைத்து விருப்பங்களும் நிறைவேற நான் அளித்த இச்சுதர்சன சக்கரத்தை எப்பொழுதும் கையிலேந்தி இருங்கள். அனைத்து சக்கரங்களிலும் இதுவே மிகவும் உயர்ந்தது. இதை பக்தியோடு கேட்பவர்கள் அனைத்து விருப்பங்களையும் நிறைவேறப் பெறுவார்கள்.”

இவ்வாறு கூறிய சிவபிரான் தன் திருவடியிலிருந்து தோன்றியதும், அனைத்துப் பகைவர்களையும் நொடியில் அழிப்பதும், பத்தாயிரம் சூரியர்களின் ஒளியையும் விஞ்சும் ஒளி படைத்ததுமான சுதர்சன சக்கரத்தை அளித்தார்.

சூதர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு கூறி இறைவன் அளித்த அச்சுதர்சன சக்கரத்தை வடக்கு நோக்கி நின்று வணங்கிப் பெற்றுக் கொண்டார் ஸ்ரீமந்நாராயணன். பின் ஸ்ரீமந்நாராயணன் “உலகிற்கு நன்மையே அருளும் இறைவா! துன்பங்கள் அகல நான் எதைத் தியானிக்க வேண்டும்? எதைப் படிக்க வேண்டும்? தயவு செய்து கூறுங்கள்” என வேண்ட, சிவபிரானும் கூறலானார்—— “ஸ்ரீமந்நாராயணா! இடையூறுகள் நீங்க தாங்கள் தியானித்த அந்த ரூபத்தையே தியானியுங்கள். துன்பங்கள் தொலைய இந்த ஆயிரம் திருநாமங்களையே படியுங்கள். காரியங்கள் நிறைவேற எனது இச்சக்கரத்தையே எப்போதும் ஏந்தியிருங்கள். மேலும் எவர்கள் இந்த ஆயிரம் திருநாமாக்களை நித்தமும் படிக்கிறார்களோ, அல்லது பிறருக்கு எடுத்துச் சொல்கிறார்களோ, அவர்களுக்குக் கனவிலும் துன்பங்கள் நேராது.

அரசர்கள் மூலம் துன்பங்கள் நேருமானால் இவ்வாயிரம் திருநாமாக்களை முறைவழுவாது நூறு முறை பாராயணம் செய்ய, நிச்சயமாக அவர்கள் துன்பங்கள் நீங்கி இன்பம் பெறுவார்கள். உயர்ந்ததான இத்துதி நோய்களை நீக்குவது; கல்விச் செல்வமும் பொருட்செல்வமும் தருவது; மனவிருப்பங்களை முழுமையாக நிறைவேற்றுவது; அனைத்துப் புண்ணியங்களையும் சிவபக்தியையும் தருவது. ஒருவன் எந்தவொரு பயனை எதிர்நோக்கி இந்த ஸஹஸ்ரநாமத்தைப் படிக்கிறானோ, அவன் அந்தப் பயனை நிச்சயம் பெற்று மகிழ்வான் என்பது உறுதி. தினமும் விடிவோரையில் துயிலுணர்ந்து பூசைகளை முடித்து என்னெதிரில் இதைப் படிப்பவனுக்கு நற்பயன் என்பது தொலைவில் இல்லை. அவன் இவ்வுலகில் அனைத்து விருப்பங்களையும் தரக்கூடிய சித்தியை முழுமையாகப் பெறுவான்; முடிவில் முக்தியின்பத்தையும் பெறுவான் என்பதில் ஐயப்பாடே கிடையாது.”

இவ்வாறு கூறிவிட்டுச் சிவபிரான் ஸ்ரீஹரியிடம், “ஸ்ரீஹரி! தாங்கள் விரும்பும் வரத்தைக் கேளுங்கள்” என்று கூற ஸ்ரீஹரியும், “இறைவா! அடியார்களது துன்பம் தீர்வதற்கு எது தேவையோ, அந்த சிவபக்தியை எனக்கு அருளுங்கள்” என்று வேண்ட இறைவனும் “என்னிடம் தங்களுக்கு பக்தி என்றும் நிலைத்திருக்கும். அனைத்துலகங்களும் தங்களைப் பூசித்துக் கொண்டாடும். பாவங்கள் நீங்கும். ‘விச்வம்பரன்’ என்கிற திருநாமம் என்றும் தங்களுக்கு நிலைத்து நிற்கும்” என்று வரமருளி முனிவர்களும் திருமாலும் பார்த்திருக்க அங்கேயே மறைந்தருளினார்.

ஸ்ரீஹரியும் இறைவனது சொல் கேட்டு சுதர்சன சக்கரத்தைப் பெற்று மனதில் பெறும் மகிழ்ச்சி கொண்டார். தினமும் இறைவனான சிவப்பரம்பொருளை மனதில் தியானித்து இவ்வாயிரம் திருநாமங்களையும் பாராயணம் செய்யலானார்; தன்னடியார்கட்கும் இதை உபதேசிக்கலானார். கேட்பவர்களின் பாவங்களைப் பொசுக்கும் இந்நிகழ்ச்சியை நீங்கள் வினவியவாறே உங்களுக்குக் கூறினேன். இனி மேலும் என்ன கேட்க விரும்புகிறீர்களோ, அதைக் கேளுங்கள்.

 

அத்தியாயம் : முப்பத்தேழு

சிவனடியார்கள் யார் யார்?

ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள்—— ஞானப் பெருங்கடலே! சூதபுராணிகரே! சிவப்பரம்பொருளை வணங்கித் துதித்து, தேவர்களும் பெருமன்னர்களும் நற்கதி பெற்றனராமே. அவர்களது பெருமையைக் கூறக் கூடாதா?

சூதர் கூறுகிறார்—— பெரு மகரிஷிகளே! நல்ல வினாவினைத் தொடுத்தீர்கள். இதே கேள்வியைத்தான் முன்பு நாரத மகரிஷி பிரும்மதேவரிடம் கேட்டார். அதற்கு நான்முகனார் கூறிய விடையை, நான் இப்பொழுது உங்களுக்குக் கூறுகிறேன்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— நாரதா! கவனமாகக் கேள். உன்னிடம் கொண்ட அன்பால் இதைக் கூறுகிறேன். இது பெரும் பாவங்களையெல்லாம் எளிதில் போக்குவது. ஸ்ரீமந்நாராயணன் ஸ்ரீதேவியோடு இந்த சிவாராதனத்தைச் செய்து விரும்பியதெல்லாம் பெற்றார். அதுபோலவே நானும் உலகைப் படைக்கும் திறன் பெற்றேன். மேலும் நாரதா! நீ, என் பிள்ளைகளான கசியபர் முதலிய ரிஷிகள், வசிஷ்டர் முதலிய சப்த ரிஷிகள், பரமசாத்வியான அருந்ததி, லோபாமுத்திரை, கௌதமர் மனைவியான அகலிகை, துர்வாசர், கௌசிகர், சக்தி, ததீசி, கௌதமர், கணாதர், பார்கவர், வைசம்பாயனர், பராசரர், வியாசர், பெரும் பக்தரான உபமன்யு, யாக்ஞவல்க்யர், ஜைமினி, கர்கர், சுகர், இன்னும் எத்தனையோ முனிவர்கள், மேலும் தேவர்களின் தாயான அதிதி அம்மையார் ஆகியோர் தினம் தினம் மண்ணால் சிவலிங்கம் ஆக்கி அன்பு கனிய பூசித்தவர்கள்.

இந்திரன் முதலான எண்டிசை பாலகர்கள், மற்றும் ஹிரண்யகசிபு, விரோசனன், பலிச்சக்கரவர்த்தி, பாணாசுரன், விருஷபர்வா என்கிற தானவன், ஆதிசேஷன், வாசுகி முதலிய நாகங்கள், ஸ்வாயம்புவன் முதலிய மனுக்கள், துருவன், ரிஷபதேவர், நவயோகிகள், இக்ஷ்வாகு, முசுகுந்தன் முதலியவர்கள் அனைவரும் சிவபூஜா துரந்தரர்கள். தசரதன் தனக்குப் பிள்ளை வரம் வேண்ட மண்ணினால் சிவலிங்கம் சமைத்துப் பூசித்துப் பின் ‘புத்திரகாமேஷ்டி’ என்கிற வேள்வியைச் செய்தார். ஆகவே, ஸ்ரீமந்நாராயணரே அவருக்குக் குழந்தையாகப் பிறந்தார் ஸ்ரீராமனாக. ஸ்ரீகிருஷ்ண பகவானும் பதரிவனத்தில் ஏழு மாதங்கள் சிவபூஜை செய்தார். நிடத மன்னனான நளனும் சிவபூஜை செய்தவன்தான். நளன் முற்பிறவியில் ஆகுகன் என்ற பெயர் கொண்ட ஒரு வேடன். ஒரு துறவியைக் காக்க, இவன் வெளியிலே படுத்துக் கொண்டு, துறவியைத் தன் குடிலில் உறங்க வைத்தான். இரவில் நடமாடிய ஒரு புலி இவ்வேடனைக் கொன்றது. தன்னைப் பலியாக்கித் துறவியைக் காப்பாற்றிய புண்ணியத்தால் அவ்வேடன் அடுத்தப் பிறவியில் நளச்சக்கரவர்த்தியானான். சிவபெருமானது திருவாராதனத்தின் பெருமை சொல்லுக்கடங்காதது.

 

அத்தியாயம் : முப்பத்தெட்டு

சிவபெருமானை மகிழ்விக்கும் விரதங்களும், சிவராத்திரி விரதத்தின் பெருமையும் செயல்முறையும்

இவ்வாறு சிவபூஜையினைச் செய்து நற்பயன்களைப் பெற்ற சான்றோர்களைப் பற்றிக் கூறியதைக் கேட்ட மகரிஷிகள் மேலும் கேட்கலானார்கள்—— “வியாச முனிவரின் சீடனாகிய சூதபுராணிகரே! எந்த விரதத்தைச் செய்வதால் சிவபிரான் மனம் மகிழ்ந்து அனைத்து நலன்களையும் அருளுவார்? எந்த விரதத்தைச் செய்தால் இவ்வுலக இன்பமும், பரஉலக முக்தியும் பெறலாகும்? என்பதைப் பற்றிச் சற்று விளக்கமாகக் கூற வேண்டுகிறோம். ஏனெனில், சிவப்பரம்பொருளைப் பற்றிய பூசனையில் தாங்கள் வல்லவராயிற்றே.”

சூதர் கூறுகிறார்—— மகரிஷிகளே! இப்பொழுது நீங்கள் கேட்ட இதே கேள்வியை முன்பு பார்வதீபிராட்டியாரும் ஸ்ரீமந்நாராயணரும் பிரும்மதேவரும் சிவபிரானிடம் கேட்க, அப்பரமன் கூறியதையே நான் இப்பொழுது உங்களுக்குக் கூறுகிறேன்.

சிவபெருமான் கூறுகிறார்—— இவ்வுலக, பரவுலக இன்பங்களை அளிக்கவல்ல விரதங்கள் பல்வேறு உள்ளன. அவையனைத்தும் என்னைப் பற்றியவையே. அவற்றிலும் முக்கிய விரதங்கள் பத்து. அதை ‘சைவ விரதங்கள் பத்து’ என ஜாபாலி சுருதி கூறுகிறது. அந்தணர்கள் இப்பத்து விரதங்களையும் நிச்சயமாகக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். ஸ்ரீஹரியே! ஒவ்வொரு அஷ்டமி திதியிலும் பகல் உணவை விடுத்து, இரவு மட்டும் பலகாரம் செய்ய வேண்டும். அதிலும் தேய்பிறை அஷ்டமி திதியில் எவ்வகையிலும் உணவு அருந்தக் கூடாது. வளர்பிறை ஏகாதசி திதியிலும் போஜனம் கூடாது. ஆனால், தேய்பிறை ஏகாதசியில் இரவு சிவபூஜை செய்துவிட்டுப் போஜனம் செய்யலாம். வளர்பிறை திரயோதசி திதியன்று இரவில் உணவருந்தலாம். ஆனால், தேய்பிறை சதுர்த்தசியன்று சிவ விரதம் இருப்பவர்கள் கட்டாயம் உணவருந்தக் கூடாது. தேய்பிறையானாலும் வளர்பிறையானாலும் திங்கட்கிழமைகளில் இரவில் மட்டும்தான் உணவருந்தலாம். இது சிவ விரதம் அனுஷ்டிப்பவர்களுக்குக் கட்டாயமான நியமமாகும். இவ்விரதங்கள் அனைத்திலும் விரதங்கள் நன்கு முழுமை பெற, அந்தணர்களுக்கு விருந்தளிக்க வேண்டும். இந்த விரதங்களை விட்டவர்கள் சிவனடியார்கள் அல்லர். திருடர்களே ஆகும்.

முக்தி பெற விரும்பும் சாதகர்கள் சிவபூஜை, ஸ்ரீருத்ரமந்த்ர ஜபம், சிவன் கோயில்களில் அமர்ந்து உபவாசம் இருத்தல், முக்தி நகரான காசியில் இறத்தல் எனும் நான்கு விரதங்களையும் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். இவை நான்கும் தொன்றுதொட்டு வரும் மோட்ச சாதன மார்க்கமாகும். திங்கட்கிழமைகளில் வரும் அஷ்டமி திதியிலும், தேய்பிறையில் வரும் சதுர்த்தசி திதியிலும் உபவாசமிருந்து விரதம் அனுஷ்டித்தால், அது சிவபிரானுக்கு மிகவும் உகந்ததாகும். இது நிச்சயம். இதில் ஐயமே வேண்டாம்.

ஸ்ரீஹரியே! மேற்கூறிய நான்கு விரதங்களிலும் சிவராத்திரி விரதமே அனைத்திலும் பெருமையுடையது. ஆகவே, இகபர நலன்களை விரும்புவோர் முக்கியமாக இவ்விரதத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும். இதைவிட வேறு எந்தவொரு விரதமும் அவ்வளவு நன்மை பயப்பனவல்ல. இது அனைவருக்கும் பொதுவான உயர்ந்ததோர் அறநெறியாகும். பலன் விரும்புவோர், பலன் விரும்பாதோர் எனவுள்ள அனைத்து மனிதர்கட்கும், அதாவது நால்வர்ணத்தவர் (பிரும்மசாரி, இல்லறத்தார், வானப்பிரஸ்தர், துறவி என்கிற நான்கு ஆசிரமத்தில் உள்ளவர்), பெண்மணிகள், குழந்தைகள், பணியாளர்கள் மற்றும் தேவர்கள் என உடல் பெற்ற அனைத்து ஜீவன்கட்கும் நன்மை தரக்கூடிய உயர்ந்த விரதம் இதுவே.

மாசி மாத தேய்பிறையில் வரும் சிவராத்திரி திதிக்கு மிக்க பெருமையுண்டு. என்றைய தினம் நடு இரவு வரை அந்த திதி இருக்குமோ, அன்றைய தினமே அந்த சிவராத்திரி விரதத்திற்கான திதி என்று கொள்ள வேண்டும். சிவராத்திரி விரதம் கோடிக்கணக்கான பெரும் பாவங்களைப் போக்குவது. கேசவா! அன்றைய தினம் காலை முதல் எந்தெந்த காரியங்களைச் செய்யவேண்டுமோ, அவற்றை மகிழ்ச்சியோடு கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேளுங்கள். உண்மையைத் தெரிந்து கொள்ள விரும்புபவன் விடிவோரையில் எழுந்திருந்து மகிழ்ச்சியோடு நீராடல் முதலிய நித்யகர்மங்களை முறைப்படிச் செய்ய வேண்டும். சோம்பலை அறவே நீக்க வேண்டும். சிவன் கோயிலுக்குச் சென்று முறைப்படி சிவலிங்கத்தைப் பூஜிக்க வேண்டும். பின் வணங்கிவிட்டு பின்வருமாறு சங்கல்பம் செய்து கொள்ள வேண்டும்.

தே3வதே3வ மஹாதே3

நீலகண்ட2 நமோஸ்து தே ।

கர்துமிச்சா2ம்யஹம் தே3

ஶிவராத்ரிவ்ரதம் தவ ॥

தவ ப்ரபா4வாத்3தே3வேஶ

நிர்விக்4நேந ப4வேதி3தி ।

காமாத்3யா: ஶத்ரவோ மாம் வை

பீடா3ம் குர்வந்து நைவ ஹி ॥

— ஶிவபுரா. கோடி. ஸம். 38/28—29

“தேவர்க்கும் தேவனே! மகாதேவனே! நீலகண்டரே! தங்களை வணங்குகிறேன். இறைவா! நான் தங்களது சிவராத்திரி விரதத்தைச் செய்ய விரும்புகிறேன். எம்பெருமானே! தங்களது திருவருளால் இவ்விரதம் எவ்விதத் தடங்கலுமின்றி நன்கு முடிய வேண்டும். காமம், கோபம் முதலிய ஆறு பகைகளும் என்னைத் துன்புறுத்தாமலிருக்க வேண்டும்.”

இவ்வாறு சங்கல்பமேற்று பூசைக்கான பொருட்களைச் சேகரித்துக் கொள்ள வேண்டும். வேதாகமங்களில் புகழப்பட்ட திவ்வியத்தலங்களில் உள்ள சிவலிங்கத்தின் திருக்கோவிலுக்குச் சென்று, அங்கு சிவலிங்கத் திருமேனியின் வலதுபுறமோ, பின்புறமோ பூசைக்குரிய அனைத்துப் பொருட்களையும் வைக்க வேண்டும். பின் மறுபடியும் ஒருமுறை நீராட வேண்டும். நல்ல தூய்மையான வஸ்திரத்தை உடுத்தி, மேலாடையையும் அணிய வேண்டும். அதன்பின் மும்முறை ஆசமனம் செய்து பூசையைத் தொடங்க வேண்டும். அந்தந்தப் பொருட்களுக்குரிய மந்திரத்தைக் கூறி பூஜை செய்ய வேண்டும். மந்திரம் கூறாது பூஜை செய்யக் கூடாது. கீதம், வாத்யம், நிருத்யம் முதலியவற்றுடன் பக்தியோடு இரவின் முதல் யாமபூஜையை முடித்துப் பின் ஐந்தெழுத்து மந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும். மந்திரமறிந்த ஒருவர் அப்பொழுது மண்ணினால் சிவலிங்கம் செய்வாரேயாகில், நித்தியகர்மானுஷ்டானம் முடித்து அந்த பார்த்திவ (மண்) லிங்கத்திற்குத்தான் முறைப்படி பூசை புரிய வேண்டும்.

பூசை முடிந்ததும் இறைவனைத் துதித்துப் போற்ற வேண்டும். அதன் பெருமை தெரிந்தவன் அந்தச் சிவராத்திரி விரதத்தைப் பற்றிய மகாத்மியத்தைப் பாராயணம் செய்ய வேண்டும். விரதம் ஏற்றுக் கொண்டவன் அவ்விரதம் நன்கு முடிய வேண்டுமென வேண்டி, சிரத்தையோடு அதைக் கேட்க வேண்டும். சிவராத்திரி தினத்தன்று இரவு நான்கு யாமங்களிலும் நான்கு மண் லிங்கங்களைப் பிடித்து வைத்து, அதில் ஆவாகனம் முதல் விஸர்ஜனம் வரை உள்ள பதினாறு உபசாரங்களையும் இரவு முழுவதும் கண்விழித்தவாறு முறைப்படிச் செய்து பூஜையை முடிக்க வேண்டும். பொழுது விடிந்ததும் நீராடி, மறுபடியும் மண்ணினால் சிவலிங்கம் செய்து பூசை செய்ய வேண்டும். இவ்வாறு விரதத்தை முடித்துப் பின் பன்முறை வணங்கி, இறைவனை வேண்டித் துதிக்க வேண்டும்.

வேண்டுதலும், இறைவனைத் தன்நிலைக்கு எழுந்தருளச் செய்தலும்

நியமோ யோ மஹாதே3

க்ரு॒தஶ்சைவ த்வதா3க்ஞயா ।

விஸ்ரு॒ஜ்யதே மயா ஸ்வாமிந்

வ்ரதம் ஜாதமநுத்தமம் ॥

வ்ரதேநாநேந தே3வேஶ

யதா2ஶக்திக்ரு॒தேந ச ।

ஸந்துஷ்டோ ப4வ ஶர்வாத்3

க்ரு॒பாம் குரு மமோபரி ॥

— ஶிவபுரா. கோடி. ஸம். 38/42—43

“இறைவனே! தங்களது கட்டளைப்படி நான் ஏற்ற விரதம், தங்கள் கருணையால் நன்கு முடிந்தது. ஆகவே, இப்பொழுது அவ்விரதத்தை முடித்துக் கொள்கிறேன். எம்பெருமானே! முடிந்தவரை என்னால் செய்யப்பட்ட இவ்விரதத்தினால் தாங்கள் என்மேல் கருணை கொண்டு மகிழ்ச்சி கொள்ள வேண்டும்.”

பின் சிவபெருமானுக்குப் பூக்கள் கொண்டு அஞ்ஜலி செய்து, முறைப்படி தானம் செய்ய வேண்டும். பின் சிவபெருமானை வணங்கி விரதத்தை முடித்துக் கொள்ள வேண்டும். சிவனடியார்கட்கு, முக்கியமாகச் சிவத்துறவிகட்கு அன்னம்பாலித்து, அவர்களை மகிழ்விக்க வேண்டும். அதன்பின்தான் நாம் உணவு கொள்ளவேண்டும்.

ஹரியே! சிவராத்திரியின் ஒவ்வொரு யாமத்திலும் சிவனடியார்கள் எவ்வாறு பூசை புரிய வேண்டும் என்பதைக் கூறுகிறேன், கேள். முதல் யாமத்தில் மண்ணால் ஒரு சிவலிங்கம் படைத்து முழு பக்தியுடன் அழகிய முறையில் சந்தனம், புஷ்பம் முதலிய ஐந்து பொருட்களால் அதனதற்குரிய மந்திரங்களைக் கூறிச் சிவபூஜை செய்ய வேண்டும். பின் தாராபிஷேகம் என்கிற முறையில் சிறு துளை கொண்ட தாராபாத்திரத்தால் தொடர்ச்சியாக நீர் விழுமாறு இறைவனை நீராட்ட வேண்டும். பால், சந்தனம் முதலியனவற்றைத் தாராபாத்திரத்தின் வாயிலாகவே அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும். திருவைந்தெழுத்தை நூற்றெட்டு முறை ஜபித்துக் கொண்டே தாராபிஷேகம் செய்ய வேண்டும். பூஜை முறை அனைத்தும் தனது குருநாதர் கூறிய நெறிமுறையிலேயே இருக்க வேண்டும். மந்திரம் தெரியவில்லையெனில் சிவநாமாவை உச்சரிக்கலாம். நல்ல வாசனையுள்ள சந்தனம், கருப்பு எள், முனை முறியாத அரிசி கொண்டு செய்யப்பட்ட அக்ஷதை, தாமரைப்பூ, கரவீரபுஷ்பம் முதலியன சிவபூஜைக்கு உகந்தன. பின்வரும் எட்டு திருப்பெயர்களைக் கூறிப் பூ கொண்டு அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

ஓம் ஸ்ரீப4வாய தே3வாய நம:

ஓம் ஸ்ரீஶர்வாய தே3வாய நம:

ஓம் ஸ்ரீஈஶாநாய தே3வாய நம:

ஓம் ஸ்ரீபஶுபதயே தே3வாய நம:

ஓம் ஸ்ரீருத்3ராய தே3வாய நம:

ஓம் ஸ்ரீஉக்3ராய தே3வாய நம:

ஓம் ஸ்ரீபீ4மாய தே3வாய நம:

ஓம் ஸ்ரீமஹதே தே3வாய நம:

இம்மாதிரி அர்ச்சனை செய்த பிறகு தூபம், தீபம் காட்டிப் பின் நைவேத்யம் (திருவமுது கண்டருளல்) செய்யவேண்டும். முதல் யாமத்தில் நன்கு சமைத்த (அரிசிச்சோறு) அன்னத்தை நிவேதனம் செய்யவேண்டும். தாம்பூலம் நிவேதனம் செய்து, ‘ஸ்ரீபலம்’ என்கிற முழுத் தேங்காயைக் கையில் வைத்துக் கொண்டு அர்க்கியம் தரவேண்டும். முறைப்படி நமஸ்காரம் செய்து, குரு உபதேசித்த திருவைந்தெழுத்தை ஓத வேண்டும். பின் தேனுமுத்திரை காட்டி நீரால் தர்ப்பணம் செய்தல் வேண்டும். (தேனுமுத்திரையின் இலக்கணம்:— இடதுகை விரல்களுக்கிடையே வலதுகை விரல்களைக் கோத்து, வலதுகை ஆள்காட்டி விரலை பெருவிரலோடு சேர்க்கவும். வலதுகை பெருவிரலோடு இடதுகை ஆள்காட்டி விரலைச் சேர்க்கவும். பின் இடதுகை மோதிரவிரலை வலதுகை சுண்டு விரலோடும் வலதுகை மோதிரவிரலை இடதுகை சுண்டுவிரலோடும் சேர்க்கவும். இவ்வாறு இணைத்தவற்றைக் கீழ்முகமாகச் செய்யவும். இதுவே தேனுமுத்திரையாகும்.)

இதன்பின் சக்திக்குத்தக்கபடி ஐந்து அந்தணர்கட்கு அன்னம்பாலிப்பதாகத் தீர்மானம் செய்துகொள்ளவும். பின் முதல் யாமம் முடியும் வரை (அதாவது இரவு 9 மணி வரை) பெருமையான உற்சவங்களைச் செய்யவேண்டும்.

இரண்டாவது யாமம் தொடங்கியதும் முன் கூறியபடியே சங்கல்பம் செய்துகொண்டு முதல் யாமத்தில் செய்த மாதிரியே பூசனை புரியவேண்டும். முதல் யாமத்தில் செய்த மந்திரத்தைப் போல் இருமடங்கு மந்திரத்தை ஜபிக்கவேண்டும். முன்பு போலவே தாமரை, எள் முதலியனவற்றால் பூஜிக்கவும். முக்கியமாக மும்மூன்றாக இருக்கும் பில்வ தளங்களால் அர்ச்சிப்பது மிக நல்லது. இரண்டாவது யாமத்தில் ‘பாயஸம்’ நிவேதனம் செய்ய வேண்டும். ‘கொய்யா பழம்’ கொண்டு அர்க்கியம் தரவேண்டும். மற்றவையனைத்தும் முதல் யாமத்தில் செய்ததுபோலவேதான்.

பின் மூன்றாவது யாமம் தொடங்கியதும் முதலில் செய்ததுபோலவேதான் பூஜை. இந்த யாமத்தில் விசேஷமாக வெள்ளெருக்கம் பூவும், ஊமத்தம் பூவும் (அர்க்க புஷ்பம்) சேர்க்க வேண்டும். யவ தானியத்திற்குப் பதில் கோதுமையில் செய்த பலகாரமும், பலவிதமான காய்கனிகளும் நிவேதனம் செய்யவும். கற்பூர ஆரத்தி காட்டி மாதுளைப்பழம் கொண்டு அர்க்கியம் தரவும். இரண்டாவது யாமத்தில் செய்தது போல் இரு மடங்கு மந்திரஜபம் செய்ய வேண்டும். பின் இறைவனைத் தன் நிலைக்குச் செல்ல விசர்ஜனம் செய்யவும்.

நான்காவது யாம பூஜையை முன்பு போலவே செய்க. இப்பொழுது சங்குப்பூ, பில்வதளம், உளுந்து, பயறு, கடலை, ஏழு வகை தானியங்கள் முதலியனவற்றைப் பயன்படுத்தலாம். உளுந்து, பலவகை பக்ஷணங்கள் முதலியனவற்றை நிவேதனம் செய்க. வாழைப்பழம் கொண்டு அர்க்கியம் தரவும். முன்பு செய்ததுபோல் இருமடங்கு ஐந்தெழுத்தை ஓத வேண்டும். அந்தணர்கட்கு அன்னம்பாலிப்பதாக உறுதி மேற்கொள்ள வேண்டும். பின் விடிவோரை வரை இறைவனைப் பற்றிய பாடல்களைப் பாடி பஜனை செய்க.

பொழுது புலர்ந்ததும் மறுபடியும் நீராடி, தினம் செய்யும் பூசையை செய்து முடிக்க வேண்டும். பின் முதல் நாள் செய்த நான்கு யாம பூசை அபிஷேக நீரால் நாம் நம்மை அபிஷேகம் செய்து கொண்டு பலவாறான தானங்களைச் செய்ய வேண்டும். பின் நான்கு யாமங்களிலும் உறுதி ஏற்றுக் கொண்டவாறு அந்தணர்கட்கும் துறவிகட்கும் அறுசுவை உண்டியளித்து, இறைவனை வணங்கி புஷ்பாஞ்ஜலி செய்து, பின்வரும் மந்திரங்களைக் கூறி வேண்ட வேண்டும்.

தாவகஸ்—த்வத்33தப்ராணஸ்—

த்வச்சித்தோஹம் ஸதா3 ம்ரு॒ட3

க்ரு॒பாநிதே4 இதி க்ஞாத்வா

யதா2 யோக்3யம் ததா2 குரு ॥

அக்ஞாநாத்3யதி3 வா க்ஞாநாஜ்—

ஜபபூஜாதி3கம் மயா ।

க்ரு॒பாநிதி4த்வாஜ்—க்ஞாத்வைவ

பூ4தநாத2 ப்ரஸீத3 மே ॥

அநேநைவோபவாஸேந

யஜ்ஜாதம் ப2லமேவ ச ।

தேநைவ ப்ரீயதாம் தே3வ:

ஶங்கர: ஸுக2தா3யக: ॥

குலே மம மஹாதே3

4ஜநம் தேஸ்து ஸர்வதா3

மாபூ4த்—தஸ்ய குலே ஜந்ம

யத்ர த்வம் நஹி தே3வதா ॥

— ஶிவபுரா. கோடி. ஸம். 38/78—81)

“நன்மையருளும் கருணைக்கடலே! சிவபெருமானே! நான் உம்மைச் சேர்ந்தவனல்லவா? என் உயிரே உம்மிடம்தானே ஒட்டிக் கொண்டுள்ளது. என் மனமோ தங்களையேதான் அனவரதமும் நினைத்து உருகுகிறது. இது தாங்கள் அறிந்ததுதானே. ஆகவே, எது நன்மை? என்று தோன்றுகிறதோ அதையே செய்வீர். அனைத்துயிர்கட்கும் நாதனே! நான் அறிந்தோ அறியாமலோ செய்த ஜபம், பூஜை முதலியனவற்றைத் தாங்கள் நன்கறிவீர்கள். தாங்களோ கிருபைக்குக் (கருணைக்குக்) கொள்கலம். ஆகவே, என்மேல் மகிழ்ச்சி கொள்ளத்தான் வேண்டும். இன்று நான் செய்த உபவாசத்தினால் (பட்டினி இருந்ததனால்) என்ன பயன் கிடைக்குமோ, அது கொண்டு தாங்கள் மனம் மகிழ வேண்டும். ஏனெனில், தாங்கள் நன்மையே செய்யும் ஸ்ரீசங்கரன். மகாதேவா! எனது குலத்தில் என்றென்றும் தங்களைப் பற்றிய துதியே தொடர்ந்து இருக்கவேண்டும். நீர் குலதெய்வமாக இல்லாத குலத்தில் எனக்கு என்றுமே பிறவி வேண்டாம்.”

(ஒப்புநோக்குக:—

இக்கருத்தையே நீலகண்ட தீக்ஷிதர் என்னும் மகான், தன் ஆனந்தஸாகரஸ்தவம் என்கிற துதியில் வேண்டுகிறார்——

த்வத் ஸந்நிதா4நரஹிதோ மம மாஸ்த்து தேஶ:

த்வத் தத்வபோத4ரஹிதா மம மாஸ்த்து வித்3யா: ।

த்வத் பாத34க்திரஹிதோ மம மாஸ்த்து வம்ஶ:

த்வச்சிந்தயா விரஹிதம் மம மாஸ்த்து சாயு: ॥ 104

மாணிக்கவசாசகரும் இதைத்தானே கேட்கிறார்——

உன்அடியார் தாள்பணிவோம்

ஆங்கவர்க்கே பாங்காவோம்

அன்னவரே என் கணவர் ஆவார்.

— திருவாசகம், திருவெம்பாவை 9

எம்கை உனக்கல்லாது எப்பணியும் செய்யற்க

கங்குல் பகல்எம்கண் மற்றொன்றும் காணற்க.

— திருவாசகம், திருவெம்பாவை 19)

இவ்வாறு வேண்டிக் கொண்டபின் சிவபிரானுக்கு மறுபடியும் புஷ்பாஞ்ஜலி செய்து வணங்கி, பின் உணவருந்திய அந்தணர்களிடமும் வணங்கி ஆசி பெற வேண்டும். பின், இறைவனைத் தன்னிருப்பிடத்திற்கு எழுந்தருள வழியனுப்ப வேண்டும். இவ்வாறு விரதம் அனுஷ்டிப்பவர்களுக்கு அருகிலேயே நான் எப்பொழுதும் இருப்பேன். இச்சிவராத்திரி விரதத்தின் பலனை வர்ணிக்க வாயில்லை. அவ்வடியவனுக்குத் தரமுடியாத எந்தவொரு பொருளும் என்னிடமில்லை. சிவ விரதத்தை அனாயாசமாகவும் (வருத்தமன்றியும்), கட்டாயம் ஏதுமின்றியும் செய்பவன் முக்திக்கு விதை விதைக்கிறான். ஒவ்வொரு மாதமும் இவ்விரதத்தைப் பக்தியோடு செய்ய வேண்டும். முடிவில் ‘உத்யாபனம்’ என்னும் விரதத்தோடு முடித்து முழுமையான பயனைப் பெறலாம். இவ்விரதத்தைச் செய்பவனுடைய துன்பங்களைப் போக்கி, இகபர நலன்களைக் கட்டாயம் அருளுவேன்.

சூதர் கூறுகிறார்—— மகரிஷிகளே! சிவபிரான் கூறியதைக் கேட்ட ஸ்ரீமந்நாராயணர் தமது ஸ்ரீவைகுண்டம் திரும்பினர். இது மிகவும் நன்மை தரக்கூடிய உயர்ந்த விரதமாதலால், இதை ஸ்ரீநாரதரிடம் ஒருமுறை ஸ்ரீவிஷ்ணு கூறினார். பின் இது உலகில் பரவலாயிற்று.

 

அத்தியாயம் : முப்பத்தொன்பது

சிவராத்திரி விரதத்தின் உத்யாபன (பூர்த்தி செய்யும்) முறை

ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள்—— சூதரே! எந்தச் சிவராத்திரி விரதத்தை அனுஷ்டிப்பதால் சிவபெருமான் மகிழ்ச்சி கொள்கிறாரோ, அந்தச் சிவராத்திரி விரதத்தை முடிக்கும் முறையைக் கூற வேண்டுகிறோம்.

சூதர் கூறுகிறார்—— ரிஷிகளே! எந்தச் சிவராத்திரி விரதத்தை அனுஷ்டித்தால் முழுமையான பயன் கிட்டுமோ, அந்த விரதத்தின் உத்யாபன (பூர்த்தி செய்யும்) முறையைக் கூறுகிறேன், பக்தியோடு கவனமாகக் கேளுங்கள். இவ்விரதம் பதினான்கு வருடங்கள் தொடர்ந்து அனுஷ்டிக்கப்பட வேண்டும். திரயோதசியன்று ஒரு முறை உணவு ஏற்க வேண்டும். சதுர்த்தசியன்று முழு பட்டினி கிடக்க வேண்டும். சிவராத்திரியன்று நித்திய கர்மங்களை முடித்துச் சிவாலயம் சென்று முறைப்படி சிவபூஜை செய்ய வேண்டும். பின், அங்கு கோல மாவினால் ஒரு மண்டலம் வரைய வேண்டும். அதை ‘கௌரீ திலகம்’ என மூவுலகங்களும் கூறும். அதன் மத்தியில் சதுர வடிவில் ‘சர்வதோ பத்ர மண்டலம்’ என்பதை வரைய வேண்டும். அதன் நடுவில் கலசங்கள் வைக்கவும். அதற்கு ‘பிரஜாபதி கலசங்கள்’ எனப் பெயர். அதைச் சுற்றி வஸ்திரம், பழங்கள், தக்ஷிணை முதலியவற்றை வைக்க வேண்டும். இவையனைத்தும் மண்டபத்தின் அள்ளைப் புறத்தில் வைக்க வேண்டும்.

மண்டபத்தின் நடுவில் பொற்குடமோ, தாமிரக்குடமோ வைத்து அதன்மேல் தங்கத்தகட்டினாலான சிவபார்வதி பிரதிமையை வைக்கவும். அப்பிரதிமை ஒரு தோலா எடை உள்ளதாகவோ அல்லது தன் சக்திக்குத்தக்கவாறோ இருக்கலாம். இடப்புறம் பார்வதீதேவியும் வலப்புறம் சிவபிரானும் உள்ளவாறு பிரதிமைகளை வைக்கவும். சோம்பலை விடுத்து இரவில் சிவபூஜை செய்ய வேண்டும். இதில் நான்கு அந்தணர்களை ரித்விக்குகளாகவும், மற்றொருவரை ஆசார்யராகவும் வரிக்கவேண்டும். அவர்களது அனுமதி பெற்று இரவில் கண்விழித்து ஒவ்வொரு யாமத்திலும் தனித்தனியே பூஜை புரிய வேண்டும். விரதமிருப்பவர் சிவபிரானைப் பற்றிய பாடல்களைப் பாடியும் ஆடியும் இரவு பொழுதைக் கழிக்க வேண்டும். பின் மறுநாள் மறுபடியும் சிவபூஜை செய்து முறைப்படி ஹோமம் செய்யவும். பிராஜாபத்தியம் என்கிற முறையில் அந்தணர்கட்கு உணவளித்துப் பின் முடிந்த தானதர்மங்களைச் செய்யவும்.

அதன்பின் அந்த ரித்விக்குகள் நால்வருக்கும் வஸ்திரம், தக்ஷணை, மாலைகள் முதலியனவற்றை தம்பதி சமேதராகச் சேர்ந்து தந்து, பின் தனித்தனியே முடிந்த தானமும் செய்யவும். அதன்பின் கன்றுடன் கூடிய காராம்பசுவை ஆசார்யருக்குத் தக்ஷிணையோடு ‘இத்தானத்தால் சிவபிரான் மகிழட்டும்’ என்று கூறித் தானமாக அளிக்கவும். அதன்பின் கலசத்தையும் மற்றும் அதன்மேல் வைத்த வஸ்திரம், பிரதிமை இரண்டையும் எருது மேல் வைத்து, அதை ஆசார்யருக்கு அர்ப்பணமாக அளிக்கவும். அதன்பின் இருகைகளையும் தலைமேல் தூக்கிக் காதலாகிக் கசிந்துருகிச் சிவபிரானை இவ்வாறு வேண்ட வேண்டும்.

தே3வதே3வ மஹாதே3

ஶரணாக3தவத்ஸல ।

வ்ரதேநாநேந தே3வேஶ

க்ரு॒பாம் குரு மமோபரி ॥

மயா ப4க்த்யநுஸாரேண

வ்ரதமேதத் க்ரு॒தம் ஶிவ ।

ந்யூநம் ஸம்பூர்ணதாம் யாது

ப்ரஸாதா3த்தவ ஶங்கர ॥

அக்ஞாநாத்3யதி3 வா க்ஞாநாஜ்—

ஜபபூஜாதி3கம் மயா ।

க்ரு॒தம் தத3ஸ்து க்ரு॒பயா

ஸப2லம் தவ ஶங்கர ॥

— ஶிவபுரா. கோடி. ஸம். 39/19—21

“தேவருக்கும் தேவாவோ! மகாதேவா! தஞ்சம் புகுந்தோரிடம் அன்பு கொண்டவரே! பரமேசுவரா! இவ்விரதத்தினால் என்மேல் கிருபை செய்யவும். என் பக்திக்கேற்றவாறு இவ்விரதத்தைச் செய்தேன். அதில் உள்ள குறைகள் தங்கள் அருளால் முழுமையடைய வேண்டும். சங்கரரே! அறிந்தோ, அறியாமலோ, நான் செய்த இந்தப் பூஜையும் ஜபமும் தங்கள் கருணையால் முழுமை பெறட்டும்.”

இவ்வாறு வேண்டி இறைவன் திருவடிகளில் மலர்களைச் சாத்தி வணங்க வேண்டும். இவ்வாறு விரதத்தை மேற்கொள்வதால் அதில் எந்தவொரு குறையும் நேராது. அவன் விரும்பிய சித்தியைப் பெறலாம். இதில் ஐயமில்லை.

 

அத்தியாயம் : நாற்பது

அறியாமலேயே சிவராத்திரி விரதமிருந்த வேடனுக்குச் சிவனார் கருணை

ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள்—— சூதபுராணிகரே! முற்காலத்தில் இந்தச் சிவராத்திரி விரதத்தைச் செய்தவர்கள் யாராவது உண்டா? தெரியாமலேயே சிவராத்திரி விரதத்தைச் செய்து பலன் பெற்றவர்கள் யார் யார்? அவர்கள் பெற்ற பலன்தான் என்ன?

சூதர் கூறுகிறார்—— முனிவர்களே! இதைப் பற்றிய முன்னொரு காலத்தில் நடந்த ஒரு கதையைக் கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேளுங்கள். அது ஒரு வேடனைப் பற்றியது. அது பாவங்கள் அனைத்தையும் போக்கவல்லது.

முன்னொரு காலத்தில் ‘குருத்ருஹன்’ என்னும் பெயர் கொண்ட வேடனொருவன் ஒரு காட்டில் வசித்து வந்தான்; பெருங்குடும்பி; நல்ல பலம் படைத்தவன்; கொடிய இயல்புடையவன்; கொடுமை செய்வதில் ஈடுபாடு கொண்டவன்; தினமும் காட்டில் விலங்குகளை வேட்டையாடிக் கொல்வான்; பலவாறான திருடுகளைச் செய்வான். அவன் பிறந்தது முதல் நற்செயல்களே செய்ததில்லை. நாட்கள் பலப்பல கடந்தன. ஒரு சமயம் மங்களகரமான சிவராத்திரி வந்தது. காட்டில் வசிக்கும் வேடனான அவனுக்கு, இந்த விரதத்தைப் பற்றி என்ன தெரியும்? அன்றைய தினம் பார்த்து, அவனது பெற்றோர்களும் மனைவியும் பசி தாங்காமல் “பசிக்கிறது, சாப்பிட ஏதாவது வேண்டும்” என்று கேட்டனர்.

இதைக் கேட்டவுடன் அவன் வில்லை ஏந்தி வேட்டை கிடைக்குமாவென அந்த வனம் முழுவதும் அலைந்தான். தெய்வாதீனமாக அன்றைய தினம், அவனுக்கு வேட்டை ஏதும் கிடைக்கவில்லை. சூரியனும் மறையலானார். இதனால் மிகவும் துக்கித்த அவன் தனக்குத்தானே சிந்திக்கலானான்—— ‘இப்பொழுது என்ன செய்யட்டும்? எங்கு செல்வது? இன்று ஒன்றுமே கிடைக்கவில்லையே. வீட்டிலுள்ள குழந்தைகளும் பெற்றோரும், மனைவியும் என்ன செய்வார்கள்? என் மனைவிக்கு என்ன ஆகுமோ? ஆகவே, ஏதாவது வேட்டை இல்லாமல் எப்படி வீடு திரும்புவது?’ இவ்வாறு சிந்தித்த அவன் ஒரு குளக்கரைக்குச் சென்றான். அங்கு நீராடும் துறையில் நின்று கவலையோடு சிந்திக்கலானான்.

‘இங்கு ஏதாவதொரு விலங்கு நீர் அருந்த வரும். அப்பொழுது அதைக் கொன்று மகிழ்ச்சியோடு வீட்டுக்கு எடுத்துச் செல்வேன்’ என்று நினைத்த அவன் நீரை முகர்ந்து கொண்டு கரையிலுள்ள பில்வ மரத்தில் ஏறியமர்ந்து கொண்டான். அவனது நினைவு முழுக்க, ‘ஏதாவது ஒரு விலங்கு வரும். அதைக் கொன்று எடுத்துச் செல்லலாமே’ என்பதுதான். பசியோடு காத்திருக்கும் அவன் எதிரே இரவின் முதல் யாமத்தில் ஒரு பெண்மான் மிகுந்த தாகத்தோடு பயத்தால் மருண்ட விழிகளுடன் தலைநிமிர்ந்து அங்கு வந்தது. அந்தணர்களே! இதைக் கண்ட அந்த வேடன், அதைக் கொல்ல, தன் வில்லில் அம்பினைத் தொடுத்தான். அப்பொழுது அவனது கை அசைவால், அவன் வைத்திருந்த தண்ணீரிலிருந்து சிறிதளவும், சில பில்வ தளங்களும் அம்மரத்தினடியில் உள்ள சிவலிங்கத்தின் மேல் விழுந்தது. இதனால் அந்தச் சிவராத்திரி தின முதல் யாம சிவபூஜை தானாகவே நிகழ்ந்தது. இதனால், அவனது பலப்பல பாவங்கள் அந்நொடியிலேயே கழிந்தது. அப்பொழுது அங்கு நிகழ்ந்த சலசல சப்தத்தினால் பயந்த மான் தலைநிமிர்ந்து மேலே பார்த்தது. வேடனைக் கண்டு நடுங்கிய அந்த பெண்மான் பேசலாயிற்று.

பெண்மான் கேட்கிறது—— “வேடனே! நீ என்ன செய்ய விரும்பினாய்? உண்மையைச் சொல்.”

இதைக் கேட்ட வேடன்—— “மானே! இன்று என் குடும்பமே பசியால் வாடுகிறது. ஆகவே, உன்னைக் கொன்று அவர்களது பசியைப் போக்கி மகிழ்விப்பேன்” என்று பதிலுரைத்தான். வேடனது கடுஞ்சொல்லைக் கேட்ட மான் சிந்திக்கலாயிற்று—— ‘இவனோ கொடியவன், இரக்கமற்றவன். அவனைத் தடுப்பதும் இயலாதது. இப்பொழுது என்ன செய்யலாம்? எங்கு தப்பி ஓடுவது? சரி, ஏதாவது ஓர் உபாயம் செய்ய வேண்டும்.’ இவ்வாறு சிந்தித்த மான் அவனிடம் பேசலாயிற்று.

மான் பேசிற்று—— “வேடனே! எதற்கும் உபயோகமற்ற, தீங்கை செய்யக் கூடிய இவ்வுடலின் மாமிசத்தால் உனக்கு இன்பம் ஏற்படுமானால், இதைவிட வேறு பெரும் புண்ணியம் எதுவாக இருக்க முடியும்? பிறருக்கு உபகாரம் செய்வோருக்கு இவ்வுலகில் எந்த புண்ணியம் கிடைக்கிறதோ, அதைப் பற்றி நூறு வருடங்கள் வர்ணித்தாலும் போதாது.

உபகாரகரஸ்யைவ யத்

புண்யம் ஜாயதே த்விஹ ।

தத் புண்யம் ஶக்யதே நைவ

வக்தும் வர்ஷஶதைரபி ॥

— ஶிவபுரா. கோடி. ஸம். 40/26

ஆனால் வேடனே! இச்சமயம் எனது குட்டிகள் என் ஆசிரமத்தில்தான் இருக்கின்றன. அவற்றை என் தங்கையிடமோ அல்லது என் கணவரிடமோ ஒப்படைத்துவிட்டு வந்து விடுகிறேனே. நான் பொய் புகல்வதாக எண்ணாதே. நிச்சயம் உன்னிடம் திரும்பி வருவேன், சந்தேகமே வேண்டாம். சத்தியத்தினால்தானே இவ்வுலகமே நிற்கிறது. சத்தியத்தினால்தானே கடல் தன் எல்லையைக் கடக்காமல் இருக்கிறது. சத்தியத்தினால்தானே நீர்வீழ்ச்சிகளில் நீர் கொட்டுகிறது; ஆறுகள் ஓடுகின்றன. சத்தியத்தில்தான் அனைத்தும் நிலைத்து நிற்கின்றன.”

ஸ்தி2தா ஸத்யேந த4ரணீ

ஸத்யேநைவ ச வாரிதி4: ।

ஸத்யேந ஜலதா4ராஶ்ச ஸத்யே

ஸர்வம் ப்ரதிஷ்டி2தம் ॥

— ஶிவபுரா. கோடி. ஸம். 40/29

(குறிப்பு:— இதையே திருக்குறளில் ‘வாய்மை’ என்னும் 30வது அதிகாரத்தில் கூறுகிறது.)

சூதர் கூறுகிறார்—— பெண்மான் இவ்வாறு கூறியும் வேடன் அதை ஒத்துக்கொள்ளாததைக் கண்டு, அந்தப் பெண்மான் மிகவும் வியந்து பயந்து மேலும் கூறலாயிற்று.

பெண்மான் கூறுகிறது—— “வேடனே! நான் வீடு சென்றுவிட்டுத் திரும்பி உன்னிடம் நிச்சயம் வருவேன் என்பதற்கு உகந்ததாக இதோ சபதம் செய்கிறேன், கேள். வேதம் கற்ற அந்தணன் தனது வயிற்றுப்பிழைப்பிற்காக வேதத்தை விற்று, அதன் மூலம் வயிறு வளர்ப்பானோ, அந்தப் பாவத்திற்கு நானும் பங்காளியாவேனாக. மூன்று வேளைகளிலும் செய்யவேண்டிய சந்தியோபாசனையை விட்டவன் பெறும் பாவத்தை நானும் பெறுவேனாக. கணவனார் இட்ட கட்டளையை மீறித் தன்னிஷ்டப்படிச் செயலைச் செய்யும் பெண்ணினது பாவம், செய்ந்நன்றி மறந்தவனது பாவம், சிவபக்தியற்றவனது பாவம், உண்ட வீட்டிற்கு இரண்டகம் நினைப்பவனுக்கு நேரும் பாவம், அறநெறி முறைகளை விடுத்து மறநெறி செல்பவனுக்கான பாவம், நம்பியவனை மோசம் செய்பவனுக்கான பாவம், கவடு செய்பவனுக்கான பாவம் ஆகியவற்றிற்கான பாவங்களில் நானும் பங்கு கொண்டவளாக ஆவேனாக. இவையனைத்து பாவங்களும் நான் திரும்பி உன்னிடம் வரவில்லையானால் எனக்கே வாட்டும்.”

இவ்வாறான அநேக சபதத்தைக் கேட்ட வேடனுக்கு நம்பிக்கைப் பிறந்தது. அவன் கூறலானான்—— “பெண்மானே! நீ உன் வீடு செல்”. பெண்மானும் மகிழ்ச்சியோடு நீர் அருந்திவிட்டுத் தனது ஆசிரமம் சென்றது. இவ்வாறு சிவராத்திரியான அன்றைய தினத்தின் இரவின் முதல் யாமம் வேடனுக்குத் தூக்கமின்றிக் கழிந்தது.

இதற்கிடையில் அந்த மானின் தங்கை, தன் அக்காவின் நினைப்போடு அவள் சென்ற வழியைத் தேடி நீர் அருந்த அங்கு வந்தது. அதைக் கண்ட வேடன் பாணத்தைத் தன் அம்புறாத்தூணியிலிருந்து எடுத்தான். இதனால் முன்பு போலவே சிறிது நீரும் பில்வ இலையும் கீழேயுள்ள சிவலிங்கத்தின் மேல் விழுந்தது. இதனால் சிவராத்திரியின் இரண்டாவது யாமபூஜை நிறைவுற்றது. எதிர்பாராதவிதமாக இது நிகழ்ந்திருந்தாலும் அவனுக்கு நன்மை அளிப்பதாகவே ஆயிற்று. வேடன் பாணத்தை எடுத்தது கண்ட அந்தச் சகோதரி பெண்மான்—— “காட்டுவாசியே! என்ன செய்கிறாய்?” என்று வினவியது. அவனும் முன்பு சொன்னது போலவே, “என் குடும்பம் பசியால் வாடுவதால் உன்னைக் கொன்று அவர்களுக்கு உணவாக்கப் போகிறேன்” என்றான்.

இதைக் கேட்ட பெண்மான் கூறியது—— “வேடனே! நான் சொல்வதைக் கேள். நான் பிறவி பெற்றது நன்மையாயிற்று. ஏன் என்கிறாயா? நிலையில்லா இவ்வுடலால் பிறருக்கு நலம் உண்டாகப் போகிறதல்லவா? ஆனால், என் சின்னஞ்சிறு குட்டிகள் என் வீட்டிலுள்ளன. நான் அவற்றை என் கணவரிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு, உன்னிடம் வந்துவிடுகிறேனே.”

“ஏ மானே! நீ கூறுவதில் எனக்கு நம்பிக்கையில்லை. நான் உன்னைக் கொல்லத்தான் போகிறேன்.”

இதைச் செவியுற்ற பெண்மான் ஸ்ரீவிஷ்ணுவின் மேல் சத்தியம் செய்து கூறலாயிற்று—— “வேடனே! நான் சொல்வதைக் கேள். நான் திரும்பி வரவில்லையெனில் என் புண்ணியம் அனைத்தும் அழிந்து போகட்டும். ஏனெனில், எவனொருவன் சொன்ன சொல் தவறுவானோ, அவன் தன் புண்ணியங்களை இழந்துவிடுகிறான். தாலி கட்டிய மனைவி தவித்து நிற்க பிற மாதரிடம் செல்பவன், வேதங்கள் கூறும் அறநெறிகளை விடுத்துத் தன் மனம் போன போக்கில் செல்கிறவன், விஷ்ணுபக்தனாக இருந்து சிவநிந்தை செய்பவன், பெற்றோரது மரண தினமான சிராத்த திதியில் சிராத்தம் செய்யாமல்விட்டுச் சும்மா திரிபவன், மனம் சங்கடப்பட்டுக் கொண்டே தான் செய்த சத்தியத்தை முடிப்பவன் ஆகியவர்கள் எந்தப் பாவத்தைப் பெறுவார்களோ, அந்தப் பாவத்தில் நான் போகக் கடவேன்.”

சூதர் கூறுகிறார்—— பெண்மான் இவ்வாறு கூறியதைக் கேட்ட வேடன், “அப்படியானால் நீ செல்” என்று அதை விட்டுவிட்டான். மானும் நீர் அருந்தி மகிழ்ச்சியோடு தன் மனை சென்றது. இதற்குள் அந்த ராத்திரியின் இரண்டாவது யாமமும் வேடனுக்குத் தூக்கமின்றிக் கழிந்தது. இப்பொழுது இரவின் மூன்றாவது யாமம் தொடங்கியது. பெண்மான் வரத் தாமதமானதால் வேடன் அதைத் தேடலானான். அப்பொழுது நீரோடும் வழியில் ஓர் ஆண்மானைக் கண்டான். அது நன்கு பருத்துக் கொழுத்து இருந்தது. அதனால் மகிழ்ந்த அவன் அதைக் கொல்ல நினைத்து பாணத்தை எடுத்தான். அச்சமயத்தில் அவனது முன்வினைப்பயனால் கொஞ்சம் நீரும் பில்வ இலையும் கீழேயுள்ள சிவலிங்கத்தின் மேல் விழுந்தது. இதனால் மூன்றாவது யாம பூஜையும் செய்ததாயிற்று. இதுவன்றோ சிவபிரானின் கருணை! இலை உதிரும் சலசல சத்தம் கேட்ட அம்மான் வேடனைக் கண்டு, “நீ என்ன செய்கிறாய்?” என்று கேட்டது. வேடனும் முன்போலவே, “என் குடும்பத்திற்கு உண்டியளிக்க உன்னைக் கொல்லப் போகிறேன்” என்று பதிலளித்தான்.

இதைக் கேட்ட ஆண்மான் பெருமகிழ்ச்சியோடு அவனைக் கண்டு கூறியது—— “வேடனே! நான் கொடுத்து வைத்தவன். இந்த என்னுடல் கொழுத்திருப்பது நன்மைக்காயிற்று. ஏன் என்கிறாயா? இந்த என்னுடலால் உங்களுக்குப் பசி நீங்கி மகிழ்ச்சி வரப் போகிறதே. எவனது உடல் பிறருக்கு உதவுவதற்கில்லையோ, அவனது அனைத்தும் வீண்தான். திறனிருந்தும் பிறருக்கு உதவாதவனின் திறனும் வீண்தான். அவன் இம்மையில் உதவாததால் பரத்தில் நரகமே அடைவான்.

யோ வை ஸாமர்த்2யயுக்தஶ்ச

நோபகாரம் கரோதி வை ।

தத்ஸாமர்த்2யம் ப4வேத்3 வ்யர்த2ம்

பரத்ர நரகம் வ்ரஜேத் ॥

— ஶிவபுரா. கோடி. ஸம். 40/57

இப்பொழுது என்னைப் போகவிடு. நான், என் குட்டிகளை அதன் தாயிடம் ஒப்படைத்துவிட்டுத் தைரியம் கூறி, உன் பக்கல் வருவேன்.”

இதைக் கேட்டு வேடன் மிகவும் வியந்தான். அவனது இதயம் சற்று தூயதாகியது. அவனது பாவக்குவியல்களும் அழிந்தன. உடனே அவன் பேசலானான்.

வேடன் கூறுகிறான்—— “இதுவரை எவையெல்லாம் இங்கு வந்தனவோ, அவையெல்லாம் உன்னைப் போலவே கூறிவிட்டுச் சென்றன. வஞ்சகர்களான அவைகள் இதுவரை இங்கு திரும்பி வரவில்லை. இப்பொழுது நீயும் பெருஞ்சங்கடத்தில் இருக்கிறாய். அதனால் பொய் கூறிவிட்டுச் செல்லப் போகிறாய். அப்பொழுது என் குடும்ப ஜீவனம் எவ்வாறாகும்?”

ஆண்மான் கூறியது—— “வேடனே! நான் சொல்வதைக் கேள். என்னிடம் பொய் கிடையாது. இப்பிரபஞ்சமே சத்தியத்தில்தான் ஒட்டிக் கொண்டிருக்கிறது. பொய் பேசுபவனது புண்ணியம் அந்நொடியிலேயே அழிந்துவிடுகிறது. இருப்பினும் வேடனே! எனது சத்தியப் பிரதிக்ஞையைக் கேள். சந்திவேளையில் பெண்ணோடு புணர்பவன், சிவராத்திரி தினத்தன்று உணவு உட்கொள்பவன், பொய் சத்தியம் செய்பவன், தன்னிடம் அடைக்கலமாக வைத்த பொருளை இல்லையென்று ஏமாற்றுபவன், அந்தணனாகப் பிறந்து சந்தியோபாசனை செய்யாதவன், சிவனது திருநாமத்தை உச்சரிக்காதவன், தன்னிடம் திறமை இருந்தும் பிறருக்கு உதவாதவன், அமாவாசை முதலிய புண்ணிய பர்வா நாட்களில் தேங்காயை உடைப்பவன், உண்ணக்கூடாததை உண்பவன், சிவபூஜை செய்யாமலும் நெற்றிக்குத் திருநீறு இட்டுக் கொள்ளாமலும் உண்பவன் ஆகியவர்களுக்கு என்ன பாவம் நேருமோ, அந்தப் பாவம் நான் திரும்பி வராவிட்டால் எனக்கு நேரட்டும்.”

சூதர் கூறுகிறார்—— இதைக் கேட்ட வேடன்—— “சரி, நீ போ. ஆனால், சீக்கிரம் திரும்பிவர வேண்டும், தெரியுமா” என்று சொல்லி விடை தந்தான். இவ்வாறு கூறியதும் அந்த ஆண்மான் நீர் அருந்திவிட்டுச் சென்றது. இப்பொழுது இவையனைத்தும் தங்களது ஆசிரமத்தில் சந்தித்தன. அவையெல்லாம் தங்கள் தங்கள் சத்தியத்தைக் கூறிப் பின், சொன்ன சொல்லிற்குக் கட்டுப்பட்டனவாக, முடிவில் அவ்வேடனிடம் செல்லத்தான் வேண்டுமென தீர்மானித்தன. அதன்பின் அவை தங்கள் குழந்தைகட்கு ஆறுதல் கூறிப் புறப்படத் தயாராயின.

அப்பொழுது பெரிய பெண்மான் தன் கணவனிடம், “சுவாமி! தாங்கள் இல்லாமல் இந்தக் குழந்தைகள் இங்கே எப்படி இருக்க முடியும்? நான்தானே முதலில் சத்தியம் செய்தவள். ஆகவே, நான்தான் முதலில் செல்ல வேண்டும். நீங்கள் இருவரும் இங்கேயே இருங்கள்” என்று கூறியது. இதைக் கேட்டதும் அதன் தங்கை மான், “அக்கா! நான் உனக்குச் சேவை செய்ய வந்தவள். ஆகவே, நான்தான் இப்பொழுது செல்லப் போகிறேன். நீ இங்கேயே இரு” என்றது. இவர்களது வார்த்தைகளைக் கேட்ட ஆண்மான், “நான்தான் செல்ல வேண்டும். நீங்கள் இருவரும் இங்கேயே இருங்கள். ஏனெனில், குழந்தைகளின் வளர்ப்பும் பாதுகாப்பும் தாயாரினால்தான் முடியும்” எனக் கூறியது. இதைக் கேட்ட பெண்மான்கள் இரண்டும் அறநெறி முறையில் நோக்கி, ஆண்மான் கூறியதை ஒத்துக் கொள்ளவில்லை. அவையிரண்டும் தங்கள் கணவரிடம், “ஐயா! கணவனை இழந்த பெண்ணுக்கு வாழ்க்கை ஏது?” என்று கூறின. இவ்வாறு கூறிவிட்டு அம்மூன்று மான்களும் தங்கள் குட்டிகளுக்கு ஆறுதல் கூறி, அவற்றைத் தம் அக்கம்பக்கத்தாரிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு, அந்த வேடன் இருக்குமிடத்திற்கு வேகமாக வந்தன. அவை செல்வது கண்ட குட்டிகளும் அவற்றைப் பின்தொடர்ந்து ஓடி வந்தன. அக்குட்டிகள் என்ன நினைத்தன தெரியுமா? ‘தங்கள் தாய்—தந்தையருக்கு என்ன கதி நேருமோ, அதுவே தங்களுக்கும் நேரட்டுமே’ என்று.

இவ்வாறு அம்மான்கள் எல்லாம் ஒன்றுகூடி வந்தது கண்ட வேடன் மனம் மகிழ்ந்தான். உடனே வில்லில் பாணத்தைத் தொடுத்தான். அப்பொழுது முன்பு போலவே சிறிது நீரும் சில பில்வ இலைகளும் கீழே உள்ள சிவலிங்கத்தின் மீது விழுந்தன. இதனால், சிவராத்திரி தினத்தின் நான்காம் யாம பூஜையும் நன்கு முடிந்தது. இதனால் வேடனது பாவங்கள் அனைத்தும் அழிந்தன. இதற்குள் அந்த மூன்று மான்களும் “வேடனே! கருணை கொண்டு சீக்கிரம் எங்கள் உடலைக் கொன்று, எங்களுக்கு விடுதலை தா” என்று கூறின. இதைக் கேட்ட வேடனுக்கு வியப்பாயிற்று. சிவபூஜையின் பயனாக கிடைத்தற்கரிய சிறந்த ஞானம், அவனுக்குக் கிட்டியது. ‘இந்த மான்கள் அறிவற்ற விலங்குகள். இருந்தும் கொண்டாடத்தக்கன. ஏனெனில், தங்கள் உடலையே பிறருக்கு உதவியாக அர்ப்பணிக்கத் தயாராக உள்ளனவே. நானோ மனிதன். இப்பிறவி பெற்று என்ன சாதித்திருக்கிறேன்? பிறரது உடலுக்குத் தீங்கிழைத்து என்னுடலை வளர்த்துக் கொண்டேன். பலப்பல பாவங்கள் செய்து, என் குடும்பத்தாரைக் காத்தேன். அந்தோ! இவ்வாறு பாவம் செய்த எனக்கு என்ன நற்கதி கிடைக்கப் போகிறது?

தன்ஊண் பெருக்கற்குத் தான்பிறி(து) ஊன்உன்பான்

எங்ஙனம் ஆளும் அருள்?

— திருக்குறள் 251

நான் பிறந்தது முதல் இன்று வரை செய்த பாவங்களை இன்று நினைக்கிறேன். என்னதான் (பாவ) கதி எனக்கு நேருமோ? என் பிறப்பே வீணாயிற்றே’ என்று நினைத்துத் தன்னை நொந்து கொண்டான். இவ்வாறு உண்மையறிவு பெற்ற அவன் பாணம் விடுவதை விடுத்தான். “மான்களே! நீங்கள் திரும்பிச் செல்லுங்கள். நீங்கள்தான் உண்மையில் புண்ணியம் செய்தவர்கள்” என்று கூறினான்.

வேடன் இவ்வாறு கூறியதும் சிவப்பரம்பொருள் உடனே அங்கு தோன்றினார். அவன் பூஜித்த சிவலிங்கத்தில் தன் திருமேனியைக் காட்டினார். பின் அவனைக் கருணையோடு தடவிக் கொடுத்துப் பின்வருமாறு கூறினார்—— “வேடனே! நீ செய்த சிவராத்திரி விரதத்தினால் நான் மிகவும் மகிழ்ந்தேன். விரும்பிய வரம் கேள்.” சிவபிரானது திருமேனியை நேரில் கண்ட வேடன் ஜீவன்முக்தனானான். “இறைவா! நான்தான் எல்லாவற்றையும் பெற்றுவிட்டேனே” என்று கூறி, அவரது திருவடிகளில் வீழ்ந்தான். இவனது காதலைக் கண்டு இறைவன் மனம் மகிழ்ந்து கருணை பொங்கும் தன் கண்களால் அவனை நோக்கி ‘குகன்’ என்கிற திருநாமம் கொடுத்து, மேலும் பலப்பல வரங்களையும் அருளினார்.

சிவபிரான் கூறுகிறார்—— “வேடனே! இன்று முதல் சிருங்கிபேரபுரம் என்கிற ராஜதானியில் அனைத்து நலன்களும் பெற்று நலமாக வாழ்வாயாக. உனது குலம் ஆல் போல் தழைத்தோங்கும். தேவர்களும் உன்னைக் கொண்டாடுவார்கள். வேடனே! எனது பக்தர்களிடம் அன்பு கொண்ட ஸ்ரீராமச்சந்திர மூர்த்தி நிச்சயமாக ஒரு நாள் உன் வீட்டிற்கு வருவார். உன்னைத் தோழனாகக் கொள்வார். ‘தத்ர ராஜா கு3ஹோ நாம ராமஸ்யாத்மஸம: ஸகா2 ।’ (அயோத்யா காண்டம் 50/33) என்று வால்மீகி ரிஷி கூறுகிறார். ‘காதலனாகும் என்று கருணையின் மலர்ந்த கண்ணன் யாதினும் இனிய நண்ப! இருத்தி ஈண்டு எம்மொடு என்றான்’ (குகப்படலம் 18) என்று கம்பரும் கூறுகிறார். நீ என்னைச் சேவித்து முடிவில் கிடைத்தற்கரிய முக்தியைப் பெறுவாய்.”

இதற்குள் அந்த மான்கள் சிவதரிசனம் செய்து வணங்கியதால் இந்த மான் பிறவி நீங்கி, திவ்வியத் திருமேனி பெற்றவைகளாய் விமானமேறி மேலுலகம் சென்றன. இதுவன்றோ சிவதரிசனத்தின் பெருமை. அது முதற்கொண்டு ‘அற்புதம்’ என்கிற மலையில் ‘வியாதேசுவரர்’ என்கிற திருப்பெயருடன் சிவபிரான் விளங்கி வருகிறார். இவரைத் தரிசிப்பதும் பூஜிப்பதும் அக்கணமே இகபர சுகங்களை அளிப்பது. மகரிஷிகளே! அன்று முதல் அந்த வேடனும் தன் ராஜதானியில் சிறந்த இன்பங்களை அனுபவித்து வரலானான். பின் ஸ்ரீராமச்சந்திரமூர்த்தியின் திருவருள் பெற்று சிவஸாயுஜ்யம் பெற்றான்.

முனிவர்களே! அறியாமலே இவ்விரதத்தைச் செய்த வேடன் ஸாயுஜ்யமான முக்தியைப் பெற்றான். அறிந்து பக்தியுடன் இவ்விரதத்தைச் செய்வாரேயானால், அவர் சிவஸாயுஜ்யம் பெறுவார் என்பதில் சொல்வதற்கு என்ன உள்ளது? அனைத்து சாஸ்திரங்களையும் தர்மநெறி நூல்களையும் நன்கு ஆராய்ந்து முடிவில் கூறியது, இச்சிவராத்திரி விரதமே அனைத்து விரதங்களிலும் உயர்ந்தது என்பதேயாகும். இந்நிலவுலகில் பலப்பல விரதங்கள், பலப்பல புண்ணிய தீர்த்தங்கள், பலவாறான தானங்கள், வேள்விகள், பலவாறாக நோற்கும் தவங்கள், பலவிதமான மந்திரங்கள், ஜபங்கள் ஆகியன அனைத்தும் இச்சிவராத்திரி விரதத்திற்கு ஈடாகாது. ஆகவே, தன் பிறவிப் பயனைப் பெற விரும்பும் ஒவ்வொருவரும் மங்களமான இவ்விரதத்தை அனுஷ்டிக்க வேண்டும். இவ்விரதம் தெய்வீகமானது. இதனால் போகமும் மோட்சமும் கிட்டும். முனிவர்களே! இதுவே ‘விரத அரசன்’ என்று புகழப்படுவது. இது பற்றிய அனைத்தையும் கூறியாயிற்று. இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறீர்கள்?

 

அத்தியாயம் : நாற்பத்தொன்று

முக்தி—பக்திகளின் பாகுபாடு

ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள்—— சூதபுராணிகரே! தாங்கள் அடிக்கடி ‘முக்தி’, ‘முக்தி’ என்று கூறுகிறீர்களே, அது என்ன? முக்தி பெறுவதனால் என்ன லாபம்? முக்தி நிலையில் இந்த ஜீவனின் நிலை என்ன? சற்று விளக்குவீர்களாக.

சூதர் கூறுகிறார்—— முனிவர்களே! நான் இப்பொழுது முக்தியின் இயல்பைக் கூறுகிறேன், கேளுங்கள். இவ்வியல்பு உலகியல் துன்பங்களில் இருந்து விடுதலையையும், உயர்ந்த ஆனந்தத்தையும் தரவல்லது. முக்தி என்பது நான்குவிதமாகும். ஸாரூப்யம் (இறைவனது சொரூபத்தைப் போன்ற திருமேனி பெறுதல்); ஸாலோக்யம் (இறைவன் இருக்கும் இடத்திலேயே இருத்தல்); ஸாந்நித்யம் (இறைவனுக்கெதிரிலேயே அவர் அருகிலேயே இருத்தல்); ஸாயுஜ்யம் (இறைவனோடு இரண்டறக் கலத்தல்). இந்தச் சிவராத்திரி விரதத்தால் மேற்கூறிய நால்வகை முக்தியும் எளிதில் கிடைக்கும். கைவல்யமான மோட்சம் மற்றும் அறம், பொருள், இன்பம் என்கிற மூன்றும் பெறற்கரிய பெரும்பேறுகள் (புருஷார்த்தங்கள்) — இவையனைத்தையும் தருபவர் சிவப்பரம்பொருளே. அவர் அறிவே வடிவானவர், பிறப்பிறப்பற்றவர், அனைத்தையும் கண்காணித்து வரும் சாட்சி, ஞானத்தினால் மட்டுமே பெறப்படுபவர், இரண்டற்றவர். ஐந்தாவதான ‘கைவல்யம்’ என்கிற முக்தி பெறுவதென்பது மனிதர்கட்கு மிகமிகக் கடினமே. முனிவர்களே! இப்பொழுது அந்தக் கைவல்ய முக்தியின் இலக்கணத்தைக் கூறுகிறேன், கேளுங்கள்.

எந்த இறைவனிடமிருந்து இவ்வுலகம் தோன்றியதோ, எவர் மூலம் இது காத்தருளப்படுகிறதோ, எவரிடம் முடிவில் இது இரண்டறக் கலக்கிறதோ, அந்த இறைவனே சிவன்தான். அவரால்தான் இவ்வுலகம் நிறைந்திருக்கிறது. அகில உலகங்களிலும் நிறைந்திருப்பவர் இவரே.

முனிவர்களே! வேதங்களில் சிவபிரானது திருமேனிகள் இரண்டெனக் கூறப்படுகிறது. ஒன்று ஸகலம், மற்றது நிஷ்கலம். சிவபிரானது தத்துவத்தைச் சத்தியம், ஞானம், அனந்தம், ஸச்சிதானந்தம் என்கின்றனர். அவர் நிர்குணர் (குணமற்றவர்), உபாதியற்றவர் (எதிலும் ஒட்டாது தனித்திருப்பவர்), அவிநாசி (அழிவற்றவர்), தூய்மையே வடிவானவர், நிரஞ்ஜனர் (மும்மலமற்றவர்). அவர் நிறம் சிவப்பு அல்ல, மஞ்சள் அல்ல, வெண்மையும் அல்ல, நீலமும் அல்ல, சிறியது அல்ல, பெரியது அல்ல, பருத்தது அல்ல, மெலிந்ததும் அல்ல (நுண்ணியதும் அல்ல). மனதும் சொல்லும் எவரைச் சென்றடையாது திரும்பி வந்துவிட்டனவோ, அந்தப் பரப்பிரும்மமே ‘சிவன்’ எனப்படுபவர். ஆகாயம் எங்கும் நிரம்பியிருப்பது போல் சிவதத்துவமும் எங்கும் நிரம்பியுள்ளது; மாயைக்கெட்டாதது (மாயையைக் கடந்தது); இரட்டை என்ற அனைத்தையும் கடந்தது (இரட்டையற்றது); பொறாமை என்பதற்றது. சிவஞானம் தோன்றுமானால் அவரைப் பெறுவது எளிது. நுண்ணிய அறிவான சூக்கும புத்தியின் வாயிலாகச் சிவபிரானைத் துதித்துத் தியானித்து வருவதானால்தான் சான்றோனாகிய ஒருவன், சிவபிரானது உலகமான சிவத்திருவடியைப் பெறலாகும்.

ஸத்யம் க்ஞாநமநந்தம் ச

ஸச்சிதா3நந்த3ஸம்க்ஞிதம் ।

நிர்கு3ணோ நிருபாதி4ஶ்சாவ்யய:

ஶுத்3தோ4 நிரஞ்ஜந: ॥

ந ரக்தோ நைவ பீதஶ்ச

ந ஶ்வேதோ நீல ஏவ ச ।

ந ஹ்ரஸ்வோ ந ச தீ3ர்க4ஶ்ச

ந ஸ்தூ2ல: ஸூக்ஷ்ம ஏவ ச ॥

யதோ வாசோ நிவர்தந்தே

அப்ராப்ய மநஸா ஸஹ ।

ததே3வ பரமம் ப்ரோக்தம்

ப்3ரஹ்மைவ ஶிவஸம்க்ஞகம் ॥

ஆகாஶம் வ்யாபகம் யத்3வத்

ததை2வ வ்யாபகம் த்வித3ம் ।

மாயாதீதம் பராத்மாநம்

த்3வந்த்3வாதீதம் விமத்ஸரம் ॥

தத்ப்ராப்திஶ்ச ப4வேத3த்ர

ஶிவக்ஞாநோத3யாத்3 த்4ருவம் ।

4ஜநாத்3வா ஶிவஸ்யைவ

ஸூக்ஷ்மமத்யா ஸதாம் த்3விஜா: ॥

— ஶிவபுரா. கோடி. ஸம். 41/12—16

இந்நிலவுலகில் ஞானம் பெறுதல் என்பது மிகமிகக் கடினமே. ஆனால், இறைவனைத் துதித்துப் பாடி, பக்தி செய்வது மிகமிகச் சுலபமே. ஆகவேதான் சான்றோர்களான அடியவர்கள் முக்தி பெறுவதற்கும் சிவபிரானையேதான் துதித்துப் பாடியுள்ளனர். ஞானமே வடிவான, முக்தியை அளிப்பவரான பரம்பொருளான சிவபிரான் பக்திக்கே ஆட்பட்டவர். பக்தியைச் சித்தி செய்தே பெரும்பாலானோர் மகிழ்ச்சி பொங்க, சிவப்பரம்பொருளான முக்தியைப் பெற்றனர். சிவபக்தியே ஞானத்தின் தாய் என்று கருதப்படுகிறது. அச்சிவபக்தியன்றோ போக—மோட்சங்களைத் தரவல்லது. அந்த பக்தியோ சிவனடியவர்களான சான்றோர்களது திருவருளால் மட்டுமே எளிதாகும்.

காதலாகிக் கசிந்துருகும் அன்பே இந்த பக்தியைத் தோற்றுவிக்கும் முளைச் செடியாகும். இந்த பக்தியும் ஸகுண பக்தி நிர்குண பக்தி என்றும், வேதத்தில் விதிக்கப்பட்டபடி செய்யும் ‘வைதிகீ’ என்றும், இயற்கையிலே மனதில் ஊறும் ‘ஸ்வாபாவிகீ’ என்றும் பலவகைத்தது. இவையனைத்திலும் எவையெவை உயர்ந்தது என்று கொள்கிறார்களோ, அவையனைத்துமே உயர்ந்ததுதான். இவையனைத்திலும் இயல்பாகவே தோன்றும் காதலாகிக் கசிந்துருகும் பக்தியான அன்பே சிறந்தது. மேலும், ‘நைஷ்டிகீ பக்தி’ (நிஷ்டை சம்பந்தமான — சாஸ்திர வரம்பிற்குட்பட்ட பக்தி), சாஸ்திர வரம்பிற்கு எட்டாத அதாவது தன்னிலை மறந்து நிற்கும் ‘அநைஷ்டிகீ பக்தி’ என மேலும் பக்தி இருவகையாகும்.

இதில் அறநெறி வரம்பிற்குட்பட்ட ‘நைஷ்டிகீ பக்தி’ ஆறு வகைப்படும். அறநெறி வரம்பிற்குட்படாத அதாவது இயல்பிலேயே தன்னிலை மறந்து நிற்கும் ‘அநைஷ்டிகீ பக்தி’ ஒரே ஒரு வகைத்ததுதான். ஆனால், இந்த இயல்பான பக்தியையும் விகிதமானது (இப்படித்தான் என்று நிச்சயிக்கப்பட்டது), அவிகிதமானது (நிச்சயப்படுத்த முடியாதது) என்கிற வேறுபாட்டின் அடிப்படையில் சான்றோர்கள் பலப்பலவிதமானது என்கின்றனர். அவற்றில் பலவாறான வேறுபாடுகள் காணப்படுவதால் இங்கு அவற்றை விரிவாகக் கூற முடியவில்லை. இந்த இரண்டு பக்தியையும் கேட்டல் (சிரவணம்) முதலிய பாகுபாடுகளால் ஒன்பது பிரிவுகளாகக் காண்கின்றனர். (கேட்டல், பாடுதல், நினைத்தல், இறைவரது திருவடிகளில் தொண்டு புரிதல், பூக்கள் கொண்டு அர்ச்சித்தல், வணங்குதல், இறையடியார்களுக்குத் தொண்டு புரிதல், தோழமை பாராட்டுதல், தன்னையே இறைவனிடம் சரணாகதி செய்து அர்ப்பணித்தல் என்பன ஒன்பது.)

இறையருள் இல்லையேல் இந்த பக்தியைப் பெறுதல் மிகமிகக் கடினமே. அவரது அருள் இருப்பின் இதைப் பெறுதல் எளிதே. ‘அவனருளால் அவன்தாள் வணங்கி’ (திருவாசகம், சிவபுராணம்). முனிவர்களே! பக்தியும் ஞானமும் ஒன்றே. அவற்றில் வேறுபாடில்லை என்பது சிவபிரான் திருவாக்கு. ஆகவே, இதில் வேறுபாடு காண்பதற்கில்லை. இவை இரண்டுமே சுகத்தைத் தருவனவே. அந்தணர்களே! பக்தியைப் பகைப்பவர்களுக்கு ஞானம் ஏற்படவே ஏற்படாது. சிவபக்தி செய்பவர்களுக்கே விரைவில் ஞானம் ஏற்படுகிறது. ஆகவே, பக்தி செய்தலே சிறந்த சாதனமாகும். இதனால்தான் அனைவருக்கும் சித்தி (பெறற்கரிய பெரும் பயன்) கிடைக்கப் பெறுகிறது. இதில் ஐயம்தான் உண்டோ?

மகரிஷிகளே! நீங்கள் கேட்டதை விளக்கியாயிற்று அல்லவா? இச்சரித்திரத்தைக் கேட்பவர் நிச்சயம் பாவங்கள் அனைத்திலிருந்தும் விடுதலை பெறுவர்.

 

அத்தியாயம் : நாற்பத்து இரண்டு

சிவபிரான், ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு, ருத்ரன், பிரும்மா — இவர்களின் சொரூபத்தைப் பற்றிய விளக்கம் (ஸகுண—நிர்குணப் பாகுபாடு)

ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள்—— சூதபுராணிகரே! சிவன் என்பவர் யார்? விஷ்ணு என்பவர் யார்? ருத்ரன் யார்? பிரும்மா யார்? இவர்களில் குணரஹிதர் (நிர்குணர்) யார்? இந்த ஐயத்தைத் தாங்கள்தான் நீக்கியருள வேண்டும்.

சூதர் கூறுகிறார்—— முனிவர்களே! நிர்குண சொரூபரான பரப்பிரும்மத்திலிருந்து முதலில் தோன்றிய ஸகுண ரூபம் எதுவோ, அதுவே ‘சிவன் எனப்படுபவர்’ என்று வேதங்களையும் வேதாந்தங்களான உபநிடதங்களையும் அறிந்த அறிஞர்களான சான்றோர்கள் கூறுகிறார்கள். சிவபிரானிடமிருந்துதான் பிரகிருதியும் புருஷனும் தோன்றினார்கள். இவர்கள் இருவரும் மூலத்தானமான நீரிலிருந்து தவம் செய்தனர். அந்த மூலத்தானம்தான் சிவபிரானுக்கு மிகவும் உகந்த காசியாகும். அது ஐந்து கோசம் பரப்புடையது. அதாவது ஐம்பது மைல்கள் பரப்புடையது. இங்குள்ள தண்ணீர்தான் அகில உலகங்களிலும் பரவியுள்ளது. இந்த நீரில்தான் யோகமாயையுடன் சேர்ந்த ஸ்ரீஹரி சற்றே உறங்கினார். ‘நாரம்’ என்றால் தண்ணீர். அதைத் தனக்கு அயனமாக (இருப்பிடமாக)க் கொண்டதால் அவர் ‘நாராயணர்’ என்றழைக்கப்படுகிறார். பிரகிருதியான மாயையை ‘நாராயணீ’ என்கின்றனர். இந்த ஸ்ரீமந்நாராயணரது திருவுந்திக் கமலத்திலிருந்து ‘பிரும்மதேவர்’ தோன்றினார். பிரும்மதேவர் தவம் செய்து எவரை நேரில் தரிசித்தாரோ, அவரையே ‘விஷ்ணு’ என்கின்றனர். பிரும்மதேவருக்கும் ஸ்ரீவிஷ்ணுவிற்கும் நடந்த விவாதத்தை அமைதியாக முடித்து வைக்க நிர்குணரான சிவபிரான் எடுத்த திருமேனியே ‘மகாதேவன்’ என்பது. ‘நான் பிரும்மதேவரின் நெற்றியிலிருந்து தோன்றுவேன்’ என்று கூறிய சம்புவான பரமன் ‘ஸ்ரீருத்ரன்’ என்கிற பெயருடன் உலகத்திற்கு அருள்புரியவே, பிரும்மதேவரின் நெற்றியிலிருந்து தோன்றினார். இதை ஸ்ரீமத்பாகவதம் (3/12/7—8) இவ்வாறு கூறுகிறது——

தி4யா நிக்3ரு॒ஹ்யமாணோபி

ப்4ருவோர்மத்4யாத்ப்ரஜாபதே: ।

ஸத்3யோஜாயத தந்மந்யு:

குமாரோ நீலலோஹித: ॥

ஸ வை ருரோத3 தே3வாநாம்

பூர்வஜோ ப43வாந் ப4வ: ।

அகில உலகங்களும் எளிதில் தியானிக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே திருமேனியற்ற அருவமான இறைவன், திருமேனி கொண்டவராக (உருவமாக)த் தன்னை ஆக்கிக் கொண்டார். அவர்தான் அடியார்கட்கு எளியவரான பரமனான சிவபிரான். முக்குணங்களிலும் அடங்காது தனித்து நிற்கும் சிவபிரானுக்கும், அனைத்து குணநலன்களும் கொண்ட ஸ்ரீருத்ரனுக்கும் உண்மையில் எவ்வித வேற்றுமையும் இல்லை. கட்டித் தங்கத்திற்கும் பொன்நகைக்கும் இடையே வேற்றுமை உண்டோ? இரண்டுமே தங்கம்தானே. இருவருடைய திருமேனியும் செயல்பாடும் ஒன்றே. இருவருமே ஒரே மாதிரிதான் பக்தர்கட்கு உயர்ந்த கதியை அருளுபவர்கள். இருவரும் ஒரே மாதிரிதான் அனைவராலும் வணங்கத்தக்கவர்கள். ஒரே மாதிரியான திருவிளையாடல்கள் புரிபவர்கள்தான். பார்க்க பயங்கரமான தோற்றமளிக்கும் பராக்கிரமம் மிகுந்த ருத்ரன் சிவனேயாகும். பக்தர்கட்கு அருள்புரியவேண்டி ஹரியான ஸ்ரீமந்நாராயணருக்கும் பிரும்மதேவருக்கும் உதவிபுரியவே தோன்றியவர். மேலும் எந்தெந்த தேவதைகளெல்லாம் எவ்வாறெல்லாம் வரிசையாகத் தோன்றினார்களோ, அவர்கள் எல்லோரும் அவ்வரிசையிலேயே லயத்தையும் அடைகின்றனர். ஆனால், ஸ்ரீருத்ரர் மட்டும் அவ்வாறு லயத்தை அடைவதில்லை. அவர் சிவப்பரம்பொருளிடம்தான் லயமடைகிறார்.

இயற்கையான பிரகிருதிக்குட்பட்ட அனைத்து ஜீவராசிகளும் ஸ்ரீருத்ரனில் கலந்தே லயமடைகின்றன. ஆனால், ஸ்ரீருத்ரன் இவர்களுடன் சேர்ந்து லயமடைவதில்லை. இதை வேதமே கூறுகிறது. அனைத்துலகங்களும் ஸ்ரீருத்ரனைச் சேவிக்கின்றன. ஆனால், ஸ்ரீருத்ரன் யாரையும் துதிப்பதில்லை, சேவிப்பதில்லை. அடியார்க்கெளியவரான இவர் சில சமயங்களில் தனக்குத்தானே பக்தர்களை நினைத்துக் கொள்கிறார். எவர் எந்த தெய்வத்தைப் போற்றித் துதித்து வணங்குகிறார்களோ, அவர்கள் அந்த தெய்வத்திலேயே லயத்தையும் அடைகிறார்கள். ஆகவேதான் அவர்கள் நெடுங்காலம் சென்ற பின்பே ஸ்ரீருத்ரனிடம் லயத்தை அடைய வாய்ப்பு பெறுகிறார்கள். ஆனால், ஸ்ரீருத்ரனது அடியார்கள் அதே நொடியில் சிவனாகிறார்கள். ஆகவே, அவர்கட்குப் பிறர் உதவி தேவைப்படுவதில்லை. அனாதியான வேதம்தான் இவ்வாறு கூறுகிறது.

அந்தணர்களே! அறியாமை பலவகைப்படும். ஆனால், விஞ்ஞானமான அறிவு ஒன்றுதானே. அதன் சொரூபமும் ஒன்றுதான், இரண்டல்லவே. அந்த ஞானத்தைப் பெறும் வழியைக் கூறுகிறேன், ஊன்றியிருந்து கேளுங்கள். புல் முதல் பிரும்மதேவர் ஈறாகக் காணப்படும் அனைத்துமே சிவ சொரூபமே. அவை பல என்று எண்ணும் கற்பனை முற்றிலும் பொய்யானது. படைப்பிற்கு முந்தியும் சிவத்தின் இருப்பு இருந்தது. படைப்பின் நடுவிலும் உண்டு. படைப்பின் முடிவிலும் ‘சிவம்’ உண்டு. மேலும், எப்பொழுது அனைத்தும் அழிந்து சூன்யம் (வெற்றிடம்) தோன்றுமோ, அப்பொழுதும்கூட சிவபிரான் இருக்கிறார். சிவம் என்கிற மங்களம் இல்லாமல் ஆகுமா? ஆகவே, முனிவர்களே! சிவபிரானை நான்கு குணம் படைத்தவர் என்கிறார்கள். அனைத்து சக்திகளும் கொண்டவராதலால், இவரை ‘ஸகுணர்’ (அனைத்து குணங்களும் நிரம்பியவர்) என்றும், குணத்திவலையே இல்லாத ‘நிர்குணர்’ என்றும் இருவகையாகக் கூறலாம்.

இந்த எம்பெருமான்தான் ஸ்ரீமந்நாராயணருக்குப் பழமையான வேதங்களை அருளியவர். வர்ணங்களான எழுத்துக்கள், அதனை உச்சரிக்கும் அளவான மாத்திரைகள், தன்னை இதயகமலத்தில் தியானிக்கும் தியான முறை, பூசை புரியும் முறை ஆகியவற்றையும் தந்தவர் இவரேதான்.

‘அனைத்துக் கலைகட்கும் இவரே தலைவர்’ (ஈஶாந: ஸர்வவித்3யாநாம்) என்கிறது வேதம். ஆகவே, இவரை ‘வேதகர்த்தா’ (வேதங்களைப் பரப்பியவர்), ‘வேதபதி’ (வேதங்களுக்குத் தலைவர்) என்று கூறுகின்றனர். இவரே அனைவருக்கும் அருள்புரியும் சங்கரர். இவரே செயல்களைச் செய்பவரும்—செய்விப்பவரும், அனைத்தையும் தாங்குபவரும், அனைத்தையும் தன்னுள் இழுத்துக் கொள்பவரும். (ஆக படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் ஆகிய மூன்றையும் செய்பவரும்.) இவையனைத்துச் செயல்களையும் தான் அதில் ஒட்டாமல் தனித்திருந்து காணும் சாட்சியும், எவ்விதக் குணங்களும் அற்றவராக இருப்பவரும் இவரே. எல்லோருக்கும் கால அளவு உண்டு. ஆனால், காலமே (நேரமே) சொரூபரான இவருக்குக் காலத்தின் எண்ணிக்கை ஏது? ஏனெனில், இவரே மகாகாலர். மாகாளியோ இவரையே அண்டியிருப்பவள்.

அந்தணர்களே! ருத்ரன், காளி இருவரும் ஒன்றே என்பது முடிவு. அவர்கள் இருவரும் திருவிளையாடல்கள் என்னும் தங்களது பொய்யாகாத விருப்பத்தினால் அனைத்தையும் பெற்றவர்கள். இச்சிவப்பரம்பொருளைத் தோற்றுவித்தவர் எவருமிலர். இவரைக் காப்பவரோ, அழிப்பவரோ இல்லை. அனைத்திற்கும் இவர் ஒருவரே காரணப் பொருள். ஸ்ரீமந்நாராயணன் முதலியவர்கள் செயற்பாடுகள் (காரியபூதர்கள்). இவரே காரணமும் காரியமும். இவருக்குக் காரணமும் காரியமும் என்றுமே இல்லை. ஒருவரே பலவாறாக ஆவார். பலப்பலவும் இவர் ஒருவராகவே ஆகும். ஒரே ஒரு விதையே வெளியே முளை, செடி, மரம், பழம் என்று பலவாறாக ஆகி, பின் விதையாக ஆகிறது. அதுபோலத்தான் சிவ ரூபரான மகேசன், தான் ஒருவரே பலவாறாக ஆகவும் காரணகர்த்தாவாகிறார். இந்த சிவதத்துவத்தை உள்ளபடி கூறினேன். ஞானம்—மெய்யறிவு கைவரப் பெற்றவனே இதை அறிவான், மற்றவர் அல்லர்.

முனிவர்கள் கேட்கிறார்கள்—— சூதரே! எந்தவொரு மெய்யறிவு பெற்றால் சிவத்தன்மையைப் பெறலாகுமோ, அந்தச் சிவஞானத்தை அதன் இலக்கணம் வழுவாதவாறு விளக்க வேண்டும். அனைத்துலகங்களும் எவ்வாறு சிவமாகும்? அல்லது சிவம்தான் அனைத்தாகவும் எவ்வாறு ஆகும்?

முனிவர்கள் இவ்வாறு கேட்கவே புராணங்கள் கூறுவதில் தலைசிறந்தவரான சூதர் சிவனாரது பொற்பாதங்களை மனதில் உன்னியவண்ணம் கூறலானார்.

 

அத்தியாயம் : நாற்பத்து மூன்று

சிவனைப் பற்றிய மெய்யறிவின் வர்ணனையும் பெருமையும், கோடிருத்ர ஸம்ஹிதையின் முடிவும் பெருமையும்

சூதர் கூறுகிறார்—— சிவப்பரம்பொருளின் மெய்யறிவைப் பற்றி நான் கேட்டது எதுவோ, அதை அவ்வாறே கூறுகிறேன். இது மிகவும் ஒளித்து (மறைத்து)ப் போற்றத்தக்கது. மோட்சத்தின் சொரூபமே இதுதான். பிரும்மதேவர், நாரதர், ஸனகாதி யோகிகள், வியாச முனிவர் மற்றும் கபில பகவான் — இவர்களனைவரும் ஒன்றுகூடி மெய்யறிவின் உண்மை வடிவத்தை என்னவென்று நிச்சயித்தார்களோ, அதையேதான் உண்மை மெய்யறிவு என்று கொள்ளவேண்டும். ‘இவ்வுலகனைத்தும் சிவமயமே’ என்பதையேதான் எப்பொழுதும் சிந்தித்திருக்க வேண்டும். ‘சிவனே சர்வமயம்’ என்பதைத்தான் அறிவாளிகள் உணர வேண்டும். புல் முதல் பிரும்மதேவர் வரை உள்ள கண்ணெதிரே காணும் அனைத்துலகங்களும் சிவனே ஆகும். அவர் விரும்பும்போது இவ்வுலகைப் படைக்கிறார். அவர் ஒருவரே அனைத்தையும் அறிவார். ஆனால், அவரை யாரும் அறிவதில்லை. அவரே இவ்வுலகைப் படைத்து, இதனுள் தானே புகுந்து, ஆனால் இதிலிருந்து வெகுதொலைவில் இருக்கிறார். இருப்பினும், உண்மையில் அவர் இதற்குள் நுழையவில்லை. ஏனெனில், அவர்தான் எதிலும் ஒட்டாதவராயிற்றே. மேலும் ஸத் சித் ஆனந்த சொரூபன் அவர். சூரியன் முதலிய பிரகாசமுள்ளன அனைத்தும் நீரில் நிழலாகப் பிரதிபிம்பமாகத் தெரிகிறது. ஆனால், அவை நீரினுள் நுழைந்துள்ளனவா? இல்லையே. அதேபோலத்தான் சிவனாரும் உலகத்தில் பிரதிபிம்பமாகக் காணப்படுகிறாரே தவிர, அதனுள் தன்னை நுழைத்து கொள்ளவில்லை. உண்மையில் அவர்தானே அனைத்தும். மதங்களுக்குள் வேற்றுமை காண்பதே அறியாமை (மடமை). ஏனெனில், சிவனையன்றி வேறொரு பொருள் உண்டு என்பதே இல்லையே.

ஆனால், எல்லா தரிசனங்களிலும் (கோட்பாடுகளிலும்) மதங்களுடைய (கொள்கைகளின்) வேறுபாடுகளே காணக் கிடைக்கின்றன. ஆனால், உண்மையுணர்ந்த வேதாந்திகள் எப்பொழுதும் இரண்டற்ற அத்துவைதத்தையே வர்ணிக்கின்றனர். ஜீவராசிகள் அனைத்தும் பரம்பொருளான சிவனாரது அம்சங்களே. ஆனால், அவித்யையான அறியாமையில் மயங்கி ‘தான் யார்?’ என்பதை உண்மையில் உணராது, சிவனிலிருந்து தன்னைத் தனியாக நினைத்துக் கொள்கின்றனர். அவித்யையான அறியாமை அகலவே, அவர்கள் சிவனாகவே ஆகிவிடுகின்றனர். சிவனே அனைத்திலும் வியாபித்து நிற்கிறார். அனைத்து ஜீவன்களிலும் பரவியுள்ளவரும் அவரே. உயிருள்ள—உயிரற்ற அனைத்திற்கும் இவரே தலைவர். இவரே அனைத்திற்கும் நன்மை செய்பவர். வேதாந்தமான உபநிடதங்கள் கூறும் வழியில் செல்ல மனம் கொண்டவன், இவரைத் தரிசிக்க (நன்குணர) சாதனை புரிகிறான். அப்பொழுது அவன் இறைவரை நேரில் காண்பது போன்ற உணர்வின் பயனைப் பெறுகிறான். ஒவ்வொரு கட்டையிலும் நெருப்பு மறைந்துள்ளது. ஆனால், எவன் அக்கட்டையை அரணிக்கட்டையாக்கிக் கடைகிறானோ, அவன் அதில் தீயைப் பார்க்கிறான். (பாலில் நெய் உள்ளதைக் கடைந்தால்தானே காணலாகும்.)

(ஒப்புநோக்குக:—

விறகில் தீயினன் பாலில் படுநெய் போல்

மறைய நின்றுளன் மாமணிச் சோதியான்.

— அப்பர் பெருமான்)

அஃதே போல் அறிவுள்ளம் படைத்த எவனொருவன் பக்தி முதலிய சாதனங்களை நன்கு அனுஷ்டிக்கிறானோ, அவனுக்கு நிச்சயம் சிவதரிசனம் கிடைக்கிறது. எங்கும் எதிலும் சிவனே சிவனே சிவனே. வேறு இரண்டாவதொன்று இல்லவே இல்லை. பிரமை என்னும் மயக்கத்தினால் இச்சிவப்பரம்பொருள் பலப்பல தோற்றங்களில் காணப்படுகிறார்.

கடல், மண், பொன் — இவை மற்றொன்றோடு சேர்வதாலோ அல்லது மறைப்பான உபாதியின் வேறுபாடுகளினாலோ பலவாறாகக் காணப்படுகின்றன. பலப்பல என்னும் நிலையை அடைகின்றன. அதேபோலத்தான் சிவப்பரம்பொருளும் உபாதியான மறைப்பினால் பலவாறாகக் காட்சியளிக்கிறார். காரியம் (செயல்), அதன் காரணம் — இவை இரண்டிலும் உண்மையில் வேறுபாடில்லை. பிரமையான மயக்கத்தினால் கட்டுண்ட புத்தியினால்தான் அதில் வேறுபாடுள்ளது என்கிற ஓர் எண்ணம் தோன்றுகிறது. பிரமை போனால் வேறுபாடு காணும் அறிவும் தானாகவே அகலும். ஒரு விதையிலிருந்து முளை கிளம்பி மரமாகிறது. அப்பொழுது அது பலவாறாக உள்ள நிலையைப் பெறுகிறது. பின் முடிவில் அது விதை உருவ நிலையிலேயே நிலைத்துவிடுகிறது. முளை, மரம் முதலியன மறைகின்றன. அறிவுள்ள ஞானி இது விதைதான், அதிலிருந்துதான் அனைத்தும் தோன்றின என்னும் எண்ணத்திலேயே நிலைத்திருக்கிறான். பலவிதமாக அந்த விதையைக் காண்பதெல்லாம் முளை, மரம் முதலியன போலவே. மரம், கிளை என்று பலவாறாகக் காட்சியளித்த நிலை மனதில் மறையுமானால், அப்பொழுது அவன் இது விதைதான் என்கிற நிலைகொண்டு உண்மையுணர்ந்து ஞானநிலையிலேயே நிற்பான். இதில் வேறுவிதமாக ஆராய்ச்சிக்கு இடமே இல்லை.

அனைத்தும் சிவனே, சிவனே அனைத்தும். அகில உலகங்கட்கும் சிவனுக்கும் பேதமில்லை. அப்படியிருக்க, ஏன் சிலர் பலவாறாகக் காண்கிறார்கள்? ஏகம் என்கிற இரண்டற்ற நிலையைத் தேடுகிறார்கள்? சூரியன் என்கிற ஒரே சோதி, நீர் முதலிய உபாதிகளில் பலவாறாகக் காட்சி அளிக்கிறது. அதேபோலத்தான் சிவபிரானும். ஆகாயம் எங்கும் பரவித்தான் உள்ளது. ஆனால், அதைத் தொட முடிகிறதா? கட்டத்தான் முடியுமா? அஃதே போலத்தான் அங்கிங்கெனாதபடி எங்கும் நீக்கமற நிறைந்துள்ள சிவப்பரம்பொருளும் ஒன்றினுள் அகப்படாதவர். அகங்காரமான ‘நான்’ என்பதோடு சேர்ந்திருக்கும் ஜீவன் எனப்படுபவன் சிவபிரானின் ஒரு பகுதிதான். அந்த ‘நான்’ என்னும் அகங்காரம் அழிந்தால் ஜீவனே சிவனாகிறான். ஜீவன் கர்மங்களின் பயனான இன்ப—துன்பங்களுக்கு ஆட்பட்டுள்ளதால், அவன் குறையுள்ளவன், இழிவானவன். சிவனாருக்குக் கர்மங்களின் தளைகளில்லை. ஆகவே, அவன் பெரிதுக்கும் பெரியவன். தங்கம் தன்னிலையில் உயர்ந்தது, பெருமதிப்புள்ளது. ஆனால், வெள்ளி முதலிய பிற உலோகங்களின் சேர்க்கை பெற்றால் அதன் மதிப்பு (மாற்று) குறைந்து விடுகிறதல்லவா? அதுபோலத்தான் அகங்காரம் கொண்ட ஜீவன் தனது பெருமையை இழக்கிறான். அமிலத்தில் போட்டெடுத்து சுத்தம் செய்த தங்கம், முன்போலவே முழு மாற்று (மதிப்பு) பெற்றுத் திகழ்கிறது. அதுபோலவே அறநெறிகளில் கூறப்பட்டுள்ள சடங்குகளான ஸம்ஸ்காரங்களினால் ஒரு ஜீவன் சுத்தம் செய்யப்பட்டானேயாகில் அவனும் சிவனாகிறான். (இதற்கான வழி என்ன தெரியுமா?)

முதலில் நல்லதொரு குருநாதனைத் தேடிப் பெற வேண்டும். அவர்தான் சிவப்பரம்பொருள் என்கிற பக்தியோடு அவரை நினைத்துப் போற்றிக் கொண்டாட வேண்டும். ‘குருவே சிவன்’ என்கிற நினைப்பினால் இவனது பாவங்கள் முதலிய மலங்கள், இவ்வுடலை விட்டு நீங்குகின்றன. இதனால் அறியாமையாகிற அஞ்ஞானம் அழிகிறது. மனிதன் ஞானமான மெய்யறிவைப் பெறுகிறான். இந்நிலையில் ஜீவனின் ‘நான்’ என்கிற ஆணவ மலம் அழிகிறது. அவன் மனம் புத்தி தூய்மை பெறுகிறது. இப்பொழுது இந்த ஜீவன் சிவபிரானது திருவருளால் மறுபடியும் சிவனாகவே ஆகிறான். எதுபோல் தெரியுமா? கண்ணாடியில் தன் உருவம் தெரிவதுபோல அவனுக்கு எங்கும் எதிலும் சிவபிரானே காட்சியளிக்கிறார். இப்பொழுதுதான் இவன் ஜீவன்முக்தன் (அதாவது, உயிருடன் இருக்கும்போதே உலகியலிலிருந்து விடுதலை பெற்றுச் சிவமாகத் திகழ்பவன்) ஆகிறான்.

ஜீவன்முக்தனான இந்த ஞானி உடல் விழுந்ததும் (மரணமானதும்) சிவத்தில் கலந்துவிடுகிறான். உடல் பிராரப்தமான முன்வினைகட்கு ஆட்பட்டது. எவன் இவ்வுடலில் ‘யான், எனது’ என்கிற உறவு முறையை (அபிமானத்தை) விடுகிறானோ, அவனே ஞானி. அந்த ஞானி நல்லதொரு பொருள் கிடைத்தால் மகிழ்ச்சியில் பொங்கி எழ மாட்டான். தீயதொன்று வந்தால் சினமோ, துக்கமோ கொள்ளான். இன்பம்—துன்பம் முதலிய இரட்டைகளில் சமபாவனை (ஒரேவிதமான நினைப்பைக்) கொள்வான். இவனையன்றோ ‘ஞானம் பெற்றவன்’ என்கின்றனர்.

ஶுப4ம் லப்3த்4வா ந ஹ்ரு॒ஷ்யேத

குப்யேல்லப்3த்4வாஶுப4ம் நஹி ।

த்3வந்த்3வேஷு ஸமதா யஸ்ய

க்ஞாநவாநுச்யதே ஹி ஸ: ॥

— ஶிவபுரா. கோடி. ஸம். 43/31

(ஒப்புநோக்குக:—

ய: ஸர்வத்ராநபி4ஸ்நேஹஸ்—

தத்தத்ப்ராப்ய ஶுபா4ஶுப4ம் ।

நாபி4நந்த3தி ந த்3வேஷ்டி

தஸ்ய ப்ரக்ஞா ப்ரதிஷ்டி2தா ॥

— ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 2/57)

‘நான்’ என்கிற ஆன்மா ‘இந்த உடல் அல்ல’ என்று பிரித்துக் காணும் அறிவு (போதம்) பெறுதற்கு ஆன்மாவைப் பற்றிய சிந்தனையும், எது உண்மையான தத்துவம் என்பதை அறிய மேற்கொள்ளும் முயற்சியுமே தேவையானவை. முக்தி பெறுதலிலேயே நாட்டம் கொண்டவன், இவ்வுடல் மற்றும் அதன் மேல் கொண்ட அபிமானம் இரண்டையும் விடவேண்டும்; அகங்காரத்தையும் விடவேண்டும். அப்பொழுது அவன் சதாசிவத்தில் இரண்டறக் கலக்கிறான்.

சரி, இனி மெய்யறிவான ஞானத்திற்கு மூலகாரணம் (அடிப்படை காரணம்) எதுவெனில், அத்யாத்ம சிந்தனமும் (ஆன்மாவைப் பற்றிய தீவிர எண்ணமும்), சிவனிடம் கொண்ட ஆழ்ந்த பக்தியுமே. பக்தியினால் சாதனத்திற்கான விஷயத்திலுள்ள அன்பு பெறுதல் கூறப்படுகிறது. சிவ அன்பினால் சிவபிரானைப் பற்றிக் கேட்க வேண்டுமென்ற விருப்பம் தோன்றுகிறது. இப்படிக் கேட்பதால் நல்லோரிணக்கம் பெறலாகும். இவ்விணக்கத்தினால் நல்லதோர் ஆசிரியர் பெறப்படுகிறார். குருவின் இன்னருளால் மெய்யறிவு பெற்ற பின், அவன் உலகியல் அனைத்திலிருந்தும் விடுதலை பெறுகிறான். ஆகவே, அறிவுள்ளவன் எப்பொழுதும் சிவப்பரம்பொருளையே காதலாகிக் கசிந்துருகி வேண்ட வேண்டும். இப்படி வேறு எந்தவொரு சிந்தனையுமின்றி ஊன்றிய பக்தியோடு சிவனைப் போற்றுபவன், முடிவில் நிச்சயம் முக்தியை அடைவான். ஆகவே, முக்தி பெறுவதற்குச் சிவபிரானைக் காட்டிலும் வேறு ஒரு தெய்வம் பெரிதாக இல்லை. ஜீவன், அவரது திருவடிகளைப் பற்றியே உலகியல் தளைகளிலிருந்து விடுதலை பெறலாகும்.

அந்தணர்களே! இவ்வாறு அங்கு குழுமியிருந்த ரிஷிகள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி எந்த மெய்யறிவைப் பற்றிக் கூறினார்களோ, அதை முழு முயற்சியோடு நம் மனதில் தேக்கி வைத்துக் கொள்ளவேண்டும். இதை முதன்முதலில் சிவலிங்கமாகத் தோன்றிய சிவனார் ஸ்ரீமந்நாராயணருக்குக் கூறினார். அவர் பிரும்மதேவருக்குச் சொல்ல, பிரும்மதேவர் ஸனகாதி மகரிஷிகளுக்குக் கூறினார். அவர்கள் நாரதருக்கு உபதேசித்தனர். நாரதர் வியாச முனிவருக்குக் கூற, கருணையுள்ளம் கொண்ட வியாசர் எனக்குக் கூறினார். நான் இப்பொழுது உங்களுக்குக் கூறிவிட்டேன். நீங்கள் உலக நலன் கருதி, இதைப் பரப்ப வேண்டும். முனிவர்களே! நீங்கள் கேட்டதனைத்தையும் கூறிவிட்டேனல்லவா? மேலும் என்ன கேட்க விரும்புகிறீர்களோ, அதைச் சொல்லுங்கள்.

ரிஷிகள் கூறுகிறார்கள்—— வியாச முனிவரது சீடரே! நீங்களன்றோ கொடுத்து வைத்தவர். சிவனடியார்களில் தாங்களே உயர்ந்தவர். சிவப்பரம்பொருளைப் பற்றிய உயர்ந்த ஆன்ம தத்துவ அறிவைக் கேட்கச் செய்தீர்களே. தங்களுக்கு எங்களது வணக்கங்கள். தங்களருளால் எங்களது மயக்கம் (பிரமை) தெளிந்தது. மோட்சம் அருளும் சிவதத்துவமான மெய்யறிவைத் தங்கள் வாயிலாகப் பெற்ற நாங்கள் மிக மகிழ்ந்தோம்.

சூதர் கூறுகிறார்—— அந்தணர்களே! ‘தெய்வமே இல்லை’ என்னும் நாத்திகன், ஈடுபாடற்றவன், மூர்க்கன், சிவனடியாரல்லாதவன், இதைக் கேட்க வேண்டுமென்ற ஆவலற்றவன் ஆகியவர்களுக்கு இந்த தத்துவ விளக்கத்தைக் கூறக் கூடாது. கருணைக்கடலான வியாச பகவான் இதிகாசங்கள், புராணங்கள், வேதங்கள், அறநெறி கூறும் சாஸ்திரங்கள் ஆகிய அனைத்தையும் பலவாறு ஆராய்ந்து முடிவில் அவற்றின் சாரமாக இதை எனக்கு உபதேசித்தார். இதை ஒரு முறை கேட்பதாலேயே பாவங்கள் அனைத்தும் தீயினில் தூசாகும். பக்தியற்றவனுக்கும் பக்தி தோன்றும். பக்தனது பக்தி மேலும் வளரும். இரண்டாம் முறை கேட்பதால் உயர்ந்ததான, வேறு சிந்தனையற்ற பக்தி தோன்றும். மூன்றாம் முறை கேட்க முக்தி நிச்சயம். ஆக இகபர உலக இன்பங்களை விரும்புபவன் இதை அடிக்கடி கேட்க வேண்டும். பெரும் பயனை விரும்புவோன் இதை ஐந்து முறை படிக்க வேண்டும். இதனால், அவன் விரும்பிய பயனைப் பெறுவான். ஏன் இவ்வாறு கூறுகிறேன் தெரியுமா? இது வியாச பகவானுடைய சொல்லன்றோ! இப்புராணத்தைக் கேட்பவனுக்குப் பெறற்கரிதுமுண்டோ?

இந்தச் சிவதத்துவ மெய்யறிவு சிவபிரானே உகந்தது, போகம்—மோட்சம் தருவது, சிவபக்தியை வளர்ப்பது. ‘கோடிருத்ர ஸம்ஹிதை’ என்னும் இப்பகுதி சிவபுராணத்தின் நான்காவது பகுதி. இது பெருமகிழ்ச்சியைத் தரவல்லது. பரம புண்ணியமானது. எவனொருவன் ஒருநிலைப்பட்ட மனதோடு பரமபக்தியோடு இந்த ஸம்ஹிதையைக் கேட்பானோ அல்லது பிறருக்குச் சொல்லுவானோ அல்லது கேட்கும்படிச் செய்வானோ, அவன் அனைத்து நலன்களையும் பெற்று, முடிவில் உயர்ந்த கதியைப் பெறுவான்.

கோடிருத்ர ஸம்ஹிதை முற்றிற்று.

॥ ஸ்ரீசிவமயம் ॥

உமா ஸம்ஹிதை

அத்தியாயம் : ஒன்று

ஸ்ரீகிருஷ்ண பகவான் உபமன்யு முனிவரை அணுகி வினவுதல்

யோ த4த்தே பு4வநாநி ஸப்த

கு3ணவாந் ஸ்ரஷ்டா ரஜ:ஸம்ஶ்ரய:

ஸம்ஹர்த்தா தமஸாந்விதோ

கு3ணவதீம் மாயாமதீத்ய ஸ்தி2த: ।

ஸத்யாநந்த3மநந்தபோ34மமலம்

ப்3ரஹ்மாதி3ஸம்க்ஞாஸ்பத3ம்

நித்யம் ஸத்த்வஸமந்வயாத3தி43தம்

பூர்ணம் ஶிவம் தீ4மஹி ॥

— ஶிவபுராணம், உமா ஸம்ஹிதை 1/1

எவ்விறைவன் சத்துவ குணத்தையேற்று ‘பூ:, புவ:, ஸுவ:, மஹ:, ஜந:, தப:, ஸத்யம்’ என்கிற ஏழு புவனங்களையும் காத்தருள்கிறாரோ, ராஜஸமான ரஜோ குணத்தையேற்று இப்பிரபஞ்சத்தைப் படைக்கிறாரோ, தாமஸமான தமோ குணத்தையேற்று அனைத்தையும் அழித்தொழிக்கிறாரோ, முக்குணங்களின் நிலையமான மாயையைக் கடந்து தனது தூயதான சொரூப நிலையில் நிலைத்து நிற்கிறாரோ, சத்தியமும் ஆனந்தமுமே வடிவான எல்லையற்ற அறிவின் திருமேனியரான நிர்மலரான பரிபூரண பிரும்மமேயான அந்தச் சிவப் பரம்பொருளை நாம் தியானிப்போமாக. அச்சிவமே படைக்குங்கால் பிரும்மதேவர், காத்தருளும்போது விஷ்ணு, அழிக்கும்போது ருத்ரன் என்கிற திருநாமங்களை ஏற்றுக் கொள்கிறார். அவ்விறைவன் சாத்விக இயல்பான சத்துவ குணத்தை நாம் நமதாக்கிக் கொள்ளும்போதுதான் பெறலாகுவார்.

ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள்—— வியாச முனிவரின் சீடரான சூதரே! தாங்களோ சிறந்த ஞானி. சிவபுராணத்தின் நான்காவது பகுதியான கோடிருத்ர ஸம்ஹிதையை இதுவரை கூறினீர்கள். இப்பொழுது சிவப்பரம்பொருளின் பலப்பலத் திருவிளையாடல்களை வர்ணிக்கும் உமா ஸம்ஹிதையைக் கூற வேண்டுகிறோம்.

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— சௌனகாதி மகரிஷிகளே! பரம மங்களங்களை வாரி வழங்கும் சிவபெருமானது திவ்விய சரித்திரங்கள் இகபர நலன்களையெல்லாம் தவறாது அளிப்பது. சற்று கவனமாகக் கேளுங்கள். முன்பொரு சமயம் வியாச முனிவர் ஸனத்குமார மகரிஷியிடம் இம்மாதிரியேதான் ஒரு வினா தொடுத்தார். அதற்கு அவர் சிவபிரானது உயர்ந்த சரித்திரத்தைத்தான் கூறினார்.

ஸனத்குமாரர் கூறுகிறார்—— வியாசரே! உபமன்யு முனிவர், ஸ்ரீகிருஷ்ண பகவானுக்கு எந்தச் சிவ தத்துவத்தைக் கூறினாரோ, அதையே கூறுகிறேன்.

முன்பொரு சமயம் ஸ்ரீகிருஷ்ண பகவான் மகப்பேறு வேண்டித் தவம் செய்யத் திருக்கயிலை சென்றார். அங்கு தவம் செய்து கொண்டிருந்த உபமன்யு முனிவரைக் கண்டு வணங்கிக் கேட்கலானார்.

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கேட்கிறார்—— சிவனடியார்களில் சிறந்த உபமன்யு முனிவரே! நான் பிள்ளை வரம் வேண்டித் தவம் செய்ய, இக்கயிலை மலை வந்துள்ளேன். தாங்கள் கருணை கொண்டு அச்சிவபிரானின் பெருமைகளைக் கூறுவீராக.

உபமன்யு கூறுகிறார்—— ஸ்ரீகிருஷ்ணா! நான் இங்கு தவம் செய்திருக்கையில் சிவபெருமானைச் சுற்றி ஸ்ரீமந்நாராயணன் முதலிய தேவர்களும், அவரது ஆயுதங்களும் நிற்கக் கண்டேன். அவ்வாயுதங்களில் தலைசிறந்ததான முத்தலைச் சூலத்தைக் கண்டேன். அதன் பெருமை என்ன தெரியுமா? அது ஒற்றைக்காலுடையது; முத்தலையுடையது; தீப்பிழம்பை உமிழ்வது; இரண்டாயிரம் ஒளிக்கற்றைகளுடையது; எண்ணற்ற திருக்கண்கள் கொண்டது; பெரும் பிரளயமான கற்ப முடிவில் அண்டங்களையெல்லாம் அரைநொடியில் அழிப்பது. அது இறைவனருகில் நின்று தவம் செய்கிறது. இச்சூலத்தை ‘விஜயம்’ என்று கூறுவர். மூவுலகங்களையும் வென்ற யுவனாசுவனின் மகனான மாந்தாதாவை அவனது படைகளோடு அழித்தது இச்சூலம்தான். செருக்குற்ற ஹைஹயனான கார்த்தவீர்யன், லவணாசுரன் ஆகியவர்களையும் வதித்தது இச்சூலமே.

மற்றொன்று மழு என்கிற ‘பரசு’. இது புகையற்ற தீயைப் போன்றது; இளஞ்சூரியனை ஒத்தது; பாம்புகளால் சூழப்பட்டது; புருஷனைப் போன்ற திருமேனியுடையது. சிவபெருமானால் அருளப்பட்ட இப்பரசு கொண்டுதான் பார்க்கவ ராமரான பரசுராமர் இருபத்தோரு தலைமுறை க்ஷத்திரியர்களைக் கொன்றது. ஆயிரம் திருமுகங்கள் கொண்ட ‘சுதர்சனம்’ என்னும் திருவாழி இரண்டாயிரம் திருக்கரங்கள் கொண்டது. அதுவும் புருஷத் திருமேனி கொண்டு அங்கு இருந்தது. மேலும் நூறு பர்வங்கள் கொண்ட வஜ்ரப்படை, பினாகம் என்கிற வில், சக்தி என்கிற வாள், பாசம், அங்குசம், மஹதி என்கிற கதை, இதுபோல் ஆயிரமாயிரம் ஆயுதங்கள் சிவபிரானைச் சுற்றி நின்றிருந்தன.

சிவபிரானது வலப்புறம் அன்ன வாகனத்தில் பிரும்மதேவரும், இடப்புறம் கருடன் மேல் ஆரோகணித்துக் கைகளில் சங்கம், சக்கரம் முதலிய ஆயுதங்களை ஏந்திய ஸ்ரீமந்நாராயணரும் இருந்தனர். மேலும் ஸ்வாயம்புவ மனு முதலிய மனுக்களும் இந்திரன் முதலிய தேவர்களும் இருந்தனர். மயிலேறும் முருகன் வேல் கொண்டு தன் தாயின் பக்கம் நின்றிருந்தார். முத்தலைச் சூலம் ஒன்றை ஏந்திய நந்தியெம்பெருமான், சப்தமாதாக்கள், சிவகணங்கள் ஆகியோர் சிவனார் எதிரில் நின்றிருந்தனர். இவ்வண்டத்தில் கண்டனவும் கேட்டனவுமான அனைத்தையும் அங்கு நிற்கக் கண்டேன். பின் காதலாகிக் கசிந்துருகி யான் முறைப்படி அவரைப் பூசித்தேன்.

எனது அன்பைக் கண்டு மனம் மகிழ்ந்த இறைவன், ‘முனிவரே! உனது அன்பு என்னை அசையவும் முடியாதபடி கட்டிவிட்டது. ஆகவே விரும்பியதைக் கேள்’ என்றருளினார்.

உபமன்யு கேட்கிறார்—— இறைவா! என் பக்தி நிலையானது எனத் தாங்கள் மகிழ்ந்தது உண்மையானால் உங்களிடம் இடையறாத காதல் பக்தி கொள்ள எனக்கு அருளுங்கள். எனக்கும் எனது வம்சத்தாருக்கும் என்றும் எப்பொழுதும் பாலன்னம் கிட்ட வேண்டும். எனது ஆசிரமத்திலே என்றென்றும் தங்களது சாந்நித்யம் இருக்க வேண்டும். எனக்குத் தங்கள் அடியார்களிடம் அன்பு நிலைத்து நிற்க வேண்டும். அவர்களுள் நட்புரிமை இருக்க வேண்டும். நான் இவ்வாறு வேண்டியதைச் செவிமடுத்த இறைவன் கூறுவாரானார்.

சிவபிரான் கூறுகிறார்—— உபமன்யுவே! மூப்பு, நரை முதலிய குறைகளற்றவனாக நீ என்றென்றும் இருப்பாய். உனது குணங்களைக் கண்டு முனிவர்கள் உன்னைக் கொண்டாடுவார்கள். நீ நினைக்கும் இடந்தோறும் பாற்கடல் தோன்றும். இந்த வைவஸ்வத கல்பம் முடிய அமுதத்திற்கொப்பான பாலை, நீ உனது சுற்றம் சூழப் பருகலாம். உனது கோத்திரம் என்றென்றும் அழியாது நிலைத்து நிற்கும். என்னிடம் உனது பக்தி என்றும் நிலைத்து நிற்கும்.

உபமன்யு கூறுகிறார்—— ஸ்ரீகிருஷ்ணா! இவ்வாறு நான் சிவப்பரம்பொருளை நேரில் காணும் பேறு பெற்றேன். எனது ஆசிரமத்தைக் கண்டாயா? அழகான மரங்கள். எல்லாப் பருவங்களிலும் பூத்துக் குலுங்கும் பூக்களும் பழங்களும். இவையனைத்தும் அச்சிவப்பரம்பொருளின் திருவருளே. இருபத்தாறு தத்துவங்கள் உள்ளதாகக் கூறுகிறார்கள் முனிவர்கள். அவையனைத்தும் அச்சிவன்தானே. சிவப்பரம்பொருள், தன் திருமேனியின் வலப்புறத்திலிருந்து படைத்தலைச் செய்ய நான்முகனையும், இடப்புறத்திலிருந்து அனைத்தையும் காத்தருளத் திருமாலையும் படைத்தார். கல்பத்தின் முடிவு காலத்தில் அனைத்தையும் கரந்தருள ருத்ரனைப் படைத்தார். யுக முடிவில் அனைத்தையும் விழுங்க ஸம்வர்த்தகமெனப் பெருந்தீயாகத் தோன்றி விழுங்குகிறார். ஆகவே, நீ நற்புத்திரப்பேறு வேண்டி, அச்சிவப்பரம்பொருளையே சேவிப்பாயாக.

 

அத்தியாயம் : இரண்டு

ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு உபமன்யு முனிவரின் உபதேசம்

ஸனத்குமாரர் கூறுகிறார்—— உபமன்யு முனிவர் கூறியதைக் கேட்ட ஸ்ரீகிருஷ்ண பகவான் அவரிடம் மேலும் கேட்கலானார்.

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கேட்கிறார்—— முனிவரே! தாங்கள் எனது தந்தை போன்றவர். ஆகவே, சிவபிரானைத் துதித்து சித்தி பெற்ற சான்றோர்களைப் பற்றிக் கூற வேண்டுகிறேன்.

உபமன்யு கூறுகிறார்—— ஸ்ரீகிருஷ்ணா! சிவப்பரம்பொருளை வணங்கிப் பேறு பெற்ற அடியார்களைப் பற்றிக் கூறுகிறேன், கேள்.

முன்பு இரண்யகசிபு என்பவன் சிவனருளால் அழியாத செல்வமும், பத்து லட்ச வருடம் ஆயுட்காலமும் பெற்றான். அவனது மகன் நந்தனன் என்பவன். சிவனருளால் அவன் இந்திரனை வென்று, பத்தாயிரம் ஆண்டு காலம் இந்திரப்பட்டம் வகித்தான். இந்திரனது வஜ்ரப்படையும், திருமாலது சுதர்சனச் சக்கரமும் அவனது போரில் மழுங்கின.

‘யாக்ஞவல்க்யர்’ என்கிற மகரிஷி, சிவனை ஆராதித்து உயர்ந்த பரஞானத்தைப் பெற்றார். ‘வேதவியாசர்’ பெரும் புகழைப் பெற்றார். இந்திரனால் அவமதிக்கப்பட்ட ‘வாலகில்யர்கள்’ என்கிற மகரிஷிகள், சிவபூஜை செய்து அமுதத்தை அள்ளி வந்த கருடனைப் பெற்றார்கள். அத்ரி முனிவரின் மனையாளான ‘அனசூயை’ என்னும் கற்பரசி முன்னூறு வருடங்கள் சிவனை ஆராதித்து, தத்தாத்ரேயர், துர்வாசர், சந்திரன் என்கிற மூன்று திருக்குமாரர்களைப் பெற்றாள். தேவநதியான கங்கையைச் சித்திரகூட மலையிலிருந்து பாய்ந்தோடச் செய்தாள்.

‘சீமந்தினீ’ என்னும் கற்பரசியின் மணாளனான மன்னன் ‘சிந்திராங்கதன்’ யமுனை நதியின் வெள்ளத்தில் மூழ்கியும் மரணத்தை அடையவில்லை. அவன் தக்ஷகனது உலகத்தையடைந்து, அவனோடு நட்பு கொண்டு பெருந்தனத்துடன் தன் வீடு திரும்பினான். ‘சஞ்சுலா’ என்கிற தாசி ஒருத்தி ‘கோகர்ணன்’ என்கிற அந்தணன் கூறிய சிவ தத்துவத்தைக் கேட்டு பக்தி கொண்டு முக்தி பெற்றாள். ‘பிங்களை’ என்கிற தாசியும், ‘மதராஹு’ என்கிற நிலைகெட்ட அந்தணனும் சிவபுராணம் கேட்டுக் கயிலையைப் பெற்றனர். ‘மகாநந்தா’ என்கிற வேசி, ‘கைகேயி’ என்கிற அந்தணச்சிறுமி, ‘விமர்ஷனன்’ என்னும் அரசன், தாசீலோலனான ‘துர்கனன்’ என்னும் அரசன், ‘சபரன்’ எனும் அந்தணன், முறை தவறி சிவபூஜை செய்த ‘ஸௌமினி’ என்கிற தாழ்குலத்தவள், பிறரைத் துன்புறுத்துவதே தொழிலாகக் கொண்ட ‘மகாகாலன்’ என்கிற வேடுவன், இன்னும் பலப்பல பேர்கள் சிவபூஜையினால் பெறற்கரிய பெரும்பேறு பெற்றனர்.

‘கௌசிகர்’ என்னும் அரசன் சிவனை ஆராதித்து அந்தணரானார். ‘மிருகண்டு’ முனிவரின் தனயனான ‘மார்க்கண்டேயன்’ என்னும் சிறுவன் மரணமிலாப் பெருவாழ்வு பெற்றான். பலிச்சக்கரவர்த்தியின் குமாரனான ‘பாணன்’ அகில உலக மன்னனாக விளங்கினான். ‘காணாதர்’, ‘சாதலர்’ முதலிய முனிவர்கள் சூத்திரங்களை இயற்றுபவர்களாக ஆனார்கள். ஸ்ரீகிருஷ்ணா! நூற்றுக்கணக்கான ஆண்டுகளானாலும் என் ஒருமுகம் கொண்டு அச்சிவப்பரம்பொருளின் திருக்குணங்களை வர்ணிக்க இயலாதப்பா!

 

அத்தியாயம் : மூன்று

ஸ்ரீகிருஷ்ண பகவான் தவம் செய்தலும், வரம் பெறுதலும்

ஸனத்குமாரர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு சிவ மகிமையைச் செவிமடுத்த வாசுதேவரான ஸ்ரீகிருஷ்ணன், முனிவரே! அச்சிவபெருமான் எனக்கும் காட்சித் தருவாரா? எனக்கும் அவர் திருவருள் கிட்டுமா? எனக் கேட்க, உபமன்யு முனிவர் கூறலானார்.

உபமன்யு கூறுகிறார்—— ஸ்ரீகிருஷ்ணா! இன்னும் பதினாறு மாதத்தில் நீ இறைவனை நிச்சயம் காண்பாய். நீ ஜபிக்க வேண்டிய மந்திரத்தைக் கூறுகிறேன். அதனால், உன்னைப் போலவே திறல் கொண்ட மகனை நீ பெறுவாய். அந்த மந்திரம் என்ன தெரியுமா? அனைத்து மந்திரங்களிலும் சிறந்ததும், ‘மந்திரராஜம்’ எனப்படுவதுமான அம்மந்திரம் திருவைந்தெழுத்தான ‘ஓம் நமச்சிவாய’ என்பதே ஆகும்.

ஸனத்குமாரர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு சிவபிரானது பெருமைகளைக் கூறிவர நாட்கள் எட்டு உருண்டோடின. ஒன்பதாவது நாளன்று உபமன்யு, ஸ்ரீகிருஷ்ண பகவானுக்குத் திருவைந்தெழுத்தை உபதேசித்து சிவதீக்ஷை அளித்தார். ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் வலக்கால் கட்டைவிரலை மட்டும் நிலத்தில் ஊன்றி, இரு கைகளையும் உயரத் தூக்கி நின்று பதினாறு மாதங்கள் கடுந்தவம் இயற்றினார். மகிழ்ந்த சிவனார் சிவகணங்களும் மலைமகளும் உடனிருக்க, திருக்கயிலைக் காட்சியைக் கண்ணனுக்கு அருளினார். ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் சிவப்பரம்பொருளை நேரே கண்டு, சிவபிரானது ஆயிரம் திருநாமங்களைக் கூறித் துதித்து வணங்கினார். மலர்மாரி பெய்தனர் அமரர்கள்.

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் வேண்டுகிறார்—— தேவருக்கும் தேவரே! இறைவரே! தங்களிடம் தாங்கள் நிச்சயித்த எட்டு வரங்களை வேண்டுகிறேன். தாங்கள் அருள் புரிய வேண்டும். 1) தங்களது சிவதர்மத்திலேயே என் மனம் நிலைத்திருக்க வேண்டும். 2) என்றும் மங்காத புகழ் வேண்டும். 3) தங்கள் அருகேயே இருத்தல் வேண்டும். 4) தங்கள் பக்கல் அன்பும் காதலும் அகலாதிருக்க வேண்டும். 5) பத்து மக்கட்செல்வம் வேண்டும். 6) போரில் என்னெதிரில் நிற்கும் மதம் கொண்ட பகைவர்கள் அழிக்கப்பட வேண்டும். 7) என் பகைவர்களினால் எனக்கு என்றுமே அவமானம் நேரக் கூடாது. 8) யோகிகளுக்கெல்லாம் நான் யோகியாக விளங்க வேண்டும். இவ்வெட்டு வரங்களையும் தாங்கள் எனக்கருள வேண்டும். தாங்கள்தானே சர்வேசுவரன். மேலும், எனக்குத் தாங்கள்தானே ஒப்பற்ற தலைவர்.

ஸனத்குமாரர் கூறுகிறார்—— ஸ்ரீகிருஷ்ணன் இவ்வாறு வேண்டவே, முத்தலைச் சூலமேந்திய பகவான் சிவனார்—— “வாசுதேவனே! நீ நினைத்ததெல்லாம் கிட்டும். யதுகுல திலகமே! உனக்குப் பெரும் திறல் படைத்த ‘ஸாம்பன்’ எனும் பெயர் கொண்ட மகன் பிறப்பான். முன்பொரு சமயம் முனிவர்கள் ‘நீ மானிடனாய் பிறப்பாய்’ என்று பெரும் பிரளயத்தைத் தோற்றுவிக்கும் ‘ஸம்வர்த்தகன்’ என்னும் சூரியனுக்குச் சாபம் அளித்துள்ளனர். ஆகவே, அவனே உனக்கு மகனாகப் பிறக்கப் போகிறான். இது தவிர இன்னும் நீ வேண்டியன அனைத்தும் உனக்குக் கிட்டும்” என்று திருவாய் மலர்ந்தருளினார்.

இவ்வாறு சிவபிரானிடமிருந்து அனைத்து வரங்களையும் பெற்ற ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சிவபிரானைப் பலவாறாகத் துதித்து மகிழ்ந்தார். இதைச் செவிமடுத்த மலையரசன் மகளான ஸ்ரீபார்வதீதேவி, அடியார்க்கு எளியவளாகையாலே மனம் மகிழ்ந்து பரமபக்தரான கண்ணனிடம் கூறலானாள்.

பார்வதீதேவி கூறுகிறாள்—— அறிவுக்கனலே வாசுதேவா! ஸ்ரீகிருஷ்ணா! குற்றமே அறியாதவனே! நினது துதி கேட்டு நான் மிகவும் மகிழ்ந்தேன். உன் விருப்பம் போல் வேண்டும் வரம் கேள். நீ கேட்பது மனித குலத்தவருக்குக் கிடைத்தற்கரிய பேறாக இருக்க வேண்டும்.

கண்ணபிரான் கேட்கிறார்—— இறைவியே! எனது தவம் உண்மையில் நலம் பயப்பதாகில், அதனால் தாங்களும் மனம் மகிழ்ந்து வரம் தர வந்ததாகின், நான் இனிக் கேட்கப் போகும் வரங்களை அளிக்க வேண்டுகிறேன். என்றும் எங்கும் எப்பொழுதும் அந்தணர்களிடம் எனக்குப் பகைமை வரக் கூடாது. எப்பொழுதும் நான் அந்தணர்களை வந்தித்துப் பூசிக்க வேண்டும். எனது பெற்றோர் எப்பொழுதும் என்னிடம் அன்புள்ளவர்களாக இருக்க வேண்டும். நான் எங்கு சென்றாலும் எப்பொழுது சென்றாலும் என் இதயத்தில் அனைத்து ஜீவராசிகளிடமும் அன்பும் கருணையும் நிலைத்து நிற்கவேண்டும். தங்களது தரிசனத்தின் பயனால் என் வழித்தோன்றல்கள் உத்தமர்களாக இருக்க வேண்டும். நூற்றுக்கணக்கான வேள்விகள் செய்து இந்திரன் உள்ளிட்ட அனைத்து தேவர்களையும் நான் மகிழ்விக்க வேண்டும். ஆயிரக்கணக்கான சாதுக்களுக்கும் துறவிகளுக்கும் விருந்தினருக்கும் எனது வீட்டில் தினமும் சிரத்தையோடு அன்னம்பாலிக்க வேண்டும். சுற்றார்—உற்றார் ஆகிய அனைவரிடமும் எனது அன்பு என்றும் குறையாதிருக்க வேண்டும். எனது ஆயிரம் மனைவிகளிடமும் நான் ஒரே மாதிரியான அன்பு கொண்டவனாக இருக்க வேண்டும். அவர்களுடைய பெற்றோர்களும் என்றென்றும் உண்மை பேசுபவர்களாகவே இருக்க வேண்டும். இது முதலான நல்வரங்கள் தங்கள் அருளால் எனக்குக் கிட்ட வேண்டும்.

ஸனத்குமாரர் கூறுகிறார்—— ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறியதைக் கேட்ட ஸ்ரீபார்வதீபிராட்டி விரும்பியவற்றை விரும்பியவாறே அளிக்கும் பெருமை பெற்றவளான ஸ்ரீஜகதம்பிகை மிகவும் வியப்பெய்தி, “வாசுதேவனே! நீ நினைத்தவை அனைத்தும் நினைத்தவாறே நடக்கும். உனக்கு மங்களங்கள் உண்டாகட்டும்” என்று ஆசி வழங்கினாள்.

இவ்வாறு கருணையோடு வரமளித்த பார்வதீ—பரமேசுவரர்கள் அங்கேயே மறைந்தருளினார். பின் ‘கேசி’ என்கிற அசுரனைக் கொன்ற ஸ்ரீகிருஷ்ணன், உபமன்யு முனிவரது ஆசிரமம் சென்று அவரை வணங்கி, சிவபெருமான் வரமளித்த பெருமைகளையெல்லாம் கூறினார். இதைக் கேட்ட முனிவர், “ஜனார்த்தனா! சிவனையன்றி எவர்தான் இவ்வாறு வரங்களை அளிப்பார்கள்? கோபத்தில் நிற்கும்போது இவரை வேறு எவர்தான் எதிர்த்து நிற்க முடியும்? கோவிந்தனே! தானம், தவம், வீரம், நிலை நிற்கும் தன்மை ஆகியனவற்றில் இவருக்கு மிஞ்சியவர் யாருண்டு? ஆகவே, நீ என்றும் எங்கும் எப்பொழுதும் சிவபிரானது திவ்வியமான திருக்கல்யாண குணங்களைச் செவிமடுத்திருப்பாயாக” என்று அருளினார். இதைக் கேட்ட கண்ணபிரான் சிவனாரது பெருமைகளை மேலும் கூறும்படி உபமன்யு முனிவரை வேண்டவே அவரும் கூறலானார்.

உபமன்யு கூறுகிறார்—— முன்பொரு சமயம் பிரும்மதேவரது உலகில் யோகிகளில் சிறந்த ‘தண்டி’ என்னும் யோகி ஆயிரம் திருநாமங்கள் கொண்டு இறைவனைத் துதித்தார். மிகவும் விரிவான அதை சாங்கியர்கள் அகராதி போன்று நித்தமும் கூறி வருகின்றனர். ஆனால், அந்த திருநாமாக்கள் மனிதர்கட்குக் கிடைத்தற்கரிது. நீயும் அச்சிவப்பரம்பொருளை என்றென்றும் நினைத்து இரு. நீ சிவபக்தர்களில் முதன்மை ஸ்தானம் பெற்றுத் திகழ்வாய்.

இவ்வாறு சிவனாரது பெருமைகளைக் கேட்ட கண்ணபிரான், முனிவரை வணங்கி விடைபெற்றுத் துவாரகை சென்றார்.

(குறிப்பு:— உபமன்யு முனிவர் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்குக் கூறிய சிவ தத்துவங்களும், உபமன்யு முனிவரின் கதையும் இனிவரும் ஏழாவது ஸம்ஹிதையான ‘வாயவீய ஸம்ஹிதை’யில் விரிவாகக் கூறப்படப் போகிறது.)

 

அத்தியாயம் : நான்கு முதல் ஆறு வரை

நரகம் நல்கும் பாவங்கள்

ஸனத்குமாரர் கூறுகிறார்—— வியாச முனிவரே! நரகம் புகும் பாவிகளைப் பற்றிச் சற்று கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேளுங்கள். பிற மாதரைப் பெற நினைத்தல், பிறரது செல்வத்தைக் கவர எண்ணுதல், மனதில் தவறான எண்ணங்களைக் கொள்ளுதல், செய்யக்கூடாத தவறான செயல்களைச் செய்யத் துடித்தல் — இந்நான்கும் மனதினால் தோன்றும் பாவச் செயல்கள். சம்பந்தமில்லாத சொற்களைக் கூறுதல் அதாவது பயனில சொல்லல், பொய் பேசுதல், கடுஞ்சொல், கோள் சொல்லுதல் (புறங்கூறாமை) — இந்நான்கும் வாக்கினால் நேரும் பாவங்கள். சாப்பிடக் கூடாததைச் சாப்பிடுதல், பிற பிராணிகளை இம்சித்தல், வீணான செயல்களில் ஈடுபடுதல், பிறர் பொருளைக் கவர்தல் — இந்நான்கும் உடலால் நேரும் பாவங்கள். இப்பன்னிரண்டு செயல்களும் மனம், சொல், உடல் ஆகியவைகளால் நேரக் கூடிய பாவங்கள்.

இச்சம்சாரமான கோரக் கடலைத் தாண்டுவிக்கும் சிவப்பரம்பொருளைத் துவேஷிப்பவர் அனைவரும் நரகம் என்னும் பெருங்கடலில் வீழ்பவர்களே ஆகும். அவர்களது பாவம் மிகவும் கொடியது. சிவஞானத்தைப் போதிப்பவர், சான்றோர்கள், பெரியோர்கள், பெற்றோர்கள் முதலியவர்களை நிந்திக்கும் செருக்குடையவர்கள் நிச்சயம் நரகக் கடலில் மூழ்குவர். பிரும்மஹத்தி செய்தவன், கட்குடியன், பொன் திருடியவன், ஆசானது மனைவியிடம் ஆசை கொண்டவன் மற்றும் இந்நான்கு பேருடனும் தொடர்புடைய ஐந்தாம் நிலையிலுள்ள பாவி — இவர்களனைவரும் பெரும் பாவிகள் எனப்படுவர்.

கோபத்தினாலோ, பேராசையினாலோ, பயத்தினாலோ, பகைமையாலோ எவனொருவன் அந்தணனைக் கொல்ல வேண்டும் என்று சுடுசொற்களை வாரி இறைக்கிறானோ, அவன் ‘பிரும்மஹத்தி’ என்கிற பாவத்தைச் செய்தவன். எவனொருவன் அந்தணனைத் தன்னகத்திற்கு அழைத்து, அவனுக்கு ஏதாவதொரு பொருளை அளித்துப் பின் அதைத் தானே பிடுங்கிக் கொள்கிறானோ அவன், எவனொருவன் குற்றமற்ற ஒருவன் மீது குற்றத்தைச் சுமத்துவானோ அவன் ஆகிய இவர்களும் பிரும்மஹத்தி செய்தவர்கள்தான். எவனொருவன் நிறைந்த சபையில் பற்றற்ற நிலையில் அமர்ந்திருக்கும் உயர்ந்த அந்தணரைத் தன் கல்விச் செருக்கால் அவமதித்து முகம் வாடும்படி செய்கிறானோ அவனும் பிரும்மஹத்தி செய்தவன்தான். எவனொருவன் உயர்ந்த நற்குணசீலனான ஒருவனைத் தனது முறையற்ற தீக்குணத்தினால் நற்குணமற்றவன் என்று கூறி, தனது குணங்களையே உயர்வாகக் கூறிக் கொள்கிறானோ, அவனும் நிச்சயம் பிரும்மஹத்தி செய்தவன்தான். வெளியில் மேய்வதற்காகச் சென்ற பசுமாடுகளுக்கு எருது வாயிலாக இடையூறு செய்பவனும், குருவின் மூலம் நல்லுபதேசங்களைப் பெற்ற அந்தணர்களது காரியங்களில் இடையூறு செய்பவனும் பிரும்மஹத்தி செய்தவன்தான். தேவர்களது திருவாராதனத்திற்காகவும், அந்தணர்களது தினந்தோறுமான கடமைகளுக்காகவும், பசுக்கள் மேய்வதற்காகவும் என தானம் செய்த நிலத்தை அபகரித்துக் கொள்பவனும் பிரும்மஹத்தி செய்தவனே. தேவர்கள் மற்றும் அந்தணர்கள் ஆகியவர்களின் சொத்தைக் கவர்தல், தவறான வழியில் பணம் சம்பாதித்தல் ஆகியனவும் பிரும்மஹத்திக்குச் சமமான பாவங்களே ஆகும்.

ஏதாவதொரு விரதம், நியமமான கொள்கை, வேள்வி ஆகியவற்றை மேற்கொண்டுவிட்டுப் பின் அதைத் துறத்தல் மற்றும் நித்தமும் செய்யவேண்டிய பஞ்சமகாயக்ஞங்களைத் துறத்தல் ஆகியன கட்குடிக்குச் சமமானப் பாவமாகும். வேதம் கற்று சிவஞானமாகிய பிரும்மஞானத்தையும் பெற்ற அந்தணன், பின் அவற்றைத் தனது முட்டாள்தனத்தினால் துறப்பானேயாகில், அவன் கட்குடியனது பாவத்தைப் பெறுகிறான். தாய்—தந்தையரைக் கைவிடுதல், பொய் சாட்சி கூறுதல், அந்தணனிடம் பொய்யாகப் பேசுதல், சிவனடியார்கட்கு ஊன் உணவு ஊட்டுதல், சாப்பிடக் கூடாததைச் சாப்பிடுதல் ஆகியவையனைத்தும் பிரும்மஹத்திக்குச் சமமாகும். காட்டில் குற்றமற்ற சாதுவான பிராணிகளை வதைத்தலும் பிரும்மஹத்திக்குச் சமம்தான். அந்தணர்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட செல்வத்தைச் சான்றோனாய் இருப்பினும் தீண்டக் கூடாது. அதைத் தர்மத்திற்காகத்தானே செலவழித்தேன் என்பதும்கூட தவறுதான். பசுக்கள் செல்லும் வழி, காடு, கிராமம் ஆகிய இடங்களில் தீயிடுபவனும் பிரும்மஹத்தி செய்தவனே.

மேலும் அந்தணன் எந்தவொரு துன்பம்வரினும் பெண், யானை, குதிரை, நிலம், பசுமாடு, வெள்ளி, துணி, மருந்து மூலிகைகள், ரசங்கள், சந்தனம், அகரு, கர்ப்பூரம், கஸ்தூரி, பட்டு வஸ்திரம் ஆகியனவற்றை விலைக்கு விற்கக் கூடாது; ஏழைகளின் சொத்தை அபகரிக்கக் கூடாது. அடைக்கலமாகத் தந்த பொருளை அபகரிப்பது தங்கத்தைத் திருடுவதற்கொப்பாகும். விவாகத்திற்குரிய தன் பெண்ணை உரிய வரனுக்குத் தராமை; தன் பெண், தன் மகனின் மனைவி, நண்பனின் மனைவி, தன் சகோதரி, குருவின் மனைவி ஆகியவர்களிடம் தவறான எண்ணம் கொள்ளுதல்; குடிகாரப் பெண்ணைத் தீண்டுதல்; தன் கோத்திரப் பெண்ணை மணத்தல் ஆகியனவும் பெரும் பாவங்களாகும். (அத்தியாயம் 4,5)

* * *

அந்தணர்களது சொத்தைப் பிடுங்குதல்; தன் தந்தை வழி சொத்தைப் பாகப்பிரிவினை செய்யும்போது அதில் பித்தலாட்டம் செய்தல்; அளவிற்கதிகமான அன்பும் கோபமும் கொள்ளுதல்; நாத்திகத்தைப் பரப்புதல்; செய்த நன்றியை மறந்து தீயன செய்தல்; உலகியல் இன்பத்தில் அதிக ஈடுபாடு கொள்ளுதல்; கருமித்தனம் செய்தல்; உலோபித்தனமாக இருத்தல்; சான்றோர்களிடம் பகை கொள்ளுதல்; பிறன் மனைவியை விரும்புதல்; நற்குடிப் பெண்ணை அவதூறாகப் பேசி அவளைக் களங்கப்படுத்துதல்; வேள்வியை இகழ்தல்; நந்தவனங்களையும் குளம்—குட்டைகளையும் அழித்தல்; பெற்ற பெண்—பிள்ளைகளை விற்றல்; தீர்த்தயாத்திரை, உபவாசம், விரதம், உபநயனம் ஆகியவற்றில் பேரம் பேசுதல்; பெண் வருவாயில் உயிர் வாழ்தல்; பெண் மோகம் கொள்ளுதல்; பெண்களைக் காத்தலைத் துறத்தல்; தவறான எண்ணத்துடன் பிற பெண்களோடு பழகுதல்; பிரும்மசரியம் முதலிய விரதங்களைத் துறத்தல்; தன் கடமைகளை விடுத்துப் பிறரது ஆசார—அனுஷ்டானங்களை ஏற்றுக்கொள்ளுதல்; தவறான சாஸ்திரங்களைக் கற்றல்; பயனற்றதான தர்க்கவாதத்தில் ஈடுபடுதல்; தெய்வம், அக்னி, குரு, சான்றோர், அந்தணர் ஆகியவரை நிந்தித்தல்; சிராத்தம், தர்ப்பணம் போன்ற பித்ரு கர்மங்களையும், வேள்வி முதலிய தேவர்களுக்கான கர்மங்களையும் துறத்தல்; தனக்கென்று விதித்த கர்மங்களை விடுதல்; தீய பழக்கங்களைக் கைக்கொள்ளுதல்; உலகம் ‘உண்டு’ என்று ஒத்துக் கொண்டதை, ‘இல்லை’ என்று மறுத்துரைக்கும் நாத்திகனாக இருத்தல்; பாவமான இழி செயல்களைச் செய்தல்; பொய்யே பேசுதல் — இம்மாதிரியான பாவச் செயல்களில் ஈடுபடும் ஆணோ—பெண்ணோ யாராகிலும், அவர்களைப் பாவத்திற்குத் துணை போகும் உபபாதகம் செய்தவர்கள் என்றழைக்கப்படுவார்கள்.

மேலும் பசுக்கள், அந்தணப் பெண்டிர், தன் யஜமானன், நண்பன், தவம் செய்வோர் ஆகிய பெரியோர்களின் காரியத்தை இழிவுபடுத்தி நஷ்டம் செய்பவன் நரகமடைபவனே. அந்தணப் பெரியோர்களுக்குத் தீங்கிழைப்பவன்; அவர்களை அடிக்க—கொல்ல ஆயுதமெடுப்பவன்; அந்தணனாக இருந்து நான்காம் வர்ணத்தாரிடம் ஊழியம் செய்பவன்; காமத்திற்காட்பட்டுக் கள் குடிப்பவன்; பாவமே தொழிலாகக் கொண்டவன்; பிறருக்குத் தீங்கிழைப்பதிலும் கொடுமை புரிவதிலும் ஈடுபாடுடையவன்; பசுக்கொட்டில், தீ, நீர்நிலை, நடைவழிப்பாதை, மரநிழல், மலைமுகடு, நந்தனவனம், திருக்கோயில்களின் சுற்றுச்சூழல் ஆகிய இடங்களில் மலஜலம் கழிப்பவன்; மூங்கில் முள், செங்கல், ஜல்லி கற்கள், கட்டை, கொம்புகள், ஆணிகள் ஆகியனவற்றால் மக்கள் நடமாடும் வழிச்சாலைகளைத் தடுப்பவன்; பிறரது வயலின் வரப்பைத் தள்ளிப் போடுபவன்; வஞ்சகமாகத் தொழில் செய்பவன்; வஞ்சனையிலேயே செயலை முடிக்க நினைப்பவன்; பிறரை ஏமாற்றி எடுத்து வந்த சமைத்த அன்னம், துணி முதலியனவற்றைக் கவடாக உபயோகிப்பவன்; தன் மனைவி—மக்கள், நண்பன், குழந்தைகள், வயதானவர்கள், பலமற்றவர்கள், பீடிக்கப்பட்டவன், தன் பணியாள், விருந்தாளி மற்றும் சுற்றத்தார் ஆகியவர்கள் பட்டினி கிடக்க, அவர்களை விடுத்துத் தான் மட்டும் தனியாக உண்பவன்; புலனடக்கம் இல்லாதவன்; விரத நியமங்களை ஏற்றுக்கொண்டு பின் அவற்றைக் கைவிடுபவன்; துறவறம் மேற்கொண்ட பின்பும் வீட்டிலேயே தங்கியிருப்பவன்; சிவபிரானது பிரதிமைகளை உடைப்பவன்; பசுக்களை வதைப்பவன்; அவற்றை அடித்துத் துன்புறுத்துபவன்; சக்தியற்ற பசுக்களைக் காப்பாற்றாதவன்; மாடுகளை அதிக பாரம் சுமத்தித் துன்புறுத்துபவன்; சக்தியற்றதானாலும் பிடிவாதமாக வண்டியிலோ கலப்பையிலோ பூட்டித் துன்புறுத்துபவன்; பெருஞ்சுமையை இழுக்கச் செய்பவன்; அவற்றிற்குத் தீனி போடாமல் வண்டி இழுத்தல் முதலியவற்றால் துன்பம் தருபவன்; பசுக்களை மேய்க்க விடாது கட்டி வைப்பவன்; அதிகச் சுமையால் காயமடைந்த, நோய்வாய்ப்பட்ட, பட்டினியால் வாடும் பிராணிகளைக் காப்பாற்றாது தீங்கிழைப்பவன் ஆகிய அனைவரும் பசுவைக் கொன்ற பாவிகளாக நரகமடைபவர்களே ஆகும்.

எருதுகளின் பீஜத்தைக் கத்தரிப்பவனும், மலட்டுப் பசுவைக் கொண்டு வயலை உழுபவனும் நரகம் எய்துவர். பசிதாகத்தோடு வீடுதேடி வந்த விருந்தாளி, மிகவும் துன்பத்தோடு வந்தவன், உணவு தேடி வந்தவன், கதியற்றவன், சுதந்திரமற்றவன், ஏழை, குழந்தைகள், வயதானோர், சக்தியற்றவன், நோயாளி ஆகியவர்களின் மேல் கருணை கொள்ளாதவன் ஆகிய அனைவரும் நரகத்திற்குச் செல்ல ஆயத்தமாக இருப்பவர்களாகும். மனிதன் இறந்தால் அவன் சம்பாதித்துச் சேர்த்தவை அவனோடு செல்கிறதா என்ன? இல்லையே. அது அப்படியே வீட்டில்தானே இருக்கிறது. கற்றாரும் உற்றாரும் இடுகாடு வரை சென்று பின் திரும்பிவிடுவர். இறந்து பரலோகம் புறப்படுகிறவனோடு முடிவு வரை தொடர்ந்து வருபவை அவன் செய்த புண்ணிய—பாவங்களே. (‘பற்றித் தொடரும் புண்ணிய பாவங்களே’ — பட்டினத்தார்.)

எந்த அரசன் உள்ளபடியின்றித் தன் மனம் விரும்பியவாறு மக்களிடம் வரிவசூல் செய்கிறானோ, பிறருக்குத் தண்டனை வழங்குவதில் மகிழ்கிறானோ, அந்த அரசன் நரகத்தில் சமைக்கப்படுகிறான். எந்தவோர் அரசனது ஆட்சியில் லஞ்சம் பெறுபவர்கள், தன்னிஷ்டப்படி குறைந்த ஊதியமளித்து விலை உயர்ந்த பொருள்களைப் பிடுங்கிக் கொள்பவர்கள் மற்றும் திருடர்கள் ஆகியவர்களால் மக்கள் துன்புறுத்தப்படுகிறார்களோ, அவ்வரசனும் நரகத்தின் பங்காளிதான். திருட்டும், பிறன்மனைவியிடத்து விபசாரமும் செய்பவர்கட்கு எந்தப் பாவம் கிட்டுமோ, அதே பாவம் பிறன்மனை விழையும் அரசனுக்கும் உண்டு. எந்த அரசன் நல்லவனொருவனைத் திருடனென்றும் திருடனை நல்லவனென்றும் நினைக்கிறானோ, நன்கு ஆராய்ந்து விசாரிக்காமல் நிரபராதியான ஒருவனுக்கு மரணதண்டனை விதிக்கிறானோ, அந்த அரசனும் நரகம்தான் புகுவான். கடுகளவாயினும் சரி, அது பிறரது பொருளானால் அதைத் திருடுபவன் நரகமடைவான். இம்மாதிரியான பாவங்கள் செய்தவன் இறந்தபின் இந்த தீச்செயல்களின் பயனை நுகர்வதற்காகப் பிறிதொரு புது உடல் பெறுகிறான். அந்த உடலும் இப்பொழுது உள்ளதுபோல்தான் இருக்கும். பின் யமபடர்களால் இழுத்துச் செல்லப்பட்டு யமலோகம் அடைகிறான். அங்கு பலப்பலவாறான தண்டனைகளைப் பெறுகிறான். தேவர்களோ, மனிதர்களோ, பிராணிகளோ யாராகிலும் தீயவழியில் சென்றோருக்குத் தண்டனை அளிப்பவன் யமதர்மராஜனே.

நியமத்தோடும் ஆசாரத்தோடும் உள்ளவர்கள் சற்றே தவறினால் அவற்றிற்குப் பிராயச்சித்தம் செய்து வைப்பவர் குருவான ஆசிரியர். பிறன்மனை விழைபவன், திருடுபவன், தவறிழைப்பவன் ஆகியவர்களைத் தண்டிப்பவன் அரசன். இவையனைத்தும் கண்ணெதிரில் செய்யும் பாவங்களாகும். பிறர் அறியாவண்ணம் செய்யும் அனைத்து பாவச்செயல்களுக்கும் தண்டனை அளிப்பவன் யமதர்மராஜன். ஆகவே தவறிழைக்கக் கூடாது. ஆனால், அறியாது தவறிழைத்தாலும் அதற்கான கழுவாய் அவசியம் செய்யத்தான் வேண்டும். இல்லையேல் நூறு கோடி கல்பங்களானாலும் அத்தவறுதல்களுக்கான பாவங்களை அனுபவித்துத் தீர்த்தாலன்றி அவை கழியாது. மனம், வாக்கு, உடல் மூலம் எவன் பாவங்களைச் செய்கிறானோ, பிறரைக் கொண்டு செய்விக்கிறானோ, அல்லது பிறர் செய்யும் தீய செயல்களுக்கு உடந்தையாக வழி போகிறானோ, அவர்கள் நிச்சயம் நரகத்தை அடைவர். அத் தீச்செயல்களுக்கான பலன் நரகம்தான். (அத்தியாயம் 6)

 

அத்தியாயம் : ஏழு

பாவம் செய்தவர்களும் புண்ணியம் செய்தவர்களும் பயணிக்கும் யம உலக யாத்திரை

ஸனத்குமார மகரிஷி கூறுகிறார்—— வியாச முனிவரே! மனிதர்கள் நான்குவிதமான பாவங்களினால் யமஉலகை அடைகிறார்கள். யமலோகமோ பயங்கரமானது. மிக்க பயத்தைத் தருவது. உடல் பெற்ற அனைத்து ஜீவராசிகளும் அங்கு செல்வது தவிர்க்க முடியாததொன்று. யமஉலகு செல்லாத ஜீவராசிகளே கிடையாது. இவ்வுலகில் ஒருவன் செய்த நற்செயல்கள்—தீச்செயல்கள் பற்றியதான தீர்மானத்தைச் சித்திரகுப்தன், வசிஷ்டர் முதலிய சான்றோர்கள் செய்கிறார்கள். செய்த செயல்களின் பயனைச் செய்தவன் அனுபவித்துதானே தீரவேண்டும். இதைச் சற்றே யோசித்துப் பாருங்கள். ஜீவராசிகளில் நற்செயல்களைச் செய்தவன், கருணை உள்ளம் கொண்டவன், அமைதியான உள்ளமுடையவன் முதலியவர்கள் நல்லதொரு மார்க்கத்தில் யமஉலகின் கிழக்கு வாயிலை அடைகின்றனர்.

பாவமே செய்பவன், எந்தவொரு தானத்தையும் செய்யாதவன் ஆகியோர்கள் பயங்கரமான தென்வாயில் வழியாக யமபட்டணத்தை அடைகின்றனர். மரிக்கும் தகைமை பெற்ற இம்மானிட உலகிலிருந்து எண்பத்தாறாயிரம் யோஜனை தூரம் தள்ளி உள்ளது யமனுலகு. அவ்வுலகமோ பலவாறான உருவம் கொண்டது. முதலில் இதை நாம் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். புண்ணியம் செய்தோருக்கு அவ்வுலகு ஏதோ அருகில் இருப்பது போலக் காணப்படுகிறது. ஆனால், பயங்கரமான பாதையில் யாத்திரை செய்யும் பாவி மக்களுக்கு அது வெகுதொலைவில் இருப்பதாகத் தென்படும். அங்கு செல்லும் பாதையோ சிலவிடங்களில் கூரிய முட்கள் நிறைந்துள்ளதாகவும், கூழாங்கற்கள் நிறைந்தனதாகவும், கத்தி போல் கூர்மையான கற்கள் கொண்டதாகவும், இன்னும் சிலவிடங்களில் பெருஞ்சேறு கொண்டதாகவும் இருக்கும். நாம் செய்த பாவங்களின் குறைவு—நிறைவு பொருத்து செல்லும் வழியின் நிலையும் கடினமாகவோ, எளிதாகவோ இருக்கும். இன்னும் சிலவிடங்களில் இரும்பு ஊசிகள் போல் கூர்மையான தருப்பைப் புற்கள் நிறைந்து காணப்படும்.

மேலும் சிற்சில இடங்களில் கொளுத்தும் சூடான மணல்கள் நிறைந்திருக்கும். மூங்கில் காடுகளும் உண்டு. சிலவிடங்களில் கழுத்தளவிற்குச் சுடுமணல் நிரம்பியிருக்கும். பலவிடங்களில் பாம்புகள் நிறைந்த குட்டைகள். காட்டுப்பன்றிகளும் காட்டுயானைகளும் நிறைந்த பகுதிகளும் உண்டு. கொடிய நோய்கள் நிறைந்த பகுதிகள் வேறு. சிலவிடங்களில் இடிமின்னலைப் போல் தீப்பிழம்புகள் வந்து விழும். பாவம் செய்தவர்கள் செல்லும் இவ்வழியில் கொடிய நோய்களும் வந்து பீடிக்கும். புயல்காற்றுபோல் மணற்காற்று அடிக்கும். கூர்மையான ஆயுதங்கள் வெட்டுவது போல் பெருத்த உப்புத் தண்ணீர் கொட்டும். அது சிரங்கின் மேல் புளி வைத்ததுபோல் துன்புறுத்தும். சிற்சில இடங்களில் கூர்மையான பனிக்காற்று. அது இந்தப் பாவியை உடல் சுருங்குவது போல் சுருக்கிவிடும். மேலும் வழியோ கொடியது. பசிக்கு உணவு கிட்டாது. தாகம் தணிக்க ஒரு சொட்டு நீரும் கிடைக்காது.

யமதர்மராஜனது தூதுவர்கள் பாவம் செய்தவர்களை இவ்வழியில்தான் அழைத்துச் செல்வார்கள். அவர்களோ பார்ப்பதற்கு மிகவும் பயங்கரமானவர்கள், கருணையே கிடையாது. இவ்வழியே தனித்துச் செல்லும் பாவிக்கு வழியில் உற்றார்—சுற்றார் உண்டோ? தன் பாவச்செயலை நினைத்துக் கதறி அழுவது தவிர, வேறு வழியே இல்லை. இவன் உருவமோ பிரேத உருவம். அரையில் துணி இல்லை. உதடுகளும் நாக்கும் உலர்ந்தன நீர் வேட்கையால். பசியோ பிடுங்கித் தின்கிறது. கைகளும் கால்களும் இரும்புச் சங்கிலிகளால் கட்டப்பட்டு யமதூதர்களால் சுருக்குச் சாட்டையால் அடிக்கப்பட்டு இழுத்துச் செல்லப்படுகிறான். சிலரைத் தலைமயிரைப் பிடித்து இழுத்துச் செல்வர். சிலரைத் தலைகீழாகத் தொங்கவிட்டும், சிலரை நெற்றியில் சூலத்தினால் குத்தியும், சிலரைத் தீ நிறைந்த வழியிலும், சிலரை முட்கள் நிறைந்த வழியிலும், இன்னும் சிலரைச் சேறு மூடிய வழியிலும் இவ்வாறு பலவிதங்களில் கருணை சிறிதுமின்றி இழுத்துச் செல்வர். இன்னும் சிலரை நாக்கில் கொக்கி போட்டு இழுத்துச் செல்வார்கள்.

மேலும் சிறிதுகூட தானமே செய்யாதவர்கள் உண்டல்லவா? அவர்களை எவ்வாறு அழைத்துச் செல்வார்கள் தெரியுமா? அவர்களைச் சீழ்—ரத்தம் நிறைந்த வழியிலும், சாணியும் புழுக்களும் நிறைந்த வழியிலும் அழைத்துச் செல்வார்கள். தானம் செய்யாத இந்தப் பாவி செல்லும் வழியில் விடாய் தீர்க்க நீர் வேண்டினால் கிடைக்காது. பசிக்கு உணவு கிடைக்காது. கொளுத்தும் வெய்யிலுக்கு ஒதுங்க நிழலில்லை. கடும்பனிப் பாதையில் குளிர்காய தீயில்லை. வியாச முனிவரே! தானமே செய்யாத இவன் சுகம் கிடைக்க வேண்டுமென யாசித்தாலும் கிடைக்குமா?

இனி, தானம் செய்த புண்ணியவானின் கதியைக் காண்போமே. எவன் முதற்கொண்டே தானம் செய்தவனோ, அவன் தானம் செய்ததன் பயன் என்கிற கட்டுச்சோற்றைத் தன்னுடனேயே எடுத்துச் செல்கிறான். அவன் இன்பமாக யமஉலக யாத்திரை செய்கிறான். பாவம் செய்த ஜீவன் மேற்சொன்ன துன்ப வழியில் துன்பங்களை அனுபவித்துக் கொண்டே பிரேதபுரி என்கிற யமனுலகை அடைகிறான். அவன் வந்ததும் யமதூதுவர்கள் யமதர்மராஜனுக்குத் தெரிவிக்கிறார்கள். யமராஜனது கட்டளை பெற்ற தூதுவர்கள் அவனது முன்பு அவனை நிறுத்துகிறார்கள். இதில் நற்செயல்கள் செய்தவர்களை யமதர்மன் வரவேற்று அர்க்யம், பாத்யம் முதலியன தந்து முகமன் கூறி உபசரித்து, “வேதங்கள் கூறிய நற்கர்மங்களைச் செய்த சான்றோர்களே! நீங்கள் உயர்ந்த சுகத்தைத் தருவதான புண்ணியச் செயல்களைச் செய்தவர்கள். ஆகவே, நீங்கள் தேவப்பெண்டிர்கள் பணிவிடை செய்யும் உயர்ந்த இன்பம் நிறைந்த சுவர்க்க உலகம் செல்லலாம். அச் சுவர்க்கம் விரும்பிய பயனைத் தரும் பொருட்கள் நிறைந்த இடம். அங்குள்ள உயர்ந்த போகங்களை அனுபவித்துப் பின் புண்ணியம் குறையவே, நீங்கள் அறியாமல் செய்த சிற்சில தவறுகளுக்கான பாவங்களைத் துய்ப்பதற்காக இங்கே வரலாம்” என்று பணிவோடும் கனிவோடும் கூறுகிறான். நற்செயல்கள் செய்த புண்ணியவான் யமதர்மராஜனுக்கு நெருங்கிய நண்பன். அவர்களுக்கு யமன் மிகவும் கருணை கொண்ட அழகனாகக் காணப்படுவான்.

ஆனால், எவன் கொடுஞ்செயல்களான பாவகர்மங்களைச் செய்தவனோ, அவனுக்கு யமன் கொடூரமானவனாகக் காட்சியளிப்பான். தித்திப்பல், நெட்டுயர்ந்த புருவங்கள், சிவந்த கண்கள், சிவந்த செம்பட்டைத் தலைமுடி, பெரிய மீசை, தாடி, பதினெட்டு கைகள், அதில் ஆயுதங்கள், உதடுகள் துடிக்க, நெடிய கறுத்த மலைபோல பெறுத்த கருத்த எருமை மேல் ஏறியவனாக, சிவப்பு ஆடையும் சிவப்பு மலர்மாலையும் அணிந்து, ஒரு கருத்த மேருமலை போல் கொடூரமாகக் காட்சியளிப்பான். அவனது கண்கள் சிவந்து தீப்பொறி பறக்கும். அவனது வார்த்தை பிரளய காலத்து மேகம் போல் கர்ஜிக்கும். பெருங்கடல்களைக் குடித்து விழுங்குவான் போலும், பெரும் மலைகளைத் தின்பான் போலும் காணப்படுவான். முகத்தினின்றும் தீப்பிழம்பு கக்கும். அவனது அருகில் பிரளய காலத்து தீப்பிழம்புக்கொப்பான திறல் படைத்த மிருத்யுதேவன் நிற்கிறான். மை போன்று கருத்த காலதேவனும், பயங்கரனான கிருதாந்ததேவனும் அவரது இரு பக்கங்களிலும் நிற்கிறார்கள். இவர்கள் தவிர மாரி (மகாமாரி என்னும் நோய்), உக்ரமகாமாரி, பயங்கரமான காலராத்திரி, பலவாறான நோய்கள், விதவிதமான பயங்கரமான தொழுநோய் முதலிய நோய்கள் ஆகியன கைகளில் சக்தி, சூலம், அங்குசம், பாசம், சக்கரம், கத்தி முதலிய ஆயுதங்களை ஏந்தியவண்ணம் நிற்கிறார்கள்.

மேலும் வஜ்ரப்படை போன்ற கடுமையான முகம் கொண்ட ருத்ர கணங்கள், கத்தி, கேடயம், வில், அம்புகள் முதலியன ஏந்தியவர்களாக அங்குள்ளனர். அங்குள்ள அனைவரும் பயங்கரமானவர்கள். பயங்கரமான ஆயுதங்கள் ஏந்திய பெருத்த வீரர்கள். இவர்கள் தவிர, கொடும் ஆயுதங்கள் ஏந்திய கருத்த உடல் பெற்ற எண்ணிறந்த யமதூதர்கள் வேறு. இவ்வாறான பரிவாரங்கள் சூழ்ந்தவனாக பயங்கரமான சித்திரகுப்தனோடு கூடியவனாக யமதர்மனைப் பாவியர்கள் காண்பர். இவர்களை யமன் மிகவும் பயம் பெறச் செய்வான். சித்திரகுப்தனோ அறநெறி கூறும் அமுதமொழிகளை இன்சொற்களால் கூறி, அவர்களை நல்வழிக்குச் செல்ல அறிவுறுத்துவான்.

 

அத்தியாயம் : எட்டு

இருபத்தெட்டு கோடி நரகங்கள், ஒவ்வொன்றிலும் ஐந்து ஐந்து தலைவர்கள், ரௌரவம் முதலிய நூற்று நாற்பது நரகங்கள் ஆகியவை பற்றிய விவரம்

சித்திரகுப்தன் கூறுகிறான்—— தீச்செயல் செய்தவர்களே! நீங்கள் பிறர் பொருளைக் களவாடியவர்கள் இல்லையா? உனது அழகின் செருக்கினால்தானே பிறர் மனைவியைத் தீண்டினாய்? முன் செய்த கர்மவினைகளின் பயனைத்தான் இப்பொழுது அனுபவிக்கிறாய். இப்பொழுது அழுவதனால் யாது பயன்? உனது கர்மவினைதானே உன்னைத் தண்டிக்கிறது. இப்பொழுது அவ்வினைப் பயனை அனுபவிப்பதில் யாது குற்றம்? மன்னர்களே! நீங்கள் குடிமக்களை எவ்வாறு துன்புறுத்தினீர்கள்? நீ அரசாண்டதோ கொஞ்ச காலமே. ஆனால், செய்த தவறுகளோ ஏராளம். நீ எதற்காகத் தவறுகள் செய்தாயோ, அந்த அரசு எங்கே? மனைவி எங்கே? அவர்கள் உன்னைத் துறந்தனர். இன்று நீ தனி மரம். அன்று எந்தவொரு பலத்தினால் நீ மக்களைத் துன்புறுத்தினாயோ, அந்த பலம் இன்று எங்கு போயிற்று? இன்று யமதூதர்கள் உனக்குத் தண்டனை தரும்போது எப்படி இருக்கிறது?

யமதர்மராஜன் கூறுகிறான்—— ஹே சண்டனே! மகாசண்டனே! இவ்வரசர்களை நரகக்குழித்தீயில் தள்ளி முறைப்படி தூய்மையாக்குங்கள்.

ஸனத்குமாரர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு யமன் கூறியதைக் கேட்ட அந்த யமதூதர்கள், அந்தப் பாவிகளது இரு கால்களையும் பற்றி எடுத்து கடுமையாகக் காய்ந்து கொதிக்கும் பாறாங்கல்லில் வெகுவேகமாகத் துணி துவைப்பது போல் துவைப்பார்கள். அதைப் பார்க்க இடி விழுந்து பெருத்த மரம் சாய்ந்து கருகுவது போல் இருக்கும். அப்பொழுது அந்த ஜீவனது உடல் பலப்பல துண்டுகள் போல் சிதிலமடைந்து காதுகளிலும் மூக்கிலும் வாயிலும் உதிரம் கொப்பளிக்க மயக்கமடைவான். பின்பு காற்று வீசி, மறுபடியும் அவனைப் பிழைக்க வைத்து, அவனது பாவங்கள் கழிய நரகக் கடலில் அழுத்துவர். இப்பூமிக்குக் கீழே ஏழு கோடி நரகங்கள் உள்ளன. அதில் ஏழாவது நரகத்தின் கீழே பெரும் இருட்டு சூழ்ந்து நிற்கிறது. அவை மொத்தம் இருபத்தெட்டு கோடிகள். அவற்றில் முதலாவது கோரம் எனப்படுவது. இதன் கீழ் இரண்டாவது ஸுகோரம் என்னும் நரகம். மூன்றாவது அதிகோரம், நான்காவது மகாகோரம், ஐந்தாவது கோரரூபம், ஆறாவது தலாதலம், ஏழாவது பயானகம், எட்டாவது காலராத்திரி, ஒன்பதாவது பயோத்கடம். அதன் கீழே பத்தாவதான சண்டம். அதன்கீழ் மகாசண்டம். பின் சண்டகோலாஹலம். அதனின்றும் வேறான பிரசண்டா. இவள்தான் ‘சண்டம்’ எனப்படும் நரகங்களின் அரசி.

இதன்பின் பத்மா, பத்மாவதி, பீதா, பீமா, பீஷணநாயிகா, பதினெட்டாவது கராளா, பத்தொன்பதாவது விகராளா, இருபதாவது நரக கோடி வஜ்ரா என்பது. அதன்பின் திரிகோணா, பஞ்சகோணா, ஸுதீர்கா, அகிலார்த்திதா, ஸமா, பீமபலா, அத்யுக்ரா, தீப்தப்ராயா என்னும் எட்டு நரகங்கள். இவ்வாறு பயங்கரமான இருபத்தெட்டு நரகங்களின் பெயர்களைக் கூறினேன். இவையனைத்தும் பாவிகளுக்கு தண்டனை தருபவைகள். இந்த நரக கோடிகள் ஒவ்வொன்றிற்கும் முறையே ஐந்து ஐந்து தலைவர்கள் உண்டு. இப்பொழுது அவர்களைப் பற்றிக் கூறுகிறேன், கேள்.

இவற்றில் முதலாவது ரௌரவம் என்னும் நரகம். அங்கு சென்று உடல் பெற்ற ஜீவன் அழ ஆரம்பிக்கிறான். மகாரௌரவத்தில் பெறலாகும் தண்டனையைக் கண்டு பெரியோர்கள்கூட அழுவார்கள். இதன்பின் குளுமை, வெப்பம் என்ற இரு நரகங்கள். அதன்பின் ஸுகோரம். ரௌரவம் முதல் ஸுகோரம் என்னும் நரகம் வரை உள்ளவற்றிற்கு ஐந்து நரகத் தலைவர்கள் உண்டு. இதன்பின் ஸுமஹாதீக்ஷ்ணம், ஸஞ்ஜீவனம், மகாதமம், விலோமம், விலோபம், கண்டகம், தீவ்ரவேகம், கராளம், விகராளம், பிரகம்பனம், மஹாவக்ரம், காலம், காலசூத்திரம், பிரகர்ஜனம், ஸூசீமுகம், ஸுனேதி, காதகம், ஸுப்ரபீடனம், கும்பீபாகம், ஸுபாகம், கிரகசம், அதிதாருணம், அங்காரராசிபவனம், மேரு, அஸ்ருக்ப்ரஹிதம், தீக்ஷ்ணதுண்டம், சகுனி, மஹாஸம்வர்த்தகம், கிரது, தப்தஜந்து, பங்கலேபம், பிரதிமாமிசம், த்ரபூத்பவம், உச்சுவாசம், ஸுநிருச்சுவாசம், ஸுதீர்க்கம், கூடசால்மலி, துரிஷ்டம், ஸுமஹாவாதம், பிரவாதம், ஸுப்ரதாபனம், மேகம், விருஷம், சால்மம், ஸிம்மமுகம், வியாக்கரமுகம், கஜமுகம், குக்குரமுகம், ஸூகரமுகம், அஜமுகம், மஹிஷமுகம், கூகமுகம், கோகமுகம், விருகமுகம், கிராஹம், கும்பீநஸம், நக்ரம், ஸர்ப்பம், கூர்மம், காகம், க்ருத்ரம், உலூகம், ஹலௌகம், சார்தூலம், க்ரதம், கர்க்கடம், மண்டூகம், பூதிமுகம், ரக்தாக்ஷம், பூதிம்ருத்திகம், கணதூம்ரம், அக்னி, கிருமி, கந்திவபு, அக்னீத்ரம், அப்ரதிஷ்டம், ருதிராபம், ஶ்வபோஜனம், லாலாபக்ஷம், அந்த்ரபக்ஷம், ஸர்வபக்ஷம், ஸுதாருணம், கண்டகம், ஸுவிசாலம், விகடம், கடபூதனம், அம்பரீஷம், கடாஹம், பெருந்துன்பம் தரும் வைதரணீ நதி, ஸுதப்த லோஹசயனம், ஏகபாதம், ப்ரபூரணம், கோரம், அஸிதாலவனம், அஸ்திபங்கம், ஸுபூரணம், விலாதஸம், அஸுயந்த்ரம், கூடபாசம், ப்ரமர்த்தனம், மஹாசூர்ணம், அஸுசூர்ணம், தப்தலோஹமயம், பர்வதம், க்ஷுரதாரம், யமளபர்வதம், மூத்ரகூபம், விஷ்டாகூபம், அச்ருகூபம் (கண்ணீர் கிணறு), சீதல க்ஷாரகூபம், முஸலோலூகலம், யந்திரம், சிலா, சகடம், லாங்கலம், தாளபத்ரவனம், அஸிபத்ரவனம், மஹாசகடமண்டபம், ஸம்மோஹம், அஸ்திபங்கம், தப்தம், சஞ்சலம், அயோகுடம் (இரும்பு உருண்டை), பஹுதுக்கம், மஹாக்லேசம், கஶ்மலம், ஶமலம், மலாத், ஹாலாஹலம், விரூபம், சொரூபம், யமானுகம், ஏகபாதம், திரிபாதம், தீவ்ரம், அசீவரம், தமம்.

இவ்வாறான இருபத்தெட்டு கோடி நரகங்கள் உள்ளன. இவற்றில் ஐந்தைந்து கோடிகளுக்கு ஐந்தைந்து தலைவர்கள். இந்த இருபத்தெட்டு கோடிகளுக்கும் முறையே ரௌரவம் முதலிய ஐந்தைந்து தலைவர்கள் உண்டு. இந்த இருபத்தெட்டு கோடி நரகங்கள் தவிர, மேலும் நூறு நரகங்கள் உண்டு எனப்படுகிறது. மொத்தத்தில் மகாநரகமண்டலம் நூற்று நாற்பது நரகங்களைக் கொண்டது.

(குறிப்பு:— இங்கு முதலில் இருபத்தெட்டு கோடி நரகங்களைக் கூறினார். பின் ஒவ்வொன்றிற்கும் ஐந்தைந்து தலைவர்கள் என்று கூறி, நூற்று நாற்பது நரகங்களின் பெயர்களைக் கூறினார். கோடிகளின் எண்ணிக்கையை ஒன்றுசேர்க்க மொத்தமாக நூற்று அறுபத்தெட்டு என்ற எண்ணிக்கைப் பெறலாகும்.)

 

அத்தியாயம் : ஒன்பதும் பத்தும்

பாவங்களுக்கேற்ப நரக வேதனைகளின் வர்ணனை; நாய், காகம் ஆகியவற்றிற்குப் பலி தருவதன் முக்கியமும் அதன் பெருமையும்

ஸனத்குமாரர் கூறுகிறார்—— உலோகத்தில் படிந்திருக்கும் அழுக்கைப் போக்குவதற்கு, அதைத் தீயிலிட்டுக் காய்ச்சுவது போலவே, பாவிகளை அவரவர் தீச்செயல்களுக்கேற்ப நரகத்திலிட்டுத் தண்டிப்பர். இதனால் அவர்களது பாவங்கள் அழிகின்றன. கைகால்களை இரும்புச் சங்கிலியால் கட்டித் தலைகீழாகத் தொங்கவிடுவார்கள் யமபடர்கள். அவர்கள் கால்களில் நூறு பாரமுள்ள இரும்பு உருண்டையைக் கட்டிவிடுவார்கள். மேலும், அவனைச் சவுக்கினால் அடிப்பார்கள். அப்பொழுது அந்த ஜீவன், தான் செய்த தவறுகளை நினைத்து வருந்துவான். மேலும், பழுக்கக் காய்ச்சிய இரும்புத் தடிகளால் அடிப்பார்கள்.

மேலும் மேதஸ் (கொழுப்பு), ரத்தம், சீழ் முதலியன நிரம்பிய கிணறுகளில் தள்ளுவார்கள். அங்குள்ள கிருமிகள், காகங்கள் முதலியன இவனைக் கடித்துத் துன்புறுத்தும். கூரிய சூலத்தினால் குத்துவார்கள், எரியும் தீயிலிட்டுச் சமைப்பார்கள். மார்பிலும் வாயிலும் கொதிக்கும் எண்ணெயை ஊற்றுவார்கள். மக்களைத் துன்புறுத்தியவனைச் செக்கிலிட்ட எள்ளைப் போல் ஆட்டுவார்கள். அங்கு தரப்படும் தண்டனைகள் பலவகையானவை. சில நரகங்களில் எரியும் தீத்தணல்களை வாயில் நிரப்பி, பின் அவனை அடித்து உப்பு நீரால் குளிப்பாட்டுவார்கள். கொதிக்கும் எண்ணெயில் தள்ளுவார்கள். பழுக்கக் காய்ச்சிய பொம்மையைத் தழுவச் சொல்வார்கள். தன் மாமிசத்தையே சாப்பிடச் சொல்லித் தன் உதிரத்தையே குடிக்கச் செய்வார்கள். எவர்கள் பிறருக்குக் குடிக்க நீர் தராமலும், பசிக்கு உணவு அளிக்காமலும் தன்னையே போஷித்துக் கொள்வரோ, அவர்களைக் கரும்பைப் பிழிவதுபோலப் பிழிந்தெடுப்பார்கள். இன்னும் சிலரை ஊசி போல் கூர்மையான இலைகளுள்ள அசிபத்ர வனத்தில் தள்ளியும் கழுவேற்றியும் துன்புறுத்துவர். இப்படித் துன்புறுத்தியும் அவர்களது உயிர் நீங்காது. மணல் கட்டிடங்களில் அடைத்து மூச்சுத் திணற வைப்பர்.

ரௌரவம் என்னும் நரகத்தில் அழஅழத் துன்புறுத்துவர். மகாரௌரவம் என்னும் நரகத்தைக் கண்டு சான்றோர்கள்கூட அஞ்சுவர். பழுக்கக் காய்ச்சிய ஊசிகளைக் கொண்டு வாய், குதம், ஆண்/பெண் குறி, கண்கள், உச்சி ஆகிய இடங்களில் குத்துவார்கள். கும்பீபாகம் என்னும் நரகத்தில் கொதிக்கும் தைலத்தில் வறுத்தெடுப்பார்கள். இம்மாதிரி, லாலாபக்ஷம், சூசீமுகம், லோககும்பம், அந்தகூபம், க்ஷாரகூபம், மகாஜ்வாலம் முதலிய நரகங்களில் தரும் தண்டனைகளை வர்ணிக்கவே இயலாது. அத்துணை கொடூரமானது! (அத்தியாயம் 9)

* * *

ஸனத்குமாரர் கூறுகிறார்—— வியாச முனிவரே! இவ்வாறு பயங்கரமான பெருந்துன்பத்தைத் தரக்கூடிய நரகங்களில் பாவியான ஜீவன்கள் மிகவும் கொடியதான துன்பங்களை அனுபவிக்க நேரிடுகிறது. பொய்யான (பாஷண்டர்களின்) சாஸ்திரங்களை நம்பி, அதன்பால் செல்கின்றவர்களை ‘த்விஜிஹ்வா’ (இரு நாக்கு) என்கிற நரகங்களுக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டு, அங்கு நாக்கு போன்ற உருவம் கொண்ட நான்கு மைல் பரப்புள்ள கூர்மையான கலப்பைகளால் துன்புறுத்தப்படுவார்கள். எந்தவொரு கொடியவன் பெற்றோர்களையும் குருவையும் மிரட்டுகிறானோ, அவனது வாயில் புழுபூச்சிகள் நிறைந்த மலத்தை அடைத்துத் துன்புறுத்துவர். எவன் சிவபெருமானது திருக்கோயில், தோட்டம்—துரவுகள், குளம், குட்டை, தடாகம், அந்தணர்களது நிலம் ஆகிய இடங்களில் தவறான செயல்களைச் செய்கிறானோ, அவனைச் செக்கிலிட்டு ஆட்டுவார்கள். மேலும் ஊழிக்காலம் வரை நரகத்தின் தீக்குழியில் தள்ளிப் பொசுக்குவார்கள். பிறன்மனைவியிடம் தவறிழைப்பவனை, அவன் தனது முன்பிருந்த அதே உடலைப் பெற்று, அப்பெண்ணின் உடலைப் போன்றுள்ள பழுக்கக் காய்ச்சிய உலோகமயமான பெண்ணின் உடலைத் தழுவச் செய்து துன்புறுத்துவர். அப்பொழுது அவன் வெம்மை தாங்காமல் அழுது புலம்புவான்.

சான்றோர்கள் நிந்திக்கப்படுவதைக் கேட்பவனது காதுகளில் பழுக்கக் காய்ச்சிய இரும்பு அல்லது தாமிர ஆணிகளைச் செலுத்துவர். மேலும் துத்தநாகம், கண்ணாடி, பித்தளை ஆகியவற்றைத் தண்ணீரைப் போல் உருக்கி, அவனது காதுத் துளைகளில் விட்டு நிரப்புவர். கொதிக்கும் பால், எண்ணெய் ஆகியனவற்றையும் கூட ஊற்றுவர். வஜ்ரப்பசையைத் தடவிக் காதுத் துளைகளைத் துன்புறுத்துவர். இவ்வாறான இன்னும் பலப்பல துன்பங்கள். பெற்றோர்களைக் கண்டு புருவ நெறித்தல், கடுமையாகப் பார்த்தல், கை நீட்டி அதட்டுதல் ஆகியவற்றைச் செய்பவனின் முகத்தில் ஆணிகளைச் சொருகித் துன்புறுத்துவர். எவனொருவன் காம இச்சையால் பிற பெண்களைக் காண்கிறானோ, அவனது கண்களில் பழுக்கக் காய்ச்சிய உலோக ஊசிகளைச் செலுத்துவார்கள்.

எவனொருவன் தெய்வங்கள், அக்னி, குரு, அந்தணர்கள் ஆகியவர்களுக்கு உணவை நிவேதனம் செய்யாது தான் மட்டும் உண்கிறானோ, அவனது நாக்கு, முகம் ஆகிய இடங்களில் தீயில் பழுக்கக் காய்ச்சிய நூற்றுக்கணக்கான ஊசிகளைச் செலுத்துவார்கள். இறைவனது திருக்கதைகளைக் கூறும் பெரியோர்களை நிந்திப்பவன்; தெய்வம், அக்னி, சான்றோர்கள் ஆகியவர்களிடம் நம்பிக்கை கொண்டுள்ளவர்களையும், தொன்றுதொட்டு வரும் நம் தர்ம சாஸ்திரங்களையும் கேலி செய்பவன் ஆகியவர்களின் மார்பு, கழுத்து, நாக்கு, பல்லிடுக்கு, கன்னங்கள், முகவாய்க்கட்டை, மூக்கு, தலை மற்றும் உடலில் உள்ள மூட்டுகள் ஆகிய இடங்களில் பழுக்கக் காய்ச்சிய முத்தலை ஆணிகளை உலக்கை கொண்டு அடித்துத் துன்புறுத்துவார்கள். அப்பொழுது அவன் படும் துன்பம் சொல்லொணாதது. பின், அவனது காயப் புண்களில் கொதிக்கும் உப்பைத் தூவுவார்கள்.

பிறர் பொருளை அபகரிப்பவன், பெரியோர்களைக் காலால் உதைப்பவன், சிவன் சொத்தையும் பசுவையும் அறிவு நல்கும் ஆன்றோர்களின் புத்தகத்தையும் திருடுபவன் ஆகியவர்கட்குத் தரப்படும் நரகயாதனை வாக்கிற்கெட்டாதது. திருக்கோயில்கள், நந்தனவனங்கள் ஆகிய இடங்களில் ஜலமலம் கழிப்பவனது ஆண்குறியையும் மூத்திரப்பையையும் (பீஜத்தையும்) இரும்பு உலக்கையால் அடித்துத் துவைப்பார்கள். அவ்விடத்தில் காய்ச்சிய ஊசிகளைச் செருகுவார்கள். இதனால் அவன் மனமும் புலன்களும் மிகவும் துன்பப்படும்.

செல்வம் இருக்கப் பேராசை கொண்டு யாருக்கும் தான தர்மம் செய்யாதவனும், பசி வேளையில் வீடுதேடி வந்த விருந்தாளியை அவமதிப்பவனும், அந்தப் பாவத்திற்கான பயனை இவ்வுலகிலேயே அனுபவித்துப் பின் கொடிய நரகம் சேர்வான்.

4நே ஸத்யபி யே தா3நம் ந

ப்ரயச்ச2ந்தி த்ரு॒ஷ்ணயா ॥

அதிதி2 சாவமந்யந்தே காலே

ப்ராப்தே க்3ரு॒ஹாஶ்ரமே ।

தஸ்மாத் தே து3ஷ்க்ரு॒தம் ப்ராப்ய

3ச்ச2ந்தி நிரயேஶுசௌ ॥

— ஶிவபுரா. உமா ஸம். 10/31,32

நாய்க்கும் காகத்திற்கும் உண்டான பலியை அதாவது அதனதன் ஆகாரத்தைத் தராது, தான் மட்டும் சாப்பிடுபவனது திறந்த வாயில் இரண்டு ஆணிகளை அடிப்பார்கள். ‘யமபுரிக்கு வழிகாட்டி அழைத்துச் செல்லும் கறுத்த நிறம், சாம்பல் நிறம் கொண்ட இரு நாய்களுக்காக நான் இந்த அன்னத்தைத் தருகிறேன். அவை இப்பலியை ஏற்றுக் கொள்ளட்டும். மேற்கு, வடமேற்கு, தெற்கு, தென்மேற்கு ஆகிய திக்குகளில் வசிக்கும் புண்ணியம் செய்த காகங்கள், நான் தரும் இந்த காகபலியை (சோற்றை) எடுத்துக் கொள்ளட்டும்’ — இவ்வாறு கூறும் இவ்விரு மந்திரங்களையும் கூறி, நாய்க்கும் காகங்களுக்கும் பலியான சோற்றைத் தரவேண்டும்.

த்3வௌ ஶ்வாநௌ ஶ்யாமஶப3லௌ

யமமார்கா3நுரோத4கௌ ।

யௌ ஸ்தஸ்தாப்4யாம் ப்ரயச்சா2மி

தௌ க்3ரு॒ஹ்ணீதாமிமம் ப3லிம் ॥

ஐந்த்3ரவாருணவாயவ்யா

யாம்யா நைர்ரு॒த்யகாஸ்ததா2

வாயஸா: புண்யகர்மாணஸ்தே

ப்ரக்3ரு॒ஹ்ணந்து மே ப3லிம் ॥

— ஶிவ. உமா ஸம். 10/35,36

எவன் சிரத்தையோடு சிவபூசை செய்து அக்னியில் ஆகுதி தந்து சிவமந்திரங்களை உச்சரித்து பலியையும் சமர்ப்பிக்கிறானோ, அவன் யமனைக் காணவே மாட்டான்; சுவர்க்கமே அடைவான். ஆகவே தினமும் இப்பூசையைச் செய்யவேண்டும். நான்கு மூலை கொண்ட சதுர வடிவான ஒரு மண்டலத்தைத் தரையில் போட்டு, அதை சந்தனம் முதலியனவற்றால் அழகுபடுத்த வேண்டும். பின் வடகிழக்கு மூலையில் தன்வந்தரி பகவானுக்கும், கிழக்கு மூலையில் இந்திரனுக்கும், தெற்கில் யமனுக்கும், மேற்கில் சுதக்ஷோமனுக்கும் (வாயுவிற்கும்), திரும்ப தெற்கில் பித்ருதேவதைகட்கும் அன்ன பலியைத் தந்து, பின் கிழக்கில் அர்யமா என்கிற தேவதைக்கும் அன்ன பலி தர வேண்டும். வாயிற்புறம் தாதா, விதாதா இருவருக்குமாக பலி தரவேண்டும். அதன்பின் நாய், நாயை வளர்ப்பவன், பறவைகள் ஆகியவற்றிற்காகத் தரையில் சோற்றை இடவேண்டும். தேவர்கள், பித்ருக்கள், மனிதர்கள், பிரேதங்கள், பூதங்கள், குஹ்யகர்கள், பக்ஷிகள், புழுபூச்சிகள் ஆகியன அனைத்தும் இல்வாழ்வானிடம் இருந்தே தங்கள் ஆகாரத்தைப் பெற்று வாழ்க்கை நடத்துகின்றன.

ஸ்வாஹா, ஸ்வதா, வஷட், ஹந்த — இவை நான்கும் தர்மமே வடிவான பசுவின் நான்கு முலைகள் ஆகும். ‘ஸ்வாஹா’ எனப்படும் திருமுலைப்பாலைத் தேவர்கள் பருகுகின்றனர். ‘ஸ்வதா’ என்கிற திருமுலைப்பாலைத் தென்புலத்தாரும், ‘வஷட்’ என்கிற திருமுலைப்பாலைப் பிற தெய்வங்களும் பூதங்களும், ‘ஹந்த’ என்கிற திருமுலைப்பாலை மனிதர்களும் உட்கொள்கிறார்கள். எவனொருவன் தர்மவடிவான இப்பசுவை முறைப்படி பாதுகாத்து வளர்த்து வருகிறானோ, அவனே அக்னிஹோத்ரீ எனப்படுவான். எவன் வசதிகள் இருந்தும் இப்பசுவைக் கவனிக்காமல் விடுவானோ, அவன் அந்தகாரம் என்கிற நரகமடைகிறான். இவ்வாறு அவரவர்களுக்கான அன்னபலியைத் தந்துவிட்டு, பின் வீட்டின் வாயிற்புறம் சென்று யாராவது விருந்தாளி (அதிதி) வருகிறானா? எனப் பார்க்க வேண்டும். அப்பொழுது பசியோடுள்ள அதிதியோ, அந்தக் கிராமத்தைச் சேர்த்தவனோ வருவானாகில், அவனை அழைத்து வந்து முதலில் அவனுக்கு அன்னம் படைத்து, அவன் நன்கு உண்டபின் நாம் உண்ண வேண்டும். எவருடைய வீடு வந்து உணவு பெறாமல் பசியோடு ஒரு விருந்தாளி செல்வானோ, அவன் தன்னுடைய பாவங்களை அந்த வீட்டின் சொந்தக்காரனுக்கு அளித்துவிட்டு, அவனது புண்ணியத்தை இவன் எடுத்துச் செல்கிறான்.

அதிதி2ர்யஸ்ய ப4க்3நாஶோ

க்3ரு॒ஹாத்ப்4ரதி நிவர்ததே ।

ஸ தஸ்மை து3ஷ்க்ரு॒தம் த3த்த்வா

புண்யமாதா3ய க3ச்ச2தி ॥

— ஶிவ. உமா ஸம். 10/48

(அத்தியாயம் 10)

 

அத்தியாயம் : பதினொன்று

யமனுலக மார்க்கத்தில் நன்மை தரும் பலப்பல தானங்களின் வர்ணனை மற்றும் அன்னதானத்தின் பெருமை

வியாச முனிவர் கேட்கிறார்—— மகரிஷியே! பாவி மக்கள் வழியில் பெருந்துன்பங்களை அனுபவித்துக் கொண்டு யமனுலகு செல்கின்றனர். எந்தத் தர்மங்களைச் செய்வதன் மூலம் ஜீவன் சிரமமின்றிச் சௌகரியமாக யமனுலகு செல்லலாமோ, அந்தத் தர்மங்களை எனக்குக் கூற வேண்டுகிறேன்.

ஸனத்குமாரர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! அவரவர்கள் தான் செய்த கர்மவினைகள் (நல்லதோ தீயதோ) எதுவானாலும் அதைக் கட்டாயம் அனுபவித்துத்தான் ஆகவேண்டும். இதில் எந்தவொரு தயக்கமும் இல்லையே. இப்பொழுது நன்மையளிக்கக் கூடிய தர்மங்களைப் பற்றிக் கூறுகிறேன். இவ்வுலகில் உயர்ந்ததான நன்மை செய்பவர்கள், கருணையுள்ளம் கொண்டவர்கள், இளகிய மனம் படைத்தவர்கள் ஆகியவர்கள் யமஉலக யாதனை வழியில் துன்பமின்றி இன்பமாகச் செல்வார்கள். அந்தணர்கட்குப் பாதுகையோ, காலணிகளோ தானம் செய்பவன் பெரியதொரு குதிரை மேலேறிக் கொண்டு இன்பமாக யமலோகம் செல்வான். குடை தானம் செய்பவன் யம உலகிற்குப் போகும்போது, இவ்வுலகில் குடையுடன் செல்பவன் போல அவ்வழியிலும் குடையுடன் செல்வான். பல்லக்கு தானம் செய்பவன் தேரேறி யமனுலகு செல்வான். படுக்கையோ, உட்காரும் ஆசனமோ தருபவன் யமனுலகுக்கு ஆங்காங்கு அமர்ந்து இளைப்பாறிக் கொண்டு இனிதாகச் செல்வான். தோட்டம்—நந்தவனம் அமைப்பவன், நிழல் தரும் மரங்களைச் சாலையோரங்களில் நடுபவன் ஆகியோர் கொளுத்தும் வெய்யிலிலும் எவ்விதத் துன்பமுமின்றி யமனுலகு செல்வான். பூந்தோட்டம் வைப்பவன் புஷ்பக விமானத்தில் யாத்திரை செல்வான். தெய்வங்கட்குக் கோயில் அமைப்பவன் யமனுலகு வழியிலுள்ள பெரிய மாளிகைகளில் உல்லாசமாக ஓய்வு பெற்றுச் செல்வான்.

துறவிகட்கு ஆசிரமம் கட்டுபவரும், ஏழை—எளிய—அனாதை மக்களுக்குத் தங்குமிடம் கட்டித் தருபவரும் யமனுலகு வழியிலுள்ள பெரிய பெரிய வீடுகளில் இளைப்பாறிச் செல்வர். தேவதைகள், அக்னி, குரு, அந்தணன், தாய்—தந்தையர் ஆகியோரைப் பேணிக் காத்து வருபவன் இவ்வுலகிலும் கொண்டாடப்பட்டு தான் விரும்பியவாறு அனுகூலமான வழியில் இன்பமாக யாத்திரை செல்வான். தீபதானம் செய்பவன் எண்டிசைகளையும் ஒளிரச் செய்து கொண்டு செல்வான். கிருஹதானம் (வீடுதானம்) செய்பவன் எவ்வித நோயுமின்றி இன்பமாக யாத்திரை செல்வான். பெரியோர்கட்குப் பணிவிடை செய்பவன் இளைப்பாறியவண்ணம் செல்வான். வாத்தியங்களைத் தானம் செய்பவன் தன் வீட்டிற்குச் செல்வதுபோல் மகிழ்ச்சியாகச் செல்வான். பசுமாடு தானம் தருபவன் தான் விரும்பும் பொருள்கள் நிறைந்த வழியில் செல்வான். இவ்வுலகில் நாம் எதைத் தானமாகத் தருகிறோமோ, அதே பொருட்களையே நாம் செல்லும் யமனுலகு வழியிலும் பெறலாம். வழிப்போக்கன் ஒருவனுக்குக் கால் கழுவ நீர் தருபவன் நீர் நிறைந்துள்ள இன்ப வழியில் யமனுலகு செல்வான். எவன் சான்றோர்கள் திருவடிகளில் எண்ணெயோ, சந்தனமோ, களிம்போ பூசுவானோ, அவன் குதிரை மேலேறிக் கொண்டு செல்வான்.

வியாச முனிவரே! எவனொருவன் கால் கழுவ நீர், தேய்த்துக் கொள்ள நல்லெண்ணெய், தீபம், உணவு (அன்னம்), இருக்க வீடு ஆகியனவற்றைத் தானம் செய்பவன் அருகில் கூட யமதர்மராஜன் நெருங்க மாட்டான். தங்கம், இரத்தினம் தானம் தருபவன் கடக்க முடியாத கொடிய துன்பப்பாதை மற்றும் இடங்களையும் எளிதில் தாண்டிச் செல்வான். வெள்ளி, வண்டியிழுக்கும் எருது, பூமாலை ஆகியவற்றைத் தானம் செய்பவன் பரம சுகமாக யமனுலகு அடைவான். இவ்வாறான தானங்கள் செய்வதால் மனிதன் இனிதாகச் சிரமமின்றி யமனுலகு அடைவான். சுவர்க்கத்திலும் பலவாறான போகங்களை நுகர்வான்.

இனி அனைத்துத் தானங்களிலும் அன்னதானமே (விருந்தோம்பலே) மிகவுயர்ந்த தானமாகக் கருதப்படுகிறது. ஏனெனில், அது உண்டுமுடித்தவுடனேயே முழுமையான மனநிறைவு (திருப்தி), மகிழ்ச்சி, பலம் மற்றும் அறிவைப் பெருக்குதல் ஆகியனவற்றை அளிக்கிறது. முனிவரே! அன்னதானத்திற்கு ஒப்பாக வேறெந்த தானமும் இல்லை. ஏனெனில், அன்னத்திலிருந்துதானே உயிர்கள் தோன்றுகின்றன. அன்னமில்லையேல் உயிர்கள் மடிகின்றன. ஆகவேதான் அன்னதானத்தைப் பெரும் புண்ணியமாகக் கூறுகிறார்கள். (‘உண்டி கொடுத்தோர் உயிர் கொடுத்தோரே’ என்பது மணிமேகலை தமிழ்க்காப்பியம்.) (‘அந்நம் ஹி ப்ராணிநாம் ப்ராணா:’ (11/26/33) என்கிறது ஸ்ரீமத்பாகவதம்.) அன்னம் இல்லையேல் பசித்தீயின் கொடுமை தாங்காது உயிர்கள் மடிகின்றன. அன்னத்தையே அனைவரும் புகழ்கின்றனரே, ஏன்? அதிலன்றோ அனைத்தும் நிலை கொண்டுள்ளது. உண்டி கொடுத்தற்கு ஈடாக எந்த தானமும் இல்லை, இருக்கவும் முடியாது. முனிவரே! இவ்வனைத்துலகங்களும் அன்னத்தினால்தான் தாங்கப்படுகிறது. அன்னத்தைத்தான் உடல் வலிமை தருவதாகக் கூறுகின்றனர். ஏனெனில், உயிரே அவ்வன்னத்தில்தானே நிலைத்து நிற்கிறது.

ஸர்வேஷாமேவ தா3நாநாமந்ந—

தா3நம் பரம் ஸ்ம்ரு॒தம் ।

ஸத்3ய: ப்ரீதிகரம் ஹ்ருத்3யம்

3லபு3த்3தி4விவர்த4நம் ॥

நாந்நதா3நஸமம் தா3நம்

வித்3யதே முநிஸத்தம ।

அந்நாத்34வந்தி பூ4தாநி

தத3பா4வே ம்ரியந்தி ச ॥

அதஏவ மஹத்புண்யமந்ந—

தா3நே ப்ரகீர்திதம் ।

ததா2 க்ஷுதா4க்3நிநா தப்தா

ம்ரியந்தே ஸர்வதேஹிந: ॥

அந்நமேவ ப்ரஶம்ஸந்தி

ஸர்வமந்நே ப்ரதிஷ்டி2தம் ।

அந்நேந ஸத்3ரு॒ஶம் தா3நம்

ந பூ4தம் ந ப4விஷ்யதி ॥

அந்நேந தா4ர்யதே ஸர்வம்

விஶ்வம் ஜக3தி33ம் முநே ।

அந்நமூர்ஜஸ்கரம் லோகே

ப்ராணா ஹ்யந்நே ப்ரதிஷ்டி2தா: ॥

— ஶிவபுரா. உமா ஸம். 11/17,18,24,29,30

பசித்தவனுக்கு அன்னமின்றி வேறு தங்கமோ, இரத்தினமோ, குதிரை—யானைகளோ, சந்தனமோ, புஷ்பமாலைகளோ, வேறு எது கிடைத்தாலும் அவன் மகிழ மாட்டான். பசிக்குச் சிறிது அன்னம் கிடைத்தால்தானே மகிழ்வான். கருவிலிருக்கும் சிசுவாகட்டும், பிறந்த குழந்தையாகட்டும், பாலனோ, வயோதிகனோ, ஏன் தேவர்களோ, தானவர்களோ — யாராயிருப்பினும் விரும்புவது வயிற்றுக்குச் சிறிது அன்னம்தானே. அனைத்து நோய்களிலும் பசிநோயே பெரிது. பசியைப் போல் கொடுமை இல்லை. சினத்தைப் போன்ற கொடிய பகை இல்லை. பசியைப் போல வேறு நோய் இல்லை. நோயின்மையே பெருத்த இன்பம்.

நாஸ்தி க்ஷுதா4லயம் து3:க2ம்

நாஸ்தி ரோக3: க்ஷுதா4 ஸம: ।

நாஸ்த்யரோக3ஸமம் சௌக்2யம்

நாஸ்தி க்ரோத4ஸமோ ரிபு: ॥

— ஶிவபுரா. உமா ஸம். 11/33

அன்னம் (உண்டி) தந்தவன் உயிர் கொடுத்தவன். உயிர் கொடுத்தவனே அனைத்தும் தந்தவனாவான். ஆகவே, அன்னதானம் செய்வதால் அனைத்தையும் தானம் செய்த பயன் பெறலாம். எவன் தரும் உண்டி பெற்று ஒருவன் தன்னுடலை வளர்த்தானோ, அவன் செய்யும் அனைத்துப் புண்ணிய செயல்களின் பாதி பலன் அன்னம் படைத்தவனுக்கும், மற்ற பாதி பலன் அன்னம் உண்டவனுக்கும் ஆகும். அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்னும் நான்கு புருஷார்த்தங்களையும் பெறுதற்கு இவ்வுடலே பெருத்த சாதனம் (கருவி). ஆகவே, உண்டி தந்து இவ்வுடலைப் பேணிக் காத்தல் அவசியம். நம்மை வருத்திக் கொண்டாவது வந்த ஏழைக்கு அன்னம் படைக்க வேண்டும். அச்செயல் இவனுக்கு இகபர நன்மை தரும். தன்னலம் வேண்டுபவன் வழிநடையில் களைத்து வருவோனுக்கு உண்டியளித்திடல் வேண்டும்.

நமக்குக் கிடைத்த உணவை என்றுமே குறைகூறக் கூடாது. அதை எறிதலும் கூடாது. (‘அந்நம் ந நிந்த்3யாத் । தத்3 வ்ரதம் ।’ என்பது தைத்திரீய உபநிஷத் 3/7.) நாய்க்கு இட்ட சோறும், சண்டாளனுக்கு இட்ட சோறும் கூட வீணாகாது. எவனொருவன் முன்பின் தெரியாத களைத்து இளைத்துள்ள வழிப்போக்கனுக்கு அன்னம் பாலிப்பானோ, அப்படி தரும் வேளையில் மனதில் எவ்விதமான தயக்கமோ கஷ்டமோ கொள்ள மாட்டானோ, அவன் செல்வச் செழிப்பிற்குப் பங்காளியாகிறான். முனிவரே! தேவர்கள், தென்புலத்தவர் (பித்ருக்கள்), அந்தணர்கள் மற்றும் அதிதியான விருந்தாளிகள் ஆகியோருக்கு அன்னமளித்து மகிழ்ச்சி அளிப்பவன் பெருத்த புண்ணியப் பயனைப் பெறுகிறான். பசிக்கொடுமைக்கும் விடாய்க் கொடுமைக்கும் உணவும் நீரும் அளிப்பதில் அந்தணன் என்ன? நான்காம் வர்ணத்தான்தான் என்ன? இரண்டிற்கும் பெறலாகும் பயன் ஒன்றுதான். ஏற்றத்தாழ்வில்லை. பசியும் விடாயும் அனைத்துயிர்கட்கும் ஒன்றுதானே. பசித்தவனிடம் என்ன கோத்திரம், என்ன வேதம், என்ன படித்தாய், எந்த ஊர்? என்றெல்லாம் கேட்கவே கூடாது.

அன்னதானம் அளிப்பவர் பெறும் பேறுகளையும் கூறுகிறேன் கேளுங்கள். விண்ணுலகில் அவர்கள் தங்கும் மாளிகை எங்கும் ஒளிமயமானது; வேண்டியன வேண்டியவாறு தருவன. அங்குள்ள அனைத்து மரங்களும் கற்பகத்தருக்கள். மலைமலையாக அறுசுவை உணவுகள். ஆபரணங்களும் அவ்வாறே. ஓடைகளும் பாலாறுகளும் ஓடும். அழகிய பொற்குளங்களும் பொற்கட்டில்களும் படுக்கைகளும். ஆகவே, இகபர உலகங்களில் நலன் வேண்டுமெனில் அன்னதானம் செய்வீர். அன்னமே நான்முகன். அன்னமே சிவனும் நாரணனும். ஆகவே, அன்னதானத்திற்கு ஈடு இணையில்லை. முதலில் ஏராளமான பாவங்கள் செய்திருப்பினும் பின்னாளில் அன்னதானம் செய்திருப்பானாகில், அவன் செய்த பாவங்கள் அனைத்திலிருந்தும் விடுதலை பெற்று விண்ணுலகம் அடைவான். உணவு, நீர், குதிரை, பசு, உடுக்கத் துணி, படுக்கை, குடை, இருக்க ஆசனம் — இவ்வெட்டு பொருள்களின் தானம், யமஉலகு செல்பவனுக்கு உயர்ந்ததாம். (அதாவது, இவ்வெட்டு தானங்களும் செய்தால் யமனுலகின் துன்பங்கள் இல்லை.) இவ்வெட்டு தானங்களைச் செய்தவன் விமானமேறி யமனுலகு செல்வான். ஆகவே, அனைவரும் முடிந்தவரை தானங்கள் செய்ய வேண்டும். எவனொருவன் இதைக் கேட்கிறானோ, சிராத்த காலங்களில் அந்தணர்களைக் கேட்கச் செய்கிறானோ, அவனது பித்ருக்களுக்குக் குறைவற்ற அன்னதானம் (அதாவது அவர்களுக்கான உணவு) கிடைக்கிறது.

 

அத்தியாயம் : பன்னிரண்டு

நீர் அளிப்பது, குளம் அமைப்பது, மரம் நடுவது, பொய் புகலாமை, தவம் ஆகியனவற்றின் பெருமை

ஸனத்குமாரர் கூறுகிறார்—— வியாச முனிவரே! விடாய் தாங்காது வந்தவனுக்கு வேட்கை தணிய அருந்த நீர் அளிப்பது தானங்கள் அனைத்தினும் சிறந்தது. ‘அனைத்துயிர்கட்கும் மனநிறைவை அளிக்கும் உயிர் அனையது நீரே’ என்கின்றனர் பெரியோர்.

பாநீயதா3நம் பரமம்

தா3நாநாமுத்தமம் ததா3

ஸர்வேஷாம் ஜீவபுஞ்ஜாநாம்

தர்பணம் ஜீவநம் ஸ்ம்ரு॒தம் ॥

— ஶிவபுரா. உமா ஸம். 12/1

ஆகவே, மனமகிழ்வோடு எவ்விதத் தயக்கமும் இன்றிப் பிறர் நீர் அருந்தி மகிழ குளம் வெட்டல் வேண்டும். குளம் வெட்டுதல் இவ்வுலகம்—புரவுலகம் இரண்டிலும் பெரும் மகிழ்ச்சியைத் தரக்கூடியது என்பது முற்றிலும் உண்மை. ஆகவே, மனிதப்பிறவி பெற்றவன் நிச்சயம் கிணறு, குளம், குட்டை ஆகியனவற்றை வெட்ட வேண்டும். ஒருவன் கிணறு வெட்டுவானாகில், அதில் நீர் ஊற்று தோன்றியதும் அவனது பாவக்குவியல்களில் பாதி அழிந்துபடுகிறது. புண்ணிய கர்மங்களில் ஈடுபட்டவனது பாவங்கள் முற்றிலுமாக அழிகிறது. ஒருவன் தோண்டிய குளத்து நீரைப் பசு, அந்தணன், சான்றோர் ஆகியவர்கள் பருக, அவனது வம்சம் பாவங்கள் கழிந்து நன்மை பெறுகிறது. அவன் தனது குலத்தை உயர்த்துகிறான். எவன் தோண்டிய குளத்தில் நல்ல கோடை வெய்யிலிலும் நீர் வறண்டு போகாது நிலைத்திருக்குமோ, அவன் என்றுமே துன்பங்களுக்கு ஆளாக மாட்டான்.

அறம், பொருள், இன்பம் ஆகிய மூன்றின் பயனைத் தருவது குளம் அமைத்தல். ஊர்வன, பறப்பன, நடப்பன, நிற்பன என்கிற நால்வகை ஜீவராசிகட்கும் குளம்தானே பெருத்த புகலிடம். நீரின்றி இவை உயிர் தரிக்க இயலுமா? எவன் வெட்டிய குளத்தில் மழைக்காலம் (வர்ஷா ருது) வரை நீர் வற்றாதிருக்குமோ, அவன் தினமும் அக்னிஹோத்ரம் செய்வதன் பயனைப் பெறுகிறான் என்கிறார் நான்முகன். குளிர்காலம் வரை எவனது தடாகத்தில் நீர் நிரம்பி இருக்குமோ, அவனுக்கு ஆயிரம் கோதானம் செய்த பலன் கிடைக்கிறது. எவன் வெட்டிய குளத்தில் ஹேமந்த ருது (இலையுதிர் காலம்), சிசிர் ருது (குளிர்காலம்) வரை நீர் நிரம்பியிருக்குமோ, அவன் பொற்காசுகளைத் தானமாகத் தந்து செய்த வேள்வியின் பலனைப் பெறுகிறான். எவனது குளத்தில் வசந்த காலம், கோடை காலம் ஆகிய காலங்களிலும் நீர் நிரம்பி இருக்குமோ, அவன் ‘அதிராத்ரம்’, ‘அசுவமேதம்’ முதலிய யாகங்களைச் செய்த பயனைப் பெறுகிறான் என்று சான்றோர்கள் கூறுகிறார்கள்.

வியாச முனிவரே! இதுவரை உயிர்கட்கு மனநிறைவைத் தரும் குளம், குட்டை, கிணறு ஆகியனவற்றை அமைப்பதனால் பெறலாகும் உயர்ந்த பயன்களைப் பற்றிக் கூறினேன். இனி மரங்கள் நடுவதனால் பெறலாகும் பயன்களைப் பற்றிக் கூறுவேன், கேளுங்கள். பாழ்பட்ட, நடமாட முடியாத இடங்களிலும் மரம் நட்டுக் காப்பவன் தனக்கு முன் கழிந்த மற்றும் பின் வரப்போகும் இரு சந்ததிகளையும் உயர்த்துபவன் ஆவான். ஆகவே, மரம் நடுவது மெத்த அவசியம்.

அதீதாநாக3தாந் ஸர்வாந் பித்ரு॒—

வம்ஶாம்ஸ்து தாரயேத் ।

காந்தாரே வ்ரு॒க்ஷரோபீ யஸ்தஸ்மாத்3

வ்ரு॒க்ஷாம்ஸ்து ரோபயேத் ॥

— ஶிவபுரா. உமா ஸம். 12/17

இவன் நடும் மரங்கள் பெற்ற பிள்ளை போல் இவனைக் காக்கும். இவன் இறந்ததும் புண்ணிய உலகங்களைப் பெறுகிறான். புஷ்பங்களால் தேவர்களையும், பழங்களால் பித்ருக்களையும், நிழல் தருவதால் களைத்து வரும் வழிப்போக்கர்களையும் மரங்கள் மகிழ்விக்கின்றன. கின்னரர்கள், உரகர்கள், அரக்கர்கள், தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், மனிதர்கள் மற்றும் முனிவர்கள் ஆகிய அனைவரும் மரங்களைத்தானே புகலிடமாகக் கொண்டிருக்கிறார்கள். குளங்கள் அமைப்பவன், மரம் நடுபவன், வேள்வி செய்யும் அந்தணன் மற்றும் வாய்மையே பேசுபவன் — இவர்கள் நால்வரும் சுவர்க்கத்திலிருந்து ஒருபோதும் கீழே வருவதில்லை.

வாய்மையே பரப்பிரும்மம். அதுவே பெருந்தவம், பெருவேள்வி. அதுதான் பெருமை தரும் சாஸ்திர அறிவு. தூங்குபவனை எழுப்புவது சத்தியமே. அதுவே உயர்ந்த பதவி. சத்தியத்தினால்தான் உலகம் தாங்கப்படுகிறது. அதில்தான் அனைத்தும் நிலை கொள்கிறது. தவம், வேள்வி, நற்கர்மங்கள், தெய்வம், முனிவர்கள் மற்றும் பித்ருக்களது பூசை, ஜலம் (நீர்) மற்றும் கல்வி ஆகிய அனைத்தும் சத்தியத்தில்தான் நிலை கொண்டுள்ளன. அனைத்திற்கும் அஸ்திவாரம் சத்தியமே. அதுவே வேள்வி, தவம், தானம், மந்திரம், தேவியான சரஸ்வதி மற்றும் புலனடக்கமான பிரும்மசரியமும் ஆகும். பிரணவமான ஓங்காரமும் சத்தியத்தின் திருவுருவமே. சத்தியத்தினால்தான் காற்று வீசுகிறது, சூரியன் காய்கிறான், தீ எரிகிறது. மேலும் சத்தியத்தினால்தான் விண்ணுலகமே நிலைத்திருக்கிறது. உலகில் வேதங்கள் நிலைத்திருத்தலும், அனைத்துப் புண்ணியத்தலங்கள் மற்றும் நதிகளின் தரிசனமும் ஸ்நானமும் சத்தியத்தினாலேயே எளிதாகப் பெறலாகும். சத்தியத்தினால் அடைய முடியாததொன்றும் இல்லை. ஓராயிரம் அசுவமேத வேள்வி, லட்சம் வாஜபேய வேள்வி ஆகியனவற்றின் பயனையும், சத்தியம் பேசுவதன் பயனையும் ஒரு தராசில் இட்டால், சத்தியத்தின் பயனுள்ள தட்டு கீழேயும் மற்றது மேலேயும்தான் இருக்கும். ஏனெனில், சத்தியத்தின் பயன் அத்துணை கனமானது. தேவர்கள், பித்ருக்கள், மனிதர்கள், நாகர்கள், அரக்கர்கள், மற்றுமுள்ள அனைத்து ஜீவராசிகள், அகில உலகங்கள் ஆகிய அனைத்தும் வாய்மையால் மகிழ்கின்றன. சத்தியமே உயர்ந்த தர்மம். அதுவே உயரிய பரமபதம். அதுவே பரப்பிரும்மம். ஆகவே, என்றும் சத்தியமே பேச வேண்டும்.

ஸத்யமேவ பரம் ப்3ரஹ்ம

ஸத்யமேவ பரம் தப: ।

ஸத்யமேவ பரோ யக்ஞ:

ஸத்யமேவ பரம் ஶ்ருதம் ॥

ஸத்யம் ஸுப்தேஷு ஜாக3ர்தி

ஸத்யம் ச பரமம் பத3ம் ।

ஸத்யேநைவ த்4ரு॒தா ப்ரு॒த்2வீ

ஸத்யே ஸர்வம் ப்ரதிஷ்டி2தம் ॥

தபோ யக்ஞஶ்ச புண்யம்

ச தே3வர்ஷிபித்ரு॒பூஜநே ।

ஆபோ வித்3யா ச தே ஸர்வே

ஸர்வம் ஸத்யே ப்ரதிஷ்டி2தம் ॥

ஸத்யம் யக்ஞஸ்தபோ தா3நம்

மந்த்ரா தே3வீ ஸரஸ்வதீ ।

ப்3ரஹ்மசர்யம் ததா2 ஸத்யம்

ஓங்கார: ஸத்யமேவ ச ॥

ஸத்யேந வாயுரப்4யேதி

ஸத்யேந தபதே ரவி: ।

ஸத்யேநாக்3நிர்த3ஹதி ஸ்வர்க3:

ஸத்யேந திஷ்ட2தி ॥

பாலநம் ஸர்வவேதா3நாம்

ஸர்வதீர்தா2வகா3ஹநம் ।

ஸத்யேந வஹதே லோகே

ஸர்வமாப்நோத்யஸம்ஶயம் ॥

அஶ்வமேத4ஸஹஸ்ரம் ச

ஸத்யம் ச துலயா த்4ரு॒தம் ।

லக்ஷாணி க்ரதவஶ்சைவ

ஸத்யமேவ விஶிஷ்யதே ॥

ஸத்யேந தே3வா: பிதரோ

மாநவோரக3ராக்ஷஸா: ।

ப்ரீயந்தே ஸத்யத: ஸர்வே

லோகாஶ்ச ஸசராசர: ॥

ஸத்யமாஹு: பரம் த4ர்மம்

ஸத்யமாஹு: பரம் பத3ம் ।

ஸத்யமாஹு: பரம் ப்3ரஹ்ம

தஸ்மாத்ஸத்யம் ஸதா3 வதே3த் ॥

— ஶிவபுரா. உமா ஸம். 12/23—31

வாய்மையே கொள்கையாகக் கொண்ட முனிவர்களும் சித்தர்களும் பெருந்தவம் செய்து சுவர்க்கம் பெற்றுள்ளனர். ஆகவே, சத்தியத்தினின்றும் பெருத்த வேறொரு தர்மமில்லை. சத்தியம் என்கிற நீர் ஆழங்காண முடியாத பெருங்கடல், அனைத்தும் அளிப்பது, மிகத் தூய்மையானது. அதில் மிகவும் ஈடுபாடுடன் நீராட வேண்டும். அதுதானே பரமபதம். தனக்கெனவோ, பிறருக்காகவோ, தன் மக்களுக்கெனக் கூட பொய் பேசக் கூடாது. அவ்வாறிருப்பவன் சுவர்க்கம் அடைகிறான். அந்தணர்களிடம் வேதமும் வேள்வியும் மந்திரங்களும் என்றும் குடிகொண்டுள்ளன. ஆனால், பொய் புகலும் அந்தணனிடம் இவை விலகுகின்றன. ஆகவே, உண்மையே பேசுக.

இனி, வியாச முனிவர் தவத்தின் பெருமைகளைக் கூறுமாறு வேண்டவே, ஸனத்குமாரர் கூறலானார்—— வியாச முனிவரே! விருப்பங்கள் அனைத்தும் அளிப்பது தவம். அந்தணர்கட்கும் அது ஆற்றுவது கடினமே. தவம் செய்வான் விண்ணவர்களோடு களிப்புறுவான். தவம் செய்வான் புகழ், இன்பம், ஏன் விண்ணுலகம் என அனைத்தும் பெறுகிறான். தவத்தால் முக்தி, பரம்பொருள், ஞானம்—விஞ்ஞானம் முதலிய அறிவு, அழகு, அனைத்துச் செல்வங்கள் என அனைத்தும் பெறலாகும். தவமின்றி இறைவனைப் பெற முடியாது. கட்குடியன், பிரும்மஹத்தி செய்தவன், ஆசிரியரிடம் தவறிழைத்தவன் முதலியவர்களும் தவத்தால் புனிதராவார்கள். புலனடக்கம் கொண்ட எண்பத்தெட்டாயிரம் முனிவர்களும் தவத்தினாலன்றோ விண்ணுலகில் களிக்கின்றனர். ‘உலகில் நலம் பெறவேண்டுமெனில் தவம் செய்’ என்பது வேதமறிந்த சான்றோர்கள் கூற்று. தவத்தால் ஆகாதது என்று ஒன்றில்லை. தவத்தால்தான் நான்முகனார் எளிதாக உலகைப் படைக்கிறார்; ஸ்ரீமந்நாராயணர் காக்கிறார்; ருத்ரதேவர் அழிக்கிறார். தவத்தினாலன்றோ ஆதிசேஷன் இவ்வுலகையும் தாங்குகிறார். விசுவாமித்திர மகரிஷி தவத்தினாலன்றோ க்ஷத்திரிய நிலையிலிருந்து அந்தண நிலைக்கு உயர்ந்தார்.

(குறிப்பு:— திருக்குறளின் தவம், வாய்மை எனப்படும் இரு அதிகாரங்களும் மேற்படி கருத்துக்களையே சுருங்கக் கூறுவது கண்டு மகிழ்க.)

 

அத்தியாயம் : பதின்மூன்று முதல் பதினாறு வரை

வேதங்களையும் புராணங்களையும் ஓதுதல்; பலவாறான தானங்களின் பெருமை; நரகத்தின் வர்ணனை; அதில் விழக் காரணமாகும் பாவங்கள்; சிவபிரானின் திருவைந்தெழுத்தை ஓதுதலே பாவிகளும் கடைத்தேற சுலபமான வழி; ஞானத்தின் பெருமை

ஸனத்குமாரர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! காட்டில் கிடைக்கும் கந்த மூலங்களையும் உயர்ந்த இலைச்சருகுகளையும் தின்று கடுந்தவம் இயற்றுபவனுக்கும், வேதத்தின் ஒரே ஒரு ரிக்கை (சுலோகத்தை) மட்டும் முறைப்படி அத்யயனம் செய்தவனுக்கும் கிடைக்கும் பலன் ஒன்றேதான். அந்தணன் ஒருவன் வேதத்தை முழுமையாகப் படித்துப் பெறும் புண்ணியம் எதுவோ, அதைப்போல் இருமடங்கு புண்ணியத்தை ஒருவனுக்கு வேதத்தைக் கற்பிப்பதால் பெறுகிறான். சூரியசந்திரர்கள் இல்லையெனில் உலகமே இருளில் மண்டித்தானே இருக்கும். அதேபோலத்தான் புராணங்கள் இல்லையெனில் ஞானம் என்பது ஏது? அஞ்ஞானம் என்னும் இருள்தான் சூழ்ந்திருக்கும். ஆகவே, புராணத்தை ஓத வேண்டும். அஞ்ஞான இருளில் வீழ்ந்து, அதனால் நரகத்தில் இடர்படும் உலகினுக்கு எவன் சாஸ்திரங்களில் கூறியுள்ள அறநெறி முறைகளை விளக்கிக் கூறி நல்லறிவு புகட்டுகிறானோ, அவனே புராணத்தைக் கூறுபவன் ஆவான். அதனால் அவன் கொண்டாடப்படுகிறான், பூசிக்கப்படுகிறான். எவன் புராணம் கூறும் சான்றோன் ஒருவனுக்கு — இவரே நல்பாத்திரம் என்றெண்ணி — உயர்ந்த பொருட்களை மனமகிழ்வோடு தருகிறானோ, அவன் உயர்ந்த நற்கதி பெறுகிறான்.

ஸர்வேஷாம் சைவ பாத்ராணாம்

மத்4யே ஶ்ரேஷ்ட2: புராணவித் ।

பதநாத் த்ராயதே யஸ்மாத்

தஸ்மாத் பாத்ரமுதா3ஹ்ருதம் ॥

— ஶிவபுரா. உமா ஸம். 13/5

அஞ்ஞான இருளினால் நரகத்தில் வீழ்வதைத் தடுப்பதால் புராணம் கூறுபவனை ‘பாத்திரம்’ என்கின்றனர். அனைத்து பாத்திரங்களிலும் இவனே உயர்ந்த பாத்திரம்.

எவன் நற்பாத்திரமாக விளங்கும் அந்தணனுக்கு நிலம், பசு, தேர், யானை, அழகிய குதிரை ஆகியனவற்றைத் தானமாகத் தருகிறானோ, அவன் பெறுகின்ற புண்ணியத்தின் பயனைக் கேள். அவ்வாறு தானமளிப்பவன் இப்பிறவியிலும் பின் மேலுலகிலும் தன் விருப்பங்களைக் குறையின்றிப் பெறுகிறான். அசுவமேத வேள்வி செய்த புண்ணியப் பயனையும் பெறுகிறான்.

முனிவரே! சிவபிரானின் பெருமைகளைக் கூறும் கதைகளைக் கேட்பவன் கர்மவினை என்னும் பெருங்காட்டைப் பொசுக்கிவிட்டு இச்சம்சாரத்திலிருந்து விடுபடுகிறான். சிவனின் பெருமைகளை ஒரு முகூர்த்தமோ அல்லது அரை முகூர்த்தமோ ஏன் ஒரே ஒரு நிமிடமோ ஒருவன் பக்தியோடு கேட்பானாகில் அவனுக்குக் கீழ்நிலை என்பதோ, துன்பம் என்பதோ இல்லை. ராஜசூயம், நூறு அக்னிஷ்டோமம் ஆகியன செய்த புண்ணியம் கிடைக்கிறது. நல்லதொரு புண்ணியத்தலத்தில் கோடி பசுக்கள் தானம் செய்த புண்ணியம் பெறலாகிறது. பரமபாவனமான சிவகதைக் கேட்பவன் சாதாரண மனிதன் என எண்ண வேண்டாம். அவனே ஸ்ரீருத்ரன் ஆவான். சிவமகிமையைச் சொல்பவன், கேட்பவன் ஆகிய இருவருடைய பாததூசிகளே சிறந்த புண்ணியத்தலம் என்பது முனிவர்கள் கருத்து.

அனைத்து தானங்கள் மற்றும் வேள்விகள் மூலம் கிடைக்கும் புண்ணியம் சிவபுராணம் கேட்பதாலே கிடைக்கும். கொடுமையான இக்கலியுகத்தில் மக்களுக்குப் புராணத்தைக் கேட்பதைத் தவிர, வேறு சிறந்த சுலபமான தர்மம் இல்லை. இதுவே அவனுக்கு முக்தியை அளிப்பது. சிறந்த தியான முறையும் இதுவே. சிவபுராணத்தைக் கேட்பதும் சிவநாமாவான ஐந்தெழுத்தை ஓதுவதுமே, இந்நிலவுலக மக்களுக்குக் கற்பகத்தருவின் பழுத்த பழமாகும். இதிலுமா ஐயம்? இக்கலியில் மெய்யறிவு பெறாது உழலும் மற்றும் அறநெறி முறைகளை முழுமையாகக் கடைப்பிடிக்க முடியாது தவிக்கும் மக்களைக் கடைத்தேற்றும் வழியை எண்ணியே, சிவபிரான் புராணங்களைத் தோற்றுவித்தார். இது அமுதத்தைவிடச் சிறந்தது. இன்பமளிக்க வேறு எந்தவொரு மார்க்கமும் காணப்படவில்லை. புராணத்தைக் கேட்பதொன்றே என்றும் உயர்ந்த வழி. இந்நிலவுலகு சூரியனின்றி எவ்வாறு நன்கு காண இயலாதோ, அதே போலத்தான் சாஸ்திரங்களான புராணங்களின்றி மெய்யறிவாகிற உண்மையை நன்கு காண முடியாது, பெற முடியாது.

அந்யோ ந த்3ருஷ்ட: ஸுக2தோ3 ஹி மார்க3:

புராண மார்கோ3 ஹி ஸதா3 வரிஷ்ட2: ।

ஶாஸ்த்ரம் விநா ஸர்வமித3ம் ந பா4தி

சூர்யேண ஹீநா இவ ஜீவலோகா: ॥

— ஶிவபுரா. உமா ஸம். 13/42

(அத்தியாயம் 13)

* * *

‘தானம்’ (பிறருக்கு ஈவது) தினமும் நாம் செய்யவேண்டியதொரு கடமை. அது தந்தவனைக் கைத்தூக்கிவிடும். செய்த தர்மம் தலை காக்கும்; தக்க சமயத்தில் உயிர் காக்கும். அந்தணரே! பொன், பசு, பூமி — இம்மூன்றையும் தானம் செய்வது மிகவும் உயர்ந்தது. இத்தானம் தந்தவனையும் பெற்றவனையும் உயர்த்துகிறது. இவற்றைத் தானம் செய்வதால் மனிதன் அனைத்துப் பாவங்களினின்றும் விடுபடுகிறான். உயர்ந்த பொருட்களைத் தன்னிறை அளவு தருதல் துலாதானம். இதுவும் பசு—நிலம் தானமளிப்பதுபோல் உயர்ந்ததே. ஆனால், இவையனைத்திலும் உயர்ந்தது கல்வி தானம். நல்ல கறவை பசு, குடை, வஸ்திரம், செருப்பு, உணவு, நீர் — இவற்றையெல்லாம் கேட்கும் யாசகர்கட்குத் தினமும் வழங்க வேண்டும். அந்தணர்கள், யாசிப்பவர்கள், துன்பத்தில் துவளுபவர்கள் ஆகியவர்களுக்கு முறைப்படி சங்கல்பம் (ஒரு நோக்கத்துடன்) செய்து கொண்டு தானமளிப்பதால் தானமளிப்பவன் மனம் விசாலமாகிறது.

உலகில் நமக்கு மிகவும் பிடித்தமான விரும்பப்படுகின்ற பொருள்கள் எவையுண்டோ, அவை நம் வீட்டிலிருந்தால், அதைப் பன்மடங்கு பெருக்க வேண்டுமென்ற மனமிருந்தால், நல்லதொரு பாத்திரத்தில் அதைத் தானம் செய்க. துலாபுருஷதானம் (தன் எடைக்கு எடை தானமளிப்பது) அனைத்து தானங்களிலும் சிறந்தது. பகல், இரவு, இரு சந்திவேளைகள், நடுப்பகல், நடுஇரவு, நிகழ்காலம், இறந்தகாலம், வருங்காலம் ஆகிய முக்காலங்களிலும் மனம், சொல், உடல் ஆகியன வாயிலாகச் செய்த அனைத்துப் பாவங்களையும் துலாதானம் அழித்துவிடும். (அத்தியாயம் 14)

* * *

இதன்பின் பிரும்மாண்டத்தை வர்ணித்த ஸனத்குமார மகரிஷி, அதைத் தானம் செய்வதன் பலனைக் கூறி, மேலும் கூறுவாராகினார்—— முனிசிரேஷ்டரான வியாசரே! பாதாள உலகிற்கு மேலே உள்ள நரகத்தை வர்ணிக்கிறேன், கேளுங்கள். பாவம் செய்தவர்கள் இங்குதான் யாதனைகளை அனுபவிக்கின்றனர். ரௌரவம், சூகரம், ரோதம், தாளம், விவஸநம் அல்லது விசஸநம், மகாஜ்வாலம், தப்தகும்பம், லவணம், விலோஹிதம், சீழ் நிறைந்த வைதரணீ, கிருமிகள் நிறைந்த கிருமீசம், கிருமிபோஜனம், கிருஷ்ணம், அஸிபத்ரவனம், கொடியதான லாலாபக்ஷம், பூயவஹம், பாபம், வன்ஹிஜ்வாலம், அதச்சிரா, ஸம்தம்சம், காலசூத்ரம், தமஸம், அவீசி, ரோதனம், ஶ்வபோஜனம், அப்ரதிஷ்டம், மஹாரௌரவம் மற்றும் சால்மலீ முதலிய கொடிய நரகங்கள் அங்குள்ளன. அங்கு பாவம் செய்தவர்கள் எவ்வாறு தண்டிக்கப்படுகிறார்கள்? என்பதைக் கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேளுங்கள்.

எவன் அந்தணர்கள், தேவர்கள், பசுக்கள் ஆகியவற்றிற்கு நன்மை செய்வதை விடுத்து, வேறு தன்னலத்திற்காகப் பொய் சாட்சியம் கூறுகிறானோ, அல்லது எப்பொழுதும் பொய்யே பேசுகிறானோ, அவன் ‘ரௌரவம்’ என்னும் நரகமடைகிறான். கருவில் உள்ள குழந்தையைக் கொல்கிறவன், பொன்னைத் திருடுபவன், பசுமாட்டை மரக்கொட்டிலில் அடைப்பவன், நம்பிக்கை துரோகம் செய்பவன், கட்குடியன், பிரும்மஹத்தி செய்தவன், பிறர் பொருளைக் கவர்ந்தவன், இவர்களோடு நட்பு கொண்டவன் ஆகியவர்கள் இறந்ததும் ‘தப்தகும்பம்’ என்னும் நரகம் செல்வார்கள். குருவை வதித்தவனுக்கும் இதே நரகம்தான். சகோதரி, தாய், பசு, மகள் — இவர்களை வதித்தவனும் இந்த நரகம்தான் செல்வான். ஒழுக்கமுடைய பெண்ணை விற்பவன், அதிகமான வட்டி வாங்குபவன், பெண்களின் தலைமுடியை வெட்டி அதை விற்பவன், தன்னை வந்து அண்டியவனைத் துறப்பவன் ஆகிய பாவங்களைச் செய்தவர்கள் ‘தப்தலோஹம்’ என்னும் நரகத்தில் வேக வைக்கப்படுவார்கள்.

தன்னிலும் மூத்தவர்களான பெரியோர்களை அவமதிப்பவன், அவர்களிடம் கடுமையான சொற்களைக் கூறுபவன், வேதத்தை நிந்திப்பவன், கற்ற வேதத்தைத் தன் பிழைப்பிற்காக விற்பவன், கூடா நட்பு கொண்டு கூடா மங்கையரைப் புணர்பவன் ஆகியவர்கள் ‘லவணம்’ என்னும் நரகத்தில் இடர்படுவர். திருடுபவன் ‘விலோஹிதம்’ என்னும் நரகமடைவான். ஒழுங்கு நெறிமுறைகளை மீறுபவனுக்கும் இதே நரகம்தான். தேவர்கள், பித்ருக்கள், அந்தணர்கள் ஆகியவர்களைப் பகைப்பவன், இரத்தினங்களை நிந்திப்பவன் (அதாவது, போலி இரத்தினங்களை உண்மை இரத்தினம் என்று கூறுபவன்) ஆகியோர் ‘கிருமிபக்ஷம்’ என்னும் நரகத்தில் தள்ளப்படுவர். எவன் வேள்விகளைத் தவறாகச் செய்வானோ, அதாவது பிறர் கெட ஆபிசாரம் முதலிய தீய பயன் விளைவிக்கும் யாகத்தைச் செய்வானோ, அவன் ‘கிருமீசம்’ என்னும் நரகத்தில் இடர்படுவான்.

தென்புலத்தவர் (பித்ருக்கள்), தேவர்கள் மற்றும் விருந்தாளிகள் ஆகியவர்களைப் பேணாது விடுத்து, அதாவது ‘பலிவைசுவதேவம்’ மூலம் தேவர்கள் முதலியவர்களுக்குரிய அவியுணவைத் தராது, தான் மட்டும் சாப்பிடுபவன் ‘உக்கிரலாலாபக்ஷம்’ என்னும் நரகமடைவான். ஆயுதங்களைச் செய்பவனும் உக்கிரலாலாபக்ஷ நரகத்தைத்தான் அடைவான். எந்த அந்தணன் தாழ்ந்தவனின் சேவையைப் பெறுகிறானோ, தவறான பாவ தானங்களைப் பெறுகிறானோ, அந்த அந்தணன் உதிரமும் சீழும் நிறைந்த ‘ருதிரோதம் பூயவஹம்’ என்னும் நரகம் பெறுவான். வேள்விகளைச் செய்யத் தகாதவனைக் கொண்டு வேள்விகளைச் செய்து கொள்பவனும், சாப்பிடக் கூடாதவற்றைச் சாப்பிடுபவனும் இதே நரகத்தைப் பெறுவான். தேவர்களுக்கே உரித்தான சோமரசத்தை விற்பவனும் இந்நரகம்தான் செல்கிறான். வேள்வியையும் கிராமத்தையும் அழிப்பவன் கோரமான வைதரணீ நதியில் வீழ்வர்.

இளமையின் திமிரினால் சான்றோர் வகுத்த ஒழுங்கு முறைகளை மீறுபவன், ஒழுங்கீனமான ஆசாரத்தை மேற்கொள்பவன், கவடுசூதினால் தன் வாழ்க்கையை நடத்துபவன் ஆகியோர் ‘கிருத்யம்’ என்னும் நரகமடைவான். எவ்விதக் காரணமுமின்றி மரங்களை வெட்டுபவன் ‘அசிபத்ரவனம்’ என்னும் நரகம் அடைவான். செம்மறி ஆட்டுக்கடாக்களை விற்று வாழ்க்கை நடத்துபவனும், ஜீவஹிம்சை செய்யும் கசாப்புக் கடைக்காரனும் ‘வன்னிஜ்வாலை’ என்னும் நரகம் புகுவான். ஒழுக்கங்கெட்ட அந்தண—க்ஷத்திரிய—வைசியர்களும், புதுத்துணிகள், கரும்பு முதலியனவற்றைச் செங்கற்சூளையிலிட்டுத் தீ மூட்டுபவனும் அதே ‘வன்னிஜ்வாலை’ என்னும் நரகத்தில் வீழ்வார்கள். விரதத்தை மேற்கொண்டு, பின் அதன் நெறிமுறைகளை மேற்கொள்ளாது விடுபவன், தன் வர்ணாசிரம தர்மங்களைக் கைவிடுபவன் ஆகிய இருவரும் மிகவும் கொடியதான ‘ஸம்தம்சம்’ என்னும் நரகமடைந்து துன்புறுவர்.

தவறான கனவு கண்டு தன் வீர்யத்தை ஒழுகவிடும் பிரும்மசாரியும், பிள்ளைகளுக்குக் கல்வி கற்பிக்காதவனும் ‘ஶ்வபோஜனம்’ என்னும் நரகமடைவர். இவ்வாறு இன்னும் நூறு ஆயிரமென நரகங்கள் உள்ளன. அவற்றில் பாவம் செய்தவர்கள் தள்ளப்பட்டுக் கொடுமையாகத் தண்டிக்கப்படுவார்கள். மேற்கூறிய பாவங்களைத் தவிர, இன்னும் ஆயிரக்கணக்கான பாவக்குவியல் உள்ளன. அவற்றிற்காகவும் பலப்பல நரகங்கள் உள்ளன. எவன் தன் மனம், வாக்கு, உடல் மூலம் தன் வர்ணாசிரமத்திற்கொவ்வாத தவறான காரியங்களைச் செய்வானோ, அவன்தான் நரகத்தில் இடர்படுவான். நரகத்தில் தலைகீழாகத் தொங்கும் ஜீவன் விண்ணுலகிலுள்ள தேவதைகளைக் காண்பான். தேவர்களும் கீழே பார்ப்பார்களேயானால் தலைகீழாகத் தொங்கும் அந்த நரகவாசிகளைப் பார்ப்பார்கள். பாவம் செய்தவர்கள் நரகத்தின் தண்டனைகளைப் பெற்றபின் முறையே தாவரம், புழுபூச்சி, நீர்வாழ்வன, பறப்பன, விலங்கு, மனிதன், தர்ம வழி நிற்கும் மனிதன், பின் தேவர், அதன்பின் முமுக்ஷு (அதாவது முக்தி பெற விழையும் ஜீவன்) என்கிற வரிசைப்படி பல பிறவி பிறந்து முடிவில் முக்தி பெறுவான்.

(குறிப்பு:— இக்கருத்தை மாணிக்கவாசக சுவாமிகள் திருவாசகத்தின் முதல் பகுதியான சிவபுராணத்தில் கூறுவது காண்க.)

சுவர்க்கத்தில் எவ்வளவு ஜீவன்கள் உள்ளனரோ, அத்தனை ஜீவன்கள் நரகத்திலும்தான் உள்ளனர். எவன், தன் பாவங்களுக்குக் கழுவாய் செய்து கொள்ளவில்லையோ, அவன் நரகமடைந்து அல்லல்படுகிறான்.

காளியின் (மத்ஸ்யகந்தியான ஸத்யவதியின்) புதல்வரே! ஸ்வாயம்புவ மனு என்பவர் பெரும் பாவங்களுக்கென பெரும் பிராயச்சித்தங்களையும், சிறிய பாவங்களுக்கென எளிமையான பிராயச்சித்தங்களையும் எழுதியுள்ளார். அந்த எல்லாப் பாவகர்மங்களுக்கும் எந்தெந்தப் பிராயச்சித்தங்கள் கூறப்பட்டுள்ளனவோ, அவற்றையெல்லாம்விட பகவான் சிவபெருமானின் திருநாமமான திருவைந்தெழுத்தை ஓதுவதே மிகவுயர்ந்த பிராயச்சித்தமாகும். பாவகர்மம் செய்த ஒருவன், ‘அந்தோ! அந்தப் பாவத்தைச் செய்துவிட்டோமே’ என பச்சாதாபம் கொள்வானேயாகில், அவனுக்குச் சிவநாமோச்சாரணம் ஒன்றே சிறந்த கழுவாய். காலை, மாலை, நடுப்பகல், இரவு ஆகிய வேளைகளில் சிவசிந்தனை கொள்பவன் பாவங்களினின்றும் விடுதலை பெற்று சிவபிரானது திருக்கயிலை செல்கிறான். சிவசிந்தனையினால் ஒருவனது பாவங்கள் கழிகின்றன; துன்பங்கள் மறைகின்றன. அவனுக்கு விண்ணுலகும் பின் முக்தியும் கிடைக்கிறது.

ஜபம், பூசை, ஹோமம் ஆகியன செய்யும்போது எவனது மனம் சிவபிரானிடமே நிலைத்து நிற்குமோ, அவனுக்கு இந்திரப்பதவி முதலியன பெறினும், அது தடங்கலாகவே தோன்றும். ஏனெனில், இந்திரப்பதவி முதலியன அழிபவை. இரவும் பகலும் எப்பொழுதும் சிவசிந்தனையில் இருப்பவனுக்குப் பாவங்கள் முழுவதுமாக அழிகிறது. ஆகவே, அவனுக்கு நரகமேது? நரகமும் சுவர்க்கமும் பாவம், புண்ணியம் — இவற்றின் வேறு பெயர்களே. இவற்றில் ஒன்று துன்பத்தையும், மற்றது இன்பத்தையும் தருவது. ஒரே வஸ்து சில சமயம் துன்பத்தையும், சில சமயம் இன்பத்தையும் தருகிறது. ஆகவே, எந்தவொன்றும் துக்கத்தையே தருவது அல்லது சுகத்தையே தருவது என்று நிச்சயமாகக் கூற முடியாது. இந்த இன்பமும் துன்பமும் மனதின் விகாரமாகும். ஞானமே பரப்பிரும்மம். அதுதான் உண்மையை விளக்குவது. இந்த அகில உலகமும் ஞானமயமே. அந்த உயர்ந்த மெய்யறிவான விஞ்ஞானத்தைத் தவிர, வேறொன்று இல்லவே இல்லை. (அத்தியாயம் 15,16)

 

அத்தியாயம் : பதினேழு முதல் இருபத்து ஐந்து வரை

‘இறப்பு நெருங்குகிறது’ என்பதற்கான அறிகுறிகள்

இதன்பின் ஸனத்குமார மகரிஷி ஏழு த்வீபங்களைப் பற்றியும், அதிலும் முக்கியமாக ஜம்பூத்வீபமான பாரத தேசத்தைப் பற்றியும், பின் மனுக்களைப் பற்றியும் விரிவாகக் கூறி, அதன்பின் போரினால் உண்டாகும் பலாபலன்களையும் கூறினார். பின் தாயின் திருவயிற்றில் கரு வளரும் முறைகளையும், இவ்வுடல் எவ்வகையிலும் தூய்மையற்றதே என்பதையும் கூறினார்.

மனத்தூய்மையில்லாத ஒருவன் இறக்கும்வரை கங்கையிலேயே நீராடி, ஒரு மலையளவு மண்ணினால் உடலைத் தேய்த்து தேய்த்துக் குளித்தாலும் அவன் தூயவனாக மாட்டான். தவம் செய்தாலும் தூயவன் ஆகான். உள்ளத்தூய்மையற்றவனுக்கு அக்னியில் இறங்கிக் குளித்தாலும் சுவர்க்கமோ முக்தியோ இல்லை.

3ங்கா3 தோயேந ஸர்வேண

ம்ருத்3பா4ரை: பர்வதோபமை: ।

ஆம்ருத்யோ ராசரேத் ஶௌசம

பா4வ து3ஷ்டோ ந சுத்4யதி ॥

— ஶிவபுரா. உமா ஸம். 23/8

கங்கை முதலிய புண்ணிய நதிகளில் மீன் முதலியன வாழ்கின்றன. தெய்வத் திருக்கோயில்களில் புறா, வௌவால் முதலிய பறவைகள் வசிக்கின்றன. அவற்றிற்குப் பாவம் என்கிற உள்ளமில்லாததால் எந்தப் பயனும் கிடைப்பதில்லை. அதே போலத்தான் உள்ளத்தூய்மையற்றவனுக்கு எந்தத் தானம் செய்தாலும், எந்தப் புண்ணிய நதிகளில் நீராடினாலும் எவ்விதப் பயனும் இல்லை.

3ங்கா3தி3 தீர்த்தே2ஷு வஸந்தி மத்ஸ்யா:

தே3வாலயே பக்ஷிக3ணாஶ்ச நித்யம் ।

பா4வோஜ்ஜிதாஸ்தே ந ப2லம் லப4ந்தே

தீர்த்2தா2வகா3ஹாச்ச ததை2வ தா3நாத் ॥

— ஶிவபுரா. உமா ஸம். 23/23

ஆகவே, எந்தவொரு செயலானாலும் அதில் மனம் தூயதாகக் கொண்டு செயலாற்ற வேண்டும். கோடிக்கணக்கான நூல்களில் கூறப்பட்டதை அரை சுலோகத்தில் கூறுகிறேன், கேள். ‘எனது, எனது’ என்றால் பெரும் துன்பம்தான். ‘எனதல்ல’ என்று நினைத்தால் அதுதான் பெருஞ்சுகம்.

ஶ்லோகார்த்தே4ந து வக்ஷ்யாமி

யது3க்தம் க்3ரந்த கோடிபி4: ।

மமேதி பரமம் துக்2கம்

ந மமேதி பரம் சுக2ம் ॥

— ஶிவபுரா. உமா ஸம். 23/35

அனைத்து விருப்பங்களையும் வாரி நல்கும் சிவப்பரம்பொருளைப் பற்றிய ஞானம் இருப்பினும், எவனும் தனக்கு ‘இதுதான் நன்மை பயக்கும்’, ‘இதுவே நமக்கு நலம்’ என்று நினைத்துச் செய்வதில்லை என்று எது உண்டோ, அதுவன்றோ பெருத்த அதிசயம்.

யே ஸத்யஸ்மிந் சிவே க்ஞாநே

ஸர்வகாமார்த்த2 ஸாத4நே ।

ந குர்வந்த்யாத்மந: ஶ்ரேய:

ததே3வ மஹத3த்3பு4தம் ॥

— ஶிவபுரா. உமா ஸம். 23/46

இளமையிலே எவையெவை சுகம்—இன்பம் என நினைக்கிறானோ, அவைகளெல்லாம் வயோதிகப் பருவத்தில் கசக்கிறது. கிழவனை மகனோ, மகளோ, உற்றார்—உறவினரோ அசட்டை செய்கின்றனர். காரணம், இவனால் ஒன்றும் செய்ய முடியாமையே. பணியாட்களும் அல்லவோ இவனை வெறுக்கிறான். வயதான காலத்தில் அறம், பொருள், இன்பம், வீடு ஆகிய எதையும் ஒருவன் சாதிக்க முடியாது. ஆகவே, இளமையிலேயே தர்மத்தைச் செய்ய வேண்டும்.

4ர்மமர்த்த2ம் ச காமம் வா

மோக்ஷம் வாதிஜராதுர: ।

அஶக்த: ஸாத4யிதும் தஸ்மாத்

யுவா த4ர்மம் ஸமாசரேத் ॥

— ஶிவபுரா. உமா ஸம். 23/65

(அத்தியாயம் 23)

* * *

இதன்பின் பெண்களின் தன்மைகளைப் பற்றி ‘பஞ்சசூடா’ என்கிற ஓர் அப்சரஸிடம் நாரதர் கேட்க, அவள் அதைப் பற்றி நன்கு விவரித்துக் கூறினாள். நற்குலப் பெண்டிரும், கணவரோடு உள்ள கற்பரசியும், நல்லழகு கொண்டவளும்கூடச் சிற்சில சமயங்களில் தங்கள் எல்லையைக் கடந்து விடுகின்றனர். ஆகவே, பெண்களே பாவத்திற்குக் காரணம் ஆகின்றனர். தீ, கட்டைகளைப் போடப் போட மேலும் எரியுமே தவிர அணையாது. எவ்வளவு நதிகள் வந்து கலந்தாலும் கடல் நிம்மதி கொள்வதில்லை. அனைத்து உயிர்களைக் கொன்றாலும் யமனுக்கு மனநிறைவுண்டோ! அதுபோலத்தான் பெண்களும் கணவனைப் பெற்றதால் மட்டும் மனநிறைவு கொள்வதில்லை. (அத்தியாயம் 24)

* * *

இனி காலத்தின் தன்மைகளைப் பற்றி வியாசர் கேட்க, ஸனத்குமாரர் கூறுவாரானார்— வியாச முனிவரே! முன்பொரு சமயம் பார்வதீபிராட்டி சிவபிரானிடம் வணங்கிப் பலப்பல தெய்வீகக் கதைகளைக் கேட்டுப் பின் மேலும் கேட்கலானார்.

பார்வதீபிராட்டி கேட்கிறார்—— இறைவரே! தங்களைப் பூசிப்பது எப்படி? அதன் விதிமுறைகள் என்ன? எந்த மந்திரங்கள் கூறவேண்டும்? என்பதெல்லாம் தங்களிடமிருந்தே கேட்டுத் தெளிந்தேன். ஆனாலும் எம்மிறைவா! இன்னும் ஓர் ஐயம் உள்ளது. அது காலச்சூழலைப் பற்றியது. காலம்தான் சுழன்று கொண்டே இருக்கிறதே. இறையே! இறப்பின் (மரணத்தின்) அடையாளம் என்ன? ஆயுளின் அளவென்ன? நான் தங்களது அன்பின் இலக்கு என்பது உண்மையெனில் இவற்றைப் பற்றிக் கூறவேண்டும்.

சிவபெருமான் கூறுகிறார்—— அன்பே! திடீரென்று ஒருவனின் உடல் முழுவதும் வெளுத்தோ மஞ்சளாகவோ ஆகுமானால், மேலே சற்று சிகப்பும் தெரியலாகுமானால், அவனுக்கு ஆறு மாதத்திற்குள் இறப்பு என அறிக. முகம், வாய், கண், காது, நாக்கு ஆகியன திடீரென அசையாது நிலைத்து நிற்குமானாலும் அவன் ஆறு மாதத்தில் மரிப்பான். ‘ருரு’ என்கிற மான் இனத்தைத் துரத்திச் செல்லும் வேடனது பயங்கரமான சத்தத்தை எவன் எளிதில் கேட்கவில்லையோ, அவனும் ஆறு மாதங்களில் இறப்பைத் தழுவுவான். சூரியன், சந்திரன், அக்னி — இவைகளின் எதிரில் காணக் கிடைக்கும் விளக்கு வெளிச்சத்தை எவன் காண முடிவதில்லையோ, எவனுக்கு எல்லாம் ஒரே இருள்மயமாக இருண்டு காணப்படுகிறதோ, அவன் ஆறு மாதத்தில் மரிப்பான்.

எவனது இடது புஜம் தொடர்ந்து ஒரு வாரம் துடித்துக் கொண்டே இருக்குமோ, அவனது ஆயுள் ஒரு மாதம்தான் என்றறிக. எவனது நாக்கு உலர்ந்து உடலில் எரிவது போன்ற உணர்ச்சி தெரிகிறதோ, அப்பொழுது அவன் முடிவு ஒரு மாதத்திற்குள் என்றறிக. வாதம், பித்தம், கபம் என்கிற மூன்று தோஷங்களால் அதாவது ஒன்றுக்கொன்று அதன் அளவில் மாறுபாடு கொண்டிருந்து, அதனால் மூக்கில் சளி ஒழுகிக் கொண்டேயிருக்குமோ, அவனது முடிவு பதினைந்து நாட்களிலே ஆகும். வாய், தொண்டை உலர ஆரம்பித்தால், அவனது ஆயுள் ஆறு மாதம் முடிய முடிய அழிந்துபடும். எவனது நாக்கு வீங்கத் தொடங்கிப் பல்லிடுக்களிலிருந்து சீழ் வெளிவரத் தொடங்குமோ, அவன் ஆறு மாதத்திற்குள் இறப்பான். தேவி! இவையனைத்தும் மரணம் நெருங்குவதன் அறிகுறிகள்.

தேவி! நீர்நிலை, எண்ணெய், நெய், கண்ணாடி ஆகியவற்றில் எவனது நிழல் தெரியவில்லையானால் அல்லது விகாரமாகத் தெரிந்தால், அப்பொழுது அவன் ஆறு மாதங்கள்தான் உயிர் வாழ்வான் என்று காலச்சுழலை அறிந்தவர்கள் தெரிந்து கொள்வார்கள். மேலும், கண்ணாடியில் தன்னைத் தலை இல்லாத முண்டமாகக் காண்பானானால், அல்லது தன் பிரதிபிம்பத்தையே காணானாகில், அவன் ஒரு மாதம் கூட உயிரோடிருக்க மாட்டான்.

பார்வதீ! இதுவரை உடலில் தோன்றும் இறப்பு அறிகுறிகளைக் கூறினேன். இனி வெளிச் சுற்றுச்சூழலில் தோன்றும் அறிகுறிகளைக் கூறுகிறேன், கேள். எப்பொழுது எவனுக்குச் சூரிய மண்டலமோ, சந்திர மண்டலமோ ஒளியிழந்து சிவந்து காணப்படுகிறதோ, அப்பொழுது அவனுக்கு பதினைந்து நாட்களிலேயே மரணம் தோன்றும். அருந்ததி நட்சத்திரம், மகாயானம், சந்திரன் — இவற்றைக் காண முடியாதவன் அல்லது நட்சத்திரங்களைக் காண முடியாதவன். ஒரு மாத காலம்தான் உயிருடன் இருப்பான். கிரகங்களைக் காண்பானாயினும் திக்குகளின் அறிவு மழுங்குமானால் (மனதில் ஒருவித அறிவின்மை படருமானால்) அவன் ஆறு மாதத்திற்குள் நிச்சயம் இறப்பான். உதத்யன் என்கிற நட்சத்திரம், துருவ நட்சத்திரம், சூரியமண்டலம் — இவற்றைக் காண முடியாதவனுக்கும், இரவில் வானவில், நடுப்பகலில் தீப்பொறி விழுவதுபோல் காண்பவனுக்கும், கழுகு, காகம் — இவை சுற்றி வருபவனுக்கும் இறப்பு ஆறு மாதத்தில் நிச்சயம். சப்தரிஷி மண்டலம், விண்வெளியில் காணப்படும் ஒரு ஒளி ஆகியன தெரியவில்லையெனில், அவனது ஆயுட்காலம் இன்னும் ஆறுமாதமென அறிக. சூரியசந்திரர்களை இராகு பிடித்துள்ளதாகவும், திசைகள் சுற்றுவது போலவும் காண்பவன் ஆறு மாதத்திற்குள் இறப்பான். கருவண்டுகள் ஒருவனைச் சுற்றிப் படையெடுத்தால், அவன் ஒரு மாதம்தான் உயிரோடிருப்பான். கழுகு, காகம், புறா தலையில் அடித்தால் அவன் ஒரு மாதத்திற்குள் நிச்சயம் இறப்பான். (அத்தியாயம் 25)

 

அத்தியாயம் : இருபத்தாறு

காலத்தை (இறப்பை) வெல்வதெப்படி? ஒன்பதுவிதமான ஒலி பிரும்மம், ‘தும்’காரத்தைச் சிந்தனை செய்வது, அதனால் பெறலாகும் சித்திகள் ஆகியவை பற்றிய வர்ணனை

பார்வதீபிராட்டி கேட்கிறார்—— இறைவா! காலத்தின் கட்டாயத்தினால் ஆகாயமுமன்றோ அழிந்துவிடுகிறது. அந்த காலன் மிகவும் குரூரமானவன். சுவர்க்கத்திற்கும் அவன்தானே தலைவன். தாங்களோ காலனான மிருத்யுவை எரியும்படி செய்தீர்கள். ஆனால், அவன் பலவாறான துதிகளால் தங்களைத் துதித்துப் போற்றவே, அப்பொழுது தாங்கள் மிகவும் மகிழ்ச்சி கொண்டு அவனுக்கு அருள்புரியவே, அவனும் முன்போலவே தனது நிலையைப் பெற்றான். தாங்களோ அவனிடம், ‘காலனே! நீ எங்கும் உன் விருப்பப்படி செல்லலாம். ஆனால், மக்கள் உன்னைக் காண முடியாது’ என்று வேறு அருளினீர்கள். தங்களுடைய அருட்கண் நோக்கும் வரமும் கிடைத்ததும் அந்த காலன் உயிர் பெற்றான். அவனது திறலும் முன்னிலும் அதிகமாயிற்று. இறைவா! அந்த காலனது திறலைத் தொலைப்பதற்கென ஏதாவது சாதனங்கள் உண்டா? அப்படி இருந்தால் எனக்கு அவற்றைப் பற்றிக் கூறவும். ஏனெனில், தாங்கள் யோகிகளுக்கெல்லாம் பெரும் யோகி, தலைவர், சுதந்திரமானவர். உலக நன்மையின் பொருட்டே தேகம் (உடல்) கொண்டு உலாவுபவர்.

சிவபிரான் கூறுகிறார்—— தேவி! தேவர்களோ, அரக்கர்களோ, யக்ஷர்களோ, தைத்யர்களோ, நாகர்களோ, மனிதர்களோ — இவர்கள் எவராலும் யமனை (காலத்தை) வெல்ல முடியாது. ஆனால், தியான யோகத்திலேயே ஊன்றி நிற்கும் யோகியால் உடலோடிருப்பினும் இக்காலனை எளிதில் அழிக்க முடியும். உயர்ந்தவளே! ஐம்பூதங்களால் ஆக்கப்பட்ட இவ்வுடல் அவற்றின் குணங்களோடுதான் ஆக்கப்பட்டுள்ளது. முடிவில் அவற்றோடுதான் லயிக்கிறது. மண்ணாலாகிய இவ்வுடல் மண்ணில்தான் கலக்கிறது. ஆகாயத்தினின்றும் வாயு தோன்றியது. வாயுவிலிருந்து அக்னியான ஒளி தோன்றிற்று. ஒளியான அக்னியிலிருந்து நீர் தோன்றிற்று. நீரிலிருந்து இப்பூமியான மண் தோன்றியது.

[ஒப்புநோக்குக:—

‘ஆகாஶாத்3வாயு: । வாயோரக்3நி: । அக்3நேராப: । அத்3ப்4ய: ப்ரு॒தி2வீ । ப்ரு॒தி2வ்யா ஓஷத4ய: ॥ (தைத்திரீய உபநிஷத் 1/1/2)]

பூமி முதலிய ஐம்பெரும் பூதங்களும் முறையே தங்களுக்குக் காரணமான மூலப் பொருளிலேயே தன்மயமாகிக் கலக்கின்றன. பூமிக்கு ஐந்து குணங்கள், நீருக்கு நான்கு, அக்னிக்கு மூன்று, வாயுவிற்கு இரண்டு குணங்கள்தான். ஆகாசத்திற்கு ஒரே குணம் அது சப்தமான ஒலி. பூமி முதலியவற்றின் குணங்கள் கூறினேனல்லவா. அவை—— சப்தம் (ஒலி), ஸ்பர்சம் (உணர்ச்சி), ரூபம் (உருவம்), ரஸம் (சுவை), கந்தம் (வாசனை — மணம்). இந்த ஐம்பெரும் பூதங்களும் தங்களுடைய குணங்களை (ஒலி முதலியனவற்றை) எப்பொழுது விட்டுவிடுகின்றனவோ, அப்பொழுது அவை அழிந்துவிடுகின்றன. எப்பொழுது தங்கள் குணங்களை ஏற்றுக் கொள்கின்றனவோ, அப்பொழுது அவை வெளிப்படுகின்றன எனக் கொள்க. இதுவே ஐந்து பெரும் பூதங்களின் உண்மை இயல்பு. ஆகவே தேவி! காலத்தை வெற்றி கொள்ள விரும்பும் யோகி, தினமும் தனது தனது காலங்களில் அதனது அம்சமான குணங்களைச் சிந்தித்துவரத் தவறக் கூடாது.

யோகமறிந்தவன் சுகமான ஆசனத்தில் அமர்ந்து பிராணாயாமம் மூலம் யோகப்பயிற்சி மேற்கொள்ள வேண்டும். இரவு நேரத்தில் உலகம் தூங்கும்போது, இவன் ஒரு சிறிய விளக்கை ஏற்றி வைத்து, அந்த இருள் வெளிச்சத்தில் யோகத்தைச் செய்ய வேண்டும். ஆள்காட்டி விரலினால் இரு காதுகளையும் மூடிக் கொண்டு இரண்டு முகூர்த்தம் அப்படியே அழுத்திக் கொண்டிருக்க வேண்டும். அந்நிலையில் அக்னியால் (மூலக்கனலினால்) தூண்டப்பட்ட ஒலி கேட்கும். இதனால் சந்தி வேளைக்குப்பின் உட்கொண்ட உணவு ஒரு நொடியில் செரிக்கப்படுகிறது. அதனால் ரோகங்கள், காய்ச்சல் முதலிய உபத்திரவங்கள் விரைவில் அழிகின்றன. எந்த சாதகன் தினமும் இவ்வாறே இரண்டு மணி நேரம் சப்தப்பிரும்மத்தை (ஒலியை)ச் சாட்சாத்தாக அனுபவிக்கிறானோ, அவன் இறப்பையும் காமத்தையும் வெற்றி கொண்டு இவ்வுலகில் விருப்பம்போல் சுற்றி வருவான்; அனைத்தையும் அறியும் வல்லமை பெற்று அனைத்து சித்திகளையும் பெறுவான். எவ்வாறு வானவெளியில் மழை மேகம் (கொண்டல் மேகம்) இடியுடன் கர்ஜிக்கிறதோ, அதேபோல யோகி அந்த அனாகத ஒலியைக் கேட்பவனாக உலகியல் தளைகளிலிருந்து விடுதலை பெறுகிறான். அதன்பின் யோகியால் தினமும் சிந்தனை செய்யப்படுகிற அவ்வொலி சூட்சுமத்திலிருந்து மேலும் சூட்சுமமாகிறது. தேவி! இதுவரை நான் கூறியது சப்தப் பிரும்மத்தின் சிந்தனைப் பற்றிய முறை. தானியம் பெற வேண்டுபவன் வைக்கோலைத் தொடுவானா? அதை விட்டுவிடுவது போல முக்தி பெற விரும்பும் யோகி அனைத்துத் தளைகளையும் உதறித் தள்ளிவிடுவான்.

இந்த ஒலியான சப்தப் பிரும்மத்தை அடைந்த பின்னும் வேறொரு பொருளை விரும்புபவன், பசியையும் தாகத்தையும் நினைத்துக் கொண்டு ஆகாயத்தைக் கைமுட்டியினால் அடிப்பவனைப் போல. இந்தச் சப்தப் பிரும்மம்தான் சுகத்தைத் தருவது, முக்திக்கு வித்து, உள்ளும் புறமும் வேற்றுமையற்றது, அழியாதது, அனைத்து மறைப்புகளும் (தடைகளும்) அற்றது. இதுவேதான் பரப்பிரும்மம். இதை அறிந்தவன் முக்தனாகிறான். எவன் காலத்தின் தளையில் பட்டு மயங்கி, இந்தச் சப்தப்பிரும்மத்தை அறியவில்லையோ, அவனே பாவியாவான். அறிவற்ற அவன் மரணத்தின் பிடியில் அகப்படுவான். பரப்பிரும்மமான பரம்பொருளை அடையும் வரை மனிதன் பிறவி எடுத்துக் கொண்டேதான் இருப்பான். ஏனெனில், அனைத்திற்கும் ஆதாரமானது அந்த பரம தத்துவமான பரப்பிரும்மம்தானே. அந்த பரம தத்துவத்தைப் பற்றிய ஞானம் வந்தபின் மனிதன், பிறப்பிறப்பு என்னும் தளையிலிருந்து விடுபடுகிறான். தூக்கமும் சோம்பேறித்தனமும் சாதனை செய்வதற்குப் பெருந்தடைகள். பகைவர்களான இவையிரண்டையும் முயற்சியும் பயிற்சியும் செய்து வென்று, நல்ல சுகமான ஆசனத்தில் அமர்ந்து, தினமும் இந்தச் சப்தப்பிரும்மத்தைச் சிந்திக்கப் பழக வேண்டும்.

நூறு வயது வயோதிகர், தன் வாழ்நாள் முழுவதும் இதைப் பயின்று வந்தால், அவரது உடலாகிய தூண் மரணத்தையும் வெல்லும் வலிமை பெறும். பிராண வாயுவின் சக்தியைப் பெருக்குகின்ற ஆரோக்கியம் கிட்டும். வயோதிகர்களே இதனால் பயன் பெறுகிறார்கள் என்றால், இளைஞர்கள் இச்சாதனையால் பெறும் பயனைப் பற்றிக் கூறவும் வேண்டுமா? இந்தச் சப்தப்பிரும்மம் ஓங்காரமோ, மந்திரமோ, பீஜ எழுத்தோ அல்லது தனித்ததொரு எழுத்தோ அல்ல. இது அனாகத நாதம். ஒன்றைத் தட்டுவதாலோ, அடிப்பதாலோ வெளிப்படும் நாதமல்ல. இதை உச்சாரணம் செய்யாமல் சிந்தித்தாலே போதும். இந்தச் சப்தப்பிரும்மம் மங்களமானது. நல்ல மனமும் புத்தியும் கொண்டவன் இதை நித்தமும் அனுசந்தானம் செய்து கொண்டே இருப்பான். உண்மையான பிராணனை (உயிரை) அறிந்தவர்கள் இதை ஒன்பதுவிதமாகக் கூறுகின்றனர். இதையே நாதசித்தி என்றும் கூறுவர்.

அந்தச் சப்தங்கள் இதோ வரிசையாக—— கோஷம், காம்ஸ்யம் (ஜாலரா), சிருங்கம் (கொம்பு முதலியன), கண்டா (மணி), வீணை, புல்லாங்குழல், துந்துபி (நகாடா), சங்கம், முடிவாக மேகத்தின் கர்ஜனை. இந்த ஒன்பது ஒலிகளையும் விடுத்து ‘தும்’காரத்தைப் பயில வேண்டும். இவ்வாறு பயிலும் யோகி புண்ணிய—பாவங்களில் ஒட்டுவதில்லை. யோகப்பயிற்சியின் வாயிலாக இந்த அனாகத ஒலியைக் கேட்க முடியவில்லை. அப்படியே அவன் மரணவாயிலை நெருங்குகிறான் என்றாலும், அவன் இரவு—பகல் அனைத்துப் பொழுதிலும் அந்தப் பயிற்சியிலேயே தொடர்ந்திருக்க வேண்டும். அப்படியிருந்தால் ஏழே நாட்களில் அவனுக்கு அந்த அனாகத ஒலி கேட்கலாகும். அவன் மரணத்தை வெல்வான். இந்த ஒலி ஒன்பது விதம். அதை உள்ளபடி விவரிக்கிறேன், கேள்.

முதலில் ‘கோஷமான நாதம்’ தோன்றும். அது ஆன்மசுத்திக்கான உயர்ந்த சாதனம். அந்த உயரிய நாதம் நோய்நொடிகளைப் போக்கி, மனதை ஒருநிலைப்படுத்தித் தன்வயமாக்குவது. இரண்டாவது ‘காம்ஸ்ய நாதம்’. இது ஜாலரா அடித்தால் கேட்கும் ஒலி போன்றது. அது உயிர்களின் ஓட்டத்தை அலையவிடாது நிலைநிறுத்துவது. அது விடம், பூதங்கள், கிரகங்கள் முதலியன அனைத்தையும் கட்டுவது. மூன்றாவது ‘கொம்பு’ ஊதும் ஒலி. இது அபிசாரத்தோடு தொடர்புடையது. இதைப் பகைவனின் உச்சாடனம், மாரணம் ஆகியவற்றில் பிரயோகிக்க வேண்டும். நான்காவது மணியின் ஒலி. இவ்வொலியை பகவான் பரமேசுவரன் உச்சரிக்கிறார். இம் மணி ஒலி தேவர்களையே தன்வசமாக்குமெனில், மனிதர்களை வசமாக்குவது பற்றிச் சொல்ல என்ன இருக்கிறது? யக்ஷ—கந்தர்வ கன்னிகைகளும் இம்மணி ஒலியால் கவரப்பட்டு, யோகியானவனுக்கு அவன் விரும்பும் பெரும் சித்திகளைத் தருவார்கள். அவனது விருப்பங்களையும் நிறைவு செய்வார்கள்.

ஐந்தாவது ஒலி ‘வீணையின் நாதம்’. இதை யோகியானவன் எப்பொழுதும் கேட்கிறான். இவ்வீணையின் ஒலியால் தொலைவில் இருப்பதையும் காணும் திறன் கிடைக்கிறது. புல்லாங்குழலின் ஒலியைத் தியானிப்பவன் உண்மைப் பொருளை அறிவான். துந்துபி(பேரி)யின் ஒலியைச் சிந்தித்திருப்பவன் நரை, இறப்பு என்கிற துன்பங்களைப் பெறான். சங்கநாதத்தைச் சிந்தித்தால் விரும்பி வேண்டிய திருஉருவத்தைப் பெறும் திறன் பெறலாகும். மேக கர்ஜனையைச் சிந்தித்திருப்பவன் என்றுமே விபத்தியை (துன்பத்தை)க் காண மாட்டான். அழகிய திருமுகங்கொண்டவளே! எவன் ஒருநிலைப்பட்ட மனதோடு பிரும்மமே வடிவான ‘தும்’காரத்தைத் தியானித்திருப்பானோ, அவனால் செய்ய முடியாத செயல் ஏதுமில்லை. அவன் விரும்பிய சித்திகளெல்லாம் கிடைக்கப் பெறுவான். அவன் அனைத்து அறிவையும் பெறுகிறான். முக்காலமும் உணர்வான். அனைத்தையும் காணப் பெறுவான். விரும்பிய திருவுரு பெற்று எங்கும் திரியலாம். விகாரங்களுக்கு (மாயைகளுக்கு) ஆட்பட மாட்டான். ‘அவனே சிவன்’ என்பதில் ஐயமே இல்லை. இதுவரை சப்தப் பிரும்மத்தின் ஒன்பது பிரிவுகளைப் பற்றி விளக்கினேன். இனி என்ன கேட்க விரும்புகிறாயோ, கேள்.

 

அத்தியாயம் : இருபத்தேழு

காலனான யமனை வென்று மரணமிலாப் பெருவாழ்வு வாழ நான்குவிதமான யோக சாதனைகள், பிராணாயாமம், புருவ மத்தியின் அக்னியைத் தியானித்தல், வாய் வழியே காற்றை இழுத்தல், நாக்கை உள்நோக்கித் திருப்பிக் குரல்வளையைத் தொடுதல்

பார்வதீபிராட்டி கேட்கிறார்—— எம்மிறைவரே! தாங்கள் என்மேல் அன்பு கொண்டுள்ளீர்கள் என்பதனால் யோகியான ஒருவன் யோகமாகிற ஆகாயத்தில் உண்டாகும் வாயுவின் நிலையை எவ்வாறு அடைகிறான்? என்பதை விளங்கக் கூறவேண்டுகிறேன்.

சிவபிரான் கூறுகிறார்—— இனியவளே! இதற்கு முன் யோகிகளின் நலன் கருதி, அவர்கள் எவ்வாறு மரணபயத்தை வெற்றி கொள்கிறார்கள்? என்பது பற்றிக் கூறினேன். யோகி ஒருவன் எவ்வாறு வாயுவின் நிலையைப் பெறுகிறான்? என்பதைக் கூறுகிறேன். யோகசக்தியினால் இறப்பு என்றைய தினம் வரும்? என்பதை அறிந்து, பிராணாயாமத்தில் ஊன்றியிருக்க வேண்டும். இதனால் அவன் பதினைந்தே நாட்களில் வரக்கூடிய மரணபயத்தை வெற்றி கொள்ளலாம். இதயத்திலிருக்கும் பிராண வாயு எப்பொழுதும் அக்னியை (மூலக்கனலை) மேலும் கொழுந்துவிட்டு எரியச் செய்வதாகும். அதை அக்னியின் நண்பன் என்றழைப்பர். அந்தப் பிராண வாயு உள்ளும் புறமும் எங்கும் பெருக வியாபித்துள்ளது. ஞானம், விஞ்ஞானம் மற்றும் உற்சாகம் ஆகியனவற்றின் ஓட்டம் வாயுவிடமிருந்துதான் உண்டாகிறது. எவன் வாயுவின் ஓட்டத்தை வெற்றி கொள்கிறானோ, அவன் அகில உலகங்களையும் வென்றவனாவான்.

சாதகன் ஒருவன் நரையையும் இறப்பையும் வெற்றிகொள்ள நினைத்தால் அவன் தாரணை என்கிற நிலையில் நிலைத்திருக்க வேண்டும். ஏனெனில், யோகப்பயிற்சி செய்யும் யோகீ தாரணை (ஒன்றையே தொடர்ந்து மனம் சிதறவிடாமல் நினைத்திருப்பது) மற்றும் தியானம் ஆகியவற்றில் ஊன்றியிருக்க வேண்டும். கருமான் தன்பாலுள்ள காற்றுத்துருத்தியை ஊதி ஊதி அதிலிருந்து வெளிவரும் காற்றின் மூலம் தீயை மேலும் மேலும் பெருக்கித் தன் காரியங்களை முடித்துக் கொள்கிறான். அதே போலத்தான் யோகி பிராணாயாமத்தைப் பயிற்சி செய்து பழக வேண்டும். அப்பொழுது பரமசிவனையே தியானிக்க வேண்டும். அதாவது பின்வருமாறு அவரது திருமேனியைத் தியானிக்க வேண்டும். யோகியினால் போற்றப்படும் அவ்விறைவன் ஆயிரமாயிரம் தலைகள், கண்கள், கால்கள், கைகள் கொண்டவர். அனைத்து கிரந்திகளான முடிச்சுக்களையும் (பிரும்மகிரந்தி, விஷ்ணுகிரந்தி, ருத்ரகிரந்தி என்ற மூன்று முடிச்சுக்களையும்) தாண்டிக் கடந்து, அவற்றைக் காட்டிலும் பத்து அங்குல அளவு மேலே உள்ளார்.

முதலில் ‘பூ:, புவ:, ஸுவ:’ என்கிற மூன்று வியாஹ்ருதிகளையும் முடிவில் சிரோமந்திரத்தையும் சேர்த்து காயத்ரீ மந்திரத்தை மும்முறை ஜபித்து, பிராணவாயுவை இழுத்து நிறுத்த வேண்டும். பிராணத்தின் இந்த நீட்சியையே ‘பிராணாயாமம்’ என்கிறோம். சந்திரன், சூரியன் முதலிய கிரகங்கள் சென்று பின் திரும்பி வருகின்றன. அதாவது, கிரகத்திற்குப் போவது, வருவது என இருநிலைகள் உண்டு. ஆனால் பிராணாயாமம் மூலம் தியானத்திலே ஊன்றிய யோகிக்கு செல்வது என்கிற போதல் மட்டும்தான் உண்டு. ஆனால், திரும்பி வருதல் இல்லை. அதாவது முக்தனாகிறான். தேவீ! நூறு வருடங்கள் தொடர்ந்து தவம் செய்து, பின் தருப்பை என்கிற நாணல் புல்லின் தலைநுனியில் தங்கும் ஒரு சொட்டு நீரை மட்டும் பருகுகிறவன் எந்தவொரு பயனைப் பெறுகிறானோ, அதே பயனை ஒரு நொடி தாரணை அல்லது பிராணாயாமம் மூலம் பெறலாகும். விடிவோரையில் எழுந்திருந்து பிராணாயாமம் செய்பவன் தனது பாவங்கள் அனைத்தையும் விரைவில் தொலைக்கிறான். அவன் பிரும்மலோகத்தை அடைகிறான். எவன் சோம்பேறித்தனத்தை விடுத்துத் தனித்திருந்து பிராணாயாமம் செய்கிறானோ, அவன் கிழப்பருவத்தையும் மரணத்தையும் வென்று காற்றைப் போல் விண்வெளியில் உலா வருவான். அவன் சித்தர்களைப் போன்ற சொரூபம், காந்தி, புத்தி, திறல் மற்றும் வீரம் ஆகியனவற்றைப் பெறுகிறான். அவனது போக்கு வாயுவைப் போலத் தடுக்க முடியாதது. அவன் விரும்பும் நலன்கள், இன்பம் அனைத்தும் பெறலாகும்.

இறைவியே! யோகி ஒருவன் பிராணாயாமம் மூலம் பெறும் சித்திகளைப் பற்றிக் கூறினேன். இனி, அவன் ஒளி (அக்னி) மூலம் எவ்வாறு சித்திகளைப் பெறுகிறான்? என்பதைக் கூறுகிறேன். எங்கு சென்றால் பிறரது பேச்சரவம், கோலாகல சத்தம் நம் காதுகளுக்கெட்டாதோ, அம்மாதிரியான அமைதியான தனித்திருக்கும் ஓர் இடத்தில் தனக்கு வசதியாக உள்ளவாறு நல்லதோர் ஆசன அமைப்பில் அமர்ந்து வலதுபுறமுள்ள சூரியன், இடதுபுறமுள்ள சந்திரன் ஆகிய இருவரின் ஒளி கொண்டு காணும் வலது, இடது ஆகிய இருகண்களுக்கு நடுவான, அதாவது இரு புருவங்கட்கு இடையிலுள்ள மூக்கின் மேல்பாகத்தில் எந்த அக்னியின் ஒளி கண்களால் காண முடியாதவாறு விளங்குகிறதோ, அந்த ஒளியை யோகியானவன் விளக்கில்லாத இருண்ட இடத்தில் அமர்ந்து சிந்தனை செய்வதன் மூலம் நிச்சயம் காணவியலும். மேலும், யோகி தனது இரண்டு கண்களையும் தன் கைவிரல்களால் சற்றே தேய்த்துப் பின் விண்வெளியில் விளங்கும் நட்சத்திரங்களைக் கண்டுகொண்டே ஒன்றுபட்ட மனதோடு அரை முகூர்த்தம் அதையே சிந்தனை செய்ய வேண்டும். அதன்பின் இருளில் தியானம் செய்தாலும் அவன் அந்தப் பரம்பொருளின் ஒளியைக் காணவியலும். அவ்வொளி ‘இந்திரன் வில்’ எனப்படும் வானவில் போல் வெண்மை, சிகப்பு, மஞ்சள், கருப்பு என்கிற வர்ணங்கள் உள்ளதாகத் தென்படும்.

இரு புருவ மத்தியில் (நெற்றியில்) இளஞ்சூரியனைப் போன்ற ஒளி படைத்த அந்த அக்னி ஒளிதேவனைக் காணும் யோகி, தான் விரும்பும் திருமேனியைப் பெறத் திறன் பெறுகிறான். அவ்வாறு பெற்று உலா வருகிறான். அவன் இந்தக் காரண சரீரத்தை அமைதியாக்கி, அதாவது அதைச் சிறந்தது போலாக்கித் திரும்பவும் அதனுள்ளே நுழைதல், கூடுவிட்டுக் கூடு பாய்தல், அணிமாதி எண் சித்திகளையும் பெறுதல், மனதளவிலேயே அனைத்துலகத்தையும் காணுதல், வெகுதொலைவில் பேசுவதைக் கேட்டல், அறிதல், பிறர் கண்களுக்குப் புலப்படாதவாறு மறைதல், பலப்பல வடிவம் கொள்ளல், விண்வெளியில் உலாவுதல் முதலிய பலப்பல சித்திகளை நித்தமும் பயிற்சி செய்வதன் மூலம் பெறுகிறான். இருளைத் தாண்டி சூரியனைப் போல ஒளிமிக்கதாக விளங்கும் பெரியோனான அந்த பரமாத்மாவான புருஷனை நான் அறிவேன். அவனையறிந்து மரணத்தை அல்லது காலனை நான் கடந்து விடுவேன். முக்தி பெறுவதற்கு இது தவிர வேறு வழியில்லை.

வேதா3ஹமேதம் புருஷம் மஹாந்தம்

ஆதி3த்யவர்ணம் தமஸ: பாஸ்தாத் ।

தமேவ விதி3த்வாதிம்ரு॒த்யுமேதி நாந்ய:

பந்தா2 வித்3யதே ப்ராயணாய ॥

— ஶிவபுரா. உமா ஸம். 27/25

தேவி! இதுவரை ஒளி தத்துவத்தைச் சிந்தனை செய்வதன் வழிமுறைகளைக் கூறினேன். இதனால் யோகி, காலனை வென்று மரணமிலாப் பெருவாழ்வு வாழலாம்.

உமையவளே! இனி தியானம் புரியும் யோகியின் நான்காவது கதியை (சாதனையை)ப் பற்றிக் கூறுகிறேன். யோகியானவன், தனது மனதை அடக்கி ஒருநிலைப்படுத்தி, விருப்பம் போல் நல்லதொரு வசதியான இடத்தில் வசதியான ஓர் ஆசனத்தில் (பத்மாசனம்) நன்கு அமரவேண்டும். உடலை நன்கு நிமிர்த்திருந்து இரு கைகளையும் கூப்பி, வாயைப் பறவையின் அலகு போல் முன்புறம் தள்ளிக் குவித்து வைத்துக் கொண்டு, மெதுவாகக் காற்றை உள்ளுக்கிழுக்க வேண்டும். இவ்வாறு செய்வதால் நாக்கினடியில் (உள்நாக்கில்) உயிரோட்டத்தைத் தரும் நீர் ஒரு சொட்டு சுரக்கும். அத்துளி நீரை வாயு மூலம் மூக்கிற்கு இழுத்துச் சென்று அதை முகர வேண்டும். அந்தக் குளிர்ந்த நீர்சொட்டு அமுதமாகும். அச்சொட்டுநீரைப் பருகும் யோகி என்றுமே மரணத்தைத் தழுவ மாட்டான். அவனுக்குப் பசிதாகம் வராது. அவனது உடல் காந்தியுடன் விளங்கும். யானையைப் போன்ற பலமும் குதிரை போன்ற வேகமும் பெறுவான். கருடனைப் போன்ற கூர்மையான கண்பார்வையைப் பெறுவான். வெகுதொலைவில் பேசுவதையும் கேட்கும் திறன் பெறுவான். அவன் தலைமுடி கறுத்து நெளிந்து மிளிரும். அவனது திருமேனி கந்தர்வர்கள், வித்யாதரர்கள் போல் காந்தியுடன் விளங்கும். அவன் தேவர்கள் வருடங்களில் நூறு வருட காலம் வசிப்பான். அறிவுத் திறனில் வியாழ பகவானைப் போல் விளங்குவான். விருப்பம் போல் உலா வரும் திறனைப் பெறுவான். என்றுமே இன்பமாக இருப்பான். விண்வெளியில் உலா வருவான்.

அழகிய திருமுகம் படைத்தவளே! இனி மரணத்தை வெற்றி கொள்ளும் இன்னொரு வழியைக் கூறுவேன். அதைத் தேவர்களும்கூட மறைத்து வைத்துள்ளனர். யோகியானவன், தன் நாக்கை மடித்து வாயின் மேலண்ணத்தில் பொருந்த வைக்கப் பழக வேண்டும். இவ்வாறு பழகி வந்தால் கொஞ்ச நாளில் நாக்கு சற்று நீளமாகி தொண்டையின் குரல்வளை வரைத் தொடத் திறன் கொள்ளும். அப்படி நாக்கை மடித்துக் குரல்வளையைத் தொடும் சிறிது நேரத்தில் அங்கு அமுதம் போன்று குளுமையாக ஒரு சொட்டு நீர் சுரக்கும். இவ்வமுத நீரை எந்த யோகி தினமும் பருகுகிறானோ, அந்த யோகி மரணமிலாப் பெருவாழ்வு வாழ்வான்.

 

அத்தியாயம் : இருபத்தெட்டு

நிழல் புருஷ இலக்கணம்

பார்வதீ கேட்கிறாள்—— இதுவரை மறைந்துள்ள (அதாவது புலப்படாத) மெய்யறிவு பற்றி விளக்கினீர்கள். இனி அதைச் சற்று விவரமாகக் கூற வேண்டுகிறேன். ஏனெனில், அது யோகியர்கட்கு மிகவும் நலன் பயக்குமே.

சிவபிரான் கூறுகிறார்—— நிழல் புருஷனின் இலக்கணம் பற்றிக் கூறுகிறேன். இது மெய்யறிவைத் தரும். சூரியன், சந்திரன் முதலிய ஒளிகளால் நமது நிழல் விழுகிறது. அந்த நிழல் உண்மையானதல்ல. ஆனால், அந்நிழலைக் கொண்ட இவ்வுடம்பு ஒரு மாமிசப் பிண்டம். அதில் சிவபிரான் உள்ளதாகத் தியானிக்க வேண்டும். இதனால் பிரும்மத்தை அடையலாம். வெள்ளை என்பது தர்ம சொரூபம். கறுப்பு பாவத்தின் திருவுரு. சிகப்பு தளை. மஞ்சள் பகையைக் குறிக்கிறது. இவ்வுடம்பின் நிழலைக் காண்கையில் திருமணமாவதாகக் கண்டால் சுற்றமிழப்பும், வாய் இல்லாததுபோல் காணில் பட்டினி—பஞ்சமும், முகம் விகாரமாகத் தெரிந்தால் மனைவி இழப்பும், துடை இல்லாத மாதிரி காணில் பண இழப்பும், கால்கள் இல்லாததுபோல் காணில் வெளிநாடு வாசமும் (இடம் பெயர்தலும்) ஏற்படும். ஆகவே, இத்தீயவைகளைப் பரிகரிக்க, எனது திருவைந்தெழுத்தை ஓதவேண்டும். மேலும், மெய்யறிவான ஞானம் அகில உலகங்களுக்கும் மேலானது. வேதமே அதைப் புகழ்கிறது. அனைத்து வித்யைகளுக்கும் பிறப்பிடம். அந்த அறிவு அனைத்து ஜீவராசிகளிலும் அடங்கித்தான் உள்ளது. ஆனால், தெரிந்தும் தெரியாததாக உள்ளது. அதை யோகப்பயிற்சியினால் பெறலாம். பயில்வதால் சித்திகள் கை கூடும். பயிற்சியே முக்திக்கு வித்து. ஸனத்குமாரருக்கும் வியாச முனிவருக்கும் நடந்த இந்த உரையாடல் மெய்யறிவைத் தரவல்லது.

 

அத்தியாயம் : இருபத்தொன்பது முதல் முப்பத்தைந்து வரை

படைப்பின் முதல் அத்தியாயம்

இதன்பின் சௌனகர் முதலிய முனிவர்கள் கேட்க, சூதபுராணிகர் ‘ஸர்க்கம்’ என்கிற உலகத்தின் தோற்றத்தைக் கூறத் தொடங்கி, ‘நாராயணன்’ என்னும் சொல்லுக்கு விளக்கம் தருகிறார்.

ஆபோ நாரா இதி ப்ரோக்தா

ஆபோ வை நரஸூநவ: ।

அயநம் தஸ்ய தா: பூர்வம்

யேந நாராயண: ஸ்ம்ருத: ॥

— ஶிவபுரா. உமா ஸம். 29/11

‘ஆப:’ என்ற சொல் நீரையும் மனிதனையும் குறிக்கும். அவை இரண்டிற்கும் இருப்பிடமானதால் இறைவனை ‘நாராயணன்’ என அழைக்கிறோம். இவரது கொப்பூழ் கொடித் தாமரையில் பிரமன் தோன்றினார். அவர் ஆகாயம், பூமி முதலியனவற்றையும், மரீசி முதலிய மகரிஷிகளையும் படைத்தார். பின், தன்னையே ஓர் ஆணாகவும் ஒரு பெண்ணாகவும் படைத்துக் கொண்டு இவ்வுலகனைத்தையும் படைத்தார். இதையே முதல் படைப்பு (ஆதி ஸர்க்கம்) என்பர். (அத்தியாயம் 29)

* * *

இவ்வாறு ஆணாகவும் பெண்ணாகவும் தன்னை ஆக்கிக் கொண்ட பிரஜாபதி, அவர்களை மனு, சதரூபை என அழைத்தார். இவர்களது மகன்கள் பிரியவிரதனும் உத்தானபாதனும். உத்தானபாதனது குமாரர்கள் துருவனும் உத்தமனும். இவ்வாறு உலகப் படைப்பைக் கூறுமுகத்தான் பிரஜாபதிகளது பிறப்பு, பிரசேதஸ்ஸுக்களின் பிறப்பு, பின் ஊர்வன, பறப்பன, நீர்வாழ்வன ஆகியனவற்றின் படைப்பைக் கூறினார். (அத்தியாயம் 30,31)

* * *

தேவர்கள், அசுரர்கள், கந்தர்வர்கள், பாம்புகள், ராக்ஷஸர்கள் ஆகியவர்களின் படைப்பு பற்றிச் சௌனகாதி முனிவர்கள் கேட்க, அதிதி, திதி முதலிய தேவமாதாக்கள்; மரீசி, கசியபர் முதலிய மகரிஷிகள்; பன்னிரண்டு ஆதித்தியர்கள்; இரண்யகசிபு, இரண்யாக்ஷன் முதலிய அசுரர்கள் ஆகியவர்களின் தோற்றம் பற்றிச் சூதபுராணிகர் கூறிப் பரமபாகவதனான பிரகலாதனது சரித்திரத்தையும் கூறினார். காசியபருடைய வம்சத்தைப் பற்றியும் கூறினார். ஸ்வாயம்புவம், சுவாரோசிஷம் முதலிய மன்வந்தரங்களையும் விளக்கினார். இதன்பின் ஒவ்வொரு மன்வந்தரத்திலும் உள்ள சப்த ரிஷிகள், மனுக்கள், இந்திரன் ஆகியவர்களைப் பற்றிக் கூறி, பின் ஆக்னீத்ரன், காசியபர், பௌலஸ்த்யர், மாகதர், பார்க்கவர், அதிவாஹர், சுசி, அங்கீரசர், யுக்தர், ஆத்ரேயர், பௌத்திரர், வசிஷ்டர், அஜிதர், புலஹர் முதலியவர்களைப் பற்றிக் கூறி, ஸத்யன் என்கிற மனுவின் அந்தரத்தில் அதாவது பதினான்காவது பர்யாயத்தில் கடைசியாக வரும் சப்தரிஷிகள் பற்றிக் கூறினார். இவர்கள் மிகவும் தூய்மையானவர்கள்; சாக்ஷுஷ மன்வந்தரத்தின் தேவரிஷிகள். இச்சமயத்தில் ‘சுசி’ என்பவர் தேவேந்திரன் ஆவார்.

காலையில் எழுந்தவுடன் இவர்களது திருநாமத்தை உச்சரிப்பதால் அனைத்து நலன்களும் பெறலாம். எழுபது யுகங்கள் கொண்டது ஓர் அந்தரமாகும். இவ்வாறு பதினான்கு மன்வந்தரங்கள் கூறினேன். ஒவ்வொரு மன்வந்தரம் முடிந்ததும் புதிதான படைப்பு தோன்றும். நூறாயிரம் அந்தரங்கள் முடிந்தால், அதை ‘கற்பம்’ என்பர். அப்பொழுது சூரியனது வெப்பத்தால் அனைத்தும் எரித்துச் சாம்பலாக்கப்படும். கற்பகால முடிவில் பிரும்மதேவர், ஆதித்தியர்கள் முதலிய அனைவரும் ஸ்ரீஹரியான நாராயணரது திருவுதரத்தில் லயமடைந்துவிடுவர். (அத்தியாயம் 32—34)

* * *

சூதர் கூறுகிறார்—— முனிவர்களே! ‘விவஸ்வான்’ என்கிற சூரியன், கசியபருக்கும் தாக்ஷாயணி என்கிற அதிதிக்கும் பிறந்தார். அவரது மனைவி துவஷ்டாவின் புதல்வி ரேணுகை என்கிற சம்ஞாதேவி. இவளிடம் சூரியனால் மூன்று பிள்ளைகள் பிறந்தனர். வைவஸ்வத மனு, சிராத்ததேவன், யமன் என்பவர்கள். பின் யமுனை என்கிற பெண் பிறந்தாள். சூரியனது வெப்பத்தைத் தாங்க முடியாத சம்ஞை, தனது நிழலில் ஒரு பெண்ணைப் படைத்தாள். அவளது பெயர் சாயை (சாயாதேவி). சம்ஞை, தனது குழந்தைகளைச் சாயாதேவியிடம் ஒப்படைத்துவிட்டுத் தன் தந்தை வீட்டையடைந்தாள். ஆனால், தந்தை அவளை ஏற்காததால், ‘படவா’ என்ற திருப்பெயருடன் உத்தரகுரு தேசத்தில் உலாவி வந்தாள். சாயாதேவியையே சம்ஞாதேவி என நினைத்த சூரியன், அவளிடம் ஸாவர்ணி என்கிற மனுவைப் பெற்றார். அதன்பின் சாயாதேவி தன் மகனான ஸாவர்ணியிடம் அதிக அன்பும், சம்ஞாதேவியின் குழந்தைகளிடம் குறைந்த அன்பும் காட்டி வந்தாள். இதைக் கண்டு வருந்திய யமன் என்கிற சம்ஞையின் புதல்வன், “தாயே! தன் குழந்தைகளிடம் ஒன்றேபோல் அன்பு காட்டுவது விடுத்து, இவ்வாறு ஒரு தாய் பாரபட்சம் காட்டுவது நியாயமா?” எனக் கேட்க, சாயாதேவி சற்றே கோபம் கொண்டு “உனது கால்கள் பழுதாகட்டும்” என யமனைச் சபித்தாள். யமன், இதைத் தன் தந்தையான சூரியனிடம் கூற, அவரும் “குழந்தாய்! இதுவும் ஒரு நன்மைக்கே ஆகுக. அறநெறி தவறாத, சத்தியமே பேசுகிற உனக்கும் கோபம் வந்ததென்றால், அது தெய்வ சங்கல்பமே ஆகும், கவலற்க” என்று தேறுதல் கூறினார்.

பின்னர் சாயாதேவியிடம் சற்றே சினம் கொண்ட சூரியன் இதைப் பற்றி அவளிடம் கேட்க, அவளும் “தங்களது வெப்பம் தாங்கவியலாத சம்ஞாதேவி, தன் நிழலிலிருந்து என்னைப் படைத்துவிட்டுக் காட்டிற்குச் சென்று யோகத்தில் அமர்ந்திருக்கிறார்” என்று நடந்தவையனைத்தையும் கூறினாள். இதைக் கேட்ட பகவான் வனம் சென்று சம்ஞையிடம் ‘அசுவினீ குமாரர்கள்’ என இருவரைப் பெற்றார். அவர்கள்தான் தேவ மருத்துவர்கள். யமன், தாயின் சாபத்தினால் பெருந்துன்பம் அடைந்தாலும், அறநெறி நின்றதால் ‘தர்மராஜன்’ என்ற திருப்பெயர் பெற்று தென்திசை லோகபாலகன் ஆனார். ‘யமுனை’ என்கிற பெண் சிறந்த புண்ணிய நதியாக விளங்கினாள். ‘ஸாவர்ணி’ என்னும் சாயையின் மைந்தன் மனுவானார். பெருந்துன்பம் பெறினும் மன்வந்தரமான இக்கதையைக் கேட்பவர் அதைச் சுலபமாகக் கடந்து நன்மை பெறுவர். (அத்தியாயம் 35)

 

அத்தியாயம் : முப்பத்தாறு

மன்வந்தரம் கூறல்

சூதர் கூறுகிறார்—— வைவஸ்வத மனுவின் புதல்வர்கள் ஒன்பதின்மர். அவர்கள் இக்ஷ்வாகு, சிபி, நபகன், திருஷ்டன், சர்யாதி, நரிஷ்யந்தன், நாபாகன், கரூஷன், பிரியவிரதன். மேலும் குழந்தை வேண்டி மனு வேள்வி செய்ய, அதில் அனைத்து சுபலக்ஷணங்களும் பொருந்திய ‘இளை’ என்கிற பெண் திருவவதாரம் செய்தாள். அவள் மித்ராவருணர்களின் அம்சமாய் அவதரித்தவள். அவள் புதனை மணந்து ‘புரூரவஸ்’ என்கிற மகனைப் பெற்றாள். புரூரவஸ் ஊர்வசியை மணந்தார். இவரது வம்சமே சந்திர வம்சமாகும். இவரது வம்சத் தோன்றலான ‘ககுத்மி’ என்பவர் ஒரு சமயம் தன் மகளான ரேவதியை அழைத்துக் கொண்டு பிரும்மலோகம் சென்றார். அங்கு ஒரு முகூர்த்த காலம் தங்க, அதற்குள் பூலோகத்தில் பல யுகங்கள் கழிந்துவிட்டன. ககுத்மி, தன் மகளுக்கு விவாகம் செய்ய வேண்டுமென்கிற தன் விருப்பத்தைப் பிரும்மதேவரிடம் கூற, அவரும் ‘நீ இங்கு வந்த நேரத்திற்குள் புவியில் பல யுகங்கள் கடந்துவிட்டன. ஆகவே, நீ இப்பொழுது பூமி சென்று, துவாரகையில் வசிக்கும் வசுதேவரது மகனான பலராமனுக்கு, உன் மகளைத் திருமணம் செய்து தா’ எனக் கூற, அதன்படியே ககுத்மி தன் மகளைப் பலராமனுக்கு விவாகம் செய்தளித்தார்.

திஷ்டன் என்பவரின் மகனான நாபாகன் க்ஷத்திரியனுக்கு உண்டான கடமைகளை முடித்து தவம் செய்து பிராமணத் தன்மையைப் பெற்றான். திருஷ்டனின் மகன் ‘நிருகன்’ தனது சொத்துக்களையெல்லாம் அந்தணர்களுக்குத் தானம் செய்த உத்தமன். அந்தணருக்களித்த பசுக்களில் ஒன்று தானம் செய்யப்பட்டதையே மறுபடியும் தானம் செய்யப்பட்டதாக ஆனதால், நிருகன் அந்த அந்தணச் சாபத்திற்குட்பட்டு ஓணானாக மாறினான். முடிவில், ஸ்ரீகிருஷ்ண பகவானது திருவடிப்பட்டுத் தன் பழைய உருவம் பெற்றான்.

ஒரு சமயம் பசுக்கொட்டிலில் புலி நுழைய பசுக்கள் ஓலமிட்டன. அதுகேட்ட மனுவின் மகனான ‘பிருஷத்ரன்’ என்பவன் பசுக்களைக் காப்பாற்ற ஓடி வந்தவன், புலி என நினைத்து வாளை வீச, அது ஒரு பசுவின் தலையை அறுத்துச் சென்றது. நல்ல இருட்டு வேளை, மழை வேறு, புயல்காற்று அடித்தது. ஆகவே, ‘புலியைக் கொன்றாயிற்று’ என்று நினைத்துத் தன்னிருப்பிடம் வந்தான். காலையில் எழுந்திருந்து பார்க்க, பசு இறந்திருந்தது கண்டு மிகவும் துக்கித்தான். இதையறிந்த குரு, அவனை ‘நீ நான்காம் வர்ணத்தானாக ஆகுக’ எனச் சபித்தார். இதனால் வருந்திய அவன் காடு சென்று தவம் செய்தான். பின் காட்டுத்தீயில் எரிந்து புண்ணிய உலகு பெற்றான்.

 

அத்தியாயம் : முப்பத்தேழு முதல் முப்பத்தொன்பது வரை

இக்ஷ்வாகு வம்சப் பெருமை

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— மகரிஷிகளே! மனுவின் தலைமகன் ‘இக்ஷ்வாகு’. அவருக்கு நூறு புத்திரர்கள். அவர்களில் மூத்தவன் ‘விகுக்ஷி’. அவருக்கு முன் ‘ஆர்யாவர்த்தம்’ எனும் அத்தேசத்தை அந்தணர்களே ஆண்டு வந்தனர். அவரது வம்சத்தில் வந்தவன் ‘குவலாசுவன்’. அவன் தனது மகனிடம் அரசையளித்து வனம் செல்லப் புகுகையில், ‘உத்தங்கர்’ என்னும் தவசி அவனைக் காடு செல்வதிலிருந்து தடுத்துக் கூறலானார்.

உத்தங்கர் கூறுகிறார்—— “உன்னால் அறநெறிப்படி காக்கப்பட்ட இவ்வுலகம் எவ்விதத் துன்பங்களுமின்றி இன்பமாகவுள்ளது. எனது ஆசிரமத்திற்கருகில் உள்ள பாலை நிலத்தில் ‘மது’ என்னும் அரக்கனது மகன் ‘துந்து’ என்பவன் வசிக்கிறான். அவன் தேவர்களாலும் கொல்லப்பட முடியாதவன்; பெருந்திறல் படைத்தவன். அவன் பாலை நிலத்தினடியில் அமர்ந்து உலகமழிய கடுந்தவம் புரிகின்றான். அவன் வருடத்திற்கொரு முறைதான் மூச்சிழுத்து மூச்சுவிடுவான். அப்பொழுது இவ்வுலகமே நடுங்கும். அவனை வதிக்கத் திறலுடையவன் நீ ஒருவனே. உலக நலன் கருதி, நீ அவனைக் கொல்வாயாக. அவனைக் கொல்வதற்கு நீ புறப்படுகையில், உனது வலிமையோடு தானும் அதில் புகுந்திருந்து துந்துவை வதிக்க உதவுவதாகச் சென்ற யுகத்திலேயே ஸ்ரீமந்நாராயணன் உனக்கு வரம் அளித்துள்ளார். மக்களைக் காத்தல்தானே அரசனுக்குக் கடன்.”

இதைக் கேட்ட மன்னன் குவலாசுவன், “மகரிஷியே! நான் போர் புரிவதில்லை என்கிற முடிவில் ஆயுதங்களை உதறித் தள்ளிவிட்டேன். எனது மகன் அவ்வரக்கனைக் கொல்வான்” எனக் கூறி வனம் சென்றான். அவனது மகனான ‘குவலயாசுவன்’ உத்தங்கருடன் ‘துந்து’ எனும் அரக்கனைக் கொல்லச் சென்றான். உத்தங்கரது வேண்டுகோளின்படி ஸ்ரீமந்நாராயணன் குவலயாசுவனது வீரத்தில் உலக நலனுக்காகப் புகுந்தார். அவனும் தனது மைந்தர்களுடன் சென்று, அப்பாலைவனத்தைத் தோண்டினான். தோண்டவே வெகு ஆழத்தில் மேற்குப்புறத்தில் துந்து அரக்கன் காணப்பட்டான். அந்தணர்களைத் துன்புறுத்தும் அவனது வாயிலிருந்து கிளம்பிய தீ, குவலயாசுவனது நூறு புத்திரர்களையும் எரித்துப் பொசுக்கியது. ஆனால், குவலயாசுவன் வருணாஸ்திரத்தினால் அவனிடமிருந்து கிளம்பிய தீயை அணைத்து, ‘ஆக்னேய அஸ்திர’த்தினால் அவனை அழித்தான். இதனால் மகிழ்ந்த உத்தங்கர் அவனுக்குக் குறையாத செல்வம், பகைவர்களிடம் என்றும் வெற்றி, தர்மத்திலேயே மனம் நிலைத்து நிற்றல், என்றுமே சுவர்க்கவாசம், அரக்கனால் எரிக்கப்பட்ட புத்திரர்களைத் திரும்ப உயிருடன் பெறுதல் முதலிய பலப்பல வரங்களை அளித்தார்.

குவலயாசுவனது மகன்களில் மூத்தவன் ‘த்ருடாசுவன்’. இவனது மகன் ‘ஹர்யசுவன்’. இவனது மகன் தர்மசீலனான ‘நிகும்பன்’. இவனது கொள்ளுப்பேரன் ‘சத்தியவிரதன்’. இவன், தன் நாட்டின் பிரஜை ஒருவனது திருமணத்தில் சப்தபதீ நடக்கும்முன் அம்மணப்பெண்ணைக் கடத்திச் சென்றான். இதனால் சினந்த அவனது தந்தை திரய்யாருணி, அவனைப் புலைஞர்கள் வாழுமிடத்திற்குத் துரத்தினான். அதனால் அரசனின்றி, அவன் தேசத்தில் மழை பொய்த்தது. எங்கும் வறட்சி. அப்பொழுது அத்தேசத்தில் வாழ்ந்த விசுவாமித்திரர், தன் மனைவி—மக்களை விடுத்துத் தவம் செய்யக் கானேகினார். வறுமையில் வாடிய அவர் மனைவி, தன் மற்ற குழந்தைகளைக் காத்தருள, தன் நடுப்பையனின் கழுத்தில் கயிற்றைக் கட்டி, நூறு பசுக்கள் பெற அவனை விற்கப் புறப்பட்டாள். பையன் அழுவதைக் கண்ட சத்தியவிரதன் மனம் துடித்து, அவனை விடுதலை செய்து, விசுவாமித்திரரின் மனைவியையும் குழந்தைகளையும் விசுவாமித்திரர் திரும்பி வரும் வரை காப்பதாகக் கூறி, அவ்வாறு செய்தும் வந்தான். கழுத்தில் கயிற்றைக் கட்டி இழுத்துச் செல்லப்பட்டதால், விசுவாமித்திரரது நடுமகன் ‘காலவன்’ என அழைக்கப்பட்டான். (அத்தியாயம் 37)

* * *

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— “சத்தியவிரதன் விசுவாமித்திரரது மனைவி மற்றும் மக்களைக் காத்து வந்தான். இதற்கிடையில் சத்தியவிரதனுடைய பேச்சினாலோ அல்லது விதியின் வலியினாலோ, இவன் மேல் வசிஷ்டருக்குக் கோபம் மூண்டது. இவனை அவன் தந்தை நாடு கடத்தும் போதும் வசிஷ்டர் தடுக்கவில்லை. இவனது மகனுக்குப் பட்டம் கட்டுகிறேன் என்றும் கூறவில்லை. ஆகவே, இவனுக்கும் தன் குலகுருவான வசிஷ்டர் மேல் கோபம். இப்படி பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் தீக்ஷா நியமத்தில் கடந்தது. வறட்சியினால் இவனுக்கும் விசுவாமித்திரரது புதல்வர்கட்கும் உணவு கிடைக்காததனால், வசிஷ்டரது பசுவைக் கொன்று, அதன் மாமிசத்தை அக்குழந்தைகளுக்கு அளித்துவிட்டான். பசியினாலோ, இளைப்பினாலோ, பேராசையாலோ, கோபத்தினாலோ, விதியின் வலிமையினாலோ இது நடந்ததுவிட்டது. இதையறிந்த வசிஷ்டர், “தந்தைக்கு மனவருத்தத்தை உண்டாக்கினாய்; குருவின் பசுவைக் கொன்றாய்; ஆகாரத்தைத் தீர்த்தத்தினால் புரோக்ஷணம் செய்து, அதைத் தூயதாக்காமலேயே தின்றாய் என்ற மூன்று மறநெறிச் செயல்களைப் புரிந்தாய். அந்த மூன்று குற்றங்கள் உடையவனானதால், நீ இன்று முதல் ‘மூன்று குற்றங்கள் கொண்டவன்’ என்னும் பெயர் கொண்டு ‘திரிசங்கு’ என்று அழைக்கப்படுவாய்” என்று அவனைச் சபித்தார்.

இது இவ்வாறிருக்க, தவத்திலிருந்து திரும்பிய விசுவாமித்திரர், தன் குடும்பத்தைக் காப்பாற்றிய திரிசங்குவைப் பாராட்டி வரம் கேட்கச் சொல்ல, அவனும் இத்தேசத்தில் மழைப் பொய்த்து, பஞ்சம் பன்னிரண்டு ஆண்டுகளாக நிலவுகிறது. இப்பஞ்சம் இனி தோன்றாதிருக்க வரம் வேண்டினான். வரமளித்த விசுவாமித்திரர் அவனை அரசபீடத்திலும் அமரச் செய்தார். அவன் மனைவி கேகய வம்சத்தில் பிறந்த சத்தியரதா. அவர்கள் மகன் அரிச்சந்திரன் ராஜசூய வேள்வி செய்த சம்ராட். (அத்தியாயம் 38)

* * *

வைவஸ்வத மனுவின் வம்சத்தைப் பற்றிக் கூறிய சூதபுராணிகர், ஸகர மன்னனது பெருமைகளையும், அவரது அறுபதினாயிரம் குமாரர்களால் கடல் தோண்டப்பட்டது முதலிய கதைகளையும், அனரண்யனது மகனான ‘கட்வாங்கன்’ என்பவன் சுவர்க்கம் சென்று, தன் ஆயுட்காலம் பற்றி வினவி, பின் கங்கைக்கரை வந்து ஒரு முகூர்த்தகாலம் இருந்து, தனது சத்தியவிரதத்தால் மூவுலகங்களையும் கடந்து புண்ணிய உலகமடைந்தான் என்பதையும் கூறினார். கட்வாங்கனின் மகன் ‘தீர்க்கபாஹு’. அவன் மகன் ‘ரகு’ மகாராஜன். அவன் மகன் ‘அஜன்’. அவனது மகனான தசரதரிடம் பகவானான ஸ்ரீமந்நாராயணன் ஸ்ரீராமனாகத் திருவவதாரம் செய்தார். அவரது பெருமைகள்தான் புராணங்களில் விரிவாகப் பேசப்படுகின்றதே. இராமனது புதல்வர்கள் ‘குச—லவர்கள்’. இவ்வாறு அந்த இக்ஷ்வாகு வம்ச அரசர்களது பெயர்களையெல்லாம் கூறிய சூதபுராணிகர் மேலும் கூறலானார்கள்—— “சௌனகாதி மகரிஷிகளே! இதுவரை இக்ஷ்வாகு வம்சப் பெருமைகளைக் கூறினேன். இவர்கள் பெருஞ்செல்வங்களைத் தானமாகத் தந்தவர்கள். இச்சரிதத்தைக் கேட்பவர்கள் இவ்வுலகில் மக்கட்பேறு முதலிய பெருஞ்செல்வங்களைப் பெற்று, முடிவில் முக்தியும் பெறுவார்கள்.” (அத்தியாயம் 39)

 

அத்தியாயம் : நாற்பது

பித்ருதேவதைகளின் பெருமை

சௌனகர் கேட்கிறார்—— வியாச முனிவரது சீடரான சூதபுராணிகரே! இதுவரை பரம புண்ணியமான கதைகளைக் கூறினீர்கள். முன்பொரு தரம் சூரியனைச் சிராத்ததேவர் என்று கூறினீர்கள். அதன் விளக்கத்தைச் சற்று கூற வேண்டும். சிராத்தத்தின் பெருமை என்ன? தென்புலத்தார் மகிழ உயர்ந்த நலன்களை அவர்கள் அளிப்பார்கள் என்பது எப்படி?

சூதர் கூறுகிறார்—— மகரிஷிகளே! இதன் பெருமைகளை மார்க்கண்டேயர் கேட்க ஸனத்குமாரர் கூறினார். அதையே பீஷ்மர் கேட்க மார்க்கண்டேயர் கூறினார். தர்மராஜன் கேட்க அம்புப்படுக்கையிலிருந்த பீஷ்மர் கூறினார். அதை நான் இப்பொழுது உங்களுக்குக் கூறுகிறேன்.

யுதிஷ்டிரர் கேட்கிறார்—— நலன் விரும்புவோன் நலன் பெறுவதெப்படி? எதனால் அவன் மேன்மை பெறுகிறான்?

பீஷ்மர் கூறுகிறார்—— எவனொருவன் பித்ருக்களுக்கான சிராத்தத்தைச் செவ்வனே செய்வானோ, அவன் அனைத்து நலன்களையும் பெறுவான். இறந்து போன தன் தந்தை, அவரது தந்தை அதாவது பாட்டனார், அவரது தந்தையான ‘பிரபிதாமகர்’ எனும் கொள்ளுத்தாத்தா ஆகிய மூவர்களைக் குறித்துப் பிண்டம் தரவேண்டும். இவர்கள் மனம் மகிழ அறம் விரும்புவோன், மக்கட்செல்வம் விரும்புவோன், புஷ்டியான நலம் விரும்புவோன் ஆகிய மூவரது காமனைகளும் நிறைவுறும்.

யுதிஷ்டிரர் கேட்கிறார்—— பித்ருதேவதைகள் சிலர் விண்ணுலகிலும், சிலர் நரகத்திலும் இருப்பரே. ஜீவராசிகட்கோ அவர்கள் செய்த கர்மவினைக்கேற்ப பலன் கிடைக்கிறது என்கிறார்களே. அப்படியிருக்க, நாம் செய்யும் சிராத்தத்தின் பயன் எவ்வாறு நம் பித்ருக்களை அடையும்? நரகத்தில் இருப்பவர்கள் எவ்வாறு அதைப் பெற முடியும்? தேவர்களும் பித்ருக்களும் விண்ணுலகில் யஜிக்கிறார்கள் என்று நான் முன்பு கேட்டிருக்கிறேன். இதைப் பற்றி விரிவாகக் கேட்க விரும்புகிறேன்.

பீஷ்மர் கூறுகிறார்—— தர்மநந்தனா! விண்ணுலகடைந்த என் தந்தை சந்தனு கூறியதைக் கேள். நான் என் தந்தைக்குச் சிராத்தம் செய்து பிண்டம் தருகையில், என் பிதா பூமியைப் பிளந்து கொண்டு வந்து கை நீட்டிப் பிண்டத்தைத் தரக் கூறினார். இவ்வாறு தருவதற்கு தர்ம சாஸ்திரங்களில் ஒன்றும் கூறப்படாததால் நான் பூமியின் மேல் தருப்பையைப் பரப்பி, அதன் மேல் பிண்டத்தை வைத்தேன். இதைக் கண்டு மகிழ்ந்த என் தந்தை—— “அறநெறிகள் நன்கறிந்த உன்னால் நான் இன்றுதான் மக்கட்பேறு பெற்றவனானேன். எனது ஐயம் நீங்கியது. இன்று நான் கடைத்தேறினேன். அறநெறி முறைப்படி அரசன் ஒருவன் எதைச் செய்கிறானோ, அதுதான் பிரமாணமாகிறது. அவ்வாறு அறநெறி வழுவாதவன் செய்வதை மக்களும் ஏற்று அதன்படி நடக்கிறார்கள்.

ப்ரமாணம் யத்3ஹி குருதே

4ர்மாசாரேண பார்த்தி2வ: ।

ப்ரஜாஸ் தத3நு வர்த்தந்தே

ப்ரமாணாசரிதம் ஸதா3

— ஶிவபுரா. உமா ஸம். 40/24

என்றென்றும் நிலைத்து நிற்கும் வேதநெறிகளை நன்கு கேள். அதுவே பிரமாணமாகும். அதை நீ இன்று செய்தாய். ஆகவே விரும்பிய வரத்தைக் கேள். நீ விரும்பும் வரை மிருத்யு (காலன்) உன்னிடம் வர மாட்டான். நீயாக என்று வேண்டுகிறாயோ, அன்றே காலன் உன்னைப் பற்ற வருவான்.” மேலும் பித்ருக்களைப் பற்றி மார்க்கண்டேய மகரிஷி கூறியதை, நான் உனக்குக் கூறுகிறேன், கேள்.

மார்க்கண்டேயர் கூறுகிறார்—— முன்பொரு சமயம் ஒரு விமானம் விண்வெளியில் வருவதைப் பார்த்தேன். அதில் அக்னியைப் போலப் பிரகாசமாக, மிக அழகான, கட்டைவிரல் அளவுள்ள ஒரு புருஷன் படுத்திருக்கக் கண்டேன். அவரை வணங்கிய நான், ‘தங்களை யாரென்று நான் அறிவதெப்படி?’ எனக் கேட்க, ‘என்னை அறிந்து கொள்ளும் அளவிற்கு உன்னிடம் தவமில்லை. இருப்பினும் ‘பிரும்மதேவரின் மகனான ஸனத்குமாரன் நான்’ என்று தெரிந்து கொள். எனது சகோதரர்கள் எழுவர். அவர்களது வம்ச பரம்பரை உலகில் நிலைத்துள்ளது. நாங்களோ துறவறத்தில் நிலை நிற்பவர்கள். நான் பிறந்த போதிருந்தே இப்படியே இருப்பதால் என்னை ‘குமாரன்’ என்றழைக்கின்றனர். என்னைக் கண்ட உனக்கு அனைத்து மங்களங்களும் உண்டாகும். உனக்கு நான் செய்ய வேண்டியதென்ன?’ என்று கேட்க, நானும் ‘முனிவரே! பித்ருக்களுடைய உற்பத்தி பற்றிக் கூற வேண்டும்’ என வேண்டினேன்.

ஸனத்குமாரர் கூறுகிறார்—— முன்பொரு சமயம் தேவர்களைப் படைத்த பிரும்மதேவர் அவர்களிடம், “என்னைக் குறித்து வேள்வி செய்க” எனக் கூற, அவர்கள் பயன் கருதித் தங்களைத் தாங்களே யாகங்கள் மூலம் வழிபட்டனர். இதனால் கோபம் கொண்ட பிரும்மதேவர், “உங்கள் அறிவு மழுங்கட்டும்” என தேவர்களைச் சபித்தார். வருந்திய தேவர்கள் பிரும்மதேவரை வேண்ட, அவர் ஸனகாதி முனிவர்களைக் கேட்கச் சொல்ல, அவர்கள் தேவர்களைப் ‘பிள்ளைகளே’ என்றழைத்தனர். இதைக் கண்டு ஐயம் கொண்ட தேவர்களிடம் பிரும்மதேவர், “தேவர்களே! உங்களுக்கு மெய்யறிவு இல்லை. ஸனகாதிகளிடம் அந்த மெய்யறிவு உள்ளது. ஆகவே, உங்களைப் ‘பிள்ளைகளே’ என்றழைத்தது சரியே. தேவர்களான நீங்களும், பித்ருக்களான ஸனகாதிகளும் அனைத்து நலன்களையும் தரும் வேள்விகளை ஒருவருக்கொருவர் செய்து கொள்ளுங்கள்” என்று கூறக் கேட்ட தேவர்கள் ஸனகாதிகளிடம், “நீங்கள் எங்களைப் ‘பிள்ளைகளே’ என்று அழைத்ததனால் இனி நீங்களே பித்ருதேவதைகளாக ஆவீர்களாக” என்று கூறி வேண்டினர்.

ஒருவன் பித்ருக்களைக் குறித்து சிராத்தம் செய்வானேயானால், அதனால் ‘சோமன்’ என்கிற பித்ருதேவன் மனம் மகிழ்ந்து உலகத்திற்கு நலம் செய்வான். நலம் விரும்புபவன் சிராத்தங்களை முறைப்படிச் செய்ய, மனம் குளிர்ந்த பித்ருக்கள் அவர்களுக்கு அனைத்து நலன்களையும் தருவர். சிராத்தத்தில் தந்தை, பாட்டனார், கொள்ளுப்பாட்டனார் ஆகிய மூவர்க்கும் பிண்டம் தரவேண்டும். அப்படித் தரும்போது அவர்களது பெயர், கோத்திரம் — இவைகளைச் சொல்லித் தரவேண்டும். பித்ருக்கள் எங்கும் நிறைந்திருப்பார்கள். ஆகவே, அவர்கள் பிண்டத்தைப் பெற்று மனம் மகிழ்ந்து விரும்பியதைத் தருவார்கள். இவ்வாறு ஸனகாதிகள் பித்ருக்களாகவும், தேவர்கள் புத்திரர்களாகவும் ஆனார்கள்.

 

அத்தியாயம் : நாற்பத்தொன்று

வேடர்கள் எழுவர் பெற்ற நற்கதி

ஸனத்குமாரர் கூறுகிறார்—— விண்ணுலகில் பித்ருக்கள் எழுவர் என்றும், அவர்களில் சொரூபத்தோடு நால்வரும், சொரூபமின்றி மூவரும் உள்ளனர் என்றும் கூறுகின்றனர். இவர்கள் முதலில் சோமனைத் திருப்திப்படுத்துகின்றனர். யோகிகளான ஸனகாதிகளுக்குத்தான் முதலில் சிராத்தம் செய்ய வேண்டும்; வெள்ளியிலான பாத்திரம் தரவேண்டும். ‘ஸ்வதா’ என்று கூறித் தருவதனால் பித்ருக்கள் மகிழ்கின்றனர். முதலில் அக்னிக்கும், பின் சோமனுக்கும் யமனுக்கும் சிராத்தத்தில் அன்னம் தரவேண்டும். அக்னியில் செய்ய முடியவில்லையெனில் அதைத் தண்ணீரில் போட வேண்டும். இப்படி சிராத்தம் செய்வதால் மகிழ்ந்த பித்ருக்கள் இவ்வுலகில் அனைத்துச் செல்வங்கள், நன்மக்கட்பேறு, உடல் நலம், முடிவில் சுவர்க்கம் ஆகியனவற்றைத் தருவார்கள். தேவர்களைப் பூசிப்பதிலும் பித்ருக்களைப் பூசிப்பது முக்கியம். மார்க்கண்டேயரே! நீங்கள் பித்ருபக்தி கொண்டவராதலால் நரை, மூப்பு, திரை இன்றிச் சிரஞ்ஜீவியாக இருக்கிறீர்கள். பித்ருக்களது பக்தியால் பெறுகின்ற உலகம் யோகத்தினாலும் கிடைக்காது. ஆகவே, தென்புலத்தாரை மகிழ்விப்பது மிகமிக அவசியம்.

மார்க்கண்டேயர் கூறுகிறார்—— பீஷ்மரே! பரத்வாஜரது புத்திரர்கள் யோகநெறியில் ஊன்றியிருந்தும் தீ நடத்தையால் தாழ்ந்தவர்கள் ஆனார்கள். இது முன்பு நடந்தது. வாக்துஷடன், க்ரோதனன், ஹிம்ஸ்ரன், பிசானன், கவி, ஸ்வஸ்ரூஷன், பித்ருவர்த்தி — இவ்வெழுவரும் பெயர் பொருத்தம் போல் செயலிலும் பொருத்தமுடையவர்கள். கௌசிகருடைய குமாரர்கள் கர்க்கருடைய சீடர்கள். தந்தையின் இறப்பிற்குப்பின் இவர்கள் நடோடிகளாயினர். குருவின் கட்டளைப்படி இவர்கள் அவரது கறவைப்பசுவைக் கன்றுடன் மேய்க்கத் தலைப்பட்டனர். வழியில் பசியினால் பீடிக்கப்பட்ட அவர்களுக்கு இளம்வயதினாலும் அறிவின்மையாலும் அந்தப் பசுவைக் கொல்லும் தீயபுத்தி தோன்றியது. கவியும், ஸ்வஸ்ரூஷனும் எவ்வளவோ சொல்லியும் மற்றவர்களைத் தடுக்க முடியவில்லை. அவர்களில் ஒருவனான பித்ருவர்த்தி என்பவன் தினமும் பித்ரு காரியம் செய்பவன். அவன் சற்று கோபத்துடன் “செய்ய வேண்டியதைச் செய்ய முடியவில்லை எனில், அதைப் பித்ருக்களை நினைத்துச் செய்யுங்கள். சிராத்தம் செய்பவனால் எல்லாமே செய்ய முடியும். ஆகவே, நீங்கள் செய்த பசு ஹிம்சையைப் பித்ருக்களைக் குறித்துச் செய்திருந்தால், அந்தப் பசுவும் தர்ம மார்க்கத்தை அடையும். பித்ருக்களுக்கான (ஆபத்து காலத்தில் செய்யும் அதர்மமும்) தர்மமாகும்” என்று கூறினான்.

இதைக் கேட்ட மற்றவர்கள் அப்பசுவைப் புரோக்ஷணம் செய்து தூயதாக்கிப் பித்ருக்களுக்காகவும் ஆக்கித் தாங்களும் உபயோகித்துக் கொண்டனர். பின் அவர்கள் குருவிடம் சென்று, “தங்களது பசுவைப் புலி கொன்றுவிட்டது. கன்றுக்குட்டியை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்” என்று தந்தனர். குருவும் தாயில்லாக் குட்டி என்று அந்தக் கன்றுக்குட்டியைப் பெற்றுக் கொண்டார். ஆனால், அவர்கட்குப் பொய் கூறியது, பசுவைக் கொன்றது என்கிற இரண்டு பாவங்களும் வந்தடைந்தன. காலகதியில் அவர்கள் எழுவரும் இறந்தனர். கொடூரமாகப் பசுவைக் கொன்றதாலும், குருவிடம் பொய் உரைத்ததாலும், கொடுமையான ஹிம்சையைச் செய்ததாலும், அந்த எழுவரும் தாசார்ண தேசத்தில் ஒரு வேடனது புதல்வர்களாகப் பிறந்தனர். ஆனாலும் அவர்கள் காலஞ்ஜர மலையில் தங்களின் முற்பிறவியின் ஆசிரம தர்மங்களைத் தவறாது அனுஷ்டித்து, தங்களுக்கு மரணம் என்றோ? என்று எதிர்நோக்கியிருந்தனர். அக்கால கட்டத்தில் அவர்கள் நற்செயல்களையே புரிந்தனர். தங்கள் ஜாதிக்குரிய அதர்ம வழியை ஒதுக்கி வைத்து அறநெறி வழுவாதிருந்தனர். முற்பிறவியில் குருவிடம் கேட்டறிந்த தர்மநெறிகளிலேயே மனதைச் செலுத்தியிருந்தனர். உண்டியைச் சுருக்கித் தவம் செய்த அவர்கள் அந்த காலஞ்ஜர மலையின் நடுவில் விழுந்து இறந்தனர். (அவர்கள் விழுந்த இடம் இன்றும் இருக்கிறது.)

அவர்கள் மறுபிறவியில் நல்லதொரு நதியின் நடுத்திட்டில் சக்ரவாகப் பறவைகளாகப் பிறந்தனர். அப்பிறவியிலும் காமத்தை வெறுத்து, யான்—எனது என்கிறவற்றைத் தொலைத்து, பகைமையற்று, எதையும் யாரிடமிருந்தும் பெறாமல், அறநெறியே நின்று முனிவர்களாக வாழ்ந்தனர். முற்பிறவியில் அந்தணப்பிறவி பெற்றிருந்தும் குருவிடம் செய்த அபசாரத்தால் மறுபிறவியில் வேடனின் மகன்களாகவும், அதன்பின் அடுத்தப்பிறவியில் பறவைகளாகவும் பிறந்தும் முற்பிறவியில் சிராத்த கர்மாக்களை முறைப்படிச் செய்ததால் மெய்யறிவுடனும் இருந்தனர். பித்ரு காரியமான சிராத்தத்தை முறைப்படிச் செய்ததால் அறிவும் ஜாதியும் முறையாகப் பெறப்பட்டது. இதற்குக் காரணம் முற்பிறவியில் குருவிடம் பயின்ற மெய்யறிவே. அதுபோல் நாமும் மெய்யறிவைப் பெற முயல வேண்டும்.

‘ஒருமைக்கண் தாம்கற்ற கல்வி ஒருவற்கு

எழுமையும் ஏமாப்(பு) உடைத்து.’

— திருக்குறள் 398

நன்மனம் படைத்தவர்கள், வாக் சுத்தம் அதாவது வாய்மையே கூறும் இயல்பினர், பிறர் குற்றம் காணாதவர், சுதந்திரமாக இருப்பவர், தங்கள் தொழிலை நெறிமுறைப்படி செய்பவர்கள் — இவ்வைவரும் ‘குலீனர்கள்’ அதாவது ‘நற்குடிபிறந்தோர்’ எனப்படுவர். முனிவரே! அறநெறியிலே நின்ற அந்த சக்ரவாகப் பறவைகட்கு நலன் தோன்றியது எப்படி? என்பதைக் கூறுகிறேன், கேளுங்கள். வீரம் மிக்க நீபதேசத்தரசன் ஒரு சமயம் காட்டிற்கு வந்தான். அவனது செல்வச்செழிப்பைக் கண்ட ‘ஸ்வதந்திரன்’ என்கிற சக்ரவாகப் பறவை, ‘நான் ஏதாவது நல்லதோ, தவமோ செய்திருந்தால், அதன் பயனால் தவத்தினால் வாடி வருந்தும் எனக்கும் இவ்வரசனைப் போல அனைத்து நலன்களும் கொண்ட வாழ்க்கை கிடைக்கட்டும்’ என்று நினைத்தது.

அப்பொழுது அதன் எண்ணத்தை அறிந்த மற்ற இரண்டு சக்ரவாகப் பறவைகள், ‘அப்படி நேர்ந்தால் நாங்கள் இருவரும் உன் பிரியத்தைக் கோரும் மந்திரிகளாக வருகிறோம்’ என்றன. இதற்கிடையில் ‘சுமஸை’ என்கிற சக்ரவாகப் பறவை, ‘நீங்கள் மூவரும் இவ்வாறு விரும்பியது எதை ஆதாரமாகக் கொண்டு?’ என்று கேட்டது. பின்பு அப்பறவையே ‘ஸ்வதந்திரன்’ என்கிற பறவையிடம், ‘நீ காம்பில்யம் என்கிற நகரத்தின் மன்னனாவாய். தவறிழைக்காத இவர்களிருவரும் உனக்கு மந்திரியாவார்கள். உங்களுக்கு இப்பதவி கிடைக்கப் போவது எதனால் தெரியுமா? பசுவைக் கொன்ற நீங்கள், அதை மந்திரத்தால் புரோக்ஷித்துப் பித்ருக்களுக்கு அளித்துவிட்டு நீங்கள் உண்டீர்கள். அந்தப் பித்ருக்களுக்குச் செய்த கர்மத்தினால் உங்களுக்கு இந்த நன்மை கிடைக்கிறது. மேலும் நமக்கு யோகப்பயிற்சிக்கான அறிவு கிடைத்ததும் அதனாலேயே’ என்று பதில் கூறியது.

 

அத்தியாயம் : நாற்பத்து இரண்டு

பித்ருக்களின் பெருமை

பீஷ்மர் கேட்கிறார்—— மார்க்கண்டேய முனிவரே! முன்பு கூறிய சக்ரவாகப் பறவைகளின் கதி என்னவாயிற்று? என்பதைக் கூற வேண்டுகிறேன்.

மார்க்கண்டேயர் கூறுகிறார்—— அந்த ஏழு பறவைகளும் காற்றை மட்டும் உட்கொண்டு உடலை வருத்தித் தர்மயோகத்தில் நிலை நின்றன. நீபதேச மன்னனும் தன் மனைவிமார்களுடன் சுகித்திருந்து, தன் அரண்மனை சென்றான். பின், தன் மகன் ‘அனூஹன்’ என்பவனை அரசுக்கட்டிலில் அமர்த்திவிட்டுத் தான் வனம் சென்றான். அங்கு அவன் காற்றை மட்டும் உட்கொண்டு கடுந்தவம் இயற்றினான். அத்தவத்தின் ஒளியால் அவ்வனம் ஒளிர்ந்தது. அதனால் ‘விப்ராஜம்’ எனப் பெயர் அடைந்தது. இவ்வனத்தில்தான் யோகநிஷ்டையில் இருந்த அந்த நான்கு சக்ரவாகப் பறவைகளும், யோகமுறையை விடுத்த மூன்று சக்ரவாகப் பறவைகளும் இறந்தன. ‘ஸ்வதந்திரன்’ என்ற பறவை ‘பிரும்மதத்தன்’ என்ற பெயருடன் அனூஹ மன்னனின் மகனாகவும், மற்ற பறவைகள் ‘காம்பில்யம்’ என்ற நகரத்தில் மனிதர்களாகவும் பிறந்தன. இதில் நால்வர் முற்பிறவியின் எண்ணங்களுடனும், மற்ற மூவர் அவ்வறிவு அற்றவர்களாகவும் பிறந்தனர். சித்ரதர்சியும் சுநேத்ரனும் முற்பிறவி அறிவுடன் வேதவேதாங்கங்களைக் கற்றவர்களாக அந்தண மரபில் பிறந்தனர். ‘பாஞ்சாலன்’ ருக்வேதம் அத்யயனம் செய்து ராஜகுருவானான். த்விவேதனும் புண்டரீகனும் ஸாமவேதம் படித்து அத்வர்யுவாயினர். அனூஹ மன்னன் தன் குமாரனான பிரும்மதத்தன் குற்றமற்றவனாக இருப்பது கண்டு, அவனை அரசனாக்கித் தான் வானகம் புகுந்தான். பஞ்சாலனும் புண்டரீகனும் தங்கள் குமாரர்களை அரசுபீடத்தில் அமர்த்திவிட்டுக் கானகம் சென்று வானகம் புகுந்தனர்.

பிரும்மதத்தனது மனைவி சந்நதி. கணவனே தெய்வமென்று இருப்பவள். மற்ற நான்கு சக்ரவாகப் பறவைகளும் காம்பில்ய நகரத்தில் ஏழை அந்தணன் வீட்டில் பிறந்தனர். த்ருதிமான், சுமஹாத்மா, தத்வதர்சீ, நிருஸ்ஸுகன் என்கிற நால்வரும் வேதாத்யயனம் செய்தவர்கள். யோகநிலையில் நின்று சிவசிந்தனையுடன் சித்தர்களாக எங்கும் உலா வந்தனர். இச்சரித்திரத்தைச் சிரத்தையுடன் படிப்பவர்கள் மனம்—வாக்கு—உடல்களினால் செய்த பாவங்களனைத்தினின்றும் விடுதலை பெறுவார்கள். வேகாத பச்சை மண்பாண்டத்தில் வைத்த நீர் ஒழுகிப் போவதுபோல, ஒருவன் செய்த பாவங்கள் சிவநாமோச்சாரணத்தினால் ஒழுகிவிடுகின்றன. நன்மை வேண்டும் ஒருவன் நல்லதொரு ஈடுபாடு உடையவனாகில் சிவநாமோச்சாரணம் செய்ய வேண்டும். நலன் பெற, இவ்வத்தியாயத்தைப் படிக்க வேண்டும். இதனால் இகபர நலன்கள் கிட்டும்.

 

அத்தியாயம் : நாற்பத்து மூன்றும் நாற்பத்து நான்கும்

ஸ்ரீவியாச முனிவரது திருவவதாரம்

சூதர் கூறுகிறார்—— சிவபுராணத்தைப் பாராயணம் செய்து உபன்யாசமும் செய்யும் மஹனீயரை ஸ்ரீவேதவியாச முனிவராகவே நினைத்துப் பூசை செய்து வஸ்திரம், நகைநட்டுகள், கைக்குத் தோடா (ஆணூச்ஞிஞுடூஞுணா), பசுமாடு முதலியன சன்மானமாக அளித்து வணங்க வேண்டும். முடிந்தால் சிவபுராண புத்தகத்தையும் தானம் செய்யவேண்டும். இப்புராணத்தை முறைப்படி கேட்பவன் விரும்பிய பயனைப் பெறுவான். இப்புராணம் வேதக் கருத்துக்களைக் கொண்டது. கேட்போருக்கு அனைத்து நலன்களையும் தருவது. (அத்தியாயம் 43)

* * *

முனிவர்கள் கேட்கிறார்கள்—— சூதபுராணிகரே! வியாச முனிவரது திருவவதாரத்தைப் பற்றிக் கேட்க விரும்புகிறோம். தயவு செய்து கூறவேண்டும்.

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— தீர்த்தயாத்திரையாகச் சென்ற பராசர முனிவர் ஒரு சமயம் யமுனைக்கரைக்கு வந்தார். அக்கரைக்குச் செல்ல விரும்பிய அவர் உணவருந்திக் கொண்டிருக்கும் படகோட்டியிடம் தன்னை அக்கரைக்குக் கொண்டு செல்ல வேண்ட, அவன் தன் மகளான மத்ஸ்யகந்தியிடம் கூறினான். அவளும் முனிவரைப் படகில் ஏற்றிக் கொண்டு படகைச் செலுத்தினாள். தேவமாதர்களான அப்ஸரஸ் பெண்டிர்களைக் கண்டும் மயங்காத பராசர முனிவர் விதியின் வலிமையினால் இந்த மத்ஸ்யகந்தியின் அழகில் மயங்கினார். இதையறிந்த அம்மாது, “முனிவரே! தாங்கள் வசிஷ்டருடைய பேரன்; சக்தி முனிவரின் மகன். நானோ செம்படவப் பெண். மனிதப்பிறவியே அரிது. அதிலும் அந்தணராகப் பிறப்பது மேலும் அரிது. அதிலும் தவசியாக இருப்பது அரிதிலும் அரிதாயிற்றே. தாங்களோ வித்யை, உடலமைப்பு, நற்சொல், நற்குலம், நல்லொழுக்கம் — இவ்வளவும் கொண்டவராயினும் காமனது அம்புக்கு இலக்காவது என்பது பெரும் வியப்பிற்குரியது” என்று கூறி, மேலும் “முனிவரே! நானோ துர்நாற்றமொழுகும் மீன்பிடி செம்படவள்; கறுத்த மேனியள். தாங்களோ பெருந்தவசி; யோகி; பெருங்குணத்தவர். இவ்வாறிருக்க நமக்குள் உறவு என்பது எப்படி ஒக்கும்? கண்ணாடித்துண்டு என்றாவது காஞ்சனத்தை ஒக்குமா?” என்று நடுங்கியவாறு கூறினாள்.

ஆனால், அடுத்த நொடியிலேயே முனிவரின் கடாக்ஷத்தால் அவள் ‘யோஜனகந்தி’யானாள். உடலழகு அப்ஸரப் பெண்டிரையும் மயக்கியது. அப்பொழுது பராசர முனிவர் மேகமூட்டத்தைத் தோற்றுவித்து, அவளது கன்னித்தன்மை பழுதாகாதவாறு அவளைத் தழுவினார். அடுத்த கணமே இடது கையில் கமண்டலு, வலது கையில் தண்டம், செம்பட்டை சடை, ஒளிமயமான திருமேனி கொண்டு மற்றொரு மன்மதனோ என்னுமாறு வியாச பகவான் திருவவதாரம் செய்தார். உடனே தாயை வணங்கி, “தாயே! உமக்கு ஏதாவதொரு சமயம் எனது உதவி வேண்டிடில், என்னை நினையுங்கள். உடனே நான் அங்கு தோன்றி உங்களது விருப்பத்தைப் பூர்த்தி செய்வேன்” என்று கூறி, ‘பாபவிசோதனம்’ என்னும் புண்ணியத்தலத்திற்குத் தவம் செய்யச் சென்றார். பராசர முனிவரும் தன் சொல்லைக் காத்து நடந்ததால் யோஜனகந்தியை, “இன்று முதல் நீ ‘ஸத்யவதி’ என்னும் திருப்பெயருடன் யோகிகளாலும் தேவர்களாலும் வணங்கிப் போற்றப்படுவாய்” என்று கூறி மறைந்தருளினார். வியாச பகவான் தீவில் தோன்றியதால் ‘துவைபாயனர்’ என்றும், ஒன்றாயிருந்த வேதங்களை நான்கு சாகைகளாகப் பிரித்ததால் ‘வேதவியாசர்’ என்றும் திருப்பெயர் அடைந்தார்.

அறம், பொருள், இன்பம், முடிவில் முக்தியும் நல்கும் ‘தீர்த்தராஜம்’ எனப்படும் காசி, பின் நைமிசம், குருக்ஷேத்திரம், கங்கோத்ரி, அவந்தி, அயோத்தி, மதுரா, துவாரகை, அமராவதி, சரஸ்வதீ நதிக்கரை, சிந்து நதி கடலில் கலக்கும் சிந்து சங்கமம், கங்கை கடலில் கலக்குமிடம், காஞ்சிபுரம், த்ரியம்பக க்ஷேத்திரம், கோதாவரீ நதியின் ஏழு கிளைகள் ஒன்று சேருமிடம், காலஞ்ஜரமலை, பிரபாசதீர்த்தம், பதரிகாசிரமம், மகாலயம், ஓங்கார க்ஷேத்திரம், புருஷோத்தமம், கோகர்ணம், பிருகு கச்சம், பிருகு துங்கம், புஷ்கரம், ஸ்ரீசைலம், தாரா தீர்த்தம் முதலிய புண்ணியத்தலங்களுக்குச் சென்று நீராடி தவம் செய்தார். முடிவில் முக்தி க்ஷேத்திரமான காசி வந்தார். பக்தர்களுக்கு மரணமிலாப் பெருவாழ்வளிக்கும் ஸ்ரீவிசுவநாதரும் அன்னபூரணியும் அங்குதானே விளங்குகிறார்கள். அங்குள்ள அனைத்து குண்டங்களிலும் நீராடி பிண்டப்பிரதானம் செய்துவிட்டு, ஸ்ரீவிசுவநாதரையும் அன்னபூரணியையும் மற்றுமுள்ள காலேசர், ஓங்காரேசுவரர், கிருஷ்ணேசர் முதலிய அநேக லிங்கங்களையும் தரிசனம் செய்து, முடிவில் ஸ்ரீமத்யமேசுவர லிங்கத்தைத் தரிசனம் செய்தார்.

இந்த மத்யமேசுவர லிங்கத்தைத் தரிசனம் செய்யத் தேவர்களும் அமாவாசை, பௌர்ணமி போன்ற பர்வ நாட்களில் இங்கு வருகின்றனர். காசியம்பதியின் நடுவே காசி வாழ் மக்கள் நன்மைக்காகவே இந்தச் சிவலிங்கம் விளங்குவதால் இவரை ‘மத்யமேசுவரர்’ என்றழைக்கின்றனர். ‘தும்புரு’ என்கிற கந்தர்வரும், நாரத முனியும் இவரை வணங்கித் துதித்தே கானவித்யையில் பெரும் புலமை பெற்றனர். ஸ்ரீமந்நாராயணர் இவரை வழிபட்டுத்தான் முக்தி தரும் பெருமை பெற்றார். நிதிபதியான குபேரன் இவரை வழிபட்டுத்தான் நிதிபதியானது. கட்வாங்கன் என்னும் இக்ஷ்வாகு குல மன்னன், இவர் அருளால் மக்கட்செல்வம் பெற்றான். சந்திரபாமை என்கிற மாது, இவர் முன்னிலையில் நடனமாடித் தொண்டு செய்து, அந்த லிங்கத்திலேயே லயமானாள். ஒரு இடைச்சியின் மகனான ஸ்ரீகரன், இவர் கருணையால் சிவகணத் தலைவனானான். இவரைத் தொழுது பார்க்கவர், கோஷ்பதி என்கிற இருவரும் கலைக்கடல்களாயினர். ஆகவே, ‘நானும் இவரைப் பூசித்துப் புராணங்களைப் படைக்கும் ஆற்றலைப் பெறுவேனாக’ என்று உறுதிபூண்டு ஸ்ரீவியாச முனிவர் பூசிக்கலானார். கொஞ்ச காலம் காய்கனிகளை உண்டார். சில காலம் உதிர்ந்த இலைகளை உண்டார். சில காலம் நீரை மட்டும் பருகினார். சில காலம் காற்றே உணவாக இருந்து தவம் செய்தார்.

அவ்வாறு கடுந்தவம் புரியவே, ஒரு நாள் வெளுத்த உடல் முழுவதும் திருநீறு, அரையில் புலித்தோல், இடதுபுறம் உமையம்மை, பெருஞ்சடையில் கங்கை, காதளவு நீண்ட திருக்கண்கள், பவழம் போன்ற உதடு, வெளுத்த பற்கள் — இவ்வாறு மத்யமேசுவரர், ஒரு சிறுவனுக்குண்டான ஆபரணங்களோடு ஐந்து வயது சிறுவனாகக் காட்சியளித்தார். இவ்வாறு கண்ட வியாச முனிவர் நா தழுதழுக்கக் காதலாகிக் கசிந்துருகித் துதிக்கலானார்.

வியாசர் துதிக்கிறார்—— “தேவதேவரே! அடியார்க்கெளியரே! வாக்கு—மனம்—செயலுக்கு எட்டாதவரே! யோகிகளும் தேடிக் கிட்டாதவரே! உமாபதியே! வேதங்களறியா மறைப்பொருளே! உலகைப் படைத்துக் காத்து அழிப்பவரே! ஸத்சித் ஆனந்தரூபியே! உமக்கென்று பெயரோ, கோத்திரமோ உண்டோ? முற்றுமுணர்ந்த முழுப்பொருளே! உலக மாயை என்னும் தளையை நீக்குபவரே! தாமரை இலையில் நீர் ஒட்டாதது போல் முக்குணங்களிலும் ஒட்டாதவரே! உமக்கேது பிறவி? உமது ஊர்தான் என்ன? உமது குலம்தான் தெரியுமா? உமது ஒழுக்கத்தை அறிந்தார் யார்? இருப்பினும் நீரே முழுமுதற்தலைவர்; மூவுலகங்களுக்கும் விரும்பியதைத் தருபவர். பிரும்மதேவரோ, லக்ஷ்மீபதியான நாரணனோ, இந்திராதி தேவர்களோ, யோகிகளோ உம்மை அறிந்தாரில்லை. நான் உம்மை எவ்வாறு துதிக்கட்டும்? தாங்களே அனைத்தும். தாங்களே பாலன், இளையவன், கிழவன். உம்மையே என் மனதில் கொள்வேனாக.” இவ்வாறு துதித்த வியாச முனிவர் தெண்டனிட்டு வணங்க, சிவனாரான அப்பாலகன்—— “வியாசரே! விரும்பிய வரத்தைக் கேள்” எனக் கூற, அவரும், “இறைவா! நீ அறியாததுமுண்டோ? அனைத்துமறிந்த தாங்கள் ‘வேண்டுவதைக் கேள்’ என எளிமையறிகுறியான என்னை யாசகம் செய்யத் தூண்டலாமா?” என்று இறைஞ்சி நின்றார்.

சிவபாலன் கூறுகிறார்—— “பிரும்மத்தை உள்ளபடி அறிந்தவர்களில் தலைசிறந்தவனே! உன் விருப்பம் வெகுவிரைவில் நிறைவேறும். உனது நாவில் நானிருந்து இதிகாச புராணங்களை எழுத வைப்பேன். நீ, என்னைத் துதித்த இந்த எட்டு சுலோகங்களும் ‘அபிலாஷாஷ்டகம்’ எனப் பெயர் பெற்று, துதிப்போரின் விருப்பங்களை நிறைவேற்றும்.” இவ்வாறு கூறிய சிவபாலன் ஸ்ரீமத்யமேசுவர லிங்கத்தில் லயமாக, ஸ்ரீவியாச பகவான் சிவசிந்தனையிலேயே கசிந்துருகினார். இவ்வாறு அருள்பெற்ற வியாசர் பதினெண் புராணங்களையும் ஏதோ விளையாட்டு போல எழுதி முடித்தார். அப்புராணங்களாவன—— பிரம்மம், பாத்மம், வைஷ்ணவம், சைவம், பாகவதம், நாரதீயம், மார்க்கண்டேயம், ஆக்னேயம், பவிஷ்யம், பிரும்மவைவர்த்தம், லிங்கம், வராகம், ஸ்காந்தம், வாமனம், கூர்மம், மத்ஸ்யம், காருடம், பிரும்மாண்டம் முதலியன. இவை படிப்போருக்கும் கேட்போருக்கும் புகழ், புண்ணியம், நன்மைகள் தருவன.

சூதர் கேட்கிறார்—— வியாச முனிவரே! முன்பு கூறிய புராணங்களுக்கு அப்பெயர் வரக் காரணமென்னவோ? தயை புரிந்து கூறுங்கள்.

வியாசர் கூறுகிறார்—— சூதரே! இதே கேள்வியை முன்பு ‘தண்டி’ என்னும் பிரும்மயோகி நந்தியெம்பெருமானைக் கேட்க, அவர் கூறியதை நான் உனக்குக் கூறுகிறேன். பிரும்மாவே கூறியதனால் ‘பிரம்மபுராணம்’ என்றாகியது. பத்ம கல்பத்தின் பெருமைகளைக் கூறுவதால் ‘பாத்மபுராணம்’. விஷ்ணுவைப் பற்றிக் கூறுவதால் பராசரர் எழுதிய புராணம் ‘விஷ்ணுபுராணம்’ என்றாகியது. தந்தை, தனயன் என்கிற பேதமின்மையால் தந்தை பராசரர் எழுதிய விஷ்ணுபுராணத்தை மகன் வியாசர் எழுதியதாகக் கூறப்படுகிறது. சிவபிரானது பெருமைகளைக் கூறுவதால் ‘சிவபுராணம்’. பகவதியான துர்க்கையின் பெருமைகள் கூறப்படுவதால் தேவிபுராணத்தை ‘ஸ்ரீபாகவதம்’ என்கிறோம். நாரதர் கூறியது ‘நாரதபுராணம்’. மார்க்கண்டேயர் கூறியது ‘மார்க்கண்டேய புராணம்’. அக்னியின் பெருமையால் ‘அக்னிபுராணம்’. இனி வரப் போவதைக் கூறுவதால் ‘பவிஷ்யோத்தர புராணம்’. பிரும்மதேவரது பல மாற்றங்களைக் கூறுவதால் ‘பிரும்மவைவர்த்தம்’. சிவலிங்கத்தின் சரிதங்கள் கூறுவதால் ‘லிங்க புராணம்’. வராகரது சரிதமே ‘வராக புராணம்’. சிவபிரான் கூற ஸ்கந்தனான முருகன் கேட்டதால் அது ‘ஸ்காந்த புராணம்’. வாமனர் பெருமையே ‘வாமன புராணம்’. கூர்மாவதாரமே ‘கூர்மபுராணம்’. திருமால் எடுத்த மீன் (மத்ஸ்யம்) அவதாரம் பற்றிக் கூறுவது ‘மத்ஸ்ய புராணம்’. கருடன் கூறியது ‘கருடபுராணம்’. பிரும்மாண்டத்தின் சரிதம் கூறுவதால் ‘பிரும்மாண்ட புராணம்’.

இவ்வாறு பதினெண்புராணங்களை இயற்றிய பகவான் வேத வியாசர் உத்தமமான மகாபாரதத்தையும் எழுதினார். பராசரரைத் தழுவிய ஸத்யவதி சந்தனுவையும் தழுவினாள் என்பதில் ஐயம் கொள்ளக் கூடாது. சான்றோர்களது நடத்தையில் ஒழுக்கத்தில் உள்ள நற்குணங்களைத்தான் நாம் ஏற்கவேண்டும். அவர்களது ஒழுக்கம் மிக மிக வியப்புக்குரியது. நம் நிலைக்கு எட்டாதது. இச்சரிதத்தைக் கேட்பவர்களும் படிப்பவர்களும் பாவங்கள் தீர்ந்து முனிவர் உலகம் செல்வர். (அத்தியாயம் 44)

 

அத்தியாயம் : நாற்பத்து ஐந்து

உமாதேவி காளியாக அவதரித்தல்; சமாதி, சுரதன் என்பவர்களுக்கு ‘மேதஸ்’ என்கிற ரிஷி மதுகைடப வதம் பற்றிக் கூறுதல்

சௌனகாதி மகரிஷிகள் கேட்கிறார்கள்—— பிரும்மத்தின் உண்மை தத்துவத்தை அறிந்த சூதபுராணிகரே! தங்கள் திருவாக்கிலிருந்து சிவப்பரம்பொருளின் திருவிளையாடல்கள் பற்றிய இனிய கதைகளை இதுவரை நன்கு கேட்டோம். அவ்வினிய கதைகள் இகபர நலன்களைத் தரவல்லன. இனி அகில உலகமாதாவான உமையம்பிகையின் மனங்கவர் சரித்திரங்களைக் கேட்க விரும்புகிறோம். பரம்பொருளான மகேசுவரனின் ஆதிசக்தியே உமையம்பிகை. அவளே மூவுலகங்களையும் படைத்தவள். தக்ஷன் மகளான ஸதீதேவியும், மலையரசனான இமவானது மகளான பார்வதீபிராட்டியும் உமாதேவியின் இரு அவதாரங்கள் என நாங்கள் முன்பு கேட்டிருக்கிறோம். சூதரே! இனி அவ்வம்மையாரது இரண்டாவது அவதாரம் பற்றிக் கூறுங்கள். அனைத்துச் செல்வங்களையும் வாரி வழங்கும் உமாதேவியாரின் திருக்குணங்களைக் கேட்பது போதுமென்று எந்த புத்திசாலியாவது கூறுவாரா? அதிலும் உண்மை மெய்யறிவு பெற்றவர் எவரும் அவ்வினிய கதைகளைக் கேட்கும் பெரும் வாய்ப்பை ஒருபோதும் நழுவவிட மாட்டார்.

சூதர் கூறுகிறார்—— சான்றோர்களே! பராசக்தியான உமாதேவியின் சரித்திரத்தைக் கேட்க விரும்பும் நீங்களன்றோ கொடுத்து வைத்தவர்கள். எது வேண்டுமோ, அதைத் தேடி அடைந்த பெருமை கொண்டவர்கள். தேவியின் கதைகளைக் கேட்பவர், சொல்பவர், சொல்லச் செய்பவர் ஆகியவர்களின் திருவடித்துகள்களைச் சான்றோர்கள் உயர்ந்த தீர்த்தமாக (பவித்திரமான நதியாக)க் கருதுகிறார்கள். எவருடைய மனது ஸம்வித் சொரூபிணியான உமாதேவியின் சிந்தனையிலேயே ஊன்றியிருக்குமோ, அவர்தான் கொடுத்து வைத்த தனிகர் (பணக்காரர்); பிறவிப்பயனைப் பெற்றவர். அவரது பெற்றோர்களும் குலமும் மிகமிக உயர்ந்தது. காரணங்கள் அனைத்திற்கும் முழுமுதற்காரணியாக இருக்கும் தேவதேவியான உமையம்மையைத் துதிக்காதவன், மாயையின் குணங்களில் மயங்கித் தன் நற்பேற்றை இழந்தவனாவான். இதில் ஐயமே இல்லை. கருணைக்கடலான அம்பிகையைத் துதிக்காதவன் ஸம்ஸாரம் என்கிற இருள்சூழ்ந்த பாழுங்குழியில் விழுந்தவனாவான். உமையம்மையை விடுத்து வேறொரு தெய்வத்தை நாடுபவன், நீர்வேட்கை தீர கங்கையை விடுத்துப் பாலைநிலத்திலுள்ள சிற்றோடையை நாடுபவன் போலாவான். யாரை நினைத்தாலே அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்கிற நால்வகைப் பெரும் பேறுகளும் அனாயாசமாக எளிதில் கிடைக்குமோ, அந்த இறைவியான உமாதேவியின் ஆராதனையைப் புத்தியுள்ளவர் எவர்தான் நழுவவிடுவர்?

முன்பொரு சமயம் பெருமனத்தனான ‘சுரதன்’ என்கிற மன்னன், மேதஸ் என்கிற முனிவரிடம் இதையேதான் கேட்டான். அதற்கு அந்த முனிவர் கூறிய பதிலையே நான் இப்பொழுது உங்களுக்குக் கூறுகிறேன், கேளுங்கள். முன்பு சுவாரோசிஷ மன்வந்தரத்தில் ‘விரதன்’ என்றோர் அரசன் இருந்தான். அவனது மகன் ‘சுரதன்’ பலபராக்கிரமம் உடையவன்; கொடைவள்ளல்; சத்தியமே பேசுபவன்; தனது அறநெறி முறைகளைத் தவறாது அனுஷ்டிப்பவன்; நற்கல்வி, நல்லொழுக்கம் மற்றும் தேவியிடம் பக்தி கொண்டவன்; கருணைக்குக் கடல்; நாட்டு மக்களைத் தன் மக்களென நினைப்பவன். அவனது காலத்திலேயே அவனிடமிருந்து அரசாட்சியைப் பறிக்க நினைத்தனர் ‘கோலர்கள்’ என்கிற ஒன்பது அரசர்கள். அவர்கள் சுரத மன்னனின் தலைநகரான கோலாபுரியை நான்கு புறமும் வளைத்துக் கொண்டனர்; பெரும் போர் மூண்டது. பகைவர்கள் கை ஓங்கியதால் சுரதன் தோற்றான். அரசைக் கைப்பற்றிய பகைவர்கள் மன்னன் சுரதனைக் கோலாபுரியிலிருந்து நாடு கடத்தினர். சுரதன், தனது மற்றொரு நகருக்கு வந்து அங்கு மந்திரிகளுடனிருந்து அரசு புரிந்தான். ஆனால், அந்தப் பகைவர்கள் இங்கும் போரிட்டு, அவனைத் துரத்தினர். விதியின் கொடுமையால் அவனது மந்திரிகளும் அவனுக்குப் பகையாகி, அவனது கஜானாவிலுள்ள செல்வங்களையெல்லாம் தங்கள் வசமாக்கிக் கொண்டனர்.

அப்பொழுது சுரத மன்னன் வேட்டையாடுதல் என்கிற பொய்க்காரணம் காட்டி, குதிரை மேலேறித் தனித்து ஓர் அடர்ந்த காட்டை அடைந்தான். அங்குமிங்கும் அலைந்த அரசன் ஓரிடத்தில் நாற்புறமும் பூஞ்சோலைகள் சூழ்ந்ததொரு முனிவரது ஆசிரமத்தைக் கண்டான். அங்கு வேதமந்திர ஒலிகள் நிறைந்திருந்தன; பகை விடுத்துப் பிராணிகளும் அமைதியாக இருந்தன; சுற்றிலும் முனிவரது சீடர்கள் சூழ்ந்திருந்தனர். மேதஸ் முனிவரது தவவலிமையால் கொடூரமான புலி, சிங்கம் முதலியவைகளும் வலிமையற்ற பசு முதலிய பிராணிகளைத் துன்புறுத்தாது அன்பு பாராட்டி இருந்தன. மன்னனைக் கண்ட மேதஸ் முனிவர் இனிய சொற்களால் முகமன் கூறி வரவேற்று இருக்கையளித்து, உண்ண உணவும் அளித்து உபசரித்தார்.

இவ்வாறிருக்கையில் ஒரு சமயம் மன்னன் சுரதன் கவலையில் ஆழ்ந்து பலவாறு எண்ணலானான். அவ்வேளையில் அங்கு ஒரு வைசியர் வந்தார். அவரைக் கண்ட மன்னன், “ஐயா! தாங்கள் யார்? இங்கு வந்த காரணம் யாதோ? மிகவும் துன்பப்படுபவர் போல் காண்கிறீரே, ஏன்? தயவு செய்து கூறுங்கள்” என்று கனிந்த மொழிகளால் வினவினான். அரசன் இவ்வாறு கேட்கவே, ‘சமாதி’ என்கிற அந்த வைசியர் இரு கண்களிம் நீர் ததும்ப அன்புடன் வணக்கமாகக் கூறலானார்.

வைசியர் கூறுகிறார்—— அரசே! நானொரு வைசியன். என் பெயர் ‘சமாதி’ என்பது. பெருஞ்செல்வந்தனான என்னை, என் மக்களும் மனைவியும் செல்வத்தைப் பிடுங்கிக் கொண்டு வீட்டிலிருந்து துரத்திவிட்டனர். இது என் முன்கர்மவினைப் பயன் என நினைத்து வருந்தி, இக்காட்டிற்கு வந்துவிட்டேன். என் மனைவி—மக்கள், பேரன்கள், என் தம்பி மற்றும் அவனது குழந்தைகள், மற்ற சுற்றத்தார், நண்பர்கள் பற்றிய நற்செய்திகளைக் கேட்க முடியவில்லை.

அரசன் கேட்கிறான்—— எந்தச் சுற்றத்தாரும் மனைவி—மக்களும் பேராசை கொண்டு செல்வத்தைப் பிடுங்கிக் கொண்டு உங்களைத் துரத்திவிட்டனரோ, அந்தத் தீயவர்களின் மீது நீங்கள் ஏன் அறிவிலி போல் அன்பு கொள்கிறீர்கள்?

வைசியர் கூறினார்—— மன்னவா! நீங்கள் சரியாகக் கூறினீர்கள். உங்கள் சொற்கள் பொருள் பொதிந்தது. இருப்பினும் பற்று—பாசம் என்னும் தளையால் கட்டுண்ட என் மனம் பெரும் மயக்கத்தில் சிக்கித் தவிக்கிறதே. என் செய்வது?

இவ்வாறு பாசத்திற்கு ஆட்பட்டுக் கலங்கிய வைசியரும் மன்னனும் மேதஸ் என்னும் முனிவரிடம் சென்று வணங்கி, இருகை கூப்பிக் கூறுவாராயினர்— “பகவானே! தாங்கள்தான் எங்களது மயக்கமான மாயவலையை அறுத்தெறிய வேண்டும். என்னை ராஜ்யலட்சுமி கைவிட்டுவிட்டாள். ஆகவே, காட்டை அடைந்தேன். அரசை இழந்ததால் என் மனம் மிகவும் வருந்துகிறது. இவர் ஒரு வைசியர். இவரது மனைவி—மக்கள் இவரை வீட்டைவிட்டுத் துரத்திவிட்டனர். இருந்தும் இவருக்கு அவர்களிடமுள்ள பாசத்தை விடமுடியவில்லை. இதன் காரணமென்னவென்று தாங்கள்தான் கூறவேண்டும். உண்மை புரிந்தவர்களாயினும் எங்கள் மனது மோகத்தினால் பாசப்பிணைப்பினால் கவலைப்படுகிறதே. இதுவொரு பெரிய அசட்டுத்தனமல்லவோ?”

மேதஸ் ரிஷி கூறுகிறார்—— மன்னனே! என்றுமுள்ள சக்திரூபிணியான ஜகதம்பிகையே ‘மகாமாயா’ என்றழைக்கப்படுபவள். அவள்தான் அனைவரது மனதையும் பிடித்திழுத்து ‘பாசத்தளை’ என்னும் மோகவலையில் ஆழ்த்துகிறாள். அவளது மோகவலையில் வீழ்ந்தே பிரும்மா முதலிய தேவர்களும் உண்மையான பரம தத்துவத்தை அறிகிறார்கள் இல்லை. அப்படியிருக்க, மனிதர்களைப் பற்றிக் கேட்க என்ன இருக்கிறது? இப்பராசக்தியேதான் ரஜோகுணம், சத்துவகுணம், தமோகுணம் என்னும் முக்குணங்களை ஏற்று, உலகின் ஆக்கல், அளித்தல், அழித்தல் ஆகிய முத்தொழில்களைச் செய்கிறாள். தான் விரும்பியவாறு திருமேனி கொள்ளும் பராசக்தியே அகில வரங்களையும் அளிப்பவள். அவள் எவரிடம் அன்பு காட்டுகிறாளோ, அவர் இந்த மாயா மோகத்தைத் தாண்டுகிறார்.

அரசன் கேட்கிறான்—— முனிவரே! அனைவரையும் மோக வலையில் ஆழ்த்தும் அப்பராசக்தி யார்? அவள் எவ்வாறு தோன்றினாள்? இதைப் பற்றித் தயை செய்து கூறுங்கள்.

ரிஷி கூறுகிறார்—— மன்னவா! முன்பொரு சமயம் அனைத்துலகங்களும் ஊழிக்கடலில் மூழ்கியிருக்க, யோகேசுவரரான மகாவிஷ்ணு தனது பாம்புப்படுக்கையில் படுத்து யோகத்துயில் கொள்ள, அப்பொழுது அவரது காதுக்குறும்பியிலிருந்து இரண்டு அசுரர்கள் தோன்றினர். அவர்கள்தான் மது, கைடபர் என்பவர்கள். அவர்கள் இருவரும் பெருவலி படைத்தவர்கள். ஊழிக்காலச் சூரியன்போல் ஒளி கொண்டவர்கள். அவர்களது தாடைகள் பருத்திருந்தன. அவர்களது கோரைப்பற்கள் உலகையே விழுங்குவது போல மிகவும் விகாரமாக இருந்தன. அவர்கள் இருவரும் பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணுவின் தொப்புள் கொடியிலிருந்து வெளிவந்த தாமரை மலரில் வீற்றிருக்கும் பிரும்மதேவரைக் கண்டு, “அடே! நீ யார்?” என்று கேட்டுக் கொண்டே அவரைக் கொல்ல யத்தனித்தனர். இது கண்ட பிரும்மதேவர், ‘அந்தோ! இவர்களோ என்னைக் கொல்ல வருகின்றனர். பகவான் ஸ்ரீநாராயணனோ சமுத்திர ஜலத்தினிடையே அயர்ந்து தூங்குகிறார். என் செய்வது?’ என்று திகைத்து, இறைவியான பராசக்தியைத் துதிக்கலானார்.

பிரும்மா துதிக்கிறார்—— “மகாமாயே! சரணமடைந்த என்னைக் காப்பாற்று. நீயன்றோ யோகநித்திரை, மகாமாயை, உமையவள், சதீதேவி, காலராத்திரி, மோகராத்திரி, பராத்பரை, மும்மூர்த்திகளையும் படைத்தவள், அடியார் வேண்டுவதை வேண்டுமாறு தருபவள். கருணைக்கடலான நீதானே அனைத்து தேவர்களையும் காத்தருள்பவள். உன் சக்தி கொண்டல்லவோ நான் படைக்கிறேன், விஷ்ணு காக்கிறார், சிவன் அழிக்கிறார். விஷ்ணுமாயையும் நீயே. சித் என்னும் ஞானசக்தியும் நீயே. தாயாக விளங்குபவள் நீயன்றோ! புண்ணியம் செய்தவர்கள், ஒழுக்கமுடையவர்கள் வீட்டில் நீயன்றோ மகாலக்ஷ்மியாக விளங்குகிறாய். தாயே! மெய்யறிவாக எங்கும் நிரம்பியிருப்பவள் நீதானே. அன்னையே! வெல்ல முடியாத இவ்விரண்டு அசுரர்களையும் மோகிக்கச் செய். பிறப்பிலியான ஸ்ரீமந்நாராயணரைக் கண்விழிக்கச் செய்.”

முனிவர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு பிரும்மதேவர் துதிக்கவே, அனைத்துக் கலைகளுக்கும் உற்பத்தித்தானமான ஸ்ரீவித்யையான உலகமாதா பால்குண (பங்குனி) மாத வளர்பிறை பன்னிரண்டாம் நாள் (துவாதசி திதி) மூவுலகங்களையும் மோகிக்கச் செய்யும் சக்தியின் திருவுருவாக ‘மகாகாளி’ என்ற பெயருடன் தோன்றினாள். அப்பொழுது ஒரு வானொலி கேட்டது—— “பிரும்மதேவரே! பயப்படாதே. இப்பொழுது முள் போன்று துன்பம் தரும் மது—கைடபர்களை வதித்து, உன் துன்பத்தைத் துடைக்கிறேன்.” இவ்வாறு கூறிய மகாமாயை விஷ்ணுவின் கண்கள், முகம் ஆகிய உறுப்புகளிலிருந்து வெளிப்போந்து பிரும்மதேவர் எதிரில் நின்றாள். அப்பொழுது பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணு கண்விழித்துப் பார்க்கவே, அவரெதிரில் அசுரர்கள் நிற்பதைக் கண்டார். பின் அவர்களோடு ஐந்தாயிரம் வருடங்கள் துவந்துவ யுத்தம் செய்தார். அம்பிகையின் அருளால் மயங்கிய அசுரர்களிருவரும் ஸ்ரீவிஷ்ணுவிடம், “விஷ்ணுவே! உனக்கு வேண்டிய வரம் கேள்” என்றனர்.

ஸ்ரீமந்நாராயணர் கேட்கிறார்—— “நீங்களிருவரும் என்னிடம் அன்புடையவர்களானால் என் கைகளாலேயே நீங்கள் மடிய வேண்டும். இவ்வரம் ஒன்றே போதும். எனக்கு வேறு வரம் எதுவும் வேண்டாம்.”

ரிஷி கூறுகிறார்—— அப்பொழுது அவ்வசுரர்கள் இருவரும் இப்பூமி முழுவதும் ஊழி நீரில் மூழ்கியிருப்பது கண்டு பகவானிடம், “எங்கு இப்பூமி நீரில் நனையாமல் இருக்கிறதோ, அவ்விடத்தில் எங்களைக் கொல்” என்று கூறினர். பகவானும் “அப்படியே” என்று கூறித் தன் இரு துடைகளையும் பெரிதாக்கி, அதன்மேல் அவர்களது தலையை வைக்கச் சொல்லி, தனது ஒளிமிக்க சுதர்சன சக்கரத்தால் அவர்கள் தலைகளை அறுத்தார். இதுதான் மகாமாயை மகாகாளியாகத் தோன்றிய திருக்கதை. நற்புத்தியுடையவனே! இனி அந்தப் பராசக்தி, மகாலக்ஷ்மியாகத் தோன்றியதைக் கூறுகிறேன். உமையம்மை விகாரமோ, ஆகாரமோ அற்றவள். (வேறுபாடோ, திருமேனியோ அற்றவள்.) ஆனால், தேவர்களின் துயர் துடைக்க, ஒவ்வொரு யுகத்திலும் திருமேனி கொள்கிறாள். அது அவளது இச்சை. பக்தர்கள் தனது திருக்குணங்களைப் பாடி மகிழவே திருமேனி தாங்குகிறாள் அந்த இறைவி.

 

அத்தியாயம் : நாற்பத்தாறு

ஸ்ரீமகாலக்ஷ்மியின் அவதாரமும் மகிஷன் வதமும்

ரிஷி மேதஸ் கூறுகிறார்—— அரசே! அசுர குலத்திற்கே திலகமென ஓர் அசுரன் இருந்தான். அவன் பெயர் ரம்பன். அவன் மைந்தன் பெருந்திறல் படைத்த மகிஷாசுரன். தானவ மன்னனான மகிஷாசுரன் தேவர்களை வென்று, தேவருலக மன்னனான இந்திரனது சிங்காதனத்தைக் கைப்பற்றி, அதில் அமர்ந்தான். மூவுலகங்களிலும் இவனது ஆட்சியே! போரில் தோற்ற தேவர்கள் பிரும்மதேவரைச் சரணடைந்தனர். பிரும்மதேவரும் தேவர்களனைவரையும் அழைத்துக் கொண்டு சிவபிரானும் ஸ்ரீமந்நாராயணரும் இருக்குமிடம் சென்றார். அனைவரும் சிவ—விஷ்ணுக்களை வணங்கித் தங்களது துயரங்களையெல்லாம் ஒன்றுவிடாமல் பட்டியலிட்டுக் கூறினர். “இறைவா! தீயோனான மகிஷாசுரன் போரில் எங்களை வென்று சுவர்க்கத்திலிருந்து துரத்திவிட்டான். ஆகவே, நாங்கள் இப்பொழுது மனித உலகில் நிம்மதியின்றித் திரிந்து வருகிறோம். தேவர்களான நாங்களும் தேவர்கோனான இந்திரனும் அவனால் படும் துன்பங்கள் கொஞ்சநஞ்சமல்ல. சூரியன், சந்திரன், வருணன், குபேரன், யமன், இந்திரன், அக்னி, வாயு, கந்தர்வர்கள், வித்யாதரர்கள், கின்னரர்கள், சாரணர்கள் ஆகிய இவர்களது மற்றும் இவர்களை ஒத்தவர்களது எல்லாக் காரியங்களையும் பாவியான அவனே ஏற்றுத் தனித்துச் செயல்படுகிறான். தைத்ய—தானவர்களுக்கு மட்டும் புகல் தந்து காத்து வருகிறான். ஆகவே, நாங்கள் அனைவரும் தங்களையே சரணமடைந்தோம். தாங்கள்தான் எங்களைக் காத்தருள வேண்டும். அவனை அழிப்பதற்கான உபாயத்தைச் சீக்கிரம் சிந்தித்து அருள்புரிய வேண்டும். இறைவா! தங்கள் இருவரைத் தவிர வேறு யார்தான் அதைச் செய்ய முடியும்?

இதைச் செவிமடுத்த சிவபெருமானும் ஸ்ரீமந்நாராயணரும் சினத்தின் எல்லைக்கே சென்றனர். சினத்தினால் இவர்களது திருக்கண்கள் சிவந்து சுழன்றன. அப்பொழுது அவர்களது திருமுகத்தினின்றும் ஒரு பெரு ஒளித் தோன்றியது. அஃதே போல மற்ற தேவர்களுடைய உடலினின்றும் பெருஞ்சோதிகள் கிளம்பின. இவ்வொளிகளெல்லாம் ஒன்றுசேர்ந்து ஒரு பெருவொளியாயிற்று. பத்து திசைகளையும் ஒளிரச் செய்கிற அவ்வொளியிலிருந்து ஒரு பெண் தோன்றினாள். அவ்வம்மையே ‘மகிஷமர்த்தினி’. ஒளிரும் அவளது திருமுகம் சிவதேஜஸ்ஸிலிருந்து தோன்றியது. தோள்கள் விஷ்ணுவின் தேஜஸ். கேசங்கள் யமனது தேஜஸ். தேவியின் திருமார்புகள் சந்திரனின் தேஜஸ். இடை இந்திரனது தேஜஸ். முழந்தாள்களும் துடைகளும் வருணனது தேஜஸ். நிதம்பம் (இடுப்பு) பூமியின் தேஜஸ். இரு கால்கள் பிரும்மாவின் தேஜஸ். கால் விரல்கள் சூரியனது தேஜஸ். கைவிரல்கள் அஷ்டவசுக்களின் தேஜஸ். மூக்கு குபேரனது தேஜஸ். பற்கள் பிரஜாபதியின் தேஜஸ். முக்கண்கள் அக்னியின் தேஜஸ். இரு புருவங்கள் இரண்டு சந்திகளின் தேஜஸ். இரு செவிகள் வாயுவின் தேஜஸ் — இவ்வாறு சகல தேவதைகளுடைய தேஜஸ்ஸுகளும் ஒன்றுசேர்ந்து தோன்றியவளே அந்த ஜகதம்பிகை. இவளே தாமரைக்கண் வீற்றிருக்கும் திருமகளான ஸ்ரீலக்ஷ்மீ.

இவ்வம்பிகையைக் கண்ணுற்ற தேவர்கள் மிகவும் மகிழ்ந்தனர். ஆனால், அத்தேவியிடம் ஓர் ஆயுதமும் இல்லை. இதைக் கண்ட பிரும்மா முதலிய தேவர்கள், அவ்வம்மையாருக்கு அஸ்திர—சஸ்திரங்களை அளிக்க எண்ணினர். மகேசன் சூலத்தைத் தந்தார். ஸ்ரீவிஷ்ணு, தன் சுதர்சன சக்கரத்தையும், வருணதேவர் பாசக்கயிற்றையும், அக்னிதேவர் சக்தி ஆயுதத்தையும், வாயு உயர்ந்த வில் மற்றும் பாணங்கள் நிறைந்த இரு அம்பறாத்தூணிகளையும், இந்திரன் வஜ்ரப்படை மற்றும் ஒரு பெரிய மணியையும் அளித்தனர். மேலும், யமதர்மராஜன் காலதண்டத்தையும், பிரஜாபதி அக்கமாலையையும், பிரும்மதேவர் கமண்டலுவையும், சூரியன் எல்லா ரோமக்கால்களிலும் வலுவிற்காகத் தனது கிரணங்களையும் அளித்தனர். காலன் ஒளிரும் ஒரு வாளையும் கேடயத்தையும் அளித்தான். பாற்கடல் நிர்மலமான ஒரு முத்துமாலையையும், என்றும் மிளிரும் அழிவற்ற இரண்டு வஸ்திரங்களையும் அளித்து, தேவசிற்பியான விசுவகர்மா அந்த தேவிக்குத் தெய்விகமான சூடாமணி, இரண்டு குண்டலங்கள், கடகங்கள், உயர்ந்த சந்திரப்பிரபை என்கிற அணிகலன், தோள்வளைகள், அழகிய காற்சதங்கைகள், உயர்ந்த கழுத்தணி, எல்லா விரல்களுக்கும் இரத்தின மோதிரங்கள், ஒளிமிகுந்த கோடரி, பலப்பல வகையான அஸ்திரங்கள், பிளக்க முடியாத கவசம் என அனைத்தையும் அளித்தான்.

கடலரசனான சமுத்திரராஜன் வாடாத அழகிய தாமரை மாலையையும் மற்றுமொரு தாமரை மலரையும் அளித்தான். இமவான் சிங்கத்தை வாகனமாக அளித்தான். மேலும், பலப்பல இரத்தினங்களையும் அளித்தான். குபேரன் தேன் நிறைந்த ஒரு பாத்திரத்தை அளித்தான். சர்ப்பங்களின் அரசனான ஆதிசேஷன் உயர்ந்த இரத்தினங்கள் பதித்த நாகஹாரத்தை அளித்தான். மற்ற தேவர்களும் உயர்ந்த ஆபரணங்கள் மற்றும் ஆயுதங்களை அளித்தனர். இவ்வாறு கௌரவப்படுத்தப்பட்ட தேவி அட்டகாசம் செய்து உரக்க சிம்மநாதம் செய்தாள். தேவியின் சிங்கநாதம் விண்வெளியில் எதிரொலித்தது; மூவுலகங்களும் நடுங்கியது; கடல்கள் கலங்கிப் பொங்கின; பூமி ஊசலாடியது. அப்பொழுது மகிஷாசுரனால் பீடிக்கப்பட்ட தேவர்கள், தேவிக்கு ஜயகோஷம் (வெற்றி முழக்கம்) செய்தனர்.

தேவர்களும் முனிவர்களும் மகாலக்ஷ்மி ரூபிணியான பராசக்தி ஜகதம்பிகையைப் பக்தியுடன் நா தழுதழுக்கத் துதித்தனர். மூவுலகங்களும் நடுங்குவது கண்ட தேவர்களது பகைவர்களான அசுரர்கள் கவசம் முதலியவற்றை அணிந்து, கைகளில் ஆயுதங்கள் ஏந்தி, தங்கள் படைகளுடன் போருக்கு ஆயத்தமாயினர். தேவியின் சிங்கநாதத்தைக் கேட்ட மகிஷாசுரன் ‘ஆ’ இதென்னவென்று வியந்து கோபித்துத் தன் படைசூழ அச்சப்தம் வந்த திசை நோக்கி விரைந்து வந்தான். அவ்வாறு வந்தவன் மூவுலகங்களையும் தன் பேரொளியால் ஒளிரச் செய்து நிற்கும் தேவியைக் கண்டான். இதற்குள் மகிஷாசுரனால் பரிபாலிக்கப்பட்ட கோடி கோடி வீரர்கள் கைகளில் ஆயுதங்களுடன் அங்கு வந்து சேர்ந்தனர். சிஷுரன், சாமரன், உதக்ரன், கராளன், உத்ததன், பாஷ்கலன், தாம்ரன், உக்ராஸ்யன், உக்ரவீர்யன், பிடாலன், அந்தகன், துர்த்தரன், துர்முகன், திரிநேத்ரன், மகாஹனு இன்னும் பலப்பல வீரர்கள் தேவியோடு போர் புரியலாயினர். இவர்களனைவரும் அஸ்திர—சஸ்திரங்களின் நுணுக்கங்களை நன்கு கண்டறிந்தவர்கள்.

இவ்வாறு பெருத்ததொரு போர் தொடங்கியது. இப்போர் வெகுகாலம் நடந்தது. பின் மகிஷன் தேவியோடு மாயப்போர் புரியத் தொடங்கினான். அப்பொழுது தேவி, “மூடனே! மூர்க்கனே! உன் புத்தி என்னவாயிற்று? ஏன் வீணான இப்பிடிவாதம்? மூவுலகிலும் என் முன்னே நின்று போர் புரிபவன் எவன் உளன்?” என்று முழங்கினாள்.

இவ்வாறு கூறிய தேவி அனைத்துக் கலைகளுக்கும் கொள்கலனல்லவா! உயர எழும்பித் தன் கால்களால் அவ்வசுரனை மிதித்தழுத்தித் தன் பயங்கரமான சூலத்தால் அவனது கழுத்தில் குத்தினாள். தேவியின் காலடியில் அழுத்தப்பட்டிருந்தும், அவன் தன் வாய்வழியே வேறொரு திருவுருவுடன் வெளிக் கிளம்பினான். ஆனால், அவன் பாதி வெளியே வரும்போதே தேவி தன் திறலால் அவனை வெளி வராதவாறு தடுத்தாள். அந்த பாதி உருவுடனேயே தீயவனான அவ்வசுரன் போர் செய்யலானான். அப்பொழுது தேவி, அவனது தலையைத் தன் கத்தியால் வெட்டித் தள்ளினாள். அவனும் தரையில் சாய்ந்தான். இதைக் கண்ட அவனது படை ‘ஐயகோ! ஐயகோ!’ என்றும், ‘காப்பாற்று, காப்பாற்று’ என்றும் ஓலமிட்டுக் கொண்டு போர் முனையிலிருந்து தப்பி ஓடலானார்கள். அப்பொழுது இந்திரன் முதலிய தேவர்கள், தேவியைப் பலவாறு துதித்துப் போற்றினர்; கந்தர்வர்கள் பாடினர்; அப்சரப் பெண்டிர்கள் நர்த்தனம் செய்தனர்.

மன்னனே! நான் இதுவரை தேவி பராசக்தி மகாலக்ஷ்மியாகத் தோன்றியதைக் கூறினேன். இனி சரஸ்வதியின் திருவவதாரத்தைப் பற்றிக் கூறுவேன், கவனமாகக் கேள்.

 

அத்தியாயம் : நாற்பத்தேழு

ஸ்ரீசரஸ்வதீதேவியின் தோற்றம் மற்றும் சும்பன், நிசும்பன், ரக்தபீஜன் முதலிய அசுரர்களது வதம்

மேதஸ் ரிஷி கூறுகிறார்—— முன்பொரு காலத்தில் சும்பன், நிசும்பன் என்கிற திறல்மிக்க இரு அசுரர்கள் இருந்தனர். அவர்கள் இருவரும் சராசரங்களடங்கிய மூவுலகங்களையும் தன் வலிமையால் ஆக்ரமித்து அரசாண்டனர். அவர்களால் துன்புறுத்தப்பட்ட தேவர்கள் இமயமலையில் சரணமடைந்து அனைத்து விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றியருளும் அகில உலக மாதாவான உமாதேவியைத் துதித்தனர்.

தேவர்கள் துதிக்கிறார்கள்—— துர்கையே! மகாதேவியே! தங்களுக்கு என்றும் வெற்றியே! தன்னடியார்களின் துன்பம் துடைப்பவளே! மூவுலகங்களையும் காத்தருளும் சிவையே! மங்கள மூர்த்தியே! தங்களுக்கு வணக்கம். அகில உலகங்களையும் படைத்துக் காத்து அழிப்பவளே! தங்களை வணங்குகிறோம். காளிகாதேவியும் தாராதேவியும் நீயே. சின்னமஸ்தா தேவியும் தங்கள் சொரூபம்தானே. ஸ்ரீவித்யையும் தாங்களே. புவனேசுவரியே! வணங்குகிறோம். பைரவ ரூபிணியே! பகளாமுகியும் தூமாவதிதேவியும் தாங்களன்றோ! தங்களைத்தானே வணங்குகிறோம். திரிபுரசுந்தரியும் மாதங்கிதேவியுமான தங்களுக்கு வணக்கம். அஜிதா, விஜயா, ஜயா, மங்களா, விலாசினி என்பனவனைத்தும் தங்களது வெவ்வேறு திருமேனிகளே. இவ்வனைத்துத் திருவுருவங்களிலும் காட்சியளிக்கும் தங்களுக்கு வணக்கம் பலப்பல. (தாய், காமதேனு என்னும்) தோக்த்ரீ ரூபியான தங்களுக்கு வணக்கம். கோரமான திருமேனி படைத்தவளும் தாங்களே. அபராஜிதை என்கிற திருமேனி கொண்டவளும் தாங்களே. பதினைந்து திதியான நித்யா ரூபிணியாக விளங்கும் தங்களுக்கு வணக்கம். அடைக்கலம் புகுந்தவர்களைக் காத்தருளும் ருத்ராணியும் தாங்கள்தான். வேதாந்தங்கள் அனைத்தும் தங்களது சொரூபத்தையன்றோ வர்ணிக்கின்றன. பரம்பொருளான தங்களுக்கு நமஸ்காரம். கோடி கோடி பிரும்மாண்டங்களையும் இயக்கச் செய்யும் உலகநாயகியான ஜகதாம்பிகையே! தங்களுக்கு நமஸ்காரங்கள் எண்ணிறந்தன.

தே3வா ஊசு:

ஜய து3ர்கே3 மஹேஶாநி

ஜயாத்மீயஜநப்ரியே ।

த்ரைலோக்ய—த்ராணகாரிண்யை

ஶிவாயை தே நமோ நம: ॥

நமோ முக்திப்ரதா3யிந்யை

பராம்பா3யை நமோ நம: ।

நம: ஸமஸ்த—ஸம்ஸார:

உத்பத்தி—ஸ்தி2த்யந்தகாரிகே ॥

காலிகாரூபஸம்பந்நே

நமஸ்தாராக்ரு॒தே நம: ।

சி2ந்நமஸ்தா—ஸ்வரூபாயை

ஸ்ரீவித்3யாயை நமோஸ்து தே ॥

பு4வநேஶி நமஸ்துப்4யம்

நமஸ்தே பை4ரவாக்ரு॒தே ।

நமோஸ்து ப33ளாமுக்2யை

தூ4மாவத்யை நமோ நம: ॥

நமஸ்த்ரிபுரஸுந்த3ர்யை

மாதங்க்3யை தே நமோ நம: ।

அஜிதாயை நமஸ்துப்4யம்

விஜயாயை நமோ நம: ॥

ஜயாயை மங்க3லாயை தே

விலாஸிந்யை நமோ நம: ।

தோ3க்3த்4ரீரூபே நமஸ்துப்4யம்

நமோ கோ4ராக்ரு॒தேஸ்து தே ॥

நமோபராஜிதாகாரே

நித்யாகாரே நமோ நம: ।

ஶரணாக3த—பாலிந்யை

ருத்3ராண்யை தே நமோ நம: ॥

நமோ வேதா3ந்தவேத்3யாயை

நமஸ்தே பரமாத்மநே ।

அநந்தகோடிப்3ரஹ்மாண்ட3

நாயிகாயை நமோ நம: ॥

— ஶிவபுரா. உமா ஸம். 47/3—10

தேவர்கள் இவ்வாறு துதிக்கவே மங்கள ரூபிணியான இறைவி உமையம்மை மிகவும் மகிழ்ந்து தேவர்களை நோக்கி வினவினாள்—— “இப்பொழுது நீங்கள் யாரைக் குறித்துத் துதித்தீர்கள்?” அப்பொழுது அந்த கௌரியான உமையம்மையின் திருமேனியிலிருந்து ஒரு குமாரி தோன்றினாள். அவள் தேவர்களனைவரையும் ஒரு முறை பார்த்துவிட்டு, சிவையான சக்தியிடம் கூறலுற்றாள்—— “தாயே! இந்த விண்ணுலக தேவர்கள் சும்பன், நிசும்பன் என்கிற இரு அசுரர்களால் மிகவும் பீடிக்கப்பட்டுத் தங்களைக் காப்பாற்ற வேண்டி, என்னைத் துதிக்கின்றனர்.” பார்வதீதேவியின் சரீர கோசத்திலிருந்து தோன்றியதால் இக்குமாரி ‘கௌசிகீ’ என அழைக்கப்படுகிறாள். இந்த கௌசிகீதேவிதான் சும்பாசுரனை வதிக்கும் சரஸ்வதியாவாள். இவளையே உக்ரதாரா, மஹோக்ரதாரா என்றும் அழைப்பர். மாதாவான தாயின் சொரூபத்திலிருந்து தானாகத் தோன்றியவளாதலால், இவளை ‘மாதங்கி’ என்றும் அழைப்பார்கள். இம்மாதங்கி தேவர்களை நோக்கி, “அமரர்களே! பயம் கொள்ளற்க. நான் சுதந்திரமானவளாகையாலே யாருடைய உதவியுமின்றி, உங்களது விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவேன்” என்று கூறிவிட்டு உடனே மறைந்தாள்.

இவ்வாறிருக்கையில் சும்ப—நிசும்பர்களது சேவகர்கள் சண்டனும் முண்டனும் ஒருநாள் தேவியைக் கண்டனர். தேவியின் சௌந்தர்யம் கண்களுக்கு ஆனந்தத்தைத் தருவதாக இருந்ததுகண்டு, அவர்கள் இருவரும் தங்கள் நிலைமறந்து மயங்கித் தரையில் சாய்ந்தனர். பின் ஒருவாறு மயக்கம் தெளிந்த அவர்கள் தங்கள் மன்னனிடம் சென்று, “அரசே! இப்பொழுது இமயமலையின் அழகிய சிகரமொன்றில் சிங்கத்தின் மீது வீற்றிருக்கும் அபூர்வ சௌந்தர்யம் படைத்த ஒரு பெண்ணைக் கண்டோம்” என்றனர். சண்ட—முண்டர்கள் கூறியதைக் கேட்ட சும்பாசுரன், தனது தூதுவனான சுக்ரீவனிடம், “தூதனே! இமயமலைச்சாரலில் ஓர் அழகி இருக்கிறாளாம். நீ அவளிடம் சென்று, என்னைப் பற்றிக் கூறி, இங்கே அவளை அழைத்து வா” என்று சொல்லி, அம்மாதரசியிடம் அனுப்பினான். இதைக் கேட்ட சுக்ரீவன் அம்பிகையிடம் சென்று கூறலானான்.

தூதுவன் கூறுகிறான்—— “தேவி! தைத்யனான சும்பாசுரன் பலபராக்கிரமத்தில் மூவுலகிலும் கொண்டாடப்படுகிறான். அவனது தம்பியான நிசும்பனும் அவனைப் போலவே பராக்கிரமசாலி. சும்பாசுரன்தான் என்னை உன்னிடம் தூதாக அனுப்பியுள்ளான். ஆகவேதான் நான் இப்பொழுது இங்கு வந்தேன். அமர மாதே! அவன் கூறியதையே கூறுகிறேன், கேள்—— ‘நான், இந்திரன் முதலிய தேவர்களனைவரையும் வென்று, அவர்களது செல்வங்களையெல்லாம் கவர்ந்தவன். வேள்விகளில் தேவர்களுக்கென தரப்படும் அவியுணவு முழுவதையும் நானேதான் ஏற்கிறேன். நீயோ மாதர்குல மாணிக்கம் என்பது என் கருத்து. ஆகவே என்னையோ, என் தம்பியையோ ஆசையின் சுவையான காமத்தோடு ஏற்றுக் கொள்.’

தூதுவன் கூறியதைக் கேட்ட பூதநாதனான பரமசிவனது மனைவியான மகாமாயை கூறலானாள்.

தேவி கூறுகிறாள்—— “தூதுவனே! நீ உண்மை பேசுகிறாய். நீ பேசியதில் பொய் துளியுமில்லை. நான் முதலிலேயே ஒரு பிரதிக்ஞை செய்துள்ளேன், அதைக் கேள். எனது திமிரை அடக்குபவன் எவனோ, போரில் என்னை வெல்பவன் எவனோ, அவனையேதான் கணவனாக ஏற்க முடியும். மற்ற எவனையும் இல்லை. ஆகவே, நீ சும்ப—நிசும்பர்களிடம் என் பிரதிக்ஞையைச் சொல். இதில் எது சரி? என்று அவர்களுக்குத் தோன்றுகிறதோ, அதைச் செய்யட்டும்.”

தேவி கூறியதைக் கேட்ட சுக்ரீவன், தன் மன்னனிடம் சென்று அனைத்தையும் கூறினான். இதைக் கேட்ட கொடியவனான சும்பன் சினம் கொண்டு மிக்க திறல் பெற்ற சேனாபதியான தூம்ராக்ஷனிடம், “தூம்ராக்ஷனே! இமயமலைச்சாரலில் ஓர் அழகி இருக்கிறாள். நீ அங்கு சென்று, அவள் என்ன செய்தால் இங்கு வருவாளோ, அவ்வாறு செய்து அழைத்து வா. அவ்வாறு அழைத்து வருவதில் உனக்குச் சிறிதும் பயம் வேண்டாம். அவள் போர் விரும்பினால் நீயும் போர் செய்” என்று கூறி அனுப்பினான். சும்பனின் கட்டளையைப் பெற்ற தூம்ரலோசனன் இமயமலை சென்று உமையம்பிகையின் அம்சத்திலிருந்து தோன்றிய புவனேசுவரியிடம், “அழகிய இடையுடையவளே! நீ என் அரசனிடம் செல். இல்லையேல் உன்னைக் கொல்வேன். என்னிடம் அறுபதினாயிரம் அசுர சேனை உள்ளது” என்றான்.

இதைக் கேட்ட இறைவி, “வீரனே! உன்னை அசுர அரசன்தானே அனுப்பினான். நீ, என்னைக் கொன்றால் நான் என்ன செய்ய முடியும்? ஆனால், போரின்றி என்னால் அங்கு செல்வது முடியாது. இது எனது கொள்கை” என்றாள். இதைக் கேட்ட தூம்ரலோசனன் தேவியைக் கவரச் சென்றான். ஆனால், தேவியோ அவனை ‘ஹும்’ என்ற அதட்டலினால் எரித்தொழித்தாள். அன்று முதல் தேவியை ‘தூமாவதி’ என்றழைக்கலாயினர். அவளை ஆராதிக்க பக்தர்களின் பகைவர்கள் அழிவர். தூம்ராக்ஷனைத் தேவி அழிக்க, தேவியின் வாகனமான சிங்கம் மிகவும் சினம் கொண்டு அவனது சேனைகளைக் கடித்துக் குதறியது. ஓடினவர்கள் தப்பினர். இம்மாதிரி தேவி தூம்ரலோசனனை ஒழித்தாள். இதனைச் செவியுற்ற சும்பன் சினத்தினால் தன் இரு உதடுகளையும் கடித்துக் கொண்டான். பின் சண்ட—முண்டர்கள், ரக்தபீஜன் முதலிய அசுரர்களை ஏவினான். அவனது கட்டளையை ஏற்று, அவர்கள் தேவி உள்ள இமயமலைச்சாரலை அடைந்தனர். அப்பொழுது தேவியைச் சுற்றி அணிமா முதலிய எண்வகை சித்திகளும் சூழ்ந்திருக்க, அகில உலகையும் ஒளிரச் செய்து, சிங்கத்தின் மேல் வீற்றிருக்கும் தேவியைக் கண்டனர். மேலும் தேவியிடம், “தேவி! நீ உடனே சும்ப—நிசும்பர்களிடம் செல். இல்லையேல் உன்னைச் சேனைகளோடும் உன் வாகனமான சிம்மத்தோடும் கொன்றுவிடுவோம். வாமையே! சும்பனைத் திருமணம் செய்து கொள். எண்டிசை உலகபாலர்களும் அவனையே துதிக்கின்றனர். சும்பனை மணப்பதால் தேவர்களுக்கும் கிட்டவொண்ணாத பரமானந்தம் உனக்குக் கிட்டும்” என்றனர்.

இவர்கள் இவ்வாறு கூறவே பரமசிவையான தேவி சற்றே புன்முறுவலித்தவளாய் இனிதாகப் பேசலானாள்—— “எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து விளங்கும் பரமேசன் ‘சதாசிவன்’ என்று போற்றப்படுகிறார். அவருக்கு ஈடு இணை இல்லை. வேதங்களும் அவரது உண்மை சொரூபத்தை அறிய முடியவில்லையெனில், பிற தேவர்களைப் பற்றி என்ன சொல்ல? அந்த சதாசிவனின் சூட்சுமமான பிரகிருதி நானே. அப்படியிருக்க, பிறரை நான் எப்படி பதியாக ஏற்க முடியும்? பெண்சிங்கம் எவ்வளவுதான் காமம் கொண்டிருந்தாலும் நரியைத் தன் கணவனாக ஏற்குமோ? பெண்யானை (பிடி) கழுதையையும், பெண்புலி முயலையும் வரிக்குமா? தைத்யர்களே! நீங்கள் பொய் கூறுகிறீர்களே. ஏன் என்கிறீர்களா? காலன் என்னும் பாம்பின் பிடியில் சிக்கியுள்ளீர்கள். நீங்கள் பாதாள உலகம் சென்று சுகமாக இருங்கள். இல்லையேல் போர் புரிந்து மடியுங்கள்.”

சினத்தைத் தூண்டும் தேவியின் சொற்களைக் கேட்ட அவ்வசுரர்கள், “நாங்கள், நீ பெண்ணாயிற்றே என்று நினைத்துக் கொல்லாமல் இருக்கிறோம். உனக்குப் போரில்தான் விருப்பமெனில் சிங்கத்தின் மீதேறிப் போருக்கு வா” என்று கடிந்து கூறினர். இவ்வாறு சொற்போர் முடிந்து வாட்போர் துவங்கியது. பாண மழை பெய்தது. இவ்வாறு தேவி ஒரு திருவிளையாடலாகவே சண்ட—முண்டன், ரக்தபீஜன் ஆகிய அனைவரையும் கொன்றொழித்தாள். பகை எண்ணத்தோடு வந்திருப்பினும் தேவர்களின் பகைவர்களான அவ்வசுரர்கள் தேவியின் பரமபக்தர்கள் செல்லும் உத்தம லோகத்தையே பெற்றார்கள்!

 

அத்தியாயம் : நாற்பத்தெட்டு

தேவி சும்ப—நிசும்பர்களை அழித்தல்

மேதஸ் ரிஷி கூறுகிறார்—— சுரதனே! பெரும் புகழ் பெற்ற வீரனான சும்பன் தனது திறல்மிக்க சேனை தலைவர்கள் கொல்லப்பட்டதைச் செவியுற்று, வெல்ல இயலாத தன் படைகளைப் பார்த்து, “இன்று நீங்கள் காலகன், காலகேயன், மௌர்யன், தௌர்ஹ்ருதன், மற்றுமுள்ள படைத்தலைவர்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி, தங்கள் தங்கள் படைகளுடன் ‘வெற்றி நமதே’ என்ற குறிக்கோளுடன் போருக்குப் புறப்படுங்கள்” என்று கட்டளையிட்டான். போர் என்றாலே துள்ளிக் குதிக்கும் இயல்பினரன்றோ இந்த அசுர வீரர்கள். இவ்வாறு கூறிய சும்ப—நிசும்பர்களும் தேரேறி நகரத்திலிருந்து வெளியேறிப் போருக்குப் புறப்பட்டனர். இப்படி அவர்கள் புறப்பட்டது எப்படியிருந்தது தெரியுமா? விட்டில்பூச்சி, தான் இறப்பதற்காகத் தீயில் நுழைவது போல் இருந்தது. இங்கு அசுரர்கள் படையில் மிருதங்கம், மத்தளம், பேரி, டிண்டிமம், காஹளம், ஜால்ரா முதலியன முழங்கின. இந்தச் சத்தத்தைக் கேட்ட வீரர்கள் பெரு உற்சாகம் கொண்டனர். ஆனால், தங்கள் உயிரை நேசித்தவர்கள் போர்க்களம் விட்டோடினர். சிலர் போருக்கான ஆடை—அணிகலன்கள், கவசம் ஆகியன அணிந்து கைகளில் வாளும் வில்லுமேந்திப் போர்க்களம் புகுந்தனர். சிலர் யானைகளிலும், சிலர் குதிரைகளிலும், இன்னும் சிலர் தேரேறியும் வந்தனர். அப்பொழுது நம் படை, பிறர் படை என்கிற மாறுபாடு தெரியவில்லை.

அசுரர்கள் தங்கள் அரசனோடு சேர்ந்து போர் புரியலாயினர். பீரங்கிகள் வெடித்தன கண்டு தேவர்கள் நடுங்கினர். போர்க்களத்தில் கிளம்பிய தூளியும் புகையும் விண்வெளியை இருளாக்கியது. சூரியனது ரதமும் கூடத் தெரியவில்லை. தன்னம்பிக்கை கொண்ட கோடிக்கணக்கான காலாட்படைகளும் தங்களுக்கே வெற்றி என்ற உறுதியுடன் போர்க்களம் புகுந்தனர். குதிரைப்படை, யானைப்படை, தேர்ப்படை அனைத்தும் கோடி கோடியாக இருந்தன. கறுத்த மலை போன்ற பெரிய பெரிய யானைகள் பிளிறின. சிறிய குன்றுகள் போன்ற ஒட்டகங்கள் ‘கல், கல்’ என சத்தமிட்டன. நல்ல உயர்ந்த நிலத்தில் பிறந்த அகன்ற கழுத்தணிகள் அணிந்த ஜாதிக்குதிரைகள் கனைத்தன. அவை பலவிதமான நடைகள் பயின்றவை. யானையின் மத்தகத்தில் முன்கால்களை வைத்துக் கொண்டு விண்ணில் பறவைகள் போல் எழும்பின. பகைவர் படை இவ்வாறு போர் புரிவது கண்ட அம்பிகை, தன் வில்லில் நாணேற்றினாள். பகைவர் மனத்திறலை ஒடுக்கும் தன் மணியை அடித்தாள். இதைக் கண்ட தேவியின் சிங்கம், தன் பிடரி மயிர்களைச் சிலிர்த்துக் கொண்டு கோரமாகக் கர்ஜனை புரிந்தது.

அப்பொழுது இமயமலையின் முகட்டில் அழகிய அணிகலன்கள் அணிந்து கைகளில் ஆயுதங்களேந்தி விளங்கும் சிவையான அம்பிகையை நோக்கி, நிசும்பன் இனிமையாகப் பேசலானான். அவன் பேசியது அழகிய பெண்களின் உள்ளத்தை நன்கறிந்த ஓர் ஆண் மகன் பேசும் பேச்சாக இனித்தது. “மகேசுவரி! உன்னைப் போன்ற அழகியின் திருமேனியில் மாலதீ மலரின் ஒரு இதழ் விழுந்தாலும் அது அம்மேனியைக் கன்றச் செய்துவிடுமே. அப்படியிருக்க, இந்தக் கோரமான யுத்தம் செய்ய ஏன் வந்தாய்?”

இதைக் கேட்ட சண்டிகாதேவி, “மூடனான அசுரனே! வீணான சொற்களை ஏன் இறைக்கிறாய். போர் செய், இல்லையேல் பாதாள உலகம் செல்” என்று கர்ஜித்தாள். இதைக் கேட்டுச் சினந்த நிசும்பன் அம்பு மழை பொழிந்தான். அது ஆலங்கட்டி மழை மாதிரி இருந்தது. ஏதோ மழைக்காலமே வந்துவிட்டதோ! என இருந்தது. மதங்கொண்ட அவ்வசுரன், கூரிய பாணங்கள், சூலம், கோடாலி, பிந்திபாலம், ஈட்டி, வில், புசுண்டி, கேடயம், பட்டாகத்தி, வாள் முதலிய ஆயுதங்கள் கொண்டு தாக்கினான். கறுத்த மலை போன்ற பெரிய பெரிய யானைகள் தங்கள் மத்தகங்கள் பிளந்ததால் பிளிறிக் கொண்டு போர்க்களத்தில் இங்குமங்கும் ஓடின. அந்த யானைகளின் முதுகில் கட்டப்பட்டு வெளுத்த மேகவரிசைகள் போல் பறந்து கொண்டிருந்த சும்ப—நிசும்பர்களின் கொடிகள் ஒடிந்து தரையில் வீழ்ந்தன. கைகால்கள் முறிந்த படைகள் தரையில் வீழ்ந்த மீன்கள் போல் துடித்தன. கழுத்தறுப்பட்ட குதிரைகள் மலைபோல் குவிந்திருந்தன. காளிகாதேவி, அசுரர்கள் பலரை யமனுலகுக்கு அனுப்பினாள். மீதமிருந்த அசுரர்களை, அவளது சிங்கம் தனக்கு இரையாக்கிக் கொண்டது. அசுரர்களது குருதி பலப்பல நதிகளாகப் பிரவகித்தது. அசுரர்களது கேசங்கள் நீர்ப்பாசி போல் காணப்பட்டது. அவர்களது மேலாடை நதி நீரின் வெண்நுரையோ! என விளங்கியது.

இவ்வாறான பெரும் போரில் அசுரர்கள் எண்ணிறந்தோர் மாண்டனர். அப்பொழுது நிசும்பன் மனதளவில், ‘கெடுங்காலம் வந்ததோ? காலம் விபரீதமானால் ஏழையும் தனிகனாவான், தனிகன் ஏழையாவான். திறல்மிக்கவன் தோற்பான், பலமற்றவன் வெல்வான். வெற்றியும் தோல்வியும் விதியின் வழியே. மும்மூர்த்திகளாலும்கூட காலத்தை வெல்ல முடியாது’ என்றெண்ணினான். இதற்குள் தேவி விஷத்தில் தோய்த்த கூரிய அம்பினால் நிசும்பனைக் கொன்று தரையில் வீழ்த்தினாள். தன் தம்பி இறந்தது கண்ட சும்பன் மிகவும் சினம் கொண்டு தேரேறி, எண் கைகள் கொண்ட சிவனாரது மனைவியான அம்பிகையை எதிர்த்தான்; சங்கநாதம் செய்தான். தன் வில்லிலிருந்து நாணொலி கிளப்பினான். தேவியின் சிங்கமும் தன் பிடரி மயிர்களைச் சிலிர்த்துக் கொண்டு கர்ஜித்தது. இம்மூன்றொலிகளால் விண்ணே அதிர்ந்தது.

பின் தேவி செய்த அட்டகாசச் சிரிப்பினால் அசுரப் படைகள் மிகவும் நடுங்கின. தேவி சும்பனிடம், “சும்பனே! போர் முனையில் உறுதியுடன் நில்” என்று கூறியபோது, தேவர்கள்—— “அம்பிகைக்கு வெற்றி! வெற்றி!” என்று ஜயகோஷம் செய்தனர். அப்பொழுது சும்பன் பெருத்ததொரு வேலாயுதத்தை விடுத்தான். அதன் முன்புறத்திலிருந்து தீப்பொறிகள் பறந்தன. ஆனால், தேவி ஒரு கொள்ளிக்கட்டையால் அவ்வேலைத் தடுத்தாள். அவரவர்கள் பொழிந்த பாணங்களை மற்றவர்கள் துண்டுதுண்டுகளாக்கினர். பின் சண்டிகை ஒரு முத்தலைச் சூலத்தை அவன் மேல் எறிந்தாள். அச்சூலத்தால் அடியுண்ட சும்பன், இந்திரன் பர்வதங்களின் இறக்கைகளை வெட்ட, அவை தரையில் வீழ்ந்தது போலவே வீழ்ந்தான். அப்பொழுது விண்ணும் மண்ணும் கடலும் நடுங்கின. இருந்தும் சூலத்தினால் பட்ட அடியையும் வலியையும் பொருட்படுத்தாது அவ்வசுரன் ஆயிரம் கைகளை ஏற்றுக் கொண்டு, தேவர்களையும் அழித்தொழிக்கும் திறல் கொண்ட சக்கரத்தினால் சிங்கத்தையும் தேவியையும் தாக்க ஆரம்பித்தான். ஆனால், தேவியோ அந்தச் சக்கரங்களை விளையாட்டாகவே முறித்து, முத்தலைச் சூலத்தினால் சும்பனைத் தாக்கினாள். உலகங்கள் அனைத்தையும் தூய்மையாக்கும் உமாதேவியின் திருக்கைத் தாமரையால் அடிபட்டு வீழ்ந்த அவ்வசுரர்கள் இருவரும் பெரும் பதத்தைப் பெற்றார்கள்.

பெருந்திறல் வாய்ந்த சும்பனும் நிசும்பனும் இறந்ததும் மீதி மிகுந்த அசுரர்கள் பாதாள உலகம் புகுந்தனர். இன்னும் மீதமுள்ள அசுரர்களைக் காளியும் சிங்கமும் விழுங்கினர். இன்னும் சிலர் பத்து திசைகளிலும் ஓடி ஒளிந்தனர். நதி நீர் தூய்மையாயிற்று. அவை சீறாக ஓடின. இனிமையான குளிர்ந்த காற்று வீசியது. விண்வெளி தூயதாகியது. தேவர்களும் பிரும்மரிஷிகளும் திரும்பவும் வேள்விகள் செய்யத் தொடங்கினர். இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் நலமடைந்தனர், இன்பமடைந்தனர். அசுர வேந்தனது மறைவையும், பரமபாவனமான உமாதேவியின் சரித்திரத்தையும் எவர் அடிக்கடி படிக்கிறாரோ, கேட்கிறாரோ, அவர் இவ்வுலகத்தில் தேவர்கட்கும் கிட்டாத போகங்களைப் பெற்றுப் பின் அவ்வுலகத்தில் தேவியின் அருளால் தேவியின் திருவுலகம் அடைவார். மன்னனே! இதுவரை உமையம்பிகையின் அம்சமாகத் தோன்றிய சரஸ்வதீதேவியின் சரிதத்தைக் கூறினேன். அவளன்றோ சும்ப—நிசும்பர்களைக் கொன்றவள்.

 

அத்தியாயம் : நாற்பத்தொன்பது

தேவர்களின் செருக்கைத் துடைக்க, உமையம்பிகை பெருந்தீக்கொழுந்தாகத் தோன்றல்

முனிவர்கள் கேட்கிறார்கள்—— அனைத்துமறிந்த சூதபுராணிகரே! சரஸ்வதீதேவி எந்த புவனேசுவரியான உமையினின்றும் தோன்றினாளோ, அவளது திருவவதாரத்தை மேலும் கூற வேண்டும். அவ்விறைவியே பரம்பொருள், அனைத்திற்கும் காரணமான மூலப்பிரகிருதி, ஈசுவரி, திருமேனியற்றவள். ஆனாலும் திருமேனி கொண்டவளாகவும், என்றென்றும் ஆனந்தமே வடிவெடுத்தவளான சதீதேவியென்றும் கூறப்படுகிறாளே, எப்படி?

சூதர் கூறுகிறார்—— தவசிகளே! தேவியின் உத்தம சரித்திரங்களை இதுவரை ஆசையோடு கேட்டீர்களே. இதை அறிந்தவனே பரம உத்தமகதியை அடைகிறான். ஒரு சமயம் அமரர்களுக்கும் தானவர்களுக்குமிடையே பெரும் போர் நடந்தது. அதில் தேவியின் அருளால் தேவர்களுக்கு வெற்றி கிட்டியது. இவ்வெற்றியால் தேவர்களுக்கு மிகவும் செருக்கேற்பட்டது. அவர்கள் தற்புகழ்ச்சி கொண்டு, “நாமன்றோ கொடுத்து வைத்தவர்கள். நமக்கன்றோ வாழ்த்துக் கூறவேண்டும். அசுரர்கள் நம்மை என்ன செய்ய முடியும்? பொறுக்கவொண்ணாத நமது வலிமையைக் கண்டு பயந்த அசுரர்கள் ‘ஓடுங்கள், ஓடுங்கள்’ என்று சொல்லியவண்ணம் பாதாள உலகம் சென்று ஒளிந்தனர். நமது திறலுக்கு ஈடுண்டோ? நம்மிடம் வியக்கும்படியான தேஜஸ் உள்ளது. நமது வலிவும் தேஜஸ்ஸும் அசுர குலத்தையே அழிக்கத் திறனுடையது. ஆகா! தேவர்களின் சௌபாக்கியமே சௌபாக்கியம்” என்று மார்தட்டிக் கொண்டனர்.

அப்பொழுது அவர்களெதிரில் ஒரு பெரிய ஒளிப்பிழம்பு தோன்றியது. அது முதலில் காண முடியாததாக இருந்தது. பின் அவ்வொளியைக் கண்ட தேவர்கள் பெருவியப்பெய்தினர். அவர்கள் தொண்டை அடைக்க ஒருவருக்கொருவர் கேட்கலாயினர் ‘இதென்ன? இதென்ன?’ என்று. இவ்வொளிப்பிழம்பு தேவர்களின் செருக்கைத் தூள்தூளாக்க வந்த உமையம்பிகையின் உயரிய பெருமை என்பதை அவர்கள் அறியார்கள்.

அப்பொழுது இந்திரன் தேவர்கள் அனைவரையும் நோக்கி, “தேவர்களே! அப்பெரும் ஒளியினிடத்துச் சென்று, அது என்னவென்று தெரிந்து வாருங்கள்” எனக் கட்டளையிட்டான். இதைக் கேட்ட வாயுதேவன் அவ்வொளியிடம் செல்ல, அவரிடம் அது “ஐயா! நீ யார்? உன் திறமை என்ன?” என்று கேட்டது. இவ்வாறு அவ்வொளி கேட்கவே, வாயுதேவனும் சற்றே கர்வத்துடன், “நான் வாயுதேவன்; அனைத்துலகங்கட்கும் பிராணனாயிருப்பவன். அசைவன—அசையாதன என அனைத்து ஜீவராசிகளும் அடங்கிய இவ்வுலகமெங்கிலும் நானேதான் பரவியுள்ளேன்; அனைத்தையும் அசையும்படிச் செய்ய வல்லவன்; உலகையே ஆட்டி வைப்பவன்” என்று பதிலுரைத்தான். இதைச் செவியுற்ற அப்பேரொளி, “வாயுவே! நீ உலகத்தையே அசைப்பவனோ? அப்படியானால் இதோ உன் முன்னிருக்கும் இந்தப் புல்லை உன் விருப்பம் போல் அசைத்துவிடு, பார்க்கலாம்” என்றது. அப்பொழுது வாயுதேவன் தன் முழு பலத்தையும் அப்புல்லை நகர்த்த உபயோகித்தான். ஆனால், அப்புல் ஓர் எள்ளு மூக்களவுகூட நகரவில்லை. இதனால் வெள்கிய வாயுதேவன் இந்திரன் சபைக்குச் சென்று, தன் தோல்வியையும் நடந்த மற்ற நிகழ்வுகளையும் கூறினான்.

இதைக் கேட்ட மற்ற தேவர்கள், “இந்திரனே! நாமே அனைத்தினும் உயர்ந்த சர்வேசுவரன் என்று நாம் அனைவரும் வீண் கர்வம் கொண்டிருக்கிறோம். ஏனெனில், ஒரு சிறிய புல்லைக் கூட நம்மால் நகர்த்த முடியவில்லையே” என்று அங்கலாய்த்தனர். பின் இந்திரன் அனைத்து தேவர்களையும் ஒருவர்பின் ஒருவராகத் தொடர்ந்தனுப்பினான். ஆனால், அவர்களால் அதை ஒரு சிறிதும் அறிந்து கொள்ள முடியவில்லை என்றபோது, தானே அங்கு செல்லலானான். இந்திரன் வருவது கண்ட அவ்வொளி உடனே மறைந்தது. இதனால், இந்திரன் வியப்பும் வெட்கமும் கொண்டான்.

இவ்வாறிருக்க ‘நாம் அந்தப் பரம்பொருளைச் சரணடைவதே நலம்’ என்றெண்ணி, அப்பரம்பொருளையே தியானித்தான். அச்சமயத்திலே கருணையே வடிவான ஸத்சித் ஆனந்த வடிவினளான சிவப்பரம்பொருளது மனைவியான உமையம்மை, தேவர்களைக் காத்தருளவும், அவர்களது செருக்கை ஒடுக்கவும், சித்திரை மாதம் வளர்பிறை நவமி திதியில் நடுப்பகலில் அவர்களெதிரில் தோன்றிக் காட்சி கொடுத்தாள். தேவர்களனைவருக்கும் ‘தானே பரம்பொருள்’ என்பதைத் தெரியும்படியாக மூவுலகங்களையும் ஒளிரச் செய்பவளாய், அந்தப் பேரொளியின் மத்தியில் தனது நான்கு திருக்கரங்களிலும் முறையே வரத முத்திரை, பாசம், அங்குசம், அபயமுத்திரை தரித்தவளாகத் தோன்றினாள். வேதங்கள், தங்கள் உண்மைத் திருமேனியுடன் அவ்வம்மைக்குக் குற்றேவல் செய்தன. வர்ணிக்க முடியாத திருவழகுடன் இளமையின் மிடுக்குடன் விளங்கினாள். அரையில் செவ்வாடையணிந்து, கழுத்தில் செவ்விய சிவந்த மாலை. உடலில் சிகப்பு சந்தனம் அழகுற மிளிர்ந்தது. கோடி கோடி மன்மதர்களையும் தோற்கச் செய்யும் மனம்கவர் அழகு. கோடிக்கணக்கான சந்திர நிலவின் குளிர்ச்சி. அவளே அனைத்தினுள்ளும் அந்தர்யாமியாக விளங்குபவள். அனைத்து பூதங்களுக்கும் ஒரே சாட்சி. பரப்பிரும்ம சொரூபிணி — இவ்வாறான மகாமாயையான இறைவி பேசலானாள்.

உமாதேவி கூறுகிறாள்—— “நானே பரம்பொருள், பரஞ்சோதி, பிரணவமான ஓங்கார சொரூபிணி. ஆண்—பெண் என்கிற இரட்டைத் திருமேனிகளும் நானே. நானே அனைத்தும். என்னை விடுத்து மற்றொன்றில்லை. மும்மூர்த்திகளே என்னெதிரில் செருக்குடன் நிற்க முடியாதபோது, மற்ற தேவர்கள் எப்படி நிற்க முடியும்? உருவமுள்ளது, உருவமற்றது எல்லாம் நானே. அனைத்து தத்துவங்களாகவும் விளங்குபவள். எனது கல்யாண குணங்கள் எண்ணற்றவை. நானே நித்ய சொரூபை. செயலும் காரணமும் நானே. சிலசமயம் பிராண வல்லபையான பெண்ணுருவாகவும், சிலசமயம் பிராண வல்லபனான ஆணாகவும் திருமேனி கொள்வேன். சிலபோது ஆண்பாதி பெண்பாதியான உமையொருபாகனாக அர்த்தநாரீ சொரூபனாக விளங்குவேன். நானே அனைத்து சொரூபங்களிலும் விளங்கும் சர்வேசுவரி. படைக்கும் கடவுளான பிரும்மதேவனும், காக்கும் கடவுளான ஸ்ரீவிஷ்ணுவும், அழிக்கும் கடவுளான ஸ்ரீருத்ரனும் நானே. அனைத்து உலகங்களையும் மாயையான மயக்கத்தில் ஆழ்த்தும் மகாமாயை நானே. காளி, லக்ஷ்மி, சரஸ்வதீ முதலிய அனைத்து சக்திகளும் கலைகளனைத்தும் எனது அம்சமே.

எனது சக்தி கொண்டுதான் நீங்கள் அனைவரும் அசுரர்களை வெற்றி கொண்டது. அனைத்து வெற்றிகளையும் அருளும் என்னையறியாத நீங்கள், வீணிலே ‘தாங்களே சர்வசக்தர்கள்’ என கர்வம் கொண்டீர்கள். பொம்மலாட்டக்காரன் மரப்பொம்மைகளை ஆட்டுவிப்பதுபோல் சர்வசக்தியான நானல்லவோ அனைத்து ஜீவராசிகளையும் ஆட்டுவிக்கிறேன். என்னிடம் கொண்ட பயத்தினால்தான் காற்று வீசுகிறது. அக்னி அனைத்தையும் எரிக்கிறான். லோகபாலகர்கள் என்னிடம் கொண்ட அச்சத்தினால்தான் தங்கள் தங்கள் காரியங்களை முறைப்படிச் செய்கிறார்கள். நான் சுதந்திரமானவள். எனது திருவிளையாடல்தான் சிலசமயம் தேவர்களான நீங்கள் வெல்வதும், சிலசமயம் அவுணர்கள் வெல்வதும். மாயை கடந்த அழிவற்ற எந்தப் பரமபதம் உண்டோ, எதை வேதங்கள் புகழ்ந்து கொண்டாடுகின்றனவோ, அப்பதமே எனது திருமேனிதான். ஸகுணம், நிர்குணம் என்ற இரண்டும் எனது சொரூபமே. ஸகுணம் மாயைக்காட்பட்டது. நிர்குண சொரூபம் மாயையைக் கடந்தது. இதை நன்கு புரிந்து கொள்ளுங்கள், கர்வத்தை விடுங்கள். தொன்றுதொட்டு விளங்கும் பிரகிருதியான என்னை அன்போடு பஜியுங்கள், துதியுங்கள்.”

உமா உவாச

பரம் ப்3ரஹ்ம பரம் ஜ்யோதி:

ப்ரணவத்3வந்த்3வரூபிணீ ।

அஹமேவாஸ்மி ஸகலம்

மத3ந்யோ நாஸ்தி கஶ்சந ॥

நிராகாராபி ஸாகாரா

ஸர்வதத்த்வஸ்வரூபிணீ ।

அப்ரதர்க்யகு3ணா நித்யா

கார்யகாரணரூபிணீ ॥

கதா3சித்3—த3யிதாகாரா

கதா3சித்—புருஷாக்ரு॒தி: ।

கதா3சிது34யாகாரா

ஸர்வாகாராஹமீஶ்வரீ ॥

விரஞ்சி: ஸ்ரு॒ஷ்டிகர்தாஹம்

ஜக3ந்மாதாஹமச்யுத: ।

ருத்3ர: ஸம்ஹாரகர்தாஹம்

ஸர்வவிஶ்வ—விமோஹிநீ ॥

காலிகா—கமலா—வாணீமுகா2:

ஸர்வா ஹி ஶக்தய: ।

மத3ம்ஶாதே3வ ஸம்ஜாதாஸ்—

ததே2மா: ஸகலா: கலா: ॥

மத்ப்ரபா4வாஜ்—ஜிதா: ஸர்வே

யுஷ்மாபி4ர்—தி3திநந்த3நா: ।

தாமவிக்ஞாய மாம் யூயம்

வ்ரு॒தா2 ஸர்வேஶமாநிந: ॥

யதா2 தா3ருமயீம் யோஷாம்

நர்தயத்யைந்த்3ரஜாலிக: ।

ததை2வ ஸர்வபூ4தாநி

நர்தயாம்யஹ—மீஶ்வரீ ॥

மத்34யாத்3 வாதி பவந:

ஸர்வம் த3ஹதி ஹவ்யபூ4க் ।

லோகபாலா: ப்ரகுர்வந்தி

ஸ்வஸ்வகர்மாண்யநாரதம் ॥

கதா3சித்3—தே3வவர்கா3ணாம்

கதா3சித்3—தி3திஜந்மநாம் ।

கரோமி விஜயம் ஸம்யக்

ஸ்வதந்த்ரா நிஜலீலயா ॥

அவிநாஶிபரம் தா4

மாயாதீதம் பராத்பரம் ।

ஶ்ருதயோ வர்ணயந்தே யத்—

தத்3ரூபம் து மமைவ ஹி ॥

ஸகு3ணம் நிர்கு3ணம் சேதி

மத்3ரூபம் த்3விவித4ம் மதம் ।

மாயாஶபலிதம் சைகம்

த்3விதீயம் தத3நாஶ்ரிதம் ॥

ஏவம் விக்ஞாய மாம் தே3வா:

ஸ்வம் ஸ்வம் க3ர்வம் விஹாய ச ।

4ஜத ப்ரணயோபேதா:

ப்ரக்ரு॒திம் மாம் ஸநாதநீம் ॥

— ஶிவபுரா. உமா ஸம். 49/27—38

தேவியின் கருணையும் இனிமையும் கொண்ட இவ்வசனங்களைக் கேட்ட தேவர்கள் மிகுந்த பக்தியோடு தலைசாய்த்து வணங்கி, அப்பரதேவதையைத் துதித்தனர். “அகில உலக நாயகியே! மன்னிக்க வேண்டும். பரமசிவையே! எங்கள் மீது கருணை கொள். தாயே! எங்களுக்கு இனி என்றென்றும் செருக்கு தோன்றாவண்ணம் அருள்புரிக.”

இதன்பின் தேவர்கள் கர்வத்தைத் தொலைத்தனர். முன்போலவே ஒன்றிய மனதுடன் உமாதேவியான இறைவியைப் பூசிக்கலாயினர். அந்தணர்களே! இதுவே உமாதேவி தோன்றிய வரலாறு. இதைக் கேட்கவே பரமபதம் கிட்டுகிறது.

 

அத்தியாயம் : ஐம்பது

துர்கமாசுரனைத் தேவி வதித்தல்; துர்கை, சதாக்ஷீ, சாகம்பரீ, பிராமரீ என்கிற பெயர்களைத் தேவி பெறுதல்

முனிவர்கள் கேட்கிறார்கள்—— பேரறிஞரே! சூதரே! ஸ்ரீதுர்கா பரமேசுவரியின் இனிய சரித்திரங்களைத் தினம்தினம் நாங்கள் கேட்க விரும்புகிறோம். ஆகவே, மிகவும் அற்புதமான அந்தச் சரித்திரங்களை மேலும் கூறுங்கள். தாங்களோ அனைத்துமறிந்தவர்கள். தங்களது திருவாக்கிலிருந்து வெளிப்படும் அமுதமொத்த திருக்கதைகளைக் கேட்டு, எங்களுக்குப் போதும் என்கிற நிறைவே வரவில்லை. மேலும் மேலும் கேட்கத் தூண்டுகிறது தங்களது திருவாக்கு.

சூதர் கூறுகிறார்—— முனிவர்களே! பெருந்திறல் படைத்த ‘ருரு’ என்கிற அசுரனின் புதல்வன் ‘துர்கமன்’ என்கிற அசுரன். அவன் பிரும்மதேவரிடமிருந்து வரங்களைப் பெற்று, வேதங்களை அபகரித்துக் கொண்டான். மேலும், தேவர்களாலும் வெல்ல முடியாத அளவிற்குப் பெரும் பலம் பெற்று, தேவர்களும் நடுங்கும்படியாக மண்ணுலகில் பல்வேறு தவறுகளைச் செய்தான். வேதங்கள் காணாமற்போனதால் (வைதிகமான) வேதநெறிகளுக்கான அனைத்துக் காரியங்களும் (வேள்வி முதலியன யாவும்) நஷ்டமாயின. அதனால் அந்தணர்களும் தேவர்களும்கூட தீயொழுக்கமுடையவரானார்கள். தான—தர்மங்கள் எங்குமே இல்லை. வேள்விகள் இல்லை. ஏன்? சிறிய சிறிய வேள்விகளான ஹோமங்கள்கூட இல்லை. எவரும் இவைகளைச் செய்யவில்லை. இதன் பயனால் பூமியில் நூறு வருடங்கள் மழையே இல்லை. மூவுலகங்களும் தவித்தன. எங்கும் ஒரே கூக்குரல். அனைத்து மக்களும் துன்பத்தில் ஆழ்ந்தனர். பசி—தாகம் அனைவரையும் வாட்டியது. குளங்குட்டைகள், தோட்டக் கிணறுகள், ஏரிகள், நதிகள், ஏன் கடலும் வற்றியது. மரம்—செடி—கொடிகள் அனைத்தும் வாடி உலர்ந்தன. மக்களனைவரும் துன்பத்தால் துவண்டனர். அவர்கள் படும் துன்பத்ததைக் கண்ட தேவர்கள் லோகமாதாவான மகாதேவியைச் சரணடைந்தனர்.

தேவர்களின் கதறல்—— “மகாமாயையே! மக்கள் அனைவரையும் காப்பாற்றுங்கள். தங்களுடைய சினத்தைத் தணித்துக் கொள்ளுங்கள். இல்லையேல் மக்களனைவரும் அழிவது உறுதி. கருணைக்கடலே! ஏழைப்பங்காளியே! முன்பு தாங்கள் சும்பன், பெருவலி படைத்த நிசும்பன், தூம்ராக்ஷன், சண்டன், முண்டன், பெருஞ்சக்தி வாய்ந்த ரக்தபீஜன், மது, கைடபன் மற்றும் மகிஷாசுரன் முதலிய அசுரர்களை வதைத்து எங்களைக் காக்கவில்லையா? அதேபோல் இந்த துர்கமாசுரனையும் வதித்து எங்களைக் காக்கக் கூடாதா? சிறுவர்களிடம் அடிக்கடி தவறுகள் நேரத்தான் நேரும். தாயைத் தவிர இவ்வுலகில் இத்தவறுகளை மன்னிப்பவர் யாருளர்? எப்பொழுதெல்லாம் தேவர்களுக்கும் அந்தணர்களுக்கும் துன்பம் நேருகிறதோ, அப்பொழுதெல்லாம் தாங்கள் உடனே திருவவதாரம் செய்து, அவர்களைக் காத்து உலகத்திற்கு இன்பம் தரவில்லையா?”

இவ்வாறு தேவர்கள் கதறி வேண்டுவதைக் கேட்ட கருணையே வடிவெடுத்த தேவி, உடனே எண்ணற்ற திருக்கண்கள் கொண்ட ஒரு திவ்வியமான திருமேனியை ஏற்று தரிசனம் அளித்தாள். அவளது திருமுகமாகிய தாமரை ஆனந்தத்தில் நன்கு அகன்று மலர்ந்திருந்தது. தனது நான்கு திருக்கரங்களிலும் முறையே, வில், அம்பு, தாமரை மற்றும் பலவிதமான காய்—கனிகளையும் ஏந்தியிருந்தாள். அப்பொழுது உலக மக்கள் படும் துன்பத்தைக் கண்டு, அவளது திருக்கண்களினின்றும் கருணையே ததும்பும் நீர் பெருகியது. அது பகலிரவாக ஒன்பது தினங்கள் நீடித்தது. ஆயிரமாயிரமாகக் கண்ணீர் தாரை பெருகியது. இக்கண்ணீரால் பயிர்ப்பச்சைகளும் மூலிகைகளும் நனைந்தன. இதனால், மக்கள் மனநிம்மதி பெற்றனர். நதிகளிலும் கடல்களிலும் நீர் நிரம்பியது. பூமியெங்கும் கந்த மூலங்களும் பழங்களும் முளைக்கலாயின. தேவி தூய மனம் படைத்த சான்றோர்கட்குத் தன் கைகளினாலேயே பழங்களைத் தந்தாள். பசுக்களுக்குப் பசும்புல் வழங்கினாள். மற்ற ஜீவராசிகளுக்கும் அதற்கான ஆகாரத்தைத் தோற்றுவித்து வழங்கினாள். தேவர்கள், அந்தணர்கள் மற்றும் மனிதர்களடங்கிய அகில ஜீவராசிகளும் மகிழ்ந்தன.

இப்பொழுது தேவி, “தேவர்களே! தங்களுக்கென இன்னும் என்ன காரியம் நான் செய்ய வேண்டும்? சொல்லுங்கள்” என தேவர்களைப் பார்த்துக் கேட்க, அனைத்து தேவர்களும் ஒன்றாகக் கூடி ஒருமுகமாக, “அன்னையே! தாங்கள் அனைத்து ஜீவராசிகளையும் மகிழ்ச்சி கொள்ளும்படிச் செய்தீர்கள். இனி, துர்கமாசுரன் அபகரித்துச் சென்ற வேதங்களை எங்களுக்குத் தயவு செய்து மீட்டுத் தாருங்கள்” என்று வேண்டினர். தேவியும், “தேவர்களே! அப்படியே செய்கிறேன். நீங்கள் உங்கள் இடத்திற்குச் செல்லுங்கள். இன்னும் கொஞ்ச காலத்திலேயே அவ்வேதங்கள் உங்களுக்கு கிடைக்குமாறு செய்கிறேன்” என்று திருவாய் மலர்ந்தருளினாள்.

இதைக் கேட்ட தேவர்கள் மிகவும் மகிழ்ந்தனர். அன்றலர்ந்த நீலத்தாமரையொத்த திருக்கண்களை உடைய லோகமாதாவை மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி, தங்கள் தங்கள் இருப்பிடம் திரும்பினர். உலகமனைத்தையும் ஈன்ற திருத்தாயன்றோ இறைவி. விண்ணுலகம், மண்ணுலகம், ஆகாயம் எங்கும் மகிழ்ச்சி தாண்டவமாடுவது கண்ட பயங்கரமான துர்கமாசுரன், தேவர்களின் பட்டணமான அமராவதியை நாற்புறமும் சூழ்ந்து கொண்டான்.

அப்பொழுது தேவி தேவர்களைக் காத்தருள, அவர்களைச் சுற்றி நாற்புறமும் ஒளிமயமான ஒரு சக்கர மண்டலத்தைத் தோற்றுவித்து, தான் அதிலிருந்து வெளியே வந்தாள். பின் தேவிக்கும் துர்கமாசுரனுக்குமிடையே பெரும் போர் துவங்கியது. இருபுறங்களிலிருந்தும் கவசங்களையும் துளைக்கக் கூடிய கூரிய அம்பு மழை பெய்யலாயிற்று. இச்சமயத்தில் தேவியின் திருமேனியிலிருந்து அழகிய திருமேனிகளுடன் காளி, தாரா, சின்னமஸ்தா, ஸ்ரீவித்யா, புவனேசுவரி, பைரவி, பகளாமுகி, தூம்ராக்ஷி, ஸ்ரீமத் திரிபுரசுந்தரீ, மாதங்கீ என்கிற பத்து மகாவித்யாரூபிணியான தேவிகள் கைகளில் அஸ்திர—சஸ்திரங்களோடு தோன்றினார்கள். இன்னும் எண்ணற்ற மாத்ருகா தேவிகளும் தோன்றினர். இவர்களனைவரது திருமுடிகளிலும் சந்திரகலை தரித்த முகுடங்கள் அமைந்திருந்தன. அவர்கள் மின்னலையொத்த ஒளி கொண்டிருந்தனர். இதன்பின் இந்த மாத்ரு கணங்களுக்கும் அசுரர்கட்குமிடையே பெரும் போர் துவங்கியது. இம்மாத்ரு கணங்கள் ஒன்றுசேர்ந்து ரௌரவன் அதாவது துர்கமாசுரனது நூறு அக்ஷௌஹிணீ சேனைகளையும் அழித்தது. இப்பொழுது தேவி முத்தலைச் சூலத்தினால் துர்கமனது தலையைக் கொய்து அவனை மாய்த்தாள். வேரிலிருந்து தனிப்படுத்தப்பட்ட மரம் போல் அவன் தரையில் சாய்ந்தான். இவ்வாறு துர்கமனை வதைத்த தேவி, அவன் கவர்ந்து சென்ற நான்கு வேதங்களையும் திரும்ப தேவர்களுக்கு அளித்தாள்.

அப்பொழுது தேவர்கள் துதித்து வேண்டலானார்கள்—— “அம்பிகையே! எங்களுக்காக எண்ணற்ற திருக்கண்கள் கொண்டு எங்களைக் காத்தருளினீர். ஆகவே, முனிவர்கள் தங்களை ‘சதாக்ஷீ’ என்று போற்றுவார்கள். தங்களுடைய திருமேனியிலிருந்து காய்கனிகளைத் தோற்றுவித்து அனைத்துலக மக்களையும் போஷித்துக் காத்ததால், தாங்கள் ‘சாகம்பரீ’ என்ற திருநாமத்துடன் புகழப்படுவீர்கள். சிவையே! துர்கமன் என்கிற அசுரனைக் கொன்று, வேதங்களை எங்களுக்குத் திரும்ப அளித்தாய். ஆகவே, கல்யாண ரூபிணியான தங்களை ‘துர்காதேவி’ என்று போற்றுவோம். யோகத்துயில் புரிபவளே! நமஸ்காரம். பெருவலி படைத்தவளே! வணக்கம். மெய்யறிவு நல்கும் பெருந்தகையே! வணக்கம். உலகுக்கெல்லாம் ஒரே தாயான தங்களுக்கு ஆயிரமாயிரம் வணக்கங்கள்.

எந்த இறைவி ‘தத்வமஸி’ (நீ அதுவாக இருக்கிறாய்) முதலிய மகாவாக்கியங்களால் குறித்துக் காட்டப்படுகிறாளோ, அகில கோடி கோடி பிரும்மாண்டங்கட்கும் தலைவியான அந்த அம்பிகைக்கு வணக்கங்கள் பலப்பல. எந்த இறைவியை வாக்கு—மனம்—உடலால் அடைய முடியாதோ, எவள் சூரியன், சந்திரன், அக்னி ஆகிய மூவரையும் தன் கண்களாகக் கொண்டவளோ, அந்த இறைவியை தாயே! உங்கள் பெருமைகளை அறிய இயலாத நாங்கள் எவ்வாறு துதித்துப் போற்றிப் பாட முடியும்? தீனர்களான எங்களையும் திருக்கண்களால் கடாக்ஷித்துத் தயை புரிய, தேவர்களது திருத்தாயான சதாக்ஷீ தேவியைத் தவிர, மற்ற யாரால்தான் முடியும்? தேவியே! தாங்கள் என்ன செய்ய வேண்டும் தெரியுமா? என்ன செய்தால் மூவுலகங்களும் எப்பொழுதும் துன்பங்களால் பீடிக்கப்படாமல் இருக்குமோ, அவ்வாறான முயற்சியைத் தாங்கள் மேற்கொள்ள வேண்டும். மேலும், எங்களது பகைவர்கள் அழிந்தொழிய வேண்டும்.”

தேவி கூறுகிறாள்—— தேவர்களே! தனது கன்றுக்குட்டியைக் கண்ட தாய்ப்பசு எவ்வாறு அன்பும் பாசமும் கொண்டு நிலைநில்லா மனதுடன் பரபரப்பாகக் கன்றை நோக்கி ஓடி வருமோ, அவ்வாறு உங்களனைவரையும் கண்ட நான் கவலையுடன் உங்களை நோக்கி ஓடி வருகிறேன். என் குழந்தைகளான உங்களைக் காணாத ஒவ்வொரு நொடியும் எனக்கு ஒரு யுகம் போலிருக்கிறது. உங்களுக்காக நான் எதையும் செய்வேன். ஏன், என் உயிரையும் கூடத் தருவேன். என்னிடம் பக்தி கொண்ட நீங்கள் என்றுமே கவலை கொள்ள வேண்டாம். உங்களது துன்பங்களைக் களைவதற்கென்றே நான் இருக்கிறேன். முன்பு எவ்வாறு உங்களுக்காக அசுரர்களை வதைத்தொழித்தேனோ, அதேபோல இனியும் அவர்களை வதித்து, உங்களைக் காப்பேன். சந்தேகமே வேண்டாம். இதுவே எனது பிரதிக்ஞை. திரும்பவும் சும்ப—நிசும்பர்கள் பிறப்பார்களேயானால், அப்பொழுது நான் கோகுலத்தில் புகழ் வாய்ந்த நந்தனது மனைவியான யசோதையின் திருவயிற்றில் பிறந்து, உரிய காலத்தில் அவ்வசுரர்களை வதிப்பேன். நந்தனது மகளாகப் பிறப்பதனால் என்னை ‘நந்தஜா’ என்று மக்கள் அழைப்பர். வண்டின் திருவுருவமேற்று ‘அருணன்’ என்னும் அசுரனை வதைக்கும்போது, இவ்வுலகம் என்னை ‘பிராமரீ’ என்றழைக்கும். பிறிதொரு சமயம் நான் பயங்கரமான பெருத்த திருமேனி கொண்டு அரக்கர்களை எப்பொழுது தின்று ஒழிப்பேனோ, அப்பொழுது ‘பீமாதேவி’ என்றழைப்பார்கள். எப்பொழுதெல்லாம் உலகினுக்கு அசுரர்களால் தீங்கு நேருமோ, அப்பொழுதெல்லாம் நான் திருவவதாரம் செய்து, உலகினுக்கு நலம் செய்வேன் என்பது உறுதி. ‘சதாக்ஷீ’ என்றழைக்கப்படும் தேவியே ‘சாகம்பரீ’ ஆகும். அவளே ‘துர்கை’யுமாம். மூன்று திருநாமங்களும் ஒரே தேவியைக் குறிப்பனவே ஆகும். ஒரே தேவி, மூன்று திருநாமங்கள். இவ்வுலகில் சதாக்ஷீ தேவியைக் காட்டிலும் தயவுள்ள தேவதை யாராவதுண்டா? ஏனெனில், மக்களின் துன்பம் கண்டு வருந்தி, ஒன்பது தினங்கள் தொடர்ந்து கண்ணீர் பெருக்கியவளாயிற்றே!

 

அத்தியாயம் : ஐம்பத்தொன்று

தேவியின் கிரியா யோக வர்ணனம்; தேவியின் கோவில் நிர்மாணம், திருவுருவச்சிலை அமைத்தல், திருவுருவச்சிலை பிரதிஷ்டை, பூசை, பராம்பிகையைத் தியானித்தல்; ஒவ்வொரு மாதமும் குறிப்பிட்ட திதிகளில் வரும் தேவியின் விரதம், உற்சவம், பூசை முதலியனவற்றின் பலன்; உமா ஸம்ஹிதையைக் கேட்பதன் பலன்

வியாசர் கேட்கிறார்—— ஸனத்குமாரரே! தாங்கள் பிரும்மதேவரின் திருமகன். அனைத்தும் அறிந்த பேரறிஞர். உமாதேவியைப் பற்றிய கிரியா யோகத்தைக் கேட்க விரும்புகிறேன். அந்தக் கிரியையான யோகத்தின் இலக்கணமென்ன? அதைக் கடைப்பிடிப்பதால் பெறலாகும் பயனென்ன? உமாதேவியைத் திருப்தி செய்யக் கூடிய செயல்களும் அதன் முறைகளும் என்ன? இவையனைத்தைப் பற்றியும் தயைகூர்ந்து கூறுங்கள்.

ஸனத்குமார மகரிஷி கூறுகிறார்—— வெகு புத்திசாலியான துவைபாயனரான வியாச முனிவரே! தாங்கள் எந்த ரகசியமான யோகத்தைப் பற்றிக் கேட்கிறீர்களோ, அவை முழுவதையும் கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேளுங்கள். ஸ்ரீமாதாவான தேவியின் உபாசனை மூன்று வகையானது. அவை ஞானயோகம், கிரியாயோகம், பக்தியோகம் என்பன. இவை மூன்றுமே இகபர நலன்களை அளிப்பவைதான். மனம் ஆன்மாவில் ஒன்றுபடுமானால், அது ‘ஞானயோகம்’. மனம் வெளி வஸ்துக்களில் ஈடுபாடு கொள்ளுமானால் அது ‘கிரியாயோகம்’. ஆன்மா தேவியோடு ஒன்றுபட்டதாகப் பாவித்து உருகுவதே ‘பக்தியோகம்’ எனப்படும். இம்மூன்று யோகங்களிலும் முதலில் கிரியா (கர்ம) யோகம் பற்றிக் கூறுகிறேன்.

கர்மத்திலிருந்து பக்தியும், பக்தியிலிருந்து ஞானமும், ஞானத்தினால் முக்தியும் கிடைக்கிறது என்று சாஸ்திரங்கள் உறுதிபடக் கூறுகின்றன. முனிவரே! மோட்சம் பெற முக்கிய காரணம் யோகமாகும். ஆனால், யோகநெறியில் தியானம் செய்வதற்கான உயர்ந்த சாதனம் (வழி) கிரியா (கர்ம) யோகமேயாகும். பிரகிருதியே ‘மாயை’ என்றறி. என்றுமுள்ள பிரும்மமே ‘மாயாவி’ அதாவது மாயையின் தலைவன் என்று தெரிந்து கொள். இவையிரண்டின் உண்மை சொரூபம் (நிலை) ஒன்றிலிருந்து மற்றொன்று தனிப்பட்டதன்று. அவையிரண்டும் ஒன்றே என்றறிபவன் உலகியல் தளைகளிலிருந்து விடுபட்டவனாகிறான்.

மாயாம் து ப்ரக்ரு॒திம் வித்3யாந்—

மாயாவி ப்3ரஹ்ம ஶாஶ்வதம் ।

அபி4ந்நம் தத்3வபுர்க்ஞாத்வா

முச்யதே ப4வப3ந்த4நாத் ॥

— ஶிவபுரா. உமா ஸம். 51/12

காளியான ஸத்யவதியின் மைந்தனே! கல், மரம் அல்லது மண்ணால் தேவியின் திருக்கோவிலைக் கட்டுபவன் பெறுகின்ற புண்ணியத்தைப் பற்றிக் கூறுகிறேன், கேள். நாள் தவறாமல் தினமும் யோகசாதனையின் மூலம் தேவியை ஆராதிப்பவனுக்குக் கிடைக்கும் உயர்ந்த பலனையே, தேவியின் திருக்கோயிலைக் கட்டுபவனும் பெறுகிறான். அவ்வாறு கோவில் கட்டும் தர்மவான் தனக்கு முன் ஆயிரம் தலைமுறைகளையும், தனக்குப் பின் ஆயிரம் தலைமுறைகளையும் முக்திக்கு இட்டுச் செல்கிறான். கோடி கோடி பிறவிகளில் செய்து சேர்த்த பாவங்கள் சிறிதோ, பெரிதோ எதுவானாலும், அது தேவியின் திருக்கோவிலைக் கட்டத் தொடங்கியதுமே அதே நொடியில் அழிந்துவிடுகின்றன. (கிழக்கே சமுத்திரத்தில் கலக்கும்) நதிகளில் கங்கை எப்படியோ, மேற்கே கடலில் கலக்கும் நதங்களில் சோணபத்ரா நதம் எப்படியோ, பொறுமையில் பூமி எப்படியோ, ஆழங்காண முடியாததில் கடல் எப்படியோ, அனைத்து கிரகங்களிலும் சூரியன் எப்படியோ, அதேபோல் தேவதைகள் அனைவரிலும் ‘ஸ்ரீபரா அம்பாவே’ உயர்ந்தவளாகக் கருதப்படுகிறாள். அனைத்து தேவதைகளிலும் இவளே முக்கியமானவள்.

இவ்வம்மைக்காகக் கோவில் கட்டுபவன், அவன் பிறவிதோறும் உயர்ந்தவனாகக் கருதப்படுவான், போற்றப்படுவான். காசி, குருக்ஷேத்திரம், பிரயாகை (அலகாபாத்), புஷ்கரம், கங்கை கடலில் கலக்குமிடம், நைமிசாரண்யம், அமரகண்டக பர்வதம், பரம புண்ணியமான ஸ்ரீசைலம், ஞானபர்வதம், கோகர்ணம், மதுரா, அயோத்தியா, துவாரகை முதலிய புண்ணியத் தலங்களிலோ அல்லது தனக்குகந்ததான ஏதாவதோர் இடத்திலேயோ தேவியின் திருக்கோவிலைக் கட்டுபவன், இவ்வுலகத் தளைகளிலிருந்து விடுபடுகிறான். கோவிலின் செங்கல் எத்தனை ஆண்டுகள் நிலைத்து அழியாமல் இருக்குமோ, அத்தனை ஆயிரமாண்டுகள் அவன் மணித்வீபத்தில் நிலையாக வாழ்கிறான்.

தேவியின் அழகான திருவுருவச்சிலையைச் செய்விப்பவன் நிச்சயம் தேவியின் உலகில் வசிப்பவன். மங்களமான ருதுவில், கிரகங்கள் நன்னிலையில் இருக்கையில், நல்லதொரு நட்சத்திரத்தில் தேவியின் திருவுருவச் சிலையைப் பிரதிஷ்டை செய்பவன், யோகமாயாவான அம்பிகையின் திருவருளால் அவன் பிறவிப்பயனைப் பெற்றவனாவான். இவ்வாறு பிரதிஷ்டை செய்பவன் கற்பகாலம் தொடக்கம் முதல் முடிவு வரை தன் குலத்தில் எத்தனை தலைமுறைகள் கழிந்தனவோ, இனி எத்தனை தலைமுறைகள் வருமோ, அத்துணை தலைமுறை பெரியோர்களையும் அவன் கடைத்தேற்றி வைக்கிறான்.

அகில உலகங்களையும் ஈன்றெடுத்த உலக நாயகியான தேவியைச் சரணடைந்தவனைச் சாதாரண மனிதனாக எண்ணாதே. அவன் சாட்சாத் தேவியின் கணங்களில் ஒருவனே. எவன் ஓடியாடும் போதும், தூங்கும் போதும், விழித்திருக்கும் போதும், நிற்கும் போதும், அதாவது எந்நேரமும் இரு எழுத்துக்கள் கொண்ட ‘உமை’ என்கிற திருநாமத்தைச் சொல்லி வருகிறானோ, அவன் தேவியின் கணத்தைச் சேர்ந்தவனே ஆவான். தினமும் நன்மலர் கொண்டு தூப தீபம் காட்டி தேவியை ஆராதிப்பவன் தேவியின் உலகு புகுவான். தேவியின் திருத்தலத்தைக் கோமயம், மண் கொண்டு சுத்தி செய்பவனும் அல்லது பெருக்கி மெழுகுபவனும் தேவி உலகு செல்வான். திருக்கோயிலைக் கட்டுபவனது திருக்குலத்து மக்களை உமாதேவி எப்பொழுதும் ஆசீர்வதித்துக் காக்கிறாள். என்ன ஆசி வழங்குகிறாள் தெரியுமா? “இவர்கள் எனது மக்கள். ஆதலால் எனது பக்தி செய்தவண்ணம் நூறு ஆண்டுகள் நலமுடன் வாழட்டும். இவனுக்கு என்றும் எங்கும் ஒரு துன்பமும் வரக்கூடாது” என்று ஆசி வழங்குவாள். தேவியின் திருவுருவச்சிலையை அமைப்பவனது பத்தாயிரம் தலைமுறை மக்கள் மணித்துவீபத்தில் நலமுடன் வாழ்வார்கள். இவ்வாறு திருக்கோயில் அமைத்து, அதில் திருவுருவச்சிலையை நிறுவி, நித்தம் நித்தம் தவறாது பூசை செய்து வருபவன் என்னென்ன விருப்பங்களை வேண்டுகிறானோ, அவையனைத்தையும் பெறுகிறான்.

பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட ஸ்ரீதேவியின் திருவுருவச்சிலைக்குத் தேனும் நெய்யும் கலந்து திருவபிடேகம் செய்பவனது புண்ணிய பலன்களை எவன்தான் கணக்கிட்டுச் சொல்ல முடியும்? நறுமணச் சந்தனம், அகரு, பச்சைக் கற்பூரம், ஜடாமாஞ்சி, கோரைக்கிழங்கு முதலியன கலந்த ஜலம் மற்றும் ஒரே நிறமுள்ள காராம்பசுவின் பால் கொண்டு தேவிக்குத் திருமஞ்ஜனம் செய்து அஷ்டாதசாங்கம் (பதினெட்டு மூலிகைகள்) கொண்டு வேள்வி புரிந்து, நெய் தீபம், கற்பூரம், ஊதுபத்திகள் கொண்டு ஆரத்தி செய்யவேண்டும். தேய்பிறையில் அஷ்டமி, நவமி, அமாவாசை தினங்களில் அல்லது வளர்பிறையில் பஞ்சமி, தசமி திதிகளில் மணமுள்ள பூ, மணமுள்ள சந்தனம் கொண்டு பதினாறு உபசாரங்களுடன் இறைவியைப் பூசிக்க வேண்டும். அப்பொழுது ருக்வேதத்தில் உள்ள ராத்திரீ சூக்தம், தேவி சூக்தம், ஸ்ரீசூக்தம் ஆகியவற்றை ஓதவேண்டும். தேவியின் மூலமந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும்.

விஷ்ணுக்ராந்தி, துளசி தவிர மற்ற எல்லா புஷ்பங்களும் தேவிக்கு உகந்தவை. தாமரைப்பூ மிகமிக விருப்பமானது. பொன் மலரினாலோ, வெள்ளி மலரினாலோ இறைவியைப் பூசிப்பவன் கோடிக்கணக்கான சித்திகள் நிறைந்துள்ள தேவியின் திருவுலகில் வாசம் செய்வான். தேவீ உபாசனை செய்பவன் பூசை முடிவில், தன் தவறுகளை (அபராதங்களை) தேவியிடம் கூறி மன்னிப்பு கேட்க வேண்டும். “அனைத்துலகங்களுக்கும் பரமானந்தத்தை அருளும் பரமேசுவரியே! மகிழ்ச்சி கொண்டு என் மேல் தயை புரிய வேண்டும்” என்று உருகி வேண்டிக் கொள்ள வேண்டும்; நன்கு துதிக்க வேண்டும்; மந்திரங்களை ஓதவேண்டும்; தேவியின் பஜனை செய்யவேண்டும். பின்பு பின்வருமாறு தியானிக்க வேண்டும்—— “சிங்கத்தின் மீதேறிப் பக்தர்கட்கு விரும்பிய பலனைத் தரும் வரத—அபய முத்திரைகளைக் காட்டியவளாய், இனிதாக விளங்கும் ஸ்ரீபராம்பிகையைத் தியானிக்கிறேன்.” பின் நல்ல பட்சணங்களையும் பழங்களையும் நிவேதனம் செய்ய வேண்டும். நல்ல இனிய பட்சணங்களை நிவேதனம் செய்பவன் பாவங்களாகிற சேறு கழுவப்பட்டுத் தூயவனாகிறான்.

சித்திரை மாத வளர்பிறை திருதீயை திதியில் பவானி தேவியைக் குறித்து விரதம் இருப்பவன், அவன் பிறவி என்னும் தளையிலிருந்து விடுபட்டு பரமபதம் பெறுகிறான். உண்மை தெரிந்த அறிஞன் இந்தத் திருதீயையில் தேவிக்கு டோலோத்ஸவம் (ஊஞ்சல் உற்சவம்) செய்து, சிவனையும் பார்வதியையும் பூசிப்பான். அவ்வாறு ஊஞ்சல் உற்சவம் செய்யும்போது நறுமணம் மிக்க புஷ்பங்கள், நல்ல குங்குமம், வஸ்திரம், பச்சைக்கற்பூரம், அகரு, சந்தனம், தூபம், தீபம், நைவேத்தியம், நல்ல மலர்மாலைகள், மற்றுமுள்ள நறுமணப் பொருட்களை உபயோகிக்க வேண்டும். எவன் ஒவ்வொரு வருடமும் செய்முறை தப்பாது அந்த திருதீயைத் திதியில் தேவியின் விரதத்தையும் ஊஞ்சல் உற்சவத்தையும் செய்கிறானோ, அவனுக்கு இறைவி விரும்பியதெல்லாம் அளிப்பாள் என்பது நிச்சயம்.

வைகாசி மாத வளர்பிறையில் வரும் அக்ஷய திருதீயை திதியில் சோம்பலின்றித் தேவியை ஆராதிக்க வேண்டும். அன்றைய தினம் மல்லிகை, மாலதீ, சம்பகம், ஜாஜீ புஷ்பம், பந்தூகபுஷ்பம், தாமரை முதலிய மலர்களால் சிவனுடன் சேர்ந்துள்ள கௌரிதேவியை அர்ச்சிப்பதால் பல கோடி பிறவிகளில் மனோ—வாக்—காயங்களால் செய்த பாவங்கள் நசிக்கப் பெற்று, அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்கிற நால்வகை புருஷார்த்தங்களையும் குறைவின்றிப் பெறுவான்.

ஆனி மாத வளர்பிறை திருதீயை திதியில் விரதமிருந்து அம்பிகையைப் பூசிப்பவனுக்குக் கிடைக்கக் கூடாதது என்று எதுவுமே கிடையாது. ஆடி மாத சுக்லபக்ஷ திருதீயையில் தன் சக்திக்குத் தக்கவாறு தேவியின் தேரோட்டத்தைச் செய்ய வேண்டும். தேரோட்ட விழா தேவிக்கு மிகவும் பிடித்தமான திருவிழா. அது எப்படித் தெரியுமா? பூமியே தேர். சந்திர—சூரியர்கள் இரு சக்கரங்கள். நான்கு வேதங்களும் நான்கு குதிரைகள். பிரும்மதேவரே தேரோட்டி. இவ்வாறாக இரத்தினங்களிழைத்த தேராகக் கற்பனை செய்து கொண்டு, அதைப் பூமாலைகள், தோரணங்கள், கொடிகள், ஜண்டாக்களால் அலங்கரித்துள்ளதாகக் கற்பனை செய்து கொள்ள வேண்டும். இவ்வாறு அலங்கரிக்கப்பட்ட தேரில் ஸ்ரீமகாதேவியான அம்பிகையை எழுந்தருளச் செய்ய வேண்டும். இப்பொழுது சர்வாபரண பூஷிதையான லோகமாதா உலகைக் காத்தருளவே, இந்தத் தேரில் நேரில் வந்து அமர்ந்திருக்கிறாள் என்று நினைக்க வேண்டும்.

தேர் நிதானமாக ஊர்ந்து வரும்போது ‘ஜய, ஜய’ என்று ஜயகோஷம் செய்து, ‘பாஹி தே3வி ஜநாநஸ்மாந் ப்ரபந்நாந் தீ3நவத்ஸலே ।’ — ‘ஹே தேவி! ஏழைகளிடம் அன்பு கொண்டவளே! தங்களையே சரணமடைந்த எங்களைக் காத்தருள்’ என்று வாழ்த்தி வேண்டித் துதிக்க வேண்டும். தேர் ஓடும்போது பலப்பல வாத்தியங்களை வாசிக்கச் செய்ய வேண்டும். கிராமமோ, நகரமோ அதன் எல்லை வரை ரதத்தை ஓட்டிச் சென்று, அங்கு ரதத்தை நிறுத்திப் பூசித்துப் பின் தேரைப் புறப்பட்ட இடமான தேர் நிலைக்குக் கொண்டு சேர்க்க வேண்டும். பின் பன்முறை தேவியை வணங்கிப் பிரார்த்திக்க வேண்டும். இவ்வாறு விழா எடுப்பவன் இவ்வுலக இன்பங்கள் அனைத்தையும் பெற்று முடிவில் தேவியின் திருவுலகம் புகுவான்.

ஆவணி மற்றும் புரட்டாசி மாதங்களில் வரும் வளர்பிறை திருதீயை திதியில் அம்பாளை ஆராதிப்பவன், இவ்வுலகில் மக்கட்செல்வம், பொருட்செல்வம் பெற்று இனிய சுகங்களையும் அடைந்து, முடிவில் அனைத்துலகங்களுக்கும் மேலே விளங்கும் தேவியின் உலகான மணித்வீபத்தை அடைவான்.

புரட்டாசி முடிவிலோ அல்லது ஐப்பசி மாதத் தொடக்கத்திலோ வரும் வளர்பிறையில் நவராத்திரி விரதத்தை அனுஷ்டிக்க வேண்டும். இதனால் விரும்பிய பயனைப் பெறலாம் என்பதில் ஐயமேயில்லை. இதன் பெருமையை நான்கு முகங்கள் கொண்ட பிரும்மதேவனோ, ஐந்து முகங்கள் கொண்ட சிவபெருமானோ, அறுமுகத்தனான முருகப்பெருமானோ கூடச் சொல்ல முடியாது. பின் வேறு எவர்தான் சொல்ல முடியும்?

(ஒப்புநோக்குக:—

ஸ்ரீசங்கரபகவத்பாதாள் ‘ஆனந்தலஹரீ (1)’ என்னும் துதியில் இதே கருத்தைக் கூறுவதைக் காண்க——

4வாநி ஸ்தோதும் த்வாம்

ப்ரப4வதி சதுர்பி4ர்ந வத3நை:

ப்ரஜாநாமீஶாநஸ்த்ரிபுர—

மத2ந: பஞ்சபி4ரபி ।

ந ஷட்பி4: ஸேநாநீர்த3ஶஶத—

முகை2ரப்யஹிபதி—

ஸ்ததா3ந்யேஷாம் கேஷாம்

கத2ய கத2மஸ்மிந்நவஸர: ॥)

முனிசிரேஷ்டர்களே! இந்த நவராத்திரி விரதத்தை அனுஷ்டித்து, ‘விரதன்’ என்னும் மன்னனது மகனான சுரத மன்னன், இழந்த தன் அரசைத் திரும்பப் பெற்றான். அயோத்தி மன்னன் துருவசந்தியின் திருக்குமாரனான சுதர்சனன், தன் சிறிய பாட்டனாரால் அபகரிக்கப்பட்ட தனது அரசை மீண்டும் பெற்றது இந்நவராத்திரி விரதத்தாலே. இதேபோல் இவ்விரதத்தை அனுஷ்டித்த ‘சமாதி’ என்கிற வைசியர் மெய்ஞ்ஞானம் பெற்று, உலகத் தளைகளை உதறித் தள்ளி முக்தி பெற்றார். இம்மாத வளர்பிறையில் வரும் திருதீயை, பஞ்சமி, ஸப்தமி, அஷ்டமி, நவமி மற்றும் சதுர்த்தசி திதியில் தேவி பூசை செய்பவனது விருப்பங்களையெல்லாம் இறைவி நிறைவேற்றி வைக்கிறாள்.

கார்த்திகை, மார்கழி, தை, மாசி, பங்குனி மாதங்களின் சுக்லபக்ஷ திருதீயையில் விரதமிருந்து, சிவப்பு அரளி முதலிய வாசனைப்பூக்களால் அர்ச்சித்து, நறுமண தூபங்காட்டி, நல்ல நிவேதனங்களைப் படைப்பவன் அனைத்து நலன்களையும் பெறுகிறான். பெண்கள் தங்கள் சௌபாக்கியம் நிலைக்கவும், ஆண்கள் நல்ல படிப்பு, செல்வம், மக்கள் — இவற்றைப் பெறுவதற்காகவும் இவ்விரதத்தை அனுஷ்டிக்க வேண்டும். இன்னும் உமாமகேசுவர விரதம் முதலிய பல விரதங்களையும் முக்தி விழைபவன் கட்டாயம் செய்ய வேண்டும்.

முனிவர்களே! இதுவரை கூறிய உமா ஸம்ஹிதை மிகப் புண்ணியமானது. சிவபக்தியை வளர்ப்பது. இதில் பலப்பல கதைகள் உள்ளன. இந்த ஸம்ஹிதை இகபர நலன்கள் அளிப்பது. இதை ஒன்றுபட்ட மனதோடு படிப்பவன், கேட்பவன், பிறருக்குச் சொல்பவன் ஆகிய அனைவரும் உத்தம கதியைப் பெறுவார்கள். எவரது வீட்டில் அழகிய எழுத்துக்களால் எழுதப்பட்ட கைப்பிரதி தினமும் பூசிக்கப்படுகிறதோ, அவன் அனைத்து விருப்பங்களையும் முழுமையாகப் பெறுகிறான். அவர்கட்கு பூத—பிரேத—பிசாசங்களால் எந்தத் தொல்லையும் இருக்காது. அவன் நிச்சயம் பிள்ளை, பேரன் என்று அனைத்துச் செல்வங்களையும் பெறுகிறான். ஆகவே, இறைவியான அம்பிகையின் பக்தியையும் திருவருளையும் வேண்டுபவன் தினமும் புண்ணியமான இந்த உமா ஸம்ஹிதையைப் பாராயணம் செய்ய வேண்டும்; காதாரக் கேட்கவும் வேண்டும்.

உமா ஸம்ஹிதை முற்றிற்று.

॥ ஸ்ரீசிவமயம் ॥

கைலாஸ ஸம்ஹிதை

அத்தியாயம் : ஒன்று

வியாசரும் சௌனகாதி மகரிஷிகளும்

நம: ஶிவாய ஸாம்பா3

ஸக3ணாய ஸஸூநவே ।

ப்ரதா4நபுருஷேஶாய ஸர்க3

ஸ்தி2த்யந்தஹேதவே ॥

— ஶிவபுராணம், கைலாஸ ஸம்ஹிதை 1/1

எந்த இறைவன் பிரதானம் என்கிற பிரகிருதிக்கும், புருஷனான பகவானுக்கும் நியந்தாவோ (செயல் செய்யத் தூண்டுபவரோ), படைத்தல்—காத்தல்—அழித்தல் என்கிற முத்தொழில்கட்கும் காரணமானவரோ, எவர் தனது சிவகணங்கள் சூழ, தனது குமாரர்களான கணபதி—முருகனுடன் சேர்ந்து தனது மனைவியான பார்வதீபிராட்டியுடனும் கூடியவராகக் காட்சி தருகிறாரோ, அந்தப் பரம்பொருளான சிவபெருமானுக்கு நமஸ்காரம்.

ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள்—— சூத மகரிஷியே! இதுவரை மனதைக் கவரக் கூடிய (பல கதைகளும் உபாக்கியானங்களும் நிறைந்த) ‘உமா ஸம்ஹிதை’ என்னும் பகுதியைக் கேட்டோம். இனி சிவப்பரம்பொருளைப் பற்றிய மெய்யறிவை ஊட்டக்கூடிய ‘கைலாஸ ஸம்ஹிதை’ என்னும் சிவபுராணப் பகுதியைக் கேட்க விரும்புகிறோம். ஆகவே, தயவு செய்து கூறவேண்டுகிறோம்.

வியாச முனிவர் கூறுகிறார்—— குழந்தைகளே! சிவதத்துவத்தை விளக்கும் உயர்ந்த கைலாஸ ஸம்ஹிதையை உங்களிடம் கொண்ட அன்பினால் கூறுகிறேன். நீங்கள் பக்தியுடனும் ஆதரவுடனும் கேட்க வேண்டும்.

முன்பொரு சமயம் இமயமலையின் தாழ்வரைகளில் தவம் செய்து கொண்டிருந்த முனிவர்கள் (மிகுந்த தேஜஸ் கொண்டிருந்தவர்கள்) வாராணசி க்ஷேத்திரமான காசியம்பதிக்கு வந்து, மணிகர்ணிகை கட்டத்தில் (படித்துறையில்) கங்கையில் நீராடி, முறைப்படி தேவர்களுக்கான தர்ப்பணங்களைச் செய்து, கங்கையைப் பூஜித்து, ஸ்ரீகாசி விசுவநாத சுவாமியைத் தரிசனம் செய்தார்கள். அவர்கள் வேதங்களை நன்கறிந்தவர்களாதலால் ‘சதருத்ரீயம்’ என்கிற ஸ்ரீருத்ர மந்திரங்களால் இறைவனைத் துதித்து, தங்கள் பிறவிப்பயனைப் பெற்றதாக மகிழ்ந்தார்கள். அப்பொழுது அங்கு சூதபுராணிகர் வந்தது கண்டு மகிழ்ந்த முனிவர்கள், அவருக்கு உபசார மரியாதைகள் செய்து கேட்கலானார்கள்.

முனிவர்கள் கேட்கிறார்கள்—— “அனைத்துமறிந்த சிவபக்தரான சூதபுராணிகரே! அனைத்துலகினுக்கும் குருவாக விளங்கும் பகவான் வியாசாசார்யார் புராணங்களைப் பிரவசனம் செய்யும் குரு பீடத்தில் தங்களையன்றோ அபிஷேகம் செய்து நியமித்துள்ளார். ஆகவே, வேதங்களின் மறைபொருளை விளக்கும் புராணங்கள் அனைத்தும் தங்கள் மனதில் குடிகொண்டுள்ளன. வேதங்கள் பிரணவத்திலிருந்து தோன்றின. அந்தப் பிரணவத்தின் பொருளோ பரமசிவன். சிவப்பரம்பொருளின் தன்மையே தங்களது மனதில் நிலைகொண்டுள்ளது. ஆகவே, தங்களது திருமுகத் தாமரைகளிலிருந்து பெருகிவரும் மகரந்த மணம் கொண்ட பிரணவப் பொருளான அமுதத்தைப் பருகி, உலகியல் நோயிலிருந்து விடுபட விரும்புகிறோம். தங்களைக் காட்டிலும் எங்களுக்கு வேறு குரு ஏது? ஆகவே, சிவப்பரம்பொருளின் உயர்ந்த பாவனையை (சொரூபத்தை)த் தயவு செய்து கூறவேண்டும்.”

இவ்வாறு முனிவர்கள் வேண்டவே, வியாச முனிவரின் பிரியமான சீடரும் சிறந்த வித்வானுமான சூதபுராணிகர், ஸ்ரீமகாகணபதி, முருகப்பெருமான், சிவப்பரம்பொருள், பார்வதீபிராட்டி, சிலாத முனிவரின் திருக்குமாரரும் சுயஶஸ் என்பவளின் கணவருமான நந்தியெம்பெருமான், ஸனத்குமாரர் மற்றும் தன் குருவான ஸ்ரீவியாச முனிவர் ஆகியோரை வணங்கிக் கூறத் தொடங்கினார்.

சூதர் கூறுகிறார்—— முனிவர்களே! நீங்கள் பாவமற்றவர்கள்; பெருமைமிக்க சான்றோர்கள். தீயவர்கள் எப்பாடுபடினும் பெற இயலாத உறுதியான சிவசிந்தனை உங்களுக்குக் கிடைத்துள்ளது. பராசர முனிவரின் திருமகனாரும், எனது குருவுமான ஸ்ரீவியாச பகவான், முன்பொரு சமயம் நைமிசாரண்யவாசிகளான முனிவர்களுக்கு, நான் இப்பொழுது உங்களுக்குக் கூறப் போவதைக் கூறியுள்ளார். அதைக் கேட்ட நொடியிலேயே சிவபக்தி தோன்றிவிடும்.

ஸ்வாரோசிஷ் மன்வந்தரத்திலே நைமிசாரண்யத்தில் வசிக்கும் முனிவர்கள் ஒரு பெரிய ஸத்ரயாகத்தைச் செய்தார்கள். அவ்வேள்வியில் ஸ்ரீருத்ரனே முக்கிய தேவதை. அச்சமயம் அவர்கள் எதிர்நோக்கியிருந்தவாறு ஸ்ரீவியாச பகவான் அங்கு தோன்றினார். மகிழ்ந்த அம்முனிவர்கள் அவருக்கும் பொன்மயமான ஆசனத்தை அளித்து அமர்த்தி, அர்க்யம், பாத்யம் முதலியன தந்து உபசரித்தனர்.

வியாசர் கேட்கிறார்—— முனிவர்களே! நலம்தானே? வேள்வியின் தலைவரான சிவபெருமானை நீங்கள் நன்கு பூஜித்தீர்களா? இப்பூசனையும் வேள்வியும் செய்ததன் கருத்தென்ன? இதென்ன முக்தி பெறுவதன் பொருட்டா?

முனிவர்கள் கூறுகிறார்கள்—— வேத வியாசரே! தாங்களோ ஸ்ரீமந்நாராயணரது அம்சபூதர். அனைத்து கலைகளுக்கும் கொள்ளிடம். வேதம் புகழும் சர்வ ஜகன்னாதரான ஸ்ரீபரமசிவனாரது அருளுக்கு ஒரே நிலைகளம் தாங்கள். தங்களைத் தரிசித்த நாங்கள் புண்ணியம் செய்தவர்கள். தங்கள் திருவடித் தாமரைகளில் பெருகும் அமுதத்தின் சுவையையே சுவைக்கும் வண்டுகள் நாங்கள். சிவப்பரம்பொருளின் திருமேனியான, அதாவது வேதங்களின் முழுப்பொருளான ‘ஓம்’ எனும் பிரணவத்தின் உண்மைப்பொருளை அறிய ஆவல் கொண்டு இங்கு ‘தீர்க்கசத்ரம்’ எனும் வேள்வியைத் தொடங்கியுள்ளோம்.

சிவப்பரம்பொருளின் உண்மை சொரூபத்தை அறியாத நாங்கள் வருந்தத்தக்கவர்களன்றோ? சிறுமதியாளர்களான எங்களது ஐயங்களைத் தாங்கள்தான் தீர்த்து வைக்க வேண்டும். ஆழங்காணவியலாத (கடத்தற்கரிதான) மயக்கம் அதாவது அறியாமை என்னும் பெருங்கடலில் வீழ்ந்து மூழ்கிக் கொண்டிருக்கும் அறிவிலிகளான எங்களது ஐயங்களைப் போக்குவிப்பவர், தங்களைத் தவிர மூவுலகிலும் வேறு எவருமிலர். ஆகவே, கருணைக்கடலான தாங்கள்தான் சிவபக்தியின் தத்துவங்களை அறிய ஆவல் கொண்டுள்ள எங்களைச் சிவஞானம் என்னும் தோணி கொண்டு இவ்வறியாமைக் கடலிலிருந்து மீட்டுக் கரை சேர்க்க வேண்டும்.

வேதக்கடலைக் கடந்த முனிவர்கள் இவ்வாறு வேண்டவே, அனைத்து வேதங்களின் உட்கருத்தை நன்கறிந்த சுக முனிவரின் தந்தையான வியாச பகவான் அனைத்து வேதங்களின் சாரமான பிரணவமான பரமேசுவரனைத் தன் இதயகமலத்தில் தியானித்து மகிழ்ச்சியோடு கூறலானார். பிரணவப் பொருள் சம்சாரக்கடலை வற்றடிப்பதன்றோ!

 

அத்தியாயம் : இரண்டு

இறைவனும் இறைவியும் உரையாடுதல்

வியாச முனிவர் கூறுகிறார்—— அந்தணர்களே! நீங்கள் இப்பொழுது கேட்டது மிகவும் உத்தமமானது. ஏன் தெரியுமா? பிரணவத்தின் பொருளை விளக்கும் சிவஞானம் கிடைத்தற்கரியதாயிற்றே! சிவப்பரம்பொருள் எவரிடத்தில் அன்பு கொள்கிறாரோ, அவருக்குத்தான் சிவபிரானைப் பற்றிய மெய்யறிவு தோன்றும். சிவபக்தி இல்லாதவருக்குத் தோன்றுமா? நீங்கள் ‘தீர்க்கசத்ரம்’ என்னும் பெருவேள்வியைச் சிவபிரானைக் குறித்து செய்வதால், இறைவனும் இறைவியுமாகச் செய்த உரையாடலில் வந்த ஓர் இதிகாசத்தை, இப்பொழுது நான் உங்களுக்குக் கூறுவேன். அகில உலக நாயகியான இறைவி சிவநிந்தை செய்த தனது தந்தையின் வேள்வியில் தன்னுடலைத் தியாகம் செய்து, இமவானின் மகளாகத் தோன்றினாள் அல்லவா? அவள் நாரத உபதேசத்தினால் சிவபிரானைத் துதித்துத் தவம் இயற்றி, அவரையே பதியாகப் பெற்றாள். அப்பொழுது ஒரு சமயம் இறைவனிடம் இறைவி வினவலானாள்.

பார்வதீ கேட்கிறாள்—— “பரமேசுவரா! ஐந்தொழில் புரிந்திடும் மெய்யறிவே! இறை அடியாருக்கு எளியவரே! அமுத சொரூபியே! தங்களைத் தக்ஷன் (எனது தந்தை) நிந்தித்ததால், அது பொறுக்காத நான் என் உடலை வேள்வித் தீயிற்கு இரையாக்கி, இப்பொழுது இமவான் மகளாகப் பிறந்துள்ளேன் என்பதும் தங்களது திருவுள்ளம்தானே. மந்திர தீக்ஷையளித்து என்னைத் தூயவளாக்க வேண்டுகிறேன்.”

இதைக் கேட்ட இறைவன் மனமகிழ்ச்சி கொண்டு பேசலானார்.

மகாதேவர் கூறுகிறார்—— “இவ்வாறு உனக்கொரு எண்ணம் தோன்றியதே. அதுவே புகழத்தக்கது. கயிலைமலை சென்றதும் உன் விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவேன்.”

இவ்வாறு கூறிய இறைவன் கயிலை சென்றவுடன் பிரணவம் முதலிய அகில மந்திரங்களையும் இறைவிக்கு உபதேசித்து சிவதீக்ஷை செய்து வைத்தார். பின் இருவரும் தேவ உய்யானவனத்திற்குச் சென்றனர். அங்கு சுமாலினீ முதலிய அன்புத்தோழிகள், கற்பகத்தருவின் நறுமணம் மிக்க மலர்களால் இறைவியை அலங்கரித்தனர். உமையொருபாகனான இறைவனும் இறைவியும் அகில உலக நலனுக்காக, வேதங்களின் பொருளை நன்கு விளக்கும் நற்கதைகளைப் பற்றி உரையாடினர்.

அப்பொழுது தேவி இறைவனிடம் கேட்கலானாள்—— “இறைவா! பிரணவத்தோடுகூடிய பலப்பல மந்திரங்களை எனக்கு உபதேசித்தீர்கள். இப்பொழுது அந்தப் பிரணவத்தின் உண்மைப்பொருளைக் கேட்க விரும்புகிறேன். பிரணவம் எவ்வாறு தோன்றியது? ஏன் அதைப் பிரணவம் என்கின்றனர்? அதன் மாத்திரைகள் எவ்வளவு? வேதம் முதலியன எவ்வாறு உச்சரிக்கப்படுகின்றன? இதன் தேவதைகள் எவ்வளவு பேர்? வேதத்தின் தொடக்கத்தில் இதை ஏன் கூற வேண்டும்? கிரியைகள் எவ்வளவு விதம்? அவை தெரிந்தும் தெரியாததுமாக இருப்பது ஏன்? இம்மந்திரத்தில் ஐந்து பிரும்மங்கள் எப்படி வரிசையாக உள்ளன? எத்தனை கலைகள் உள்ளன? உலகத்தையே தனதாகக் கொண்டது எப்படி? வாச்யம், வாசகம் (சொல், பொருள்) — இவை இரண்டிற்கும் தொடர்புடைய இடங்களென்ன? இந்தப் பிரணவத்தை அறிய அதிகாரி (பக்குவப்பட்ட ஜீவன்) யார்? இதன் விஷயம் (சொல்லப்படும் பொருள்) என்ன? இதை உபாசிப்பவனின் சொரூபம் என்ன? உபாசனத்தின் ஸ்தானம் எது? இதனால் உபாசிக்கப்படும் வஸ்துவின் உண்மை சொரூபம் என்ன? இதை உபாசிப்பதால் யாது பயன்? இதை அனுஷ்டிக்கும் விதிமுறை என்ன? இதைப் பூஜிப்பது எப்படி? பூஜை செய்ய வேண்டிய மண்டலம் எது? இறைவா! இதன் ரிஷி யார்? நியாஸம், ஜபம் செய்வதன் விதிமுறைகள் என்ன? பூஜை முறை என்ன? இவற்றையெல்லாம் அறிந்து கொள்ள விரும்புகிறேன். என் மேல் கருணை உண்டானால் தயவு செய்து கூறுங்கள்.” இவ்வாறு தேவி கேட்கவே சந்திரகலை தரித்த இறைவன், தேவியைப் புகழ்ந்து கூறலானார்.

 

அத்தியாயம் : மூன்று

துறவற வரைமுறை

இறைவன் கூறுகிறார்—— “நீ கேட்டவையனைத்தையும் கூறுகிறேன். இதைக் கேட்பதால் ஜீவன் சிவனாகுவான். என்னைப் பற்றிய மெய்யறிவு என்பது பிரணவத்தின் பொருளை உணர்வதேயாகும். பிரணவ மந்திரமே அனைத்து வித்யைகட்கும் பிறப்பிடம். பெரிய ஆலமரத்தின் விதை சிறிதுதானே. அதைப் போலத்தான் பிரணவம் மிகவும் சூக்ஷ்மமானது, நுண்ணியது. ஆனால், பொருள் விரிவு கொண்டது. இதுவே வேதத்தின் முதல்; வேதங்களின் கருப்பொருள். முக்கியமாக எனது சொரூபமே இது. முக்குணங்களையும் கடந்தவன் நான். அனைத்தையும் ஆட்டி வைப்பவன் நான். அனைத்தும் அறிந்தவனும் நானே. எங்கும் நீக்கமற நிறைந்துள்ள சிவனான நான், ஓரெழுத்தான ஓங்காரத்தில்தான் நிலைத்து நிற்கிறேன். முக்குணங்களின் தாக்கத்திலுள்ள அனைத்துப் பொருட்களும், தனித்ததுமாக அனைத்துமாக விளங்கும் பொருட்களும் பிரணவமே. இது அனைத்தையும் சாதித்துத் தரும் பிரும்மம் ஒரே எழுத்தாதலால் இது பிரணவம் என மூவுலகங்கட்கும் முதலிலே சிவனால் செய்யப்பட்டது. ‘சிவமே பிரணவம், பிரணவமே சிவம்’. வாச்யம் (சொல்லப்படுவது), வாசகம் (சொன்னது) — இரண்டிற்கும் வேறுபாடில்லை, ஒன்றுதான் என்றறிந்த பெரியோர்கள், ஒரே எழுத்தான ‘ஓம்’ நான்தான் என நிச்சயித்துள்ளனர். காசியம்பதியில் இறக்கும் ஜீவர்கள் முக்தி பெறுவதற்காக, நான் இந்தப் பிரணவத்தை அவர்களுக்குத் தருகிறேன்.

இனி பிரணவம் தோன்றியதைக் கூறுவேன். இதையறிவதால் எண்வகைச் சித்திகளும் கிடைக்கும். இந்தப் பிரணவம் ஐந்து எழுத்துக்களால் ஆனது. இது மூன்று மாத்திரைகள், பிந்து, நாதம் எனும் ஐந்தையும் கொண்டது. ஜபிப்பவனுக்கு முக்தி தருவது. பிரும்மா முதல் தாவரங்கள் வரை உள்ள அனைத்திற்கும் பிராணன் (உயிர்) இதுவே. ஆகவே, இது பிரணவம் எனப்படுகிறது. இதில் முதல் எழுத்து ‘அ’காரம், அடுத்தது ‘உ’காரம், அதன்பின் ‘ம’காரம், அதன்பின் நாதம் — இதுவே ‘ஓம்’. இதில் அ, உ, ம என்ற மூன்றும் மூன்று மாத்திரைகள். ‘ம்’ என்பது இரு அரை மாத்திரைகள். இந்தப் பிரணவம் பிந்து நாத சொரூபம். இதன் உண்மையை ஞானிகளே அறிவர். அன்பே! ‘ஈஶாந: ஸர்வவித்3யாநாம் ஈஶ்வர: ஸர்வபூ4தாநாம்’ என்பது முதலான சுருதிகள் அனைத்தும் என்னிடமிருந்தே தோன்றின என்கிற உண்மையை வேதம் கூறுகிறது. ஆகவே, அனைத்து வேதங்களுக்கும் நானே முதல் (தொடக்கம்). பிரணவத்தினால் குறிப்பிடப்படுபவன் நான். ஆகவேதான் என்னை வேதங்களின் ஆதி (தொடக்கம்) என்கின்றனர்.

‘அ’காரம் பெரியதான பீஜம் (எழுத்து) — காரணம் ரஜோ குணமானது, படைப்பது. அதனால் ‘அ’காரம் பிரும்மா. ‘உ’காரம் பிரகிருதியான மாயை, தோற்றுவிப்பது (யோனி), சத்துவ குணமானது, காப்பது. அதுவே ஸ்ரீமந்நாராயணன். ‘ம’காரம் புருஷனான பீஜம் தமோ குணமானது. அதுவே அழித்தலைச் செய்யும் ருத்ரன். பிந்துவே மகேசன். மறைத்தலைச் செய்யும் தேவனே நான். அனைத்தையும் அனுகிரகிக்கும் நாதம் சதாசிவன். இந்த நாதத்தின் உச்சியில்தான் பராத்பரரான சிவனைத் தியானிக்க வேண்டும். பராத்பரரான சிவன்தான் அனைத்தும் அறிந்தவர், அனைத்தையும் செய்பவர், சர்வேசர், நிர்மலர், அழிவற்றவர், இதுவென சுட்டிக்காட்ட இயலாதவர், ஸத்—அஸத் இரண்டிற்கும் அப்பாற்பட்டவர். சிவனே பரமனான பரப்பிரும்மம்.

ஸத்யோஜாதம், வாமதேவம், தத்புருஷம், அகோரம், ஈசானம் என்கிற ஐந்து பிரும்ம சொரூபங்களும் என் மூர்த்திகளே. அம்பிகையே! ‘ஸத்யோஜாதம்’ என்கிற ‘அ’காரத்திற்கு எட்டு கலைகள். ‘வாமதேவம்’ என்கிற ‘உ’காரத்திற்கு பதின்மூன்று கலைகள். ‘அகோரம்’ என்கிற ‘ம’காரத்திற்கு எட்டு கலைகள். ‘தத்புருஷம்’ என்கிற ‘பிந்து’விற்கு நான்கு கலைகள். ‘ஈசானம்’ என்னும் ‘நாத’த்திற்கு ஐந்து கலைகள். இதன்பின் நாதாந்தம். இந்த ஆறையும் ஒன்றாகக் கூட்டி அனுசந்தானம் செய்வதால், அது பிரபஞ்சத்தைக் கொண்டது என்று கூறப்படுகிறது. மந்திரம், யந்திரம், தேவதை, பிரபஞ்சம், குரு, சீடன் என்கிற ஆறின் பொருளைக் கூறுகிறேன், கேள்.

முதலில் மந்திரங்களனைத்தும் ஐந்து எழுத்துக்களின் கூட்டுச் சேர்க்கையான உருவமே. இதுவே யந்திரமாகிறது. யந்திரமே தேவதையின் சொரூபம், தேவதையே உலக ரூபமானது. இவ்வுலகமே குரு, சீடனே குருவின் உடல். ‘ஓமிதீத3ம் ஸர்வம்’ (தை. உப. 1/8/1) — ‘கண்ணுக்கு எதிரில் தெரியும் அனைத்துலகும் ஓங்காரமே’; ‘ஓமிதி ப்3ரஹ்மா’ (தை. உப. 1/8/1) — ‘ஓங்காரமே பிரும்மம்’ என்று சுருதிகளின் சொல்லப்பட வேண்டியது (வாச்யம்), சொல்லப்பட்டது (வாசகம்) என்கிற இரண்டின் தொடர்பும் இப்பொருளைத்தான் தருகிறது.

இனி, இந்தப் பிரணவத்திற்கு ஆதாரம் (இடம்), மணிபூரகம் (தொப்புள்), அனாஹதம் (இதயம்), விசுத்தி (கழுத்து), ஆக்ஞா (புருவமத்தி), அதன்பின் சக்தி, சாந்தீ என ஒன்றின்மேல் ஒன்று என்கிற வரிசை. இந்த சாந்திக்கும் மேலேதான் ஸஹஸ்ராரம் என்கிற பராத்பரம். இந்த ஓங்காரத்தைத் தெரிந்து கொள்ள ஏற்ற அதிகாரி (பக்குவப்பட்ட ஜீவன்) வைராக்கியம் பெற்றவனே — அதாவது ‘உலகமனைத்தும் பொய், இறைவனே உண்மை’ என்ற உறுதியுடன் உலகியல் பொருட்களில் வெறுப்புடையவனே.

இந்தப் பிரணவத்தினால் கூறப்படும் பொருள் யாரெனில் ‘நானேதான்!’ எப்படியெனில், ஜீவனும் பிரும்மமும் ஒன்றே (‘அஹம் ப்ருஹ்மாஸ்மி’, ‘தத்வமஸி’ முதலிய மகாவாக்கியங்களால் அறியப்படக்கூடிய ஜீவப்பிரும்ம ஐக்யம்) என்கிற எண்ணத்தினால். இனி தொடர்பு என்ன? என்பதைக் கேள். ஜீவனும் பிரும்மமும் ஒன்றே; பரனும் ஓங்காரமும் ஒன்றே; சொல்லப்படுவதும் சொல்வதும் ஒன்றே என்கிற உறுதியான பாவனையே தொடர்பு.

பிரணவத்தை உபாசித்த ஆசார்யரின் இலக்கணம் கேள்—— விரதானுஷ்டானமுள்ள அமைதியானவர், தவமே தன் முழு மூச்சு என்றிருக்கும் தவசி, புலனடக்கம் உள்ளவர், நல்லொழுக்கமும் ஆசாரமும் உடையவர், வேதங்கள் அறிந்தவர், உலகியல் விஷயங்களிலும் இகபர உலக ஆசைகளிலும் வெறுப்புடையவர், சிவசிந்தனையோடு கூடியவர், அனைத்து சாஸ்திரங்களின் கருப்பொருளை உணர்ந்தவர், வேதாந்தங்களை நன்கறிந்தவர், துறவு வாழ்க்கை கொண்டவர் — இவர்தான் உண்மையான ஆசார்யர்.

சீடன், சாந்தம் முதலிய நற்குணங்களும் நல்லொழுக்கங்களும் கொண்டவனாக இருக்க வேண்டும். இவ்வாறான சீடன் மேற்கூறிய இலக்கணங்களோடு கூடிய ஆசிரியரை அடைய வேண்டும். ஆசிரியரைக் கண்டதும் தரையில் உடல்தோய வீழ்ந்து வணங்கி, ஆசிரியரை மகிழ்ச்சி கொள்ளச் செய்யவேண்டும். ‘குருவே சிவபெருமான், சிவனேதான் குரு’ என்கிற நிச்சயம் சீடனுக்கு இருக்க வேண்டும். தான் துறவறம் மேற்கொள்ளத் தயாராக இருப்பதைக் குருவிடம் கூறி, அதற்காக முன் செய்யவேண்டிய நாந்தி (அப்யுதய) சிராத்தம் செய்து, பின் தலைமழித்தல் செய்து, உப்பு சேர்க்காத சத்துமாவை மட்டும் பகலில் உண்டு, மாலை சந்தியாவந்தனம் முதலிய சடங்குகளைச் செய்து, பின் ஔபாசனம் என்னும் அக்னி காரியத்தை முடித்து, அவ்வக்னியைத் தன் இதயத்தில் ஆவாகனம் செய்துகொண்டு, பின் மாலையில் லௌகிகாக்னியைப் பிரதிஷ்டை செய்து, சமித்து, அன்னம், நெய் கொண்டு புருஷ சூக்தத்தின் பதினாறு ருக்குகளால் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்.

பின் பொழுது விடியும் வரை விழித்திருந்து காயத்ரீ மகாமந்திரத்தைச் செய்யவேண்டும். பொழுது விடிந்ததும் காலைக்கடன்களை முடித்துக் குளித்து, பின் ஹவிஸ் என்னும் வெள்ளை சாதத்தால் (சருவால்) புருஷ சூக்த ஹோமமும், விரஜா ஹோமமும் செய்யவேண்டும். பின் அக்னியைத் தன் மேல் ஆவாகனம் செய்துகொண்டு மண்ணாசை, பெண்ணாசை, பொன்னாசை அதாவது ஈஷனாத்ரயம் என்கிற மூவாசைகளையும் துறந்து, பிரைஷ மந்திரத்தை ஓத வேண்டும். பின் குடுமியையும் பூணூலையும் அரைஞாண்கயிற்றையும் அறுத்தெறிந்துவிட்டுக் கிழக்குப்புறமாகச் சென்று, குருவிடமிருந்து மானம் காக்க கோவணத்தையும், பின் தண்டத்தையும் பெற்றுக் கொள்ளவேண்டும். அப்பொழுது விரஜா ஹோமம் செய்த ஹோம விபூதியைக் குரு தர, சீடன் ‘அக்னிராயுஷ்மான்’ முதலிய மந்திரங்களைக் கூறி, அந்த விபூதியைத் திரிபுண்ட்ரமாகச் சிவனைத் தியானித்துத் தரித்துக் கொள்ளவேண்டும்.

அப்பொழுது குரு சீடனின் தலையில் தன் வலக்கையை வைத்துக் கொண்டு சீடனின் வலது காதில் ரிஷி—சந்தஸ்ஸுடன் பிரணவத்தை மூன்றுவிதமாகப் பிரித்து உபதேசித்து, அதன் பொருளையும் விளக்கி உபதேசிப்பார். சீடன் குருவை 18 முறை தண்டனிட்டு வணங்க வேண்டும். தினமும் வேதாந்த நூல்களான உபநிஷதங்களைப் பாடம் கேட்க வேண்டும். அழிவற்ற பரம்பொருளான, பிரும்மமான என்னையே இதயத்திலே தியானிக்க வேண்டும். சமம், தமம் முதலிய ஆறு குணங்களிலே நிலை நின்று வேதவேதாந்தங்களை நன்கறிந்த துறவியே இதற்கான அதிகாரியாவான். அத்துறவி பொறாமை முதலிய தீயகுணங்களற்றவராக இருக்க வேண்டும். இதயத்தாமரை என்பது அழுக்கற்றது, சோகமற்றது, தூய்மையானது, உயர்ந்தது, எட்டு தளங்கள், அதில் கேசரங்கள், கர்ணிகைகள் கொண்டது. மூலாதாரத்தில் தொடங்கி ஸ்வாதிஷ்டானம், மணிபூரகம் கடந்து பின் அனாஹதம் என்கிற இதயாகாசத்தில் தியானிக்க வேண்டும். இவ்விதயாகாசத்தில்தான் என்னையும் தேவியான உன்னையும் சேர்த்து ‘ஓம்’ என்னும் ஓரெழுத்துப் பிரும்மத்தைத் தியானிக்க வேண்டும். இதனால் அவன் எனது சிவப்பரம்பொருளின் மெய்யறிவைப் பெற்று, என்னோடு இரண்டறக் கலத்தல் என்னும் பெரும் பயனைப் பெறுகிறான்.

 

அத்தியாயம் : நான்கு முதல் ஆறு வரை

துறவிகளின் ஒழுக்கங்கள் (ஆசாரங்கள்)

ஈசுவரன் கூறுகிறார்—— தேவி! இனி துறவிகளின் ஒழுக்கங்களையும் தினமும் செய்ய வேண்டிய கடமைகளையும் கூறுகிறேன், கேள். இவ்வொழுக்கங்கள் தொன்றுதொட்டு வருவனவே ஆகும். விடிவோரையில் எழுந்திருந்து ‘ஸஹஸ்ராரம்’ எனப்படும் உச்சந்தலையில் குருவைத் தியானிக்க வேண்டும். ‘இறைவனே! காலை முதல் மாலை வரை, பின் மாலை முதல் காலை வரை நான் செய்வதனைத்தும் நினது பூஜையே’ ஆகும். அதன்பின் குருவின் கட்டளையை ஏற்று மூலாதாரம் தொடங்கிப் பிரும்மரந்திரம் வரையிலான ஆறு சக்கரங்களிலும் கோடி கோடி மின்னல்களை ஒத்த ஒளியான ஸத் சித் ஆனந்தமயனான நிர்குணப் பிரும்மமான, குணங்களற்ற சிவனைச் சிந்திக்க வேண்டும். ‘ஸோஹமஸ்மி’ (அஹம் ப்ருஹ்மாஸ்மி) ‘நானே பிரும்மமாக இருக்கிறேன்’ என்ற அபேத (வேறுபாடற்ற) புத்தியுடன் என்னைச் சிந்திக்க வேண்டும்.

பின் காலைக்கடன்களை முடித்துக் கொண்டு நீராடி, குருவையும் என்னையும் தியானித்து பன்னிரண்டு முறை நீரைத் தலையில் புரோக்ஷித்துக் கொள்ள வேண்டும். பின் உடலைத் துடைத்து கௌபீனம் தரித்து விபூதியிட்டுக் கொள்ள வேண்டும். ‘ஸத்யோஜாதம்’ முதலிய மந்திரங்களால் விபூதியைக் கையிலெடுத்து, ‘மாநஸ்தோகே’ என்கிற மந்திரத்தால் நீர்விட்டுக் குழைத்து, ‘த்ரியாயுஷம்’ அல்லது ‘த்ரியம்பகம்’ என்கிற மந்திரத்தைக் கூறி உச்சி, நெற்றி, மார்பு, கழுத்து, இரு கைகள், தோள்பட்டை, வயிறு, முதுகு முதலிய இடங்களில் விபூதி அணிய வேண்டும். பின் வலது உள்ளங்கையில் தீர்த்தமெடுத்து இடது கையால் மூடிக் கொண்டு பன்னிரண்டு முறை பிரணவமோதி, மும்முறை தலையில் தெளித்துக் கொள்ள வேண்டும். பின் மும்முறை பருக வேண்டும்.

இதன்பின் மனதை ஒருநிலைப்படுத்தி சூரிய மண்டலத்தில் இருப்பவரும், ஒளிக்கும் ஒளியானவரும், சர்வாலங்காரபூஷிதரும், எண் கைகளும் நான்கு வதனங்களும் கொண்ட அர்த்தநாரீசுவரருமான இறைவனைத் தியானிக்க வேண்டும். பின் முறைப்படி அர்க்யம் மும்முறை தரவேண்டும். 108 முறை ஜபம் செய்யவேண்டும். பின் பன்னிரண்டு முறை அர்க்யம் அளிக்க வேண்டும். பின் இருமுறை ஆசமனம் செய்து பூஜை அறைக்குள் வலது காலை முன் வைத்து நுழையவேண்டும். அதன்பின் பூசைக்குரிய மண்டலத்தைப் போட்டு, முறைப்படி நியாஸங்கள் செய்து பூஜையைத் தொடங்க வேண்டும். (அத்தியாயம் 4)

* * *

சிவபிரான் கூறுகிறார்—— தேவி! நல்லதொரு தூய்மையான இடத்தில் மெழுகிக் கோலமிட்டு, மேற்பந்தல் விரித்து, நான்கு புறமும் நான்கு மேடைகளும் நடுவில் ஒரு சதுரமுள்ள மேடையும் அமைத்து ‘ஸர்வதோபத்ர மண்டலம்’ அமைக்க வேண்டும். பின் முதலில் சூரியனைப் பூஜிக்க வேண்டும். (அத்தியாயம் 5)

* * *

மண்டலத்தின் தென்புறம் ஒரு சதுரம், அதன் நடுவில் ஒரு வட்டம், அதன் நடுவில் ஒரு முக்கோணம் போட்டு, அதன் நடுவில் ஓர் ஆதாரபீடம் வைத்து, அதன் மேல் சங்கத்தை வைத்து சங்க பூஜை செய்யவேண்டும். அந்தச் சங்கு ஜலத்தினால் தன்னையும் பூஜைப் பொருட்களையும் சுவாமியையும் புரோக்ஷிக்க வேண்டும். பின் பீட பூஜை செய்து, ‘ஹ்ராம் ஹ்ரீம் ப்ரகாச சக்தி சகிதம் மார்த்தாண்டம் ஆவாஹயாமி’ என்று சூரியநாராயணரை ஆவாகனம் செய். ‘அஸ்ய ஸ்ரீ ஸூர்ய மந்த்ரஸ்ய । தே3வபா43 ருஷி: । கா3யத்ரீச்சந்த3: । ஸூர்யோ மஹேஶ்வரோ தேவதா । என்று ஆரம்பித்து, ‘ஹ்ராம் ஹ்ரீம்’ என்று அங்கநியாஸங்களும் கரநியாஸங்களும் செய்து, சூரிய மந்திரத்தை ஜபித்துப் பின் அபிஷேகம், அர்ச்சனை முதலியன செய்து சூரிய பூஜையை முடிக்க வேண்டும்.

இதன்பின் மாத்ருகா நியாஸங்களைச் செய்து ‘ஓம் நம:’ என்று கூறி, ஹ்ருதயாதிகளில் அங்க நியாஸம் செய்ய வேண்டும். அதன்பின் தலை, முகம், இதயம், குஹ்யம், பாதங்கள் என்கிற ஐந்து இடங்களிலும் ஈசானம், தத்புருஷம், அகோரம், வாமதேவம், ஸத்யோஜாதம் என்கிற ஐந்து கலைகளையும் கூறித் தொட்டுக் கொள்ளவும். அகோர மூர்த்தியின் எட்டு கலைகளால் இதயம், கழுத்து, வாய், தோள், தொப்புள், வயிறு, முதுகு, மார்பு முதலிய எட்டு இடங்களையும் தொட்டுக் கொள்க. அதன்பின் வாமதேவ கலைகளான பதின்மூன்று கலைகளால் ஆசனவாய், ஆண்குறி, இரு துடை, இரு முழந்தாள்கள், இரு துடையின் மேற்புறம், இடுப்பு, அள்ளைப்புறம் (விலாபுறம்), உடலின் இருபுறம் ஆகிய இடங்களில் தொட்டு நியாஸம் செய்ய வேண்டும்.

ஸத்யோஜாத கலைகள் எட்டு. அதனால் இருகண்கள், இருகாதுகள், இருசெவிகள், வாய், குறி ஆகிய எட்டு இடங்களில் நியாஸம் செய்க. இவற்றை முப்பத்தெட்டு கலைகளின் நியாஸம் என்பர். அதன்பின் பிரணவத்தைச் சொல்லி இரு கைகள், இரு முன் கைகள், இரு மணிக்கட்டுகள், இரு அள்ளைப்புறம், வயிறு, இரு முழந்தாள்கள், இரு கால்கள், பின்புறம், முதுகு ஆகிய இடங்களைத் தொட வேண்டும். இதைப் பிரணவ நியாஸம் என்பார்கள். (அத்தியாயம் 6)

 

அத்தியாயம் : ஏழு

சிவத்தியானமும் பூஜையும்

ஈசுவரன் கூறுகிறார்—— தேவி! பூஜை செய்பவன் தன் இடதுபுறமாக ஒரு சதுரமான மண்டலம் போட்டு, ‘ஓம்’ என்று அதை அர்ச்சித்து, அவ்விடத்தில் சங்கை வைத்து சங்க பூஜை செய்யவேண்டும். அதன் வலதுபக்கம் சாதாரண அர்க்ய பாத்திரம் வைத்து, அதில் நீரைவிட்டு ஸத்யோஜாதம் முதலிய மந்திரங்களால் அர்ச்சித்து, அந்த நீரினால் பூஜை பொருட்களைப் புரோக்ஷிக்க வேண்டும். அதன்பின் அர்க்ய பாத்திரம் அருகில் குருவுக்கென ஆசனம் போட்டு, ‘ஓம் கு3ம் கு3ருப்4யோ நம:’ என்று கூறி, குருவைத் தியானிக்க வேண்டும். அதற்கடுத்ததாக ஒரு தாமரை ஆசனம் போட்டு, அங்கு ‘கணாநாம் த்வா’ என்கிற மந்திரத்தினால் கணபதி மூர்த்தியை வைத்து ஆவாகனம் செய்து கணபதியைப் பூஜிக்க வேண்டும். பின் முன் போட்ட (தாமரை) பத்மாசனத்தின் வடமேற்கு (வாயு) மூலையில் முருகனுக்கு ஆசனம் அமைத்து, ‘ஸ்கந்த காயத்ரீ’ கூறி, முருகனைப் பிம்பத்தில் ஆவாகனம் செய்து பூஜிக்க வேண்டும். அதன்பின் கிழக்கில் அந்தப்புரம் அதிபதியான நந்தியெம்பெருமானை ஆவாகனம் செய்து பூஜிக்கவும். அவரது இடதுபுறம் அவரது மனைவியான மருத் புத்ரியைப் பூஜிக்கவும்.

பின் சதுரஸ்ர மண்டபத்தின் நடுவில் ஆதார சக்தி பீடம் அமைத்து, அதன் நடுவில் மண்டலம் போட்டுப் படமெடுத்திருக்கும் ஐந்து தலைகள் கொண்ட ஆதிசேஷன் இருப்பதாகப் பாவித்து, அதன் நடுவில் ஓர் ஆசனம் இருப்பதாக எண்ணி, அதைச் சுற்றி ஆதார சக்தி, தர்மம், ஞானம், வைராக்கியம், ஐசுவர்யம், அதர்மம், அஞ்ஞானம், அவைராக்கியம், அனைசுவர்யம் என அர்ச்சிக்கவும். பின் எட்டு தளங்களிலும் எண் வகை சித்திகளையும், கேசரங்களில் சக்திகளையும், பின் கிழக்கிலிருந்து தொடங்கி ருத்ரர்களையும், வாமை, ஜ்யேஷ்டை முதலியவர்களையும் பூஜிக்கவும். அதன்பின் ‘ஆதாரசக்த்யை நம:’ என்பதுவரை பூஜித்து, பின் சிவமூர்த்தத்தில் ‘ஸத்3யோஜாதம் ப்ரபத்3யாமி’ என்று ஆரம்பித்து, ‘ஈஶாந: ஸர்வவித்3யாநாம்’ என்னும் ரிக் முடிய ஐந்து ரிக்குகளைக் கூறி, சிவபிரானை ஆவாகனம் செய்ய வேண்டும்.

ஆவாகனத்திற்கான தியானம்——

சுத்த ஸ்படிகஸங்காஶம்

தே3வம் நிஷ்கலமக்ஷரம் ।

காரணம் ஸர்வலோகாநாம்

ஸர்வலோகமயம் பரம் ॥

அந்தர் ப3ஹி:ஸ்தி2தம் வ்யாப்ய

ஹ்யணோரல்பம் மஹத்தமம் ।

4க்தாநாமப்ரயத்நேநீ

த்3ருஶ்யமீஶ்வரமவ்யயம் ॥

ப்ருஹ்மேந்த்ர விஷ்ணு

ருத்ராத்யைரபி தே3வைரகோ3சரம் ।

வேத3 ஸாரம் ச வித்3வத்3

பி4ரகோ3சரமிதி ஶ்ருதம் ॥

ஆதி3மத்4யாந்த ரஹிதம்

பே4ஷஜம் ப4வரோகி3ணாம் ।

— ஶிவபுரா. கை. ஸம். 7/42—45

தூய்மையான படிகம் போன்று வெளுப்பானவரும், தேவதேவரும், பரிசுத்தமானவரும், குறைவற்றவரும், அகில உலகங்கட்கும் காரணமானவரும், அகில உலகமயமானவரும், அனைத்திற்கும் மேலே விளங்குபவரும், உள்ளும் புறமும் எங்கும் நீக்கமற நிறைந்திருப்பவரும், அணுவினும் சிறிதானவரும் மஹத்தினும் பெரிதானவரும் எவ்விதத் தடையுமின்றிச் சிரமமுமின்றி அடியார்கட்குக் காணத்தக்கவராக விளங்குபவரும், அழிவற்றவரும், பிரும்மன், விஷ்ணு, இந்திரன், ருத்ரன் முதலிய தேவர்களும் காண முடியாதவரும், வேதங்களின் சாறாக விளங்குபவரும், கற்றோம் என்று செருக்கும் கயவர்கட்குக் காணக் கிடைக்காதவரும், அல்லது ‘வேதத்தின் உட்பொருளான பெருமானைக் காணற்கரிது’ என்று வித்வான்களான சான்றோர்களால் போற்றப்படுபவரும், முதலும் நடுவும் முடிவும் அற்றவரும், உலகியலாகிய சம்சார நோயினால் இடர்படுபவர்கட்குக் கைகண்ட மருந்தாக விளங்குபவருமான இறைவனை, இந்தச் சிவலிங்க மூர்த்தியில் ஆவாகனம் செய்கிறேன் என்று மந்திரத்தைக் கூறி ஆவாகனம் செய்யவேண்டும். அதன்பின் ஆவாகனம், ஸ்தாபனம், ஸந்நிரோதனம், நிரீக்ஷணம், நமஸ்காரம் என்கிற முத்திரைகளைக் காட்ட வேண்டும்.

இவ்வாறு சிவப்பரம்பொருளை ஆவாகனம் செய்த பிறகு, இறைவனைச் சற்று நேரம் தியானிக்க வேண்டும். இறைவரது தியானத் திருக்கோலம்—— “படிக நிறம், குளிர்ந்த காந்தி, மின்னல் கோடு போன்ற ஒளி, சடை முகுடம், அரையில் புலித்தோல், புன்சிரிப்போடு கூடிய திருமுகம், சிவந்த தாமரை போன்ற கைத்தலங்களும் உள்ளங்கால்களும், இலக்கணங்கள் அனைத்தும் அமைந்த திருமேனி, திருமேனியில் எண்ணற்ற அணிகலன்கள், உடலில் நறுமணச் சந்தனப் பூச்சு, ஆயுதங்கள் தரித்த திருக்கரங்கள், ஐந்து திருமுகங்கள், பத்துத் திருக்கரங்கள், தலையில் மூன்றாம் பிறைச்சந்திரன்.”

சிவபெருமானது கிழக்கு நோக்கிய முகம் இளஞ்சூரியனை ஒத்த நிறம், அமைதி தழுவுவது, தாமரை போன்ற திருக்கண்கள், இளஞ்சந்திரனை முடியிலணிந்த திருமுகம். தெற்கு நோக்கி இருக்கும் திருமுகம் கொண்டல்வண்ணம் போன்ற நீல அழகு, வளைந்த புருவங்கள், சிவந்த மூன்று திருக்கண்கள், தித்திப்பற்கள் கொண்டது, துடிக்கும் உதடுகள், பார்ப்பதற்குப் பயங்கரமானது. வடக்கு நோக்கிய முகம் பவழ நிறம், கறுத்து சுருண்ட திருமுடிகள், அருளொழுகும் மூன்று திருக்கண்கள், பாதியளவான சந்திரனைச் சூடிய திருமுகம். மேற்கு நோக்கிய முகம் பூரண நிலவொத்தது, ஒளிரும் மூன்று திருக்கண்கள், சந்திரகலை அணிந்தது.

புன்சிரிப்பினால் அழகு ததும்பும் ஐந்தாவது திருமுகம் சந்திரனது கீற்று போன்ற ஒளி கொண்ட தூய வெண்ணிறத் திருமுகம், மலர்ந்த தாமரையொத்த மூன்று திருக்கண்கள், வலது திருக்கைகளில் சூலம், பரசு, வச்சிரம், கத்தி, தீ; இடது திருக்கரங்களில் பினாகம் என்னும் வில், கூரிய அம்புகள், மணி, பாசம், அங்குசம், முழந்தாள் வரை நிவிருத்தி கலை, தொப்புள் வரை பிரதிஷ்டா கலை, கழுத்து வரை வித்யா கலை, நெற்றி வரை சாந்தி கலை, உச்சிவரை சாந்த்யதீத கலை என ஐந்து திருக்கலைகள் கொண்ட திருமேனி. ஐந்து அத்வாக்களையும் வியாபித்தவர். ஆகவே, ஐங்கலைகள் கொண்ட திருமேனியர். ஈசான முகுடம் தரித்தவர், புராண புருஷர், இதயத்தில் அகோரர், இடது குஹ்யம் மகேசர், ஸத்யோஜாத மூர்த்தி, முப்பத்தெட்டு கலை சொரூபம், மாத்ருகாக்ஷரங்கள் கொண்ட ஈசானர், பஞ்சபிரும்ம மயர், ஓங்காரமயமானவர், ஹம்ஸ நியாஸ மயரும். திருவைந்தெழுத்து மற்றும் ஆறு அக்ஷர மயமானவர். இவ்வாறு சிவனைத் தியானித்த பின் ‘கெ3ளரீர்மிமாய’ என்கிற மந்திரம் கூறி, இறைவனின் இடதுபுறம் மனோன்மணியான தேவியை ஆவாகனம் செய்ய வேண்டும். தேவியான உமையைத் தியானிப்பது எப்படித் தெரியுமா? கேள்.

நீலோத்பல மலர் போன்று நீண்ட அகன்ற திருக்கண்கள், பௌர்ணமி நிலவு போன்ற திருமுகம், சுருண்டு நீண்ட கறுத்த திருமுடி, நீல நிறத்தவள், சந்திர கலையைத் திருமுடியில் தரித்தவள், உருண்டு திரண்ட இரு மார்பகங்கள், சிறுத்த இடை, பெருத்த இடுப்பு, மெல்லிய வெண்ணிற துகிலாடை தரித்தவள், திருமேனி முழுவதும் திருவாபரணங்கள், நெற்றியில் கஸ்தூரி திலகம், வலது திருக்கையில் பொன்னிறத்தாமரை மலர், வெட்கத்தினால் சிறிது குனிந்து வணங்கிய தலை, கேசம் நிறைய மலர் சூடியவள், கவரிமான் திருமுடிகள் பரப்பிய திருவாசனத்தில் அமர்ந்த திருக்கோலம். இவ்வாறு நம்மிருவரையும் தியானித்து பிரணவம் கூறி, சங்கு தீர்த்தத்தால் புரோக்ஷித்து திருமஞ்சனம் செய்ய தயார் செய்ய வேண்டும்.

‘ப4வே ப4வே நாதி ப4வே ப4வஸ்வமாம்’ என்கிற மந்திரத்தைக் கூறி, பாத்யம் (கால் அலம்ப நீர்) தரவேண்டும். ‘வாமாய நம:’ என்று ஆசமனத்திற்கு நீர் தரவும். ‘ஜ்யேஷ்டாய நம:’ என்று தூய ஆடை சமர்ப்பிக்கவும். ‘ஶ்ரேஷ்டாய நம:’ என்று உபவீதம். ‘ருத்ராய நம:’ என்று மறுபடியும் ஆசமனீயம் சமர்ப்பிக்கவும். ‘காலாய நம:’ என கந்தம் (சந்தனம்) தரவும். ‘கலவிகரணாய நம:’ என அக்ஷதை தரவும். ‘ப3லவிகரணாய நம:’ எனப் புஷ்பம் சமர்ப்பிக்கவும். ‘ப3லாய நம:’ எனத் தூபம் காட்டவும். ‘ப3லப்ரமத2நாய நம:’ என தீபம் காட்டவும். இவ்வாறு பூஜோபசாரங்களைச் செய்து, அதன்பின் சிவ ஆவரண பூஜையைத் தொடங்க வேண்டும்.

 

அத்தியாயம் : எட்டு

சிவ ஆவரண பூஜை

ஈசுவரன் கூறுகிறார்—— முதலில் எங்கு பூஜையைத் தொடங்கினோமோ, அங்கிருந்துதான் பூஜையைத் தொடங்க வேண்டும். முதலில் கணபதியையும் முருகனையும் சந்தனம் முதலிய உபசாரங்களால் பூஜிக்க வேண்டும். முதலில் யந்திரத்தில் முதல் வளையத்தில் ‘ஈஶாநாய நம:’, ‘தத்புருஷாய நம:’, ‘அகோ4ராய நம:’, ‘வாமதே3வாய நம:’, ‘ஸத்3யோஜாதாய நம:’ என்கிற ஐந்து பிரும்மங்களைப் பூஜிக்கவும். இது முதல் ஆவரணம். அதன்பின் எட்டு தளங்களில் கிழக்கு தளத்தில் ‘அநந்தாய நம:’, தெற்கே ‘சூக்ஷ்மாய நம:’, மேற்கே ‘ஶிவோத்தமாய நம:’, வடக்கில் ‘ஏகநேத்ராய நம:’, வடகிழக்கில் ‘ஏகருத்ராய நம:’, தென்கிழக்கு மூலையில் ‘த்ரிமூர்த்தயே நம:’, தென்மேற்கு மூலையில் ‘ஸ்ரீகண்டாய நம:’, வாயு மூலையான வடமேற்கில் ‘ஶிகண்டீசாய நம:’ என்று பூஜிக்கவும். இது இரண்டாவது ஆவரணம். இதே இரண்டாவது ஆவரணத்தில் கிழக்கு துவார மத்தியில் ‘வ்ருஷேசாநாய நம:’, அதற்குத் தெற்கில் ‘நந்திநே நம:’, வடக்கில் ‘மஹாகாலாய நம:’, தெற்கு துவாரத்தின் மேற்கில் ‘ப்ருங்கீ3ஶாய நம:’ என்று பூஜிக்கவும்.

இனி மூன்றாவது ஆவரணம்—— பின் கிழக்கு மூலையில் ‘விநாயகாய நம:’, வடமேற்கு மூலையில் ‘வ்ருஷபா4ய நம:’, தெற்கில் ‘கு3ஹாய நம:’ என்று பூஜிக்கவும். வடகிழக்கு மூலையில் தொடங்கிப் பிரதட்சிணக்கிரமமாக, ‘ப4வாய நம:’, ‘ஶர்வாய நம:’, ‘ஈஶாநாய நம:’, ‘பஶுபதயே நம:’, ‘ருத்ராய நம:’, ‘உக்ராய நம:’, ‘பீமாய நம:’, ‘மஹதே தே3வாய நம:’, ‘மஹாதே3வாய நம:’ என்று பூஜிப்பது மூன்றாவது ஆவரணம்.

இனி நான்காவது ஆவரணம்—— கிழக்கில் உள்ள தாமரை தளத்தில், ‘யோ வேதாதௌ ஸ்வரப் ப்ரோக்தோ’ என்கிற மந்திரம் கூறி, ‘மஹேஶாய நம:’ என்று பூஜித்து, தெற்கில் ‘விஶ்வேசாய நம:’, மேற்கில் ‘ஸர்வேஶாய நம:’, வடக்கில் ‘பரமேஶாநாய நம:’ என்று பூஜிக்கவும். தெற்கில் ‘ஆவோராஜாநம்’ என்கிற ருக்கைக் கூறி, ருத்ரரை ஆவாகனம் செய்து பூஜிக்கவும். கிழக்கில் ‘ஶிவாய நம:’, தெற்கில் ‘ஹராய நம:’, மேற்கில் ‘பவாய நம:’, வடக்கில் ‘ம்ருடா3ய நம:’ என்று பூஜிக்கவும். அதன்பின் வடக்குப் புறத்தில் ‘ப்ரதத் விஷ்ணுஸ்தவதே வீர்யாய’ என்கிற மந்திரம் கூறி ஸ்ரீவிஷ்ணுவை ஆவாகனம் செய்து, கிழக்கில் ‘வாஸுதே3வாய நம:’, தெற்கில் ‘அநிருத்தாய நம:’, மேற்கில் ‘ப்ரத்யும்நாய நம:’, வடக்கில் ‘ஸங்கர்ஷணாய நம:’ என்று விஷ்ணுவைப் பூஜிக்கவும். மேற்குப்புறத்தில் ‘ஹிரண்யக3ர்ப்ப4ஸ்ஸமவர்த்த தாக்3ரே’ என்கிற மந்திரம் கூறி, பிரும்மதேவனை ஆவாகனம் செய்து கிழக்கில் ‘ஹிரண்யக3ர்பா4ய நம:’, தெற்கில் ‘விராஜே நம:’, மேற்கில் ‘காலாய நம:’, வடக்கில் ‘புஷ்கராய நம:’ என்று பிரும்மாவைப் பூஜிக்க வேண்டும். பின் கிழக்கிலிருந்து தொடங்கி பத்து திசைகளிலும்,

ஓம் லம் இந்த்3ராய நம:

ஓம் ரம் அக்3நயே நம:

ஓம் யம் யமாய நம:

ஓம் க்ஷம் நிர்ருதயே நம:

ஓம் வம் வருணாய நம:

ஓம் மம் வாயவே நம:

ஓம் கும் குபே3ராய நம:

ஓம் ஹம் ஈஶாநாய நம:

ஓம் ஹம் ப்3ரும்மணே நம:

ஓம் ஸ்ரீம் அநந்தாய நம:

என பத்து திக்பாலகர்களையும் பூஜித்துப் பின்,

ஓம் வம் வஜ்ராய நம:

ஓம் ஶம் ஶக்தயே நம:

ஓம் தம் த3ண்டா3ய நம:

ஓம் க2ம் க2ட்கா3ய நம:

ஓம் பம் பாசாய நம:

ஓம் அம் அங்குசாய நம:

ஓம் க3ம் சு3தா3யை நம:

ஓம் த்ரிம் த்ரிசூலாய நம:

ஓம் பம் பத்3மாய நம:

ஓம் சம் சக்ராய நம:

என்று அவர்களது ஆயுதங்களையும் பூஜிக்க வேண்டும். இதுவரை நான்காவது ஆவரணம்.

இனி ஐந்தாவது ஆவரணம் — கிழக்கில் ‘வஜ்ராய நம:’, தென்கிழக்கில் ‘பரசவே நம:’, தெற்கில் ‘சாயகாய நம:’, தென்மேற்கில் ‘க2ட்கா3ய நம:’, மேற்கில் ‘பாசாய நம:’, வடமேற்கில் ‘அங்குசாய நம:’, வடக்கில் ‘பிநாகாய நம:’, வடகிழக்கில் ‘த்ரிசூலாய நம:’ எனப் பூஜிக்கவும். பின் மேற்கு நோக்கி இருக்கும் க்ஷேத்ரபாலரை ‘க்ஷேத்ரபாலாய நம:’ எனப் பூஜிக்கவும்.

இவ்வாறு ஆவரண தேவதைகளைப் பூஜித்து, அவர்களுக்கு நைவேத்யம் முதலியன செய்க. அதன்பின் இறைவனுக்கும் இறைவிக்கும் அர்க்யம், பாத்யம், ஆசமனீயம், தூபம், தீபம், நைவேத்யம், ஆசமனம், தாம்பூலம் தந்து, கற்பூர நீராஜனம் செய்து பூஜையை முடிக்க வேண்டும். அதன்பின் இறைவனைத் தியானித்தவண்ணம் திருவைந்தெழுத்தை 108 முறை ஜபிக்க வேண்டும். இதன்பின் புஷ்பத்தைக் கைகளில் ஏந்திக் கொண்டு ‘யோ தே3வாநாம் ப்ரத2மம் புரஸ்தாத்’ என்கிற மந்திரம் தொடங்கி, ‘யோ வேதா3தெ3ள ஸ்வர: ப்ரோக்த:’ என்கிற மந்திரம் வரையில் கூறி, புஷ்பத்தை இறைவன் திருவடிகளில் சமர்ப்பித்துவிட்டு, மும்முறை வலம் வந்து சாஷ்டாங்கமாகத் தரையில் விழுந்து வணங்கவேண்டும். அதன்பின்,

ஓம் ப4வாய தே3வாய நம:

ஓம் ப4வஸ்ய தே3வஸ்ய பத்ந்யை நம:

ஓம் ஶர்வாய தே3வாய நம:

ஓம் ஶர்வஸ்ய தே3வஸ்ய பத்ந்யை நம:

ஓம் ஈஶாநாய தே3வாய நம:

ஓம் ஈஶாநஸ்ய தே3வஸ்ய பத்ந்யை நம:

ஓம் பசுபதயே தே3வாய நம:

ஓம் பசுபதேர் தே3வஸ்ய பத்ந்யை நம:

ஓம் ருத்3ராய தே3வாய நம:

ஓம் ருத்3ரஸ்ய தே3வஸ்ய பத்ந்யை நம:

ஓம் உக்3ராய தே3வாய நம:

ஓம் உக்3ரஸ்ய தே3வஸ்ய பத்ந்யை நம:

ஓம் பீ4மாய தே3வாய நம:

ஓம் பீ4மஸ்ய தே3வஸ்ய பத்ந்யை நம:

ஓம் மஹதே தே3வாய நம:

ஓம் மஹதே தே3வஸ்ய பத்ந்யை நம:

என்று அர்ச்சித்து மறுபடியும் கற்பூர நீராஜனம் காட்ட வேண்டும். அதன்பின் சங்கத்தை அதிலுள்ள தண்ணீரோடு இடது கையில் எடுத்துக் கொண்டு, வலது கையில் அட்சதை—புஷ்பத்தை வைத்துக் கொண்டு,

ஸாது4 வா அஸாது4 வா கர்ம

யத்3யதா3 சரிதம் மயா ।

தத்ஸர்வம் ப43வந் ஶம்போ4

4வதா3ராத4நம் பரம் ॥

“நான் செய்த பூஜை சரியோ, சரியில்லையோ, அது முழுமையும் இறைவனே! சம்போ! உனது உயர்ந்த ஆராதனையே” என்று கூறி, கையிலுள்ள அட்சதை—புஷ்பத்துடன் இறைவன் திருவடிகளில் சமர்ப்பிக்க வேண்டும். இதன்பின் இறைவனது எட்டு திருநாமங்களை ஜபிக்க வேண்டும். இனி அதைக் கூறுகிறேன்.

 

அத்தியாயம் : ஒன்பது

பிரணவத்தின் பொருள் கூறுதல்

ஈசுவரன் கூறுகிறார்—— சிவபிரானைக் குறிக்கும் அந்த எட்டு திருப்பெயர்கள் என்ன தெரியுமா? சிவன், மகேசுவரன், ருத்ரன், விஷ்ணு, பிதாமஹன், ஸம்ஸார வைத்யன் (உலகியல் நோய்க்கு மருத்துவன்), ஸர்வக்ஞன், பரமாத்மா என்பனவாகும்.

ஶிவோ மஹேஶ்வரச்சைவ

ருத்3ரோ விஷ்ணு: பிதாமஹ: ।

ஸம்ஸாரவைத்3ய: ஸர்வக்3ஞ:

பரமாத்மேதி முக்2யத: ॥

நாமாஷ்டகமித3ம் நித்யம்

ஶிவஸ்ய ப்ரதிபாத3கம் ॥

— ஶிவபுரா. கை. ஸம். 9/1—2

மேற்கூறிய எட்டு திருநாமாக்களில் முதல் நாமாவும், பின்னால் உள்ள ஐந்து திருநாமாக்களும் சாந்த்யதீதம் முதலிய கலைகளைக் குறிக்கும். ஐந்து உபாதிகளான மறைப்புகளை ஏற்றுக் கொண்டால் சதாசிவன் முதலிய திருப்பெயர்களாகும். மறைப்புகள் நீங்கினால் உண்மையான சிவதத்துவத்திற்குத் திரும்பலாம். சிவப்பதம்தான் அழிவற்றதே தவிர, அதைத் தவிர மற்ற பதவிகளில் உள்ளவை நிலையற்றவை. உபாதானமான உண்டுபண்ணப்பட்டன அனைத்தும் அழிந்தாலும் முக்கிய காரணமான சிவன் அழிவதில்லை. இயற்கையிலேயே அனாதி மலம் இல்லாததால், மிகமிகத் தூய்மையானவர் சிவபிரான். ஆகவேதான் ‘சிவன்’ எனப்படுகிறார். அல்லது எண்ணற்ற திருக்கல்யாண குணங்கள் கொண்டவராதலால் ‘சிவன்’ என உண்மை தத்துவத்தை அறிந்த சான்றோர்கள் கூறுகிறார்கள். இருபத்து மூன்று தத்துவங்களைக் காட்டிலும் தனித்து நிற்பது பிரகிருதி எனப்படுகிறது. இந்தப் பிரகிருதியைக் காட்டிலும் இருபத்தைந்து தத்துவங்களைக் கொண்ட புருஷன் (இறைவன்) ‘உயர்ந்தவன்’ எனப்படுகிறார்.

வேதங்களை ஓதப்புகுமுன் எந்த ஓர் ‘ஓம்’ என்கிற ஸ்வரத்தைக் கூறுகிறார்களோ, அதுவே சொல்வதும் சொல்லப்படுவதுமாகும். உண்மையில் வேதங்களினாலேயே அறியப்படுவது. அது வேதாந்தமான உபநிடதங்களில் கூறப்பட்டுள்ளது. எந்தவொரு ஸ்வரம் (பரமன்) பிரகிருதியான மாயையை அனுபவிப்பதாக ஆகுமோ, அப்பொழுது அது பிரகிருதியான மாயையில் லயத்தை அடைகிறது. இவ்வாறு பிரகிருதியில் லயத்தை அடைந்ததைக் காட்டிலும் எவர் தனித்துள்ளாரோ, அவரே மகேசுவரன். பிரகிருதியும் புருஷனும் அந்தப் பரமனுக்குக் கீழ்ப்படிந்து செயலாற்றுவதாலும் பரமனான மகேசனே உயர்ந்தவன். தத்துவங்கள் மூன்றும் அழிவற்ற மாயையே ஆகும். மாயை என்பதே பிரகிருதி. இந்த மாயையை ஆட்டி வைப்பவன் ஈசுவரன். மகேசுவரன் என்பதோடு ஒட்டுவதால், இவரே மாயையிலிருந்து விடுவிப்பவரும் ஆகும். ஏனெனில் இவர் அனந்தர், எல்லையற்றவர்.

‘ருத்’ என்பது துன்பத்தையோ (துக்கத்தையோ), அதன் காரணத்தையோ குறிப்பது. எந்த இறைவன் அதைப் போக்குகிறாரோ, அவரே ருத்ரன். ஆகவே, சிவன்தான் பரம காரணமானவர். பூமி தத்துவத்திலிருந்து சிவதத்துவம் வரை சரீரம், இடம் முதலிய உருவங்களாகவும் வியாபித்துள்ளதால், சிவபிரானே ‘விஷ்ணு’ எனவும் கூறப்படுகிறார். உடல் படைத்த அனைத்து உலகங்கட்கும் சிவபிரானே தந்தை. ஆகவே, இவரைப் பிரும்மா என்கின்றனர். நோயைத் தீர்க்கும் மருத்துவன், (‘நோய் நாடி நோய் முதல் நாடி’) எவ்வாறு மருந்துகளாலும் நல்லுபாயங்களாலும் நோயைத் தீர்க்கிறானோ, அதேபோல் லயத்தையும் போகங்களையும் தன்வசம் கொண்ட பரமன் ஸம்ஸாரத்தின் தலைவனாக இருப்பதாலும், ஸ்தூலமானவற்றைப் போக்குவதாலும் ‘ஸம்ஸார வைத்தியர்’ என்று அனைத்து தத்துவங்களையும் அறிந்தவர்கள் கூறுகிறார்கள். புலன்கள் இருந்தாலும் அந்த ஐம்புலன்களும் அவற்றின் செயலைச் செய்வதற்கும், முக்காலங்களை நன்கு உணரவும், வெளிப்படையாகத் தெரியும் ஸ்தூலத்திலிருந்து சூக்குமத்தை உள்ளபடி அறிவதற்கும், மாயையாகிய பெருங்கடல் போன்ற மலத்தினால் மூடப்பட்ட கவித்துக் கொள்ளப்பட்ட அணுக்கள் என்றும் அறிய முடியாது. இல்லை என்று கூறப்படும் அனைத்திலும் உள்ளதை உள்ளபடி என்ன உள்ளது என்றறிய சக்தியுள்ளவர் சதாசிவனே. அவருக்கு அவற்றை அறிய எவ்வித முயற்சியும் தேவையில்லை. ஆகவே, அவரை ‘ஸர்வக்ஞர்’ (எல்லாமறிந்தவர்) என்று கூறுகின்றனர். இவ்வாறான அனந்தமான குணங்களோடு கூடியவராதலால், அவர் ஸர்வாத்மா (அனைத்திற்கும் ஆன்மாவாக விளங்குபவர்) எனப்படுகிறார். தன்னது—பிறரது என்றில்லாதவராதலால் அச்சிவப்பரம்பொருளே பரமாத்மா.

இவ்வாறாக, சிவப்பரம்பொருளைத் துதித்த பின் செய்யவேண்டிய ‘புந:’ பூஜையையும் முடித்து, பின் புஷ்பங்களைக் கையில் கொண்டு இடது மூக்கு வழியாகச் சிவபிரானை உள் மனம் வரை இழுத்துப் பின் இதயத்தில் சேர்ந்தவராகப் பாவித்து, அவரை எழுந்தருளச் செய்யவேண்டும். ‘நானே சிவன்’ என்கிற பாவனையை உறுதியாக நினைத்தவண்ணம் வலது மூக்கு வழியாக மீதி ஆவரண தேவதைகளை நம் இதயத்தில் வந்து சேர்ந்தவர்களாகப் பாவித்துப் பூஜையை முடிக்க வேண்டும். அதன்பின் வித்யை பூஜை, குரு பூஜைகளை முடித்து சங்க பாத்ரம், அர்க்ய பாத்ரம் முதலியவற்றை மந்திரங்கள் கூறி, அவற்றின் முந்திய இடத்தில் எடுத்து வைக்க வேண்டும். பூஜை முடிந்ததும் சிவநிர்மால்யமான புஷ்பத்தையும் நிவேதனத்தையும் கொஞ்சம் சண்டிகேசுவரருக்குச் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

இதுவரை கைலாஸ ப்ரஸ்தர மண்டலத்தில் செய்யும் பூஜை பற்றிக் கூறினேன். தினமும் செய்ய முடியாவிட்டால் பதினைந்து நாட்களுக்கு ஒரு முறையோ அல்லது மாதாமாதமோ செய்யலாம். ஆறு மாதத்திற்கொரு முறையாவது, வருடத்திற்கு ஒரு முறையாவது, சாதுர்மாஸ்ய விரதத்திலாவது சிவலிங்கத்தை அவசியம் பூஜிக்க வேண்டும். பவமானம், ஸ்ரீருத்ரம் முதலிய மந்திரங்களைக் கூறிச் சிவலிங்கத்தை நீராட்ட வேண்டும். இப்பூஜை முறையைக் குருவின் மூலம் கற்று, அவரெதிரில் செய்தால் மிக உயர்ந்த நலன்கள் பெறலாம். இதுவரை கூறியன அனைத்தும் மிகவும் ரகசியமானவை. பற்றற்ற துறவிகள், என் பக்தன், குருவிடம் பக்தி கொண்டவன், எனக்காகச் சிவயோகம் புரிபவன் ஆகியோரைத் தவிர மற்றவர்கட்குத் தருபவன் நரகத்தை அடைவான்.

சூதர் கூறுகிறார்—— பிரணவத்தின் உட்பொருளைச் சிவபிரான் பார்வதீபிராட்டிக்குக் கூறவே, பிராட்டி மிகவும் மகிழ்ந்தாள். மிகவும் ரகசியமான இந்த தத்துவம் சிவஞானத்தை அருளவல்லது; உலகியல் தாபத்தை நிவர்த்தி செய்யக் கூடியது. இந்த தத்துவத்தைப் பிராட்டி முருகப்பெருமானுக்குக் கூற, முருகன் நந்தியெம்பெருமானுக்குக் கூறினார். நந்திதேவர் ஸனத்குமாரருக்குக் கூறினார். இதை ஸனத்குமாரரிடம் என் குருவான வியாச பகவான் கேட்டுத் தெரிந்து கொண்டார். முனிவர்களே! வியாச பகவானது அருளால், இது அவரிடமிருந்து என்னால் பெறப்பட்டது. நான் கூறிய இப்பிரணவ தத்துவப் பொருளை நீங்கள் சிவனடியார்கட்கும், பற்றற்ற துறவிகட்கும் உபதேசிக்கலாம்.

புராணம் பற்றிக் கூறுவதில் மிகச் சிறந்தவரான சூதபுராணிகர் இவ்வாறு கூறியபின் தீர்த்தயாத்திரைக்காகப் புறப்பட்டார். சூதபுராணிகரிடம் இந்த தத்துவ ரகசியத்தைக் கேட்டுத் தெளிந்த முனிவர்கள், காசியம்பதியிலேயே தங்கியிருந்து சிவபதத்தை அடைந்தனர்.

 

அத்தியாயம் : பத்து

சூதபுராணிகர் கூறிய நல்லுரைகள்

வியாசர் கூறுகிறார்—— இதுவரை சூதர் கூறியதைச் செவிமடுத்த சில முனிவர்கள் வாமதேவரான சிவபெருமானது தத்துவங்கள் தங்களுக்குச் சரிவரப் புரியவில்லை என்பதாலும், சில மறந்தன என்பதாலும், அனைவரும் ஒன்றுகூடி, “சிவபெருமானது திருவாராதன புண்ணியம் நமக்கு இருக்குமானால் ஸ்ரீசூத முனிவர் விரைவில் நம் எதிரில் தோன்றட்டும்” என்று ஸ்ரீவியாச முனிவரை நினைத்துப் பிரார்த்தித்தார்கள். இவ்வாறு இவர்கள் வேண்டியபோது தீர்த்தயாத்திரைக்குச் சென்ற சூத முனிவர் ஒரு வருட தீர்த்தயாத்திரையை முடித்துக் கொண்டு திரும்பவும் காசியம்பதி வந்து சேர்ந்தார். சூதரோ பரமசிவனடியார் (பரம + சிவனடியார் (அல்லது) பரமசிவன் + அடியார்), சிறந்த ஞானி, புராணங்களைப் பிரகாசப்படுத்தியவர். சூதர் வந்ததைக் கண்ட மகரிஷிகள் அவருக்கு ஆசனம், அர்க்யம், பாத்யம், ஆசமனம் முதலியன அளித்து உபசாரங்கள் செய்தனர். அவற்றை ஏற்றுக் கொண்ட சூதர் உடனே பரமபாவனமான கங்கையில் நீராடி ரிஷிகள், தேவர்கள், பித்ருக்கள் ஆகியோரைக் குறித்து எள்நீர் அளித்துப் பின் விபூதியான திருநீறு அணிந்து ஸ்ரீவிசுவநாதரையும், அன்னபூரணி, விசாலாட்சி, காலபைரவர் ஆகிய திருமூர்த்தங்களைத் தரிசித்து வணங்கிய பின், ‘ஸ்ரீமத்பஞ்சதசாக்ஷரீ’ என்கிற ஸ்ரீவித்யா மந்திரத்தை 1108 முறை ஜபித்துப் பின் சண்டிகேசுவரரையும் வணங்கி முக்தி மண்டபத்தின் மத்தியில் தனக்கென்று இடப்பட்ட ஆசனத்தில் அமர்ந்து கூறலானார்.

சூதர் கூறுகிறார்—— முனிவர்களே! நீங்களே புண்ணியசாலிகள்; விரதத்தை நன்கு கடைப்பிடிப்பவர்கள். உங்களுக்காகவே நான் இப்பொழுது இங்கு வந்துள்ளேன். உங்களுக்குப் பிரணவத்தின் உட்பொருளைக் கூறிவிட்டுத் தீர்த்தயாத்திரை சென்றேனல்லவா? அதைப் பற்றிக் கூறுகிறேன்.

தீர்த்தயாத்திரைக்குப் புறப்பட்ட நான் முதன்முதலாகத் தெற்குக் கடலை அடைந்தேன். அங்கு நீராடி கன்னியாகுமாரியான பகவதியை வழிபட்டுப் பின் பொன்முகலியாறு வந்து அங்கு நீராடி மேற்கு நோக்கி வீற்றிருக்கும் ஐந்து முகம் கொண்ட ஸ்ரீகாளஹஸ்தீசரையும் ஞானப்பிரசூனாம்பிகையையும் தரிசித்துப் பின் ‘ஸ்ரீவித்யா ஸ்ரீமத்பஞ்சதசாக்ஷரீ’ மகாமந்திரத்தை 1008 முறை ஜபித்தேன். பின் அந்த காளஹஸ்தி மலையைத் தினமும் வலம் வருவேன். அதனால் மனம் மிகவும் மகிழ்ந்தது. இவ்வாறு ஸ்ரீகாளஹஸ்தீசரையும் ஞானப்பிரசூனாம்பிகையையும் தரிசித்து, ஸ்ரீமத்பஞ்சதசாக்ஷரீ மகாமந்திர ஜபம் செய்து கொண்டே கிரிவலம் வருவதாக வழக்கம் கொண்ட எனக்கு, அங்கு நான்கு மாதங்கள் கழிந்தன. இவ்வாறிருக்க, ஒரு சமயம் தர்ப்பாசனம் போட்டு அதன்மேல் மான்தோலையும், அதற்கும் மேல் தூய்மையான வெள்ளைத்துணியையும் விரித்து, அதன் மேல் அமர்ந்து ‘ஶிவோஹம்’ என்கிற உறுதியான சிந்தனையுடன் இதயத்தில் சிவப்பரம்பொருளைத் தியானித்தவண்ணம் அமர்ந்திருந்தேன்.

அச்சமயம் நீலமேகத் திருமேனி கொண்டு, நீண்ட திருக்கரங்கள் முழந்தாள் வரை தொங்க, அரையில் மான்தோல் உடுத்தி, திருக்கைகளில் கமண்டலுவும் தண்டமும் ஏந்தி, திருமேனி முழுவதும் திருநீறு பூசி, நெற்றியிலே முப்புரியாகத் திருநீறு விளங்க, மார்பில் ருத்ராட்சங்கள் அணிந்து, அன்றலர்ந்த செந்தாமரை போன்ற அகன்ற திருக்கண்களுடனும் மின்னலை ஒத்த சடைக்கற்றையுடனும் எனது குருவான வியாச பகவான் என் இதயத்தாமரையில் காட்சியளித்தார். முனிவர்களே! அச்சமயம் நான் என்னையே மறந்த நிலையில் மயக்கமுற்றேன். இவ்வற்புதம் ஒரு நொடிதான். பின் நான் கண்களைத் திறக்க, குருநாதரைக் காணாது கலங்கியழுதேன்.

அச்சமயம் ஒரு வானொலி கேட்டது—— ‘அப்பா! சூதரே! நீ இப்பொழுதே காசியம்பதிக்குச் செல். முன்பு உன்னிடம் உபதேசம் பெற்ற மகரிஷிகள் உன் வரவை எதிர்நோக்கி உணவருந்தாமல் வாடிக் காத்திருக்கிறார்கள்.’ உடனே நான், காளஹஸ்தீசுவரரையும் ஞானப்பிரசூனாம்பிகையையும் 12 முறை வலம் வந்து வணங்கி, பரமனது மற்றும் எனது குருவினது கட்டளையை (அனுமதியை)க் கூடப் பெறாமல் அங்கிருந்து புறப்பட்டு நாற்பது நாட்களில் இங்கு உங்களிடம் வந்து சேர்ந்தேன். நீங்கள் என்மேல் கருணை கொண்டு அருள்புரிய வேண்டும். இப்பொழுது நான் என்ன சொல்ல வேண்டுமோ கூறுங்கள்.

சூதர் இவ்வாறு கூறவே, அந்த முனிவர்கள் மிகவும் மகிழ்ச்சி கொண்டு முனிசிரேஷ்டராகிய வியாசரை மனதில் வணங்கிக் கூறலானார்கள்.

 

அத்தியாயம் : பதினொன்று

வாமதேவர் முருகனை வணங்கிப் பிரணவப் பொருளைக் கேட்டல்

ரிஷிகள் கூறுகிறார்கள்—— பெருமனது படைத்த சூதபுராணிகரே! தாங்களன்றோ எங்களது உயர்ந்த குரு. உங்களுக்கு எங்கள் மேல் அருள் இருக்குமானால் தங்களிடம் ஒரு வினா கேட்கிறோம். சிரத்தையும் பக்தியும் கொண்ட சீடர்களிடம் தங்களைப் போன்ற குருக்கள் எப்பொழுதும் அன்பு வைத்திருப்பார்கள் என்பதைத் தாங்கள் இப்பொழுது எங்கள் கண்முன் காண்பித்து விட்டீர்கள். முனிவரே! முன்பு விரஜா ஹோம சமயத்தில் வாமதேவ மதத்தைப் பற்றிய குறிப்பை மட்டும் காட்டிவிட்டுச் சென்றீர்கள். ஆதலால், நாங்கள் அதன் முழு விளக்கங்களைப் பற்றியும் கேட்க முடியவில்லை. இப்பொழுது அதை நாங்கள் முழு ஈடுபாடுடன் கேட்க விரும்புகிறோம். தாங்கள் மனம் மகிழ்ந்து அந்த விளக்கத்தைக் கூறியருள வேண்டுகிறோம்.

இவ்வாறு முனிவர்கள் கூறக் கேட்ட சூதர் உடல் புளகாங்கிதம் அடைந்தார். தன் குருவுக்கும் பெரிய உயர்ந்த குருவான ஸ்ரீமகாதேவரையும், மூவுலகங்கட்கும் தாயான உமாதேவியையும், தன் குருவான வியாச பகவானையும் மிகவும் பக்தியோடு வணங்கி முனிவர்கள் மகிழக் கம்பீரமான குரலில் கூறலானார்.

சூதர் கூறுகிறார்—— முனிவர்களே! உங்களுக்கு மங்களம் உண்டாகட்டும். நீங்கள் எப்பொழுதும் சுகமாக இருக்க வேண்டும். சான்றோர்களே! பெருமனது படைத்தவர்களே! நீங்கள் பரமசிவபக்தர்கள், உறுதியோடு விரதங்களைப் பரிபாலிப்பவர்கள். இதை நிச்சயமாக உணர்ந்ததாலேயே இப்பொழுது நான், நீங்கள் கேட்டதைப் பற்றி மகிழ்ச்சியோடு கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேளுங்கள்.

முன்பு ரதந்தர கல்பத்தில் வாமதேவர் என்கிற முனிச்சிரேஷ்டர் தாயின் திருவயிற்றிலிருந்து பிறந்தபொழுதே சிவப்பரம்பொருளின் தத்துவத்தை அறிந்த சான்றோர்களில் முதல்வராகக் கருதப்பட்டார். வேதங்கள், ஆகமங்கள், புராணங்கள் மற்றும் அனைத்து சாஸ்திரங்களின் உண்மைப் பொருளை உள்ளபடி அறிந்தவர் அவர். தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள் முதலிய அனைத்து ஜீவர்களின் பிறப்பு, செயல் ஆகியவற்றைப் பற்றிய உண்மைகளை இவர் நன்கறிந்தவர். அவர் திருமேனி முழுதும் திருநீறு பூசிப் பிரகாசித்தது. தலையிலோ சடை முடி, நெற்றியில் திருநீறு மூன்று வரிகளாக இலங்கியது. அவருக்கென ஒரு பற்றுக்கோடில்லை, பற்றற்றவர். இன்பம்—துன்பம், வெம்மை—குளுமை என்பன போன்ற இரட்டைகளிலிருந்து விடுபட்டவர். தான் என்கிற மமதை, அகங்காரம் கிடையாது. அரையிலோ ஆடையற்றவர், திசைகளே இவரது ஆடை. ஞானத்தின் எல்லையைக் கடந்தவர். வேறொரு சிவபெருமானோ என்னுமாறு விளங்குபவர். அவரைப் போன்ற குணநலன்களைக் கொண்ட பெரிய பெரிய முனிவர்கள் இவரைச் சூழ்ந்திருந்தனர். அவர் தனது திருவடி வைப்பினால் இப்பூமண்டலத்தையே புனிதமாக்கிய புண்ணியர். இதற்காகவே குவலயம் முழுக்கச் சுற்றி வந்தவர். எக்காலமும் பரம்பொருளான இறைவனிடமே மூழ்கிய இதயம் படைத்தவர். இவ்வாறு சுற்றி வந்த வாமதேவர் மேருமலையின் தென்புறமுள்ள குமார சிகரம் வந்தடைந்தார். அங்குதான் ஈசனது திருக்குமரரும், மயில்வாகனரும், ஞானவேல் ஏந்தியவரும், அனைத்து அவுணர்(அசுரர்)களையும் அழித்தொழிக்கும் வீரரும், வள்ளி—தேவசேனை இருவரையும் தன்னிரு பாகத்தில் கொண்டவரும், அனைத்து தேவர்களும் தொழுது போற்றுபவருமான முருகக் கடவுள் வீற்றிருக்கிறார்.

இக்குமரகிரியில் கடலைப் போன்று பரந்த ஆழங்காணவியலாத ஒரு சுனை உண்டு. அதன் பெயர் ‘ஸ்கந்தஸரஸ்’. அதன் நீர் எப்போதும் குளிர்ந்ததாகவே இருக்கும், அருந்த இனிதாக இருக்கும். அந்த ஸரஸ்ஸின் நீர் படிகம் போல் தெளிந்தது, ஆழமானது, எப்பொழுதும் நீர் நிரம்பியது, வியக்கத்தக்க மூலிகை குணங்கள் கொண்டது, முருகப்பெருமானுக்கு எதிரிலேயே விளங்குவது. பெருந்தவசியான வாமதேவர் தன் சீடர்களோடு அந்த சரோவரத்தில் நீராடி, முனிவர்கள் சூழ வீற்றிருக்கும் முருகவேலைத் தரிசித்து வணங்கினார். முருகப்பெருமானின் தோற்றம் எப்படித் தெரியுமா? உதிக்கின்ற செங்கதிர் போல் பிரகாசம், மயில்வாகனம், நான்கு திருக்கரங்கள், கருணை பொழியும் திருமேனி, தலையிலே மகுடம், திருமேனி முழுவதும் திருவாபரணங்கள்.

இச்சாசக்தியான தேவசேனை வலப்புறம். இடப்புறம் கிரியாசக்தியான வள்ளியம்மை. திருக்கையில் ஞானசக்தியான வேலாயுதம். ஒரு கையில் சேவற்கொடி. வலது கீழ்த் திருக்கரம் அபய முத்திரை. இடது கீழ்த் திருக்கரம் வரத முத்திரை. இவ்வாறு காட்சி தந்த வேலவனைக் கண்டு முனிவர் வணங்கித் தொழுது அர்ச்சித்து துதிக்கலானார்.

வாமதேவர் துதிக்கிறார்—— ‘ஓம்’ எனும் பிரணவத்தின் சொற்பொருளே! பிரணவப் பொருளினால் காட்டப்படுபவரே! பிரணவத்தின் பீஜ எழுத்துக்களையே தன் மேனியில் கொண்டவரே! பிரணவமானவரே! கார்த்திகேயனே! தங்களுக்கு வணக்கம். வேதங்களின் முடிந்த முடிவான உபநிடத சொரூபரே! வேதாந்தங்களின் உட்பொருளைக் காட்டித் தருபவரே! அவ்வுட்பொருளை முற்றிலுமாக அறிந்தவரே! நித்தியம் (அழிவற்றது) என்கிற ஆன்ம தத்துவத்தை அறிந்தவரே! வணக்கம். ‘கு’ என்கிற அறியாமையான இருட்டைப் போக்கும் குகனே! அனைத்து ஜீவராசிகளின் இதயகுகையில் வசிப்பவரே! வெளித்தோற்றம் இல்லாதவரே! (அதாவது பிறவாதவரே!) எளிதில் காணக் கிடைக்காத திருமேனி படைத்தவரே! மறைபொருளான வேதத்தினாலும் ஆகமங்களினாலும் மட்டுமே தெரிந்து கொள்ளக் கூடியவரே! சகல குஹ்யமான (நுண்ணியதான) சாஸ்திரங்களையும் அறிந்தவரே! தங்களுக்கு வணக்கம்.

இறைவா! அணுவுக்கணுவானவரும், மஹத்துக்கு மஹத்தானவருமான (பெரிதுக்குப் பெரிதானவருமான) தங்களுக்கு வணக்கம். காரண—காரியங்களை அறிந்தவரே! இறந்தகாலம், வருங்காலம் இரண்டையும் அறிந்தவரே! பரமாத்மாவான பரம்பொருளே! வணக்கம். தாயின் திருவுதரத்தில் உதிக்காது சிவபிரானின் நெற்றிக்கண்ணிலிருந்து தீப்பொறியாக நழுவியதால் ‘ஸ்கந்தன்’ எனப் பெயர் பெற்றவரே! அவ்வாறு தீப்பொறியான திருமேனி கொண்டவரே! இளஞ்சூரியனைப் போன்ற ஒளி படைத்தவரே! மந்தார பாரிஜாத மாலையைத் தரித்த மகுடம் அணிந்தவரே! தங்களுக்கு என்றும் வணக்கம். சிவபெருமானது திருக்குமரனும் சீடனுமானவரே! மங்களமான சிவனுக்கும் மங்களம் தருபவரே! அல்லது சிவப்பரம்பொருளின் சிவமான மங்களமான அருளைத் தருபவரே! சிவனுக்குகந்தவரே! இறைவனுக்கும் இறைவிக்கும் ஆனந்தப் பெருநிதியாக விளங்குபவரே! தங்களுக்கு வணக்கம்.

கங்கையின் மைந்தரே! (பொன்னிறத்தரே!) கார்த்திகைப் பெண்டீரால் வளர்க்கப்பட்ட திருக்குமாரரே! பேரறிவாளரே! உமையம்மையின் திருக்குமாரரே! பெரியவரே! பெருமை உடையோரே! சரவணப் பொய்கையில் கண்துயின்றவரே! தங்களுக்கு வணக்கம். ‘ஓம் சரவணபவ’ என்கிற ஆறெழுத்துத் திருமேனியரே! ஆறுவிதமான பொருளை நிர்ணயிப்பவரே! (மூலாதாரம் முதலிய) ஆறு ‘அத்வா’க்களையும் (வழிகளையும்) கடந்து ஸஹஸ்ரார சக்கரத்தில் வீற்றிருப்பவரே! ஆறுமுகப் பெருமானே! தங்களுக்குத் திரும்பத் திரும்ப வணக்கங்கள். பன்னிரண்டு ஆன்ம ஒளிக்கற்றைகளை உடையவரே! பன்னிரண்டு திருக்கண்கள் படைத்தவரே! உயரத் தூக்கிய பன்னிரண்டு திருக்கரங்கள் கொண்டவரே! அத்திருக்கரங்களில் பன்னிரண்டு திருவாயுதங்களைத் தாங்கி நிற்பவரே! வணக்கம்.

அமைதியே வடிவானவரே! நான்கு திருக்கரங்கள் கொண்டு, அவற்றில் மேல் இரண்டு கைகளில் முறையே வேலாயுதமும் சேவற்கொடியும் தாங்கிக் கீழ் இரண்டு திருக்கரங்களில் வரத—அபய முத்திரைகளைக் காட்டி நிற்பவரே! அவுணர்களைக் கொன்றொழித்தவரே! வணக்கம். தேவசேனை, வள்ளியம்மை ஆகிய இருவரின் திருமார்புத்தடங்களில் பூசியிருக்கும் குங்குமத்தால் தன் அகன்ற திருமார்பை அலங்கரித்துக் கொண்டவரே! தமது அண்ணனான கணபதியின் ஆனந்தமளிக்கும் பெருமைகளைக் கேட்டுத் தனக்குத்தானே ஆனந்தம் கொள்பவரே! தங்களை வணங்குகிறேன்.

முருகா! பிரும்மன் முதலிய தேவர்கள், முனிவர்கள், கின்னரர்கள் ஆகிய அனைவராலும் போற்றிப் பாடப்படுகின்ற பெருங்கதைகள் வாயிலாக, எந்தத் தங்களுடைய பரமபாவனமான பெருமைகள் அனைத்தையும் அனவரதமும் சிந்தித்திருக்கிறார்களோ, அந்த முருகனான தங்களுக்கு வணக்கம். தேவர்கள் தலையில் அணிந்திருக்கும் தூய்மையான கிரீடங்களை அலங்கரிக்கும் மலர்மாலைகளால் தங்களது திருவடிகள் என்றும் பூஜிக்கப்படுகின்றன. (அதாவது தேவர்கள் அவர்களது திருமுடி, தங்களது திருவடிகளில் தோயுமாறு வணங்குகிறார்கள்.) அந்தத் தங்களுக்கு வணக்கம்.

வாமதே3வ உவாச

ஓம் நம: ப்ரணவார்தா2

ப்ரணவார்த2விதா4யிநே ।

ப்ரணவாக்ஷரபீ3ஜாய

ப்ரணவாய நமோ நம: ॥

வேதா3ந்தார்த2ஸ்வரூபாய

வேதா3ந்தார்த2விதா4யிநே ।

வேதா3ந்தார்த2விதே3 நித்யம்

விதி3தாய நமோ நம: ॥

நமோ கு3ஹாய பூ4தாநாம்

கு3ஹாஸு நிஹிதாய ச ।

கு3ஹ்யாய கு3ஹ்யரூபாய

கு3ஹ்யாக3மவிதே3 நம: ॥

அணோரணீயஸே துப்4யம்

மஹதோபி மஹீயஸே ।

நம: பராவரக்ஞாய

பரமாத்மஸ்வரூபிணே ॥

ஸ்கந்தா3ய ஸ்கந்த3ரூபாய

மிஹிராருணதேஜஸே ।

நமோ மந்தா3ரமாலோத்3யந்—

முகுடாதி3ப்4ரு॒தே ஸதா3

ஶிவஶிஷ்யாய புத்ராய

ஶிவஸ்ய ஶிவதா3யிநே ।

ஶிவப்ரியாய ஶிவயோர்

ஆநந்த3நித4யே நம: ॥

கா3ங்கே3யாய நமஸ்துப்4யம்

கார்திகேயாய தீ4மதே ।

உமாபுத்ராய மஹதே

ஶரகாநநஶாயிநே ॥

ஷட3க்ஷரஶரீராய ஷட்3

விதா4ர்த2விதா4யிநே ।

ஷட3த்4வாதீதரூபாய

ஷண்முகா2ய நமோ நம: ॥

த்3வாத3ஶாயதநேத்ராய

த்3வாத3ஶோத்3யதபா3ஹவே ।

த்3வாத3ஶாயுத4தா4ராய

த்3வாத3ஶாத்மந் நமோஸ்து தே ॥

சதுர்பு4ஜாய ஶாந்தாய

சக்திகுக்குடதா4ரிணே ।

வரதா34யஹஸ்தாய

நமோஸுரவிதா3ரிணே ॥

3ஜாவல்லீகுசாலிப்த—

குங்குமாங்கித—வக்ஷஸே ।

நமோ க3ஜாநநாநந்த3

மஹிமாநந்தி3தாத்மநே ॥

ப்3ரஹ்மாதி3தே3வமுநி—கிந்நரகீ3யமாந—

கா3தா2விஶேஷஶுசிசிந்தித—கீர்தீதா4ம்நே ।

வ்ரு॒ந்தா3ரகாமலகிரீடவிபூ4ஷணஸ்ரக்—

பூஜ்யாபி4ராமபத3பங்கஜ தே நமோஸ்து ॥

— ஶிவபுரா. கை. ஸம். 11/22—33

வாமதேவ முனிவரால் துதிக்கப்பட்ட இந்தத் திவ்வியமான ஸ்கந்தஸ்தவத்தைப் படிப்போரும் கேட்போரும் உத்தம கதியைப் பெறுவார்கள். இத்துதி புத்தி சக்தியைப் பெருக்குவது; சிவபக்தியைத் தருவது; நிறைந்த ஆயுள், நோயற்ற நிலை, உயர்ந்த செல்வம் தருவது; மேலும் விரும்பியதை விரும்பியவாறு அளிப்பது.

இதி ஸ்கந்த3ஸ்தவம் தி3வ்யம்

வாமதே3வேந பா4ஷிதம் ।

ய: படே2ச்ச்2ரு॒ணுயாத்3வாபி

ஸ யாதி பரமாம் க3திம் ॥

மஹாப்ரக்ஞாகரம் ஹ்யேதச்—

சி2வப4க்திவிவர்த4நம் ।

ஆயுராரோக்3ய—த4நக்ரு॒த்—

ஸர்வகாமப்ரத3ம் ஸதா3

— ஶிவபுரா. கை. ஸம். 11/34—35

இவ்வாறு துதித்த வாமதேவர், ஸ்கந்தனை மும்முறை வலம் வந்து நெடுஞ்சாண்கிடையாக விழுந்து வணங்கி எழுந்திருந்து வணங்கிய தலையுடன் அவரருகில் நின்றார். வாமதேவர் துதித்த இந்த உயர்ந்த பொருட்செறிவு கொண்ட துதியைக் கேட்ட முருகப்பெருமான் பெருமகிழ்ச்சி கொண்டு கூறலானார்—— “வாமதேவ முனிவரே! தாங்கள் பக்தியோடு செய்த பூஜை மற்றும் துதியைக் கேட்டு மனம் மிக மகிழ்ந்தோம். தங்களுக்கு மங்களங்கள் உண்டாகட்டும். இப்பொழுது நான் தங்களுக்கு என்ன செய்ய வேண்டும்? முனிவரே! தாங்களோ யோகிகள் அனைவரிலும் முக்கியமானவர். அனைத்தையும் பெற்ற பரிபூரணர். தங்களுக்கோ ஆசை என்பதே இல்லை. பற்றற்ற முனிவரான தங்களைப் போன்றவர்கள் கேட்டுப் பெறவேண்டிய ஒன்று இவ்வுலகிலேயே இல்லையே! இருப்பினும் தர்மத்தைக் காக்கவும், உலகத்தின் நலம் வேண்டியும், தங்களைப் போன்ற சான்றோர்கள், இந்நிலவுலகில் உலாவி வருகின்றனர். பிரும்மநிஷ்டரே! இப்பொழுதும் கேட்க வேண்டியது ஏதாவது இருந்தால் கூறுங்கள். உலக நலன் பொருட்டு தங்களுக்கு அதை உடனே கூறுவேன்.”

முருகப்பெருமான் இவ்வாறு கூறவே, முனிவரான வாமதேவர் வணங்கிய சென்னியராக மேகம்போல் உரத்த குரலில் கேட்கலானார்.

வாமதேவ ரிஷி கேட்கிறார்—— “இறைவனே! பரமேசனே! இகபர அனைத்துச் செல்வங்களையும் தருபவரே! தாங்கள் அனைத்தும் அறிந்தவர்; அனைத்துச் செயல்களையும் செய்பவர்; சக்தி தத்துவங்கள் அனைத்தையும் தன்னிடம் கொண்டவர்; மேலும் அகில உலகங்கட்கும் ஒரே தலைவர். நாங்களோ சாதாரணமான ஜீவர்கள். தங்களிடம் பேசுவதற்கோ, கேட்பதற்கோ தகுதியற்றவர்கள். இருப்பினும் இப்பொழுது எங்களோடு உரையாடுவது தங்களது திருவருளே. பேரறிஞரே! நான் புண்ணியம் செய்தவன். ஒரு நொடி நேரத்தில் கிடைக்கும் மெய்யறிவினால் தூண்டப்பட்ட நான் தங்களிடம் ஒன்று கேட்கிறேன். இவ்வாறு நான் கேட்பது என்பது குற்றமே. இருப்பினும் தாங்கள்தான் பொறுத்தருள வேண்டும்.

பிரணவம் அனைத்து மந்திரங்களிலும் மிக மிக உயர்ந்தது. அது பரமேசுவரனைக் கூறுவது. ஜீவர்களான பசுக்களின் பாசமான தளையை நீக்கியருளும் பசுபதியான பரமசிவனே, அதன் கருப்பொருள். வாகனான ஜீவன் அழைத்ததும், அந்த ஜீவனை அந்நொடியிலேயே உலகியல் தளைகளிலிருந்து விடுவிப்பதால் ‘பிரணவம்’ சிவபெருமானைக் குறிப்பதாகிறது. ‘ஓம் இதீத3ம் ஸர்வம்’ — ‘கண்ணெதிரில் தெரியும் அனைத்துலகங்களும் ஓங்காரமே’ என்கிறது பெரும் பழமையான தைத்திரீய உபநிடதம் (1/8/1). மேலும் ‘ஓம் இதி ப்3ரஹ்ம’ — ‘ஓம் என்பதே பிரும்மம்’ என்பதும் அதே உபநிடதம்தான் (1/8/1). ‘ஸர்வம் ஹ்யேதத்3 ப்3ரஹ்ம’ — ‘இவ்வனைத்தும் பிரும்மமே’ என்பது மாண்டூக்ய உபநிடதம் (2). இப்படி சொல்வதனைத்தும் உபநிடதங்களே. இவ்வாறுதான் நான் பிரணவத்தின் பொருளைத் தனித்தனியே பிரித்தும் (வ்யஷ்டி), ஒன்றாகச் சேர்த்தும் (ஸமஷ்டி) கேட்டது. அதாவது ஒன்றாக இருப்பது, மற்றும் தனித்தனியாக இருப்பது ஆகிய அனைத்துமே பிரணவத்தின் உட்பொருளே. அனைத்தையும் குறிப்பது பிரணவமே. இதுதான் நான் கேட்டது. தேவசேனாபதியே! இதுவரை எனக்குத் தங்களைப் போல் ஒரு குரு (ஆசிரியர்) கிடைக்கவே இல்லை. ஆகவே, இறைவா! பிரணவத்தின் கருப்பொருளை விளக்கிக் கூற வேண்டுகிறேன். அதுவும் தொன்றுதொட்டு வரும் நெறிமுறை வழுவாது உபதேசம் என்கிற முறையில் அருளவேண்டும். அனைத்துயிர்களின் தளைகளையும் நீக்கி மெய்யறிவு தருபவரே குரு.”

இவ்வாறு முனிவர் வேண்டவே, முருகப்பெருமான் பிரணவத் திருமேனியரான, இருபத்தெட்டு கலைகளினால் குறிக்கப்படுபவரான, உமையம்மையை இடது பாகத்தில் கொண்டவரான, முனிவர் குழாங்களால் சூழப்பட்டவரான, சதாசிவனான சிவப்பரம்பொருளை மனதில் தியானித்து வணங்கி, சுருதிகளிலும் மறைத்துக் கூறப்பட்ட அவ்வுயர்ந்த பிரணவப் பொருளை வர்ணிக்கத் தொடங்கினார்.

 

அத்தியாயம் : பன்னிரண்டு

பிரணவத்தின் பருப்பொருளான சதாசிவனின் சொரூபத்தின் தியானம்; வர்ணாசிரம நெறிமுறைகளைக் காப்பதன் பெருமை; ஞானமயமான (மானசீக) பூஜை, துறவறம் மேற்கொள்ளும் முன் செய்யவேண்டிய நாந்தி சிராத்தம் மற்றும் பிரும்மயக்ஞம் முதலியன பற்றிய வர்ணனை

ஸ்ரீபிரும்மண்யரான முருகன் கூறுகிறார்—— முனிசிரேஷ்டரான வாமதேவரே! நீர் மிகவும் உயர்ந்தவர். நீங்கள் முன்பு கேட்ட கேள்விகள் பெரியனவே. நல்லது. சிவப்பரம்பொருளின் மெய்யறிவு பெற்றவர்களில் நீங்கள் உயர்ந்தவரே! மேலும் நீர் பரமசிவபக்தர். மூவுலகங்களிலும் தாங்கள் அறியாததொன்றில்லை. எங்குமே கிடையாதுதான். மூவுலகங்கட்கும் நலன் புரிய வேண்டுமென்ற எண்ணம் கொண்டவர். ஆகவேதான் நான் உங்களுக்குக் கூறுகிறேன். இந்நிலவுலகிலுள்ள அனைத்து ஜீவர்களும் பலப்பலவான சாஸ்திரங்களில் மயங்கி நிற்கிறார்கள். சிவபிரானின் விசித்திரமான மாயையால் அவர்கள் வஞ்சிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். ஆகவேதான் பிரணவத்தினால் குறிக்கப்பட்ட சிவப்பரம்பொருளை அவர்கள் அறியவில்லை. இச்சிவபெருமானேதான் ஸகுண—நிர்குண சொரூபராகவும், மும்மூர்த்திகளைப் படைத்தவராகவும் இருக்கும் பரம்பொருள். இப்பொழுது நான் கூறியது முற்றிலும் உண்மை என்பதை என் வலக்கையை மேலே உயர்த்தி ‘இதுவே உண்மை, இதுவே உண்மை’ எனப் பன்முறை சபதம் செய்து கூறுவேன். சுருதிகளும் ஸ்மிருதிகளும் சாஸ்திரங்களும் புராணங்களும் மற்றும் ஆகமங்களும் இச்சிவபெருமானையேதான் பிரணவத்தின் கருப்பொருள் என்று அறுதியிட்டுக் கூறுகின்றன.

எந்தப் பரம்பொருளை மனமும் வாக்கும் அடைய முடியாது திரும்பி வருகின்றனவோ, எந்த இறைவனது ஆனந்தத்தை அனுபவித்தவன் எதைக் கண்டும் அச்சம் கொள்ள மாட்டானோ, பிரும்மா, விஷ்ணு, இந்திரன் மற்றும் அனைத்துலகங்களும், ஐம்பெரும் பூதங்களும், புலன்களின் கூட்டமும் எந்தப் பரம்பொருளிடமிருந்து முதன்முதலில் தோன்றினவோ, எவர் யாரிடமிருந்தும் எப்பொழுதும் பிறந்ததே இல்லையோ, எவரெதிரில் சூரியன், சந்திரன், மின்னல் முதலியன ஒளிராதோ, எவருடைய ஒளியால் அகில உலகங்களும் அனைத்துப் புறங்களிலிருந்தும் ஒளிருபவைகளாக விளங்குகின்றனவோ, எவர் அனைத்துச் செல்வங்களையும் தன்னிடத்தே கொண்டவராக இருத்தலால் ‘சர்வேசுவரன்’ என்கிற திருப்பெயரைக் கொண்டுள்ளாரோ, அவரேதான் பரம்பொருளான ‘சிவன்’ எனப்படுகிறார்!

யதோ வாசோ நிவர்தந்தே

அப்ராப்ய மநஸா ஸஹ ।

ஆநந்த3ம் யஸ்ய வை

வித்3வாந்—ந பி3பே4தி குதஶ்சந ॥

யஸ்மாஜ்ஜக3தி33ம் ஸர்வம்

விதி4விஷ்ணவிந்த்3ரபூர்வகம் ।

ஸஹ பூ4தேந்த்3ரியக்3ராமை:

ப்ரத2மம் ஸம்ப்ரஸூயதே ॥

ந ஸம்ப்ரஸூயதே யோ

வை குதஶ்சந கதா3சந ।

யஸ்மிந்ந பா4ஸதே வித்3யுந்—

ந ச ஸூர்யோ ந சந்த்3ரமா: ॥

யஸ்ய பா4ஸோ விபா4தீத3ம்

ஜக3த் ஸர்வம் ஸமந்தத: ।

ஸர்வைஶ்வர்யேண ஸம்பந்நோ

நாம்நா ஸர்வேஶ்வர: ஸ்வயம் ॥

— ஶிவபுரா. கை. ஸம். 12/7—10

எந்த இறைவன் இதயமான பெருவெளியில் விளங்குகிறாரோ, எந்த சம்புவை முக்தி பெற விழைபவர்கள் (முமூக்ஷுக்கள்) எப்பொழுதும் தியானித்தவண்ணம் இருக்கிறார்களோ, எவர் எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து ஒளியைத் தருகிறாரோ, எவர் தானே ஒளிர்பவரோ, எவர் ‘சித்’ என்கிற ஆன்ம ஒளியாக விளங்குகிறாரோ, எந்த இறைவருடைய சக்தி தத்துவமான ‘பரா’ என்றழைக்கப்படும் உமையம்மை மனதினால் மட்டும் அடையத்தக்கவளோ, எவள் அனைவரது இதயங்களையும் தன்வசம் இழுப்பவளோ, அந்த நிர்குண சொரூபியான பக்திக்குச் சுலபமானவளான தேவி நிர்குணமானவளும், ஸகுணமான குணங்களால் மறைக்கப்பட்டவளாகவும், எவ்விதக் கலைகளும் அற்றவளாகவும் (குற்றங்கள் அற்றவளாகவும்) இருக்கிறாளோ, அந்தப் பரமேசுவரனுக்கு ஸ்தூலம் (கண்களுக்குத் தெரியும்), சூக்ஷ்மம் (கண்களுக்குத் தெரியாத), மற்றும் இவ்விரண்டையும் தாண்டிய சொரூபம் என மூன்று சொரூபங்கள் உள்ளன. முனிவரே! முமூக்ஷுவான யோகியர்கள் நித்தமும் முறையே இம்மூன்று சொரூபங்களையும் தியானிக்க வேண்டும். எந்த இறைவன் நிஷ்கலனோ, அனைத்து தேவர்கட்கும் முழு முதற்கடவுளோ, (என்று தோன்றினார் என்பது தெரியாததால்) ஸநாதனரோ, அறிவு, செயல் ஆகிய இரண்டையும் தன் இயல்பாகக் கொண்டவரோ, எவரைப் பரம்பொருள் என்று கூறுகின்றனரோ, தேவர்கட்கும் தேவனான அந்தப் பரமனது மூர்த்தியே (சொரூபமே) சாட்சாத் சதாசிவன் ஆகும்.

‘ஈஶாந: ஸர்வவித்3யாநாம்’, ‘தத்புருஷாய வித்3மஹே’, ‘அகோ4ரேப்4யோ’, ‘வாமதே3வாய நமோ’, ‘ஸத்3யோஜாதம் ப்ரபத்3யாமி’ என்கிற ஐந்து மந்திரங்களும் அவரது திருமேனி. நிவிருத்தி கலை, பிரதிஷ்டா கலை, வித்யா கலை, சாந்தி கலை, சாந்த்யதீத கலை என்கிற ஐந்து கலைகளும் அவரது சொரூபமே. தூய படிகம் போன்ற பிரகாசமான தெளிவான திருமேனியும், குளிர்ந்த காந்தியும், ஐந்து திருமுகங்களும் பத்து திருக்கரங்களும் பதினைந்து திருக்கண்களும் கொண்டவர். கிரீடம் தரித்த அவரது சிரம் ‘ஈசானம்’ என்கிற மந்திரம். ‘தத்புருஷாய’ என்கிற மந்திரம் அவரது திருமுகம். ‘அகோரேப்யோ’ என்கிற திருமந்திரமே இதயம். ‘வாமதேவாய நமோ’ என்கிற மந்திரம் அவரது குஹ்யம் (மறைவிடம்). ‘ஸத்யோஜாதம்’ என்கிற மந்திரமே திருக்கால்கள். உருவமும் அருவமுமாகி நிற்பவர். சர்வக்ஞ சக்தி, நித்ய த்ருப்த சக்தி, அனாதிபோத சக்தி, ஸ்வதந்த்ர சக்தி, அலுப்த சக்தி, அநந்த சக்தி என்கிற ஆறு சக்திகளும் அவரது திருமேனியின் ஆறு அங்கங்கள். இந்த ஆறு சக்திகளும் சப்தம், ஸ்பர்சம், ரூபம், ரஸம், கந்தம் முதலிய சக்திகளினால் தூண்டப்பட்டு இதயகமலத்தில் ஒளிரத் தொடங்குகின்றன. இறைவரது இடப்புறம் ‘மனோன்மணி’ என்கிற அவரது சக்தி பிரகாசிக்கிறாள்.

இனி மந்திரம் முதலிய ஆறுவிதங்களில் பொருளை விளக்குவதற்காகப் பொருளை விளங்க வைத்தல் என்கிற முறையில் பிரணவத்தின் ஸமஷ்டி (தொகுத்திருக்கும் முறை), வ்யஷ்டி (பிரித்துக் காட்டும் முறை)யைப் பற்றிய உட்பொருளைக் கூறுகிறேன். முதலாவதாக, உபதேசிக்கும் முறையைப் பற்றி விளக்குவதே சிறந்தது. ஆகவே, அதை முதலில் கேளுங்கள். முனிவர்களே! இம்மானிட உலகில் நான்கு வர்ணங்கள் உள்ளன. இதில் முதல் மூன்று வர்ணத்தவர்களான அந்தணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர் என்கிற மூவர்க்கும் வேதம் கூறிய வைதிக ஆசார முறையில் தொடர்பு உண்டு. இம்மூவர்க்கும் வேண்டிய தொண்டினைப் புரியும் பாக்கியம் பெற்ற நான்காம் வர்ணத்தவரான வேளாளர்கட்கு வேத அத்யயனம் செய்வதில் பங்கில்லை. அதிலும் முதல் மூவர்ணத்தவர்கட்கும்கூட தங்கள் தங்கள் ஆசார—அனுஷ்டானங்களில் ஈடுபாடும் பக்தியும் இருக்குமானால்தான் அவர்களும் சுருதி—ஸ்ம்ருதிகள் கூறும் வேதநெறி முறைகளைக் கடைப்பிடிக்கத் தகுதி உண்டு. இல்லையேல் அவர்கட்கும் தகுதி கிடையாது. வேதங்களில் கூறிய நெறிமுறைகளை நடைமுறையில் எப்படிச் செய்ய வேண்டும்? என்று பறைசாற்றும் பரமேசுவரர் என்ன கூறுகிறார் தெரியுமா? ‘வேதநெறி முறைகளைக் கடைப்பிடிப்பவன், நிச்சயம் அவனது இலக்கான சித்தியைப் பெறுவான்’ என்பதே.

தங்கள் வர்ணாசிரமத் தர்மத்திற்கான நெறிமுறைகளைக் கடைப்பிடித்து, அதன் புண்ணியப் பயனாகப் பரமசிவனைப் பூஜித்துப் பலப்பல முனிவர்கள் சிவனாரின் ஸாயுஜ்ய முக்தியைப் பெற்றுள்ளார்கள். பிரும்மசரியத்தின் ஆசிரம தர்மமான வேதமோதுதல் மூலம் ரிஷிகளின் கடனைத் தீர்க்கலாம். அதாவது அவர்களை மகிழ்விக்கலாம். வேள்விகள் செய்வதால் தேவர்களையும், மக்கட்செல்வத்தைப் பெறுவதால் பிதிர்தேவதைகளையும் திருப்திப்படுத்தலாம். ‘ஜாயமாநோ வை ப்ராஹ்மணஸ் த்ரிபிர்ருணவாஜாயதே’ என்று தொடங்கி வேதம் இக்கருத்தைக் கூறுகிறது.

இம்மாதிரி ரிஷிகடன், தேவர்கடன், பிதிர்கடன் என்கிற மூன்று கடன்களையும் (கடமைகளையும்) முறைப்படி முடித்துப் பின் வானப்பிரஸ்தாசிரமம் செல்ல (அதாவது, காட்டை அடைந்து தவநெறி ஒழுகுதல்) வேண்டும். அவ்வாறு காட்டில் வசிக்கும்போது தட்பம்—வெப்பம், இன்பம்—துன்பம் என்கிற இரட்டைகளைப் பொறுத்துக் கொண்டு புலன்களை அடக்கி, உண்டி சுருக்கி, யமம், நியமம் முதலிய யோகப்பயிற்சிகளை மேற்கொண்டு தவம் செய்யவேண்டும். இதனால் மனமும் புத்தியும் அசைவற்று ஒருநிலையில் உறுதிப்படும். இவ்வாறு பயிற்சியின் மூலம் மனத்தூய்மை பெற்றவன் கர்மங்கள் அனைத்தையும் முறைப்படி விட்டுவிட வேண்டும். இவ்வாறு விட்டவன் மெய்யறிவான ஞானத்தையே பின்பற்ற வேண்டும். இதுவே ஞானமயமான பூஜையாகும். இந்தப் பூஜை ஜீவனை சிவனோடு ஐக்கியமான (ஒன்றுபட்ட) மெய்யறிவைத் தந்து, ஜீவன்முக்தியான பெரும் பயனை நல்கும். துறவிகட்கு இந்த ‘அஹம் ப்ருஹ்மாஸ்மி’ (நான் பிரும்மமாக இருக்கிறேன்) என்கிற மெய்யறிவே குற்றமற்ற மிகவுயர்ந்த பூஜை.

அறிஞரே! உன்னிடம் கொண்ட அன்பினாலும் உலகநலனை விழைவதாலும், நான் அந்த ஒன்றுபட்ட மெய்யறிவு பூஜையைப் பற்றிய விளக்கத்தைக் கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேள்.

சாதகனாய் இருப்பவன் நல்லதொரு குருவை நாடிச் செல்ல வேண்டும். அந்த குரு சாஸ்திரங்களின் உட்கருத்துக்களை அறிந்தவராகவும் வேதாந்தங்களான உபநிடதங்களின் பொருள் உணர்ந்தவராகவும், சீடனது முன்னேற்றத்தில் ஈடுபாடு கொண்டவராகவும் இருக்க வேண்டும். அந்த குருவை நாடிச் சென்று நெடுஞ்சாண்கிடையாக வணங்கி, சிவனே குரு, குருவே சிவன் என்கிற நிச்சய புத்தி கொண்டு தன் எண்ணத்தை வெளிப்படுத்த, அவரது உத்தரவைப் பெறவேண்டும். பின் 12 நாட்கள் வெறும் பாலை மட்டும் அருந்தி, வளர்பிறை நான்காம் நாள் அல்லது பத்தாம் நாள் விடிவோரையில் நீராடி, நித்தியம் செய்யவேண்டிய கர்மங்களை முடித்துப் பின் தன் பித்ருதேவர்களைக் குறித்து ‘அப்யுதயம்’ என்கிற மங்களகரமான நாந்தீ சிராத்தத்தை முறைப்படி செய்யவேண்டும். இந்த நாந்தியில் விசுவே தேவர்கள் ‘ஸத்யர்’ என்பவரும், ‘வசு’ என்பவரும் ஆகும்.

முதலில் தேவர்களுக்கான சிராத்தத்தில் நாந்தீ தேவர்கள் பிரும்மா, விஷ்ணு, மகேசுவரன் என்கிற மூவரும். பின் ரிஷி சிராத்தத்தில் பிரும்மரிஷிகள், தேவரிஷிகள், ராஜரிஷிகள். பின் தேவ சிராத்தத்தில் அவர்களே வசு—ருத்ர—ஆதித்யர்கள் என்று குறிக்கப்படுகிறார்கள். நான்காவதாக மனித சிராத்தத்தில் ஸநகர், ஸநந்தனர், ஸநாதனர், ஸநத்குமாரர் என்கிற நான்கு முனிவர்களும் நாந்தீ முக தேவதைகள். ஐந்தாவதான பூத சிராத்தத்தில் ஐந்து மகாபூதங்களும், ஐந்து கர்மேந்திரியங்களும், ஐந்து ஞானேந்திரியங்களும், மனமும் ஆகிய பதினொன்று புலன்களின் கூட்டங்கள், ஜராயுஜம் என்கிற கருவில் தோன்றுவன, உத்பிஜம் என்கிற விதையில் தோன்றுவன, சுவேதஜம் என்கிற வியர்வையில் தோன்றுவன, அண்டஜம் என்கிற முட்டையில் தோன்றுவன என்கிற நான்கு வகைப் பிராணி வர்க்கங்கள் ஆகியன நாந்தீ முக தேவதைகள். ஆறாவதான பித்ரு சிராத்தத்தில் தந்தை, தாத்தா, கொள்ளுத்தாத்தா என்கிற மூவரும் நாந்தீ தேவதைகள். ஏழாவதான மாத்ரு சிராத்தத்தில் தாய், பாட்டி, கொள்ளுப்பாட்டி என்கிற மூவரும் தேவதைகள், எட்டாவதான ஆத்ம சிராத்தத்தில் ஆத்மா (தான்), தந்தை, தாத்தா, கொள்ளுத்தாத்தா என்கிற நால்வரும் நாந்தீ முக தேவதைகள்.

(குறிப்பு:— இந்த ஆத்ம சிராத்தத்தில் ‘தர்மசிந்து’ என்கிற புத்தகத்தை எழுதியவர், தான், தந்தை, தாத்தா என்கிற மூவரைத்தான் குறிக்கிறார். அவர் கொள்ளுத்தாத்தாவைக் குறிக்கவில்லை.)

தாய்வழிப் பாட்டனார் சிராத்தத்தில் தாயைப் பெற்ற தாத்தா, அவரது தந்தை, அவருக்கும் தந்தை என்கிற மூவரையும் அவரவர் மனைவிகளோடு சேர்த்து தேவதைகள். இவர்களில் ஒவ்வொருவருக்கும் இரண்டிரண்டு பேர்கள் வீதம் பிராம்மணர்களை அழைத்து, அவர்களது திருவடிகளை அலம்ப வேண்டும். அதற்கான மந்திரம்——

ஸமஸ்தஸம்பத் ஸமவாப்திஹேதவ:

ஸமுத்தி2தாபத்குலதூ4மகேதவ: ।

அபாரஸம்ஸாரஸமுத்3ரஸேதவ: புநந்து

மாம் ப்3ராஹ்மணபாத3ரேணவ: ॥

ஆபத்34நத்4வாந்தஸஹஸ்ரபா4நவ:

ஸமீஹிதார்தா2ர்பணகாமதே4நவ: ।

ஸமஸ்ததீர்தா2ம்பு3பவித்ரமூர்தயோ ரக்ஷந்து

மாம் ப்3ராஹ்மணபாத3பாம்ஸவ: ॥

— ஶிவபுரா. கை. ஸம். 12/44—45

அனைத்துச் செல்வங்களையும் அடைவதற்குக் காரணமான, வருகிற ஆபத்துக்கூட்டங்களை அழித்தொழிக்கும் தூமகேதுவான, அக்னியாக விளங்கும் ஸம்ஸாரக்கடலான பெருங்கடலைத் தாண்ட வைக்கும் பாலமான அந்தணர்களின் திருவடித்துகள்கள் என்னைத் தூயவனாக்கட்டும். ஆபத்துக்கள் என்கிற பெரு இருளைப் போக்கும் சூரியனாக, வேண்டுவதை வேண்டியவாறு நல்கும் காமதேனுவாக, அனைத்துப் புண்ணிய நதிகளின் தீர்த்தம் போல் பாவனமான, புண்ணியமான திருமேனி கொண்டவர்களாக விளங்கும் அந்தணர்களின் திருவடித்துகள்கள் என்னைக் காப்பாற்றட்டும்.

இவ்வாறு கூறிக் கால்களை அலம்பி (நீரால் கழுவி), அந்த நீரைத் தலையில் புரோக்ஷித்துக் கொண்டு நெடுஞ்சாண்கிடையாகத் தரையில் வீழ்ந்து வணங்க வேண்டும். பின் கிழக்குமுகமாக அமர்ந்து, சிவனைத் தியானம் செய்து பவித்திரத்தை வலது கை மோதிரவிரலில் தரித்து, புதுப்பூணூலையும் அணிந்து கொண்டு மும்முறை பிராணாயாமம் செய்ய வேண்டும். பின் அன்றைய திதி, வாரம் (கிழமை), நட்சத்திரங்களைச் சொல்லி, “நான் இப்பொழுது ஏற்கப் போகும் துறவறத்தின் ஒரு அங்கமாக (பகுதியாக) முதலில் விசுவே தேவர்கட்கும், பின் பித்ரு தேவர்களுக்கான எட்டுவிதச் சிராத்தங்களையும், முடிவில் தாய்வழி பாட்டனார் ஆகியவர்களுக்கான சிராத்தத்தையும் தங்களுடைய அனுமதியின் பேரில் பார்வண முறைப்படிச் செய்யத் தொடங்குகிறேன்” என்று சங்கல்பம் செய்து கொள்ள வேண்டும். பின் கைகளில் இடுக்கிக் கொண்ட தர்ப்பைகளை வடக்குப் பக்கமாகப் போட்டுவிட வேண்டும். அதன்பின் கையில் நீரைத் தொட்டுவிட்டு எழுந்து நின்று அந்தணர்களை வரிக்க வேண்டும். (அதாவது, இந்தக் காரியத்தில் தாங்கள் இந்த இடத்திற்காக நியமிக்கப்படுகிறீர்கள் என்று அந்த அந்தணர்களிடம் கூறுதல்.)

பவித்திரத்தை மறுபடியும் அணிந்து கொண்டு முதல் இரண்டு பிராம்மணர்களின் வலது கையைப் பிடித்துக் கொண்டு, ‘விஶ்வேதே3வார்த2ம் ப4வந்தௌ வ்ரு॒ணே ।’ (விசுவே தேவர்களுக்காகத் தங்கள் இருவரையும் வரிக்கிறேன் (நியமிக்கிறேன்). ‘ப4வத்3ப்4யாம் நாந்தீ3ஶ்ராத்3தே4 க்ஷண: ப்ரஸாத3நீய: ।’ அதாவது ‘இந்த நாந்தீ சிராத்தத்தில் ஸத்ய—வசு என்கிற விசுவே தேவர்களுக்காகத் தங்கள் இருவரையும் வரிக்கிறேன். இதற்காகத் தாங்கள்தான் நேரம் ஒதுக்கித் தரவேண்டுகிறேன்’ என்று விசுவேதேவர், பித்ருவர்கம், மாத்ருவர்கம், மாதாமஹவர்கம், ஸ்ரீவிஷ்ணு ஆகியவர்களுக்காக வரித்துள்ள (நியமித்துள்ள) அனைத்து அந்தணர்களிடமும் வேண்டிக் கொள்ள வேண்டும். அதன்பின் வடக்கிலிருந்து தொடங்கி (கால் அலம்ப ஒவ்வொருவருக்குமாகத் தனித்தனியே) பத்து மண்டலங்களை அமைத்து, அவற்றை அக்ஷதையினால் பூஜித்து, பத்து அந்தணர்களை அந்த பத்து மண்டலங்களில் நிற்கச் செய்து, ‘ஸ்வாமிந: ஸ்வாக3தம் இத3ம் வ: பாத்3யம்’ என்று கூறியவண்ணம் சில அக்ஷதைகளையும், ஓர் உத்தரணீ தீர்த்தத்தையும் (அவர்களது வலது மேற்காலில்) விடவேண்டும்.

(குறிப்பு:— முதல் மண்டலத்தில் இரண்டு விசுவேதேவர்கட்கும், பின்னுள்ள எட்டு மண்டலங்களிலும் முறையே பித்ரு, மாத்ரு, முதலிய எட்டு பித்ருக்களுக்குமாக, பின் பத்தாவது மண்டலத்தில் ஸபத்நீக மாதாமஹர் முதலியவர்களுக்காக பாத்யம் (கால் அலம்ப நீர்) தர வேண்டும். அப்படி நீர்வார்த்து கால் அலம்பும்போது,

ஓம் ஸத்யவஸுஸம்க்ஞகா: விஶ்வேதே3வா: நாந்தீ3முகா2: பூ4ர்பு4வ: ஸ்வ: இத3ம் வ: பாத்3யம் । பாதா3வநேஜநம் । பாத3ப்ரக்ஷாலநம் வ்ரு॒த்3தி4: ॥ 1

ஓம் ப்3ரஹ்மவிஷ்ணுமஹேஶ்வரா: நாந்தீ3முகா2: பூ4ர்பு4வ: ஸ்வ: இத3ம் வ: பாத்3யம் । பா2தா3வநேஜநம் । பாத3ப்ரக்ஷாலநம் வ்ரு॒த்3தி4: ॥ 2

ஓம் தே3வர்ஷிப்3ரஹ்மர்ஷிக்ஷத்ரர்ஷய: நாந்தீ3முகா2: பூ4ர்பு4வ: ஸ்வ: இத3ம் வ: பாத்3யம் । பா2தா3வநேஜநம் । பாத3ப்ரக்ஷாலநம் வ்ரு॒த்3தி4: ॥ 3

என்ற மந்திரத்தைக் கூற வேண்டும். இவ்வாறு மற்ற மனுஷ்ய சிராத்தம் முதலிய அனைத்திற்கும் ஊகித்துக் கொள்க.)

பின் தானும் கால்களை அலம்பிக் கொண்டு வடக்கு நோக்கி உட்கார்ந்து ஆசமனம் செய்து, எந்த ஒவ்வொரு சிராத்தத்திற்கும் எந்த இரண்டிரண்டு அந்தணர்களை வரித்தோமோ, அவர்களுக்கு ‘விஶ்வேதே3வஸ்வரூபஸ்ய ப்3ராஹ்மணஸ்ய இத3ம் ஆஸநம் ।’ என்று விசுவேதேவ சொரூபியான அந்தணரிடம் தர்ப்பை இருக்கையை அளித்து, அதில் அவரை அமரச் செய்து, ‘அஸ்மிந்நாந்தீ3முக2ஶ்ராத்3தே4 விஶ்வேதே3வார்தே24வத்3ப்4யாம் க்ஷண: க்ரியதாம்’ — ‘இந்த நாந்தீமுக சிராத்தத்தில் விசுவேதேவர்களுக்காகத் தாங்கள் இருவரும் ஒரு க்ஷணம் (சிறிது நேரம்) ஒதுக்கித் தர வேண்டும்’ என்று வேண்டிக் கொண்டு, ‘ப்ரப்நுதாம் ப4வந்தௌ’ — ‘தாங்கள் இருவரும் அருளவேண்டும்’ என்று கூறவேண்டும். அப்பொழுது அவர்கள் இருவரும் ‘ப்ராப்நுயாவ’ — ‘நாங்கள் ஏற்றுக் கொள்கிறோம்’ என்று பதில் கூறுவார்கள். இப்படி எல்லோருக்கும் உபசாரம் செய்தபின் நாந்தீ சிராத்தம் செய்யும் யஜமானன், அந்த அந்தணர்களிடம் ‘எனது விருப்பம் நிறைவேறட்டும். நான் எடுத்துக் கொண்ட உறுதி (சங்கல்பம்) பயனுடையதாக ஆகட்டும். இதற்குத் தாங்கள் அருள்புரிய வேண்டும்’ என்று பிரார்த்திக்க வேண்டும்.

இனி அவரவர்கள் குலவழக்கப்படி அர்க்யம், பாத்யம், ஆசமனீயம் தந்து நன்கு சுத்தமாக அலம்பிய வாழை இலையை அவர்கள்முன் இட்டு, அதில் தயார் செய்து வைத்துள்ள பக்ஷணங்கள், அன்னம் (சோறு) முதலியனவற்றை ஒன்றுவிடாமல் பரிமாறி, அந்த இலையைத் தொட்டுக் கொண்டு, ‘ப்ரு॒தி2வீ தே பாத்ரம் த்3யௌரபிதா4நம் ப்3ராஹ்மணஸ்ய முகே2ம்ரு॒தேம்ரு॒தம் ஜுஹோமி ஸ்வாஹா’ (பூமியே உங்களுக்குப் பாத்திரம் (இலை), ஆகாயம் மூடி, அந்தணரான உங்கள் திருவாயிலே அமுதத்தை வார்க்கிறேன்) என்று சொல்லி, ‘ஓம் ஸத்யவ—ஸுஸம்க்ஞகேப்4யோ விஶ்வேப்4யோ தே3வேப்4யோ நாந்தீ3முகே2ப்4ய: ஸ்வாஹா ந மம’ என்று கூறிக் கொண்டே அக்ஷதையும் நீரும் வார்க்க வேண்டும். தாய் முதலியவர்கட்கும் அன்னம் பரிமாறும் முறை இதுவேயாகும்.

அதன்பின் கையில் தீர்த்தத்தை எடுத்துக் கொண்டு,

யத்பாத3பத்3மஸ்மரணாத்3

யஸ்ய நாமஜபாத3பி ।

ந்யூநம் கர்ம ப4வேத் பூர்ணம்

தம் வந்தே3 ஸாம்ப3மீஶ்வரம் ॥

“எந்த இறைவனுடைய திருவடியைத் தியானிப்பதாலும், திருநாமத்தை ஜபிப்பதாலும் குறையாக அதாவது பாதியிலேயே விட்டதான கர்மாக்களும் நிறைவை அடைந்ததாக ஆகுமோ, அந்த இறைவனான சாம்பசிவனை (உமையொருபாகனை) வணங்குகிறேன்” என்று பிரார்த்தித்து, கையில் உள்ள நீரைக் கீழே விட்டுவிட்டு வடக்கு நோக்கி வணங்கவும். அதன்பின் அவர்கள் கையில் ஓர் உத்தரணீ நீர்விட்டு, ‘அம்ரு॒தோபஸ்தரணமஸி’ — ‘இந்த அன்னம் அமுதமாகட்டும்’ என்று கூறி, அவர்கள் கையில் உள்ள நீரைக் குடிக்கச் சொல்லவும். இதுவே ஆபோசனம் ஆகும். பின் அவர்களைப் பார்த்து, ‘சான்றோர்களே! நேரம் கடந்துவிட்டது. இரவு பசிக்காதவாறு மௌனமாக இருந்து பரிமாறியதில் வேண்டியதைக் கேட்டு நிதானமாகச் சாப்பிடவும்’ என்று வேண்டிக் கொண்டு, ‘ஸ்ரீருத்ரசூக்தம், சமகம், புருஷசூக்தம், ஈஶாந: ஸர்வவித்3யாநாம் என்ற ஐந்து மந்திரங்கள்’ ஆகியவற்றைப் பாராயணம் செய்ய வேண்டும்.

அந்தணர்கள் உணவருந்தி முடித்ததும் பாராயணத்தையும் முடித்துக் கொண்டு, அவர்கள் கையில் மறுபடியும் ஓர் உத்தரணீ நீர் வார்த்து, ‘அம்ரு॒தாபிதா4நமஸி’ (நீங்கள் உண்ட ஆகாரத்தை அமுதத்தினால் மூடுகிறேன்) என்று கூறவும். இதற்கு ‘உத்தராபோசனம்’ என்று பெயர். அவர்கள் கைகால்கள் அலம்பிக் கொண்டு வந்தபின் ஆசமனம் செய்யச் சொல்லவும். அதன்பின் யஜமானன் கிழக்கு நோக்கி அமர்ந்து கொண்டு மௌனமாக மூன்று பிராணாயாமம் செய்து, ‘நான் இதுவரை செய்த நாந்தீ சிராத்தத்தின் அங்கமான (ஒரு பகுதியான) பிண்டதானத்தைச் செய்கிறேன்’ என்று சங்கல்பம் செய்து கொண்டு தெற்கு தொடங்கி, வடக்கு நோக்கியவாறு ஒன்பது கோடுகள் போட்டு, ஒவ்வொன்றின் மேலும் பன்னிரண்டு நுனி தர்பங்களைப் போட்டுப் பின் தெற்கிலிருந்து தொடங்கி தேவ—ரிஷி—திவ்ய—மனுஷ்ய—பூதம் என்கிறவர்களுக்காக ஐந்து இடங்களில் அட்சதையும் நீரும் விடவும்.

அதன்பின் பித்ரு வர்க்கத்தில் பிதா முதலிவர்கள், தாய் முதலியவர்கள், ஆத்மா முதலிய மூன்று இடங்களில் அட்சதையும் நீரும் விட்டு, ஒன்பதாவது இடத்தில் தாய்வழிப் பாட்டனார் முதலியவர்களுக்கான இடத்தில் அட்சதையும் நீரும் விடவும். அவ்வாறு அக்ஷதையும் நீரும் விடும்போது ‘ஶுந்த4ந்தாம் ப்3ரஹ்மாணோ நாந்தீ3முகா2:, ஶுந்த4ந்தாம் விஷ்ணவோ நாந்தீ3முகா2:, ஶுந்த4ந்தாம் மஹேஶ்வரா நாந்தீ3முகா2:’ என்று கூறி, முதல் கோட்டில் மார்ஜனம் செய்யவும். இதேபோல்தான் மற்ற கோடுகளிலும் நீரும் அட்சதையும் விடும்போது கூறவேண்டும்.

அதன்பின் ‘அத்ர பிதரோ மாத3யத்4வம்’ (பித்ருக்கள் இங்கு அமரட்டும்) என்று கூறி, தேவர்கள் முதலியவர்களுக்கான ஐந்து இடங்களிலும் வரிசையாக அட்சதையும் நீரும் விடவும். இவ்வாறு அவநேஜனம் செய்து (கால் அலம்ப நீர் தந்த பிறகு) அந்த ஐந்து இடங்களிலும், ‘ப்3ரஹ்மணே நாந்தீ3முகா2ய ஸ்வாஹா’, ‘விஷ்ணவே நாந்தீ3முகா2ய ஸ்வாஹா’ என்பது போல் கூறி, ஒவ்வொருவருக்கும் மூன்று மூன்று பிண்டங்கள் தரவும். இதேபோல்தான் மற்ற இடங்களிலும் செய்ய வேண்டும். இவ்வாறு பிண்டம் தருவது அவரவர்களது வேதம், கிருஹ்யசூத்திரம் கூறும் முறையிலேயேதான் செய்ய வேண்டும்.

(குறிப்பு:— தர்மசிந்து என்கிற புத்தக ஆசிரியர் ஒவ்வொரு தேவதைகட்கும் இரண்டிரண்டு பிண்டங்கள் தரவேண்டும் என்கிறார். ஆக 9 இடங்களில் உள்ள 27 தேவதைகளுக்குமாக மொத்தம் 54 பிண்டங்கள் ஆகும்.)

அதன்பின் அந்த பிண்டங்களின் மேல் ‘ஏதத்வ: அக்ஷதேரதகம்’ என்று கூறி அட்சதையும் நீரும் விடவும். பின் சிவபிரானைத் தியானித்து, முன்பு கூறிய

யத்பாத3பத்3மஸ்மரணாத்

யஸ்ய நாம ஜபாதபி ।

ந்யூநம் கர்ம ப4வேத் பூர்ணம்

தம் வந்தே3 சாம்ப3மீஶ்வரம் ॥

என்ற சுலோகத்தைக் கூறி வேண்டி, அந்தணர்கட்கு தட்சிணை—தாம்பூலம் தந்து, அவர்களது ஆசியைப் பெறவேண்டும். அதன்பின் தவறுகளுக்காக அந்தணர்களிடம் மன்னிப்பு வேண்டி, அவர்களை அனுப்பிவிட்டு, பிண்டங்களை உத்ஸர்ஜனம் (தங்கள் பழைய இடத்திற்கே செல்லுமாறு வேண்டி) செய்து, அப்பிண்டங்களைப் பசுக்களுக்குத் தரவும். அல்லது நீர்நிலைகளிலே போடவும். அதன்பின் புண்யாஹவாசனம் செய்து, தன் உற்றார்—உறவினர்களுடன் உணவருந்தவும்.

மறுநாள் விடிவோரையில் எழுந்திருந்து உபவாசமிருந்து [அக்குள், உபஸ்தம் (ஆண்குறி) ஆகிய இரண்டு இடங்களிலும் உள்ள முடியை (ரோமத்தை) விடுத்து, தலை, மார்பு முதலிய இடங்களிலுள்ள ரோமங்களை மழித்துவிடவும். தலையில் சிகைக்காக (குடுமிக்காக) ஏழெட்டு முடிகளை மறக்காமல் விட்டுப்] பின் நீராடி உலர்ந்த வஸ்திரம் உடுத்திக் கொண்டு, இருமுறை ஆசமனம் செய்து விபூதி தரித்துக் கொள்ள வேண்டும். பின் புண்யாஹவாசனம் செய்து, அந்த நீரைத் தனக்குத்தானே புரோக்ஷித்துக் கொண்டு, பின் செய்யப் போகிற ஹோமத்திற்கான திரவியங்கள், ஆசார்யருக்குத் தருவதற்கான திரவியங்கள் தவிர, மற்ற தனது என்கிற அனைத்தையும் அந்தணர்கட்கும் சிவனடியார்கட்கும் சிவார்ப்பணம் என்கிற சிந்தையோடு தானம் செய்ய வேண்டும்.

அதன்பின் குருவாக வடிவெடுத்து நிற்கும் சிவபிரானுக்கு வஸ்திரம், தட்சிணைகளை அர்ப்பணித்து தரையில் வீழ்ந்து வணங்கி, நீரில் நனைத்து தூயதாக்கிய கயிறு (தோரம்), கோவணம், வஸ்திரம், தண்டம் முதலியவற்றையும், ஹோமத்திற்கான திரவியங்கள், ஸமித்து முதலியனவற்றையும் எடுத்துக் கொண்டு கடற்கரை, நதிக்கரை, மலை முகடு, சிவாலயம், காடு அல்லது பசுமாட்டுக் கொட்டில் முதலியனவற்றில் ஏதாவதொன்றை நிச்சயித்து, அங்கு சென்று ஆசமனம் செய்து மானசீகமாக ஜபம் செய்யவும்.

அதன்பின், ‘ஓம் நமோ ப்3ரஹ்மணே நமோஸ்த்வக்3நயே । நம: ப்ருதி2வ்யை । நம ஓஷதீப்4ய: । நமோ வாசே । நமோ வாசஸ்பதயே । நமோ விஷ்ணவே । மஹதே கரோமி ।’ என்கிற மந்திரத்தை மும்முறை ஜபித்து, ‘அக்3நிமீளே புரோஹிதம்’ என்கிற மந்திரத்தை ஜபிக்கவும். பின், ‘அத2 மஹாவ்ரதம்’, ‘அக்3நிர்வை தே3வாநாம் அவம: விஷ்ணு: பரம:’, ‘ஏதஸ்ய ஸமாம்நாயம்’, ‘ஓம் இஷே த்வோர்ஜே த்வா வாயவஸ்த2’, ‘அக்3ந ஆயாஹி வீதயே’, ‘ஶம் நோ தே3வீ ரபி4ஷ்டயே’ முதலிய நால்வேத மந்திரங்களைக் கூறவும். இதன்பின் ‘ம ய ர ஸ த ஜ ப4 ந ல க3’, ‘பஞ்சஸம்வத்ஸரமயம்’, ‘ஸமாம்நாய: ஸமாம்நாத:’, ‘அத2 ஶிக்ஷாம் ப்ரவக்ஷ்யாமி’, ‘வ்ரு॒த்3தி4ராதை3ச்’, ‘அதா2தோ த4ர்மஜிக்ஞாஸா’, ‘அதா2தோ ப்3ரஹ்மஜிக்ஞாஸா’ முதலியனவற்றையும் கூற வேண்டும்.

(குறிப்பு:— மேற்குறித்தவை அனைத்தும் தினமும் மாத்யாந்ஹிகம் செய்ததும் செய்யவேண்டிய ‘பிரும்மயக்ஞம்’ என்கிற கர்மாவில் வருகிறது.)

இதன்பின் முடிந்தவரை வேதம், புராணம் முதலியனவற்றைப் படிக்க வேண்டும். பின், ‘ஓம் ப்3ரஹ்மணே நம:’, ‘ஓம் இந்த்3ராய நம:’, ‘ஓம் ஸூர்யாய நம:’, ‘ஓம் ஸோமாய நம:’, ‘ஓம் ப்ரஜாபதயே நம:’, ‘ஓம் ஆத்மநே நம:’, ‘ஓம் அந்தராத்மநே நம:’, ‘ஓம் க்ஞாநாத்மநே நம:’, ‘ஓம் பரமாத்மநே நம:’ என்று ஜபிக்கவும். அதன்பின் மூன்று கைப்பிடியளவுள்ள சத்துமாவைப் பிரணவத்தைச் சொல்லிக் கொண்டே மும்முறை சாப்பிடவும். பின் பிரணவத்தைக் கூறிக் கொண்டு இருமுறை ஆசமனம் செய்த பின் தொப்புளைத் தொடவும். இதன்பின், ‘ஓம் ஆத்மநே நம: ஸ்வாஹா’, ‘ஓம் அந்தராத்மநே நம: ஸ்வாஹா’, ‘ஓம் க்ஞாநாத்மநே நம: ஸ்வாஹா’, ‘ஓம் பரமாத்மநே நம: ஸ்வாஹா’, ‘ஓம் ப்ரஜாபதயே நம: ஸ்வாஹா’ என்கிற மந்திரங்களை உச்சரிக்கவும். அதன்பின் பால், தயிர், நெய் மூன்றையும் கலந்து அல்லது நீரை மட்டுமாவது பிரணவத்தை உச்சரித்துக் கொண்டே மும்முறை நக்கிச் சாப்பிட்டுவிட்டு இருமுறை ஆசமனம் செய்.

(குறிப்பு:— இவ்விடத்தில் ‘தர்மசிந்து’ என்னும் நூலின் ஆசிரியர் முதல்முறை ‘த்ரிவ்ரு॒த3ஸி’ என்றும், இரண்டாம் முறை ‘ப்ரவ்ரு॒த3ஸி’ என்றும், மூன்றாம் முறை ‘விவ்ரு॒த3ஸி’ என்றும் கூறி நக்கிச் சாப்பிடவும் என்கிறார்.)

அதன்பின் நல்லதோர் ஆசனத்தில் கிழக்கு முகமாக அமர்ந்து மனதை ஒருநிலைப்படுத்தி மும்முறை பிராணாயாமம் செய்யவும்.

 

அத்தியாயம் : பதின்மூன்று

துறவறம் ஏற்பதற்கான நெறிமுறைகள்; கணபதி பூஜை ஹோமம்; தத்துவ சுத்தி மற்றும் ஸாவித்ரி மந்திரத்தை ஜபித்தல்; ‘முற்றும் துறத்தல்’ மற்றும் தண்டம் ஏந்துதல்

முருகன் கூறுகிறார்—— வாமதேவரே! இவ்வாறு மும்முறை பிராணாயாமம் செய்தபிறகு மாத்தியான்னிக காலத்திற்கான ஸ்நானத்தைச் செய்து, சந்தனம், புஷ்பம், அட்சதை முதலிய பூஜைக்குரிய பொருட்களை எடுத்துக் கொண்டு தென்மேற்கு மூலையான நிர்ருதி கோணத்தில் ‘க3ணாநாம் த்வா’ என்கிற மந்திரத்தின் மூலம் கணபதியை ஆவாகனம் செய்ய வேண்டும். அதன்பின் பின்வருமாறு கணேசமூர்த்தியைத் தியானிக்க வேண்டும். பெருத்த சிவந்த திருமேனி, திருமேனியில் நிறைய திருவாபரணங்கள், நான்கு திருக்கரங்களிலும் முறையே பாசம், அங்குசம், அக்ஷமாலை, வரத முத்திரை — இவ்வாறு தியானித்துப் பூஜித்து பாயசம், அப்பம், தேங்காய், பானகம் முதலியனவற்றை நிவேதனம் செய்க. அதன்பின் தாம்பூலம் தந்து, நீராஜனம் செய்து தெண்டனிட்டு வணங்கித் தன் காரியம் இடையூறின்றி மங்களமாய் முடிய வேண்டிப் பிரார்த்திக்க வேண்டும்.

இதன்பின் தனது கிருஹ்ய சூத்திரத்தின்படி ஔபாஸனம் செய்து ஆஜ்யபாகம் வரை முடித்து அக்னிதேவருக்குச் சம்பந்தமான ‘ஸ்தாலீபாகம்’ என்கிற ஹோமத்தைச் செய்ய வேண்டும்.

(குறிப்பு:— அக்னியில் தரக்கூடிய நான்கு ஆகுதிகளில் முதல் இரண்டு ஆகுதிகள் ‘ஆகார’ ஆகுதிகள் என்றும், பின் இரண்டு ஆகுதிகள் ‘ஆஜ்யபாக’ ஆகுதிகள் என்றும் அழைக்கப்படும். ஆகார ஆகுதிகள் பிரஜாபதி, இந்திரன் என்கிற இருவர்களைக் குறித்தன. ஆஜ்யபாக ஆகுதிகள் அக்னி, சோமன் ஆகிய இருவர்களைக் குறித்தன.)

பின் ‘பூ4: ஸ்வாஹா’ என்கிற ரிக்கினால் பூர்ணாகுதி ஹோமம் செய்து ஹோமத்தை முடிக்கவும். அதன்பின் பிற்பகல் வரை சோம்பலின்றி காயத்ரீ மகாமந்திரத்தை ஜபிக்கவும். பின் சாயங்காலம் ஸ்நானம் செய்து, சந்தியாவந்தனம் முடித்து, மாலையில் செய்யவேண்டிய ஔபாஸனத்தையும் முடித்து, மௌனமாக குருவின் கட்டளையைப் பெற்று ஹவிஸ் என்கிற கஞ்சி வடிக்காமல் சாதம் சமைத்து, பின் அரசங்குச்சி (சமித்து), நெய், கிருதசாதம் ஆகிய மூன்றினால் தனித்தனியாக ஸ்ரீருத்ரசூக்தம், ஸத்யோஜாதம் முதலிய ஐந்து மந்திரங்கள் சொல்லி ஹோமம் செய்க. இப்பொழுது வேள்வித்தீயில் ஸ்ரீஉமாமகேசுவரரைத் தியானிக்க வேண்டும். அதன்பின் உமையம்மையைத் தியானித்து, ‘கெ3ளரீர்மிமாய ஸலிலாநி தக்ஷத்யேகபதீ3 த்3விபதீ3 ஸா சதுஷ்பதீ3 । அஷ்டாபதீ3 நவபதீ33பூ4வுஷீ ஸஹஸ்ராக்ஷரா பரமே வ்யோமந்’ (ரிக். 1/169/41) என்கிற மந்திரத்தோடு ‘ஸ்வாஹா’ என்கிற பதத்தையும் சேர்த்து, 108 முறை ஆகுதி தந்து, அதன்பின் ‘அக்3நயே ஸ்விஷ்டக்ரு॒தே ஸ்வாஹா’ என்கிற மந்திரத்தினால் ஓர் ஆகுதி செய்க.

இவ்வாறு செய்த பிறகு துறவு மேற்கொள்பவர் அக்னிக்கு வடக்கில் ஓர் ஆசனம் அமைத்து (முதலில் தருப்பைப்புல் ஆசனம், அதன்மேல் மான்தோல், அதன்மேல் வெள்ளைத் துணி போட்டு), அதன் மேல் அமர்ந்து ஒன்றுபட்ட மனதுடன் விடியும் வரை மௌனமாக இருந்து காயத்ரீ ஜபம் செய்ய வேண்டும். அதன்பின் காலையில் நீராடி (சக்தியற்றவர்களாயிருப்பின் விபூதியைத் தடவிக் கொள்ளலாம். அதற்கு ‘விபூதி ஸ்நானம்’ என்று பெயர்.) பின் மேற்கூறிய அக்னியிலேயே சருவை (ஹவிஸ்ஸான சாதத்தை)த் தயார் செய்து, அதில் நெய் சிறிதளவு விட்டு அபிகாரம் செய்து, அதை அக்னியின் வடக்குப்புறம் இரண்டு தருப்பைப் புற்களைக் கிழக்கு நுனியாகப் போட்டு அதன் மேல் வைக்கவும். அதன்பின் ‘பூ:, புவ:, ஸுவ:’ என்கிற மூன்று வியாஹ்ருதி மந்திரங்களும், ஸ்ரீருத்ரசூக்தமும், ஸத்யோஜாதம் முதலான ஐந்து மந்திரங்களும் ஜபித்து, பின் அதே மந்திரங்களைக் கூறி முன் வைத்துள்ள சருவான சாதத்தால் ஹோமம் செய்யவும். மனதை மட்டும் சிவனாரது திருவடிகளிலேயே லயித்திருக்க வேண்டுமென்பதை நினைவில் கொள்ளவும்.

பின் பிரஜாபதி, இந்திரன், விசுவேதேவர், பிரும்மா முதலியவர்கட்கும் ஒவ்வொரு ஆகுதி தரவும். அவ்வாறு ஹோமம் செய்யும்போது ‘ஓம் ப்ரஜாபதயே நம: ஸ்வாஹா’, ‘ஓம் இந்த்ராய நம: ஸ்வாஹா’ என்று முதலில் ‘ஓம்’ என்றும், முடிவில் ‘நம: ஸ்வாஹா’ என்றும் சேர்த்து, நான்காவது வேற்றுமையில் சொல்ல வேண்டும். பின் புண்யாஹவாசனம் செய்து, ‘ஓம் அக்3நயே ஸ்வாஹா’ என்று அக்னிக்கு ஓர் ஆகுதி தரவும். இதற்கு ‘அக்3நி முகா2ந்தம்’ என்று பெயர். அதன்பின், ‘ஓம் ப்ராணாய ஸ்வாஹா’, ‘அபாநாய ஸ்வாஹா’, ‘வ்யாநாய ஸ்வாஹா’, ‘உதாநாய ஸ்வாஹா’, ‘ஸமாநாய ஸ்வாஹா’ என்ற ஐந்து மந்திரங்களினால் சருவை எடுத்து ஹோமம் செய்யவும். அதன்பின், ‘அக்3நயே ஸ்விஷ்டக்ரு॒தே ஸ்வாஹா’ என்று ஓர் ஆகுதி தரவும். பின் ‘ஸ்ரீருத்ரம்’ மற்றும் ‘ஈஶாந: ஸர்வவித்3யாநாம்’ முதலான ஐந்து மந்திரங்களையும், ‘மஹேஶ:’ முதலிய நான்கு வியூக மந்திரங்களையும் ஜபிக்கவும். இவ்வாறு செய்தபின், தன்னுடைய வேதசாகையில் கூறியபடி மற்ற அந்தந்த தேவதைகளையும் குறித்து ஆகுதி தந்து, பின் விரஜா ஹோமத்தைச் செய்ய வேண்டும்.

இவ்வுடல் இருபத்தாறு தத்துவங்களைக் கொண்டது. அவையனைத்தும் தூய்மை பெறவேண்டி விரஜா ஹோமத்தைச் செய்ய வேண்டும். ‘என் உடலில் இருக்கும் இருபத்தாறு தத்துவங்களும் தூய்மை பெறட்டும்’ என்று கூறி ஹோமம் செய்யவேண்டும். இப்படிச் செய்கையில் ‘ஆத்ம தத்துவம்’ தூய்மை பெற ‘ஆருண கேதுக’ மந்திரங்களைக் கூறி, ‘பிருத்வி’ முதலிய தத்துவத்திலிருந்து ‘புருஷ தத்துவம்’ முடிய உள்ள அனைத்து தத்துவங்களும் தூய்மை பெறுவதன் பொருட்டு நெய்யோடு கூடிய சருவை ஹோமம் செய்யவேண்டும். அப்பொழுது சிவபிரானின் திருவடிகளையே தியானித்தவண்ணம் மௌனமாக ஹோமம் செய்ய வேண்டும்.

(குறிப்பு: தத்துவ சுத்திக்குத் தனித்தனி வாக்கியமாகச் சொல்லவேண்டும். ‘ப்ரு॒தி2வ்யாபஸ்தேஜோ வாயுராகாஶோ மே ஶுத்4யதாம் ஜ்யோதிரஹம் விரஜா விபாப்மா பூ4யாஸ ஸ்வாஹா’ என்று கூறி சமித்து, நெய், சரு ஆகியவற்றால் நாற்பது நாற்பது ஆகுதிகள் செய்ய வேண்டும். இதே போல அனைத்து தத்துவங்கட்கும் அதன் பெயரைச் சேர்த்துச் சொல்லி ஹோமம் செய்ய வேண்டும்.)

ப்ருத்வி, ஜலம், தேஜஸ், வாயு, ஆகாசம் என்பன ப்ருத்வீ முதலிய ஐந்து தத்துவங்கள் (ப்ருத்விபஞ்சகம்). சப்தம், ஸ்பர்சம், ரூபம், ரஸம், கந்தம் என்பன சப்த பஞ்சகம், வாக் பாணி, பாதம், பாயு, உபஸதம் என்பன வாக் பஞ்சகம். சுரோத்ரம் (காது), நேத்ரம் (கண்), நாசிகா (மூக்கு), ரஸநா (நாக்கு), த்வக் (தோல்) — இவை சுரோத்ர பஞ்சகம். பின் தலை, அள்ளைப்புறம், முதுகு, வயிறு என்ற நான்குடன் முழங்காலையும் சேர்த்துக் கொள்ளவேண்டும். அதன்பின் தோல் முதலிய ஏழு தாதுக்கள். பிராணன், அபானன், வியானன், உதானன், சமானன் என்கிற ஐந்து வாயுக்களும் பஞ்ச பிராணன்கள் எனப்படும். அன்னமயம், பிராணமயம், மனோமயம், விக்ஞானமயம், ஆனந்தமயம் என்கிற ஐந்து கோசங்கள். இவை தவிர மனம், சித்தம், புத்தி, அகங்காரம், கியாதி (புகழ்), சங்கல்பம் (எண்ணம்), குணம், பிரகிருதி, புருஷன். மேலும் துய்க்க வேண்டுமென்கிற நியதியைக் கொண்ட புருஷனுக்கு, அதைத் துய்க்கும்போது உள்ள ஐந்து அந்தரங்க சாதனங்களை தத்துவபஞ்சகம் என்பர். அவை நியதி, காலம், ராகம், வித்யை, கலை என்பனவாகும். இவை ஐந்தும் மாயையிலிருந்து தோன்றுவன. ‘மாயாம் து ப்ரக்ரு॒திம் வித்3யாத்’ என்கிற சுருதியில் பிரகிருதியையே மாயை என்கின்றனர். இதிலிருந்துதான் இந்த தத்துவங்கள் தோன்றின என்பதில் அணுவளவும் ஐயமில்லை. காலத்தின் இயல்பு ‘நியதி’ என்கிறது சுருதி. இந்த நியதி முதலிய ஐந்து தத்துவங்களும் ‘பஞ்சகஞ்சுகம்’ (ஐந்து மறைப்புகள்) எனப்படும். இந்த ஐந்து தத்துவங்களை அறியாதவன் வித்துவானானாலும் அவன் மூடனே.

நியதி பிரகிருதியைக் காட்டிலும் தாழ்ந்தது. புருஷன் பிரகிருதியைவிட உயர்ந்தவன். காகத்தின் ஒரே கண் அதன் இரு விழிகளிலும் சுற்றி வருவது போல், புருஷனும் பிரகிருதி, நியதி என்கிற இரண்டின் பக்கமும் நிற்கிறது. இதை ‘வித்யா தத்துவம்’ என்பர். சுத்த வித்யை, மஹேசுவரன், சதாசிவன், சக்தி, சிவன் என்கிற ஐந்தும் சிவதத்துவமாகும். அந்தணரே! ‘ப்ரக்ஞாநம் ப்3ரஹ்ம’ என்கிற மகாவாக்கியம் சிவதத்துவத்தையேதான் குறிக்கிறது. முனிவரே! பிருதிவீ முதல் சிவன் வரையிலான ஒவ்வொரு தத்துவங்களையும் முறையே அதனதன் காரணங்களுடன் இணைத்து அவற்றைத் தூயதாக்கவும். 1. பிருத்வீ முதலிய ஐந்து, 2. சப்தம் முதலிய ஐந்து, 3. வாக் முதலிய ஐந்து, 4. சுரோத்ரம் (காது) முதலிய ஐந்து, 5. சிரஸ் (தலை) முதலிய ஐந்து, 6. த்வக் (தோல்) முதலிய ஐந்து, 7. பிராணன் முதலிய ஐந்து, 8. அன்னமயகோசம் முதலிய ஐந்து, 9. மனம் முதல் புருஷன் வரையிலான ஒன்பது தத்துவங்கள், 10. நியதி முதலிய தத்துவபஞ்சகம் (பஞ்சகஞ்சுகம்), 11. சிவதத்துவம் ஐந்து என்று இவை பதினோரு வர்க்கங்கள். இந்த பதினோரு வர்க்கத்தின் மந்திரங்களின் முடிவில், ‘பரஸ்மை ஶிவஜ்யோதிஷே இத3ம் ந மம’ என்கிற வாக்கியத்தையும் சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும். இதனால், தனது குறிக்கோளைத் துறத்தலைக் கூறுகிறது.

(குறிப்பு:— ‘ப்ரு॒தி2வ்யாதி3பஞ்சகம் மே ஶுத்4யதாம் ஜ்யோதிரஹம் விரஜா விபாப்மா பூ4யாஸப்ஸ்வாஹா ப்ருதி2வ்யாதி3பஞ்சகாய பரஸ்மை ஶிவஜ்யோதிஷே இத3ம் ந மம ॥’ என்பது போலக் கூறிக் கொள்ள வேண்டும்.)

இதன்பின் ‘விவித்யா’ மற்றும் ‘கர்ஷோத்க’ என்று தொடங்கும் மந்திரங்களின் முடிவில், அதாவது ‘விவித்3யாயை ஸ்வாஹா’, ‘கர்ஷோத்காய ஸ்வாஹா’ என்பதன் முடிவில் ‘இந்த ஆகுதி எனதல்ல’ என்கிற தன் குறிக்கோளைத் துறத்தலைக் கூறுவதற்காக, ‘வ்யாபகாய பரமாத்மநே ஶிவஜ்யோதிஷே விஶ்வபூ4தக4ஸநோத்ஸுகாய பரஸ்மை தே3வாய இத3ம் ந மம’ என்று கூறவேண்டும். அதன்பின், ‘உத்திஷ்ட2ப்3ரஹ்மணஸ்பதே தே3வயந்தஸ்த்வேமஹே । உப ப்ரயந்து மருத: ஸுதா3நவ இந்த்3ர ப்ராஶூர்ப4வா: ஸ சா ।’ என்கிற மந்திரத்தைக் கூறி, முடிவில் ‘விஶ்வரூபாய புருஷாய ஓம் ஸ்வாஹா’ என்று சொல்லி ஆகுதி தந்து, ‘லோகத்ரயவ்யாபிநே பரமாத்மநே ஶிவாயேத3ம் ந மம’ என்று கூற வேண்டும். அதன்பின், தனது வேதசாகையின் முறைப்படி பின் செய்யவேண்டிய சடங்குகளை முடித்து, நெய்யோடு சேர்த்து ஹோமம் செய்த மீதமிருந்த சருவை (சாதத்தை)ச் சாப்பிட்டு, ஆசமனம் செய்து, பின் இந்த ஹோமங்களை நடத்தித் தந்த ஆசார்யருக்குத் தங்கம் முதலிய தக்ஷிணைகளை முடிந்த அளவு தந்து, அவரது ஆசியைப் பெறவேண்டும். அதன்பின் பிரும்மாவைத் தன்னிருப்பிடம் செல்லுமாறு வேண்டி, அவரை ‘யதாஸ்தானம்’ செய்து உபாசனை சம்பந்தமாகக் காலை வேளையில் செய்ய வேண்டிய ஹோமங்களைச் செய்ய வேண்டும்.

இதன்பின், ‘ஸம் மா ஸிஞ்சந்து மருத: ஸமிந்த்3ர: ஸம் ப்3ரு॒ஹஸ்பதி: । ஸம் மாயமக்3நி: ஸிஞ்சத்வாயுஷா ச த4நேந ச ப3லேந சாயுஷ்மந்தம் கரோது மா ।’ (மருத்கணங்கள், இந்திரன், பிருஹஸ்பதி, அக்னி முதலிய தேவதைகள் மங்களங்களை மழை போல் என் மேல் பொழியட்டும். இந்த அக்னிதேவர் நீண்ட ஆயுள், மெய்யறிவுச் செல்வம், நல்ல உடல் வலிமை முதலியன அளித்து, என்னை நீண்ட நாள் வாழுமாறு அருள்புரியட்டும்) என்கிற மந்திரத்தை ஜபிக்கவும்.

(குறிப்பு:— ‘ஸம் மா ஸிஞ்சந்து மருத:’ என்கிற மந்திரத்தினால் அக்னி பகவானை உபஸ்தானம் செய்து, அதில் மரத்தினால் செய்த வேள்வி பாத்திரத்தை எரித்துவிடவும். பாத்திரம் உலோகத்தால் ஆனதாக இருந்தால், அதை ஆசார்யனுக்குத் தரவும் என்று தர்மசிந்து என்கிற நூலாசிரியர் கூறுகிறார்.)

அதன்பின்,

யா தே அக்3நே யக்ஞியா தநூஸ்—

தயே—ஹ்யாரோஹாத்மாத்மாநம் ।

அச்சா2 வஸூநி க்ரு॒ண்வந்—

நஸ்யே நர்யா புரூணி ॥

யக்ஞோ பூ4த்வா யக்ஞ—

மாஸீத3 ஸ்வாம் யோநிம் ।

ஜாதவேதோ3 பு4வ ஆஜாய—

மாந: ஸக்ஷய ஏஹி ॥

[ஏ அக்னிதேவனே! வேள்வியில் தோன்றக் கூடிய எந்த உமது சொரூபம் உண்டோ, அதே சொரூபத்தில் நீர் இங்கு வந்தருள்வீர். மேலும் எனக்காக, மனிதர்கள் பயன் கொள்ளும் சாதன சம்பத்துக்களை (பணம் முதலியனவற்றை) உற்பத்தி செய்து, எனது ஆன்மாவில் உமது ஆன்ம சொரூபத்துடன் விளங்குவீர். நீர் வேள்வியின் சொரூபமாக ஆகி, எனது காரணமான வேள்வியில் வந்து சேர்வீர். ஜாதவேதஸே! நீர் பூமியில் தோன்றி, உமது நிஜ நிலையில் இங்கு வந்தருள் செய்வீர்] முதலிய மந்திரங்களைக் கூறி, கையை அக்னியில் காட்டி சூடு செய்து, அதனால் அந்த அக்னியை இரண்டற்ற நிலையான தமது ஆன்மாவில் இரண்டறக் கலக்கச் செய்க.

அதன்பின் காலையில் செய்யவேண்டிய சந்தியாவந்தனத்தை முடித்து, சூரிய உபஸ்தானம் செய்து, நீர்நிலை சென்று தொப்புள் அளவு நீரில் நின்று மனதை ஒருநிலைப்படுத்தி மனமகிழ்ச்சியோடு வேதமந்திரங்களை ஜபிக்கவும். அங்கு நீரைக் கையிலெடுத்துக் கொண்டு ‘ஆஶு: ஶிஶாந:’ என்கிற சூக்தத்தைக் கூறி, ‘ஸர்வாப்4ய: தே3வதாப்4ய: ஸ்வாஹா’ என்று கூறி, அந்த நீரைக் கீழே விடவும். அதன்பின் துறவறம் மேற்கொள்வதற்கான சங்கல்பத்தை (உறுதிமொழியை)க் கூறி இரு கைகளிலும் நீரெடுத்து, அதை மூன்று முறை கீழே விடவும். அப்பொழுது ‘ஓம் ஏஷ ஹ வா அக்3நி: ஸூர்ய: ப்ராணம் க3ச்ச2 ஸ்வாஹா । ஓம் ஸ்வாம் யோநிம் க3ச்ச2 ஸ்வாஹா । ஓம் ஆபோ வை க3ச்ச2 ஸ்வாஹா ।’ என்று கூறுக என்கிறார் தர்மசிந்துகாரர்.

துறவு மேற்கொள்பவன் அக்னிஹோத்திரியாக இருப்பின், அவன் முன்பு தயார் செய்து வைக்கப்பட்ட அக்னியில் ‘பிராஜாபத்ய இஷ்டி’யைச் செய்து, பின் வேதோக்தமான வைசுவாநர ஸ்தாலீபாக ஹோமத்தையும் செய்து, அதில் தனது என்பவை அனைத்தையும் தானம் செய்யவும். [பிராஜாபத்ய இஷ்டி என்பது—— ‘யதி3ஷ்டம் யச்ச பூர்தம் யச்சா2பத்3யநாபதி3 ப்ரஜாபதௌ தந்மநஸி ஜுஹோமி । விமுக்தோஹம் தே3வகில்பி3ஷாத் ஸ்வாஹா ।’ என்று கூறி, நெய்யினால் ஹோமம் செய்து, ‘இத3ம் ப்ரஜாபதயே ந மம’ (இது பிரஜாபதிக்கு, எனக்கில்லை) என்று உத்தேசியத் தியாகம் செய்க என்பதே.] முன்கூறியவாறு அக்னியைத் தன்மேல் ஏறிட்டுக் கொண்டு (அதாவது, அக்னி தன் இதயத்தில் வந்து அமர்ந்ததாக எண்ணிக் கொண்டு) அவன் வீட்டை விடுத்து வெளியேற வேண்டும். அதன்பின் முனிவர்களே! அவன் பின் கூறியவாறு சாவித்ரியான காயத்ரியைத் தன்னுள் ஏற்க வேண்டும். ‘ஓம் பூ4: ஸாவித்ரீம் ப்ரவேஶயாமி, ஓம் தத்ஸவிதுர்வரேண்யம், ஓம் பு4வ: ஸாவித்ரீம் ப்ரவேஶயாமி, ப4ர்கோ3 தே3வஸ்ய தீ4மஹி, ஓம் ஸ்வ: ஸாவித்ரீம் ப்ரவேஶயாமி, தி4யோ யோ ந: ப்ரசோத3யாத், ஓம் பூ4ர்பு4வ: ஸ்வ: ஸாவித்ரீம் ப்ரவேஶயாமி, தத்ஸவிதுர்வரேண்யம் ப4ர்கோ3 தே3வஸ்ய தீ4மஹி தி4யோ யோ ந: ப்ரசோத3யாத் ।’ என்கிற வாக்கியங்களை மனதுருகிக் கூற வேண்டும். மனதைச் சலிக்கவிடக் கூடாது.

அப்பொழுது காயத்ரீதேவியைத் தியானிப்பது எப்படி? என்பதைக் கேள். ஸ்ரீகாயத்ரீ தேவி சிவபிரானது திருமேனியில் இடது புறத்தைச் சார்ந்து வீற்றிருக்கிறாள். ஐந்து திருமுகங்களும் பத்து திருக்கரங்களும் கொண்டவள். திருக்கண்களோ பதினைந்து. ஒளிரும் இரத்தின கிரீடம் தலையில். அதிலே சந்திரனது பிறை. தூய வெண்ணிற படிகம் போன்ற திருமேனி. இவ்வழகிய இறைவி, தனது பத்து திருக்கரங்களிலும் ஆயுதங்களைத் தரித்தவள். கழுத்திலே ஹாரம், மேல் புஜத்தில் தோள்வளை, கைகளில் வளையல்கள், கால்களில் காற்சலங்கை என்பன போன்ற இரத்தினத் திருவாபரணங்கள் அணிந்த அழகி. ஸ்ரீவிஷ்ணு, பிரும்மா, தேவர்கள், ரிஷிகள், கந்தர்வர்கள், மனிதர்கள் என அனைவரும் இவளைக் கொண்டாடுகிறார்கள். எங்கும் நீக்கமற நிறைந்த இவ்வம்மையே சிவபிரானது மனைவி. அகில உலகங்கட்கும் தாய். அனைத்தையும் ஈன்றவள். முக்குணங்களோடு காட்சிதரினும் நிர்குணமானவள். இவளுக்கும் பிறப்பு என்பதே இல்லை. அந்தணத்தன்மையை அளித்திடும் பிறப்பிலியான இவ்வம்மையைத் தியானித்து, இவளது திருமந்திரமான காயத்ரியை மூன்று பாதமாக (ஒரு பாதம் என்பது மெய்யெழுத்துக்கள் கூடிய சொற்றொடர்) பிரித்து ஜபிக்க வேண்டும்.

இந்த காயத்ரீ மகாமந்திரம் ‘பூ:, புவ:, ஸுவ:’ என்கிற மூன்று வியாஹ்ருதிகளினின்றும் தோன்றி, அதிலேயே லயமடைவது. வியாஹ்ருதிகளோ பிரணவமான ஓங்காரத்திலிருந்தே தோன்றிப் பின் அதிலேயே ஒடுங்குவது. இந்தப் பிரணவ மந்திரமான ஓங்காரம்தான் வேதங்கட்கும் முந்தியது. இது சிவப்பரம்பொருளைக் குறிப்பது, மந்திரங்கட்கெல்லாம் தலையாயது, பீஜ (மூல) மந்திரமானது, உயர்ந்ததும்கூட. சிவனே பிரணவம், பிரணவமே சிவபெருமான். ஏனெனில், வாசகமான சொல்லிலும் வாச்யமான சொல்லப்படும் பொருளிலும் வேறுபாடில்லையே. காசியம்பதியில் இறப்பவர்கட்குச் சிவபெருமான் இம்மந்திரத்தைத்தான் அவர்களது மரணத்தருவாயில் அவர்கள் செவியில் ஓதி, அவர்களை முக்திக்கு அழைத்துச் செல்கிறார். ஆகவேதான் துறவிகள் ஓரெழுத்தான ஓங்காரத் திருமேனியனான சிவப்பரம்பொருளைத் தங்கள் இதயகமலத்தில் தியானிக்கிறார்கள். மேலும் முக்தி பெற விரும்பும் ஜீவன்களான மனிதர்கள் தைரியமாக உலகியலை வெறுத்து, பிரணவ ரூபியான சிவனையே தியானிக்கிறார்கள்.

இவ்வாறு காயத்ரீ மந்திரத்தைச் சிவனைக் குறிக்கும் பிரணவமான ஓங்காரத்தில் ஒடுக்கி, ‘அஹம் வ்ரு॒க்ஷஸ்ய ரேரிவா । கீர்தி: ப்ரு॒ஷ்ட2ம் கி3ரேரிவ । ஊர்த்4வபவித்ரோ வாஜிநீவ ஸ்வம்ரு॒தமஸ்மி । த்3ரவிணம் ஸவர்சஸம் । ஸுமேதா4 அம்ரு॒தோக்ஷித: । இதி த்ரீஶங்கோர்வேதா3நுவசநம் ।’ (தைத்திரீய உபநிஷத் 1/10/1) என்கிற அனுவாகத்தை ஜபிக்கவும். (நான் உலகியலான மரத்தை வெட்டுபவனாக உள்ளேன். எனது புகழ் மலைமுகடு மாதிரி உயர்ந்துள்ளது. அன்னமான ஆகாரத்தை உற்பத்தி செய்யும் திறனுள்ள சூரியனிடம் உள்ள அமுது போல, நானும் பாவனமான தூய்மையான அமுத சொரூபனாக உள்ளேன். ஒளிரும் செல்வக்குவியல்களுக்கு நானே இருப்பிடம். பரமானந்தமான அமுதத்தினால் நீராட்டப்பட்ட நான் உயர்ந்த மெய்யறிவு கொண்டவன். இது திரிசங்கு என்கிற மகரிஷியின் அனுபூதியான வேத வசனம்.)

இவ்வாறு ஜபித்தபின், ‘யஶ்ச2ந்த3ஸாம்ரு॒ஷபோ4 விஶ்வரூப: । ச2ந்தோ3ப்யோத்4யம்ரு॒தாத்ஸம்ப3பூ4வ । ஸ மேந்த்3ரோ மேத4யா ஸ்ப்ரு॒ணோது । அம்ரு॒தஸ்ய தே3வ தா4ரணோ பூ4யாஸம் । ஶரீரம் மே விசர்ஷணம் । ஜிஹ்வா மே மது4மத்தமா கர்ணாப்4யாம் பூ4ரி விஶ்ருவம் । ப்3ரஹ்மண: கோஶோஸி மேத4யா பிஹித: । ஶ்ருதம் மே கோ3பாய ।’ (“எவர் வேதங்களில் உயர்வாகக் கூறப்பட்டுள்ளாரோ, எவர் எங்கும் எதிலும் நிறைந்து அதுவாகவே விளங்குகிறாரோ, எவர் அமுதமயமான வேதங்களினின்றும் பிரதான சொரூபமாகத் தோன்றினவரோ, எவர் அனைத்திற்கும் ஒரே சுவாமியோ, அந்தப் பரமேசுவரன் என்னை நினைவாற்றல் கொண்டவனாக ஆக்கட்டும். இறைவனே! தங்களது திருவருளால் அமுதத் திருமேனியரான பரம்பொருளை எனது இதயத்தில் என்றும் நிலைத்து நிற்கும்படி செய்து கொள்பவனாக நான் ஆகவேண்டும். எனது உடல் வலிமையுள்ளதாக, எவ்வகையிலும் நோயற்றதாகட்டும். எனது நாக்கு தேனொழுகும் இன்சொற்களையே பேசட்டும். இரு காதுகளினாலும் (நல்லதையே) கேட்பவனாகட்டும். பிரணவமே! பிரும்மமான பரம்பொருளையே நீர் உம்மிடத்தில் பெருஞ்செல்வமாகக் கொண்டிருக்கிறீர். நல்லறிவினால் மூடப்பட்டுள்ளீர். ஆகவே, நான் கேட்டறிந்த நல்ல உபதேசங்களை (நான் மறந்துவிடாமல்) நன்கு காத்தருள்வீராக!”) என்கிற முழு வேதமந்திரங்களையும் சொல்லிவிட்டு, ‘தா3ரைஷணாயாஶ்ச வித்தைஷணாயாஶ்ச லோகைஷணாயாஶ்ச வ்யுத்தி2தோஹம்’ — அதாவது, ‘நான் பெண்ணாசை, பொன்னாசை, மண்ணாசை மூன்றையும் விட்டு, உலகியலின் விருப்பமான புகழாசையையும் விட்டுவிட்டுத் தொடர்ந்து மேலேறி வந்துள்ளேன்’ என்று அனைத்தையும் துறக்க வேண்டும்.

முனிவரே! இப்பொழுது மேலே கூறிய வாக்கியத்தை முதலில் மெதுவாக, பின் சற்று உரக்க, மூன்றாம் முறை வெகு உரக்க மூன்று முறை கூறவேண்டும். அதன்பின் சிருஷ்டி, ஸ்திதி, லயம் (ஆக்கல், காத்தல், அழித்தல்) என்கிற வரிசையில் முதலில் பிரணவத்தைக் கூறி, பின் இந்த வாக்கியங்களைக் கூறவும்.

‘ஓம் பூ4: ஸந்ந்யஸ்தம் மயா’, ‘ஓம் பு4வ: ஸந்ந்யஸ்தம் மயா’, ‘ஓம் ஸுவ: ஸந்ந்யஸ்தம் மயா’, ‘ஓம் பூ4ர்பு4வ: ஸுவ: ஸந்ந்யஸ்தம் மயா’ என்று மெல்லிய குரலில் முதலிலும், பின் சற்று உரத்த குரலிலும் முடிவில் பெருத்த குரலிலும் சிவபிரானைத் தியானித்தவண்ணம் நிதானமாகக் கூறவும். (நான் பூலோகத்தை முழுமையாகத் துறந்தேன்; புவர்லோகத்தை விடுத்தேன்; சுவர்க்க உலகையும் முழுமையாக விடுத்தேன். நான் பூவுலகு, புவர் உலகு, சுவர்க்க உலகு என்கிற மூவுலகங்களையும் முழுமையாகத் துறந்தேன்.)

இதன்பின், ‘அப4யம் ஸர்வபூ4தேப்4யோ மத்த: ஸ்வாஹா’ [நான் அனைத்து ஜீவராசிகட்கும் அபயம் (பயமின்மையைத்) தந்தேன்] என்று கூறியவண்ணம் கிழக்கு நோக்கி இரு கைகளிலும் நீரை எடுத்துப் பூமியில் விடவும். அதன்பின் தலையிலுள்ள ஓரிரண்டு முடிகளைக் கையினால் பிய்த்து, அதனுடன் தண்ணீரையும் கையிலேந்தி, ‘ஓம் பூ4: ஸமுத்3ரம் க3ச்ச2 ஸ்வாஹா’ என்று கூறி, தான் நிற்கும் அந்த நீர்நிலையிலேயே விடவும். பின் ‘ஓம் பூ4: ஸந்ந்யஸ்தம் மயா’, ‘ஓம் பு4வ: ஸந்ந்யஸ்தம் மயா’, ‘ஓம் ஸுவ: ஸந்ந்யஸ்தம் மயா ।’ என்று மும்முறை கூறி, மும்முறை ஜலத்தை அபிமந்திரித்து, அதை ஆசமனம் செய்யவும். அதன்பின் நீர்நிலையினின்றும் வெளியேறி கரைக்கு வந்து, தான் உடுத்தியிருந்த துணியையும் அரைஞாண் கயிறையும் தரையிலே போட்டுவிட்டு, கிழக்கு அல்லது வடக்கு நோக்கி ஏழெட்டு அடிகள் நடந்து செல்லவும்.

சிறிது தூரம் சென்றபின் துறவறம் அளிக்கும் குரு அவனை நோக்கி, ‘அப்பா பகவானே! உலக நடப்பிற்காக நீ கோவணத்தையும் தண்டத்தையும் ஏற்றுக் கொள்’ என்று கூறுவார். பின் அவரே தன் கைகளாலேயே துறவு ஏற்கும் சீடனுக்கு அரைஞாண் கயிறு, கோவணம், துவராடை (காஷாய வஸ்திரம்) ஆகியனவற்றை அளிப்பார். அதை ஏற்று உடுத்திக் கொண்ட துறவி இருமுறை ஆசமனம் செய்ததும் குரு சீடனிடம், ‘இந்த்3ரஸ்ய வஜ்ரோஸி’ என்று கூறி தண்டத்தை அளிப்பார். தண்டத்தைப் பெற்றுக் கொண்ட சீடனான துறவி, ‘ஸகா2 மா கோ3பாயௌஜ: ஸகா2 யோஸீந்த்3ரஸ்ய வஜ்ரோஸி வார்த்ரக்4ந: ஶர்ம மே ப4வ யத்பாபம் தந்நிவாரய’ (ஏ தண்டமே! நீ எனது நண்பன். என்னைக் காப்பாயாக. எனது பிராணசக்தியான ஓஜஸ்ஸைக் காத்தருள். இந்திரனது கையில் வஜ்ரப்படையாக விளங்கும் நீ என் நண்பன். நீயன்றோ விருத்திராசுரனை வதைத்தது. நீ எனக்கு நலன்களைத் தருபவனாக ஆவாய். என்னிடம் உள்ள பாவத்தை நீக்கிவிடு) என்கிற மந்திரத்தைக் கூறி, தண்டத்தை நமஸ்கரித்துப் பின் கையில் ஏந்தவும். அதன்பின் ஓங்காரமான பிரணவ மந்திரத்தையோ அல்லது காயத்ரீ மந்திரத்தையோ உச்சரித்துக் கொண்டு கமண்டலுவை எடுத்துக் கொள்க.

அதன்பின் சிவனைத் தியானித்தவண்ணம் குருவிடம் சென்று மும்முறை சாஷ்டாங்கமாகத் தரையில் வீழ்ந்து வணங்கி, நிதானமாக எழுந்திருந்து இரு கைகளையும் கூப்பியவண்ணம் அவரது திருவடிகளின் பக்கம் நிற்கவும்.

சந்நியாச தீக்ஷைக்கான கர்மாக்களைத் தொடங்கும் முன்பே தூய்மையான பசுஞ்சாணத்தை நெல்லிக்காய் அளவில் சிறுசிறு உருண்டைகளாக உருட்டி, அவற்றைச் சூரிய ஒளியில் (வெய்யிலில்) காய வைக்கவும். அதன்பின் ஹோமம் தொடங்கியதும் அந்தச் சாண உருண்டைகளை விரஜா ஹோம அக்னியில் போடவும். விரஜா ஹோமம் முடிந்ததும் குரு அந்தச் சாம்பலை முழுமையாக எடுத்து, அதை சீடனது உடலில் தடவுவார். அல்லது சீடனையே தடவிக் கொள்ளச் சொல்வார். அப்பொழுது அவர், ‘ஓம் அக்3நிரிதி ப4ஸ்ம । வாயுரிதி ப4ஸ்ம । ஜலமிதி ப4ஸ்ம । ஸ்த2லமிதி ப4ஸ்ம । வ்யோமேதி ப4ஸ்ம । ஸர்வ யீஹ வா இத3ம் பஸ்ம । மந ஏதாநி சக்ஷூ யீஷி ।’ என்கிற மந்திரம் கூறி, அந்த விபூதியை அபிமந்த்ரணம் (தொடுதல்) செய்வார்.

அதன்பின், ‘ஈஶாந ஸர்வவித்3யாநாம்’ முதலிய ஐந்து மந்திரங்களைக் கூறி, அந்த ஹோம விபூதியால் சீடனது அங்கங்களைத் தொட்டுக் கொள்ளச் செய்து, தலை முதல் பாதம் வரை அனைத்து அங்கங்களிலும் பூசிக் கொள்ளச் சொல்வார். சீடனும் சிரத்தையோடு அந்தத் திருநீற்றைக் கையிலேந்தி, ‘த்ர்யாயுஷம் ஜமத3க்3நே: கஶ்யபஸ்ய த்ர்யாயுஷம் । யத்3தே3வேஷு த்ர்யாயுஷம் தந்நோஸ்து த்ர்யாயுஷம் ॥’ (யஜுர் வேதம் 3/62) என்கிற மந்திரத்தையும், ‘த்ர்யம்ப3கம் யஜாமஹே ஸுக3ந்தி4ம் புஷ்டிவர்த4நம் । உர்வாருகமிவ ப3ந்த4நாந்—ம்ரு॒த்யோர்முக்ஷீய மாம்ரு॒தாத் ।’ (யஜுர் வேதம் 3/60) என்கிற மந்திரத்தையும் மும்மூன்று தடவை கூறி, நெற்றி முதலிய இடங்களில் மூன்று பட்டைகளாக இட்டுக் கொள்ள வேண்டும்.

அதன்பின் துறவறம் ஏற்ற சீடன், தனது இதயகமலத்தில் விளங்கும் உமையொருபாகனான சிவபிரானை பக்தியோடு தியானிக்க வேண்டும். பின் குரு, சீடனது வலது திருக்காதில் ரிஷி—சந்தஸ்—தேவதை மூன்றோடும் பிரணவ மந்திரத்தை உபதேசிப்பார். பின் பிரணவ மந்திரத்தின் கருப்பொருளையும் விளக்குவார். அதன்பின் கருணையுள்ளம் கொண்ட குரு பிரணவத்தின் ஆறுவிதமான பொருளையும் சீடன் புரிந்து கொள்ளும்படிக் கூறி, அதன் பன்னிரண்டு பிரிவுகளையும் விளக்குவார். பின் சீடன் குருவின் திருவடிகளில் பன்னிரண்டு முறை உடல் தரையில் தோயுமாறு வணங்குவார். பின் அவருக்குக் கீழ்ப்படிந்து நிற்கவேண்டும். அவரது கட்டளையின்றி மற்ற எந்தவொரு செயலையும் செய்தல் கூடாது. குருவின் கட்டளையை ஏற்று வேதாந்தத்தின் உண்மைப் பொருளான சிவபிரானது ஸகுண—நிர்குணமான இரு வேறுபாடுகளையும் நன்கு அறிந்து கொள்ள வேண்டும்.

அதன்பின் சிரவணம் (கேட்டல்), மனனம் (திரும்பத் திரும்பச் சிந்தித்தல்), நிதித்யாஸனம் (அதன் அர்த்தத்தை நன்கு உணர்தல்) முதலியவற்றுடன் ஜபத்தின் முடிவில் காலையில் செய்ய வேண்டிய கடமைகளைக் குரு, சீடனைக் கொண்டு செய்விக்க வேண்டும். ‘கைலாச ப்ரஸ்தாரம்’ என்கிற மண்டலத்தில் சிவபிரானால் வகுக்கப்பட்ட முறைப்படி சிஷ்யன் சிவபூஜை செய்ய வேண்டும். அவ்வாறு தினமும் சிவபூஜை செய்ய முடியவில்லையெனில் சீடன் குருவிடமிருந்து படிகத்தாலான சிவலிங்கத்தைப் பெற்று தினமும் பூஜிக்கலாம். ஆனால், ‘என் உயிரே போனாலும், தலையே வெடித்தாலும் சரி. சிவபூஜை செய்யாது உணவு உட்கொள்ள மாட்டேன்’ என்கிற உறுதியை மும்முறை குருவின் சந்நிதியில் கூறி உறுதியேற்று மனதில் சிவசிந்தனையுடன் காதலாகிக் கசிந்து பக்தியுடன் ஐந்து ஆவரணத்துடன் கூடிய பூஜை முறையைப் பின்பற்றி, சிவப்பரம்பொருளைப் பூஜிக்க வேண்டும்.

 

அத்தியாயம் : பதினான்கு

பிரணவப் பொருளின் ஆய்வு

வாமதேவர் கூறுகிறார்—— ஆறுமுகக் கடவுளே! தாங்களோ விஞ்ஞான மெய்யறிவின் அமுதக் கடல்; அனைத்து தேவதைகட்கும் ஒரே தலைவரான சிவப்பரம்பொருளின் மைந்தன்; அடைக்கலம் புகுந்தோரின் இன்னல்களைத் துடைப்பவர். கார்த்திகேயரே! பிரணவத்தின் ஆறு வகை கருப்பொருளின் விளக்கத்தை அறிதல் விரும்பியதை விரும்பியவாறு நல்கும் எனத் தாங்கள் கூறினீர்களல்லவா? அந்த ஆறுவகை கருப்பொருளின் உட்பொருள்தான் என்ன? அதை அறிவதெப்படி? அதனால் குறிக்கப்படும் பொருள் யார்? அந்தக் கருப்பொருளை அறிவதால் பெறுகின்ற பயன்தான் என்ன? மலைமகள் மைந்தனே! இப்பொழுது நான் கேட்டவற்றைப் பற்றிய விளக்கத்தைச் சற்றே கூற வேண்டும்.

முருகன் கூறுகிறார்—— முனிசிரேஷ்டரே! நீர் இப்பொழுது கேட்டதற்கான பதிலைக் கூறுகிறேன், சிரத்தையோடு கேட்டுக் கொள். மகேசனான இறைவனது ஸமஷ்டி (பிரிவற்று ஒன்றாகக் கூடி நிற்பது), வ்யஷ்டி (பிரிவோடு கூடியது) என்கிற இரண்டின் பொருளே பிரணவத்தின் கருப்பொருள். இனி இதை விளக்கிக் கூறுகிறேன். இப்பொழுது நான் தரும் விளக்கங்களால் அந்த ஆறு பிரிவுகளின் பொருளும் ஒன்றையேதான் குறிக்கிறது என்று நீ அறிவாய். முதலாவது மந்திர வடிவான பொருள். இரண்டாவது யந்திர வடிவானது. மூன்றாவது தேவர்களைக் குறிப்பது. நான்காவது பிரபஞ்சத்தைக் குறிப்பது. ஐந்தாவது குருவின் சொரூபத்தைக் குறிப்பது. ஆறாவது சீடனது சொரூபத்தைக் குறிப்பது.

இப்பொழுது முதலாவதான மந்திர வடிவானதன் பொருளை விளக்குகிறேன். இதை அறிவதாலேயே ஒருவன் பெருஞானியாக ஆக முடியும். வேதங்கள் பிரணவத்தில் ஐந்து எழுத்துக்கள் உள்ளதாகக் கூறுகின்றன. முதலெழுத்து ‘அ’, இரண்டாவதின் ஐந்தாவது ஸ்வரம் ‘உ’, மூன்றாவதின் ஐந்தாவது வர்க்கம் ‘ப’ வர்க்கத்தின் கடைசி எழுத்தான ‘ம’, இதன்பின் நான்காவது பிந்து, ஐந்தாவது நாதம். இவையன்றி வேறெந்த எழுத்துமில்லை. இது வேதத்தின் முதலான பிரணவத்தின் ஸமஷ்டி ரூபம் (கூட்டு உருவம்). நாதமோ அனைத்து எழுத்துக்களின் ஒட்டு மொத்த வடிவம். பிந்துவான ‘ம்’ உடன் சேர்ந்த நான்கு எழுத்துக்களும் வியஷ்டியாக (பிரிந்ததாக)ச் சிவனைக் குறிக்கும் பிரணவத்தில் நிலைக்கின்றன.

அறிஞரே! இனி யந்திர சொரூபமான பிரணவத்தின் பொருளைக் கேள். இந்த யந்திரம் சிவலிங்க ரூபமாகும். அனைத்திற்கும் கீழே பீடத்தை எழுதுக. அதன் மேல் முதலெழுத்தான ‘அ’கரத்தை எழுதுக. அதன் மேல் ‘உ’கரம். அதற்கும் மேலே ‘ப’ வர்க்கத்தின் கடைசி எழுத்தான ‘ம’வை எழுதுக. அதற்கு மேலே அனுஸ்வாரமான (மூக்கால் உச்சரிக்கப்படும்) ‘ம்’—ல் உள்ள புள்ளி. அதற்கும் மேலே அரை பிறை வடிவான நாதத்தைக் குறிக்கவும். இவ்வாறு யந்திரம் முழுமை பெற்றதும் சாதகனது விருப்பமனைத்தும் நிறைவேறுகிறது. இம்மாதிரி யந்திரத்தை எழுதி, அதைப் பிரணவத்தினாலேயே மூடி வைக்கவும். பிரணவத்திலிருந்தே வெளிவந்த நாதம் மூலமே, அந்த நாதத்தின் முடிவும் எனத் தெரிந்து கொள்க.

முனிவரே! இனி மூன்றாவதான தேவதை சொரூபமான அர்த்தத்தைக் கூறுகிறேன். இது மிகவும் மர்மமானது. வாமதேவரே! உங்களிடம் கொண்ட அன்பினாலேயே சிவனாரால் கூறப்பட்ட அப்பொருளை உங்களுக்குக் கூறுகிறேன். ‘ஸத்3யோஜாதம் ப்ரபத்3யாமி’ என்று தொடங்கி ‘ஸதா3ஶிவோம்’ என்பது வரையிலான ஐந்து மந்திரங்களும் பிரணவத்தைத்தான் கூறுகின்றன என்கிறது வேதம். அதாவது பிரணவத்தின் விரிபொருளே இந்த ஐந்து மந்திரங்களும். இவை பிரும்ம சொரூபமான ஐந்து தேவதைகளே என்று அறிந்து கொள்ளவும். இவைகளே சிவபிரானின் மூர்த்திகளைக் குறிப்பனவாகும். சிவனைக் குறிக்கும் மந்திரம் சிவமூர்த்தியின் சொரூபத்தையும் குறிப்பதாகவே ஆகும். ஏனெனில், மூர்த்தியிலும் மூர்த்தியானவரிலும் வேறுபாடு ஒன்றுமில்லை.

‘ஈஶாந முகுடோபேத:’ என்கிற சுலோகத்திலிருந்து தொடங்கி முதலில் இந்த மந்திரங்கள் மூலம் சிவபெருமானின் திருமேனி குறிக்கப்படுகிறது. இப்பொழுது அவரது ஐந்து திருமுகங்களை வருணிப்பதைக் கேள். ஐந்தாவது மந்திரமான ‘ஈஶாந: ஸர்வவித்3யாநாம்’ என்கிற மந்திரத்தை தொடக்கமாகக் கொண்டு ‘ஸத்3யோஜாதம்’ என்கிற மந்திரம் வரை வரிசையாக ஒரு வட்ட வடிவத்தில் எழுதுக. பின் ‘ஸத்3யோஜாதம்’ என்பதிலிருந்து ‘ஈஶாந: ஸர்வவித்3யாநாம்’ என்கிற மந்திரம் வரை அதே வட்ட வடிவில் குறிக்கவும். இந்த ஐந்தும் சிவபிரானின் ஐந்து முகங்கள் என்று கூறப்படுகின்றன. புருஷன் தொடங்கி ஸத்யோஜாதம் வரை உள்ள பிரும்மரூபமான நான்கு மந்திரங்களும் மகேசனான சிவபிரானின் நான்கு வியூகங்களில் நிலைத்துள்ளன. ‘ஈஶாந’ மந்திரம் ஸத்யோஜாதம் முதலிய ஐந்து மந்திரங்களின் கூட்டு ஸமஷ்டி ரூபமாகும். புருஷன் முதல் ஸத்யோஜாதம் வரை உள்ள நான்கு மந்திரங்களும் ஈசான தேவரின் பிரிந்த (வியஷ்டி) நிலையாகும்.

இதை ‘அநுக்ரஹமய சக்கரம்’ (அருள் வழங்கும் சக்கரம்) என்கின்றனர். இதுவே ஐந்து பெரும் பொருள்களுக்குக் காரணமாகும். இது சூட்சுமமானது, விகாரமற்றது (மாறாதது), அனாமயமானது (குற்றமற்றது), பரப்பிரும்ம சொரூபமானது. அருள்வதான அனுகிரகம் இருவகைப்படும். ஒன்று இறைவனின் ஆக்கல், அளித்தல், அழித்தல், அருளல், மறைத்தல் என்கிற ஐந்தொழில்களில் ஒன்று. இரண்டாவது ஜீவர்களைக் காரியம்—காரணம் என்கிற தளைகளிலிருந்து முக்தியான விடுதலையளிப்பது. இந்த இரண்டுவித அனுகிரகமும் சதாசிவனாரது இருவிதமான திருவிளையாடல்களே ஆகும். அருள்வதையும் ஆக்கல் முதலிய தொழில்களோடு சேர்த்து சிவனாரது ஐந்தொழில்கள் எனக் கூறப்படுகின்றன. இந்த ஐந்தொழில்களிலும் ஸத்யோஜாதம் முதலிய ஐந்து தேவதைகள் உள்ளதாகக் கூறப்படுகிறது. இவ்வைந்தும் பஞ்சபிரும்ம சொரூபமானது, நலன்களைத் தருவது.

அநுக்ரஹமய சக்கரம் ‘நிவிருத்தி கலை, பிரதிஷ்டா கலை, வித்யா கலை, சாந்தி கலை, சாந்த்யதீத கலை’ என்கிற ஐந்தில் சாந்த்யதீத கலை ரூபமானது. சதாசிவனாரை அது அதிஷ்டித்து (சார்ந்து) நிற்பதால், அதை ‘பரமபதம்’ என்கின்றனர். தூய உள்ளத்தோரான துறவிகள் பெறும் பெரும் பதம் இதுவேயாகும். சிவனையே உபாசிப்பவர்களும், பிரணவமான ஓங்காரத்திலேயே மனதை என்றும் லயிக்கச் செய்த சான்றோர்களும் பெறும் பதமும் இதுவேயாகும். இப்பெருநிலையை அடைந்து முனிவர்கள் அந்தப் பரம்பொருளான மகாதேவருடன் பெறற்கரிதான பெரும்பேறுகளைத் துய்த்து பெருஊழிக்காலத்தில் சிவனோடு கலந்து, பின் திரும்ப இந்த உலகியல் கடலில் வந்து விழ மாட்டார்கள்.

‘தே ப்3ரஹ்மலோகேஷு பராந்தகாலே பராம்ரு॒தா: பரிமுச்யந்தி ஸர்வே ॥’ (முண்டக உபநிஷத் 3/2/6) என்கிற சுருதி வாக்கியமும் இதன் கருத்தைத்தான் கூறுகிறது. இந்த ஸமஷ்டி ரூபமே சிவனாரது செல்வம். அதர்வண வேதமும் ‘பரமன் சகல செல்வங்களையும் தன்னிடத்தே கொண்டவர்’ என்கிறது. செல்வங்களனைத்தையும் நல்கும் வல்லமை அவர் ஒருவரிடம்தான் உள்ளது என்கின்றன வேதங்கள். சமகம் என்னும் வேதபாகமும் சிவபதத்திற்குமேல் வேறு எந்தவொரு பதமுமில்லை என்கிறது. பிரும்மபஞ்சகத்தின் விரிவே இப்பிரபஞ்சம். இந்த ஐந்து பிரும்ம மூர்த்திகளிலிருந்துதான் நிவிருத்தி முதலிய ஐந்து கலைகளும் தோன்றின. இவை முழுக்க முழுக்க சூட்சும ரூபிகளாக உள்ளதால், இவற்றைக் காரணரூபமாகக் கூறுகின்றனர். உயர்ந்த கொள்கைகள் கொண்ட வாமதேவரே! கண்ணுக்குப் புலப்படுமாறு வெளிப்படையாக ஸ்தூல ரூபமாகக் காணும் இந்த ஜகத் (பிரபஞ்சம்—உலகம்), எவர் ஐந்து திருமேனிகள் கொண்டு அதனால் வியாபித்து விளங்குகிறாரோ, அந்தப் பிரும்மம் மேற்கூறிய ஐந்து ரூபங்களோடு சேர்ந்து ‘பிரும்மபஞ்சகம்’ என்று பெயர் பெறுகிறது.

முனிவரே! புருஷன், சுரோத்ரம் (காது), வாணி (சொல்), சப்தம் (ஒலி), ஆகாசம் (விண்) — இவ்வைந்தையும் பிரும்மம் ‘ஈசானம்’ என்கிற சொரூபத்தில் வியாபித்து நிற்கிறது. பிரகிருதி, த்வக் (தோல்), பாணி (கைகள்), ஸ்பர்சம் (தொடுவுணர்ச்சி), வாயு (காற்று) — இவ்வைந்திலும் பிரும்மம் ‘புருஷன்’ என்கிற ரூபத்தில் வியாபித்து இருக்கிறார். அஹங்காரம், நேத்ரம் (கண்), பாதம் (கால்கள்), ரூபம் (உருவம்), அக்னி (தீ) — இவ்வைந்திலும் ‘அகோரம்’ என்கிற ரூபத்தில் பிரும்மம் பரவி நிற்கிறது. புத்தி, ரசனா (நாக்கு), பாயு (ஆசனவாய்), ரஸம், ஜலம் — இவைகளில் வியாபித்திருக்கும் பிரும்மமே ‘வாமதேவ மூர்த்தி’. மனம், நாசிகா (மூக்கு), உபஸ்தம் (பிறப்புறுப்பு), கந்தம் (மணம்), பூமி — இவை ஐந்தையும் வியாபித்திருப்பது ‘ஸத்யோஜாதமூர்த்தி’. இவ்வாறு இவ்வுலகமே பஞ்சப்பிரும்ம சொரூபம்.

யந்திர ரூபமாகக் கூறப்பட்ட சிவ வாசகமான எந்தப் பிரணவம் உண்டோ, அது நாதம் வரையிலான ஐந்து எழுத்துக்களின் ஸமஷ்டி (கூட்டு) உருவமாகும். பிந்துவுடன் கூடிய நான்கு எழுத்துக்களும் பிரணவத்தின் வியஷ்டி (பிரிந்த) ரூபமாகும். சிவபிரானால் உபதேசிக்கப்பட்ட சிறந்த வழியில் உயர்ந்த மந்திர ராஜமானதும், சிவ சொரூபமானதுமான பிரணவத்தை முன்பு கூறிய யந்திர சொரூபமாகத் தியானிக்க வேண்டும்.

 

அத்தியாயம் : பதினைந்தும் பதினாறும்

சைவமதக் கோட்பாட்டிற்கேற்ப உபாசனமூர்த்தியான சிவபிரானது தத்துவம்; பிரபஞ்சமான உலகம், ஜீவதத்துவம் இரண்டின் விளக்கம்; ‘சிவனும் ஜீவனும் உலகமும் வெவ்வேறல்ல!’ என்கிற நிரூபணம்

சிவபிரான் கூறுகிறார்—— அழகிய திருமுகம் கொண்டவளே! இனி சதாசிவ தத்துவத்திலிருந்து தோன்றிய மகேசன் முதலிய நான்கின் தோற்றத்தைப் பற்றிய விளக்கத்தைக் கூறுகிறேன்.

ஆகாய தத்துவத்தின் அதிபதியே ஸமஷ்டியான (கூட்டான) சதாசிவன். அவரிலிருந்து பிரிந்ததுதான் மகேசன் முதலிய நான்கு தத்துவங்களும். சதாசிவனின் ஆயிரத்தில் ஒரு பங்குதான் மகேசன். இவர் உருவத்தோடு கூடியதால் வாயுவின் அதிபதியாகக் கருதப்படுகிறார். மகேசன், தன் இடப்புறம் ‘வாமை’ என்கிற மாயாசக்தியோடு கூடியதால் செயலூக்கம் உடையவர். இவரது தனித்தனித் தோற்றமே ஈசுவரன், விசுவேசுவரன், பரமேசுவரன், சர்வேசுவரன் முதலிய நால்வரும். இந்நால்வரும் சேர்ந்ததுதான் திரோதா (மறைப்பு) சக்கரம். மறைத்தல் என்கிற திரோபாவம் இரண்டாகும். ஒன்று ருத்ரன் முதலியோர், மற்றொன்று உடல் பெற்ற அனைத்து உயிரினங்களும். இதுவே உலகியலை அனுபவிப்பது. அதுவும் செய்த கர்மங்களின் சமன்பாடு வரும் வரையில்தான்.

புண்ணிய—பாவ கர்மங்கள் சமநிலை அடையும்போது மீதமாகி நிற்பவர் இவர் ஒருவரே. இவரே செய்த கர்மங்கட்கு உண்டான பயனை அளிப்பவர். முன்பு கூறப்பட்ட சர்வேசுவரன் முதலிய நால்வரும் பரப்பிரும்ம தத்துவமே. இவர்கள் வேறுபாடு அற்றவர்கள், எவ்விதக் குறைவும் அற்றவர்கள். இந்த திரோபாவம் (மறைத்தல்) என்கிற சுழற்சியே சாந்தி கலையாகும். இந்த உன்னதமான நிலை மகேசுவரனால் அதிட்டிக்கப்பட்டது. மகேசுவரனை உபாசிப்பவர்கள் பெறும் பதம் இதுவேயாகும். இந்த மகேசுவரரது உலகை அடைவதன் மூலம் விமுக்தியைப் பெறலாகும்.

மகேசுவரரது ஆயிரத்தில் ஒரு பங்கிலிருந்து ருத்ரமூர்த்தி தோன்றினார். இவரே சதாசிவனாரது அகோரம் எனப்படும் திருமுகமாவார். இவர் தேஜஸ் என்கிற ஒளி தத்துவத்திற்கு அதிபதி. கௌரீ என்கிற சக்தி தத்துவத்தோடு இணைந்து அழித்தல் என்கிற சர்வ ஸம்ஹாரத்தைச் செய்கிறார் இவர். இவரிடமிருந்து பிரிந்த தத்துவமே சிவன் முதலிய நான்கு தத்துவங்களும். அவர்கள் சிவன், ஹரன், மிருடர், பவர் என்பவர்கள். முனிவரே! இந்நால்வரது இந்தச் சக்கரமே ஸம்ஹாரம் என்கிற தெய்வீகச் சக்கரமாகும். இந்த ஸம்ஹார சக்கரம் அறிஞர்களால் மூன்றாகக் கூறப்படுகிறது. அவை நித்யம், ஜீவன், சுழுப்தி (தூக்கம்). இவையே நைமித்திகம் எனப்படுகிறது.

விலயம் எனப்படுகிற இரண்டறக் கலத்தலே மிகவும் பெரிது. இதுவே பிரளயமாகும். இது ஏற்படுவதன் காரணம் என்ன தெரியுமா? பிறந்து இறந்து துன்புற்று களைத்த ஜீவன்களுக்கு ஓய்வு அளிப்பதற்காகவே. மற்றும் முனிவரே! இந்த ஜீவர்கள் செய்துள்ள கர்மவினைகளின் பயனைத் துய்ப்பதற்காகவுமே. இந்த ஸம்ஹாரம் என்கிற அழித்தலையும் ஒளியாக விளங்கும் ஸ்ரீருத்ரன் மூன்றாகப் பிரித்துள்ளார். இந்த ஸம்ஹாரத்திலும் படைத்தல், காத்தல், அழித்தல், அளித்தல், மறைத்தல் என்கிற ஐந்தும் உண்டு. இதன் தேவதைகள் பவன் முதலிய ஐவர். இவர்கள் பரப்பிரும்ம சொரூபர்கள். உலகத்திற்கு நன்மையே செய்பவர்கள். ஸம்ஹார சக்கரம் என்கிற இச்சுழற்சி வித்யா கலையானது. இந்தக் குற்றமற்ற கலை ஸ்ரீருத்ரனால் அதிஷ்டிக்கப்பட்டது. (அதாவது, ஸ்ரீருத்ரனைச் சார்ந்துள்ளது.) ஸ்ரீருத்ரனை ஆராதிப்பவர்கள் அடைகின்ற பதம் (நிலை) இதுதான். ருத்ரனது உலகை அடைவதன் மூலம் இந்த சாதகன் ஸாயுஜ்யமான முக்தியைப் பெறுகிறான்.

ஸ்ரீருத்ரனது ஆயிரத்தில் ஒரு பங்கிலிருந்து ஸ்ரீவிஷ்ணு தோன்றினார். அவர்தான் நீர் தத்துவத்தின் தலைவர்; வாமதேவ சக்கரத்தின் ஆன்ம சொரூபர்; ‘ரமை’ என்கிற சக்தி தத்துவத்தோடு இணைந்து அனைத்தையும் காத்தருள்கிறார். இவர் நான்கு திருத்தோள்கள் கொண்டவர்; செந்தாமரைக் கண்கள் கொண்டவர்; கொண்டல் வண்ணர்; திருக்கரங்களில் சங்கம்—சக்கரம் ஏந்தியவர். இவரிடமிருந்து பிரிந்து தோன்றியவர்கள்தான் வாசுதேவர், பிரத்யும்னர், அனிருத்தர், ஸங்கர்ஷணர் என்கிற நால்வரும். இவர்கள் உபாசனை செய்யும் அனைத்து ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கட்கும் முக்தியைத் தருபவர்கள். இவர்கள் உள்ளது ஸ்திதி சக்கரத்தில். ஸ்திதி என்பது படைக்கப்பட்ட உலகைப் படைத்தவரோடு சேர்த்துக் காத்தருள்வதாகும். ஜீவராசிகள் செய்த கர்மவினைகளின் பயனை அனுபவித்துத் தீர்க்கும் வரையில் அவற்றைக் காத்தருள்வதான செயலைச் செய்ய வேண்டியவர் ஸ்ரீவிஷ்ணுவே. ஏனெனில், காத்தருள்வது என்கிற செயலைச் செய்தருள்பவர் அவர்தான்.

படைத்தல் முதலிய ஐந்தொழில்களில் காத்தல் என்பதும், அதைச் சேர்ந்த செயல்களிலும் முக்கிய தேவதைகள் பிரத்யும்னன் முதலியவர்களே. அவர்கள் விகல்பமற்றவர்கள் (ஐயந்திரிபற்றவர்கள்), பரபரப்பற்றவர்கள், எதிலும் ஒட்டாதவர்கள், பற்றற்றவர்கள், என்றும் பிறருக்கு மகிழ்ச்சியே அளிப்பவர்கள். இவர்கள் உள்ளது ஸ்திதி சக்கரமாகும். இதுவே நிலையானது. இதைத்தான் ஜனார்த்தனரான ஸ்ரீமந்நாராயணரால் அதிஷ்டிக்கப்பட்ட (சார்ந்திருக்கப்பட்ட) பரமம் பதம் = உயர்ந்த பரமபதம் என்று கூறப்படுகிறது. ஸ்ரீமந்நாராயணனை உபாசிப்பவர்கள் அடைகின்ற பதம் இதுதான். இதுவே ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களது சக்கரம். சாலோக்யம் அதாவது அந்த ஸ்ரீவைகுண்டத்திலேயே இருப்பது என்கிற நிலையை அருள்வது.

ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவின் ஆயிரத்தில் ஒரு பங்கிலிருந்து தோன்றியவர் பிதாமகரான நான்முகன். இவர் சிவபிரானின் ஸத்யோஜாதம் என்னும் திருமுகத்தின் அம்சமானவர். பிருத்வீ என்கிற பூமி (நிலம்) தத்துவத்தின் தலைவர். வாக்தேவி என்கிற கலைவாணியோடு சேர்ந்து படைக்கும் தொழிலைச் செய்கிறார். நான்கு திருமுகங்கள் கொண்டவர், சிவந்த நிறத்தவர், ரஜோ குணத்தவர். ஹிரண்யகர்பர், விராட், புருஷர், காலன் என்கிற பிரிந்த நான்கு நிலையில் உள்ளவர். பிரும்மதேவரது திருக்குமாரர்களான முனிவர்களால் உபாசிக்கப்படும் படைப்பு சக்கரம் இதுதான். வேதமோதியவரே! இச்சக்கரம் அனைத்து விருப்பங்களையும் அளிப்பது. தம்மை அண்டி உள்ளவர்கட்கும் நன்மையே அளிப்பது. படைத்தல் எனில் என்ன? எனில், முன்பு அழிந்துபட்ட ஜீவராசிகள் செய்துள்ள நல்வினை—தீவினைகளின் பயனை முறைப்படி அனுபவிப்பதற்காக, அவற்றைத் திரும்ப இவ்வுலகில் பிறக்கச் செய்வதேயாகும். பிரும்மதேவரது இச்செயலை ‘ஸம்யோஜனம்’ (ஒன்றுசேர்த்தல்) என்று கூறுவர்.

முனிவரே! உலகைப் படைத்தலிலும் இறைவனது ஐந்தொழில்கள் உள்ளன. காலன் முதலியவர்களே அவ்வைந்து தொழில்களின் தேவதைகள். இந்தப் படைத்தல் என்னும் சக்கரத்தை ‘நிவிருத்தி ரூபம்’ (பற்றற்ற நிலை) என்கின்றனர் சான்றோர்கள். மங்களங்களை அருளும் இந்நிலை பிரும்மதேவரைச் சார்ந்தது. பிரும்மதேவரை ஆராதித்துப் பெறும் பதம் இதுவே.

இதுவரை கூறிய திரோதானம், ஸம்ஹாரம், ஸ்திதி, ஸ்ருஷ்டி என்கிற நான்கு சக்கரங்களும் நிலை கொண்டுள்ளது பிரணவமான ஓங்காரத்திலேயே. கருப்பொருளாகவும், வெளிப்படையாகத் தோன்றும் பருப்பொருளாகவும் மகேசர், ருத்ரர், வாமதேவர், ஸத்யோஜாதர் முதலிய நால்வரையும் குறிப்பது இப்பிரணவமேயாகும். இதுவே உலகத்தை வழி நடத்தும் உலக சக்கரமாகும். ஐந்து ஆரங்கள் கொண்டது இது என்று வேதங்கள் இதைக் கொண்டாடுகின்றன. இறைவன், இறைவி ஆகிய இருவரது நிலையானது இந்த ஜகத் சக்கரம். ஆக்கல், அளித்தல், அழித்தல், மறைத்தல், அருளல் என்கிற ஐந்தொழில்களே இதன் ஐந்து ஆரக்கால்களாகும். அலாத சக்கரம் (சுழல்வது) போல் இச்சக்கரமும் மேலும்—கீழுமெனத் தோற்றத்தையும் லயத்தையும் காட்டிச் சுழல்கிறது. நிற்காமல் சுழன்று கொண்டே இருப்பதால் இதைச் சக்கரம் என்கின்றனர். இதை நிகழ்த்துபவள் சக்தி தத்துவமே. பெருவொளியையே இது சார்ந்திருக்கிறது. இந்த உலகமான சக்கரம் நீரால் சூழப்பட்டுள்ளது; நீர் அனலால் சூழப்பட்டுள்ளது; அனலான தீ, வாயுவான காற்றினால் சூழப்பட்டுள்ளது. மஹத் என்பது ஆகாயத்தினால் சூழப்பட்டுள்ளது. ஆகாயம் ஐம்பெரும் பூதங்களினால் சூழப்பட்டுள்ளது. இப்பெரும் பூதங்களும் மஹத்தால் சூழப்பட்டுள்ளது. மஹத்தான இந்தப் பிரும்மாண்டமே அவ்யக்தத்தினால் சூழப்பட்டுள்ளது. இவ்வுலகத்தைக் காத்தருளவே முன்பு கூறப்பட்ட ஏழு ஆவரணங்கள் (ஏழு வேலிகள்) அமைக்கப்பட்டுள்ளன.

ஜகத் சக்கரத்தைப் போல பத்து மடங்கு பெரியது ஜலாவரணம். இதேபோல அனல், காற்று, மஹத், ஆகாயம், ஐம்பெரும் பூதங்கள், அவ்யக்தம் முதலிய அனைத்து ஆவரணங்களான வேலிகளும் ஒன்றைக் காட்டிலும் மற்றொன்று பத்து மடங்கு பெரிதாகும். இவையனைத்தையும் சேர்த்துதான் பிரும்மாண்டம் என்கின்றனர் அறிஞர்கள். இதை வைத்துத்தான் உலகம் நீரில் மிதப்பதாகக் கூறுகின்றது வேதம். அனுக்ரஹம் (அருளல்), திரோபாவம் (மறைத்தல்), ஸம்ஹ்ருதி (அழித்தல்), ஸ்திதி (காத்தல்), ஸ்ருஷ்டி (படைத்தல்) ஆகிய ஐந்தொழில்களையும் சக்தியுடன் கூடிய சிவனே, தன் திருவிளையாடல்களாகச் செய்தருள்கிறார். முனிவரே! பல சொல்லிக் காமுறுவது ஏனோ? சுருங்கக் கூறின் சக்தியுடன் கூடிய சிவப்பரம்பொருளே அனைத்துமாகி நிற்கும் ஒரே தத்துவம்! எனவறிதலே உண்மை. (அத்தியாயம் 15)

* * *

வாமதேவர் கூறுகிறார்—— ஞான வடிவான வேலாயுதத்தைத் தரித்தவரே! ஆனந்த வடிவினரே! இறைவா! முருகா! தங்கள் திருவாய்மொழியாகப் பிரணவத்தின் பொருளான அமுதத்தைப் பருகினேன். இதுவரை இருந்த ஐயப்பாடுகள் அனைத்தும் அழிந்தன. சதாசிவன் முதல் புழுபூச்சி வரையிலான இந்த உலகமே ஆண்—பெண் என்கிற இருபாகுபாடுக்குள் அடங்கியுள்ளது என்பதில் சிறிதும் ஐயமில்லை. ஆனால், இதன் அடிப்படையான முக்கிய காரணம் பெண் உருவமா? அல்லது ஆண் உருவமா? இல்லையேல் இரண்டுமற்ற அலி உருவமா? இதில் எது? என்பது நிச்சயமாகத் தெரியவில்லை. சாஸ்திரங்கள் படித்த அறிஞர்கள் இதைப் பலவாறாகக் கூறுகிறார்களே. பொறி—புலன்கள், உடல், மனம், புத்தி ஆகிய அனைத்தும் அஹங்கார தத்துவத்தினின்றும் தோன்றியவையே. இல்லையெனில் ஆத்ம தத்துவத்தின் தோற்றமா? இந்தச் சந்தேகம் என்கிற நச்சு மரத்தை வெட்டியழித்து, சிவாத்துவைதம் என்கிற கற்பகத்தருவைச் செழிக்கச் செய்வது எப்படி? இதைப் பற்றிய ஐயத்தை நீக்கி, என் சித்தத்தை அறிவு கொள்ளும்படிச் செய்ய வேண்டுகிறேன்.

முருகன் கூறுகிறார்—— இதையே தான் முன்பொரு முறை நானும் சிவையான இறைவியும் கேட்டோம். இறைவியின் திருமுலைப்பாலைப் பருகியவன் நான். ஆகவே, இதைப் பற்றி நன்கு ஆராய்ந்த நான், உன்மேல் கொண்டுள்ள கருணையால் இதன் ரகசியத்தைக் கூறுகிறேன், கேள்.

கர்மங்கள் உண்டு என்கிற நியதி தொடங்கி, எந்தவொரு விளக்கமான சாஸ்திர வாதங்கள் உண்டோ, அதாவது செய்த கர்மாதான் அதன் பயனை அளிக்கிறதா? அல்லது இவன் செய்யும் நல்வினை—தீவினைக்கேற்ப இதைக் கண்காணித்து சாட்சியாக நிற்கும் இறைவன்தான் தருகிறாரா? என்கிற விஷயத்தைப் பற்றி நன்கு அலசி ஆராய்ந்து கூறும் சாஸ்திரங்கள் நல்லறிவை ஊட்டக் கூடியவையாகையால், அவற்றை அறிவுள்ளவன் நிச்சயம் நன்கு கேட்டறிதல் அவசியம். இதுவரை நீங்கள் பல சீடர்கட்கு நல்லுபதேசங்கள் வழங்கியிருப்பீர்களே. அவர்களில் யார் உங்களுக்கு ஈடாக விளங்குபவர்? சில அறிவிலி சீடர்கள் ‘காபிலம்’ (கபிலர் வகுத்தது) முதலிய சாஸ்திரங்களில் வீழ்ந்து இன்றும் தவித்து நிற்கின்றனரே. ‘கடவுளே இல்லை’ என்கிற சில மதங்களின் சுழற்சியில் சிக்கித் தவிக்கின்றனர். இவ்வாறான அறிவிலிகளை ஆறு முனிவர்கள் சபித்துள்ளனர். ஏனெனில், இவர்கள் முன்பு சிவநிந்தை செய்தவர்கள். ஆகவே, அவர்கள் கூறிய சாஸ்திரங்களைக் கேட்கக் கூடாது. ஏனெனில், அவர்கள் சிவனைப் பற்றிய சாஸ்திரங்கட்கு விரோதமான கோட்பாடுகளைக் கூறியவர்கள். இங்கு ஐந்து பிரிவுகளோடு கூடிய அனுமானம் என்கிற நியதிக்கும் இடமில்லை என்றுதான் தோன்றுகிறது. ஆனால், சிலர் அனுமானத்தால்தான் நிச்சயிக்க முடியும் என்கின்றனர்.

[குறிப்பு:— இனி அனுமானம் என்கிற பிரமாணத்தின் நிலைகளைக் காண்போம். இது பிரதிக்ஞை, ஹேது (காரணம்), உதாகரணம், உபநயம், நிகமனம் (முடிவு) என ஐந்து பிரிவுகள் உடையது. ‘மலையில் தீ உள்ளது’ என்பது எடுத்துக் கொண்ட விஷயம். இதைத்தான் பிரதிக்ஞை என்பர். ‘எப்படி தீ உள்ளது எனத் தெரிகிறது?’ என்று கேட்டால், பதில் ‘அங்கு புகைகிறது பார்’ என்கிறான். இதுதான் ஹேது (காரணம்). இதை எதைக் கொண்டு நிச்சயித்தாய்? என்றால், ‘எங்கெல்லாம் புகைகிறதோ, அங்கெல்லாம் நிச்சயம் நெருப்பிருக்கும்’ என்பதால். எதைப் போல எனில், சமையல் கட்டில் அடுப்பில் தீ எரிவதால் அங்கு புகைகிறது என்பது அதற்கு உதாரணம். ‘இந்த மலை புகைகிறது’ — இதுவே உபநயம் (தர்க்க சாஸ்திரத்தில் ‘கேள்வி எதைப் பற்றிக் கேட்கப்படுகிறதோ, அதனைப் பற்றி நிச்சயப்படுத்திக் கூறுதலே உபநயம். ‘வ்யாப்தி விசிஷ்டஸ்ய ஹேதோ: பக்ஷத4ர்மதா ப்ரதிபாத3கம் வசநம் உபநய:’ — தர்க்க கௌமுதி). ஆகவே, இந்த மலையில் தீ எரிகிறது என்பதே நிகமனம் — தீர்ந்த முடிவு.

இதேபோலத்தான் ‘கடவுள் உண்டு’ என்பதிலும். இதுவும் அனுமானத்தால்தான் நிச்சயிக்கப்படுகிறது. எப்படியெனில், ‘இந்த பூமி, விதை முதலியன யாரோ ஒருவரால்தான் உண்டுபண்ணப்பட்டது’ என்பது பிரதிக்ஞை (அதாவது எடுத்துக் கொண்ட விஷயம்). எப்படி தெரிகிறது என்றால் செயற்பாட்டினால். இது காரணம் (ஹேது). செயல்கள் எல்லாம் ஒருவன் செய்ததாகத்தான் இருக்க முடியும். எப்படியெனில் குடம், குடம் செய்பவனால் உண்டாக்கப்பட்டதுதானே. ‘தானாக உண்டாக முடியாதே!’ என்பதுதான் அதற்கு எடுத்துக்காட்டு (உதாரணம்). இந்தப் பூமி முதலியன ஒருவரது செயல். இது உபநயம் (நிச்சயம்). இவ்வனைத்தையும் தீர்மானித்து முடிந்த முடிவு என்னவெனில், இந்தப் பூமி முதலியன அனைத்தும் ஒருவரால் உண்டாக்கப்பட்டதேயன்றித் தான்தோன்றியல்ல. இதுதான் முடிவு (நிகமனம்). ஆகவே, பூமி முதலிய செயல்கள் நம்மைப் போன்ற ஒருவனால் செய்யப்பட்டது என்று நிச்சயமாகக் கூற முடியாது. ஏனெனில், இது நமது மனிதச் செயலுக்கும் திறமைக்கும் அறிவிற்கும் எட்டாததாக இருக்கிறது. ஆகவே, இதைப் படைத்த அந்த ஒருவர் எந்தவொரு தனிச் சக்திக்கும் எட்டாது அனைத்திற்கும் அப்பாற்பட்டவராகத்தான் இருக்க வேண்டும். அவர்தான் அனைத்து சக்தியும் ஒருங்கே திரண்டுருண்ட இறைவன்.]

உயர்ந்த கொள்கைகளை ஏற்ற வாமதேவரே! எவ்வாறு மலையில் புகை தெரிவதால் ‘மலையில் தீப்பிடித்து எரிகிறது’ என்று ஒருவன் அனுமானத்தால் ஊகித்து அறிந்து கொள்கிறானோ, அதேபோலத்தான் கண்கூடாகக் காணும் இந்தப் பிரபஞ்சமான உலகத்தைக் கண்டு, இதைப் படைத்தவன் ஒருவன் இருக்கத்தான் வேண்டும் என்றும், அவன்தான் பரமாத்மாவான பரமேசுவரன் என்றும் ஐயமின்றி அனுமானித்துத் தெரிந்து கொள்கிறான். நிற்க.

இவ்வுலகமே ஆண்—பெண் என்கிற இரு பிரிவுகள் கொண்டதாகக் காண்கிறது. இதில் சிறிதும் ஐயமில்லை. இவ்வுடல் அன்னமய கோசம், பிராணமய கோசம், மனோமய கோசம், விஞ்ஞானமய கோசம், ஆனந்தமய கோசம் என்கிற ஆறு கோசங்களால் (உறைகளால்) ஆனது. இதில் முதல் மூன்றும் தாயின் உடற்கூறுகளினின்றும், பின்னுள்ள மூன்றும் தந்தையின் உடற்கூறுகளினின்றும் தோன்றியவை என்று சுருதிகள் கூறுகின்றன. இவ்வாறு அனைத்து உயிர்களின் உடலிலும் ஆண்—பெண் தன்மைகள் உண்டு என்பது அனைவரும் அறிந்ததே. உண்மை உணர்ந்த சான்றோர்கள் பரமாத்மாவிடமும் ஆண்—பெண் என்கிற இரு தன்மைகள் உண்டு என்கின்றனர். பரப்பிரும்மமான பரமாத்மா ஸத்—சித்—ஆனந்த சொரூபன் என்கிறது வேதம். பொய்யான கற்பனையான இவ்வுலகத்தை உண்மையிலிருந்து தனித்துப் பிரித்துக் காட்டுவதே ‘ஸத்’ என்பதன் சொரூபம் எனப்படுகிறது. இவ்வுலகமே அறிவற்ற ஜடம் என்பதைத் தனிப்படுத்திக் காட்டுகிறது ‘சித்’ என்கிற சொல். ‘ஸத்’ என்கிற சொல் ஆண்பால், பெண்பால், பலர்பால் என்கிற மூன்றிலும் இருந்தாலும், இங்கு பரப்பிரும்மமான பரம்பொருளைக் குறிக்கும் ஆண்பாலாகவே கொள்ள வேண்டும்.

‘ஸத்’ என்கிற சொல் ஒளியான பிரகாசத்தைக் குறிக்கிறது. ‘ஸந் ப்ரகாஶ:’ — ‘ஸந்’ என்கிற சொல் ஒளியைக் குறிக்கிறது என்பது தெளிந்த உண்மை. பரமாத்மாவில் விளங்கும் எந்தவோர் ஒளித்தன்மை உள்ளதோ, அது ஆண் தன்மையைக் காட்டுகிறது. அறிவு (ஞானம்) என்கிற சொல்லிற்கு ஒத்த சொல் ‘சித்’ என்பது. அது பெண்பால் சொல். அதாவது பரமாத்மாவில் விளங்கும் அறிவு என்கிற ‘சித்’ அவரது பெண் தன்மையைக் குறிக்கும். ‘ஸத்’ (பிரகாசம்), சித் (அறிவு) — இரட்டையான இவை இரண்டும் உலகின் தோற்றத்திற்குக் காரணமாகின்றன. ஆகவே, ஸத்சித் ரூபமாக விளங்கும் பரம்பொருளே அனைத்துலகங்களின் தோற்றத்திற்கும் காரணமாவான். அப்பொழுது அந்தவொரு பரம்பொருளிலேயே ‘சிவ’த் தன்மையும், ‘சக்தி’ தன்மையும் அடங்கியுள்ளது என்பது தெளிவு. விளக்கு எரிகிறது. அதில் உள்ள எண்ணெயும் திரியும் அழுக்காக இருந்தால், அது தரும் ஒளியிலும் அழுக்காக (மங்கலாக)த் தெரியும். சிதையின் (பிணம் எரியும்) தீயில் மங்களமற்ற (சோகமான) தன்மையும், கலங்கலான மாசு படிந்த ஒளியும் தெரிவது கண்கூடு. ஆகவே, அழுக்கு, மாசு முதலியன தீயில் ஏறிடப்பட்டதே தவிர, தீயின் இயற்கைத்தன்மையன்று. இம்மாதிரியான மாசைத் துடைப்பவர் இறைவர். ஆகையினாலே அவரை ‘சிவன்’ (மங்களமானவர்) என்று வேதம் நிரூபிக்கிறது.

‘சித் சக்தி’ என்பது ஒரு ஜீவனை (உயிரினத்தை) அண்டியே இருப்பதால், அது மெலிந்ததாக (பலமற்றதாக) உள்ளது. அதை விலக்கியருளவே பரம்பொருளான இறைவனிடம் அனைத்து சக்தி தத்துவமும் எப்பொழுதும் விளங்கி வருகிறது. பரமனே அனைத்துத் திறன்களும் கொண்ட சக்திமான், அவரே பலவான் என்பது நடைமுறையிலேயே நன்கு தெரிகிறதே. பெருந்தவசியான வாமதேவரே! உலகின் இருப்பிலும் வேதத்திலும் பரமாத்மாவான இறைவனிடம் மங்கள வடிவும் சர்வ வல்லமையும் உள்ளமை தெளிவாகக் காணப்படுகிறது. இந்தச் சிவமும் சக்தியும் ஒருங்கிணைய ஆனந்தம் என்கிற மகிழ்ச்சி உதயமாகிறது. முனிவரே! ஆகையாலன்றோ பாவம் தொலைத்த முனிவர்கள், சிவப்பரம்பொருளிடமே மனதை நிலைநிறுத்தித் தியானித்துச் சிவமான மங்களத்தையும் பரமானந்தத்தையும் பெற்று உய்கின்றனர். உபநிடதங்கள் கூறுவது என்னவெனில் சிவமும் சக்தியுமே சர்வாத்மாவான பிரும்மம் என்றுதான். ‘ப்ரும்ஹி’ என்கிற வேர்ச்சொல்லிற்கு, வியாபகமான எங்கும் நீக்கமற நிறைந்துள்ள தன்மை, அதாவது அனைத்துயிர்களிலும் பெரியது—சிறியது என்கிற வேற்றுமையின்றி ஒன்றுபோலவே நிரம்பியிருக்கும் தன்மை என்பது பொருள். ‘ஶம்பு:’ என்கிற பெயரிலும் ‘ப்ரும்ஹணத்வம்’ (பரவியுள்ள தன்மை) என்பதும் ‘ப்ருஹத்வம்’ (விசாலமான தன்மை) என்பதும் எப்பொழுதுமே நிலைத்துள்ளது. ஸத்யோஜாதம், வாமதேவம், தத்புருஷம், அகோரம், ஈசானம் என்கிற பஞ்சப்பிரும்ம மயமான சிவ சொரூபத்தில் விளங்குவதாகக் கூறப்படும் பிரும்மாண்டத்தின் தோற்றமே ‘பிரும்மம்’ என்கிற சொல்லினால்தான் குறிக்கப்படுகிறது.

வாமதேவரே! ‘ஹம்ஸ:’ என்கிற சொல்லைத் திருப்பி வாசித்தால், ‘ஸோஹம்’ என்கிற சொல் கிடைக்கிறது. இதில் பிரணவமான ஓங்காரத்தின் தோற்றம் எவ்வாறு தோன்றியது? என்பதை இப்பொழுது கூறுவேன். ஏன் தெரியுமா? உன்னிடம் கொண்ட அன்பினால்தான் கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேள். ‘ஸோஹம்’ என்கிற சொல்லிலுள்ள ‘ஸ’, ‘ஹ’ என்கிற இரு உயிர் மெய் எழுத்துக்களையும் நீக்கவே, மீதமிருப்பது ‘ஓம்’ என்கிற ஒலியே ஆகும். இவ்வொலி அல்லது இச்சொல் பரம்பொருளையே குறிப்பது. உண்மை தத்துவங்களை உணர்ந்த முனிவர்கள், இதுவே ‘மகாமந்திரம்’ என்று தெரிந்து கொள் என்கின்றனர். இதில் மறைந்து நிற்கும் சூட்சுமமான மகாமந்திரத்தை எவ்வாறு அறிவது? என்பது பற்றி இப்பொழுது கூறுகிறேன். ‘ஹம்ஸ:’ என்கிற சொல்லில் ‘ஹம்’, ‘அ’, ‘ஸ’ என மூன்றெழுத்துக்கள் உள்ளன. இம்மூன்றினுள் எந்த ‘அ’ என்கிற எழுத்து உண்டோ, அது பதினைந்தாவது (உயிரெழுத்து) மற்றும் பதினாறாவதான ‘அஹ’, ‘:’ என்கிற விஸர்க்கத்தோடு சேர்ந்துள்ளது. ‘ஸ’ என்கிற எழுத்தோடு உள்ள ‘அ’ விஸர்க்கத்தோடு (:) உள்ளது. அது ‘ஸ’ என்கிற எழுத்தோடு வெளிக் கிளம்பி ‘ஹம்’ என்கிற எழுத்தின் முன் நிற்குமானால் அப்பொழுது ‘ஹம்ஸ:’ என்பதற்குப் பதிலாக ‘ஸோஹம்’ என்கிற மகாமந்திரமாகிவிடும்.

இந்த மந்திரத்திலுள்ள ‘ஸ’ என்கிற எழுத்து சிவனைக் குறிப்பது. அதாவது, சிவப்பரம்பொருளே ‘ஸ’ என்கிற எழுத்தின் பொருளாகக் கொள்ளப்படுகிறார். படித்தறிந்த சான்றோர்கள் கூறுவது என்னவெனில், சக்தியோடு கூடிய சிவப்பரம்பொருளே இந்த மந்திரத்தின் சொற்பொருளாவார் என்பதே. குரு தனது சீடனுக்கு இம்மந்திரத்தை உபதேசிக்கும்போது ‘ஸோஹம்’ என்கிற சொற்றொடரிலிருந்து சக்தியோடு கூடிய சிவமே இதன் பொருள் என்று புரிந்து கொள்ள வேண்டும். அதாவது அச்சீடன், ‘நான் சக்தியோடு கூடிய சிவப்பரம்பொருளே’ என்கிற அனுபவத்தைப் பெற வேண்டும். இதன்படி இம்மகாமந்திரம் ஜீவனைக் குறிக்கிறது. அதாவது, ‘ஜீவனே சிவன்’ என்கிற அறிவைத் தருகிறது. அப்பொழுது பசுவான ஜீவன் தன்னைச் சக்தியோடு கூடிய சிவப்பரம்பொருளின் அம்சம் (அதாவது, சிவனாரது தன்மையில் தானும் ஒரு பகுதி) என்பதை அறிந்து கொண்டு சிவனோடு ஜீவன் இரண்டறக் கலந்த நிலை கிடைத்தவுடன் சிவப்பரம்பொருளோடு சமநிலையை (ஒன்றான நிலையை)ப் பெறத் தகுதி பெறுகிறான்.

இனி ஐதரேய உபநிடத சுருதியில் ‘ப்ரக்3ஞாநம் ப்3ரஹ்ம’ (3/3) என்கிற மகாவாக்கியத்தில் வருகிற ‘ப்ரக்3ஞாநம்’ என்கிற சொல்லின் பொருளைக் கூறுகிறேன். ‘ப்ரக்3ஞாநம்’ என்கிற சொல், ‘சைதன்யம்’ என்கிற சொல்லின் பொருளைக் குறிக்கும் மற்றொரு சொல்லாகும். இதில் ஐயமே இல்லை. முனிவரே! ‘சைதந்யம் ஆத்மா’ என்கிறது சிவசூத்திரம். அதாவது ஆன்மா (பிரும்மம் அல்லது பரம்பொருள்) சைதன்யம் என்கிற உணர்வோடு கூடியது. ‘சைதன்யம்’ என்கிற சொல்லிலிருந்து நாம் அறிந்துகொள்ளக் கூடியது என்னவெனில், ‘எவரிடத்தில் அண்ட சராசரங்களைப் பற்றிய முழுமையான அறிவும், பிறர் உதவியின்றித் தானாகவே உலகைப் படைத்தல் என்கிற செயற்திறனும் இயற்கையாகவே உள்ளதோ, அவரைத்தான் ‘ஆன்மா’ அல்லது ‘பரமாத்மா’ என்று கூறலாம்’ என்பதே. இவ்வாறு இதுவரை சிவ சூத்திரங்களின் விளக்கத்தைக் கூறினேன்.

இனி அடுத்த சூத்திரம் ‘க்ஞாநம் ப3ந்த4:’ என்பது. இச்சூத்திரத்தில் பசு வர்க்கமான ஜீவர்களின் இலக்கணம் கூறப்படுகிறது. இச்சூத்திரத்தின் முதல் சொல்லான ‘க்ஞாநம்’ என்பதால் ‘சிறிதளவான அறிவு’ மற்றும் ‘செயலூக்கம் உடைமை’ என்கிற இரண்டும் ஜீவர்களின் இலக்கணம் என்பது குறிக்கப்படுகிறது. இந்தச் சிற்றறிவும் செயலும் பராசக்தியின் முதல் அசைவாகும். கிருஷ்ண யஜுர் வேதத்தின் உபநிடதமான சுவேதாசுவர உபநிடதத்தில், ‘ஸ்வாபா4விகீ க்3ஞாநப3லக்ரியா ச’ என்கிற வாக்கியம், இந்த பராசக்தியையே உயர்வாகப் புகழ்ந்து பாடுகிறது.

ந தஸ்ய கார்யம் கரணம் ச வித்3யதே

ந தத்ஸமஶ்சாப்4யதி4கஶ்ச த்3ரு॒ஶ்யதே ।

பராஸ்ய ஶக்திர்விவிதை4வ ஶ்ரூயதே

ஸ்வாபா4விகீ க்3ஞாநப3லக்ரியா ச ॥

அந்தப் பரம்பொருளுக்கு உடல் மற்றும் பொறி—புலன்களோடு எந்தவொரு தொடர்பும் இல்லை. அவருக்கு ஈடாகவோ, அல்லது அவரை விடப் பெரியவராகவோ இருப்பவர் யாருமில்லை. அவருடைய பரமான (உயர்ந்த) சக்தியைப் பற்றிப் பலவாறாகக் கூறப்படுகிறது. அளவற்ற பேரறிவு, பெருந்திறல், செயல் ஆகியன அவரது இயல்பான குணங்கள். இவையனைத்தும் அவரிடம் இயல்பாகவே அமைந்தவை. பேரறிவு (ஞானம்), செயல் (கிரியை), இச்சை ஆகிய மூன்றும் சிவப்பரம்பொருளின் மூன்று திருஷ்டிகள் (வழிகள்) எனக் கூறப்பட்டுள்ளன. இம்மூன்றும் ஜீவர்களின், பொறி புலன்கள், அறிவு ஆகியவற்றிற்கு உருவகமாக உள்ள உடலில் நுழைந்து ஜீவரூபமாக ஆகி, பிறவொன்றை ‘இது’ என அறிகிறது. மற்றும் செயல்படுகிறது. ஆகவே, சிவனாரின் மூன்று திருஷ்டி உருவகமான இந்த ஜீவாத்மா, பரம்பொருளான சிவனாரின் சொரூபமே என்பது நிச்சயிக்கப்பட்ட முடிந்த முடிவாகும்.

இனிப் பிரபஞ்சமான இந்த உலகமும் பிரணவமான ஓங்காரமும் ஒன்றே என்பதை அறிவுறுத்தும் பிரபஞ்சத்தின் பொருளைக் கூறுவேனாக. ‘ஓம் இதீத3ம் ஸர்வம்’ (தைத்திரீய உபநிஷத் 1/8/1) என்கிற சுருதி கூறுவது என்னவென்றால், கண்ணெதிரே நேருக்கு நேராகத் தென்படும் இவ்வுலகம் முழுவதும் ‘ஓங்காரமே’ என்பதேயாகும். இதனால் பிரணவமான ஓங்காரமும் உலகமும் இரண்டும் ஒன்றே என்று காட்டப்படுகிறது. ‘தஸ்மாத்3வா ஏதஸ்மாத் ஆத்மந ஆகாஶ: ஸம்பூ4த:’ (தைத்திரீய உபநிஷத் 2/1) என்கிற வாக்கியத்திலிருந்து தொடங்கி, சம்சாரமான இவ்வுலகத்தின் தோற்றத்தைப் பற்றி வரிசையாக வர்ணிக்கிறது.

வாமதேவரே! இச்சுருதியின் அறிவுபூர்வமான உட்கருத்தை உன்னிடம் கொண்ட அன்பினால் கூறுகிறேன், கேள். ‘சிவமும் சக்தியும் இரண்டறக் கலந்ததே பரம்பொருளாகும்’ என்பதே அறிஞர்களான சான்றோர்களின் கருத்து. சிவப்பரம்பொருளின் எந்தப் பெருஞ்சக்தியான பராசக்தி உண்டோ, அதனின்றும் சித் (அறிவு) சக்தி தோன்றியது. சித் சக்தியிலிருந்து ஆனந்த சக்தியும், அதிலிருந்து இச்சா சக்தியும் தோன்றியது. இந்த இச்சா சக்தியிலிருந்து ஞான சக்தியும், ஞான சக்தியிலிருந்து ஐந்தாவதான கிரியா சக்தியும் தோன்றியது. இவற்றிலிருந்துதான் நிவிருத்தி முதலிய கலைகள் தோன்றின. சித் சக்தியிலிருந்து நாதமும், ஆனந்த சக்தியிலிருந்து பிந்துவும் தோன்றியதாகக் கூறப்படுகிறது. இச்சா சக்தியிலிருந்து ‘ம’காரம் தோன்றியது. ஞான சக்தியிலிருந்து ஐந்தாவது உயிரெழுத்தான ‘உ’காரம் தோன்றியது. கிரியா சக்தியிலிருந்து ‘அ’காரம் தோன்றியது. முனிவரே! இப்பொழுது புரிகிறதா பிரணவத்தின் தோற்றம்?

இனி ஈசானம், தத்புருஷம், அகோரம், வாமதேவம், ஸத்யோஜாதம் என்கிற ஐந்து பிரும்ம தத்துவங்களின் தோற்றத்தைக் கூறுகிறேன். சிவதத்துவத்திலிருந்து ஈசானம், அதிலிருந்து தத்புருஷம், தத்புருஷத்திலிருந்து அகோரம், அகோரத்திலிருந்து வாமதேவம், வாமதேவத்திலிருந்து ஸத்யோஜாதம் தோன்றியது. உலகத்தின் முதல் தோற்றமான பிரணவமான ஓங்காரத்தினின்றும் மூல பூதமான ஐந்து ஸ்வர (உயிர்) எழுத்துக்களும் முப்பத்து மூன்று உயிர்மெய்களும் ஆக மொத்தம் முப்பத்தெட்டு எழுத்துக்கள் தோன்றின. இனி கலைகளின் தோற்றம் பற்றித் தெரிந்து கொள். ஈசானத்திலிருந்து ‘சாந்த்யதீத கலை’ தோன்றியது. தத்புருஷத்திலிருந்து ‘சாந்தி கலை’யும், அகோரத்திலிருந்து ‘வித்யா கலை’யும், வாமதேவத்திலிருந்து ‘பிரதிஷ்டா கலை’யும், ஸத்யோஜாதத்திலிருந்து ‘நிவிருத்தி கலை’யும் தோன்றின. ஈசானத்திலிருந்து சித் சக்தி மூலம் ‘பஞ்சகம்’ என்கிற இரட்டைகள் தோன்றின. ஆக்கல், அளித்தல், அழித்தல், மறைத்தல், அருளல் ஆகிய ஐந்தும் செயலூக்கத்திற்குக் காரணமானதால் இவற்றைப் பஞ்சகம் என்கின்றனர். இதை விளக்கியவர்கள் உண்மையுணர்ந்த அறிஞர்களான முனிவர்கள். வாச்யம் (சொல்லப்படும் பொருள்), வாசகம் (அப்பொருளைச் சுட்டிக்காட்டும் சொல்) என்கிற தொடர்பினால் இவற்றில் இரட்டை என்கிற நிலை தோன்றியுள்ளது. கலைகளை வர்ணிக்கும் இவ்வைந்து எனப்பட்டதில் ‘பூதபஞ்சகம்’ எனப்படும் ஐம்பெரும் பூதங்களும் சேரும்.

முனிவரே! ஆகாயம், காற்று, அக்னி (தீ), நீர், நிலம் என்கிற வரிசையில் ஐம்பெரும் பூதங்கள் தோன்றின. இனி ஆகாயம் முதல், நிலம் வரையிலான பூதங்களின் இயல்பைக் கூறுகிறேன். ஆகாயத்திற்கு ஒலி என்கிற ஒரே ஒரு குணம்தான். வாயுவான காற்றிற்கு ஒலியும் தொடுவுணர்ச்சியும் மட்டுமே. அக்னிக்கு ஒலி, தொடுவுணர்ச்சி, உருவம் என மூன்று குணங்கள். நீருக்கு ஒலி, தொடுவுணர்ச்சி, ரூபம் (உருவம்), ரஸம் (ருசி) என்கிற நான்கு குணங்கள். நிலமான பூமிக்கு (மண்ணுக்கு) ஒலி, தொடுவுணர்ச்சி, உருவம், ருசி, மணம் என ஐந்து இயல்புகள் உண்டு. இவையே பூதங்களின் பரவிய நிலை எனப்படுகிறது. அதாவது சப்தம் (ஒலி) முதலிய இயல்புகள் மூலம், ஆகாயம் முதலிய பூதங்கள், வாயு (காற்று) முதலிய பிற பூதங்களில் எவ்வாறு பரவியுள்ளது? என்பது காட்டப்பட்டது. மேலும் இதற்கு மாறுதலாக மணம் முதலிய இயல்புகளின் வரிசைப்படி இந்தப் பெரும் பூதங்கள் அதற்கு முந்தியிருக்கும் பூதங்களில் எவ்வாறு பரவியுள்ளது? என்பதைக் கூறுகிறது.

அதாவது மணம் என்கிற இயல்புடைய நிலம் நீரிலும், ருசி குணமுடைய நீர் தீயிலும் என்கிற வரிசையில், இவை ஒன்றோடொன்று பரவியுள்ளதைத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். இந்த ஐம்பெரும் பூதங்களின் பரவிய நிலையே பிரபஞ்சமான இவ்வுலகம். அனைத்தும் ஒன்றுசேர்ந்த கூட்டு நிலையே ஆன்மா. அதை ‘விராட்’ என்பார்கள். பிருத்வீ (நிலம்) தத்துவம் தொடங்கி, வரிசைப்படி சிவதத்துவம் வரையிலான அனைத்து தத்துவங்களும் சேர்ந்ததே இந்த ‘பிரும்மாண்டம்’. அது முறையே தத்துவக் கூட்டத்தில் லயத்தை (இரண்டறக் கலத்தலை) அடைந்து, முடிவில் அனைத்திற்கும் உயிரான சைதன்யமயனான பரமேசுவரனிடம் லயத்தை அடைகிறது. பின் படைப்பின் போது சக்தி மூலம் சிவத்திலிருந்து வெளிப்பட்டு ஸ்தூலமான (கண்களுக்குப் புலப்படும்படியான) பிரபஞ்ச ரூபத்தில் மகாப்பிரளய காலம் வரை சுகமாக நிலைத்திருக்கிறது.

தன் விருப்பப்படி உலகத்தைப் படைக்க திருவுள்ளம் கொண்ட பரசிவனாரின் முதல் அசைவே ‘சிவதத்துவம்’ எனப்படுகிறது. இதுதான் இறைவனின் ‘இச்சா சக்தி’ எனப்படும் தத்துவம். ஏனெனில், இறைவனது அனைத்து செயல்களும் இதையே தொடர்ந்து நிற்கின்றன. முனிவரே! அறிவு (ஞானம்), செயல் (கிரியை) — இவ்விரண்டு சக்திகளில் எப்பொழுது அறிவான ஞான சக்தியின் தன்மை ஓங்குகிறதோ, அப்பொழுது அதை ‘சதாசிவ தத்துவம்’ எனப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். எப்பொழுது கிரியா சக்தியின் தன்மை ஓங்குகிறதோ, அப்பொழுது அதை ‘மகேசுவர தத்துவம்’ என அறிக. எப்பொழுது ஞான சக்தியும், கிரியா சக்தியும் சமமான நிலையில் இருக்கிறதோ, அப்பொழுது அதை ‘சுத்த வித்யாத்ம தத்துவம்’ (தூய்மையான அறிவின் முதிர்ந்த நிலை) என அறிக. அனைத்து பாவங்களும் (எண்ணங்களும் மனநிலையும்), பொருட்களும் இறைவரது உடற்கூறுகளே. ஆகவே, அவற்றில் உயர்வு—தாழ்வு என்கிற வேறுபாடு எண்ணம் தோன்றுமானால், அதை ‘மாயா தத்துவம்’ என்பர். சிவப்பரம்பொருள் எப்பொழுது தனது அனைத்து செல்வங்களும் நிறைந்த சொரூபத்தை மாயையிலிருந்து ஒடுக்கி அனைத்துப் பொருட்களையும் தன்னுள் இழுத்துக் கொள்ள ஆரம்பிக்கிறாரோ, அப்பொழுது அவரது பெயர் ‘புருஷன்’ என்றாகிறது.

‘தத்ஸ்ரு॒ஷ்டவா ததே3வாநு ப்ராவிஶத்’ (அந்தத் திருவுடலைப் படைத்து, தானே அதனுள் நுழைந்து) என்கிற சுருதி வாக்கியமும் இதே பொருளைத்தான் உணர்த்துகிறது. இல்லையேல் இந்த தத்துவத்தை உணர்த்துவதற்காக இந்தச் சுருதி ஏன் தோன்ற வேண்டும்? இந்தப் புருஷனே மாயையில் மயங்கி ‘ஸம்ஸாரீ’ (உலகியல் என்கிற தளையால் பிணைக்கப்பட்ட பசு) எனப்படுகிறான். சிவதத்துவ ஞானத்தை இழந்ததால் அவனது புத்தி பலப்பல கர்மங்களில் ஈடுபாடு கொண்டு அறிவீனமான முட்டாள்தனத்தை அடைகிறது. அவன் ‘சிவனே இவ்வுலகு’ — ‘தானும் சிவனே’ என்கிற உண்மை மறந்து, இப்பிரபஞ்சமும் சிவனும் வேறு, தானும் சிவமும் வேறு என்கிற மயக்கத்தைப் பெறுகிறான். சிவமும் தானும், சிவமும் ஜகத்தும் ஒன்றே, வேறுபட்டதல்ல என்கிற அறிவைப் பெறுவானானால், (அப்பொழுது) பசு எனப்படும் இந்த ஜீவன், உலக மயக்கமான மோகத்திற்கு ஆட்பட மாட்டான். அப்பொழுது உலகியல் தளை அவனுக்கில்லை.

செப்பிடு வித்தைக்காரன் தன்னால் உண்டாக்கப்பட்டு, ஆனால் உண்மை போல் பிறருக்குக் காட்டப்பட்ட அதிசயமான பொருள்களில் ‘அது உண்மை’ என்கிற நம்பிக்கை கொள்ள மாட்டான். அது பொய்யானது, சற்று நேரத்தில் அது மறைந்துவிடும் என்பதை அவன் அறிவானாதலால், அப்பொருட்களில் அவன் மோகத்தையோ, மயக்கத்தையோ, பிரமையையோ அடைய மாட்டானல்லவா? அதேபோல்தான் சிவதத்துவத்தை அறிந்த ஞானயோகியும் ‘சிவனும் தானும், சிவமும் உலகமும் தனித்தனியல்ல, ஒன்றுதான்’ என்கிற உண்மையை நன்கறிவான். குருவின் உபதேசத்தால் தான் யார்? என்கிற அறிவு செல்வத்தைப் பெற்றபின், அவன் சிதானந்தமே வடிவெடுத்த சிவ சொரூபமாகவே ஆகிவிடுகிறான்!

சிவப்பரம்பொருளின் சக்தி தத்துவங்கள் ஐந்து—— 1) ஸர்வகர்த்ருத்வ ரூபம் (அனைத்தையும் எளிதில் செய்து முடிக்கும் திறல்), 2) ஸர்வ தத்துவ ரூபம் (அனைத்து தத்துவங்களுமான திருமேனி), 3) பூரணத்வ ரூபம் (அனைத்தினும் எவ்வகையிலும் குறைவற்ற நிறை நிலை), 4) நித்தியத்துவ ரூபம் (காலம், இடம், தன்மை என்கிற வேறுபாடின்றி, ஊழி ஊழிதொறும் அழியாது இன்றென என்றும் இருக்கும் தன்மை), 5) வியாபகத்வ ரூபம் (எங்கும் எதிலும் என்றும் அங்கிங்கெனாதபடி எங்கும் பிரகாசமாய் ஆனந்தரூபியாக விளங்குதல். ஈ, எறும்பு முதல் பிரமன் வரை உள்ள அனைத்திலும் நிரம்பி நிற்கும் தன்மை).

சிவ சொரூபமயமான இந்த ஜீவனுக்கும் ஐந்து கலைகள் உண்டு. அவையாவன— 1) கலாகலை, 2) வித்யா கலை, 3) ராக கலை, 4) கால கலை, 5) நியதி கலை — இவை ஐந்தையும் சேர்த்து ‘கலா பஞ்சகம்’ என்பர். எது இங்கு ஐந்து தத்துவங்களின் திருவுருவில் தோன்றுகிறதோ, அதன் பெயர் ‘கலை’. செயலூக்கத்திற்குக் காரணமாகவும், அதைச் செய்து முடிக்க சாதனமாகவும் இருப்பதே ‘வித்யா கலை’. உலகியல் பொருட்களில் ஆசையைத் தூண்டி விடுவதே ‘ராக கலை’. எது கண்ணுக்குப் புலப்படும்படியாக விளங்கும் பொருட்களை ஒளிரும்படியாகச் செய்து, அனைத்து பூதங்களையும் புலப்படும்படியாகச் செய்யும் முதலாக விளங்குகிறதோ, அதுவே ‘கால கலை’ எனப்படுகிறது. இது இது எனது கடமைகள் (நான் இவற்றைச் செய்தே ஆக வேண்டும், இவற்றைச் செய்யக் கூடாது). இவ்வாறு செய்ய வேண்டியது, செய்ய வேண்டாதது எனப் பிரித்துக் காட்டி வழி நடத்தும் சிவப்பரம்பொருளின் சக்தி தத்துவமே ‘நியதி கலை’ எனப்படுகிறது. இவற்றைச் சரிவரத் தெரிந்து கொள்ளவில்லையெனில் ஜீவன் (சீவன்) தன்னிலை விட்டுக் கீழே விழுகிறான். இவ்வைந்தும்தான் ஜீவனது சொரூபத்தை மூடி மறைக்கும் மறைப்புகளான திரைகள். ஆகையால், இவற்றை ‘ஐந்து போர்வைகள்’ (பஞ்சகஞ்சுகங்கள்) என்றழைக்கின்றனர். இவற்றை விலக்க வேண்டுமானால் உள்நோக்குடைய சாதனைகளைச் செய்தல் அவசியமாகும். (அத்தியாயம் 16)

 

அத்தியாயம் : பதினேழு

சிவாத்வைத ஞானமும், முதன்முதல் செய்த படைப்பும்

வாமதேவர் கேட்கிறார்—— நியதி என்பது பிரகிருதியைக் காட்டிலும் கீழானது. புருஷன் மேலானவன் என்று முன்பு கூறினீர்கள். இப்பொழுது மாற்றிக் கூறுகிறீர்களே. அதாவது புருஷன் மாயையினால் அறிவிழந்து கீழே விழுகிறான் என்றீர்களே. இந்தச் சந்தேகத்தை நீக்கி உண்மையை விளக்க வேண்டுகிறேன்.

ஸ்ரீசுப்ரமண்யர் கூறுகிறார்—— முனிவரே! சிவாத்துவைதம் என்றுமே துவைதத்தை ஒத்துக் கொள்ளாது. துவைதம் என்பது நிலையற்ற அழிவு. பிரும்மாத்துவைதம் என்றும் மேலானது, அழிவற்றது. சிவப்பரம்பொருள் ஸர்வக்ஞர் (அனைத்துமறிந்தவர்), ஸர்வகர்த்தா (அனைத்தையும் செய்பவர்), சர்வேசுவரன், குணமற்ற நிர்குணர், முத்தேவர்களையும் படைத்தவர். அவரே பிரும்மம். ஸத்—சித்—ஆனந்த சொரூபமாவர். அந்தப் பரம்பொருளே சங்கரர். அவர் தன் விருப்பம்போல், தன் மாயையால் தனது சொரூபத்தைக் குறைத்துக் கொண்டு ‘புருஷன்’ என்று தோன்றுகிறார். முன்பு கூறப்பட்ட ஐந்து கலைகளின் சேர்க்கையால் ‘போக்தா’ (நுகர்பவன்) என்று கற்பிக்கப்படுகிறார். பிரகிருதியுடன் சேர்ந்த புருஷனே (ஜீவனே) உலகியல் குணங்களை அனுபவிக்கிறான். இவ்வாறு புருஷனான ஜீவன் ஞானம் முதலிய தன் உண்மை நிலையினைக் குறைத்துக் கொண்டு இரண்டு நிலைகளிலும் இருப்பதால் முன்பு கூறியதில் எவ்விதக் குறைபாடும் இல்லை.

சத்துவம் முதலிய முக்குணங்களும் பிரகிருதியிலிருந்து தோன்றியவை. குணங்களிலிருந்து புத்தி தோன்றியது. இந்த புத்திதான் ஒவ்வொரு பொருளையும் ‘இது, இதுதான்’ என்கிற நிச்சயத்தைச் சுட்டிக் காட்டுகிறது. இதிலிருந்து மஹத். இதிலிருந்து அஹங்காரம். இதிலிருந்து அறிவும் பொறிபுலன்களும். மனதிலிருந்து உருவம். இது சங்கல்ப விகல்பமானது. நிச்சயத்து உணர்வதும் ஐயம் கொள்வது என்பதும். புலன்கள் காது, தோல், கண், நாக்கு, மூக்கு — இவை உணர்வது ஒலி, தொடுவுணர்ச்சி, உருவம், ருசி, மணம் என்பன. வைகாரிகமான அஹங்காரத்தினின்றும் தன்மாத்திரைகள் ஐந்தும் தோன்றின. இவை சூட்சும தன்மாத்திரைகள். கர்மேந்திரியங்களே செயல் செய்பவை. அவை சொல், கைகள், கால்கள், மலவாய், ஆண்—பெண் குறிகள் — இவை செய்யும் செயல்கள் பேசுதல், எடுத்தல், நடத்தல், வெளியேற்றல், நுகர்தல் என்பன. ஐம்பெரும் பூதங்களினின்றும் அஹங்காரத்தினின்றும் தன்மாத்திரைகள் தோன்றின. இவையே ஒலி முதலியவற்றின் சூக்கும உருவங்கள். இதனின்றும் வான், வளி, தீ, நீர், நிலம் என்கிற ஐம்பெரும் பூதங்கள் தோன்றின. இடமளித்தல், எடுத்துப் போதல், பரிசுத்தமாக்குதல், வேகம், தாங்குதல் என்பன இவற்றின் செயல்கள்.

வாமதேவர் கேட்கிறார்—— முருகா! முன்பு தாங்கள் ஐம்பெரும் பூதங்களும் கலைகளினின்றும் தோன்றியதாகக் கூறினீர்களே. இப்பொழுது தன்மாத்திரையிலிருந்து தோன்றியதாகக் கூறுகிறீர்களே. இதில் உள்ள எனது ஐயப்பாட்டைத் தயவு செய்து நீக்கியருள வேண்டுகிறேன்.

ஆன்ம தத்துவம் ‘அ’காரம், வித்யா தத்துவம் ‘உ’காரம், சிவதத்துவம் ‘ம’காரம், அனைத்து தத்துவங்கட்கும் உள்ள பொருள் பிந்துவும் நாதமும். இதன் தேவதைகள் யார் யார் தெரியுமா? பிரும்மதேவர், ஸ்ரீமந்நாராயணன், ஸ்ரீருத்ரன், மகேசுவரன், சதாசிவன். இவர்கள் சிவப்பரம்பொருளின் திருமூர்த்திகள் என்கிறது வேதம் என்று முதலில் கூறினீர்கள். இப்பொழுது தன்மாத்திரையிலிருந்து என்கிறீர்கள். இந்த ஐயப்பாடு ஏன்? கருணை புரிய வேண்டுகிறேன்.

ஸ்ரீமுருகன் கூறுகிறார்—— முனிவரே! கலைகளினின்றுதான் பஞ்சபூதங்களும் தோன்றின என்பது உண்மைதான். வெளிப்படையாகக் காணும் இந்த உலகம் பூதபதியான ஸ்ரீசிவனாரின் திருவுடலே ஆகும். சிவதத்துவம் முதல் பூமி வரையிலான தத்துவங்கள் அனைத்தும் தன்மாத்திரைகளிலிருந்துதான் உண்டாகின்றன. பூதங்களுக்குக் காரணம் தன்மாத்திரைகளும் கலைகளும் ஒன்றுசேர்தலே. பிரும்மத்தின் தத்துவமறிந்த முனிவரே! இங்கு மாறுபாடு வேற்றுமையில்லை என்பதைத் தாங்கள் உணர வேண்டும். ஸ்தூலம், சூட்சுமம் என இரண்டுங்கொண்ட இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் காணப்படும் சந்திரன், சூரியன் முதலிய கிரகங்களும், நட்சத்திரங்களும், மற்றுமுள்ள ஒளிரும் கூட்டங்களனைத்தும் தோன்றியவைதான். நான்முகன், ஸ்ரீவிஷ்ணு, ஸ்ரீசிவன் முதலிய தேவர்கள், பூத கணங்கள், இந்திரன் முதலிய எண்டிசை பாலகர்கள், தேவர்கள், பித்ருக்கள், அசுரர்கள், அரக்கர்கள், மனிதர்கள், அசைவன—அசையாதன, பசுக்கள் (விலங்குகள்), பறவைகள், புழுபூச்சிகள், பாம்புகள், மரம்—செடி—கொடிகள், புகழ்பெற்ற எட்டு குலாசலங்களான மலைகள், கங்கை முதலிய நதிகள், ஏழு கடல்கள், பெருஞ்செல்வங்கள் என என்னவெல்லாம் தோன்றினவோ, அவையனைத்தும் இதில் ஆக்கமே. இவற்றைப் பற்றி நன்கு சிந்தித்தால் சுலபமாக அறியலாம். இந்த உலகமே சிவம்—சக்தி என்கிற ஆண்—பெண் உருவமே; சிவஞானம் பெற்ற தங்களைப் போன்றவர்களால் உபாசிக்கத்தக்கது. அனைத்தும் பிரும்மமே, அனைத்தும் ஸ்ரீசிவமே என்கிறது வேதம். ஆகவே, ஸ்ரீசதாசிவன் இப்பிரபஞ்ச ரூபமே. முப்பத்தெட்டு கலைகள், நியாஸங்கள் ஆகியவற்றின் அறிவால் அத்வைதமான அனுபூதி கிடைக்கும். அந்த அனுபூதியே ‘நான் சிவமே’ என்கிற நிலை.

ஆசிரியரான குருவே சிவன் என்று நினைப்பவனே நல்ல சீடன். இவ்வுலகம், தேவதைகள், யந்திரங்கள், மந்திரங்கள் ஆகியன அனைத்தும் சிவத்தின் வெளிப்பாடு என்பதில் ஐயமில்லை. அந்தணரே! குருவின் திருவருளால் ஐயங்கள் நீங்கப் பெற்றவனே உலகியல் தளைகள் அனைத்தையும் வெல்ல முடியும். சீடன் குருவின் அருளால் சிவப்பரம்பொருளின் திருவடிகளில் பக்தி பெற்று அவனும் குருவாகிறான். முக்குணங்களின் சேர்க்கையால்தான் உலகில் காணப்படும் அனைத்து வஸ்துக்களும் தோன்றின. பிரணவத்தின் பொருளை ஒன்றாகவோ தனித்தனியானதாகவோ கூறலாம். பிரணவத்திற்கு (ராகம்) வேண்டுதல் என்கிற பற்று முதலியன இல்லை. வேதத்தின் மெய்ப்பொருள் சிவமே. இதையறிவதே சிவஞானம். எவன் நான் கூறியதைத் திமிரினால் தவறு என்று கருதுவானோ, அவன் தேவனாகட்டும், மனிதனாகட்டும், ஏன் சித்தர்கள் மற்றும் கந்தர்வர்களாகத்தான் இருக்கட்டுமே, அவர்கள் தவறான பாதையில் செல்லும் கயவர்கள்.

முனிவரே! சிவாத்துவைதம் என்கிற உயர்ந்த அறிவைப் பெற்ற நீங்கள்தான் சிவஞானத்தை உபதேசிப்பதிலும், சிவ வழிபாட்டை விளக்கவும் ஏற்றவர். தீண்டத்தகாத பெரும் பிசாசுகள் கூட, சிவனாரது திருமேனியில் பட்ட திருநீற்றின் சம்பந்தத்தால் உயர்நிலையை (மேனிலையை) அடைகின்றன. தங்களது அருள்கூட அந்த மேனிலையைத் தருமே. மூவுலகங்களிலும் தாங்கள் சிவயோகி எனப் போற்றப்படுகிறீர்கள். தங்கள் திருகண்நோக்கால் பசுவான ஜீவனும் பசுபதியான சிவனாகலாம். சாதுக்களான சான்றோர்கள் உலகின் நலனைக் கருத்தில் கொண்டே வாழ்கிறார்கள்.

முனிவரே! இந்த சிவரகசியங்களை உங்களிடம் ஒப்படைத்துள்ளேன். பிரணவப் பொருளான சிவனாரிடம் ஈடுபாடும் பக்தியும் கொண்டு அமைதியாக அமர்ந்து பரம்பொருளான சிவனாரிடம் அனைத்தையும் ஒன்றுகூட்டி சிவ ஒழுக்கத்தை மேற்கொள்வீராக. திருநீறும் சிவமணியான ருத்ராட்சமும் அணிந்து, சிவாசாரத்தவராக அத்துவைத பாவனையுடன் உலகின் நலனைக் கருதி, சிவப்பிரசாரம் செய்து குறைவற்ற நலனைப் பெறுவாயாக.

சூதர் கூறுகிறார்—— முருகப்பெருமானால் கூறப்பட்ட வேதக் கருத்துக்களை வணங்கிய சென்னியராகக் கேட்டு உணர்ந்த வாமதேவர், முருகப்பெருமானது திருவடிகளில் பன்முறை வணங்கித் துதித்து, அவரது திருவடித்தாமரையில் உள்ள அருட்தேனினை உண்ணும் வண்டாக மாறினார்.

 

அத்தியாயம் : பதினெட்டு

சீடனது செயல் விளக்கம்

சௌனகர் கேட்கிறார்—— சூதரே! வேதத்தின் கருப்பொருளை முருகனிடம் கேட்டுணர்ந்த வாமதேவர், மேலும் அவரிடம் என்ன வினவினார்? அந்த வாமதேவரே பிறவிப்பயனைப் பெற்றவர்; சிவஞானமறிந்த யோகபுருஷர். அவரது தொடர்பாலன்றோ புனிதமான தெய்வீகக் கதைகள் கேட்க முடிகிறது.

சூதர் கூறுகிறார்—— முனிவர்களே! நீங்களன்றோ புண்ணியம் செய்தவர்கள்; உலக நலனையே கருத்தில் கொண்டவர்கள். முருகனும் வாமதேவரும் நடத்திய உரையாடல், இரண்டு என்கிற துவைத அறிவை அழித்து, ‘சிவனும் சீவனும் ஒன்றே’ என்கிற அத்துவைத அறிவைத் தரவல்லது. இவற்றை விளக்கமாகக் கேட்டறிந்த வாமதேவர் முருகவேளைப் பலமுறை வணங்கி, மேலும் கேட்கலானார்.

வாமதேவர் கேட்கிறார்—— முருகா! தாங்கள் தத்துவங்கள் அனைத்தும் அறிந்தவர். அறிவாகிய அமுதக்கடல். மனவடக்கம் கொண்ட துறவிகட்கு ‘குரு’ என்கிற பெருமை எவ்வாறு? இவர்களது திருவருளாலன்றோ ஜீவராசிகளுக்கு இகபர நலன்கள் கிட்டுகிறது. தொன்றுதொட்டு வராமல் இடையிலேயே அவர்கட்கு ‘ஆசான்’, ‘குரு’ என்கிற நிலை எப்படியோ? அதாவது, பிறருக்கு உபதேசம் செய்யும் தகுதி எப்படி? அவர்களது தினசரியான நடைமுறைகள் எப்படி?

முருகன் கூறுகிறார்—— வாமதேவரே! உங்களிடம் கொண்ட அன்பினால், ‘குரு’ (ஆசார்யன்) என்கிற பதவி பெறத் தகுதியான ‘யோக பட்டம்’ பற்றிக் கூறுகிறேன். வைகாசி, ஆவணி, ஐப்பசி, கார்த்திகை, மார்கழி, மாசி ஆகிய மாதங்களில் வரும் வளர்பிறையில், நல்லதொரு தினத்தில், அதாவது பஞ்சமி, பௌர்ணமி ஆகிய நாட்களில் காலைக்கடன்களை முடித்துக் கொண்டு, குருவிடம் அனுமதி பெற்று, படுக்கையில் படுத்துறங்கிய தோஷம் நீங்க வேண்டி உடுத்தியிருந்த ஆடையோடு நன்கு நீராடிப் பின் உலர்ந்த ஆடை அணிந்து, கைகால்களை நன்கு அலம்பிக் கொண்டு, இருமுறை ஆசமனம் செய்து, ஸத்யோஜாதம் முதலிய ஐந்து மந்திரங்களைக் கூறித் திருநீறு அணிந்து குருவிடம் செல்ல வேண்டும். அங்குள்ள ஆசனத்தில் (அதாவது தர்ப்பை ஆசனம், அதன்மேல் மான்தோல், அதன்மேல் நல்ல தூய்மையான வஸ்திரம் என அமைக்கப்பட்ட ஆசனத்தில்) அமர வேண்டும்.

துறவு தரும் குரு முதலில் நல்லதொரு சங்கத்தைச் சுத்தி செய்து நீர் நிரப்பி, சங்க பீடத்தில் வைத்து, அங்கன்யாசத்தில் கூறப்படும் ஆறு மந்திரங்களால் அதைப் பூசித்துப் பின் ‘ஓம்’ என்னும் பிரணவ மந்திரத்தைக் கூறி ஏழு முறை தொட வேண்டும். பின் அதைப் பூஜித்து அஸ்திர மந்திரத்தால் அதற்கு ரக்ஷை செய்ய வேண்டும். பின் தேனுமுத்திரை மற்றும் சங்கமுத்திரை காட்ட வேண்டும். அதன்பின் தன்னெதிரில் சங்கத்தின் வலது புறத்தில் ஒரு மண்டலம் எழுத (வரைய) வேண்டும். அதில் நூல் சுற்றிய ஒரு குடத்தை வைத்து, அதற்குள் மாவிலை வைத்து, அதன்மேல் தேங்காயை வைத்து வஸ்திரம் சாத்தி அலங்கரிக்கவும். குடத்தில் வாசனை நீர் நிரப்பி, அதனுள் ஐந்து வகை இரத்தினங்கள், தங்கம் முதலியனவற்றைக் குடத்திற்குள் இடவும். (நீலம், மாணிக்கம், பவழம், கோமேதகம், கனகபுஷ்பராகம் என்கிற ஐந்தும் ‘பஞ்சரத்தினங்கள்’ எனப்படும்.) பின் ஆதார சக்தி முதலிய பீட தேவதைகளைப் பூஜித்து, பஞ்சாவரண முறைப்படி தேவதையைக் குடத்தில் ஆவாகனம் செய்து பூஜிக்கவும். முதலில் வருணனது எட்டு நாமாக்களைச் சொல்லி அர்ச்சித்துப் பின் பிரணவத்தால் 108 முறை அர்ச்சிக்கவும். அதன்பின் பஞ்சப்பிரும்ம மந்திரங்களாலும், ஸத்யோஜாதம் முதலிய ஐந்து மந்திரங்களாலும் பூஜிக்கவும். அவகுண்டனம் முதலிய முத்திரைகளையும், தேனு, யோனி முத்திரைகளையும் காட்டவும்.

அதன் குருவானவர் பூஜை செய்த மண்டலத்தின் வடகிழக்கில் சதுரமான மண்டலமிட்டு, அதன்மேல் தர்ப்பைகளைப் பரப்பி, அதன் மேல் ஓர் ஆசனத்தை இட்டு, அதில் துறவு ஏற்கும் சீடனை அமர்த்த வேண்டும். அதன்பின் குருவானவர் முன்பு பூஜித்த குடத்திலுள்ள நீரால் சீடனது தலைமேல் பிரதட்சிணமாக அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும். அதன்பின் பிரணவத்தையும், ஸத்யோஜாதம் முதலிய ஐந்து மந்திரங்களையும் சொல்லி, சங்கு தீர்த்தத்தால் சீடனை அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும். அதன்பின் சீடன் புதிதான கௌபீனத்தையும் ஆடையையும் அணிந்தபின் விபூதியை இட்டுக் கொண்டு குருவின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு மண்டபத்தின் நடுவில் அமரவேண்டும்.

அதன்பின் குரு தனது ஆசனத்தில் அமர்ந்து கொண்டு சீடனை நோக்கி, ‘அமலாத்மா பவ’ — ‘எதிலும் ஒட்டாமல் தூயவனாக இரு’ — என்று கூறுவார். குருவும் கண்களை மூடிக் கொண்டு தன் மனதைச் சிவப்பரம்பொருளின் திருவடிகளில் நிலைநிறுத்தி, ‘நான் பரிபூரணன்’ என்று நிலைகொண்டு ஒரு முகூர்த்த காலம் சமாதி நிலையில் இருக்க வேண்டும். அதன்பின் கண்களை விழித்துக் கைகூப்பி வணங்கி நிற்கும் சீடனைத் தன் கண்களால் நோக்கி, பின் திருநீறு படிந்த தன் கரத்தைச் சீடனது தலை மேல் வைத்துக் கொண்டு, அவனது வலக்காதில் ‘ஹம்ஸ: ஸோஹம்’ என்கிற மகாமந்திரத்தை உபதேசிக்க வேண்டும். பின் மந்திரத்தின் பொருளையும் கூறவேண்டும். அந்த மந்திரத்திலுள்ள ‘அஹம்’ என்னும் சொல், ‘சக்தியோடு கூடிய அந்தச் சிவமே நான்’ என்பதைக் கூறுகிறது. ‘அந்தச் சிவனே நான், நானே சிவம்’ என்பதைச் சீடன் உணர வேண்டும். இதன்பின் குரு மற்ற சொற்களின் பொருளை நிதானமாகச் சொல்லித் தர வேண்டும். இனி மகாவாக்கியங்களைப் பற்றிக் கூறுகிறேன், கவனமாகக் கேளுங்கள்.

 

அத்தியாயம் : பத்தொன்பது

மகாவாக்கியங்களின் பொருளாராய்ச்சியும், துறவிகள் பெறும் யோகபட்டங்களின் விளக்கமும்

முருகப்பெருமான் கூறுகிறார்—— முனிவரே! இனி மகாவாக்கியங்களைக் கூறுகிறேன்.

1. ‘ப்ரக்ஞாநம் ப்3ரஹ்ம’ (ஐதரேய உபநிஷத் 3/3, ஆத்மப்ரஶ்நோபநிஷத் 1) — ‘பிரும்மமே உயர்ந்த அறிவு உருவம்’ அல்லது ‘சைதன்யமான திருவுருவம்’.

2. ‘அஹம் ப்3ரஹ்மாஸ்மி’ (ப்ருஹதாரண்யகம் 1/4/10) — ‘அந்தப் பரப்பிரும்மம் நானே.’

3. ‘தத்த்வமஸி’ (சாந்தோக்யம் 8/16) ‘அந்தப் பிரும்மம் நீதான்.’

4. ‘அயமாத்மா ப்3ரஹ்ம’ (மாண்டுக்ய உபநிஷத் 2, ப்ருஹதாரண்யகம் 2/5/19) — ‘இந்த ஆன்மாவே பிரும்மம்.’

5. ‘ஈஶாவாஸ்யமித3ம் ஸர்வம்’ (ஈஶாவாஸ்ய உபநிஷத் 1) — ‘காணப்படும் அனைத்தும் பரமனால் வியாபிக்கப்பட்டுள்ளது. அதாவது பரமனே எங்கும் பரவியுள்ளான்.’

6. ‘ப்ராணோஸ்மி’ (கௌஷீதகி உபநிஷத் 3) — ‘நான் பிராண சொரூபன்.’

7. ‘ப்ரக்ஞாநாத்மா’ (கௌஷீதகி உபநிஷத் 3) — ‘நான் அறிவு சொரூபன்.’ (அறிவான வடிவினன் நான்.)

8. ‘யத3வேஹ தத3முத்ர தத3ந்விஹ’ (கட உபநிஷத் 2/1/10) — ‘எந்தப் பரப்பிரும்மம் இங்குள்ளதோ, அதே பரப்பிரும்மம்தான் அங்கும் (பரலோகத்திலும்) உள்ளது. எந்தப் பரமன் பரலோகத்தில் உள்ளாரோ, அதே பரமன்தான் இவ்வுலகிலும் உள்ளார்.’

9. ‘அந்யதே3வ தத்3விதி3தாத் அதோ2 அவிதி3தாத் அதி4’ (கேனோபநிஷத் 1/3) — ‘அந்தப் பரப்பிரும்மம் நம்மால் அறியப்பட்ட அனைத்து வஸ்துக்களிலிருந்தும் தனிப்பட்டதே. நமக்குத் தெரியாதது என்றுள்ளவைகள் அனைத்திலும் இதுவே மிக மிகப் பெரியது!’

10. ‘ஏஷ த ஆத்மா அந்தர்யாம்யம்ரு॒த:’ (பிருஹதாரண்யக உபநிஷத் 3/7/3—23) — ‘அந்த உன் ஆன்மா உன் உள்ளேயே மறைந்திருப்பது. அது என்றுமே அழிவற்றது.’

11. ‘ஸ யஶ்சாயம் புருஷோ யஶ்சாஸாவாதி3த்யே ஸ ஏக:’ (தைத்திரீய உபநிஷத் 2/8) — ‘ஜீவனிடமும் ஆதித்யனிடமும் உள்ள பரம்பொருள் ஒன்றுதான்.’ (ஒரே பரமன்தான் இரு இடங்களிலும் உள்ளார்.)

12. ‘அஹமஸ்மி பரம் ப்3ரஹ்ம பராத்பரம் ।’ ‘உயர்ந்தவற்றிற்கெல்லாம் உயர்ந்ததான பரம்பொருள் நானேதான்.’

13. ‘வேத3ஶாஸ்த்ரகு3ரூணாம் து ஸ்வயமாநந்த3லக்ஷணம்’ — ‘வேதங்கள், சாஸ்திரங்கள் மற்றும் குருநாதர் ஆகிய மூன்றின் அருளுரைகளால் இதயத்தில் ஆனந்தமயமான பிரும்மத்தின் அனுபவம் தோன்ற ஆரம்பிக்கிறது.’

14. ‘ஸர்வபூ4தஸ்தி2தம் ப்3ரஹ்ம ததே3வாஹம் ந ஸம்ஶய:’ — ‘அனைத்துயிர்களிலும் (பஞ்சபூதங்களிலும்) நீக்கமற நிறைந்துள்ள எந்தப் பரம்பொருள் உண்டோ, அதே பரப்பிரும்மம்தான் நான் என்பதில் ஐயமேது.’

15. ‘தத்த்வஸ்ய ப்ராணோஹமஸ்மி ப்ரு॒தி2வ்யா: ப்ராணோஹமஸ்மி’ — ‘அனைத்து தத்துவங்களின் பிராணன் உயிர் நான்தான். பூமியின் பிராணனும் நானே.’

16. ‘அபாம் ச ப்ராணோஹமஸ்மி தேஜஸஶ்ச ப்ராணோஹமஸ்மி’ — ‘நீரின் பிராணனும் நானே. ஒளியின் பிராணனும் நானே.’

17. ‘வாயோஶ்ச ப்ராணோஹமஸ்மி ஆகாஶஸ்ய ப்ராணோஹமஸ்மி’ — ‘வாயுவின் (காற்றின்) பிராணனும் நானே. விண்வெளியின் பிராணனும் நானே.’

18. ‘த்ரிகு3ணஸ்ய ப்ராணோஹமஸ்மி’ — ‘சத்துவம், ராஜஸம், தாமஸம் என்கிற முக்குணங்களின் பிராணன் நானே.’

19. ‘ஸர்வோஹம் ஸர்வாத்மகோ ஸம்ஸாரீ யத்3பூ4தம் யச்ச ப4வ்யம் யத்3வர்தமாநம் ஸர்வாத்மகத்வாத3த்3விதீயோஹம்’ — ‘அனைத்தும் நானே; அனைத்து உயிர்களின் ஆன்மா நானே; உலகியலில் உழலும் சம்சாரியான ஜீவாத்மாவும் நானே; இருந்தது, இருப்பது, இருக்கப் போவது ஆகிய அனைத்தும் நானே; ஆகவே, ஈடு இணையற்ற பரம்பொருள் நானே.’

20. ‘ஸர்வம் க2ல்வித3ம் ப்3ரஹ்ம’ (சாந்தோக்யம் 3/14/1) — ‘இந்த அனைத்தும் உண்மையில் பிரும்மமே.’

21. ‘ஸர்வோஹம் விமுக்தோஹம்’ — ‘அனைத்தும் நானே; பற்றற்றவன் நானே.’ (எதிலும் ஒட்டாதவன் நானே.)

22. ‘யோஸௌ ஸோஹம் ஹம்ஸ: ஸோஹமஸ்மி’ ‘எது அதுவோ, அது நானேதான்; நான்தான் அது, அதுதான் நான்.

இம்மாதிரியேதான் எங்கும் எதிலும் சிந்திக்க வேண்டும். இனி, இம்மகாவாக்கியங்களின் கருத்தைக் கூறுகிறேன். ‘ப்ரக்ஞாநம் ப்3ரஹ்ம’ என்கிற மகாவாக்கியத்தின் கருத்தை முன்பே (16வது அத்தியாயத்தில்) விளக்கியுள்ளேன். இப்பொழுது ‘அஹம் ப்3ரஹ்மாஸ்மி’ என்கிற மகாவாக்கியத்தின் கருத்தைக் கூறுகிறேன். ‘அஹம்’ என்பதனால் சக்தியோடு கூடிய அல்லது சக்தி சொரூபமான பரமேசுவரனைக் கூறுகிறது. ‘அ’காரம் அனைத்து எழுத்துக்களுக்கும் முதலானது. ஒளியே வடிவான சிவ சொரூபமானது. (‘அகர முதல எழுத்தெல்லாம்’ என்பது திருக்குறள்.) ‘ஹ’ என்கிற எழுத்து ஆகாயத்தைக் குறிப்பதால், அது சக்தி சொரூபமானது எனக் கூறப்படுகிறது. சிவமும் சக்தியும் இணையவே அழிவற்ற ஆனந்தம் உதயமாகிறது. ‘ம’ என்கிற எழுத்து அந்த ஆனந்தத்தைத்தான் குறிக்கும். ‘ப்ரஹ்ம’ என்கிற சொல் சிவசக்தியின் எங்கும் நீக்கமற நிறைந்துள்ள நிலையையே விளக்கமாகக் குறிக்கிறது. முதலிலேயே இதன் விளக்கத்தை உபதேசம் செய்துள்ளேன். அதாவது, அந்த சர்வசக்தனான பரமேசுவரன் நானே என்று பாவித்து வரவேண்டும்.

இப்பொழுது ‘தத்த்வமஸி’ என்கிற மகாவாக்கியத்தின் கருத்தைக் கூறுவேன். ‘தத்த்வமஸி’ என்கிற வாக்கியத்தில் ‘தத்’ என்கிற சொல் ‘ஸோஹமஸ்மி’ என்கிற வாக்கியத்திலுள்ள ‘ஸ:’ என்கிற சொல்லிற்குக் கூறப்பட்ட பொருளே ஆகும். அதாவது ‘தத்’ என்கிற சொல் சக்தி தத்துவத்தையே ஆன்மாவாகக் கொண்ட பரமேசுவரனையே குறிக்கிறது என்பதாகும். இல்லையெனில் ‘ஸோஹம்’ என்கிற வாக்கியத்தில் மாறுபட்ட பொருளை, அதாவது தவறான பொருளைக் கொள்ளும்படியாக ஆகிவிடும். ஏனெனில், ‘அஹம்’ என்கிற சொல் புருஷனை (ஆண்பாலை)க் குறிக்கிறது. ஆகவே, ‘ஸ:’ என்பதோடு அதன் அன்வயம் (இணைதல்) ஆகும். ஆனால், ‘தத்’ என்கிற சொல் பலர்பால் (நபும்ஸகம்). ‘த்வம்’ என்பது ஆண்பால். அவையிரண்டும் ஒன்றுக்கொன்று முரண்பட்ட லிங்கம் (பால்) ஆனதால் இவையிரண்டும் அன்வயம் (இணைதல்) ஆகாது. எப்பொழுது இரண்டின் பொருளும் ‘சக்தியோடு இணைந்த பரமேசுவரனே’ என்றாகிறதோ, அப்பொழுது பொருளிலும் சமமான பால் (லிங்கம்) ஆனதால், அன்வயம் (இணைதலில்) செய்வதில் மாறுபாடு வராது. இவ்வாறு பொருள் கொள்ளாவிடில் ஆண்—பெண் இணைப்பின் உருவகமான உலகின் காரணமும் வேறாக, எம்மாதிரியாகவோ ஆகிவிடும். ஆகவே ‘ஸோஹமஸ்மி’ என்பதிலுள்ள ‘ஸ:’ என்பதும், ‘தத்த்வமஸி’ என்பதிலுள்ள ‘தத்’ என்பதும் ஒரே பொருளைத்தான் (கருத்தைத்தான்) கொள்கிறது. இவ்விரண்டு மகாவாக்கியங்களின் உபதேசத்தினால் ஒரே பொருளைத்தான் கொள்ள வேண்டும் என்றாகிறது.

இப்பொழுது ‘அயமாத்மா ப்ரஹ்ம’ என்கிற மகாவாக்கியத்தின் பொருளை விளக்கலாம். ‘அயமாத்மா ப்ரஹ்ம’ என்கிற சொற்றொடரில் ‘அயம்’, ‘ஆத்மா’ என்கிற இரண்டு சொற்களும் ஆண்பால் சொரூபமானது. ஆகவே, இங்கு அன்வயத்தில் (ஒன்றுபடுத்துதலில்) குற்றமில்லை. ‘அயம்’ சக்திமானான (சக்தியோடு கூடின) பரமேசுவரனது சொரூபமே ஆன்மா (பிரும்மம்) என்றாகிறது என்பது இத்தொடரின் பொருளாகிறது.

இப்பொழுது ‘ஈஶா வாஸ்யமித3ம் ஸர்வம்’ என்கிற மகாவாக்கியத்தின் பொருளைத் தெரிந்து கொள். அகில உலகமும் பரம்பொருளாலேயே காத்தருளப்படுதலால் இவ்வகில உலகமும் அவனாலே நீக்கமற நிறைந்துள்ளது.

இனி ‘ப்ராணோஸ்மி’, ‘ப்ரக்ஞாநாத்மா’, ‘யதே3வேஹ தத3முத்ர தத3ந்விஹ’ என்கிற மூன்று மகாவாக்கியங்களின் பொருளாராய்ச்சி வருகிறது. நான் அறிவே வடிவான பிராணன் (உயிர்). (இங்கு பிராணன் (உயிர்) என்கிற சொல் பரமேசுவரனையே குறிக்கும் சொல்லாகும்.) எவர் இங்கிருக்கிறாரோ, அவர் அங்கும் இருக்கிறார் என்றுதான் சிந்திக்க வேண்டும். இங்குள்ள ‘யத்’, ‘தத்’ என்கிற சொற்களின் பொருள் முறையே ‘ய:’, ‘ஸ:’ — எவன், அவன். அதாவது எந்தப் பரம்பொருள் இங்குள்ளதோ, அவர் அங்கும் உள்ளார் என்று சித்தாந்தம் என்கிற உறுதிப்படுத்தப்படுவது என்னும் கட்சியை ஆதரிக்கும் சான்றோர்களின் கூற்றும் முடிவும். மேற்கூறிய வாக்கியத்தில் உள்ள ‘யத3முத்ர தத3ந்விஹ’ என்கிற சொற்றொடரின் கருப்பொருள் என்ன தெரியுமா? ‘யோமுத்ர ஸ இஹ ஸ்தி2த:’ — எந்தப் பரம்பொருளான இறைவன் அங்கு பரலோகத்தில் இருக்கிறாரோ, அதே பரம்பொருள்தான் இவ்வுலகிலும் உலா வருகிறார் என்பதே. முன்பு கூறியது போலவே ‘பரம்பொருளான பரமாத்மாவே இங்கும் பொருளாகும்’ என்கிற கருத்தே சான்றோர்களது கருத்தாகும்.

இனி ‘அந்யதே3வ தத்3விதி3தாத3தோ2 அவிதி3தாத3தி4 என்கிற வாக்கியத்தின் பொருள் விளக்கம். முனிவரே! மேற்கூறிய வாக்கியத்தில், ‘எவ்வாறு பெறப்படும் பயனிலும் மாறுபாடான எண்ணம் தோன்றுகிறது’ என்பதைக் கூறுகிறேன், கேள். ‘விதி3தாத்’ என்கிற சொல் ‘அயதா3விதி3தாத்’ என்கிற சொல்லால் அந்தப் பரம்பொருளுக்கு அனைத்து உயர்ந்த குணங்களோடும் இடையற்ற தொடர்பு உண்டு என்பதாகும். தன்னுடையது—பிறருடையது என்கிற ‘பே43ஸதாத்’ (பிரித்துணர்த்தும் தன்மை) என்னும் சொல்லின் பொருளில் ஈடுபடக் கூடும். அது அறிந்தவற்றிலிருந்து தனியானது. அதாவது எது தவறாக அறிந்து கொள்ளப்பட்டதோ, அதிலிருந்து தனியானது. அப்படியே எது உள்ளதை உள்ளபடியே அறிந்து கொள்ளப்படவில்லையோ, அதிலிருந்தும் தனியானதே. இதனால் எது உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது எனில் ‘முக்தி’ எனப்படுகிற பயனைப் பெற வேறு ஏதோவொரு தத்துவம் உள்ளது. அதாவது எது அறியப்பட்டதிலிருந்தும் அறியப்படாததிலிருந்தும் தனித்து உயர்ந்து நிற்கிறதோ, அதுவே அது ஆகும். ஆனால், ஆன்மா என்பது அனைத்துயிர்களின் மொத்த உருவம். அது எதிலிருந்தும் தனிப்பட்டதாக இருக்க முடியாது. ஆகவே, ‘ஆன்மா அல்லது பரம்பொருள் (பிரும்மம்) முதலிய சொற்கள் முன்போலவே சர்வ சக்திமானும், பரமேசுவரருமான சிவப்பரம்பொருளையே குறிப்பதாகும்’ என்றுதான் கொள்ள வேண்டும்.

இப்பொழுது ‘ஏஷ த ஆத்மா’, ‘அந்தர்யாம்யம்ருத:’ மற்றும் ‘ஸ யஶ்சாயம் புருஷே யஶ்சாஸௌ ஆதி3த்யே ஸ ஏக:’ என்கிற இரண்டு மகாவாக்கியங்களின் பொருளைப் பற்றிச் சிறிது சிந்திப்போம். இந்த உன்னுள் விளங்கும் ஆன்மா எதுவுண்டோ, அது அமுதமே வடிவான சிவப்பரம்பொருளே ஆகும். இந்த ஜீவனான புருஷனிடத்தில் விளங்கும் சிவமே சூரியனிடமும் உள்ளார். இவை இரண்டிலும் எந்தவொரு வேறுபாடுமில்லை. இரண்டும் ஒரே தத்துவமானது. அதைத்தான் ‘அனைத்துமானது’ என்கிறோம். சீவன், சூரியன் என இரண்டு என்கிறதாகப் பிரித்துக் காட்டுவது என்பது ஓர் உபசாரிகம் (எடுத்துக்காட்டுவது) போன்றதுதான்.

‘ஶம்பு’ என அழைக்கப்படுகிற சிவப்பரம்பொருளை ‘ஹிரண்மயம்’ (பொன்வடிவினன்) என்று அனைத்து வேதங்களும் முழங்குகின்றன. ‘ஹிரண்யபா3ஹவே நம:’ என்கிற திருப்பெயரில் வருகிற ‘பாஹு’ (தடக்கை) என்கிற சொல், அவருடைய அனைத்து உறுப்புக்களையும் சேர்த்து சொல்லும் ஒரே சொல்லாகும். (இதை வடமொழியாளர் உபலட்சணம் என்பர்.) இல்லையேல் அப்பரம்பொருளை ‘ஹிரண்யபதி’ என்று கூறுவது எப்படியும் பொருந்தாது போய்விடும். சாந்தோக்ய உபநிஷத்தில், ‘ய ஏஷோந்தராதி3த்யே ஹிரண்மய: புருஷோ த்3ரு॒ஶ்யதே ஹிரண்யஶ்மஶ்ரு: ஹிரண்யகேஶ ஆப்ரணகா2த் ஸர்வ ஏவ ஸுவர்ண ।’ (1/6/6) — ‘சூரிய மண்டலத்தின் நடுவில் விளங்கும் அந்தப் பரம்பொருள் பொன்வடிவினர், பொன் மீசை தாடியுடையவர். அவரது முடி (தலைமயிர்) பொன்னிறமானது. திருவடி நகம் முதல் தலை முடியின் நுனி வரை முற்றும் பொன்மயமே — அதாவது ஒளி வடிவே’ என்று இறைவனைப் பற்றிக் கூறுகிறது. ஆகவே, அந்தப் பொன் வடிவினரான இறைவன் சாட்சாத் சிவப்பரம்பொருளே!

இனி ‘அஹமஸ்மி பரம் ப்3ரஹ்ம பராபரபராத்பரம்’ என்கிற மகாவாக்கியத்தின் பொருளைக் கூறுகிறேன், கேள். ‘அஹம்’ (நான்) என்கிற சொல்லின் பொருளானவர் என்றென்றும் உண்மையாக உள்ள சிவமே ஆகும். அந்தச் சிவமே சீவனான நான் என்பதுதான் அவ்வாக்கியத்தின் பொருளாகும். அவரைத்தான் அனைத்திலும் உயர்ந்தவர்; அனைத்துமாகி விளங்கும் பரம்பொருள் (பரப்பிரும்மம்) என்கிறோம். அதிலும் மூன்று வேறுபாடுகள் உண்டு. பரம் (மிக உயர்ந்தது), அபரம் (தாழ்ந்தது), பராத்பரம் (உயர்வுக்கும் உயர்வானது). ஸ்ரீருத்ரன், பிரும்மதேவர், ஸ்ரீமந்நாராயணன் என்று மும்மூர்த்திகளை வேதம் கூறுகிறது. அவர்கள்தான் முறையே பரம், அபரம், பராத்பரம் என்கிற சொரூபங்களை உடையவர்கள். இம்மூவரிலும் மிகமிக உயர்ந்தவரான ‘ஶம்பு’ என அழைக்கப்படுகிற சிவப்பரம்பொருளே ‘பரப்பிரும்மம்’ என்கிற சொல்லால் கூறப்படுகிறார்.

வேதங்கள், சாஸ்திரங்கள் மற்றும் குருவின் உபதேசங்கள் என்கிற மூன்றின் பயிற்சியினாலேயே சீடனது மனதில் ஆனந்தமே வடிவான சம்புவான சிவனாரைப் பற்றிய தெள்ளிய அறிவு தோன்ற ஆரம்பிக்கிறது. அனைத்து ஜீவராசிகளின் இதயத்திலும் விளங்கும் சிவனாரன்றோ பரம்பொருள். அவரேதான் (சிவனேதான்) சீவனான நானும் என்பதில் ஐயமேது? சீவனான (சிவனான) நான்தான் அனைத்து தத்துவக்களஞ்சியங்கட்கும் பிராணனான உயிர்.

இவ்வாறு கூறிய முருகன் மேலும் கூறலானார்—— முனிவரே! சிவப்பரம்பொருளான நான் ஆன்ம தத்துவம், வித்யா தத்துவம், சிவ தத்துவம் என்கிற மூன்று தத்துவங்கட்கும் உயிரானவன். பூமி முதலியவற்றிற்கும் நானே பிராணன். பிருதிவியான பூமி முதல் குணங்கள் வரை எடுத்துக் கொண்டால் நாம் அறிந்து கொள்ள வேண்டியது என்னவென்றால், ‘இதனால் ஆன்ம தத்துவங்கள் அனைத்தும் சேர்த்து கொள்ளப்பட்டன’ என்பதே. இதனால் சிவ தத்துவமும் வித்யா தத்துவமும்கூட ஒன்றாகச் சேர்த்து கொள்ளப்பட்டதாகிறது. இவ்வனைத்து தத்துவங்கட்கும் நானே உயிர். நானே அனைத்தும். அனைத்திலும் நிரம்பியிருப்பவனும். சீவனிலும் அந்தர்யாமியாக விளங்குவதால் சீவனுக்கும் நானே ஜீவனான ஆன்மா. கடந்த காலம், நிகழ்காலம், வருங்காலம் மூன்றுமே எனது சொரூபம்தான்.

‘ஸர்வோ வை ருத்3ர:’ (அனைத்தும் ஸ்ரீருத்ரனே) என்கிற சுருதி, சிவப்பரம்பொருளின் திருமுகத்தினின்றும்தான் வெளிவந்தது. ஆகவே, சிவமே அனைத்தும். ஏனெனில் உயர்வாகக் கருதப்படும் அனைத்து நற்குணங்களும் அவரிடமே ஒட்டி நிற்கின்றன. தனது, பிறரது என்கிற வேறுபாடின்றி இருப்பதால் நானே இரண்டற்ற ஆன்மாவாகும். ‘ஸர்வம் க2ல்வித3ம் ப்3ரஹ்ம’ என்கிற மகாவாக்கியத்தின் பொருள்தான் முன்பே கூறிவிட்டேனே. நானே அனைத்து பாவனைகளாக (நினைவுகளாக) இருப்பதால் நானே பூரணன் (குறைவற்றவன் — நிறைவானவன்). அனைத்தினின்றும் விடுபட்டவனும் நானே. பசுவான சீவன் சிவனான என்னுடைய கருணையால் உலகத்தளைகளிலிருந்து விடுதலை பெற்று, எனது சொரூபத்தை அடைகிறான். சர்வாத்மா எங்கும் எதிலும் நீக்கமற நிறைந்துள்ள சம்புவான சிவப்பரமனும் நானே. நானே சிவ சொரூபன். வாமதேவரே! இம்மாதிரி அனைத்து மகாவாக்கியங்களின் கருப்பொருளையும் சிவபெருமானேதான் கூறினார்.

தத்த்வயோஶ்—சாஸ்ம்யஹம் ப்ராண:

ஸர்வ: ஸர்வாத்மகோ ஹ்யஹம் ।

ஜீவஸ்ய சாந்தர்யாமித்வாஜ்—

ஜீவோஹம் தஸ்ய ஸர்வதா3

யத்3 பூ4தம் யச்ச ப4வ்யம் யத்3

4விஷ்யத் ஸர்வமேவ ச ।

மந்மயத்வாத3ஹம் ஸர்வ:

ஸர்வோ வை ருத்3ர இத்யபி ॥

ஶ்ருதிராஹ முநே ஸா ஹி

ஸாக்ஷாச்சி2வமுகோ2த்33தா ।

ஸர்வாத்மா பரமைரேபி4:

கு3ணை: நித்யஸமந்வயாத் ॥

ஸ்வஸ்மாத் பராத்மவிரஹாத்

அத்3விதீயோஹமேவ ஹி ।

ஸர்வம் க2ல்வித3ம் ப்3ரஹ்மேதி

வாக்யார்த2: பூர்வமீரித: ॥

பூர்ணோஹம் பா4வரூபத்வாந்—

நித்யமுக்தோஹமேவ ஹி ।

பஶவோ மத்ப்ரஸாதே3

முக்தா மத்3பா4வமாஶ்ரிதா: ॥

யோஸௌ ஸர்வாத்மக: ஶம்பு4:

ஸோஹம் ஹம்ஸ: ஶிவோஸ்ம்யஹம் ।

இதி வை ஸர்வவாக்யார்தோ2

வாமதே3வ ஶிவோதி3த: ॥

— ஶிவபுரா. கை. ஸம். 19/26—31

ஈசாவாஸ்ய உபநிடதத்தின் இரு மந்திரங்கள் வாயிலாகக் கூறப்படும் கருப்பொருள்—— “சிவப்பரம்பொருளே ‘சிவனும் சீவனும் ஒன்றே’ என்கிற அத்துவைதக் கருத்தின் நுண்ணறிவை அளிப்பவர்” என்பதே. குருவானவர் சீடர்கட்கு இக்கருப்பொருளை மகிழ்ச்சியோடும் மிகுந்த ஈடுபாட்டுடனும் உபதேசிக்க வேண்டும்.

(இதற்குமேல் குரு செய்ய வேண்டியதை விளக்குகிறேன்.) குரு ஆதாரபீடத்துடன் முன்பு தாபித்த சங்கை எடுத்துக் கொண்டு ‘ப2ட்’ என்கிற அஸ்திர மந்திரத்தைக் கூறி, திருநீறால் அதைத் தூய்மைப்படுத்தித் தன்னெதிரில் முன்பு வரைந்துள்ள சதுரமான மண்டலத்தில் வைக்க வேண்டும். பின் ஓங்காரத்தைக் கூறிக் கொண்டு அச்சங்கத்தைச் சந்தனம் முதலியவற்றால் பூஜிக்க வேண்டும். அதன் மேல் ஒரு வஸ்திரத்தை மூடி நல்ல நறுமண நீரால் அதை நிரப்பிப் பிரணவமான ஓங்காரத்தைக் கூறிக் கொண்டே அதைப் பூசிக்கவும். பின் மறுபடியும் சங்கத்தைத் தொட்டுக் கொண்டு ஏழு முறை பிரணவத்தைக் கூறி, அதை அபிமந்த்ரணம் (தொடுதல்) செய்து பின் சீடனையழைத்து, “சீடனே! எவன் சிறிதளவாவது வேறுபாடு காண்கிறானோ, அவன் பயத்தை அடைகிறான். ‘த்வியாத்3வை ப4யம் ப4வதி’ என்கிறது சுருதி. ஆகவே, நீ உனது மனவோட்டத்தை அடக்கி மனதை ஒருநிலைப்படுத்திப் பயமற்றவனாக ஆவாயாக.”

யஸ்த்வந்தரம் கிஞ்சித3பி

குருதேஸோதி பீ4திபா4க் ।

இத்யாஹ ஶ்ருதிஸத்தத்த்வம்

த்3ரு॒டாத்மா க3தபீ4ர்ப4வ ॥

— ஶிவபுரா. கை. ஸம். 19/35—36

இவ்வாறு குரு சீடனுக்கு எடுத்துரைத்துச் சிவபிரானைத் தியானித்தவாறே சீடனையும் சிவனாகவே நினைத்துப் பூசிக்க வேண்டும். சீடன் அமரும் இருக்கையைப் பூசித்து, அதைச் சிவன் எழுந்தருளும் இருக்கையாகவும் அதில் சிவபிரான் எழுந்தருளியுள்ளதாகவும் தியானிக்க வேண்டும். அதன்பின் தலை முதல் கால் வரை ஸத்யோஜாதம், வாமதேவம், தத்புருஷம், அகோரம், ஈசானம் என்கிற ஐந்து மந்திரங்களால் தொடுதலைச் செய்து (நியாஸம் செய்து) கலைகளின் வேறுபாட்டின்படி பிரணவத்தின் கலைகளினாலும் தொடுதலைச் செய்ய வேண்டும். சீடனது திருமேனியில் முப்பத்தெட்டு மந்திர சொரூபமான பிரணவத்தின் கலைகளினால் தொடுதலைச் செய்து, அவனது தலையின் மேல் சிவபெருமானை ஆவாகனம் செய்யவும். அதன்பின் ஸ்தாபநீ முதலிய முத்திரைகளைக் காட்டவும். பின் அங்கநியாஸம் செய்து இருக்கையளித்தல் முதலிய பதினாறு உபசாரங்களையும் மானசீகமாகச் செய்யவும். பின் பாயசத்தை நிவேதனம் செய்து ‘ஓம் ஸ்வாஹா’ என உச்சரிக்கவும். நிவேதனத்தை உண்டதாக எண்ணி, வாயலம்ப நீர் தந்து ஆசமனம் செய்யவும். நீர் அளிப்பதாக உபசரிக்கவும். அதன்பின் அர்க்யமளித்துத் தூப தீபங்களைச் செய்யவும். அதன்பின் ‘ப4வாய தே3வாய நம:’ முதலிய எட்டு மந்திரங்களால் அர்ச்சனை செய்து வேதாத்யயனம் செய்த அந்தணர்களைக் கொண்டு தைத்திரீய உபநிடதத்தில் பிரும்மாநந்தவல்லியில் வரும் ‘ப்3ரஹ்மவிதா3ப்நோதி பரம்’ முதலிய மந்திரங்களையும், பிருகுவல்லியில் வரும் ‘ப்4ரு॒கு3ர்வை வாருணி:’ என்கிற மந்திரங்களையும் படிக்கச் சொல்லவும்.

[குறிப்பு:— மேற்கூறிய மந்திரங்களில் முதல் மந்திரங்கள் மட்டும் தரப்பட்டுள்ளன——

‘ப்3ரஹ்மவிதா3ப்நோதி பரம் । ததே3ஷாப்3யுக்தா । ஸத்யம் க்ஞாநமநந்தம் ப்3ரஹ்ம । யோ வேத3 நிஹிதம் கு3ஹாயாம் பரமே வ்யோமந் .............. ய ஏவம் வேத । இத்யுபநிஷத் ॥’ (பிரும்மாநந்தவல்லி மந்திரங்கள் முற்றிலுமாக ஓத வேண்டும்.)

பின் பிருகுவல்லியில், ‘ப்4ரு॒கு3ர்வை வாருணி: । வருணம் பிதர முபஸஸார । அதீ4ஹி ப43வோ ப்3ருஹ்மேதி ................. ஸுவர்ண ஜ்யோதீ: । ய ஏவம் வேத3 । இத்யுபநிஷத் ॥’ வரை ஓத வேண்டும்.]

இதன்பின் மகாநாராயணோபநிஷத்தில் உள்ள ‘யோ தே3வாநாம் ப்ரத2மம் புரஸ்தாத் விஶ்வாதி3யோ ருத்3ரோ மஹர்ஷி: ................’ முதல் ‘தஸ்ய ப்ரக்ருதி லீநஸ்ய ய: பர: ஸ மஹேஶ்வர:’ வரை படிக்க வேண்டும். இதன்பின் கல்ஹார புஷ்பத்தினால் கட்டப்பட்ட மாலையை குரு கையிலெடுத்துக் கொண்டு சீடன் முன் நின்று சிவபிரானது ஸத்யோஜாதம் முதலிய ஐந்து மந்திரங்களையும் நிதானமாகச் சொல்லிக் கொண்டு ‘பூர்ணோஹம்’ (நான் பரிபூரணமானவன்) என்கிற ஒருமுனை நினைப்போடு அம்மாலையைச் சீடன் கழுத்தில் அணிவிக்க வேண்டும். பின் சீடனது நெற்றியில் சந்தனத்தினால் திலகமிட்டு, அவனது குல ஆசாரப்படி சம்பிரதாயப்படி உடல் முழுவதும் அதாவது தொப்புளுக்கு மேல் பாகங்களில் சந்தனம் பூசவும். அதன்பின் குரு சீடனுக்கு ஸ்ரீபாதத்துடன் சேர்ந்த தீக்ஷா நாமத்தைத் தந்து குடை, பாதுகை இரண்டையும் தரவும். சீடன் பிறருக்கு எடுத்துச் சொல்வதற்குரிய உரிமையையும், தினப்படி செய்யவேண்டிய நித்திய கர்மானுஷ்டானங்களைச் செய்வதற்கும், குரு ஸ்தானம் வகிப்பதற்கும் அதிகாரம் தரவேண்டும். அதன்பின் குரு சிவ சொரூபனான தன் சீடனுக்கு, “நீ எப்பொழுதும் சமாதி நிலையில் நின்று ‘நான் சிவ சொரூபனே’ (ஶிவோஹம்) என்கிற பாவனையில் (எண்ணத்தில்) நிலைத்து நிற்பாயாக” என்று உபதேசித்து, முதலில் தானே அச்சீடனைச் சிவப்பரம்பொருளாக எண்ணி வணங்க வேண்டும். அதன்பின் அங்குள்ள அனைவரும் முறைப்படி அச்சீடனை வணங்க வேண்டும்.

இப்பொழுது சீடன் எழுந்திருந்து தன் குருவை வணங்க வேண்டும். அதன்பின் தன் குருவின் குருவிற்கும் (பரமகுருவிற்கும்) அவரது மற்ற சீடர்கட்கும் நமஸ்காரம் செய்ய வேண்டும்.

இவ்வாறு நமஸ்கரித்த சீடன், தன் ஆசார—அனுஷ்டான ஒழுக்கங்கள் தவறாதவனாக மௌனம் காத்து குருவிடம் செல்ல, அக்குருவும் சீடனிடம், “குழந்தாய்! இன்று முதல் நீ அனைத்து ஜீவராசிகட்கும் அருள் செய்து கொண்டிரு. யாராவது உன்னிடம் சீடனாக வரவேண்டினானாகில், ஒரு வருட காலம் அவனை நன்கு பரீட்சை செய்து, அதன்பின் சாஸ்திர முறைப்படி அவனைச் சீடனாக ஏற்றுக் கொள்க. உலகியல் பற்றான ராகம், பிறரிடம் கொள்ளும் வெறுப்பான துவேஷம் முதலிய குற்றங்களைக் களைந்து, என்றும் எப்பொழுதும் சிவச்சிந்தனையிலேயே திளைத்திருக்க வேண்டும். சான்றோர்களான சிவனடியார்களைத் துணை கொள். பிறரிடம் நட்பு கொள்ளாதே. உயிரே போகும் நிலைவரினும் சிவபூஜை செய்யாது உணவு கொள்ளாதே. குருவிடம் நம்பிக்கையும், அவரேதான் கடவுள் என்கிற திடநிச்சயமும் கொண்டு என்றென்றும் நலத்துடன் விளங்குவாய்” என்று உபதேசிக்க வேண்டும்.

ராகா3தி3தோ3ஷாந் ஸந்த்யஜ்ய

ஶிவத்4யாநபரோ ப4வ ।

ஸத்ஸம்ப்ரதா3யஸம்ஸித்3தை4:

ஸங்க3ம் குரு ந சேதரை: ॥

அநப்4யர்ச்ய ஶிவம் ஜாது மா

பு4ங்க்ஷ்வாப்ராணஸம்க்ஷயம் ।

கு3ருப4க்திம் ஸமாஸ்தா2

ஸுகீ24வ ஸுகீ24வ ॥

— ஶிவபுரா. கை. ஸம். 19/53—54

கருணை உள்ளம் கொண்ட குரு, ஞானக்கடலே. ஆகையால், சீடனையும் தன்னைப் போலவே நினைத்து அருளோடு நடத்த வேண்டும்.

வாமதேவரே! மிகவும் ரகசியமான யோக பட்டம் (துறவளிக்கும் முறை) பற்றிய செய்தியை உன் மேல் கொண்ட அன்பினால் கூறினேன். இவ்வாறு கூறிய முருகன் துறவிகள் மேல் கொண்ட கருணையால், துறவிகள் மேற்கொள்ளவேண்டிய சவரம் செய்து கொள்ளும் முறையையும், நீராடும் முறையையும் விளக்கலானார்.

 

அத்தியாயம் : இருபது

துறவிகளுக்கான தலைமழித்தல் மற்றும் நீராடும் விதிமுறைகள்

முருகன் கூறுகிறார்—— வாமதேவரே! துறவிகள் தலைமழித்தலையும் நீராடுவதையும் முறையோடு செய்தால்தான் அவர்களுக்குத் தூய்மை வருகிறது என்பதைக் கூறுகிறேன், கேளுங்கள். சீடன் குருவை வணங்கி, அவரது அனுமதி பெற்றுத் தலையை மட்டும் நனைத்துக் கொண்டு கட்டிய துவராடையோடு தலைமழித்தலைச் செய்து கொள்ள வேண்டும். முதலில் கண்ணை மூடிக் கொண்டு வலக்கை கட்டை விரலையும் மோதிர விரலையும் இணைத்து, ‘பட்’ என்கிற அஸ்திர மந்திரத்தைக் கூறி, மழித்தலைச் செய்யும் கத்தியை ‘சிவம், சிவம்’ என்று கூறிக் கொண்டு நீரால் புரோக்ஷிக்க வேண்டும். முதலில் வலது புறமிருந்து மழித்தலைச் செய்து கொள்ள வேண்டும். தரையில் ஓர் இலையை வைத்து மழித்த முடியை (ரோமத்தை) இலையில்தான் போட வேண்டும், தரையில் போடக் கூடாது. தலை மற்றும் முகத்திலுள்ள ரோமங்களை மழிக்க வேண்டும். கைகால்களிலுள்ள நகங்களையும் மழிக்க வேண்டும்.

பின் துளஸி, பில்வம், அரசு முதலிய மரங்களின் அடியிலுள்ள மண்ணை எடுத்துக் கொண்டு, அதை மூன்று பாகமாகப் பிரித்தெடுத்துக் கொண்டு முதலில் ஒரு பாக மண்ணை கால்களிலும், மற்றொரு பாக மண்ணை முகத்திலும், மூன்றாவது பாக மண்ணைத் தலையிலுமாகத் தேய்த்துக் கொண்டு நதியில் மூழ்க வேண்டும். பிரணவமான ஓங்காரத்தைப் பதினாறு முறை ஜபிக்க வேண்டும். பன்னிரண்டு முறை பிராணாயாமம் செய்ய வேண்டும். திரும்பவும் மண்ணை எடுத்து கால்களையும், வயிறு, துடை, இடுப்பு முதலிய இடங்களையும் சுத்தி செய்து கொண்டு சூரியனைக் காண வேண்டும். பின் தண்டத்தைக் கையிலேந்தித் தனக்கு தீக்ஷையளித்த குருவையும் சிவப்பரம்பொருளையும் மனதில் தியானித்தவண்ணம் மும்முறை நெடுஞ்சாண்கிடையாக நிலத்தில் தோய்ந்து வணங்கி, பின் ஐந்து அங்கங்களும் பூமியில் படும்படியாக ஒரு முறை வணங்க வேண்டும். பின் நீரில் மூழ்கி உடலில் உள்ள மண் முழுவதும் நீங்குமாறு நன்கு குளிக்க வேண்டும். பின் விரஜாஹோமம் செய்த விபூதியை உடலில் பூசிக் கொண்டு மும்முறை ‘ஓம்’ எனக் கூறி மறுபடியும் நீராட வேண்டும்.

இதன்பின் திருநீறை நெற்றியில் மூன்று பட்டையாக அணிந்து முறைப்படி நடுப்பகலில் செய்யவேண்டிய அனுஷ்டானங்களைச் செய்யவும். இதற்கு மேல் பரம்பொருளான சிவபெருமானையும் அம்பிகையையும் பூசித்து வணங்கி, பிட்சைக்காகச் சான்றோர்களான அந்தணர்கள் வீடு செல்ல வேண்டும். கிடைத்த பிட்சை எதுவானாலும் அதையே உட்கொள்ள வேண்டும்; கெட்டுப் போன பிட்சையை ஏற்கக் கூடாது.

துறவிகட்கு உள்ளது நான்கு கர்மாக்கள்தான். அவை ஒழுக்கம், நீராடுதல், பிட்சை பெறுதல், தனித்திருந்து தியானித்தல் ஆகியன. இது தவிர ஐந்தாவது என ஒரு கர்மாவும் இல்லை. உலர்ந்த சுரைக்காய் பாத்திரம், மூங்கிலாலான பாத்திரம், மரத்தாலான பாத்திரம், மண் பாத்திரம் — இவைகளே துறவிகள் கொள்ளும் பாத்திரங்கள். வேறு ஐந்தாவதான பாத்திரம் துறவிகளுக்கு இல்லை. தாம்பூலம், உலோகத்தாலான பாத்திரம், விந்து நழுவுதல், வெள்ளை ஆடை, பகல் தூக்கம், இரவில் அன்னம் ஏற்றல் ஆகிய ஆறும் துறவிகளால் தள்ளத்தக்கவை. தவறான செயல்கள் அரக்கர்கள் போன்றவையாதலால், துறவிகள் அச்செயல்களை ஒருபோதும் செய்யவே கூடாது. வாமதேவரே! இதுவரை துறவிகளின் ஒழுக்கம் பற்றிக் கூறினேன். இனி கேட்க விரும்புவது யாதோ? கூறுங்கள்.

 

அத்தியாயம் : இருபத்தொன்று

துறவிகளின் மரண தினம் முதல் பத்தாவது நாள் வரை செய்யவேண்டிய ஈமச்சடங்குகளின் விதிமுறைகள்

வாமதேவர் கேட்கிறார்—— முருகா! முக்தி பெற்ற துறவிகட்கு எரியூட்டுதல் இல்லை. அவர்கள் இறந்ததும் அவர்களது உடலைக் குழியில் புதைப்பதுதான் வழக்கம் என்பதைக் கேட்டுள்ளேன். குருவான முருகா! என் மேல் கருணை கொண்டு துறவிகளின் இறுதி யாத்திரைப் பற்றிய சடங்குகளை விளங்கக் கூற வேண்டுகிறேன். ஏனெனில், இதைப் பற்றி முழுமையாகத் தெளிவாக விளக்கக் கூடியவர்கள் மூவுலகிலும் தங்களைத் தவிர வேறொருவரைக் காண்கிலேன். சிவகுமாரா! எவரொருவர் ‘பூரணனான பரப்பிரும்மம் நானே’ என்கிற திட நிச்சயமாக அத்துவைத வழியில் நின்று, இவ்வுடலாகிய கூண்டிலிருந்து வெளியேறி முக்தி பெறுகிறார்களோ, அவர் செல்கிற வழி என்ன? மேலும், எவர் உபாசனா வழியில் நின்று உடற்தளைகளிலிருந்து விடுபட்டுப் பரம்பொருளை அடைகிறாரோ, அவர் செல்லும் வழி என்ன? இரண்டிற்கும் உள்ள வேறுபாடுதான் என்ன? இதைத் தாங்கள்தான் விளக்க வேண்டும். இறைவா! நான் தங்கள் சீடனல்லவா? ஆகவே, நன்கு சிந்தித்து மகிழ்ச்சியோடு தாங்கள் கூறியருள வேண்டுகிறேன்.

முருகன் கூறுகிறார்—— இப்பொழுது நீங்கள் கேட்டதற்கான பதிலைத்தான் சிவயோகியான பிருகு முனிவருக்கு அந்தப் பரம்பொருளான சிவனே நேரில் கூறியருளினார். அதை உங்களுக்கு இப்பொழுது கூறுகிறேன். ஆனால் தாங்கள், அதை சிவபக்தியுள்ள, அமைதியே வடிவான சீடனைத் தவிர, மற்றவர்கட்குக் கூறக் கூடாது.

முனிவரே! எந்தவொரு துறவி சமாதி நிலையிலேயே நின்று சிவசிந்தனையோடு தன் உடலைத் துறப்பாரோ, அவர் நல்ல திட சித்தமுடையவராக இருப்பின், நிச்சயம் சிவ சொரூபமாகவே ஆவார். ஆனால், எந்தவொரு துறவி திட சித்தமற்றவராகச் சமாதி நிலையைப் பெற இயலாமல் இருப்பாரோ, அவரைப் பற்றிக் கூறுவேன், கவனமாகக் கேளுங்கள். வேதாந்த வாக்கியங்களான உபநிடதங்களில் அறிபவன் (ஞாதா), அறிவு (ஞானம்), அறியப்படும் பொருள் (ஞேயம்) என மூன்று கூறப்பட்டுள்ளன. இம்மூன்றின் உண்மை பொருளைக் குருவின் திருவாய்மொழியாகக் கேட்டறிந்த துறவி யமம், நியமம் முதலிய யோகங்களை நன்கு பயில வேண்டும். இதைப் பயிலும் போதே அவர் சிவத்தியானத்திலேயே ஊன்றியிருக்க வேண்டும். மேலும், அவர் எப்பொழுதும் ஓங்காரமான பிரணவத்தை ஜபிப்பதிலும், அதன் கருப்பொருளைச் சிந்திப்பதிலுமே மனதை நன்கு ஊன்றி நிறுத்த வேண்டும்.

முனிவரே! ஒரு வேளை உடல் வலிமை இன்மையால் மனதை ஒருநிலைப்படுத்துவதில் அத்துறவி திறனற்றவராகில், அப்பொழுது எந்தவிதப் பயனையும் எதிர்பார்க்காமல், அதாவது தான் செய்யும் தவத்தின் பயன் கருதாது சிவசிந்தனையிலேயே மூழ்கியிருந்து தனது மெலிவுற்ற உடலை நீக்குவாராகில், அப்பொழுது சிவப்பரம்பொருளின் திருவருளால் நந்தியெம்பெருமானால் அனுப்பப்பட்டுப் புகழ்பெற்ற ஐந்து அதிவாஹிக தேவதைகள் (கட்டளையை நிறைவேற்றுபவர்கள்), அந்தத் துறவியை அழைத்துச் செல்ல வருவார்கள். அவர்களில் ஒருவர் அக்னியின் அபிமானி தேவதை; ஒருவர் ஒளியின் வடிவினர்; மற்றொருவர் பகல் நேரத்தின் தேவதை; இன்னொருவர் வளர்பிறையின் அபிமானி தேவதை; மற்றொருவரோ உத்தராயணத்தின் அபிமானி தேவதை. இந்த ஐவரும் அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் அருள் புரிவதற்கென்றே இருப்பவர்கள்.

இதேபோல தூமாபிமானி, தமஸாபிமானி, ராத்திரி அபிமானி, கிருஷ்ணபட்சமான தேய்பிறையின் அபிமானி, தட்சிணாயண மார்க்கத்தின் அபிமானி என ஐந்து அபிமானி தேவதைகளும் உள்ளனர். இவர்களைத் தட்சிணாயண அபிமானி தேவதைகள் என்பர். இனி இவர்களது தொழில் என்ன? என்பதைக் கூறுகிறேன், கேளுங்கள். இந்நிலவுலகில் கர்மானுஷ்டானங்களை முறைப்படிச் செய்து வரும் கர்மயோகக்காரர்கள் மரித்தால், அந்த ஜீவர்களை அவர்களது புண்ணியச் செயல்களுக்கேற்றவாறு முன்கூறிய ஐந்து தேவதைகளும் அவர்களைச் சுவர்க்க உலகிற்கு அழைத்துச் செல்வார்கள். அங்கு அவர்களது புண்ணியச் செயல்களுக்கு ஏற்றவாறான இன்ப போகங்களை அவர்கள் அனுபவித்து, அந்தப் புண்ணியம் குறைந்ததும் மறுபடியும் இந்நிலவுலகில் வந்து பிறப்பார்கள்.

இது தவிர உத்தராயண மார்க்கத்தின் ஐந்து தேவதைகளும் இந்நிலவுலகு தொடங்கி, மேலுலகம் வரையிலான வழியை ஐந்தாகப் பிரித்துக் கொண்டு, துறவியைத் தங்களுடன் அழைத்துக் கொண்டு அக்னி, ஒளி, தினம் (பகல்), வளர்பிறை, உத்தராயணம் என்கிற ஐந்து வழிகளிலும் வரிசையாகச் சென்று, முடிவில் சதாசிவனான சிவப்பரம்பொருளின் இடத்திற்கு அவரை அழைத்துச் செல்வார்கள். அங்கு தேவர்க்கும் தேவரான மகாதேவனை வணங்கி அவர் பின்னால் நிற்பார்கள். உலகிற்கு நல்லது செய்வதிலேயே அவர்கள் ஊக்கமுடையவர்களல்லவா?

அங்கு வந்த துறவியைக் கண்ட சிவபெருமான், அவர் நல்லதொரு வைராக்கியத்துடன் இருந்தவரானால், அவருக்கு மகாமந்திரமான ஓங்காரத்தின் கருப்பொருளை உபதேசித்துத் தன் சிவகணங்களின் தலைவராக அவரை நியமித்துத் தன்னைப் போன்றதான (ஸாரூப்யம்) திருமேனியையும் தந்தருள்வார். இவ்வாறுதான் அவரது திருவருள் அமையும். அவருக்கு அலைபாயாத நிலையான உறுதியான சமாதி நிலையை அருள்வார். தன்னிடம் என்றென்றும் பணி செய்து கிடக்கும் தாஸ்ய பாவமான சக்தியையும், சூரியன் முதலியவர்களின் செயலையும், இவரே செய்ய சக்தியுள்ளவராகவும் ஆக்குவார். அவருக்குக் கிடைக்கும் சித்திகளை எங்கும் எவரும் தடுக்க முடியாது. பின் அவருக்கு முக்தி நிலையையும் அருளுவார். அந்த முக்தி நிலை பிரும்மதேவரின் ஆயுள் முடிந்தாலும், இவருக்குத் திரும்புதல் என்கிற சூழலற்ற நிலை ஆகும். ‘இதுவே அனைத்துச் செல்வங்களையும் நிறைத்து நிற்கும் உயர்ந்த பதம் (இடம்). இதுவே முக்தி நெறியின் உயர்ந்த பாதை’ என்பதே வேதாந்த சாஸ்திரங்களின் முடிந்த முடிவு!

எப்பொழுது துறவியின் திருமேனி வலியிழந்து மரணத்தை நெருங்கத் தொடங்குகிறதோ, அப்பொழுது துறவிகளின் நெறிமுறைகளை அறிந்த மற்ற துறவிகள், அவரைச் சூழ்ந்து நின்று கொண்டு பிரணவமான ஓங்காரத்தைச் சொல்லியவண்ணம் மகாவாக்கியங்களின் பொருளையும் நன்கு விளக்க வேண்டும். அவரது உடலிலிருந்து உயிர் பிரியும் வரையிலும் மரணத்தருவாயில் இருக்கும் துறவிக்கு நிர்குணனான பரமசிவனாரின் நினைவு இருக்குமாறு அருகில் உள்ளவர்கள் சிவநாமாவை உச்சரித்துக் கொண்டிருக்க வேண்டும்.

இனி அனைத்துத் துறவிகளுக்கும் பொதுவான சடங்கு முறைகளைக் கூறுகிறேன். துறவி அனைத்து உலகியல் கர்மங்களையும் துறந்து சிவப்பரம்பொருளையே பற்றி நிற்பவராதலால், அவரது திருமேனிக்கு எரியூட்டுதல் சடங்கு கிடையாது. அது இல்லையென்பதால் ‘அவருக்கு நற்கதி கிடையாது’ என்பதில்லை. துறவியின் உடலை உரிய முறையில் அடக்கம் செய்யாத அரசனின் அரசு விரைவில் அழிந்துவிடும். அவ்வரசின் கீழுள்ள கிராமங்கள் அழியும். அங்குள்ள மக்கள் துன்புறுவர். ஆகவே, அந்தத் துன்பங்கள் அகல, அதற்குண்டான வழிமுறைகளைக் கூறுகிறேன். அச்சமயத்தில் ‘நம இரிண்யாய ச’ என்பதிலிருந்து தொடங்கி, ‘நம ஆமீவத்கேப்4ய:’ வரையிலும் உள்ள ஸ்ரீருத்ர மந்திரத்தைப் படிக்க வேண்டும். அதன்பின் ஓங்காரமான பிரணவத்தைச் சொல்லிக் கொண்டே துறவியை அடக்கம் செய்யக் கூடிய குழியான தேவயஜனத்தை மண்கொட்டி நிரப்ப வேண்டும். முனிவரே! இவ்வாறு செய்வதால் துறவியின் உடலை உரியபடி அடக்கம் செய்யாது அலட்சியம் செய்த பாவம் நீங்கும்.

(இனி துறவியின் உடலை அடக்கம் செய்யும் முறை கூறப்படுகிறது.) துறவியின் சீடனோ அல்லது மகனோ இருப்பின், அவர்கள் துறவியின் திருவுடலை முறைப்படி அடக்கம் செய்ய வேண்டும். முனிவரே! அந்த ஸம்ஸ்காரமான சடங்கின் விதிமுறைகளைக் கூறுவேனாக. முதலில் துறவியின் உடலை நன்கு நீராட்டி புஷ்பத்தால் பூஜிக்க வேண்டும். நீராட்டும்போது ஸ்ரீருத்ரமான நமக—சமகங்களையும், ஸ்ரீருத்ர சூக்தங்களையும் ஓத வேண்டும். அவரது முன்பு ஒரு சங்கை வைத்துப் பூஜித்து, அச்சங்கினால் நீரெடுத்துத்தான் துறவியின் உடலை நீராட்ட வேண்டும். பின் தலையில் பூவை வைத்து ஓங்காரம் கூறி, அவ்வுடலைத் துடைக்க வேண்டும். முதலில் அணிந்திருந்த கோவணத்தை எடுத்துவிட்டுப் பின் புதிய கோவணத்தை உடுத்த வேண்டும்.

அதன்பின் அத்திருவுடலை முழுவதும் திருநீறு கொண்டு பூச வேண்டும். நெற்றியில் முப்புரியாகத் திருநீறை அணிவித்து சந்தனம் கொண்டு திலகமிட வேண்டும். பின் நறுமணப் பூமாலைகள் அணிவிக்க வேண்டும். திருமார்பு, கழுத்து, தலை, இரு கைகள், மணிக்கட்டுகள், காதுகள் முதலிய இடங்களில் ருத்திராக்க மாலைகள் அணிவிக்க வேண்டும். அவ்வாறு செய்யும் போது உபநிடத மந்திரங்களைக் கூறிக் கொண்டிருக்க வேண்டும். பின் தூப தீபங்கள் காட்டி, அவ்வுடலை எடுத்து பஞ்ச பிரும்ம மயமான அழகான ரதத்தில் அமர்த்த வேண்டும். முதலில் ஓங்காரத்துடன் கூடிய ‘ஸத்யோஜாதம்’ முதலிய ஐந்து பிரும்ம மந்திரங்களையும் கூறிக் கொண்டே நறுமண மாலைகள் கொண்டு அந்த ரதத்தை அலங்கரிக்க வேண்டும். பின் நல்ல மங்கல வாத்தியங்கள் முழங்க, வேத மந்திரங்களை அந்தணர்கள் ஓத ஆட்டம்பாட்டத்துடன் அத்திருமேனியைக் கிராமம் முழுவதுமாகத் திருவோலக்கம் நடத்த வேண்டும்.

அதன்பின் உடன் சென்ற மற்ற துறவிகள், அந்தக் கிராமத்தின் கிழக்கு அல்லது வடக்கில் தூய்மையான இடத்தில் நல்ல பவித்திரமான மரத்தடியில் உடலை அடக்கம் செய்வதற்கான குழியைத் தோண்ட வேண்டும். அக்குழியின் நீளம், அகலம், ஆழம் மூன்றும் அத்துறவி ஏந்தியிருந்த தண்டத்தின் அளவே இருக்க வேண்டும். அதன்பின் பிரணவத்துடன் ‘பூ4:, பு4வ:, ஸுவ:’ என்கிற மூன்று வியாஹ்ருதி மந்திரங்களையும் சேர்த்து, அக்குழியை மந்திர நீரால் புரோக்ஷிக்க (தெளிக்க) வேண்டும். அக்குழியில் வன்னி மரத்தின் இலைகளையும் பூக்களையும் பரப்ப வேண்டும். பின் மேல் நுனி வடக்கு நோக்கியிருக்குமாறு தர்ப்பைகளைப் பரப்பவும். அதன் மேல் ஒரு யோக பீடத்தை வைக்கவும். அப்பீடத்தின் மேல் முதலில் தர்ப்பாசனம், அதன் மேல் மான்தோல் ஆசனம், அதன் மேல் காஷாயமான துவராடையை இட வேண்டும்.

அதன்பின் ஸத்யோஜாதம் முதலிய ஐந்து மந்திரங்களைக் கூறியவண்ணம் பஞ்சகவ்யத்தினால் துறவியின் உடலைப் புரோக்ஷிக்க வேண்டும். பின் பிரணவத்தோடு ஸ்ரீருத்ர மகாமந்திரங்களைக் கூறியவண்ணம் சங்கஜலத்தால் அத்திருமேனியை நீராட்டித் தலையில் பூக்களை வைக்க வேண்டும். இச்சடங்குகளைச் செய்யும் சீடனோ, மகனோ சிவசிந்தனையிலேயே ஊன்றியிருக்க வேண்டும். அதன்பின் ஸ்வஸ்திவாசன மந்திரங்களையும் பிரணவமான ஓங்காரத்தையும் உச்சரித்துக் கொண்டே துறவியின் உடலை எடுத்து, அக்குழியில் யோகாசனத்தில் அமர்ந்த திருக்கோலத்தில் கிழக்கு முகமாக இருக்குமாறு வைக்க வேண்டும். அதன்பின் நறுமணமுள்ள தூபத்தைக் காட்டுக. பின்பு, ‘விஷ்ணோ! ஹவ்யமிதம் ரக்ஷஸ்வ’ (ஹே விஷ்ணுவே! இந்த ஹவிசான திருமேனியைக் காத்தருள்) என்று கூறி, துறவி வைத்திருந்த தண்டத்தை அவரது வலத்திருக்கையிலேயே வைக்கவும். பின் ‘ப்ரஜாபதே ந த்வதே3தா4ந்யந்யோ விஶ்வாஜாதாநி பரிதாப3பூவ’ என்கிற மந்திரத்தைக் கூறி, நீருடன் கூடிய கமண்டலுவை அவரது இடது திருக்கரத்தில் வைக்கவும். அதன்பின் கைகளால் அவரது தலையைத் தொட்டுக் கொண்டு, ‘ப்3ரஹ்ம யக்ஞாநம் ப்ரத2மம் புரஸ்தாத்’ என்கிற மந்திரத்தை ஓதவும். பின்பு, இருபுருவ மத்தியில் தொட்டுக் கொண்டு ஸ்ரீருத்ரத்தை ஜபிக்கவும்.

இனி, ‘மா நோ மஹாந்தமுத மாநோ அர்ப3கம்’ என்கிற நான்கு மந்திரங்களையும் கூறி, துறவியின் தலையில் தேங்காயை உடைக்க வேண்டும். இதனால் துறவியின் தலையில் விரிசல் விடவேண்டும். இதன்பின் குழியை மண்ணால் நிரப்ப வேண்டும். பின், அந்த இடத்தைத் தொட்டுக் கொண்டு ஸத்யோஜாதம் முதலிய ஐந்து பிரும்ம மந்திரங்களையும் வேறு நினைவின்றி ஊன்றிய சிவசிந்தனையோடு ஜபிக்க வேண்டும். இப்படி செய்த பிறகு, ‘யோ தே3வாநாம் ப்ரத2மம் புரஸ்தாத்’ என்பதிலிருந்து ‘தஸ்ய ப்ரக்ருதிலீநஸ்ய ய: பர: ஸ மஹேஶ்வர:’ வரையிலும் உள்ள ஸ்ரீமகாநாராயணோபநிஷத்தின் மந்திரங்களை ஜபித்தபின், இவ்வுலகியலான பெருநோய்க்கு மருந்தானவரும், அனைத்தும் அறிந்தவரும், சுதந்திரமானவரும், அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் திருவருள் புரிவதிலேயே நாட்டமுடையவருமான உமாமகேசுவரரை நன்கு சிந்தித்து வந்தித்துப் பூஜை புரிய வேண்டும். (இனி பூஜை முறையைக் காண்க.)

ஒரு முழ உயரமும், இரண்டு முழம் அகல—நீளங்களும் கொண்டதான சதுரமான ஒரு மண் மேடை அமைத்து, அதைப் பசுஞ்சாணியால் மெழுகவும். அதன் நடுவில் உமையொருபாகனான இறைவனை ஸ்தாபித்து நறுமணமுள்ள சந்தனம், நுனி முறியாத அரிசியில் செய்த அக்ஷதை, நறுமண மலர்கள், பில்வதளம், துளசி முதலியவற்றால் இறைவனைப் பூஜிக்கவும். அதன்பின் ஓங்காரமான பிரணவ மந்திரம் ஓதி தூப—தீபம் காட்டவும். பின் ஹவிஸ் எனப்படுகிற வெள்ளை சாதத்தையும் பாலையும் இறைவருக்கு நிவேதனம் செய்து, கற்பூர ஆரத்தி காட்டி, ஐந்து முறை வலம் வந்து, பன்னிரண்டு முறை பிரணவத்தை ஓதியவாறே நெடுஞ்சாண்கிடையாக விழுந்து வணங்கவும். பின்பு பிரும்மமாக லயமடைந்த துறவியின் மனமகிழ்ச்சிக்காக ஸ்ரீமந்நாராயணனைப் பூஜிப்பது, அன்னம் கொண்டு பலிஹரணம் செய்வது, நெய்விட்டு எரியும் விளக்கைத் தானம் அளிப்பது போன்றவற்றைச் செய்யவும்.

துறவியை அடக்கம் செய்த குழியின் மேல் மண்ணால் ஒரு சிவலிங்கத் திருமேனியை அமைத்து, அதற்கு பதினாறு ரிக்குகள் கொண்ட புருஷசூக்தத்தால் பதினாறுவித உபசாரங்களையும் செய்து, நெய் பாயசத்தை நிவேதனம் செய்து, அதில் சிறிதளவை எடுத்து பலியாகத் தரவும். பின் அந்த பாயச பலியை நெய் விளக்குடன் நீர்நிலையில் போடவும். அதன்பின் திசைகள், அதற்கிடைப்பட்டதான விதிசைகள் ஆக எண்டிசைகளிலும் வரிசைப்படி பிரணவத்தை உச்சரித்தவண்ணம் ‘ஓம் ப்ருஹ்மணே நம:’ என்கிற மந்திரத்தைக் கொண்டு பிரும்மமாகவே ஆகிய துறவிக்கென சங்கிலுள்ள நீரால் எட்டு முறை அர்க்கியம் விடவும். இவ்வாறு பத்து தினங்கள் தவறாமல் செய்ய வேண்டும். முனிவரே! இதுவரை துறவிகள் மரித்த தினம் முதல் பத்து நாட்கள் முடிய செய்ய வேண்டிய விதிமுறைகளைக் கூறினேன். இனி பதினோராவது நாள் செய்யவேண்டிய கர்மங்களைப் பற்றிக் கூறுகிறேன், கேளுங்கள்.

 

அத்தியாயம் : இருபத்து இரண்டு

துறவிகளுக்கான பதினோராவது நாள் ஈமச்சடங்கு முறை

முருகன் கூறுகிறார்—— வாமதேவரே! துறவி மரித்த பதினோராவது நாளன்று என்ன சடங்குகள் செய்ய வேண்டுமென்பதை உங்களிடம் கொண்ட அன்பினால் கூறுகிறேன். முதலில் மண்ணினால் ஒரு வேதிகை (மேடை) அமைத்து, அதைச் சாணியால் மெழுக வேண்டும். பின் புண்ணியாகவாசனம் செய்து, அந்த நீரால் மேடையைப் புரோக்ஷிக்க வேண்டும். பின் மேற்கிலிருந்து கிழக்கு வரை அந்த மேடையிலேயே ஐந்து மண்டலங்கள் செய்யவும். சிராத்தம் செய்பவர் (சிராத்த கர்தா) வடக்கு முகமாக உட்கார்ந்து சடங்குகளைத் தொடங்க வேண்டும். ஒரு சாண் அளவு நீள—அகலமுள்ளதாக ஒரு சதுரமான மண்டலத்தைச் செய்து, அதன் மத்தியில் ஒரு பிந்து (நடுப்புள்ளி) வரைய வேண்டும். அதைச் சுற்றி ஒரு முக்கோணம், அதைச் சுற்றி ஓர் அறுகோணம், அதைச் சுற்றி வட்டமான ஒரு மண்டலம் (கோடுகள்) வரைய வேண்டும். பின் தன்னெதிரில் ஒரு சங்கை வைத்து, பூஜைக்குரிய வழிமுறைகள்படி முறையே ஆசமனம், பிராணாயாமம், ‘இதைச் செய்கிறேன்’ என்கிற உறுதிமொழியான சங்கல்பம் செய்து, முன்பு கூறிய ஐந்து அதிவாஹிக தேவதைகளைத் தேவேசுவரி, தேவி என்கிற ரூபங்களில் பூஜிக்கவும்.

வடக்குப்புறம் ஆசனத்திற்காகச் சில தர்ப்பைகளைப் போட்டுப் பின் நீரைத் தொடுக. மேற்கிலிருந்து கிழக்கு முடிய முன்பு போடப்பட்ட மண்டலத்தின் உள்ளே பீடம் போல பூக்களை வைக்கவும். அந்தப் பூக்களின் மேல் முன்பு கூறப்பட்ட ஐந்து தேவிகளை ஆவாகனம் செய்க. முதலில் அக்னிக்கொத்துத் திருவுருவான ஆதிவாஹிக தேவியை, ‘ஓம் ஹ்ரீம் அக்3நிரூபாம் ஆதிவாஹிகதே3வதாம் ஆவாஹயாமி நம:’ என்று கூறி ஆவாகனம் செய்க. இம்மாதிரியே எல்லாவிடங்களிலும் (அதாவது, மற்ற நான்கு அதிவாஹிக தேவதைகளையும் ஆவாகனம் செய்யும்போது, அந்தந்த தேவதைகளின் பெயரைக் கூறி ‘ஆவாஹயாமி நம:’ என்று) ஊகித்துக் கொள்ளவும். இவ்வாறு அந்த ஐந்து அதிவாஹிக தேவதைகளையும் ஆவாகனம் செய்தபின், ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனியே ஆவாகனம், ஸ்தாபனம், ஸந்நிதாபனம், ஸந்நிரோதனம், ஸம்முகம், அவகுண்டனம் என்கிற ஆறு முத்திரைகளையும் காண்பிக்கவும். பின் ‘ஹ்ராம், ஹ்ரீம், ஹ்ரூம், ஹ்ரைம், ஹ்ரௌம், ஹ்ர:’ என்கிற பீஜ மந்திரங்களால் அங்கன்யாசம் (உடலைத் தொடுதல்), கரன்யாசம் (கைவிரல்களைத் தொடுதல்) செய்யவும்.

அதன்பின், அவர்களைப் பின்வருமாறு தியானம் செய்க—— அவர்களுக்கு (தேவதைகளுக்கு) நான்கு திருக்கரங்கள். மேல் இரண்டு கைகளில் பாசமும் அங்குசமும், கீழ் இரண்டு கைகளில் இடக்கை வரத ஹஸ்தமாகவும், வலது கை அபய ஹஸ்தமாகவும் உள்ளன. திருமேனியோ சந்திரகாந்த மணி போல் ஒளி வீசுகிறது. கை விரல்களில் அணிந்துள்ள சிவப்புக்கல் மோதிரங்களின் ஒளியால் எண்டிசைகளும் சிவந்து காணப்படுகின்றன. அரையிலே சிவந்த பொன்னாடை. சிவந்த திருக்கைகளும் திருவடிகளும் அன்றலர்ந்த செந்தாமரையை வெல்லும் அழகு. திருமுகத்தில் முக்கண்கள். திருமுக மண்டலமோ முழு நிலவின் ஒளி போன்றதாகையால் மனங்களைத் தன்பால் ஈர்க்கின்றது. தலையிலே மாணிக்கங்கள் பதித்த இரத்தின கிரீடம். நெற்றியில் மிளிரும் சந்திர கலை தேவியின் வகிட்டை (சீமந்தத்தை) மேலும் அழகுபடுத்துகிறது. இரத்தின குண்டலமான காதணிகள் இரு கன்னங்களிலும் பிரதிபலிக்கின்றன. உன்னதமான பருத்த மார்புத்தடங்கள், கழுத்திலே முத்துமாலைகள், மேற்கைகளில் தோள்வளை (வங்கி). கைகளிலே வளைகள், அரையிலே பொன்மயமான ஒட்டியாணம். இவை மனதைக் கொள்ளை கொள்வனவாக அழகுற விளங்குகின்றன. அரை சிறுத்து நிதம்பமான பின்புறம் பருத்துள்ளது. தூய சிவப்புப் பட்டாடை உடலை மறைத்துள்ளது. செந்தாமரைத் திருவடிகளில் ஒலிமிகும் சதங்கைகளும் சிலம்புகளும். திருவடி விரல்களில் ஒளிரும் மனங்கவர் மோதிரங்கள்.

இறைவனது திருவருள் சக்தியற்ற சவத்தைப் போன்றிருப்பின், அதனால் சாதிப்பது என்ன? ஆகவேதான் அந்த ஐந்து தேவிகளும் சிவப்பரம்பொருள் போல சக்தியோடு கூடிய திருமேனி கொண்டு காட்சியளிக்கின்றன. (‘சக்தியில்லையேல் சிவமில்லை’ என்பது பழமொழி.) ஆகவேதான் அவர்களது திருவருளால் அனைத்தும் கைகூடுகின்றன. அனைத்து ஜீவராசிகட்கும் திருவருள் புரியும் சிவப்பரம்பொருளேதான் அந்த ஐந்து மூர்த்திகளையும் தன் பக்கல் கொண்டார். ஆகவேதான் தெய்வத்திறன் பொருந்திய அவர்கள், எதைச் செய்வதிலும் திறன் கொண்டவர்களாகவும், அருள்செய்வதிலேயே ஊக்கம் கொண்டவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள். இவ்வாறு நன்மைகளையே புரியும் இந்த ஐந்து தேவிகளையும் தியானித்து, சங்கத்தில் உள்ள நீரால் ஒவ்வொரு சொட்டாகத் திருவடிகளில் பாத்யம், கைகளில் ஆசமனீயம், தலைப்புறத்தில் அர்க்கியம் அளிக்க வேண்டும். பின் சங்கத்தின் நீர்த்துளியால் ‘ஸ்நாநம் ஸமர்ப்பயாமி’ என நீராட்டுதலாக நினைத்து ஒரு சொட்டு நீரைப் புஷ்பத்தினால் எடுத்து அந்த மூர்த்திகள் மேல் தெளிக்க வேண்டும். பின் சிவந்த அரை பட்டும், மேலாடையும் சமர்ப்பிக்க வேண்டும். விலையுயர்ந்த கிரீடம் மற்றும் திருவாபரணங்கள் அர்ப்பணிக்க வேண்டும். இப்பொருட்கள் இல்லையெனில் மனதினாலேயே இந்த உபசாரங்களைச் செய்யலாம். அதன்பின் சந்தனம், அட்சதை, நறுமணப் பூக்களைச் சமர்ப்பிக்கவும். நறுமணத் தூபம் காட்டி, நெய் விளக்கினால் தீபம் காட்டவும். இவ்வாறு செய்யும் போதெல்லாம் ‘ஓம் ஹ்ரீம் அக்3ந்யாதி3ரூபாப்4ய: பஞ்சதே3வீப்4ய: தீ3பம் ஸமர்பயாமி நம:’ என்பது போல, அர்ப்பணிக்கும் பொருளுக்கேற்றவாறு பெயரை மட்டும் மாற்றிச் சொல்லி, அந்தந்த உபசாரங்களைச் செய்ய வேண்டும்.

இவ்வாறு தீபம் சமர்ப்பித்த பின்பு ஒவ்வொரு தேவிகளுக்குமெனத் தனித்தனியாக வாழை இலையில் நிவேதனப் பொருட்களை வைக்க வேண்டும். நெய், சர்க்கரை, தேன் கலந்த பாயசம், இனிப்புப் பூரி அல்லது அதிரசம், வாழைப்பழம், பானகம் முதலியன நிவேதனப் பொருட்கள். இந்த நிவேதனப் பொருட்களை இலையில் பரிமாறியவுடன் அதை, ‘ஓம் பூ4ர் பு4வ: ஸ்வ:’ என்று நீரினால் புரோக்ஷிக்க வேண்டும். பின் ‘ஓம் ஹ்ரீம் ஸ்வாஹா நைவேத்3யம் நிவேத3யாமி நம:’ என்று கூறி, அப்பொருட்களை இறைவனுக்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டும். இறைவன் அவற்றை உண்டதாக நினைத்து, ‘ஓம் ஹ்ரீம் நைவேத்3யாநந்தே ஆசமநார்த2ம் பாநீயம் ஸமர்பயாமி நம: ।’ என்று கூறி ஓர் உத்தரணீ நீரைப் பக்கத்திலுள்ள சுத்தி பாத்திரத்தில் விடவேண்டும். பின் நிவேதனம் செய்த பொருட்களோடு அந்த இலையைக் கிழக்காக நகர்த்தி வைத்துவிட்டு, அவ்விடத்தைச் சுத்தம் செய்தபின் இறைவனுக்கு வாய் கொப்பளிக்க, கைகால்களை அலம்பிக் கொள்ள, பின் ஆசமனம் செய்ய எனச் சிறிது நீரை உத்தரணியில் எடுத்து சுத்தி பாத்திரத்தில் விடவேண்டும்.

அதன்பின் தாம்பூலம், தூபம், தீபம் தந்தபின் மும்முறை வலம் வந்து கீழே வீழ்ந்து வணங்கித் தலைக்கு மேல் இரு கைகளையும் கூப்பியவண்ணம் பிரார்த்திக்க வேண்டும். ‘தாயே! தாங்கள் அனைவரும் பெருமகிழ்ச்சியுடன் சிவனாரது திருவடிகளை அடைய விரும்பும் இத்துறவியைப் பரம்பொருளான பரமசிவனாரது திருவடிகளில் சேர்க்க வேண்டும். இதற்குத் தாங்கள் அனைவரும் அனுமதியளிக்க வேண்டும்’ என்று வேண்டிக் கொள்ள வேண்டும். அதன்பின், ‘தாங்கள் வந்த வழியே செல்லலாம்’ என்று அவர்களை வேண்டிக் கொண்டு நிவேதனம் செய்த பொருட்களைக் கன்னிப் பெண்களுக்குப் பிரித்துக் கொடுக்கலாம். பசுவிற்குத் தரலாம். இரண்டுமில்லை எனில் நீர் நிலையில் போடலாம். நிவேதனப் பொருட்களை வேறுவிதமாகத் தள்ளக் கூடாது.

இதற்கு மேல் பார்வண சிராத்தம் செய்ய வேண்டும். துறவிகட்கு ஒருவரை நியமித்துச் செய்யக்கூடிய (ஏகோத்திஷ்ட) சிராத்தம் கிடையாது. இனி பார்வண சிராத்த முறையைக் கூறுவேனாக, கவனமாகக் கேளுங்கள். இதனால் பல நன்மைகள் உண்டு. சிராத்தம் செய்பவர் நீராடிப் பிராணாயாமம் செய்து, புதிதாகப் பூணூல் அணிந்து, ஆசமனம் செய்து, தர்ப்பையினால் ஆன பவித்திரத்தை வலது கை மோதிரவிரலில் அணிந்து, அன்றைய திதி, வாரம், நட்சத்திரம், யோகம், கரணம் ஆகியவற்றைக் கூறி, ‘மரித்த இத்துறவிக்காக இன்று பார்வண வழியில் சிராத்தம் செய்யப் போகிறேன்’ என்று சங்கல்பம் செய்து கொண்டு, உட்காருவதற்காக வடக்குப் புறத்தில் சில தர்ப்பங்களைப் பரப்ப வேண்டும். பின் நீரைத் தொட்டுக் கைகளைத் துடைத்துக் கொள்ளவும். அந்தத் தர்ப்பைகளின் மேல் சிவபக்தி கொண்ட நான்கு அந்தணர்களை அழைத்து வந்து அமரச் செய்க. அவர்கள் நால்வரும் எண்ணெய் தேய்த்து ஸ்நானம் செய்திருக்க வேண்டும். அந்நால்வரில் ஒருவரை, ‘இந்தச் சிராத்தத்தில் தாங்கள் விசுவேதேவர் ஸ்தானத்தில் அமர்ந்து அருள வேண்டும்’ எனப் பிரார்த்தித்துக் கொள்ளவும்.

மற்ற மூவரையும் ஆன்மாவிற்காக, அந்தராத்மாவிற்காக, பரமாத்மாவிற்காக என்று அவர்களை வரித்த (வேண்டிக் கொண்டு அமர்த்திய) பின், அவர்களது திருவடிகளை அலம்பி ஆசமனம் செய்யச் சொல்லி, அவர்களுக்கு வஸ்திரம், வெள்ளியாலான பஞ்சபாத்திரம், உதகும்பம் முதலியன தந்து சந்தனம் அளித்து உபசரித்து போஜனம் செய்விக்க வேண்டும். அவர்கள் சாப்பிட்டு முடிந்ததும் அவ்விடத்தைச் சாணி கொண்டு மெழுகிச் சுத்தம் செய்துவிட்டு, அங்கேயே கிழக்கு நுனியாகத் தர்ப்பங்களைப் பரப்பி, பிண்டமளிப்பதற்காகச் சங்கல்பம் செய்யவும். அந்தத் தர்ப்பங்களில் மூன்று இடங்களில் மண்டலம் (பிண்டம் வைக்குமிடம்) செய்க. அதன்பின் முதலில் ஒரு பிண்டத்தைக் கையிலெடுத்து, ‘ஆத்மநே நம: இமம் பிண்ட3ம் த3தா3மி’ (ஆன்மாவிற்கு இப்பிண்டத்தைத் தருகிறேன்) என்று சொல்லி முதல் மண்டலத்தில் அதை வைக்கவும்.

பின் இரண்டாவது பிண்டத்தைக் கையிலெடுத்துக் கொண்டு, ‘அந்தராத்மநே இமம் பிண்ட3ம் த3தா3மி’ (அந்தராத்மாவிற்கு இப்பிண்டம் தருகிறேன்) என்று கூறி, அதை இரண்டாவது மண்டலத்தில் வைக்கவும். பின் மூன்றாவது பிண்டத்தைக் கையிலெடுத்து, ‘பரமாத்மநே இமம் பிண்ட3ம் த3தா3மி’ (இப்பிண்டம் பரமாத்மனுக்குத் தருகிறேன்) என்று கூறி மூன்றாவது மண்டலத்தில் வைக்கவும். அதன்பின் அம்மூன்று பிண்டங்களின் மேலும் தர்ப்பையினால் தீர்த்தம் விடுக. பின்பு எழுந்திருந்து மும்முறை வலம் வந்து நமஸ்கரிக்கவும். பின் வரித்திருந்த நான்கு அந்தணர்களுக்கும் தக்ஷிணை தாம்பூலம் தருக. பின் அதே இடத்தில் அப்பொழுதே நாராயணருக்கென ஓர் உருண்டை சாதத்தைப் பலியாகத் தருக. ஸ்ரீமந்நாராயண பூஜை செய்வதெல்லாம் நம்மைக் காப்பதற்காகவே. ஆகவே, ஸ்ரீவிஷ்ணுவைப் பூசித்துப் பாயசத்தை நிவேதனம் செய்யவும்.

இதற்குப் பின் வேதம் கற்றறிந்த பன்னிரு அந்தணர்களை அழைத்து வந்து, வளர்பிறையாக இருந்தால் கேசவர், நாராயணர் முதலிய பன்னிருவர்களையும், தேய்பிறையாக இருந்தால் ஸங்கர்ஷணர், வாசுதேவர் முதலிய பன்னிருவர்களையும் அவர்கள் மேல் ஆவாகனம் செய்து, சந்தனம், புஷ்பம் முதலியவைகளால் அர்ச்சித்து, வேஷ்டி, பஞ்சபாத்திரம், உதகும்பம் முதலியன தந்து, போஜனம் செய்வித்துப் பின் எழுந்தவுடன் கைகால்களை அலம்பி ஆசமனம் செய்யச் சொல்லித் தட்சிணை—தாம்பூலம் அளித்து, அவர்களிடம் ஆசி பெற வேண்டும். அவர்கள் எழுந்திருந்து செல்ல முற்படும் முன் அவர்களுக்குச் செருப்பு, குடை முதலியனவும் தந்து அவர்களை மகிழ்ச்சி கொள்ளச் செய்ய வேண்டும். அதன்பின் கிழக்கு நுனியாகச் சில தர்ப்பங்களைப் பரப்பி, அதன் மேல் ‘ஓம் பூ4: ஸ்வாஹா’, ‘ஓம் பு4வ: ஸ்வாஹா’, ‘ஓம் ஸுவ: ஸ்வாஹா’ என்று கூறி மூன்று இடங்களில் பாயசத்தினால் பலி தரவும். முனிவரே! இதுவரை பதினோராவது நாள் சடங்கைப் பற்றிக் கூறினேன்.

 

அத்தியாயம் : இருபத்து மூன்று

துறவிகளுக்கான பன்னிரண்டாவது நாள் சடங்குகள்; முருகனும் வாமதேவரும் கயிலை செல்லுதல்; சூதர் கைலாஸ ஸம்ஹிதையை முடித்தல்

முருகன் கூறுகிறார்—— வாமதேவரே! துறவி, தன்னுடலை உதறித் தள்ளிப் பிரும்மத்துடன் இணைந்த பன்னிரண்டாவது நாள், சிராத்தம் செய்பவர் விடிவோரையில் எழுந்திருந்து காலைக்கடன்களை முடித்து நீராடி நித்திய கர்மானுஷ்டானங்களை முடித்து, சிவனடியார்கள், துறவிகள் அல்லது சிவபக்தி கொண்டவர்கள் ஆகிய அந்தணர்களை அழைத்து சிராத்தத்திற்காக வரிக்க வேண்டும்.

(குறிப்பு:— ‘தர்மசிந்து’ என்கிற நூலில் பதினாறு அந்தணர்களை வரிக்க வேண்டும் என்று கூறப்பட்டுள்ளது. அவர்களில் முதல் நால்வர் குரு, பரமகுரு, பரமேஷ்டி குரு, பராத்பர குரு ஆவர். மற்ற பன்னிரண்டு பேர்களும் கேசவர் முதலிய பன்னிருவர்களுக்காக. ஆனால், இப்புராணத்திலோ பன்னிரு அந்தணர்களை வரித்தால் போதும் என்றுள்ளது.)

அவர்கள் அனைவரும் நடுப்பகலில் எண்ணெய் தேய்த்து நீராடி, மாத்தியான்ஹிகம் முதலிய கர்மாக்களைச் செய்து முடித்திருக்க வேண்டும். அவர்களைச் சிவபூஜை செய்யும் இடத்திற்கருகில் அமர வைத்து சிவபிரானுக்குரியதான ஐந்து ஆவரண மந்திரங்களைக் கூறி, அவ்வந்தணர்களைப் பூஜிக்க வேண்டும். இதன்பின் பிராணாயாமம் செய்து திதி, வாரம், நட்சத்திரங்கள், யோகம், கரணம் முதலியன கூறி, மகாசங்கல்ப விதிப்படி, ‘அஸ்மத்3கு3ரோ: இஹ ஆராத4ந பூஜாம் கரிஷ்யே’ என்று சங்கல்பம் செய்ய வேண்டும். அதன்பின் சிராத்தம் செய்பவர், அவ்வந்தணர்களது திருவடிகளை அலம்பி, தான் ஆசமனம் செய்து, அவர்களையும் ஆசமனம் செய்யச் சொல்லி, கிழக்கு நோக்கித் தர்ப்பாசனங்களில் அவர்களை அமரச் செய்யவும். சதாசிவன் முதலியவர்கள் வரிசையாக அமர்ந்துள்ளதாகவே சிந்தித்து, அந்த எட்டு அந்தணர்களை வந்திக்க வேண்டும். மற்ற நால்வரையும் குரு, பரமகுரு, பரமேஷ்டி குரு, பராத்பர குரு என்றே பாவிக்க வேண்டும். சாட்சாத் உமையொருபாகனாகவே பரமேஷ்டி குருவைத் தியானிக்க வேண்டும்.

அதன்பின் ‘குரவே நம: இதமாஸநம்’ என்று அவரது கால்கள் அடியில் இரு தர்ப்பங்களைப் போடவும். இவ்வாறே அனைவருக்கும் ஆசனம் அளித்திடுக. முதலில் பிரணவத்தைக் கூறி, பின் குருவின் தீக்ஷா நாமத்தை இரண்டாம் வேற்றுமையில் கூறி, முடிவில் ‘ஆவாஹயாமி நம:’ என்று, அதாவது குருவின் தீக்ஷா நாமம் கூறி, ‘ஓம் குரும் ஆவாஹயாமி நம:’, ‘ஓம் பரமகுரும் ஆவாஹயாமி நம:’, ‘ஓம் பரமேஷ்டி2குரும் ஆவாஹயாமி நம:’, ‘ஓம் பராத்பரகுரும் ஆவாஹயாமி நம:’ என்று ஆவாகனம் செய்து அர்க்கியத்திற்கென்று வைத்துள்ள நீரினால் ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனியே பாத்யம், ஆசமனீயம், அர்க்கியம் தரவும். அம்மாதிரியே, ‘ஓம் ஸதா3ஶிவாய நம:’ என்று மற்ற எண்மருக்கும் பாத்யம், ஆசமனம், அர்க்கியம் தருக. பின் அனைவருக்கும் வஸ்திரம், சந்தனம், அட்சதை முதலியன தருக.

பின் வாழையிலையைப் பன்னிரண்டு பேர்கட்கும் தனித்தனியே இட்டு, அதில் ஒரு துளி நெய்யை விட்டு அவ்விலையைத் தூய்மையாக்கி, அதில் அன்னம், பாயசம், இனிப்பான பூரி, அதிரசம், பருப்பு, சமைத்த காய்கறிகள், ஊறுகாய், வாழைப்பழம், சர்க்கரை கலந்த தேங்காய் துருவல் முதலியனவற்றைப் பரிமாறவும். பின்பு முதலில் அமர்ந்துள்ள குருவின் இலையிலுள்ள பதார்த்தங்களைக் காயத்ரீ மந்திரம் சொல்லிப் புரோக்ஷித்து, பின் பரிஷேசனம் செய்யவும். அதன்பின் அவ்விலையைத் தொட்டுக் கொண்டு, ‘விஷ்ணோ! ஹவ்யம் இத3ம் ரக்ஷஸ்வ’ (ஹே விஷ்ணுவே! இந்த ஹவிஸ்ஸை நீ காப்பாற்ற வேண்டும்) என்று கூறவும்.

இவ்வாறு ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனியே செய்ய வேண்டும். அதன்பின் ஒவ்வொருவர் வலது உள்ளங்கையால் ஓர் உத்தரணீ நீர் வார்த்து, ‘குர்வாதய: ஸதா3ஶிவாத3ய: ஸர்வத்ர அம்ருதாயதாம்’, ‘அம்ருதோபஸ்தரணமஸி’ என்று செய்பவர் கூற, அந்தணர்கள் உள்ளங்கை நீரைக் குடித்துவிட்டுச் சாப்பிடத் தொடங்க வேண்டும். பின் நமஸ்கரித்து எழுந்திருந்து, ‘குர்வாதய: ஸதா3ஶிவாத3ய: மே ப்ரீதா வரதா34வந்து’ (குருமார்களும், சதாசிவன் முதலியவர்களும் மனம் மகிழ்ந்து எனக்குக் கோரும் வரம் தருபவர்களாக ஆகட்டும்) என்று வேண்டிக் கொள்ள வேண்டும்.

அதன்பின் ‘யே தே3வா:’ முதலிய மந்திரங்களைக் கூறி, அட்சதையுடன் அந்த அன்னத்தைத் தியாகம் செய்ய வேண்டும். (அதாவது, இந்த அன்னம் என்னுடையதல்ல, இறைவனது என்று அர்ப்பணித்து,) அதன்பின் ‘க3ணாநாம் த்வா’ என்று ஆரம்பித்து நான்கு வேதங்கள், ஸ்ரீருத்ரம், சமகம், ஸத்யோஜாதாதி ஐந்து மந்திரங்கள், புருஷசூக்தம் முதலியனவற்றை அந்தணர்கள் உண்டு முடியும் வரை ஜபிக்க வேண்டும். உண்டு முடித்ததும் குடிக்க தீர்த்தம் கேட்டு, அதன்பின் ‘அம்ருதா பிதாநமஸி’ என்று ஓர் உத்தரணீ நீரை அவர்கள் கையில் விட, அவர்கள் அதை உட்கொள்வார்கள். பின், அவ்வந்தணர்கள் கைகால்களை அலம்பிக் கொண்டு வந்ததும் அவர்களை ஆசமனம் செய்யச் சொல்லி, பின் அவர்களுக்குத் தட்சிணை தாம்பூலம் தர வேண்டும். பாதரட்சை (செருப்பு), தர்ப்பாசனம், குடை, விசிறி, மணை (உட்காரும் பலகை), மூங்கில் கைத்தடி முதலியன தந்து, அவர்களை மகிழச் செய்து ஆசி பெற வேண்டும்.

பின் அவர்களை வழியனுப்பும் வாயிலாக, ‘கு3ர்வாத3ய: ஸதா3ஶிவாத3ய: ப்ரீதா: யதா2ஸுக2ம் க3ச்ச2ந்து’ (குருக்களே! சதாசிவன் முதலியவர்களே! நிறைந்த மனதுடன் மகிழ்ச்சியோடு சென்று வரலாம்) என்று வேண்டிக் கொண்டு வாசற்படி வரையிலும் அவர்களோடு சென்று பின் திரும்பி வரவேண்டும். அதன்பின் ‘மயா க்ருதமித3ம் ஸகல மாராத4நம் ஸம்பூர்ணமஸ்து’, ‘ஸ்ரீப்3ருஹ்மார்ப்பணமஸ்து’ என்று அட்சதையும் நீரும் கீழே விடவும். (இதுவரை துறவிகளின் பன்னிரண்டாம் நாள் சடங்குகள் விவரிக்கப்பட்டன.)

அதன்பின் அந்தணர்கள், சுற்றத்தார்கள், ஏழை—எளியவர்கள் ஆகிய அனைவருக்கும் விருந்தோம்பல் செய்து, தானும் உண்ண வேண்டும். இவ்வாறு செய்வதால் தவறு ஏற்படாது. இதுவே உண்மை என்று அறுதியிடலாம். இவ்வாறு குருவின் ஆராதனையை வருடந்தோறும் செய்யும் சீடன், இவ்வுலக இன்பங்கள் அனைத்தையும் முழுமையாகப் பெற்று முடிவில் சிவலோகத்தையும் பெறுகிறான்.

சூதர் கூறுகிறார்—— முருகப்பெருமான் தன் பிரிய சீடரான வாமதேவருக்கு உபதேசித்து அனைவருக்கும் பெருத்த அருளை வழங்கியுள்ளார். முன்பு இவையனைத்தும் வியாச முனிவர் நைமிசாரண்யவாசிகளான முனிவர்கட்குக் கூறியதால், அவரே ஆதி குரு. வாமதேவரே! தாங்கள் இரண்டாவது குரு. தங்கள் வாய்மொழியாக இதை சிவபக்தி நிறைந்த ஸநத்குமாரர் கேட்டறிந்தார். அவர் வியாசருக்கும் வியாசர் சுகருக்கும் கூறினார். இந்த வியாச முனிவரது சீடர்களான வைசம்பாயனர், பைலர், ஜைமினி, சுமந்து ஆகிய நால்வரும் உலகில் தர்மநெறியை நிலைநிறுத்துவதற்காகவே வேதங்களைப் படித்தவர்கள்.

வாமதேவரே! தங்களது சீடர்களான அகஸ்தியர், புலஸ்தியர், புலஹர், கிரது ஆகிய நால்வரும் பெருமனம் படைத்தவர்கள். அனைத்து வேதக் கருத்துக்களையும் அறிந்த ஸநகர், ஸநந்தனர், ஸநாதனர், ஸநத்சுஜாதர் ஆகிய நான்கு யோகிகளும் ஸநத்குமாரரது சீடர்கள். யோகியான சுகருடைய குரு, பரமகுரு, பரமேஷ்டி குரு, பராத்பர குரு ஆகிய நால்வரும் அனைவராலும் பூஜிக்கப்பட வேண்டியவர்கள். பிரணவத்தைப் பற்றிய இந்த முழு விளக்கமும் மேற்கூறிய நான்கு குருமார்களிடமும் நிறைந்துள்ளது. இதுவே அனைத்து சாஸ்திரங்களிலும் பெரிது, உயர்ந்தது, காசியில் முக்திக்குக் காரணமானது.

இந்த குரு மண்டலம் பரமசிவமான சிவப்பரம்பொருள் என்றும் தங்கியிருக்கும் இடம்; வேதத்துச்சியான உபநிடதக் கருத்துக்களை என்றும் ஆலோசித்து வரும் துறவிகளால் உயர்ந்ததாகப் பூசித்துப் போற்றப்படுவது; வேதம் முதலியவற்றால் பிரித்துணரப்படும் மகாகாசம் முதலியனவற்றால் சூழப்பட்டது; உனக்கு மகிழ்ச்சியைத் தரக்கூடியது; அனைத்து உலகங்கட்கும் நன்மையையும் உயர்வையும் தரக்கூடியது; அனைத்திற்கும் மேலாக அனைத்து செல்வங்களையும் தரவல்லது.

முனிவரே! இவையனைத்தும் சிவபெருமானால் கூறப்பட்ட ரகசியங்கள். வேதாந்தங்களான உபநிடதங்களால் நிச்சயிக்கப்பட்ட ரகசியங்கள். இதுவரை நீங்கள் கேட்டதைச் சான்றோர்கள் ‘உங்கள் கருத்தே இவை’ எனக் கூறுவார்கள். ஆகவே, துறவிகள் இதுவரை நான் கூறிய பாதையிலேயே சென்று ‘ஶிவோஹமஸ்மி’ (நான் சிவனே) என்கிற இரண்டற்ற அத்துவைதக் கோட்பாட்டில் நின்று சிவசிந்தனையிலே மூழ்கிச் சிவமாகவே ஆகிவிடுவார்கள்.

சூதர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு வாமதேவ முனிவருக்கு உபதேசித்த ஞானப்பழமான தேவதேவர் ஸ்ரீகார்த்திகேயனான முருகன் தேவராலும் மூவராலும் வணங்கித் துதிக்கப்படுகின்ற சிவனாரின் திருவடித்தாமரைகளை மனதில் கொண்டவண்ணம் பலப்பல கொடுமுடிகளால் அழகுற மிளிரும் ஆச்சரியமான கைலாச சிகரத்தைச் சென்றடைந்தார். வாமதேவரும் தனது உயர்ந்த சீடர்களோடு ஏறு மயிலேறி விளையாடும் முருகனைத் தொழுது கயிலை சென்று, அங்கு அம்மையப்பரது திருவடிகளைத் தரிசித்தார். இறைவரது திருவடித்தாமரைகள் உலக மாயையை அகற்றவல்லது, முக்தி தரவல்லது. தன்னுடலையும் மறந்த முனிவர், தன்னையே இறைவனிடம் அர்ப்பணித்தார். திரும்பத் திரும்பத் தரையில் விழுந்து வணங்கினார். அதன்பின் வேதாகமங்களின் கருத்துச் சுவையைச் சுவைக்க வைக்கும் பற்பல துதிகளால் இறைவனையும் இறைவியையும் முருகனுடன் இணைத்து சோமாஸ்கந்த மூர்த்தியாகத் துதித்தார். அம்மையப்பரது திருவடிகளைத் தலையில் தாங்கி அருள்பெற்று அங்கேயே இன்பமாக வசிக்கலானார்.

சீடர்களே! நீங்களும் முன்பு முருகன் உபதேசித்தபடியே இறை வடிவாகிய பிரணவத்தின் கருப்பொருளை நன்கறிந்து சிந்தித்து இங்கேயே தங்கியிருங்கள். இவ்வோங்காரமே உலகியல் தளைகளை நீக்கவல்லது. பிறப்பு—இறப்பு என்கிற சுழலைக் கடத்தவல்லது. வேதங்களுக்குள் பாலில் நெய் போல் மறைந்திருப்பது. இதுவே பிரும்மதத்துவம். இதுவே முக்தி தருவது. ஸ்ரீவிசுவநாதரது திருவடிகளில் ஸாயுஜ்யம் என்னும் இறைவனோடு இரண்டறக் கலப்பதான முக்தியை நினைத்து நினைத்து வாழுங்கள். நான் இப்பொழுது குருநாதருக்குச் சேவை புரிய பதரிகாசிரமம் செல்லப் போகிறேன். உங்கள் அனைவருக்கும் திரும்பவும் என்னுடைய வரவும் உரையாடுவதற்கான வாய்ப்பும் கிடைக்கட்டும்.

கைலாஸ ஸம்ஹிதை முற்றிற்று.

॥ ஸ்ரீசிவமயம் ॥

வாயவீய ஸம்ஹிதை (பூர்வ கண்டம் — முதற்பகுதி)

அத்தியாயம் : ஒன்று

பிரயாகை க்ஷேத்திரத்தில் சூதர் அனைத்து வித்யைகள், புராணங்கள் ஆகியவற்றின் வரலாறு கூறி வாயு ஸம்ஹிதையைத் தொடங்குதல்

வ்யாஸ உவாச

நம: ஶிவாய ஸோமாய

ஸக3ணாய ஸஸூநவே ।

ப்ரதா4நபுருஷேஶாய

ஸர்க3ஸ்தி2த்யந்தஹேதவே ॥

ஶக்திரப்ரதிமா யஸ்ய

ஹ்யைஶ்வர்யம் சாபி ஸர்வக3ம் ।

ஸ்வாமித்வம் ச விபு4த்வம் ச

ஸ்வபா4வம் ஸம்ப்ரசக்ஷதே ॥

தமஜம் விஶ்வகர்மாணம்

ஶாஶ்வதம் ஶிவமவ்யயம் ।

மஹாதே3வம் மஹாத்மாநம்

வ்ரஜாமி ஶரணம் ஶிவம் ॥

— ஶிவபுராணம், வாயவீய ஸம்ஹிதை,

பூர்வ கண்டம் 1/1—3

வியாசர் கூறுகிறார்—— எந்தச் சிவப்பரம்பொருள் படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் என்கிற முத்தொழில்களுக்கும் காரணமோ, பிரகிருதியான மாயைக்கும் புருஷனான ஜீவாத்மாவிற்கும் தலைவரோ, தன் இரு மக்களுடனும் அம்மையான பார்வதியுடனும் சிவகணங்கள் சூழ விளங்குகிறாரோ, அந்தப் பரசிவத்திற்கு வணக்கம். எவருடைய திறலுக்கு ஒப்புமை இல்லையோ, எவரது செல்வச் செழிப்பு மூவுலகங்களிலும் பரவியுள்ளதோ, இறையாண்மையும் நீக்கமற நிறைந்துள்ளமையும் எவரது இயல்பான தன்மையோ, எவர் அகில உலகங்களையும் படைத்தவரோ, முன்னைப் பழம் பொருட்கும் முன்னைப் பரம்பொருளாய் விளங்குபவரோ, பிறப்பிலியோ, அழியாது நிற்கும் பரமோ, மகாதேவரோ (தேவர்க்கும் தேவரோ), மங்கலமே வடிவெடுத்தவரோ, பரம்பொருளோ, அந்தச் சிவபெருமானையே சரணமாகப் பற்றுகிறேன்.

(முன்பொரு சமயம்) பிரயாகை என்னும் தலத்தில் தூய உள்ளம் கொண்ட, வாய்மையே தன் வேலையாகக் கொண்ட ஒளிக்கற்றையோ என்னுமாறு விளங்கும் சான்றோர்களான முனிவர்கள் பெருத்ததான ஒரு வேள்வி செய்ய முனைந்தனர். வேள்வி செய்ய இவர்கள் தேர்ந்தெடுத்த இடமான பிரயாகை தலம் தர்மமே குடியிருக்குமிடம், பெரும் புண்ணியத்தலம், கங்கையும் யமுனையும் கலக்குமிடம். பிரும்மலோகத்தை அடைவதற்கான வழியும் அதுவே. எதையும் எளிதில் செய்து முடிக்கும் திறன் கொண்ட மகான்களான முனிவர்கள் வேள்வி செய்யத் தொடங்குவது பற்றிய செய்தி கேட்ட சூதபுராணிகர் அங்கு வந்து சேர்ந்தார். சூதரது பெருமை தெரியுமா? முக்காலமும் உணர்ந்தவர். உன்னதமான நீதி நெறிமுறைகளை அறிந்தவர். மேலும் மேலும் கேட்க வேண்டுமென்னும் அவாவைத் தூண்டுகிற மாதிரி புராணக் கதைகளை வர்ணிப்பதில் நிகரற்றவர்.

தேவ குருவான வியாழ பகவானைப் போலக் கேட்போரை ஈர்க்குமாறு இன்பமாகப் பேசுபவர். சூதர் வந்ததைக் கண்ட முனிவர்களது மனமும் இதயமும் மலர்ந்தது. வந்தவரை முகம் மலர்ந்து வரவேற்று உபசரித்து, அவருக்கென ஒதுக்கப்பட்ட உயர்ந்ததோர் இருக்கையில் அமர்த்தினர். அப்பொழுது மகிழ்ந்த சூதரை நோக்கி இனிய சொற்களால் மேலும் மகிழச் செய்த முனிவர்கள் கேட்கலாயினர்.

சிவபக்திச் செல்வரே! அறிஞரே! பெருமனங்கொண்ட ரோமஹர்ஷணர் திருக்குமாரரே! தாங்கள் அனைத்தும் அறிந்தவர். நாங்கள் முன்செய்த தவத்தால்தான் தாங்கள் இங்கு வந்தருளியது. தாங்கள் அறியாதது மூவுலகிலும் இல்லை. தாங்கள் எங்களுக்குத் தரிசனம் தந்தருள்வதற்கென்றே பெருமனம் கொண்டு இங்கு எழுந்தருளி இருக்கிறீர்கள். ஆகவே, தாங்கள் எங்களுக்கு ஏதாவதொரு பெருநலனைச் செய்யாது இங்கிருந்து செல்லக் கூடாது. தாங்கள் எங்களுக்கு அருமையானதொரு புராணத்தைக் கூறவேண்டும். அது கேட்கக் கேட்க இனிதாகவும், உயர்ந்ததாகவும், ஞானப்பசியைப் போக்குவதாகவும், (வேதாந்தமான) வேதக் கருத்துக்களை உட்கருத்தாகக் கொண்டதாகவும் இருக்கவேண்டும். வேதங்களை நன்கறிந்த முனிவர்கள் இவ்வாறு கேட்கவே, சூதபுராணிகர் இனிமை, அறநெறி வழி மற்றும் அழகு மிளிரும் சொற்களால் பதிலுரைக்கலானார்.

சூதர் கூறுகிறார்—— மகரிஷிகளே! நீங்கள் அனைவரும் என்னை இவ்வளவு கௌரவித்துள்ளீர்களே. அப்படியிருக்க நீங்கள் கேட்க, சான்றோர்கள் கொண்டாடும் புராணங்களைப் பற்றி நான் எவ்வாறு கூறாமல் இருக்க முடியும்? சிவப்பரம்பொருள், பார்வதீபிராட்டி, கணபதி, முருகன், நந்தியெம்பெருமான், ஸத்யவதியின் திருக்குமாரரான ஸ்ரீவேதவியாச பகவான் ஆகியவர்களை வணங்கிப் பின் வேதங்கட்கு ஒப்பான புராணக் கதைகளைக் கூறுவேனாக.

இப்புராணம் சிவப்பரம்பொருளது மெய்யறிவின் பெருங்கடல். இவ்வுலக போகங்களையும் பின் முக்தியையும் தரவல்லது. வித்யைகள் அனைத்தின் தோற்றம், புராணங்களின் எண்ணிக்கை மற்றும் அவற்றின் தோற்றம் ஆகியவற்றை இப்பொழுது கூறுகிறேன். இது முன்பு சுவேத கல்பத்தில் வாயு பகவானால் கூறப்பட்டது. வித்யைகள் மொத்தம் பதினான்கு. அவைகளில் வேதங்கள் நான்கு. வேதங்களின் அங்கங்கள் ஆறு. மீமாம்சா சாஸ்திரம், நியாய சாஸ்திரம், புராணங்கள், தர்மசாஸ்திரம் என்பன நான்கு. இவற்றோடு ஆயுர்வேதம், தனுர்வேதம், காந்தர்வ வேதம், அர்த்தசாஸ்திரம் என்கிற நான்கையும் சேர்க்க வித்யைகள் பதினெட்டாகின்றன. இந்த வித்யைகள் கூறும் வழிகள் ஒன்றுக்கொன்று மாறுபடும். இவ்வித்யைகளை முதலில் தோற்றுவித்தவர் அனைத்துமறிந்த கவியான சிவபெருமானே ஆகும் என்பது சுருதிகளின் கூற்று.

அனைத்துலகங்கட்கும் பரம்பொருளான அச்சிவபெருமான் உலகைப் படைக்க வேண்டுமென விரும்பியபோது முதன்முதலில் பிரும்மதேவரைப் படைத்தார். உலகங்கள் தோன்றுதற்கு மூலக்காரணமான முதல் பிள்ளையான பிரும்மதேவர், உலகைப் படைக்க வேண்டிய அருள் ஞானத்தைப் பெறுவதற்காக, சிவனார் இந்தப் பதினெட்டு வித்யைகளையும் அவருக்கு அளித்தார். அதன்பின் படைக்கப்பட்ட உலகைக் காத்தருள வேண்டி பகவான் ஸ்ரீமந்நாராயணனை நியமித்து, அவருக்குக் காத்தருளும் திறனையும் அளித்தார். இவரே பிரும்மதேவரையும் காத்தருள்பவர். அனைத்து வித்யைகளையும் கற்றறிந்த பிரும்மதேவர், உலகைப் படைக்கத் தொடங்கும் போது, அவர் அனைத்து சாஸ்திரங்களிலும் முதலில் புராணங்களையே நினைத்துக் கொண்டார். அவற்றையே முதலில் வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டு வந்தார். புராணங்கள் தோன்றியதும் அவரது நான்கு முகங்களினின்றும் நான்கு வேதங்கள் தோன்றின. அதன்பின் அவர் திருமுகங்களிலிருந்து அனைத்து சாஸ்திரங்களும் தோன்றின.

உலக மக்கள் எப்பொழுது அந்தச் சாஸ்திரங்களின் கருத்துக்களை அறிந்து கொள்ளத் திறன் பெறவில்லையோ, அப்பொழுது அந்த வித்யைகளைத் தனித்தனியாக்குவதற்காக, சிவனாரின் பிரேரணைப்படி உலகைக் காத்தருளும் ஸ்ரீமந்நாராயணன், அரணிக்கட்டையில் தீ வெளியாவது போலத் துவாபர யுகத்தின் முடிவில் ஸத்யவதியின் மகனாகத் திருவவதாரம் செய்தார். அப்பொழுது அவரது திருப்பெயர் ‘ஸ்ரீகிருஷ்ண துவைபாயனர்’ என்பதாகும். ‘அநந்தா வை வேதா3:’ என்கிற உபநிடதப்படி பெருங்கடலென பரந்து விரிந்துள்ள வேதத்தைச் சுருக்கி நான்கு பாகங்களாகச் செய்தவர் இவர். வேதங்களை நான்காகப் பகுத்ததால் (வியாஸம் = பிரித்து விஸ்தரித்தல்) இவரை ‘வேதவியாஸர்’ எனப் புகழ்ந்தனர். அளவு கடந்து இன்றும் தேவருலகில் நூறு கோடி சுலோகங்கள் கொண்டதாக விளங்கி வரும் புராணங்களை நான்கு லட்சம் சுலோகங்களில் சுருக்கிக் கூறினார்.

நான்கு வேதங்கள், அதன் அங்கங்கள் ஆறு மற்றும் உபநிடதங்கள் ஆகிய அனைத்தையும் ஒருவன் நன்கு அறிந்திருந்தாலும், அவன் புராணங்களை அறியவில்லையெனில், உயர்ந்த வித்துவானாக ஆக முடியாது. இதிகாசம் மற்றும் புராணங்களைக் கொண்டுதான் வேதத்தின் பொருளை விளக்க முடியும். இதன் கருத்துக்களைப் புரிந்து கொள்ளாமல் ஒருவன் வேதத்திற்குப் பொருள் கூற முற்பட்டால் வேதமாதா “அந்தோ! இவன் என்னை அடிக்கிறானே” என்று பயந்து வருந்துகிறாளாம். புராணம் எனில் அதற்கு ஐந்து இலக்கணங்கள் இருக்க வேண்டும். அவை—— ஸர்க்கம், பிரதி ஸர்க்கம், வம்சம், மன்வந்தரங்கள் மற்றும் வம்சங்களின் சரித்திரம் என்பன. சில புராணங்கள் சிறியன. (அதாவது குறைவான சுலோகங்கள் கொண்டவை.) சில புராணங்கள் பெரியன. (அதிக சுலோகங்கள் கொண்டவை.) இவ்வாறு மொத்தம் புராணங்கள் பதினெட்டு.

அவையாவன—— 1) பிரும்மபுராணம், 2) பத்மபுராணம், 3) விஷ்ணுபுராணம், 4) சிவபுராணம், 5) பாகவத புராணம், 6) பவிஷ்ய புராணம், 7) நாரத புராணம், 8) மார்க்கண்டேய புராணம், 9) அக்னி புராணம், 10) பிரும்மவைவர்த்த புராணம், 11) லிங்க புராணம், 12) வாராஹ புராணம், 13) ஸ்கந்த புராணம், 14) வாமன புராணம், 15) கூர்ம புராணம், 16) மத்ஸ்ய புராணம், 17) கருட புராணம், 18) பிரும்மாண்ட புராணம்.

இதுவே புண்ணியமான புராணங்களின் வரிசையாகும். இதில் சிவபுராணம் நான்காவதாகும். அனைத்து விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றும் பெருமை கொண்ட இச்சிவபுராணம் ஸ்ரீசிவப்பரம்பொருளைப் பற்றி விளக்குவதாகும். இது ஒரு லட்சம் சுலோகங்கள் கொண்டது. பன்னிரண்டு ஸம்ஹிதைகளாகப் பிரிக்கப்பட்டது. தர்மத்தையே முக்கியக் கருத்தாகக் கொண்டது. முக்தி வேண்டுபவர்கள் இச்சிவபுராணத்தைக் கட்டாயம் படிக்க வேண்டும். தேவர்களும் இதையேற்றுத்தான் முக்தி பெற வேண்டும். இதில் உள்ள ஸம்ஹிதைகள்—— 1) வித்யேசுவர ஸம்ஹிதை, 2) ருத்ர ஸம்ஹிதை, 3) விநாயக ஸம்ஹிதை, 4) உமா ஸம்ஹிதை, 5) மாத்ரு ஸம்ஹிதை, 6) ஏகாதச ஸம்ஹிதை, 7) கைலாஸ ஸம்ஹிதை, 8) சதருத்ர ஸம்ஹிதை, 9) கோடிருத்ர ஸம்ஹிதை, 10) ஸஹஸ்ர கோடிருத்ர ஸம்ஹிதை, 11) வாயவீய ஸம்ஹிதை, 12) தர்ம ஸம்ஹிதை எனப் பன்னிரண்டு ஸம்ஹிதைகள்.

இவற்றில் வித்யேசுவர ஸம்ஹிதையில் பத்தாயிரம் சுலோகங்கள். ருத்ர, விநாயக, உமா, மாத்ரு — இவை ஒவ்வொன்றும் எட்டாயிரம் சுலோகங்கள் கொண்டவை. ஏகாதச ஸம்ஹிதை பதின்மூன்றாயிரம் சுலோகங்கள் உடையது. கைலாஸ ஸம்ஹிதை ஆறாயிரம் சுலோகங்கள் கொண்டது. சதருத்ர ஸம்ஹிதையில் மூவாயிரம் சுலோகங்கள். கோடிருத்ர ஸம்ஹிதை ஒன்பதாயிரம் சுலோகங்கள் உடையது. இது நான்கு புருஷார்த்தங்களைப் பற்றியும் கூறுகிறது. ஸஹஸ்ர கோடிருத்ர ஸம்ஹிதையில் பதினோராயிரம் சுலோகங்கள் உள்ளன. வாயவீய ஸம்ஹிதை நான்காயிரம் சுலோகங்கள் கொண்டது. தர்ம ஸம்ஹிதையில் பன்னிரண்டாயிரம் சுலோகங்கள் உள்ளன. இவ்வாறு மொத்தம் லட்சம் சுலோகங்கள் உடையது. ஒரு லட்சம் சுலோகங்கள் கொண்டதான இப்புராணத்தை ஸ்ரீவேதவியாசர் இருபத்து நான்காயிரம் சுலோகங்கள் கொண்ட ஏழு ஸம்ஹிதைகளாகச் சுருக்கினார். அவை——

1) வித்யேசுவர ஸம்ஹிதை = 2,000 சுலோகங்கள்

2) ருத்ர ஸம்ஹிதை = 10,500 சுலோகங்கள்

3) சதருத்ர ஸம்ஹிதை = 2,180 சுலோகங்கள்

4) கோடி ருத்ர ஸம்ஹிதை = 2,240 சுலோகங்கள்

5) உமா ஸம்ஹிதை = 1,840 சுலோகங்கள்

6) கைலாஸ ஸம்ஹிதை = 1,240 சுலோகங்கள்

7) வாயவீய ஸம்ஹிதை = 4,000 சுலோகங்கள்

ஆக மொத்தம் = 24,000 சுலோகங்கள்

பரமபாவனமான இச்சிவபுராணத்தைத் தாங்கள் இதுவரை கேட்டறிந்தீர்கள். இன்னும் நான்காயிரம் சுலோகங்கள் கொண்ட வாயவீய ஸம்ஹிதைதான் பாக்கியுள்ளது. அது இரு பாகங்கள் கொண்டது. வேதம் அறியாதவர்கட்கு இந்த உயர்ந்த நூலைக் கூறக் கூடாது. புராணங்களைக் கேட்பதில் ஊக்கமில்லாதவர்கட்கும் அதன் பொருளை அறியத் திறனற்றவர்கட்கும் இதைக் கூறாதீர். சிவனடியார்கட்கும், சிவநெறிகளை ஏற்பவருக்கும், குற்றம் காணாதவர்கட்கும் மட்டும் அவர்களையும் நன்கு பரீக்ஷை செய்து, அவர்கள் அறநெறி நிற்பவர்கள் என அறிந்த பின்புதான் இதை உபதேசிக்க வேண்டும். எந்த பகவான் ஸ்ரீவேதவியாச முனிவரது இன்னருளால் எனக்கு புராணங்களைப் பற்றிய தெள்ளறிவு வாய்த்ததோ, அந்த மகாமுனிவரான வேதவியாசருக்குப் பல கோடி வணக்கங்கள்.

 

அத்தியாயம் : இரண்டு

முனிவர்கள் நான்முகனிடம் பரம புருஷரைப் பற்றி வினவ, அவர் ‘ஸ்ரீருத்ரரே’ எனப் பதிலுரைத்தல்

சூதர் கூறல்—— முதலில் அநேக கற்ப யுகங்கள் திரும்பத் திரும்ப வந்து கழிந்தபின் பல காலங்களும் கடந்தன. எப்பொழுது இப்பொழுது நடக்கும் சுவேத வராக கல்பம் தொடங்கி, உலகின் படைப்பும் தொடங்கியதோ, அப்பொழுது தினசரி வாழ்க்கைக்கான விவசாயம், பசுக்களைக் காத்தல், வியாபாரம் எனப் பல தொழில்களும் தொடங்கின. மக்கள் விழித்துக் கொண்டனர். அறிவுஜீவிகளாயினர். அப்பொழுது ஆறு குலங்களில் பிறந்த மகரிஷிகளுக்குள் வாத—விவாதம் தோன்றியது. விவாதம் என்ன தெரியுமா? ‘இது பிரும்மமா, இல்லையா?’ என்பதே. பரம்பொருளைப் பற்றியதான உண்மை தத்துவத்தை நிரூபிப்பது மிகவும் கடினமானதால், அப்பொழுது அவர்கள் எந்த ஒரு முடிவிற்கும் வர முடியவில்லை. அதனால், அவர்கள் உலகங்களைப் படைத்தருளும் அழிவற்றவரான பிரும்மதேவரிடம் சென்றனர். அங்கு அசுரர்களும் அமரர்களும் அவரைத் துதித்து வாழ்த்தி நின்றிருந்தனர்.

தேவர்களும் தானவர்களும் நிறைந்து விளங்கும் அழகிய மேரு பர்வதத்தின் கொடுமுடியில் பிரும்மவனம் என்றொரு வனம் உள்ளது. அங்கு சித்தர்களும் சாரணர்களும் ஒருவர்க்கொருவர் அளவளாவிக் கொண்டிருப்பர். யட்சர்கள், கந்தர்வர்கள் கானம் செய்து கொண்டிருப்பர். பறவை இனங்கள் இன்னொலி எழுப்பி நிற்கும் தாழ்வரைகளில் முத்துக்களும் பவழங்களும் இரைந்து கிடக்கும். கொடி வீடுகளும், சிறிய—பெரிய குகைகளும், பலப்பல நீர்வீழ்ச்சிகளும் அழகுற மிளிர்ந்து விளங்கும். விலங்குகள் அங்குமிங்கும் உலா வரும். நூறு யோஜனை (1000 மைல்கள்) நீளமும், பத்து யோஜனை (100 மைல்கள்) அகலமும் கொண்டது அவ்வனம். பருக இனிமையான தெளிந்த நீர்நிலை ஒன்று அங்குள்ளது. அங்கு வாசனை நிரம்பிய மலர்கள் பூத்துக் குலுங்கும். அதில் கருவண்டுகள் தேனினைப் பருகி ரீங்காரமிட்டுச் சுற்றிச் சுற்றி வரும்.

இவ்வாறு அழகுற மிளிரும் அந்தப் பிரும்மவனத்தில் காலையில் உதிக்கும் பகலவனைப் போல் ஒளிவீசும் ஒரு பரந்த அழகிய நகரம் உள்ளது. அங்கு வெல்ல முடியாத திறல் படைத்த அசுரர்கள், தானவர்கள், அரக்கர்கள் வசிக்கின்றனர். அந்நகரம் உருக்கி வார்த்த தங்கத்தால் ஆனதுபோல் விளங்கும். அதில் நான்குபுற மதிற்சுவர்களும் கோட்டைக் கதவும் மிகவும் உயர்ந்தன. சிறிய பெரிய கோபுரங்கள், மொட்டை மாடிகள், குடியிருப்புகள், நூற்றுக்கணக்கான தெருக்கள் அந்நகரை அழகு செய்கின்றன. மணிகளால் அழகுற விளங்கும் அந்நகரம் விண்ணை முத்தமிடுவது போல் உயர்ந்து நிற்பது. கோடி கோடி மாளிகைகள் கொண்டது.

இவ்வழகிய நகரத்தில்தான் பிரும்மதேவர், தன் பரிவாரங்களுடன் வசித்து வருகிறார். அங்கு வந்த முனிவர்கள் பொன்மேனியரான பிரும்மதேவரைக் கண்டு வணங்கினர். திருமேனியில் திருவாபரணங்கள்; அவரது திருமுகம் அமைதி தழுவுவதாக விளங்குகிறது; செந்தாமரைக்கண்கள்; ஒளிரும் திருமேனி முழுவதும் நறுமணச் சந்தனப் பூச்சு; அரையில் வெண்பட்டு; கழுத்தில் மணிமாலைகளும் மலர்மாலைகளும்; தேவர்கோனும் அசுரர்கோனும் யோகிகளும் வணங்கும் திருவடி. பகலவனான சூரியன் உஷாதேவியால் உபசரிக்கப்படுவது போல் அனைத்து இலக்கணங்களும் ஒரு சேர அமைந்த வாணியான சரஸ்வதீதேவி கைகளில் வெண்சாமரம் ஏந்தி, அவருக்குப் பணிவிடை செய்து வருகிறாள். இவ்வாறு விளங்கும் பிரும்மதேவரைக் கண்ட முனிவர்களது திருமுகங்களும் கண்களும் செந்தாமரையென மலர்ந்தன. அவர்கள் தம் இரு கைகளையும் தலைமேல் தூக்கி நிறுத்தித் துதிக்கலாயினர்.

முனிவர்கள் துதிக்கிறார்கள்—— படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் என்கிற முத்தொழில்களை இனிது நடத்த மும்மூர்த்திகளின் திருமேனியைத் தரித்த ஆதிமூர்த்தியான பரமாத்மா பிரும்மதேவருக்கு வணக்கம். பிரகிருதியான மாயையைத் தன் மேனியாகக் கொண்டவரும், பிரகிருதியில் அசைவைத் தோற்றுவிப்பவரும், பிரகிருதியான திருமேனியில் இருபத்து மூன்று விகாரங்களை (மாறுபாடுகளை — வேற்றுமைகளை)க் கொண்டிருப்பினும், தான் எந்தவொரு மாறுதலுமின்றி ஒன்றாகவே விளங்குபவருமான அந்தப் பிரும்மதேவருக்கு வணக்கம். எந்தப் பிரும்மதேவரது திருமேனியே பிரும்மாண்டமோ, எவர் அந்தப் பிரும்மாண்டத்தின் வயிற்றிலேயே குடியிருப்பரோ, அங்கிருந்தவாறே செயலையும் அதற்கான காரணத்தையும் அழகுறச் சித்திக்கச் செய்பவரோ, அந்தப் பிரும்மதேவருக்கு வணக்கம். எவர் அகில உலகத் திருமேனியரோ, எவர் அகில உலகங்களையும் படைத்தவரோ, எவர் அனைத்து ஜீவராசிகளின் உடல்களிலும் பிராணன் உட்புகுவதும் வெளியேறுவதுமான செயலுக்குக் காரணமானவரோ, அந்தப் பிரும்மதேவருக்கு வணக்கம். பிதாமகரே! எங்கள் தலைவரே! தங்களிடமிருந்துதானே அகில உலகங்களின் படைப்பும் காத்தலும் அழித்தலும் நடக்கின்றன. இருந்தும் மாயையால் சூழப்பட்ட நாங்கள் தங்களை அறிந்து கொள்ள முடியவில்லை.

சூதர் கூறுகிறார்—— முனிவர்கள் இவ்வாறு போற்றித் துதிப்பது கேட்ட பிரும்மதேவர் அவர்களனைவரும் மகிழுமாறு கம்பீரமாகப் பேசலானார்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— ஸத்வ குணமே நிறைந்துள்ள உத்தமர்களான முனிவர்களே! தேஜஸ் நிறைந்தவர்கள் நீங்கள் அனைவரும். அனைவரும் ஒருங்குகூடி இங்கு வந்துள்ளதன் காரணமென்ன? பிரும்மதேவர் இவ்வாறு கேட்கவே, பிரும்மத்தின் உண்மை தத்துவத்தை நன்கறிந்த அம்முனிவர்கள் அனைவரும் இருகைகளையும் கூப்பியவண்ணம் வணங்கிய சென்னியராகக் கூறலானார்.

முனிவர்கள் கூறல்—— இறைவா! அஞ்ஞானமாகிற அடர்ந்தவிருள் எங்களைக் கவித்துக் கொண்டு வாட்டுகிறது. நாங்கள் ஒருவருக்கொருவர் ஆராய்ந்து பேசியும் முழுமுதற்கடவுளைப் பற்றிய முடிவை அறிய முடியவில்லை, காணவும் இயலவில்லையே. தாங்களோ அனைத்து உலகங்களையும் காத்தருள்பவர். அனைத்து காரணங்கட்கும் தாங்களன்றோ காரணம். இறைவா! தாங்கள் அறியாததென்று ஒன்றுமே இல்லை. பிரும்மதேவரே! அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் முன்னைப்பழம் பொருட்கும் முன்னைப்பழம் பொருள் யார்? எவர் அனைவர் உள்ளத்திலும் மறைந்து கடந்து உள்ளிருப்பவர்? எவர் தூயதிலும் தூயவர்? எவர் அனைத்து வகையிலும் தன்நிறைவு பெற்ற பரிபூரணர்? எவர் அழிவற்றவர்? எவர் அனைத்திற்கும் ஒரே தலைவர்? எவர் தனது அற்புதமான திருவிளையாடல்களால் முதன்முதலாக இவ்வுலகைப் படைத்தது? தாங்கள்தான் அனைத்தும் அறிந்தவர். எங்களுடைய இச்சந்தேகம் தீர்வதற்காகத் தாங்கள்தான் இறைவனைப் பற்றிய முழு தத்துவங்களையும் விளக்கியருள வேண்டும்.

முனிவர்கள் இவ்வாறு கேட்கவே பிரும்மதேவரது திருக்கண்கள் வியப்பில் மலர்ந்தன. தேவர்களும் தானவர்களும் முனிவர்களும் நிறைந்த அவ்விடத்தில் வெகுநேரம் தியானயோகத்தில் ஆழ்ந்திருந்தபின் ‘ஸ்ரீருத்ரர்’ என்று உச்சரித்தவாறே ஆனந்தக்கடலில் மூழ்கினார், உடல் புல்லரித்தது. இரு கைகளையும் (தலைமேல் தூக்கிக்) கூப்பியவண்ணம் கூறலானார்.

 

அத்தியாயம் : மூன்று

‘உயர்ந்த தத்துவம் (உண்மைப் பொருள்) சிவபெருமானே! அவரது திருவருளே அனைத்து சாதனைகளின் பயன்!’ என்று பிரும்மதேவர் கூறுதல்; முனிவர்கள் நைமிசாரண்யம் போதல்

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— (உபநிடத வாக்கியங்களைக் கொண்டே சிவபிரானது பெருமைகளை விளக்குகிறார்.) “முனிவர்களே! எந்த இறைவனைச் சென்றடைய நினைத்த சொற்கள் ‘மனதாலும் எட்ட முடியவில்லையே’ எனத் திரும்பி வந்தனவோ, எந்த இறைவனது ஆனந்தமே வடிவான சொரூபத்தை அனுபவித்தவன் எங்கும் எதிலும் பயத்தை அடைய மாட்டானோ, எவரிடமிருந்து ஐம்பெரும் பூதங்கள், மனம் முதலிய புலன்கள், பிரும்மா, விஷ்ணு, ருத்ரர், இந்திரன் முதலியவர்கள் மற்றும் இவ்வுலகம் முதன்முதலில் தோன்றினவோ, காரணங்களை முதலில் தோற்றுவித்தவரும், பரம காரணங்களையே சிந்திப்பவரும், எவரின்றி மற்றவர்களால் எவ்வாறாலும் உலகின் படைப்பு நிகழ முடியாதோ,

யதோ வாசோ நிவர்தந்தே

அப்ராப்ய மநஸா ஸஹ ।

ஆநந்த3ம் யஸ்ய வை

வித்3வாந் ந பி3பே4தி குதஶ்சந ॥

யஸ்மாத் ஸர்வமித3ம் ப்3ரஹ்ம—

விஷ்ணுருத்3ரேந்த்3ரபூர்வகம் ।

ஸஹ பூ4தேந்த்3ரியை: ஸர்வை:

ப்ரத2மம் ஸம்ப்ரஸூயதே ॥

காரணாநாம் ச யோ தா4தா

த்4யாதா பரமகாரணம் ।

ந ஸம்ப்ரஸூயதேந்யஸ்மாத்

குதஶ்சந கதா3சந ॥

— ஶிவபுரா. வாய. ஸம். பூர்வ. 3/1—3

அனைத்துச் செல்வங்களாலும் நிறைந்துள்ளதால் எவர் சர்வேசுவரன் என்கிற திருநாமத்தைக் கொண்டு விளங்குகிறாரோ, முக்தியை விரும்பும் சான்றோர்கள் எந்தச் சம்புவான இறைவனைத் தங்கள் இதயாகாசத்தில் எப்பொழுதும் தியானித்துக் கொண்டிருக்கின்றனரோ, எவர் அனைத்திற்கும் முதலாக என்னையே தனது புத்திரன் எனப் படைத்தாரோ, எவர் எனக்கு வேதங்கள் அனைத்தையும் போதித்தாரோ, எவரது திருவருளால் நான் படைக்கும் கடவுளாகப் பிரஜாபதியாக ஆனேனோ, எந்த இறைவன் ஒளிரும் விண்ணில் தான் ஒருவராகப் பெரிய மரம் போல் அசைவற்று விளங்குகிறாரோ, எந்தப் பரமனான பரமாத்மாவால் இவ்வுலகம் முழுவதும் பரிபூரணமாக நிறைந்து விளங்குகிறதோ, எவர் அசைவற்ற ஜீவராசிகளின் மத்தியில் இருந்து கொண்டு அவற்றை இயங்கும்படிச் செய்கிறாரோ, அந்த மகேசுவரன் ஒருவரே, ஒரே ஒரு விதையைப் பலவாறான ரூபங்கள் கொண்டதாகப் பரிணமிக்க வைக்கிறார்.

அனைத்து ஜீவராசிகளையும் இவ்வாறுதான் இயங்க வேண்டுமென்ற ஒரு கட்டாயத்தை உண்டாக்கி, அவற்றைத் தன் இறையாண்மையின் கீழ் ஆட்டி வைப்பவர் எவரோ, அவரேதான் காணப் பெறும் அனைத்து உருவங்களிலும் தான் ஒருவரே (ஸ்ரீருத்ரரே) உட்புகுந்து கடந்து நிற்கிறார். அவரைத் தவிர வேறு எவரும் மனிதர்கள் இதயத்தில் நன்கு உட்புகுந்து விளங்குவதில்லை. அனைத்தையும் காணும் இவரை எவரும் கண்டதில்லை. அதாவது கட்புலனுக்கு எட்டாதவர். அனைத்துலகங்கட்கும் இவரே அச்சாணி. காலத்திற்குக் கட்டுப்படாத காரணங்களையும் தன் ஆளுமைக்குக் கீழ் வைத்திருப்பவர் பெருந்திறலோனான ஸ்ரீருத்ரர் ஒருவரே. அவருக்கு இரவு—பகல் என்பதில்லை. அவருக்கு ஈடானவர் என ஒருவருமிலர். அவ்வாறிருக்க, அவரைத் தாண்டி மேலானவர் என எவர் இருக்க முடியும்? ஞான சக்தி, திறல் சக்தி, செயலாற்றும் சக்தியான பராசக்தி என்பன இவரது இயல்பே. இவரிடம் அவை இயல்பாகவே அமைந்தன.

ந யஸ்ய தி3வஸோ ராத்ரிர்ந

ஸமாநோ ந சாதி4க: ।

ஸ்வாபா4விகீ பராஶக்திர்—

நித்யா க்ஞாநக்ரியே அபி ॥

— ஶிவபுரா. வாய. ஸம். பூர்வ. 3/11

அழியும் தன்மை கொண்ட பிரகிருதியான அவ்யக்தத்தின் மீதும், அழிவற்ற அமுதமயமான அக்ஷரமான ஜீவாத்மா மீதும் இவரே ஆட்சி புரிபவர். இவ்வாறான இறைவனையே என்றும் எப்பொழுதும் தியானம் செய்வதனாலும், மனதை அவர் மீதே ஒன்றுபடுத்துவதனாலும், அவரது தத்துவங்களையே மனதிலிருத்தி பாவனை செய்து, அதிலேயே ஊன்றி இருப்பதனாலும் ஜீவாத்மா முடிவில் அவரையே அடையலாம். அப்பொழுது மாயை முழுவதுமாகத் தானாகவே இவனை விட்டு விலகும். வேதங்கள் என்ன கூறுகின்றன தெரியுமா? அவருக்கெதிரில் மின்னல் ஒளி மழுங்கும். சூரியனோ, சந்திரனோ கூட தங்கள் ஒளியைப் பரப்ப இயலாது. அவரது ஒளியினாலன்றோ இவ்வுலகங்கள் அனைத்தும் ஒளிர்கிறது!

யஸ்மிந்ந பா4ஸதே வித்3யுந்ந

ஸூர்யோ ந ச சந்த்3ரமா: ।

யஸ்ய பா4ஸா விபா4தீத3மித்—

யேஷா ஶாஶ்வதீ ஶ்ருதி: ॥

— ஶிவபுரா. வாய. ஸம். பூர்வ. 3/14

ஒருவரான மகாதேவரே, ஒரே தெய்வமான மகேசனே அறியப்பட வேண்டியவர். அவரது பதத்தைக் காட்டிலும் மேலும் உயர்ந்ததான பதம் (அடைய வேண்டிய இடம்) இல்லவே இல்லை. இவரே அனைத்திற்கும் முதலானவர். ஆனால், இவருக்கு முதலும் இல்லை, முடிவும் இல்லை. இவர் ஓர் அனாதி, இயல்பாகவே குற்றம் களைந்தவர், கட்டற்ற (தளையற்ற) சுதந்திரர், முழுமையானவர் (பரிபூரணர்), தன்னிச்சைப்படியே திருவிளையாடல்கள் புரிபவர், அனைத்து ஜீவராசிகளாகவும் விளங்குபவர். அசைவன—அசையாதன ஆகிய அனைத்தும் இவரது திருமேனியே, ஒருவரால் உண்டாக்கப்படாத தெய்வத் திருமேனியர், அனைத்துச் செல்வங்களும் நிறைந்த சீமான். சிவனாரான இவரே லக்ஷ்யம், லக்ஷணம் இரண்டுமற்றவர், தளைகளற்றவர். ஆகவே, பிறர் தளைகளைக் களைபவர், காலத்தின் எல்லையைக் கடந்தவர். ஆகவே, காலத்தை அதன் செயலில் ஊக்குவிப்பவர். காலம் இவருக்கு அடக்கம்.

அப்ராக்ரு॒தவபு: ஸ்ரீமாந்

லக்ஷ்யலக்ஷணவர்ஜித: ।

அயம் முக்தோ மோசகஶ்ச

ஹ்யகால: காலசோத3க: ॥

— ஶிவபுரா. வாய. ஸம். பூர்வ. 3/17

அனைத்திற்கும் மேலான கொடுமுடியில் வசிப்பவர். (அதாவது, பிரும்மரந்திரத்தில் குடியிருப்பவர்.) அனைத்து ஜீவராசிகட்கு இவரே ஆதாரபீடம், அனைத்தும் அறிந்தவர், ஆறுவகையான வழி(அத்வாக்)களோடு கூடிய இவ்வகில உலகத்தையும் காத்தருள்பவர். ஒன்றுக்கொன்று உயர்ந்ததான ஐம்பெரும் பூதங்களைக் காட்டிலும் இவரே மிக மிக உயர்ந்தவர். இவரைக் காட்டிலும் பெரிதென்று ஒன்றுமில்லை. எல்லையற்ற ஆனந்தமென்கிற மகரந்தத்தை அனவரதமும் அனுபவிக்கும் வண்டு இவர்தான். எங்கும் பரவியுள்ள பிரும்மாண்டங்களை எல்லாம் ஒன்றாகப் பிசைந்து, ஒரு மண் உருண்டையைப் போலச் செய்து விளையாடும் ஒரு பெருங்கலைஞர் இவர். பெருந்தன்மை, வீரம், கம்பீரம் (மிடுக்கு) மற்றும் இனிமை ஆகிய அனைத்திற்கும் ஒரே பெருங்கடல் இவர். இவருக்கு இணையானவரே இல்லை என்னும்போது, இவரினும் மிக்கார் உண்டு என்பது எவ்வாறு பொருந்தும்? உவமையொன்று கூற இயலாதவர். அனைத்து ஜீவராசிகட்கும் இவரே ஒப்பற்ற தலைவர். உலகப் படைப்பின் தொடக்கத்தில் தனது செயலாகிற கைவண்ணத்தினாலேயே இவ்வுலகை ஆக்கியளித்தார். முடிவில் இவரிடம்தான் ஒடுங்குவது இப்பிரபஞ்சம். இவரது வசமே அனைத்தும். அனைத்தையும் அதனதன் செயலில் ஊக்குவிப்பவரும் இவரே. காதலாகிக் கசிந்துருகுவதல்லால் வேறு எந்தவொரு வழியிலும் இவரது தரிசனத்தைப் பெற இயலாது.

விரதம், தானதர்மங்கள், தவம், நியமம் என்கிற ஒழுக்கம் ஆகிய இச்சாதனங்களைப் பெரியோர்கள் தொன்றுதொட்டுக் கூறி வந்தது எதற்கெனில் உள்ளம் தூய்மை பெறவும், பக்தி தோன்றவும்தான். பிரும்மதேவனான நான், ஸ்ரீமந்நாராயணன், ஸ்ரீருத்ரன், மற்றுமுள்ள தேவர்கள், அசுரர்கள் ஆகிய அனைவரும் பெருந்தவத்தின் வாயிலாகவாவது அவரது திருவருள் பெற இயலுமா? என்று ஏங்குகிறோம். அவ்வாறிருக்க அறம் பிறழ்ந்தவர்கள், அறிவிலி, தீயவன் மற்றும் வெறுக்கத்தக்க ஒழுக்கமுடையோர் ஆகியவர்கள் இவரைத் தரிசித்தல் இயலுமா? அடியார்கள் உள்ளே தியானித்தவண்ணமும் வெளியே நறுமலர்கள் கொண்டு பூஜிக்கவும் செய்கிறார்கள். இப்பொழுது அனைத்து தேவர்களும் காண்பது இவரது ஸ்தூல ரூபமே. (காட்சிக்கெளிதான ஸகுணத் திருமேனியே.) இவரது சூக்குமத் திருமேனி யோகிகள் மட்டுமே காணப் பெறுவது. இவை இரண்டிற்கும் மேலானதான, நித்திய—நிரவத்திய—ஞானானந்தமயமான, என்றென்றும் அழிவற்ற திருமேனி கொண்ட இவரையே என்றென்றும் மனதிலிருத்தி வழிபடும் அடியவர்கட்கு மட்டுமே தெரிவதாகும். பக்தி வழியான விரதத்தை ஏற்று வழிபடும் அடியவர்கட்கே அது கண்கூடு. பல சொல்லிக் காமுறுவதேன்! மறைத்தற்கும் மறைத்தலாகவுள்ள உயர்ந்த சாதனமானது பக்தி ஒன்றே. பக்தியுள்ளவன் இச்சம்சாரப் பெருங்கடலிலிருந்து விடுதலை பெறுபவன். இப்பக்தியோ சிவனது பெருங்கருணையால் தோன்றுவது. (‘அவனருளால் அவன்தாள் வணங்கி’ என்பார் மணிவாசகர்.)

சிவப்பரம்பொருளோ பக்தி வலையில் படுபவர். இதுவொன்றே அவ்விருவரது இணக்கம். முளை விதையையும், விதை முளையையுமல்லவோ சார்ந்துள்ளன. அதுபோலத்தான் பக்தி சிவப்பரம்பொருளையும், சிவப்பரம்பொருள் பக்தியையும் சார்ந்துள்ளனர். ஜீவர்கட்கு அனைத்து நலன்களும் கிட்டுவது சிவனது திருவருளாலேயே. அனைத்து சாதனங்களின் முடிவில் கிடைப்பதும் சிவனருளே. உள்ளத்தூய்மை — அதாவது உள்ளத்தெளிவிற்குச் சாதனம் தர்மம். அந்த தர்மத்தின் சொரூபமான தன்மையை விளக்குவது வேதம். வேதமோதுதலால் முதலில் புண்ணிய—பாவங்களில் ஒரு சமநிலை வருகிறது. அதனால் உள்ளம் தூய்மை பெறுகிறது. உள்ளத்தூய்மையால் தர்மம் வளர்கிறது. இதனால் ஜீவனான பசுக்களின் பாவங்கள் அழிகிறது. இவ்வாறு பாவமகன்ற ஜீவனுக்குப் பற்பல பிறவிகளில் செய்த நற்பழக்கத்தால் பரமனின் உண்மை நிலையைப் பற்றிய அறிவு தோன்றுகிறது. பின் அது பக்தியைத் தோற்றுவிக்கிறது. இந்த பக்தியின் தாரதம்மியத்திற்கேற்ப (ஏற்றத்தாழ்விற்கேற்ப) இவரிடம் பக்தி மேற்படுகிறது. பக்தியினால் உலகியல் கர்மங்கள் விடுபடுகின்றன. கர்மங்களை விடுதல் என்பது அதனால் பெறப்படும் பயன்களைத் துறப்பது என்பதேயாகுமேயன்றிச் செய்யவேண்டிய கர்மங்களையே கைவிடுதல் என்பதன்று. இதனால் பெறப்படுவது யாதெனில் செய்கின்ற கர்மங்களின் பயனைத் துறத்தலால் சிவத்தொண்டில் மங்களமான ஈடுபாடு வருகிறது.

ஆகவே, சிவப்பரம்பொருளின் இன்னருள் பெறச் சிறந்த வழி, நீங்களனைவரும் உங்கள் பெண்டிர் மக்களுடனும் நீங்கள் போற்றி வரும் அக்னியுடனும் மனத்தூய்மை, சொல் தூய்மை கொண்டு சிவப்பரம்பொருளையே தியானம் செய்யுங்கள். அவரைத் துதிப்பதிலேயே மனதைச் செலுத்துங்கள். தினப்படியான செயல்களைச் செய்யும் போதுகூட மனம் அவரிடமே லயித்திருக்க வேண்டும். ஓராயிரம் வருடம் செய்யக்கூடிய ‘தீர்க்கஸத்ரம்’ என்னும் வேள்வியைத் தொடங்கி, முறைப்படி அதனை முடித்திடுங்கள். வேள்வியின் முடிவில் மந்திரங்களின் திறனால் வாயுதேவர் அங்கு வருவார். அவரே உங்களது உயர்ந்த நலனுக்கான வழியையும் கூறுவார். அதன்பின் நீங்கள் புண்ணிய பூமியான வாராணசீ (காசி) க்ஷேத்திரத்திற்குச் செல்லுங்கள். அங்குதான் ஸ்ரீவிசுவநாதர் அடியார்கட்கு அருள் வழங்குவதற்கென்றே தன் மனையாளான பார்வதீபிராட்டியுடன் விளங்குகிறார்.

முனிவர்களே! அங்கு உங்களுக்காக வியந்து போற்றற்குரிய ஒன்று விளங்குகிறது. அங்கு சென்று அதைக் கண்டு களித்துப் பின் இங்கு திரும்பி வாருங்கள். அப்பொழுது மோட்சத்திற்கான உபாயத்தைக் கூறுவேன். அந்த ஓர் உபாயத்தினால் ஒரே ஒரு பிறவியிலேயே நீங்கள் முக்தியைக் கையோடு பெறலாம். அந்த முக்திதான் பலப்பல பிறவிகளின் பிறவித்தளைகளைக் களைவது. இப்பொழுது நான் மனமும் கருத்தும் ஒன்றாக்கி, ஒரு சக்கரத்தை (வளையத்தை)ச் செய்துள்ளேன். இதை இங்கிருந்து உருட்டுவேன். இதனது ஆரக்கால்கள் எங்கு சென்று சிதறுமோ (முறியுமோ), அவ்விடமே நீங்கள் தவம் செய்யச் சிறந்த புண்ணிய பூமியாகும்.”

இவ்வாறு கூறிய பிரும்மதேவர் பகலவனையொத்த ஒளியுடைய அந்த மனத்தால் ஆக்கிய சக்கரத்தைச் சிவப்பரம்பொருளைத் தியானித்தவண்ணம் உருட்டினார். அங்கு வந்திருந்த அந்தணர்கள் பிரமனை வணங்கிச் சக்கரத்தைப் பின்தொடர்ந்தனர். அச்சக்கரமோ மலைகளும் இனிய ஊற்றுக்களும் நிறைந்ததொரு வனத்தில் சென்று முறிந்தது. அதுவே ‘நைமிசாரண்யம்’ எனப் பெயர் பெற்றது. யட்சர்கள், கின்னரர்கள், கந்தர்வர்கள் ஆகியோர் இங்கு வந்து வசிக்கலாயினர். முன்பொரு காலத்தில் உலகைப் படைக்கத் திருவுள்ளம் கொண்ட பிரும்மாவும், ‘கார்ஹபத்யம்’ என்னும் அக்னியை உபாசிக்கும் பிரஜாபதியும் இங்குதான் வேள்வி செய்யத் தொடங்கினர். இங்குதான் சப்த சாஸ்திரமான வியாகரணம் (இலக்கணம்), அர்த்தசாஸ்திரம் மற்றும் நியாய சாஸ்திரம் ஆகியவற்றை அறிந்த அறிஞர்களும் மகரிஷிகளும், ஞானயோகம், கர்மயோகம், சக்தியோகமான செயலூக்கம் ஆகியன வாயிலாக சாஸ்திரங்களில் கூறியுள்ள நியதியை (ஒழுங்குமுறையை) அனுஷ்டித்தார்கள். இங்குதான் வேதமறிந்த அறிஞர்கள் வேதங்களைப் புறக்கணிக்கும் நாத்திகர்களைத் தங்களது வாதத்திறமையால் தோல்வியுறச் செய்தனர். அது முதற்கொண்டு அங்கு வசிக்கும் மகரிஷிகட்கு அவ்விடம் தவம் செய்ய ஏற்றதாயிற்று. படிகம் போன்ற மலைகளினின்றும் பெருகி வரும் அமுதம் போன்ற இனிய நீரருவிகளினால் அவ்வாரண்யமே மிகவும் அழகுற மிளிர்ந்தது. நல்ல இனிய பழ மரங்கள் காய்த்துக் குலுங்கின. பிற உயிர்களைக் கொடுமை செய்யும் எந்த ஓர் உயிரினமும் அங்கில்லை.

 

அத்தியாயம் : நான்கும் ஐந்தும்

நைமிசாரண்யத்தில் முனிவர்கள் நிகழ்த்திய ‘தீர்க்கசத்ரம்’ என்கிற வேள்வியில் ‘பசு, பாசம், பசுபதி’ என்கிற முப்பெரும் தத்துவங்களை வாயு பகவான் விளக்குதல்

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— உயர்ந்த கொள்கைகளைக் கடைப்பிடித்தொழுகும் பெருந்தவசிகளான முனிவர்கள் சிவப்பரம்பொருளைக் குறித்து ஒரு பெரும் வேள்வியைச் செய்யலானார்கள். அப்பொழுது உலகைப் படைக்கத் திருவுள்ளம் கொண்ட பிரும்மதேவருக்கு நிகழ்ந்தது போன்ற ஒரு வியப்பு, அம்முனிவர்கட்கும் தோன்றியது. பெருந்தக்ஷிணைகள் தந்து முடிந்த அந்த வேள்வியில் பிரும்மதேவரது கட்டளையை ஏற்று வாயு பகவான் அங்கு தோன்றினார். இதைக் கண்ட முனிவர்கள் பெருமகிழ்ச்சி கொண்டனர். அவரை வரவேற்றுப் பொன்னாலாகிய ஆசனமளித்து வணங்கி முறைப்படி பூசித்தனர். பின் நலன் விசாரித்தனர்.

வாயுதேவர் கேட்கிறார்—— அந்தணர்களே! இப்பெரும் வேள்வியைத் தொடங்கிய நீங்களனைவரும் அது முடியும் வரை நலனுடன்தானே இருந்தீர்கள்? அமரர்களது பகைவர்களாகிய அசுரர்கள் தீங்கேதும் செய்யவில்லையே? ஏதாவது பிராயச்சித்தம் செய்யவேண்டி வந்ததா? வேள்வியில் எந்தவொரு குறைவும் நேரவில்லையே? துதிகள் மற்றும் சஸ்திரங்களால் தேவர்களையும், பித்ரு கர்மங்களால் பித்ரு தேவதைகளையும் நன்கு பூசித்து, வேள்விகளுக்கான விதிமுறைகளை நன்கு கடைப்பிடித்தீர்களல்லவா? வேள்வி நன்கு முடிந்ததில்லையா? இனி என்ன செய்ய விரும்புகிறீர்கள்?

முனிவர்கள் பதில் கூறுகிறார்கள்—— “இறைவா! எங்களது நலன்களையே விரும்பும் தாங்கள் எப்பொழுது இங்கு வந்து தரிசனம் அளித்தீர்களோ, அப்பொழுதே எங்களது அனைத்து நலன்களும் மங்களமாயின. எங்களது தவமும் பெருமை பெற்றது. இனி முதலில் நடந்த நிகழ்ச்சியைக் கேளுங்கள். எங்களது மனம் அஞ்ஞானமாகிற இருட்டினால் கவ்வப்பட்ட போது, நாங்கள் மெய்யறிவு பெற முதலில் பிரஜாபதியான பிரும்மதேவரை உபாசித்தோம். அப்பொழுது அவர், ‘அந்தணர்களே! ஸ்ரீருத்ரதேவரே அனைத்திலும் உயர்ந்தவர். அவரே அனைத்திற்கும் மூலகாரணம். வெறும் தர்க்கவாதம் கொண்டு அவரை அறிய முடியாது. பக்தி கொண்ட அடியவர்கள்தான் அவரது உண்மை சொரூபத்தைக் கண்டறிகிறார்கள். அந்த பக்தியும் அவரது திருவருளால்தான் பெறலாகிறது. (‘அவனருளாலே அவன்தாள் வணங்கி’ என்பது திருவாக்கு.) அத்திருவருளால் பரமானந்தம் என்கிற பெருமகிழ்ச்சியும் பெறலாகிறது. ஆகவே, அவரது திருவருளைப் பெற நீங்கள் நைமிசாரண்யத்தில் ஒரு பெருவேள்வியைத் தொடங்குங்கள். வெகுநாட்கள் செய்ய வேண்டிய அந்த வேள்வியின் வாயிலாக சிவப்பரம்பொருளை வழிபடுங்கள். வேள்வியின் முடிவில் ஸ்ரீருத்ரதேவரது திருவருளால் வாயுதேவர் அங்கு வருவார். அவரது திருவாய்மொழி வாயிலாக உங்களுக்கு மெய்யறிவு கிடைக்கும்; மங்களங்களும் உண்டாகும்’ என்று (பிரும்மதேவர்) கூறினார்.

வாயுதேவரே! இவ்வாறு கட்டளையிட்ட பிரும்மதேவர் எங்களை இங்கு அனுப்பினார். நாங்களும் தங்கள் வருகையை எதிர்நோக்கி தேவ வருடத்தில் ஆயிரம் வருடங்களாக இந்தப் பெருவேள்வியைச் செய்யலானோம். ஆகவே, இப்பொழுது தங்களது வருகையை விடுத்து, வேறு எந்தவொரு வேண்டுதலும் எங்களுக்கு இல்லை.” வெகுகாலமாகப் பெருவேள்வியில் ஈடுபட்டிருந்த அந்த மகரிஷிகள் கூறிய முந்தைய நிகழ்ச்சியைக் கேட்டு மனம் மகிழ்ந்த வாயு பகவான் முனிவர்கள் சூழ அங்கேயே அமர்ந்தருளினார். பின் முனிவர்கள் கேட்க, அவர்களது பக்தி மேலும் வளர்ந்தோங்குவதற்காகச் சிவபிரானது படைத்தல் (தோற்றம்) முதலிய பெருஞ்செல்வ நலன்களைப் பற்றிச் சுருக்கமாகக் கூறலானார்.

நைமிசாரண்ய முனிவர்கள் கேட்கிறார்கள்—— இறைவா! தாங்கள் பரமசிவனாரைப் பற்றிய சிறந்த மெய்யறிவை எங்ஙனம் பெற்றீர்கள்? பிரும்மதேவரது சீடராக எவ்வாறு ஆனீர்கள்?

வாயுதேவர் கூறுகிறார்—— மகரிஷிகளே! பத்தொன்பதாவது கல்பத்தின் பெயர் ‘சுவேதலோஹித கல்பம்’. அக்கல்பத்தில்தான் நான்முகனார் படைத்தல் தொழில் புரியவெண்ணி தவம் செய்யலானார். அவரது தவத்தைக் கண்டு மகிழ்ந்த அவரது தந்தையான சிவபிரான் அவரெதிரில் தோன்றினார். எப்படித் தெரியுமா? நல்ல இளமையுடன், அழகினுக்கழகாக, ‘சுவேதன்’ என்கிற பெயருடைய முனிவராக, நல்ல மங்களமான வார்த்தைகளைக் கூறியவராக எதிரில் காட்சியளித்தார். வேதங்கட்குத் தலைவரும், அனைத்தையும் காத்து ரட்சிப்பவருமான தன் தந்தை சிவபிரானைக் கண்ட பிரும்மதேவர், தன் மனைவியான காயத்ரீதேவியோடு அவரை வணங்கவே பெருமையான மெய்யறிவைப் பெற்றார். இவ்வாறான மெய்யறிவைப் பெற்ற நான்முகன் அனைத்து சராசரங்களையும் படைக்கத் தொடங்கினார். சிவப்பரம்பொருளிடமிருந்து அமுதமென விளங்கும் மெய்யறிவைப் பெற்ற பிரும்மதேவரிடமிருந்து நானும் தவம் புரிந்தே அந்தச் சிவஞானத்தைப் பெற்றேன்.

முனிவர்கள் கேட்கிறார்கள்—— தாங்கள் சத்தியத்தைக் காட்டிலும் பெரும் சத்தியமான, மங்களகரமான அப்படி எந்தவொரு மெய்யறிவைப் பெற்றீர்கள்? அந்த மெய்யறிவிலேயே பெரும் ஈடுபாடு கொண்டு எப்படி ஒருவன் பரமானந்தமான பேரின்ப நிலையைப் பெறுகிறான்?

வாயு பகவான் கூறுகிறார்—— மகரிஷிகளே! பேரின்ப நிலைபெற விரும்புபவன் நான் முன்பு பசு, பாசம், பதி — இம்மூன்றைப் பற்றிய எந்தவொரு மெய்யறிவைப் பெற்றேனோ, அந்த மெய்யறிவிலேயே பெரும் ஈடுபாடும் உறுதியும் கொள்ள வேண்டும். அஞ்ஞானத்தினால் தோன்றும் துன்பம் ஞானத்தினால்தான் விலகும். ஒரு பொருளைப் பற்றிய ஆராய்ச்சியான அறிவே ஞானமாகும். அந்த வஸ்து மூன்றுவிதம். அவை ஜடமான பிரகிருதி, சேதனமான ஜீவன், இவை இரண்டையும் இட்டுச் செல்பவரான பதி (தலைவர்) பரமசிவன். இம்மூன்றையும் முறையே பசு, பாசம், பதி என்பர். உண்மையறிந்த சான்றோர்கள் இம்மூன்று தத்துவங்களையும் க்ஷரம், அக்ஷரம் மற்றும் இவ்விரண்டையும் கடந்ததான மற்றொன்று என்கின்றனர். அக்ஷரம் என்பதே ‘பசு’. க்ஷரம் என்பது ‘பாசம்’. இந்த க்ஷரம், அக்ஷரம் என்ற இரண்டிற்கும் மேலான பரம தத்துவமே ‘பதி’ அல்லது பசுபதி ஆகும். பிரகிருதியே க்ஷரம், ஜீவனான புருஷனே அக்ஷரம் எனப்படுகிறான். இவையிரண்டையும் வழி நடத்திச் செல்பவரே (தூண்டிச் செயல்புரிய வைப்பவரே) க்ஷரம், அக்ஷரம் ஆகிய இரண்டினின்றும் வேறுபட்டவரே ‘பதி’ என அழைக்கப்படும் பரமேசுவரன்.

மாயையே பிரகிருதி. புருஷனான ஜீவன் மாயையினால் சூழப்பட்டுள்ளான். மும்மலங்கள் மற்றும் கர்மங்கள் ஆகியவற்றால்தான் பிரகிருதியான (மாயையான) பாசத்திற்கு, புருஷனான (பசுவான) ஜீவனுடன் தொடர்பு ஏற்படுகிறது. சிவனான பரமனே இவையிரண்டையும் இட்டுச் செல்லும் ஈசுவரன் (பதி). பிரகிருதியே (மாயையே) பரமேசுவரனின் சக்தி தத்துவம். சித் சொரூபனான ஜீவன் (பசு) மாயையினால் மூடப்பட்டுள்ளான். சேதனனான ஜீவனைச் சுற்றியுள்ள அஞ்ஞானமாகிற பாசமே மலம் எனப்படும். அந்த மலம் அழிந்து ஜீவன் சுத்தமானதும் (தூய்மை பெற்றதும்) ஜீவன் தானே சிவனாகிறான். அந்தத் தூய்மை நிலையே சிவமாகிய நிலை.

முனிவர்கள் கேட்கிறார்கள்—— சைதன்யத்தோடு கூடின சேதனனை எக்காரணத்தினால் மாயை சூழ்கிறது? புருஷனான ஜீவன் ஏன் சூழலில் சிக்குகிறான்? எந்த ஓர் உபாயத்தால், அவன் மாயை சூழலிலிருந்து விடுபடுகிறான்?

வாயுதேவர் (பதில்) உரைக்கிறார்—— எங்கும் நீக்கமற பரவி நிற்கும் தத்துவமான சேதனனுக்கும் ஒரு சிறிதளவாவது மறைப்பான சூழல் கட்டாயம் ஏற்படுகிறது. ஏனெனில், கலை முதலியன அனைத்துமே எங்கும் பரவியதுதானே! இன்பம் பெறுவதற்காகச் செய்யப்படும் செயல்களே, அந்த மறைப்பிற்குக் காரணமாகிறது. மும்மல நாசம் ஏற்படுமாகில், அந்த ஆவரணமான மறைப்பு தானே விலகும். கலை, வித்யை, ராகம் (விருப்பு), காலம் மற்றும் நியதி (ஒழுங்கு முறை) — இவ்வைந்துமே கலை முதலிய தத்துவமாகக் கூறப்படுகின்றன. செய்த கர்மங்களின் பயனை நுகர்பவனே புருஷன் எனப்படும் ஜீவனாகும். கர்மமோ (செயலோ) இரண்டு வகை — புண்ணிய கர்மம், பாவ கர்மம் என. புண்ணிய கர்மங்களின் பயன் சுகம் (இன்பம்); பாவ கர்மங்களின் பயன் துன்பம். செயல் என்பது அனாதி (தொன்றுதொட்டு வருவது). செயற்பாட்டின் பயனை நுகர நுகர, அதனால் வரும் பயனும் குறைந்து முடிவில் அழிந்துபடுகிறது. கர்மம் என்பது ஜடம் (அறிவற்றது). ஆன்மாவோ சைதன்யமானது. உண்மையில் இவ்விரண்டிற்கும் இடையில் எந்தவொரு தொடர்புமில்லை. ஆனாலும் ஜீவனானவன் அஞ்ஞானமான அறிவின்மைக்கு ஆட்பட்டு, தானே அதற்குக் காரணமென நினைக்கிறான்; தன்மேல் ஏறிட்டுக் கொள்கிறான். பயனை நுகர்வதான போகம், செய்த கர்மவினையினை அழிப்பது. பிரகிருதியையே போக்யம் (நுகரும் பொருள்) என்கிறோம். இந்த போகத்தை நுகர்வதற்கான சாதனமே இவ்வுடல். இதன் கதவு, வெளிப்புலன்களான கர்ம இந்திரியங்களும் அந்தக்கரணமான மனமுமே!

ஈடிணையற்ற பக்தியினாலே பெறப் பெற்ற இறைவனின் இன்னருளினாலேயே மலநாசமாகிறது. மலநாசமானால் புருஷனான ஜீவன் நிர்மலனாகிறான் (சிவத்திற்கு இணையாகிறான்). வித்யை என்பது ஜீவனது ஞானசக்தியை வெளிப்படுத்துகிறது. கலை, ஜீவனது கிரியா சக்தியைக் குறிக்கிறது. ராகம் எனப்படும் ஆசை போக்யமான (நுகர்வதற்கான) பொருளைப் பெறுவதற்கான செயலில் ஒருவனைத் தூண்டுகிறது. காலம் அந்தச் செயலில் இருந்து அவனைத் தனிமைப்படுத்தாது ஒழுகுகிறது. ஆனால், நியதி என்கிற ஒழுக்கமான ஒழுங்குமுறை அவனைத் தவறு செய்யாதவாறு கட்டுப்படுத்துகிறது. இச்செயற்பாடுகளுக்கெல்லாம் காரணமானது அவ்யக்தமானது (புரியாதது). இக்காரணம் முக்குணமயமானது. இதிலிருந்துதான் ஜடமான (அறிவற்றதான) இவ்வுலகம் தோன்றுகிறது. பின் அதிலேயே ஒடுங்கவும் ஒடுங்குகிறது.

உண்மை தத்துவத்தை ஆராய்ந்த சான்றோர்கள், இந்தப் புரியாததான அவ்யக்தத்தையே பிரதானம் என்றும், பிரகிருதி என்றும் அழைக்கின்றனர். இந்தப் பிரகிருதியிலிருந்துதான் சத்துவம், ராஜஸம், தாமஸம் என்கிற முக்குணங்களும் தோன்றுகின்றன. எள்ளினுள் எண்ணெய் போன்று இம்முக்குணங்களும் பிரகிருதியில் நுண்ணியதாக விளங்குகின்றன. இன்பத்தையும் அதன் காரணத்தையும் சுருக்கமாக ‘சாத்விகம்’ என்கின்றனர். துன்பமும் அதன் காரணமும் ரஜோ குணத்தின் செயற்பாடுகள். அறிவின்மையான ஜடத்தன்மையும், மோகம் என்னும் மயக்கமும் தமோ குணத்தின் காரியங்கள். சாத்துவிகமான செயல் ஒருவனை மேனோக்கி அழைத்துச் செல்கிறது. தாமஸச் செயல்கள் கீழ்நிலைக்கு (படுகுழிக்கு) அழைத்துச் செல்கிறது. மேனிலையோ, கீழ்நிலையோவன்றி நடுநிலையில் இருத்துவது ராஜஸச் செயல்கள்.

ஐந்து தன்மாத்திரைகள், ஐந்து பூதங்கள், ஐந்து ஞானேந்திரியங்கள், ஐந்து கர்மேந்திரியங்கள் மற்றும் பிரதானம் (சித்தம்), மஹத் (புத்தி), அகங்காரம், மனம் என்கிற நான்கு அந்தக்கரணங்கள் ஆகியன அனைத்தும் சேர்ந்து இருபத்து நான்கு தத்துவங்களாகின்றன. மேற்கூறியன அனைத்தும் (விகாரம்) மாறுபாடு கொள்ளும் அவ்யக்தம் எனப்படும் பிரகிருதியின் விளக்கமே. காரணம் என்கிற அவஸ்தையில் (நிலையில்) உள்ள போதுதான், இதை அவ்யக்தம் (பிரகிருதி) என்கின்றனர். உடல் முதலிய உருவங்களில் எப்பொழுது காரியாவஸ்தைக்கு (செயற்பாட்டு நிலைக்கு)த் தள்ளப்படுகிறதோ, அப்பொழுது ‘வியக்தம்’ (நன்கு விளக்கமாகக் கண்களுக்குப் புலப்படும் நிலை) என்று பெயர் பெறுகிறது.

எவ்வாறெனில் காரணமான நிலையில் ‘மண்’ என்றழைக்கப்படுவதே (சட்டி முதலியன) காரியமான நிலையில் சட்டி, பானை எனப் பெயர் பெறுகிறதல்லவா! சட்டி, பானை முதலியன காரிய நிலையில். காரண நிலையில் அவை மண்தானே. ஆகவே, இரண்டிற்கும் அதிக வேறுபாடில்லை. அதுபோலத்தான் உடல் முதலிய தோற்றமளிக்கும் பொருள்களுக்கும் அவ்யக்தமான பிரகிருதிக்கும் அதிக வேறுபாடில்லை. ஆகவே, அவ்யக்தம் ஒன்றேதான் காரணம், கரணமான செயல், இவற்றிற்கு ஆதாரமான உடல் மற்றும் நுகர்ப்பொருட்கள் ஆகியன அனைத்தும். இது தவிர மற்றொன்றில்லை.

முனிவர்கள் கேட்கிறார்கள்—— இறைவா! புத்தி, புலன்கள் மற்றும் உடல் — இம்மூன்றையும் தள்ளி, ஏதோ ஆன்மா என்று ஒன்றைக் கூறுகிறார்களே. அதனுடைய உண்மையான நிலை எங்குள்ளது?

வாயு பகவான் கூறுகிறார்—— மகரிஷிகளே! சேதனன் என்பவன் எங்கும் நிறைந்தவன். புத்தி, புலன்கள் மற்றும் உடல் — இம்மூன்றிலிருந்தும் தனிப்பட்டவன். ஆன்மா என்று ஏதோ ஒன்று உண்டு. இது சர்வ நிச்சயம். ஆனால், அதன் இருப்பைப் பற்றிய காரணம் தேட முயல்வதுதான் மிகவும் கடினம். சான்றோர்கள் புத்தி, புலன்கள் மற்றும் இவ்வுடல் — இவற்றை ஆன்மா என்று ஒத்துக் கொள்வதில்லை. ஏனெனில், ஸ்ம்ருதி என்கிற புத்தியின் அறிவு நிச்சயமற்றது. ஆகவே, அது இவ்வுடலின் முழுத்தன்மையையும் ஒரே சமயத்தில் ஒன்றாகவே அனுபவிக்க இயலாதது. எனவேதான் வேதமும் வேதாந்தங்கள் என்றழைக்கப்படும் உபநிடதங்களும் இந்த ஆன்மாவை, முன் நடந்த நிகழ்ச்சிகளைத் திரும்பவும் நினைப்பவனாகவும், நம்மால் கண்களில் கண்டு, காதுகளால் கேட்டு அறியக்கூடிய அனைத்துப் பொருட்களிலும் நீக்கமற நிறைந்துள்ளதாகவும் உள்ள அந்தர்யாமி என்றழைக்கின்றனர்.

இவ்வான்மா ஆணோ, பெண்ணோ, அலியோ அல்ல. மேலுமில்லை, கீழுமில்லை, பக்கவாட்டிலும் இல்லை, மற்றும் ஏதோ ஓர் இடத்தில்தான் உள்ளதென்றும் இல்லை. நடமாடும் இந்த உடலில் சலனமற்றதாக, உருவமற்றதாக, அழிவற்றதாக நிற்கிறது. சான்றோர்களான ஞானிகள் பெரு ஆராய்ச்சியில் மூழ்கித் திளைத்து இவ்வான்ம தத்துவத்தை உள்ளபடி காண்கிறார்கள்.

ந ச ஸ்த்ரீ ந புமாநேஷ

நைவ சாபி நபும்ஸக: ।

நைவோர்த்4வம் நாபி திர்யக்

ச நாத4ஸ்தாந்ந குதஶ்சந ॥

அஶரீரம் ஶரீரேஷு சலேஷு

ஸ்தா2ணுமவ்யயம் ।

ஸதா3 பஶ்யதி தம் தீ4ரோ

நர: ப்ரத்யவமர்ஶநாத் ॥

— ஶிவபுரா. வாய. ஸம். பூர்வ. 5/48—49

மனிதரின் உடல் என்பது தூய்மையற்றது (அசுத்தமானது), பிறருக்கு அடிமைப்பட்டது, துன்பமே நிறைந்தது, நிலையற்றது. இவ்வாறான குணங்களுடைய தாழ்ந்ததொரு பொருள் எங்குமே இல்லை. எண்ணற்ற துன்பங்கட்கு மூலகாரணமே இவ்வுடல்தான். இவ்வுடல் பெற்றவன்தான் தனது செயல்களுக்கேற்ப சுகமாகவோ, துக்கமுடையவனாகவோ, மூடனாகவோ ஆகிறான்.

யச்ச2ரீரமித3ம் ப்ரோக்தம்

புருஷஸ்ய தத: பரம் ।

அஶுத்34மவஶம் து3:க2ம—

த்4ருவம் ந ச வித்3யதே ॥

விபதா3ம் பீ3ஜபூ4தேந

புருஷஸ்தேந ஸம்யுத: ।

ஸுகீ2 து3:கீ2 ச மூட4ஶ்ச

4வதி ஸ்வேந கர்மணா ॥

— ஶிவபுரா. வாய. ஸம். பூர்வ. 5/51—52

நிலத்தில் விதை விதைத்து நீரூற்ற அங்கு முளை தோன்றுகிறது. அதேபோலத்தான் அறியாமையினால் நனைக்கப்பட்ட செயல், புதிதாக உடலை (பிறவியை)த் தோற்றுவிக்கிறது. அனைத்துத் துன்பங்கட்கும் ஒரே இருப்பிடமாகக் கருதப்படுவது இவ்வுடல்தான். இதற்கு மரணம் என்பது தவிர்க்கவொண்ணாதது. இறந்த காலங்களில் எத்தனை எத்தனை உடல்கள் தோன்றி மறைந்தனவோ? இனி வரும் காலத்தில்தான் எத்துணை ஆயிரமாயிரம் உடல்கள் தோன்றப் போகின்றனவோ? எப்பொழுது இவையனைத்தும் தோன்றித் தோன்றி மறையப் போகிறதோ, அப்பொழுதுதான் மனிதன் இதை விடப் போகிறான். எந்தவொரு ஜீவனும் எந்தவோர் உடலிலும் வெகுகாலம் தங்கி நிற்கும் பேறு பெறவில்லை. நெடுந்தூரம் பயணிக்கும் போது வழியிலே நாம் சந்திக்கும் மற்றொரு வழிப்போக்கனைப் போலத்தான் இன்று நாம் காணும் நம் மனைவி, மக்கள், சுற்றம் ஆகியன அனைவருமே. இருவருக்குமான சேர்க்கை எத்துணை காலம்? பயணிக்கும் காலம் வரைதானே. பெருத்த நீர் நிலையில் ஒரு பக்கத்திலிருந்து ஒரு கட்டை மிதந்து வருகிறது. மற்றொரு பக்கத்திலிருந்து மற்றொரு கட்டை மிதந்து வருகிறது. அவையிரண்டும் சிறிதுபோழ்து ஒன்றாக இணைந்து நிற்கின்றன. வேகமாகக் காற்றடித்தவுடன் இரண்டும் பிரிந்து தனித்தனியே போய் விடுகின்றன. அதுபோலதான் அனைத்துப் பிராணிகளின் சேர்க்கையும் பிரிவும்.

நைவாஸ்ய ப4விதா கஶ்சிந்—

நாஸௌ ப4வதி கஸ்யசித் ।

பதி2 ஸங்க3ம ஏவாயம்

தா3ரை: புத்ரைஶ்ச ப3ந்து4பி4: ॥

யதா2 காஷ்ட2ம் ச காஷ்ட2ம் ச

ஸமேயாதாம் மஹோத3தெ4ள ।

ஸமேத்ய ச வ்யபேயாதாம்

தத்3வத்3 பூ4தஸமாக3ம: ॥

— ஶிவபுரா. வாய. ஸம். பூர்வ. 5/58—59

(குறிப்பு:— இதே கருத்துடைய சுலோகங்களை ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயணம், அயோத்தியா காண்டம், ஸர்கம் 105, சுலோ. 26,27ல் காணலாம்——

2தா காஷ்ட2ம் ச காஷ்ட2ம்

ச ஸமேயாதாம் மஹார்ணவே ।

ஸமேத்ய ச வ்யபேயாதாம்

காலமாஸாத்3ய கஞ்சந ॥

ஏவம் பா4ர்யாஶ்ச புத்ராஶ்ச

க்ஞாதயஶ்ச த4நாநி ச ।

ஸமேத்ய வ்யவதா4வந்தி

த்4ருவோ ஹ்யேஷாம் விநாப4வ: ॥

பெருங்கடலில் (தனித்தனியே மிதந்து கொண்டிருக்கும்) இரண்டு மரக்கட்டைகள் ஒரு சமயத்தில் ஒன்று சேரும்; கொஞ்ச நேரத்தில் கூடியிருந்த அவை பிரிந்து சென்றுவிடும். அதுபோலவே, மனைவி—புதல்வர்—உறவினர்—செல்வங்கள் எல்லாம் ஒன்று சேர்ந்திருந்து பிரிந்துவிடுகின்றன. இந்தப் பிரிவு நிச்சயம் நடைபெறவே செய்கிறது.)

ஆன்மா, இந்த உடலைப் பார்த்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறது. ஆனால், இந்த உடலோ ஆன்மாவைக் காண்பதில்லையே. இறைவனான பரமனோ இவ்வுடலையும் காண்கிறார், ஆன்மாவான ஜீவனையும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார். ஆனால் இவ்வுடலோ, ஆன்மாவோ — இரண்டும் அந்தப் பரமனைப் பார்ப்பதில்லையே! (இதுவே ஒரு வியப்பிற்குரிய செயல்தானே!)

பிரும்மதேவர் தொடங்கி புல்பூண்டுகள் வரை உள்ள அனைத்து ஜீவன்களும் ‘பசு’ என்றுதான் அழைக்கப்படுகின்றன. பசுப்பிராயங்களான இந்த ஜீவாத்மாக்களுக்கென்றேதான் இந்த உதாரணமும் இத்தத்துவ சாஸ்திரங்களும் கூறப்படுகின்றன. ஜீவன் உலகியலான பெருங்கயிற்றினால் கட்டப்பட்டு இன்ப—துன்பங்களை அனுபவிக்கிறான். ஆகவேதான் ஜீவன்களை ‘பசு’ என்கிறார்கள். இந்த ஜீவன்களை வைத்துக் கொண்டுதான் இறைவன் திருவிளையாடல்கள் புரிகிறான் என்பது ஞானிகளான சான்றோர்களது கருத்து.

ஸ பஶ்யதி ஶரீரம் தத்—

ஶரீரம் தம் ந பஶ்யதி ।

தௌ பஶ்யதி பர: கஶ்சித்

தாவுபெ4ள தம் ந பஶ்யத: ॥

— ஶிவபுரா. வாய. ஸம். பூர்வ. 5/60

(ஒப்புநோக்குக:—

இந்த அத்தியாயத்தின் கருத்தை உள்ளடக்கிய திருமந்திரப் பாடல் இதோ——

பசுப்பல கோடி பிரமன் முதலாய்ப்

பசுக்களைக் கட்டிய பாசம்மூன்று உண்டு

பசுத்தன்மை நீக்கி அப்பாசம் அறுத்தால்

பசுக்கள் தலைவனைப் பற்றி விடாவே.

— திருமந்திரம் 8/16/2)

 

அத்தியாயம் : ஆறு

மகேசனான சிவப்பரம்பொருளின் பெருமையை உறுதி செய்தல் (சிவதத்துவத்தின் உண்மை)

முனிவர்கள் கேள்வி—— இறைவா! பசு என்று கூறப்படுவது எது? பாசம் என்பது என்ன? இவையிரண்டையும் ஒதுக்கி மேலோங்கி நிற்கும் இவற்றின் பதி (தலைவர்) எவர்?

வாயுதேவர் கூறுகிறார்—— மகரிஷிகளே! இந்த உலகைப் படைத்தவர் என்று ஒருவர் உண்டு. எண்ணிலா நற்குணங்களின் கொள்கலன் எனப்படுகிறார் அவர். அவர்தான் பசுவான ஜீவான்மாக்களைப் பாசம் எனப்படுகிற உலகியல் தளைகளிலிருந்து முழுவதுமாக விடுவிப்பவர். அவரின்றி இவ்வுலகின் படைப்பு என்பது எவ்வாறு நடக்கும்? ஏனெனில், பசு என்கிற ஜீவாத்மா அஞ்ஞானியாவான். பாசம் எனப்படுவதோ சைதன்யமான உயிரற்ற ஜடம். பிரதானம், பரமாணு முதலிய எத்தனை எத்தனை ஜடதத்துவங்கள் உண்டோ, அவையனைத்தையும் படைத்தவரே பதியாவார் — இது தானாகவே நம் மனதில் (எண்ணத்தில்) தெரியத்தானே வருகிறது. ஏதோ அறிவுள்ள அல்லது சைதன்யமான காரணமொன்றின்றி இந்த ஜடதத்துவங்களுக்கான தோற்றம் எவ்வாறு நிகழும்?

பதி, பசு, பாசம் என்கிற இம்மூன்றின் தனித்தனி உண்மையினை உள்ளபடி அறிந்து கொண்டுதான் பிரும்மத்தை அறியும் ஞானிகள் பிறவித்தளையிலிருந்து விடுபடுகிறார்கள். க்ஷரமும் அக்ஷரமும் ஒன்றையொன்று சார்ந்துதான் உள்ளன. இவ்வுலகமோ பொய்யாகவோ, மெய்யாகவோ, அதாவது புலப்படுமாறும் புலப்படாதவாறும் இருக்கிறது. இதைக் காத்தருளுபவர்தான் பதியான தலைவர் — அவர்தான் ஸ்ரீமகேசுவரர். உலகியலிலிருந்து இந்த ஜீவாத்மனை விடுவிப்பவரும் அவர்தான். நாம் அறிய வேண்டியன மூன்று. அனுபவிப்பவனான ஜீவன் — போக்தா; அனுபவிக்கப்படும் பொருள் — போக்யம்; இவ்விரண்டையும் இயக்குபவர் — பிரேரகர், அதாவது பரம்பொருள்.

அறிவாளிகளான சான்றோர்கள் அறிய வேண்டியன இவை மூன்றைத் தவிர வேறெதுவுமே இல்லை. படைப்பின் தொடக்கத்தில் ஸ்ரீருத்ரனைத் தவிர வேறொருவரும் இல்லை. அவர் மட்டும்தான் இருந்தார். இவர்தான் இவ்வுலகைப் படைத்துக் காத்தருளிப் பின் கரந்து நிற்கிறார். அனைத்துப் புறங்களிலும் இவருக்குக் கண்கள் உண்டு. முகமும் அப்படியே. கைகளும் கால்களும் கூட அனைத்து திக்குகளிலும் உள்ளன. இவர்தான் தேவர்களைப் படைக்கும்போது முதலில் பிரும்மதேவரைப் படைத்தார். ஸ்ரீருத்ரன்தான் அனைத்திலும் மிக உயர்ந்த ரிஷி என்கிறது வேதம். அழிவற்ற அமுதமயமான இப்பெரிய தேவதேவரான பரசிவத்தை நான் நன்கறிவேன். பகலவனான சூரியன் போல ஒளிர்பவரும், அஞ்ஞானமான இருட்டைக் கடந்து எங்கும் பிரகாசிப்பவரும் இவரே.

விஶ்வஸ்மாத3தி4கோ ருத்3ரோ

மஹர்ஷிரிதி ஹி ஶ்ருதி: ॥

வேதா3ஹமேதம் புருஷம்

மஹாந்தமம்ரு॒தம் த்4ருவம் ।

ஆதி3த்யவர்ணம் தமஸ: பரஸ்தாத்—

ஸம்ஸ்தி2தம் ப்ரபு4ம் ॥

ஶிவபுரா. வாய. ஸம். பூர்வ. 6/17—18

பரம்பொருளான இவரைக் காட்டிலும் மற்ற எந்தவொன்றும் உயர்ந்ததல்ல. இவரைக் காட்டிலும் இன்னும் நுண்ணியதென்ற ஒரு பொருளோ, பெரியதினும் பெரியது என்ற ஒன்றோ இல்லை. இவ்வுலகமனைத்தும் இவராலேயே நிரம்பியுள்ளது. இவரது அனைத்துப் புறங்களிலும் இவரது கைகள், கால்கள், கண்கள், தலைகள், முகங்கள், காதுகள் பரவியுள்ளன. உலகில் அனைத்திலும் இவரே நிரம்பியுள்ளவர். அறிவுப்புலன்கள், செயற்புலன்கள் ஆகிய இரண்டும் துய்க்கும் அனைத்து விஷயங்களையும் (நுகர்ப் பொருட்கள் அனைத்தையும்) அறிந்தவர் இவரே. ஆனால், உண்மையில் இவர் எந்தவொரு புலன்களிலும் ஒட்டாதவர். அனைத்திற்கும் இவரே தலைவர், நியமிப்பவர், அடைக்கலம் அளிப்பவர், இது மட்டுமல்ல உயர்ந்த நண்பர், கண்களின்றியே காண்பவர், காதுகளின்றியே அனைத்தையும் கேட்டறிபவர், அனைத்தையும் அனைவரையும் அறிந்தவர். ஆனால், இவரை முழுமையாக அறிந்தவர் என்பார் யாருமில்லை. இவரைத்தான் பரம புருஷர் (பரமாத்மா) என்கின்றனர். அணுவிற்கும் அணுவானவர், பெரியதினும் பெரியவர், அழிவற்ற பரம்பொருளான பரமாத்மா (மகேசன்) — இந்த ஜீவாத்மாவின் இதயகுகையில்தான் நித்தியவாசம் செய்கிறார்.

ஸர்வத:பாணிபாதோ3யம்

ஸர்வதோக்ஷிஶிரோமுக2: ।

ஸர்வத:ஶ்ருதிமாந்(ல்)லோகே

ஸர்வமாவ்ரு॒த்ய திஷ்ட2தி ॥

ஸர்வேந்த்3ரியகு3ணாபா4ஸ:

ஸர்வேந்த்3ரியவிவர்ஜித: ।

ஸர்வஸ்ய ப்ரபு4ரீஶாந:

ஸர்வஸ்ய ஶரணம் ஸுஹ்ரு॒த் ॥

அசக்ஷுரபி ய: பஶ்யத்ய—

கர்ணோபி ஶ்ரு॒ணோதி ய: ।

ஸர்வம் வேத்தி ந வேத்தாஸ்ய

தமாஹு: புருஷம் பரம் ॥

அணோரணீயாந்மஹதோ

மஹீயாநயமவ்யய: ।

கு3ஹாயாம் நிஹிதஶ்சாபி

ஜந்தோரஸ்ய மஹேஶ்வர: ॥

— ஶிவபுரா. வாய. ஸம். பூர்வ. 6/21—24

(குறிப்பு:— சுலோகம் 21,22—ன் கருத்து சுவேதாசுவதர உபநிஷத் 3/16,17லிலும், சுலோகம் 23—ன் கருத்து சுவேதாசுவதர உபநிஷத் 3/19லும் காண்க. சுலோகம் 24—ன் கருத்து கடோபநிஷத் 1/2/20லும், சுவேதாசுவதர உபநிஷத் 3/20லும் காண்க.)

ஒன்றாகக் கூடி வாழும் பறவைகள் உடலாகிய ஒரே மரத்தில் குடியிருந்தன. அவற்றில் ஒரு பறவை அம்மரத்தில் அமர்ந்து அங்குள்ள பழத்தை, அதாவது கர்மபலனாகிற பழத்தைச் சாப்பிடுகிறது. ஆனால், மற்றொரு பறவையோ, அம்மரத்திலுள்ள பழத்தை உண்ணாமல் வெறுமனே பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது.

த்3வௌ ஸுபர்ணௌ ச ஸயுஜௌ

ஸமாநம் வ்ரு॒க்ஷமாஸ்தி2தௌ ।

ஏகோத்தி பிப்பலம் ஸ்வாது3

பரோநஶ்நந் ப்ரபஶ்யதி ॥

— ஶிவபுரா. வாய. ஸம். பூர்வ. 6/30

[குறிப்பு: இக்கருத்துடைய மந்திரங்கள் முண்டகோபநிஷத் (3/1/1), ருக்வேதம் (1/164/20), அதர்வண வேதம் (9/14/20) ஆகியவற்றில் காணலாம்.]

ஜீவாத்மா என்பவன் சம்சாரமாகிய இம்மரத்தில் மிகவும் பற்று கொண்டு, அதனால் மனம் கலங்கி மயங்கிச் சோகத்தை அடைகிறான். ஆனால், எப்பொழுது அந்த ஜீவாத்மா இறைவனது கருணையால் அடியார்களை ஆட்கொள்ளும் பரம காரண ரூபனான சிவப்பரம்பொருளையும், அவரது பெருமைகளையும் அறிந்து அதிலேயே ஈடுபாடு கொள்வானோ, அப்பொழுது சோகம் தவிர்ந்து இன்பமடைகிறான்.

வேதம், வேள்வி, யாகம், இறந்த—நிகழ்—எதிர் என்னும் முக்காலங்கள் மற்றும் அனைத்து உலகங்களையும் அந்த மாயைக்குத் தலைவரான அவ்விறைவனே படைக்கிறார். பின் மாயையாகவே அதனுள் நுழைந்து விளங்குகிறார். பிரகிருதி என்பதுதான் மாயை. மாயாவி என்பவரோ அந்தப் பரமன்தான்.

2ந்தா3ம்ஸி யக்ஞா: க்ரதவோ

யத்3பூ4தம் ப4வ்யமேவ ச ।

மாயா விஶ்வம் ஸ்ரு॒ஜத்யஸ்மிந்—

நிவிஷ்டோ மாயயா பர: ।

மாயாம் து ப்ரக்ரு॒திம் வித்3யாநுபு—

மாயிநம் து மஹேஶ்வரம் ॥

— ஶிவபுரா. வாய. ஸம். பூர்வ. 6/32—33

(குறிப்பு:— இக்கருத்துடைய மந்திரம் சுவேதாசுவதர உபநிஷத் 4/9,10ல் காண்க.)

உலகங்களைப் படைத்த அந்தப் பரம்பொருளான பரமசிவனே பரமாத்மா. அனைவரது உள்ளங்களிலும் விளங்குபவரும் அவரே. அவரை நன்கறிந்தவனே பரமானந்தமயமான அமுதத்தைப் பருகுகிறவன். பிரும்மதேவரைக் காட்டிலும் மிக உயர்ந்த எல்லை காணவியலாத, அழிவற்ற பரம்பொருளினிடத்திலேயே வித்யை (அறிவு), அவித்யை (அறியாமை) ஆகிய இரண்டும் மறைந்திருக்கின்றன. அழிவை அடையும் தன்மை கொண்ட ஜட வர்க்கங்களையே இங்கு அவித்யை (அறிவற்றன) என்கிறது. அழிவற்ற ஜீவனையே வித்யை (அறிவுடையது) என்கிறது. எவர் இந்த வித்யை, அவித்யை — இரண்டின் பேரிலும் தன் ஆணையைச் செலுத்துகிறாரோ, அவரே மகேசுவரன். அவர் இவையிரண்டிலும் தனித்து ஒதுங்கி ஓங்கி நிற்பவர். பெருந்திறலோனான இவ்விறைவன் இவ்வுலகில் அனைத்தும் ஒன்றுசேர்ந்ததாகவும், புலன்களின் தொகுப்பு உருவகமாகவும், ஒவ்வொரு வலையாக ஆனால் பலபடியாகவும் தோற்றுவித்து இவ்வுலகை விஸ்தரிக்கிறார். முடிவில், பலவாறாக இருந்த அனைத்தையும் ஒன்றாக்கி அழிக்கிறார்.

பின் படைப்பின் தொடக்கத்தில் அனைத்தையும் முன்னிருந்தபடியே, படைத்து அவற்றின் மேல் தன் ஆளுமையைச் செய்கிறார். சூரியன் ஒருவராகவே மேலே மற்றும் அக்கம்பக்கம் என எல்லா திசைகளிலும் தன் ஒளியைப் பரப்பி எங்கும் ஒளிமயமாக்குகிறார். தானும் ஒளிமயமாகவே விளங்குகிறார், அல்லவா? அதேபோலத்தான் பலராலும் துதிக்கப்படுகிற இந்த இறைவரும் தான் மட்டும் தனித்திருந்து அனைத்திற்கும் காரணரூபமாக விளங்குகிற பூமி முதலிய அனைத்து தத்துவங்களையும் அடக்கி ஆள்கிறார். சிரத்தை (ஈடுபாடு), பக்தி ஆகிய இரண்டினால் மட்டும் அடையப்படக் கூடிய, ஏதொன்றையும் பற்றுக்கோடாகக் கொள்ளாத, இவ்வுலகைப் படைத்துக் காத்து கரந்தருளும் மங்களமே வடிவான, பதினாறு கலைகளையும் தோற்றுவித்துத் திருவிளையாடல் புரியும் அந்தப் பரமனை எவன் நன்கு அறிகிறானோ, அவனே இவ்வுலகத்தளையான இவ்வுடலை என்றென்றும் விடுத்து விடுதலை பெறுகிறான். அதாவது பிறப்பு—இறப்பு என்கிற சுழற்சியிலிருந்து விடுதலை பெறுகிறான்.

பரம்பொருளான இறைவன்தான் முக்காலங்களையும் கடந்தவர், தூய்மையே வடிவானவர், அனைத்தும் அறிந்தவர், முக்குணங்களுக்கும் தலைவர், உண்மையான மெய்ப்பொருளும் அவரேதான். அனைத்துலகங்களும் அவரது திருமேனியே. அனைத்து ஜீவராசிகளும் தோன்றுவதற்கான மூலகாரணர் இவரே. ஆனால், இவர் பிறப்பற்றவர், துதிக்கப்படும் பரம்பொருள், ஜீவராசிகளைக் காத்தருள்பவர், தேவர்கட்கும் தேவராவார், அனைத்துலகங்களாலும் கொண்டாடப்படுபவர். நம் இதயத்திலேயே குடி கொண்டருளும் அவரைத்தான் நாம் உபாசிக்கிறோம். எவர் காலங்களைக் கடந்தவரோ, எவரிடமிருந்து இந்த அகில உலகங்களும் தோன்றியதோ, எவர் தர்மநெறிகளைக் காத்தருள்பவரோ, பாவங்களைக் களைபவரோ, அனைத்து போகங்களையும் அளிப்பவரோ, அனைத்துலகங்கட்கும் ஒரே புகலிடமோ, எவர் தேவர்க்கும் தேவரானவரோ, தலைவர்கட்கும் ஒரே தலைவரோ, அந்த மகேசனையே நாம் அனைத்தினும் பெரிதாக அறிகிறோம்.

அவருக்குச் செயலோ, அதற்கான காரணமோ கிடையாது. அதாவது உடல் என்கிற காரியமோ, புலன்கள், மனம் என்கிற காரணங்களோ இல்லை. இவரை ஒத்தவரோ, மிக்கவரோ இப்பிரபஞ்சத்தில் இல்லை. இவரது ஞானம், பலம், செயலாகிற பெருந்திறல் ஆகியன பற்றி வேதங்களில் பலபடியாகப் பாடப்படுகிறது. இவரது பெருஞ்சக்தியினால்தானே இந்த அனைத்து உலகங்களும் படைக்கப்பட்டன. இவருக்கென எந்தவொரு தலைவரும் இல்லை. இவருக்கென எந்த ஓர் அடையாளமும் (உருவமும்) இல்லை. இவர் மீது ஆணை செலுத்துபவரும் எவரும் இல்லை. இவரே அனைத்துக் காரணங்களுக்கும் காரணம் மற்றும் காரணங்கட்கும் தலைவர். இவரைப் பிறப்பித்தவரும் இல்லை. இவருக்குப் பிறவியும் இல்லை; பிறவிக்குக் காரணமான மாயை முதலிய மும்மலங்களும் இல்லை. இவரேதான் அகில உலகங்களிலும் அனைத்து ஜீவராசிகளிலும் ஐம்பெரும் பூதங்களிலும் நுண்ணியதாகப் பரந்துள்ளார்.

இவரைத்தான் அனைத்து ஜீவராசிகளின் அந்தராத்மா எனவும், தர்மநெறிக்குத் தலைவர் எனவும் கூறுகிறார்கள். அனைத்து பூதங்களிலும் உள்ளே நிறைந்து விளங்குபவர். அனைத்தையும் சாட்சியாக இருந்து காண்பவர்; சைதன்யமானவர்; முக்குணங்களையும் மீறிய நிர்குணர்; ஒருவரானவர்; அனைத்தையும் தன்பக்கம் இழுப்பவர். எது செய்வதென்று தெரியாது திகைத்து நிற்கிற, செயலூக்கமற்ற ஜீவர்களையும் தன்பக்கம் ஈர்த்துக் கொள்பவர். என்றும் இருப்பவரெனில் அது இவர்தான். சேதனர்களில் சித் என்கிற சைதன்யமாக இருப்பவர். வேண்டுதல் வேண்டாமை இல்லாதவர். ஆனால், அனைவரது விருப்பங்களையும் பூர்த்தி செய்தருள்பவர். சாங்க்யயோகம், ஞானயோகம், காமனையற்ற கர்மயோகம் ஆகியனவற்றாலேயே பெறக் கூடியவர். அனைத்திற்கும் காரண ரூபியான இந்தச் சிவப்பரம்பொருளை நன்கறிந்தவனே அனைத்துத் தளைகளினின்றும் விடுதலை பெறுகிறான்.

அனைத்து உலகங்களையும் படைத்தவர்; அனைத்தும் அறிந்தவர்; தான் தோன்றுவதற்குத் தானேதான் காரணமானவர்; (அதாவது, நாம் பிறக்கக் காரணமாவது நாம் முன் செய்த கர்மவினை. இறைவருக்குக் கர்மவினை இல்லாததால், அவர் பிறவி எடுப்பதற்கும் அவரது திருவிளையாடலுக்கும் அவரேதான் காரணமாவார்.) அறிவே வடிவானவர்; முக்காலங்களையும் படைத்தவர்; அனைத்து தெய்வீக குணங்களையும் கொண்டவர்; பிரகிருதியான மாயைக்கும் அதன் காரியமான ஜீவராசிகட்கும் ஒப்பற்ற ஒரே தலைவர்; முக்குணங்களையும் கட்டி ஆள்பவர்; பிறவித்தளைகளையும் உலகியல் தளைகளையும் வெட்டிச் சாய்ப்பவர். முதன்முதலில் பிரும்மதேவரைப் படைத்தவர் அவரே. அவரேதான் வேதங்களைப் பிரும்மதேவருக்குக் கற்பித்தவர். தன்னைப் பற்றிய விளக்கமான அறிவை மலரும்படியாகச் செய்பவரும் அவரேதான். இவ்வாறான பெருமை கொண்ட சிவப்பரம்பொருளைப் பற்றிய உண்மை அறிவைப் பெற்று, உலகியல் தளைகளிலிருந்து விடுபடுவதற்காக, அவரையே சரணமாகப் பற்றுகிறேன்.

பரஸ்த்ரிகாலாத3கல:

ஸ ஏவ பரமேஶ்வர: ।

ஸர்வவித் த்ரிகு3ணாதீ4ஶோ

ப்3ரஹ்ம ஸாக்ஷாத் பராத்பர: ॥

தம் விஶ்வரூபமப4வம்

4வமீட்3யம் ப்ரஜாபதிம் ।

தே3வதே3வம் ஜக3த்பூஜ்யம்

ஸ்வசித்தஸ்த2முபாஸ்மஹே ॥

காலாதி3பி4: பரோ யஸ்மாத்

ப்ரபஞ்ச: பரிவர்ததே ।

4ர்மாவஹம் பாபநுத3ம்

போ4கே3ஶம் விஶ்வதா4ம ச ॥

தமீஶ்வராணாம் பரமம் மஹேஶ்வரம்

தம் தே3வதாநாம் பரமம் ச தை3வதம் ।

பதிம் பதீநாம் பரமம் பரஸ்தாத்3விதா3

தே3வம் பு4வநேஶ்வரேஶ்வரம் ॥

ந தஸ்ய வித்3யதே கார்யம்

காரணம் ச ந வித்3யதே ।

ந தத்ஸமோதி4கஶ்சாபி

க்வசிஜ்ஜக3தி த்3ரு॒ஶ்யதே ॥

பராஸ்ய விவிதா4 ஶக்தி:

ஶ்ருதௌ ஸ்வாபா4விகீ ஶ்ருதா ।

க்ஞாநம் ப3லம் க்ரியா சைவ

யாப்4யோ விஶ்வமித3ம் க்ரு॒தம் ॥

ந தஸ்யாஸ்தி பதி: கஶ்சிந்—

நைவ லிங்க3ம் ந சேஶிதா ।

காரணம் காரணாநாம் ச

ஸ தேஷாமதி4பாதி4ப: ॥

ந சாஸ்ய ஜநிதா கஶ்சிந்—

ந ச ஜந்ம குதஶ்சந ।

ந ஜந்மஹேதவஸ்தத்3வந்மல—

மாயாதி3ஸம்க்ஞகா: ॥

ஸ ஏக: ஸர்வபூ4தேஷு கூ3டோ4

வ்யாப்தஶ்ச விஶ்வத: ।

ஸர்வபூ4தாந்தராத்மா ச

4ர்மாத்4யக்ஷ: ஸ கத்2யதே ॥

ஸர்வபூ4தாதி4வாஸஶ்ச

ஸாக்ஷீ சேதா ச நிர்கு3ண: ।

ஏகோ வஶீ நிஷ்க்ரியாணாம்

3ஹூநாம் விவஶாத்மநாம் ॥

நித்யாநாமப்யஸௌ நித்யஶ்—

சேதநாநாம் ச சேதந: ।

ஏகோ ப3ஹூநாம் சாகாம:

காமாநீஶ: ப்ரயச்ச2தி ॥

ஸாங்க்2யோகா3தி43ம்யம் யத்

காரணம் ஜக3தாம் பதிம் ।

க்ஞாத்வா தே3வம் பஶு: பாஶை:

ஸர்வைரேவ விமுச்யதே ॥

விஶ்வக்ரு॒த்3 விஶ்வவித் ஸ்வாத்ம—

யோநிக்ஞ: காலக்ரு॒த்3கு3ணீ ।

ப்ரதா4ந: க்ஷேத்ரக்ஞபதிர்—

கு3ணேஶ: பாஶமோசக: ॥

ப்3ரஹ்மாணம் வித3தே4 பூர்வம்

வேதா3ம்ஶ்சோபாதி3ஶத்ஸ்வயம் ।

யோ தே3வஸ்தமஹம் பு3த்3த்4வா

ஸ்வாத்மபு3த்3தி4ப்ரஸாத3த: ॥

முமுக்ஷுரஸ்மாத் ஸம்ஸாராத்

ப்ரபத்3யே ஶரணம் ஶிவம் ।

— ஶிவபுரா. வாய. ஸம். பூர்வ. 6/55—68½

வேதாந்த சாஸ்திரங்களில் மிகவும் ரகசியமாக வைக்கப்பட்டிருந்த இந்த மெய்யறிவு, முன்பொரு சமயம் எனக்கு உபதேசிக்கப்பட்டது. நானோ பெரும் பாக்கியத்தின் காரணமாக (பெரும் புண்ணியத்தின் பயனாக)ப் பிரும்மதேவரிடமிருந்து இந்த மெய்யறிவைப் பெற்றேன். சமம், தமம் முதலிய குணங்களற்றவனுக்கு இவ்வுத்தம ஞானத்தை உபதேசிக்கக் கூடாது. தன் மகனாகவோ, நல்லொழுக்கம் கொண்ட சீடனாகவோ இல்லாதவனுக்கு இதை உபதேசிக்கக் கூடாது. எவனுக்குப் பரமனிடம் பெரும் பக்தி உள்ளதோ, எவனுக்குப் பரமனிடம் கொண்ட பக்தி போல் குருவினிடமும் இருக்குமோ, அவனிடம்தான் முன்கூறிய ரகசியமான அர்த்தங்கள் ஒளிவிட்டுப் பிரகாசிக்கும். (தெய்வத்தினிடம் போல் குருவினிடம் ஆழ்ந்த பக்தி கொண்டவனுக்கு, குரு உபதேசிக்காத மெய்யறிவும்கூடத் தானாகவே ஒளிரும்.)

யஸ்ய தே3வே பரா ப4க்திர்

யதா2 தே3வே ததா2 கு3ரௌ ।

தஸ்யைதே கதி2தா ஹ்யர்தா2:

ப்ரகாஶந்தே மஹாத்மந: ॥

— ஶிவபுரா. வாய. ஸம். பூர்வ. 6/75

(குறிப்பு:— மேற்கூறிய சுலோகங்களின் கருத்துக்களைச் சுவேதாசுவதர உபநிஷத் 6/18—20, 22—23ல் காணலாம்.)

ஆகவே, இந்தச் சித்தாந்தத்தின் கருத்துச் சுருக்கம் என்ன தெரியுமா? சிவப்பரம்பொருளே பிரகிருதி மற்றும் ஜீவனான புருஷன் என்ற இரண்டைக் காட்டிலும் மிக உயர்ந்தவர். அவர்தான் படைக்கத் தொடங்குகையில் இந்தப் பிரபஞ்சத்தைத் தோற்றுவித்தார். அழிக்கும் ஸம்ஹார காலத்தில் தான் படைத்த அனைத்தையும் தன்னுள்ளேயே இழுத்துக் கொள்கிறார். (அதாவது சிலந்திப்பூச்சி தன் வாயின் எச்சிலாலேயே வலையைப் பின்னி, பின்பு தன் வாயினுள்ளே இழுத்துக் கொள்வதுபோல (முண்டக உபநிஷத் 1/1/7).)

 

அத்தியாயம் : ஏழு முதல் பன்னிரண்டு வரை

பிரும்மதேவர் மயங்கி மூர்ச்சித்தல்; அவர் திருமுகத்திலிருந்து ஸ்ரீருத்ரன் தோன்றுதல்; பிரும்மதேவரது துதி மற்றும் படைப்பின் தொடக்கம்

வாயுதேவர் காலத்தின் பெருமை, பிரளயம், பிரும்மாண்டத்தின் நிலை, அதன் தோற்றம் முதலியன பற்றிக் கூறி, மேலும் கூறத் தொடங்கினார்.

முதன்முதலில் பிரும்மதேவர் ஸநகர், ஸநந்தனர், ஸநாதனர், ஸநத்குமாரர், ருபு என்று ஐந்து புத்திரர்களைத் தன் மனதிலிருந்தே தோற்றுவித்தார். அவர்களனைவரும் பிரும்மதேவருக்கு நிகரானவர்கள், யோகிகள், பற்றற்றவர்கள், பொறாமை என்கிற குற்றமற்றவர்கள். இவர்களது இதயம் என்றென்றும் எப்பொழுதும் இறைவனிடமே ஒன்றியிருந்தன. ஆகவே, அவர்கள் படைக்கும் விருப்பமற்றிருந்தனர். ஸநகாதிகள் படைக்கும் விருப்பத்தை விடுத்து, சிவத் தியானத்தில் லயித்திருக்க விரும்பி வெளியேறவே, பிரும்மதேவர் மறுபடியும் படைக்க விரும்பி பெருந்தவம் இருந்தார். பெருந்தவம் இயற்றியும் பயன் பெறாதது கண்ட பிரும்மதேவர் மனம் நொந்து, மிக்க சினம் கொண்டார். அப்பொழுது அவரது இரு கண்களிலிருந்து கண்ணீர் பெருகியது. அதிலிருந்து பூதங்களும் பிரேதங்களும் தோன்றின. இதனால் பிரும்மதேவர் தன்னைத்தானே நொந்து கொண்டார்; அதனால் பெரும் கோபமும் கொண்டார்; பின் தன்நிலை மறந்தார். கோபத்தினால் மூர்ச்சையடைந்த பிரும்மதேவரது பிராணன் வெளியேறியது. அவ்வேளையில் உயிர்க்குயிரான பகவான் ஸ்ரீருத்ரன் உலகினுக்கு அருள்புரிய, அவரது திருமுகத்திலிருந்து தோன்றினார். அப்படி தோன்றும் போது பதினோர் உருவில் தோன்றினார். உடனே பரமசிவன், தன் பதினொரு திருமேனிகளிடமும் கூறலானார்—— “குழந்தைகளே! உலகினுக்கு அருள்புரிய எண்ணியே, நான் உங்களைப் படைத்தேன். ஆகவே, நீங்கள் சோம்பலற்றவர்களாக அனைத்துலகங்கட்கும் ஒரு நிலையான இருப்பையும் நன்மையையும் நிலைநிறுத்தி, மக்களது படைப்புப் பெருகுவதற்காக முயற்சி செய்யுங்கள்.”

பரமசிவன் இவ்வாறு கூறவே, அவர்கள் அழுது கொண்டே எண்திசைகளிலும் ஓடத் தொடங்கினர். இதனால் அவர்களது திருப்பெயர் ‘ருத்ரன்’ என்றாயிற்று. எவர் ஸ்ரீருத்ரனோ, அவரே பிராணனான உயிர். எவர் பிராணனோ அவரே ஸ்ரீருத்ரன். அதன்பின் ஸ்ரீருத்ரர் இறந்து கிடக்கும் பிரும்மதேவருக்குத் திரும்பவும் பிராணனைத் தந்தார். பிரும்மதேவரது திருவுடலில் பிராணன் வந்ததும் ஸ்ரீருத்ரன் அகமகிழ்ந்தார். பின் பிரும்மதேவரிடம் கூறலானார்—— “பிரும்மதேவரே! பயப்பட வேண்டாம். உங்களுக்குத்தான் பிராணனைத் தந்துவிட்டேனே. நீங்களோ உயர்ந்த விரதத்தைக் கொண்டவர், மேலும் உலகினுக்கு குரு. சுகமாக எழுந்திருங்கள்.” கனவுலகில் கேட்ட செய்திபோல சிவனாரது இதயங்கவர் இனிய சொற்களைக் கேட்ட பிரும்மதேவரது கண்கள் அன்றலர்ந்த செந்தாமரை போல் விளங்கியது. சிவப்பரம்பொருளைக் கண்டு இரு கைகளையும் உயரவெடுத்து கூப்பியவண்ணம் கூறலானார்—— “இறைவா! தாங்கள் வெறும் தரிசனம் அளித்தலாலேயே மனமகிழ்ச்சியைத் தருகிறீர்கள். தாங்கள் யார்? என்பதைத் தயை செய்து கூறுவீர்களா? உலகமளாவி நிற்கிறீர்கள். தாங்கள்தானோ அந்த பதினோரு திருமேனிகளுடன் தோன்றியது.”

இதைக் கேட்ட சிவனார் — உலகினுக்கெல்லாம் ஒப்பற்ற ஒரே தலைவர் — ஆனந்தமளிக்கும் தன் திருக்கரங்களால் பிரும்மதேவரைத் தொட்டருளிக் கூறலானார்—— “தேவரே! ‘நான் பரமாத்மா’ என்பதைத் தாங்கள் முதலில் தெரிந்து கொள்ளுங்கள். இப்பொழுது தங்களது திருக்குமாரனாகத் தோன்றியுள்ளேன். அந்த பதினோரு ருத்ரர்களும் தங்களைக் காத்தருளவே இங்கு வந்துள்ளனர். ஆகவே, தாங்கள் எமது அருளால் இந்த மயக்கத்தை விடுத்து விழித்தெழுந்திருங்கள். முன்போலவே மக்களைப் படைக்கத் தொடங்குங்கள்.” இதைக் கேட்டு பிரும்மதேவரது மனது தெளிவடைந்தது. எட்டு திருநாமங்களால் சிவபிரானைத் துதிக்கலானார்.

பிரும்மதேவர் துதிக்கிறார்—— “ஆயிரம் கோடி சூரியன் போன்ற பெரு ஒளி படைத்த ஸ்ரீருத்ர பகவானே தங்களை வணங்குகிறேன். உலகங்களின் தோற்றத்திற்குக் காரணமான பவதேவனே தங்களுக்கு வணக்கம். சுவையுணர்ச்சியுடைய ஜலமயமாக விளங்குபவரே! தங்களுக்கு வணக்கம். அனைத்தையும் தாங்கி நிற்கும் பூமியாக நிற்பவரும், எல்லாவற்றையும் அழித்துக் கரந்தருளும் சர்வராக விளங்குபவரும், நந்தியெம்பெருமானாகவும் விண்ணுலக பசுவான காமதேனுவாகவும் விளங்குபவருமான தங்களுக்கு வணக்கம். அனைத்துச் செல்வங்களையும் வழங்கும் ஈசனே தங்களுக்கு வணக்கம். தொடுவுணர்ச்சி வழங்கும் வாயுரூபரான தங்களுக்கு வணக்கம். பசுக்களான அகில ஜீவர்களுக்கும் தலைவரான தங்களுக்கு வணக்கம். மிகுந்த ஒளிபடைத்த அக்னி உருவாக விளங்குபவரே! வணக்கம். ஒலியின் தன்மாத்திரை கொண்ட ஆகாயரூபமாக விளங்குபவரே! பயங்கரமானவரே! வணக்கம். தங்கள் திருமேனியே அறிவற்றவர்கட்கு பயங்கரமானது. வேள்வியில் யஜமானராக விளங்குபவரே! அமுதமயமான சோமனான சந்திரனின் திருமேனியாக விளங்கும் மகாதேவரே! தங்களுக்கு வணக்கம். இவ்வாறு எண்மூர்த்திகளாக எட்டு திருநாமாக்கள் கொண்டவராக விளங்கும் சிவபிரானே! தங்களுக்கு என் வணக்கங்கள்.”

ப்3ரஹ்மோவாச

நமஸ்தே ப43வந் ருத்3

பா4ஸ்கராமிததேஜஸே ।

நமோ ப4வாய தே3வாய

ரஸாயாம்பு3மயாத்மநே ॥

ஶர்வாய க்ஷிதிரூபாய

நந்தீ3ஸுரப4யே நம: ।

ஈஶாய வஸவே துப்4யம்

நம: ஸ்பர்ஶமயாத்மநே ॥

பஶுநாம் பதயே சைவ

பாவகாயாதிதேஜஸே ।

பீ4மாய வ்யோமரூபாய

ஶப்33மாத்ராய தே நம: ॥

உக்3ராயோக்3ரஸ்வரூபாய

யஜமாநாத்மநே நம: ।

மஹாஶிவாய ஸோமாய

நமஸ்த்வம்ரு॒தமூர்தயே ॥

— ஶிவபுரா. வாய. ஸம். பூர்வ. 7/41—44

(குறிப்பு:— இங்கு இறைவரது எட்டு மூர்த்தி சொரூபங்களையும் வர்ணிப்பதைக் கவனிக்க.

ஸூர்யோ ஜலம் வஹ்நி:

வாயுராகாஶமேவ ச ।

தீ3க்ஷிதோ ப்3ராஹ்மண: சோம

இத்யேதா: தநவ: ஸ்ம்ருதா: ॥

— விஷ்ணுபுராணம் 1/8/8

மகாகவி காளிதாசரும் ‘அபிஞ்ஞான சாகுந்தலம்’ என்னும் தன் நாடகத்தில் முதல் மங்கள சுலோகத்தில் இவ்வஷ்ட மூர்த்திகளையும் வர்ணிப்பதைக் காண்க.)

இவ்வாறு உலகநாதரான பரமசிவனைத் துதித்தப் பிரும்மதேவர் வணங்கி நின்று விண்ணப்பிக்கலானார்—— “முக்காலங்களுக்கும் தலைவரே! எனது அருமை மகனே! பகவானே! மகேசனே! காமனைக் கண் கொண்டு எரித்தவரே! தாங்கள் உலகப் படைப்பைத் தொடங்கவன்றோ, என் திருமேனியிலிருந்து தோன்றியுள்ளீர்கள். ஆகவே இறைவா! இப்படைப்பு என்கிற பெரிய செயலில் சிக்கியுள்ள எனக்கு, தாங்கள்தான் பெரும் உதவி செய்ய வேண்டும். தாங்களும் இப்படைப்பைச் செய்ய வேண்டும்.”

பிரும்மதேவரின் வேண்டுகோளை ஏற்ற முப்புரங்களை எரித்து உலகிற்கு நன்மை புரிந்த பகவான், ‘மிகவும் நல்லது, அப்படியே ஆகட்டும்’ என்று அனுமதித்தார். சிவனாரது திருவருள் பெற்ற பிரும்மதேவரும் பலபடியான ஜீவராசிகளைப் படைக்கத் தொடங்கினார். முதலில் தனது மனதிலிருந்து மரீசி, பிருகு, அங்கிரஸ், புலஸ்தியர், புலஹர், கிரது, தக்ஷன், அத்ரி, வசிஷ்டர் முதலிய ஒன்பதின்மரைப் படைத்தார். இவர்களைப் பிரும்மதேவரின் மானசீக புத்திரர்கள் என்றழைப்பர். தர்மர், ஸங்கல்பர், ருத்ரர் என்கிற மூவரையும் சேர்த்து மொத்தம் பன்னிருவர். இவர்கள் அனைவரும் முதல் தோன்றிய பழமையான இல்லறத்தார்கள். தேவ கணங்களோடு சேர்த்து இவர்களது வம்சங்கள் பன்னிரண்டு. இவர்களனைவரும் பெண்டுபிள்ளைகளோடு கூடிய மகரிஷிகள். வேதநெறிகளின்படி இல்லறம் மேற்கொண்டவர்கள். கடல்நீரில் இருந்தபடியே பிரும்மதேவர் ஸ்ரீருத்ரனோடு சேர்ந்து தேவர்கள், அசுரர்கள், பித்ருக்கள், மனிதர்கள் முதலியவர்களைப் படைக்க நினைத்தார். இதற்காகப் பிரும்மதேவர் சமாதிநிலையிலிருந்து கொண்டு மனதை ஒருமுகப்படுத்தினார்.

அதன்பின் முகத்திலிருந்து தேவர்களையும், வயிற்றிலிருந்து பித்ருக்களையும், இடுப்பின் பின்புறத்திலிருந்து அசுரர்களையும், ஜனன இந்திரியமான ஆண்குறியிலிருந்து மனிதர்களையும் படைத்தார். அவருடைய ஆசனவாய் வழியாக அரக்கர்கள் தோன்றினர். அவர்கள் எப்பொழுதும் பசியினால் வருந்தியிருந்தனர். அவர்களிடம் ரஜோ குணமும் தமோ குணமும் நிறைந்திருந்தன. அவர்கள் இரவில் உலா வருவார்கள். இரவில்தான் அவர்களுக்கு பலம் அதிகம். சர்ப்பங்கள், யட்சர்கள், பூதங்கள், கந்தர்வர்கள் முதலியவர்களும் பிரும்மதேவரின் உடலிலிருந்து தோன்றியவர்களே. அவரது இரு பக்கவாட்டிலிருந்தும் பறவைகள் தோன்றின. மார்பிலிருந்து தாவரங்கள் தோன்றின. முகத்திலிருந்து ஆடுகளும், அள்ளைப்புறத்திலிருந்து சர்ப்பங்களும் தோன்றின. இரு கால்களிலிருந்தும் குதிரைகள், யானை, சரபம், கவயம் என்கிற மானினம், புள்ளி மான், ஒட்டகம், கோவேறு கழுதை, நியங்கு என்கிற ஒருவகை மான் (கலைமான்) மற்றும் பலவாறான விலங்கினங்கள் தோன்றின. மயிர்க்கால்களிலிருந்து மூலிகைகள், பழ வகைகள், காய்கனி வகைகள் தோன்றின.

பிரும்மதேவரின் கிழக்கு நோக்கிய முகத்திலிருந்து காயத்ரி என்கிற சந்தமும் (விருத்தமும்), ருக்வேதமும், மும்மடங்குள்ள திரிவிருத ஸ்தோமங்களும், ரதந்தர ஸாமமும், அக்னிஷ்டோமம் என்கிற வேள்வியும் தோன்றின. தென்புறம் நோக்கும் முகத்திலிருந்து யஜுர்வேதம், த்ரிஷ்டுப் என்கிற சந்தம் (விருத்தம்), பதினைந்து ஸ்தோமங்கள், பிருஹத் என்கிற ஸாமங்கள், உக்தம் என்கிற வேள்விகள் தோன்றின. பின்புறமுள்ள மேற்கு நோக்கிய முகத்தினின்றும் ஸாமவேதம், ஜகதீ என்கிற சந்தம், பதினேழு ஸ்தோமங்கள், வைரூப்யம் என்னும் ஸாமம், அதிராத்ரம் என்கிற வேள்விகள் தோன்றின. வடக்கு நோக்கிய முகத்தினின்றும் இருபத்தோரு ஸ்தோமங்கள், அதர்வண வேதம், அபதோர் யாமம் என்கிற யமம், அனுஷ்டுப் விருத்தம், வைராஜம் என்கிற ஸாமமும் தோன்றின.

அவருடைய அங்கங்களிலிருந்து சிறிதும் பெரிதுமான பலப்பல பிராணி வர்க்கங்கள் தோன்றின. அந்தப் பிரும்மதேவர் யட்சர்கள், பிசாசர்கள், கந்தர்வர்கள், அப்சரஸ்ஸுகள், மனிதர்கள், கின்னரர்கள், அரக்கர்கள், பறவைகள், விலங்கினங்கள் மற்றும் சர்ப்பங்கள் முதலிய நிலையானவை—நிலையற்றவை என்னும் அசையும்—அசையாத உலகைப் படைத்தார். இதற்கு முன் கற்பத்தில் யார் யார் எந்தெந்தக் காரியங்களைத் தாங்களாகவே செய்து கொண்டிருந்தார்களோ, அதே காரியங்களை இப்பொழுது நடந்த படைப்பில் இந்தக் கற்பத்திலும் அதே தொழில்களைத் தாங்களாகவே ஏற்றார்கள். முன் கற்பத்தில் செய்து கொண்டிருந்த பழக்க வழக்கங்களில் தாங்கள் ஏற்றுக் கொண்டிருந்தவைகள் எவையோ, அதே பழக்க—வழக்கங்களை அதாவது இம்சை, அகிம்சை, இனிய—கடோரமான அறநெறி—மறநெறி, வாய்மை—பொய் என்கிற பழக்க—வழக்கங்களை இந்தக் கற்பத்திலும் மேற்கொண்டனர். ஏனெனில், முற்பிறவியின் வாசனைக்கேற்ற கர்மங்களே இப்பொழுது அவர்களுக்கு நல்லதாகப்படுகிறது.

இவ்வாறுதான் பிரும்மதேவர் புலன்நுகர்ப் பொருட்கள், ஐம்பெரும் பூதங்கள், உடற்கூறு ஆகியவற்றில் பலப்பலவான வேற்றுமைகள், உலக நடைமுறைகள், பழக்கவழக்கங்கள் ஆகியனவற்றைத் தோற்றுவித்தார். ‘பிதாமகர்’ என்றழைக்கப்படும் பிரும்மதேவர் இந்தக் கற்பத்தின் தொடக்கத்தில் தேவர்கள் மற்றும் ஜீவராசிகளின் பெயர், உருவம், காரியங்கள் ஆகியன அனைத்தையும் வேதங்களில் கூறியபடியேதான் உறுதி செய்தார். ரிஷிகளின் பெயர்கள் அவர்களது வாழ்க்கை முறை, அதற்கான செயல்கள் ஆகியனவற்றையும் வேதநெறிப்படியே அமைத்தார். பிறப்பற்ற பிரும்மதேவர் தனது இரவு போது கழிந்ததும், தன்னால் படைக்கப்பட்ட ஜீவராசிகட்கு முன் கற்பத்தில் வைத்த அதே பெயர்களையும், அதே செயல்களையும் அளித்தார். ருதுக்கள் எனப்படும் பருவ காலங்கள் திரும்பத் திரும்பத்தானே வருகின்றன. ஆனால், அந்தந்தப் பருவ காலங்களின் சின்னங்கள், பெயர், அமைப்பு ஆகியன முன்போலவேதான் இருக்கின்றன அல்லவா? அதுபோலத்தான் யுகங்களின் காலங்களிலும் அவற்றின் முன்பிருந்த அதே பாவனைகள்தான் தென்படுகின்றன. இவ்வாறாகவே தான்தோன்றியான பிரும்மதேவரின் உலகப் படைப்பு, அவரது பலப்பல உடல் கூறுகளிலிருந்தே தோன்றின. ‘மஹத்’ என்கிற தத்துவத்திலிருந்து ‘விசேஷம்’ என்கிற வரையிலான அனைத்தும் பிரகிருதியின் விகாரமே (மாறுபாடுகளே). பிராகிருதமான இவ்வுலகு சூரியசந்திரர்களின் ஒளியால் பிரகாசிக்கிறது; கிரகங்களும் நட்சத்திரங்களும் நிறைந்தது; நதிகள், மலைகள், கடல்கள் முதலியனவற்றால் அழகு பெற்றது; பலவாறான நகரங்கள், செழுமை கொண்ட பட்டணங்கள் ஆகியவற்றால் மிளிர்கிறது. இதுவே பிரும்மதேவரின் வனம் (சோலை). இதைப் பிரும்மதேவரான மரம் என்பர்.

இந்தப் பெருஞ்சோலையில்தான் விளக்க முடியாத பேரறிஞரான பிரும்மதேவர் உலா வருகிறார். மிகமிகப் பழமையான இந்தப் பிரும்மவிருக்ஷம் (உலகப் படைப்பாகிய இம்மரம்) புலப்படாத நுண்ணிய விதையிலிருந்து தோன்றியது. இறைவரது திருவருளால் ஓங்கி நிற்கிறது. இதன் அடிமரமும் கிளைகளும் புத்தி (அறிவு); புலன்கள் அந்த மரத்தின் பொந்துகள்; மகாபூதம் (ஐம்பெரும் பூதங்கள்) இதன் எல்லை; உயர்ந்த பொருட்கள் இதன் தூய்மையான இலைகள்; தர்மமும் அதர்மமும் இதன் அழகிய பூக்கள். இதில் இன்ப—துன்பங்களான பழங்கள் நிறைய உண்டு. இது அனைத்து ஜீவராசிகளுடைய வாழ்விற்கு உதவி புரிவது. விண்ணுலகமே இதன் தலை, ஆகாயமே தொப்புள், சந்திரனும் சூரியனும் இரு கண்கள், பத்து திசைகளும் காதுகள், பூமியே இதன் கால்கள் என்பது அறிஞர்களின் கருத்து. இவ்வனைத்து ஜீவராசிகளையும் படைத்தவர் விளக்கம் காணவியலாத திருமேனி கொண்ட பரம்பொருளான மகேசனே. அவரது திருமுகத்திலிருந்து அந்தணர்கள் தோன்றினார்கள்; திருமார்பின் மேல்பகுதிகளிலிருந்து அதாவது தோள்களிலிருந்து க்ஷத்திரியர்கள் தோன்றினர்; இரு துடைகளிலிருந்து வைசியர்களும், பாதங்களிலிருந்து நான்காம் வருணத்தவர்களான சூத்திரர்களும் தோன்றினர். இவ்வாறு அவரது திருமேனியிலிருந்துதான் அனைத்து வருணங்களும் தோன்றின.

 

அத்தியாயம் : பதின்மூன்றும் பதினான்கும்

ஸ்ரீருத்ரரின் தோற்றமும் பெருமையும்; ருத்ர கணங்களின் படைப்பும் நிறைவும்

ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள்—— வாயுதேவரே! நான்முகனான பிரும்மதேவரது திருமுகத்திலிருந்து ஸ்ரீருத்ரன் தோன்றியதாகக் கூறினீர்கள். இதில்தான் எங்களுக்குப் பெருத்த ஐயம் ஏற்படுகிறது. ஸ்ரீருத்ரனோ பிரளய காலத்தில் பிரும்மா, விஷ்ணு, அக்னி முதலியவர்களோடு கூடிய அனைத்துலகங்களையும் மிக்க கோபம் கொண்டவராக அழிக்கிறார். பிரும்மாவும் விஷ்ணுவும் பயம்கொண்டு இவரை வணங்கி நிற்கிறார்கள். அவர்கள் இருவரும் அனைத்து உலகங்களையும் அழித்தருளும் மகாதேவரின் வசத்தில்தான் இருக்கின்றனர். முன்பு இவருடைய உடலிலிருந்துதான் பிரும்மதேவரும் ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவும் தோன்றினார்கள். இவ்விருவரையும் காத்தருள்பவரும் இவர்தான். இவ்வாறு புராதன புருஷரான, முதல் தெய்வமான ஸ்ரீருத்ர பகவான் பிறப்பற்ற பிரும்மதேவரின் புத்திரன் என்பது எப்படி? பிரும்மதேவர் முனிவர்கட்கு எப்படி கூறினாரோ, அதை அப்படியே எங்களுக்குச் சொல்ல வேண்டுகிறோம். சிவபிரானது உயர்ந்த புகழைச் செவியாரப் பருக, எங்கள் இதயம் மிகவும் விழைகிறது.

வாயு பகவான் (பதில்) கூறுகிறார்—— அந்தணர்களே! அறிந்து கொள்ள வேண்டும் என்கிற தீவிர ஆசை, உங்களிடம் உள்ளதால்தான் நீங்கள் அழகான ஒரு கேள்வியைக் கேட்டிருக்கிறீர்கள். முன்பொரு சமயம் நானும் பிரும்மதேவரிடம் இதே கேள்வியைத்தான் கேட்டேன். எனக்குப் பிரும்மதேவர் என்ன பதில் கூறினாரோ, அதையே நான் உங்களுக்குக் கூறுகிறேன்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— எவ்வாறு ஸ்ரீருத்ரன் தோன்றினார்? பிரும்மாவான நானும் ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவும் எவ்வாறு தோன்றினோம்? என்பதைக் கூறுகிறேன், கேளுங்கள். பிரும்மா, விஷ்ணு, ருத்ரன் — மூவரும் உலகத்தின் அனைத்து நிலைகளுக்கும் காரணமானவர்கள். நாங்கள் மூவரும் முறையே உலகத்தின் படைப்பு, காப்பு, அழிப்பு என்கிற மூன்றுக்கும் காரணமானவர்கள்; மூவரும் சாட்சாத் மகேசுவரனிடமிருந்துதான் தோன்றினோம்; மூவரும் அனைத்துச் செல்வங்களும் நிறைந்தவர்கள்; பரமேசுவரர்களாகக் கொண்டாடப்படுபவர்கள். அவரது சக்தியினாலேயே அவரது செயல்களைச் செய்யத் திறன் பெற்றவர்கள். முற்காலத்தில் உலகமனைத்திற்கும் தந்தையான ஸ்ரீசிவப்பரம்பொருளே பிரும்மதேவரைப் படைத்தலிலும், ஸ்ரீவிஷ்ணுவைக் காத்தலிலும், ஸ்ரீருத்ரனை அழித்தலிலும் ஈடுபடுத்தினார்.

பின்வரும் கல்பத்தில் பரமசிவனாரது திருவருளால் ஸ்ரீருத்ரர் பிரும்மனையும் நாராயணனையும் படைத்தார். மற்றொரு கல்பத்தில் பிரும்மதேவர் ருத்ரனையும் விஷ்ணுவையும் படைத்தார். வேறொரு கல்பத்தில் விஷ்ணு பிரும்மனையும் ருத்ரனையும் படைத்தார். இவ்வாறு வெவ்வேறு கல்ப காலங்களில் பிரும்மா—விஷ்ணு—மகேசர்கள் ஒருவருக்கொருவராகத் தோன்றி நன்மையைச் செய்கிறார்கள். அந்தந்த கல்பங்களில் நடந்த நிகழ்ச்சிகளைக் கொண்டு மகரிஷிகள், அவர்களது பெருமைகளை வர்ணிக்கிறார்கள்.

ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் ஸ்ரீருத்ரதேவர் தோன்றுவதன் காரணத்தைக் கூறுகிறேன். அவர் தோன்றுவதால்தான் பிரும்மதேவரின் படைப்பு என்பது நடுவில் சிதறாமல் தொடர்ந்து நடைபெற்று வருகிறது. பிரும்மாண்டத்திலிருந்து தோன்றுகிற பிரும்மதேவர் ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் ஜீவராசிகளைப் படைத்து, ஆனால், அந்தப் படைப்புப் பெருகி வளராமல் இருக்கக் கண்டு வருந்தி மயங்கி நிற்கிறாரோ, அப்பொழுதெல்லாம் அவரது துன்பம் களையவும், பிரஜைகள் பெருகி வளரவும், ருத்ர கணங்களின் தலைவரான, காலமே வடிவெடுத்தவரான நீலகண்டர் ஸ்ரீருத்ரன், தனக்கும் காரணரான பரம்பொருளான பரமசிவனது கட்டளையை ஏற்று, பிரும்மதேவரது மகனாகத் தோன்றி, அவருக்கு அருள்புரிகிறார். அந்தச் சிவப்பரம்பொருளே ஒளிமயமானவர், நோயற்றவர், தோற்றமற்ற பழமையானவர், எல்லையற்றவர், படைப்பவர், அனைத்தையும் அழிப்பவர், எங்கும் நிறைந்தவர், அனைத்திற்கும் தலைவர், அனைத்துச் செல்வங்களும் உடையவர், பரமசிவனாரது சக்தியைப் பெற்றவர், அவரது சின்னங்களையே தரித்தவர், அவரது திருப்பெயரைக் கொண்டவர், அவரது செயல்களையே செய்பவர்.

இவரது செயல்கள் அனைத்தும் பரசிவத்தினுடையது போலவே இருக்கும். அவரது ஆணைகளைப் பரிபாலிப்பவர்; ஆயிரம் கோடி சூரியனை ஒத்த ஒளி கொண்டவர்; பிறைச்சந்திரனைச் சூடியவர். அவரது ஹாரம், தோள்வளையம், வளைகள் அனைத்தும் சர்ப்பங்களே. அவரது இடுப்பில் முஞ்சிப்புல்லாலான அரைஞாண் கயிறு. ஜலந்தரன், பிரும்மா, இந்திரன் ஆகியோர் இவருக்குச் சேவை செய்ய காத்து நிற்கின்றனர்; கையிலே பிரும்மகபாலம் ஏந்தியவர்; கங்கை நதியின் அலைகளால் நன்கு நனைக்கப்பட்ட செஞ்சடை உடையவர். இவரது அழகிய வாசத்தலமான கைலாசம் பெருந்தாடியோடு கூடிய சிங்கம் முதலிய விலங்குகளால் நிறைந்துள்ளது; இடது காதில் உருண்டை வடிவான குண்டலம் மிளிர்கிறது. இவரது வாகனம் பெரும் எருது. இவரது குரல் மேககர்ஜனையை ஒக்கும். பெருந்தீயொக்கும் பெரு ஒளி. பலமும் பராக்கிரமமும் ஒப்பற்றவை. பிரும்மாவிடம் தோன்றிய மகேசுவரருடைய பெருத்த திருமேனி மிகவும் பயங்கரமானது. அவர் பிரும்மதேவருக்கு நல்லதொரு ஞானத்தை அருளி, அவரது படைப்புத் தொழிலுக்கு உதவி புரிகிறார். இதனால்தான் ஸ்ரீருத்ரனது திருவருளினால் ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் பிரும்மதேவரின் படைப்புத் தொழில் ஆற்றொழுக்காக அகன்று நீண்டு நிலையாக நிற்கிறது.

ஒரு சமயம் பிரும்மதேவர் திருநீலகண்டரான ஸ்ரீருத்ரதேவரிடம் படைப்புத் தொழிலைத் தொடங்க வேண்டினார். அப்பொழுது ஸ்ரீருத்ரன் மனதில் சங்கல்பித்து பலப்பல ஜீவராசிகளைப் படைத்தார். அவர்கள் அனைவரும் ஸ்ரீருத்ரனைப் போலவே இருந்தனர். அனைவரும் சடை தரித்தவர்கள், பயமற்றவர்கள், கழுத்தில் நீலநிறம் கொண்டவர்கள், முக்கண் படைத்தவர்கள், முதுமையும் இறப்பும் இவர்களை நெருங்காது. ஒளிரும் முத்தலைச்சூலம் அவரது சிறந்த ஆயுதம். பதினான்கு உலகங்களையும் அந்த ருத்ர கணங்களே ஆக்ரமித்திருந்தன. இதைக் கண்ட பிரும்மதேவர் ஸ்ரீருத்ரனிடம் கூறலானார்—— “தேவதேவனே! தங்களை வணங்குகிறேன். இம்மாதிரியான பிரஜைகளைத் தயவு செய்து படைக்காதீர்கள். உங்களுக்கு நலன் உண்டாகட்டும். இறப்பு என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளும்படியான வேறு பிரஜைகளைப் படையுங்கள்.”

பிரும்மதேவர் இவ்வாறு கூறவே பரமேசுவரனான ஸ்ரீருத்ரன் புன்முறுவல் பூத்தவண்ணம் பிரும்மதேவரை நோக்கி, “நீ சொல்வது போன்ற படைப்பை நான் செய்ய முடியாது. மங்களமற்ற — இறக்கும் தன்மை கொண்ட — ஜீவராசிகளை நீங்களே படையுங்கள். என்னால் படைக்கப்பட்ட அனைவரும் வேள்வி செய்பவர்களாக என்னுடனேயே இருப்பார்கள்” என்று கூறி, தன் படைப்புச் செயலை நிறுத்திவிட்டார். ருத்ரனால் படைக்கப்பட்ட அனைவரும் மேனோக்கிய வீர்யமுடையவர்களாகவும் நிலையானவர்களாகவும் பிரளயம் வரை இருக்கலாயினர்.

 

அத்தியாயம் : பதினைந்து

பிரும்மதேவர் செய்த ‘அர்த்தநாரீசுவரர் (மாதொருபாகன்) துதி’

வாயுதேவர் கூறுகிறார்—— பிரும்மதேவர் திரும்பவும் பிரஜைகளைப் படைக்கத் தொடங்கவே, அது பெருக்கத்தை அடையவில்லை. இதைக் கண்ட பிரும்மதேவர் ஆண்—பெண் கூடுதல் என்கிற வரைமுறையில் படைக்க எண்ணினார். இதற்குமுன் பெண் இனப் படைப்பே இல்லை. ஆகவே, பிரும்மதேவர் இருவரது சேர்க்கையான ‘மைதுனீ’ படைப்பைச் செய்ய இயலவில்லை. அதனால் படைப்புப் பெருகுவதற்கான வழியைப் பரமசிவப் பரம்பொருளையே கேட்போமே எனச் சிந்திக்கலானார். அவரது திருவருள் இல்லையேல் மக்கள் பெருக்கம் நடைபெறாதல்லவா? அப்பொழுது எவள் ஆதியானவளோ, எல்லை காண இயலாதவளோ, உலகங்களைக் காப்பவளோ, நுண்ணியவளோ, தூய்மையானவளோ, இதயத்தில் பக்தியினால் மட்டும் பெறத்தக்கவளோ, அழகிற்கு அழகோ, முக்குணங்களைக் கடந்த நிலையில் நிற்பவளோ, உலக நிலையினின்றும் வெளியேறி நிற்பவளோ, எங்கும் நிறைந்தவளாகப் பிரித்துக் கூறுபோட முடியாதவாறு நிற்பவளோ, என்றென்றும் அழிவற்று விளங்குபவளோ, என்றென்றும் சிவப்பரம்பொருளோடு ஒன்றி நிற்பவளோ, அந்தச் சிவசக்தியோடு ஓருருவாகக் காட்சி தரும் முக்கண்ணரைத் தன் இதயத்தில் தியானித்தவண்ணம் பெருந்தவம் இயற்றலானார்.

பிரும்மதேவரது தீவிரமான தவம் கண்டு விரைவிலேயே பரமன் மனம் மகிழ்ந்தார். அப்பொழுது சொல்லுக்கடங்காத தன் ஒரு சிறு அம்சத்தை ஏற்று ஓர் அற்புதமான திருமேனி கொண்டார். அத்திருமேனியோ வலது பாகம் ஆணாகவும், இடது பாகம் பெண்ணாகவும் விளங்கும் அர்த்தநாரீசுவரனாக (மாதொருபாகனாக) பிரும்மதேவரின் எதிரில் தோன்றினார். மாதொருபாகனைக் கண்ட பிரும்மதேவர் விரைவாக எழுந்திருந்து இரு கைகூப்பி வணங்கித் துதிக்கலானார். இந்த மாதொருபாகத் திருமேனி எங்கும் நிறைந்தது; அனைத்தும் தருவது; ஸத், அஸத் என்ற இரண்டையும் கடந்தது; உவமை கூறவியலாதது; சரணம் என்று அடைந்தோரைக் காப்பது; என்றென்றும் இருப்பதல்லவா?

பிரும்மதேவர் போற்றிய உமையொருபாகன் துதி:—

பிரும்மதேவர் துதிக்கிறார்—— தேவா! மகாதேவா! போற்றி. பரமேசா! மகேசுவரா! தங்களுக்கு வெற்றி உண்டாகட்டும். சகல நற்குணங்கட்கும் கொள்கலனே! பரமேசுவரா! அனைத்து தேவர்களுக்கும் ஒப்பற்ற தலைவா! போற்றி! பிரகிருதியானவளே! மங்களமானவளே! உமையம்பிகையே! தங்களுக்குப் போற்றி! போற்றி! பிரகிருதியின் தலைவியே! பிரகிருதிக்கு ஆட்படாதவளே! இயல்பாகவே இனியவளே! எல்லை காணவியலாத மகாமாயையே! அனைத்து விருப்பங்களையும் பெற்றவளே! போற்றி! போற்றி! எல்லையற்ற திருவிளையாடல்கள் புரிபவரே! வீணாகாதத் திறலுடையவரே! பரம்பொருளே! போற்றி! போற்றி! அனைத்துலகங்கட்கும் தாயான உமையம்பிகையே! உலகமாய் பரந்து நிற்பவளே! உலகைத் தாங்கி நிற்பவளே! அனைத்து ஜீவராசிகளிடமும் நட்புணர்ச்சி கொண்டவளே! போற்றி! போற்றி! இறைவா! தங்களுடைய செல்வங்களும் தாங்கள் வசிக்கும் கயிலையும் தொன்மையானவையன்றோ! தங்களுடைய திருமேனியும் தொன்மையானது. தங்களது அடியார்களும் தங்களைப் போன்றே தொன்மையானவர்கள். தங்களுக்குப் போற்றி! போற்றி!

பிரும்மா, விஷ்ணு, ருத்ரன் என்கிற மும்மூர்த்திகளாகிப் படைத்தல்—காத்தல்—அழித்தலைச் செய்யும் இறைவியே! மூவுலகினுக்கும், ஆன்மா—அந்தராத்மா—பரமாத்மா என்கிற மூவாத்மாக்களுக்கும் நாயகியே! போற்றி! போற்றி! உலகத் தோற்றத்திற்குக் காரணமான தத்துவங்களின் தோற்றமும், அது விரிவடைவதும் தங்களது கருணை திருநோக்கால் அல்லவா? மகாப்பிரளய காலத்தில் தங்களது தனிப்பெருங்கருணை திருநோக்கினால் தோன்றும் பெருந்தீயினாலன்றோ, இந்த பௌதிகமான உலகு சாம்பலாக்கப்படுகின்றது. அத்தகைய தங்களுக்குப் போற்றி! இறைவியே! தங்களுடைய உண்மை சொரூபத்தின் நிலை தேவர்களினாலும் அறிய முடியவில்லையே! ஆன்ம தத்துவத்தின் நுண்ணிய அறிவினாலன்றோ தாங்கள் ஒளிர்கிறீர்கள். அந்தத் தங்களுக்குப் போற்றி! ஈசுவரியே! தங்களது வெளிப்படையான ஆன்மசக்தியினாலன்றோ, இந்தப் பிரபஞ்சம் நிரப்பப்பட்டிருக்கிறது. அந்த இறைவியே போற்றி! இறைவா! உலகியல் தத்துவங்களின் தொகுப்பு முழுவதும் பலவாறாகவும் ஒன்றாகவும் தங்களது ஆதாரத்திலே நிற்கிறது. அந்த இறைவா போற்றி!

எந்தத் தங்களுடைய உயர்ந்த அடியார்கள் எல்லோரும் பெருந்திறலுடைய அசுரர்களின் தலைமேல் தங்கள் இடது காலை வைக்கின்றனரோ, அந்தத் தங்களுக்குப் போற்றி! அடைக்கலம் புகுத்தவர்களைக் காத்தருள்வதில் பெரும் திறல் கொண்ட இறைவியே போற்றி! பிரபஞ்சம்—சம்சாரம்—உலகியல் என்கிற நச்சு மரம் தோன்றுவதற்குக் காரணமான முளையை அடிவேரோடு அழித்திடும் மற்றும் உலகியலின் மிகச்சாதாரணமான செல்வம், வீர்யம் மற்றும் பராக்கிரமம் முதலியனவற்றை எங்கும் பரப்பும் தேவரே போற்றி! அனைத்து அண்டங்களையும் கடந்து ஓங்கி நிற்பவரே! பிறரது செல்வங்களனைத்தையும் தன் சிறந்த செல்வங்களினால் கடந்து நிற்பவரே போற்றி! அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்ற நான்கினும் உயர்ந்ததான இறைவரோடு இரண்டறக் கலந்தலான பேரின்பம் என்கிற ஐந்து பெரும் பேறுகளால் அனைத்தையும் கடந்து நிற்கும் பரமானந்தம் என்கிற அமுதத்தை அளித்தருளும் இறைவா போற்றி! மேற்கூறிய ஐந்துவிதமான பெரும் பேறுகளின் மூலம் பெறும் பேரறிவான மெய்ஞ்ஞான அமுதம் நிரம்பிய துதிகளையே தன் சொரூபமாகக் கொண்ட இறைவியே! வணக்கம். பெரும் அச்சத்தை விளைவிக்கும் உலகியலான பெருநோயை விரட்டியடிக்கும் பெரு மருத்துவரே! வணக்கம்.

தொன்றுதொட்டு வரும் கன்மமலம் மற்றும் அறிவின்மையாகிற இருட்டு என்கிற இரண்டு பெருங்குவியலையும் விரட்டியடிக்கும் தேன்நிலவு போன்ற இறைவியே! வணக்கம். முப்புரங்களையும் அழித்தொழிக்க ஊழித்தீப்போல் கிளம்பிய மகாதேவரே! வணக்கம். முப்புரங்களை எரித்த இறைவரின் துணைவியே! வணக்கம். முக்குணங்களையும் கடந்த முதல்வா! வணக்கம். முக்குணங்களையும் அழித்தொழிக்கும் மகேசீ! வணக்கம். மூதறிஞரே! வணக்கம். மெய்யறிவளிக்கும் மெய்யே! வணக்கம். அழகே வடிவானவரே! போற்றி. வேண்டுவார் வேண்டுவன அளிக்கும் இறைவியே! வணக்கம். தங்களுடைய பெருநிலை எங்கே? எங்களது அறிவற்றதான சொற்கள் எங்கே? இருப்பினும் பக்தியின் உந்துதலால் ஏதோ குழறிப் பேசும் என்னையும் மன்னித்தருளவும்.

ப்3ரஹ்மோவாச

ஜய தே3வ மஹாதே3

ஜயேஶ்வர மஹேஶ்வர ।

ஜய ஸர்வகு3ணஶ்ரேஷ்ட2

ஜய ஸர்வஸுராதி4ப ॥

ஜய ப்ரக்ரு॒திகல்யாணி

ஜய ப்ரக்ரு॒திநாயிகே ।

ஜய ப்ரக்ரு॒திதூ3ரே த்வம்

ஜய ப்ரக்ரு॒திஸுந்த3ரி ॥

ஜயாமோக4மஹாமாய

ஜயாமோக4மநோரத2

ஜயாமோக4மஹாலீல

ஜயாமோக4மஹாப3ல ॥

ஜய விஶ்வஜக3ந்மாதர்

ஜய விஶ்வஜக3ந்மயி ।

ஜய விஶ்வஜக3த்3தா4த்ரி

ஜய விஶ்வஜக3த்ஸகி2

ஜய ஶாஶ்வதிகைஶ்வர்ய

ஜய ஶாஶ்வதிகாலய ।

ஜய ஶாஶ்வதிகாகார

ஜய ஶாஶ்வதிகாநுக3

ஜயாத்மத்ரயநிர்மாத்ரி

ஜயாத்மத்ரயபாலிநி ।

ஜயாத்மத்ரயஸம்ஹர்த்ரி

ஜயாத்மத்ரயநாயிகே ॥

ஜயாவலோகநாயத்த

ஜக3த்காரணப்3ரு॒ம்ஹண ।

ஜயாபேக்ஷாகடாக்ஷோத்த2

ஹுதபு4க்3பு4க்தபெ4ளதிக ॥

ஜய தே3வாத்3யவிக்ஞேயே ஸ்வாத்ம—

ஸூக்ஷ்மத்3ரு॒ஶோஜ்ஜ்வலே ।

ஜய ஸ்தூலாத்மஶக்ய த்யேஶே

ஜய வ்யாப்தசராசரே ॥

ஜய நாநைகவிந்யஸ்த

விஶ்வதத்த்வஸமுச்சய ।

ஜயாஸுரஶிரோநிஷ்ட2

ஶ்ரேஷ்டா2நுக3கத3ம்ப3க ॥

ஜயோபாஶ்ரிதஸம்ரக்ஷா

ஸம்விதா4நபடீயஸி ।

ஜயோந்மூலிதஸம்ஸார

விஷவ்ரு॒க்ஷாங்குரோத்33மே ॥

ஜய ப்ராதே3ஶிகைஶ்வர்ய

வீர்யஶௌர்யவிஜ்ரு॒ம்ப4ண ।

ஜய விஶ்வவஹிர்பூ4

நிரஸ்தபரவைப4வ ॥

ஜய ப்ரணீதபஞ்சார்த2

ப்ரயோக3பரமாம்ரு॒த ।

ஜய பஞ்சார்த2விக்ஞாந

ஸுதா4ஸ்தோத்ரஸ்வரூபிணி ॥

ஜயாதிகோ4ரஸம்ஸார

மஹாரோக3பி4ஷக்3வர ।

ஜயாநாதி3மலாக்ஞாந

தம:படலசந்த்3ரிகே ॥

ஜய த்ரிபுரகாலாக்3நே

ஜய த்ரிபுரபை4ரவி ।

ஜய த்ரிகு3ணநிர்முக்த

ஜய த்ரிகு3ணமர்தி3நி ॥

ஜய ப்ரத2மஸர்வக்ஞ

ஜய ஸர்வப்ரபோ3தி4கே ।

ஜய ப்ரசுரதி3வ்யாங்க3

ஜய ப்ரார்தி2ததா3யிநி ॥

க்வ தே3வ தே பரம் தா4

க்வ ச துச்ச2ம் ஹி நோ வச: ।

ததா2பி ப43வந் ப4க்த்யா

ப்ரலபந்தம் க்ஷமஸ்வ மாம் ॥

— ஶிவபுரா. வாய. ஸம். பூர்வ. 15/16—31

இவ்வாறு அழகு ததும்பும் இன்சுவை சுலோகங்களால் மாதொருபாகனைத் துதித்த பிரும்மதேவர், இறைவனையும் இறைவியையும் பன்முறை துதித்தார். பிரும்மதேவரால் கூறப்பட்ட மாதொருபாகனது இத்துதி, அவ்விறைவன்—இறைவியை மனங்குளிரச் செய்வது. குருவின் மூலம் இத்துதியை உபதேசமாகப் பெற்று துதிப்பவன், இறைவன்—இறைவியை மகிழ்விப்பதால் தன் விருப்பங்கள் அனைத்தையும் பெறுகிறான். அனைத்துலகங்களிலும் வாழும் அனைத்து ஜீவராசிகளையும் படைத்துக் காத்து அழிப்பவரும், பிறப்பு—இறப்பு என்பதற்ற திருமேனி கொண்டவரும், உயர்ந்த ஆண்—பெண் என்கிற இரு திருமேனிகளையும் ஒரு திருமேனியாகத் தாங்கி நிற்பவரும், அனைத்து மங்களங்களையும் வாரி வழங்குபவரான மாதொருபாகனை வாழ்த்தி வணங்குகிறேன்.

 

அத்தியாயம் : பதினாறு

மகாதேவரது திருமேனியிலிருந்து தேவி தோன்றுதலும், அவளது நடுப்புருவத்திலிருந்து சக்தி தோன்றுதலும்

வாயுதேவர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு பிரும்மதேவர் துதிக்கவே சிவபிரான் இடிமுழக்கம் போன்ற பெருங்குரலில் ஆனால் இனிமை பொங்கும் மங்களமான அழகிய சொற்களால் கூறலானார்— “பிரும்மதேவரே! இப்பொழுது பிரஜைகள் அதிகமாகப் பல்கிப் பெருக வேண்டுமென்றுதானே நீங்கள் தவம் செய்தீர்கள். தங்கள் துதி கேட்டு மகிழ்ந்தோம். நீங்கள் விரும்புவதைத் தருகிறோம். இவ்வாறு இனிமையாகக் கூறிய இறைவன் தனது திருமேனியின் இடது பாகத்தினின்றும் ‘ருத்ராணி தேவி’யைத் தோற்றுவித்தார். பிரும்மத்தை அறிந்த சான்றோர்கள் அனைத்து நற்குணங்களும் கொண்ட இந்தத் தேவியைத்தான் பரம்பொருளான சிவனாரின் பராசக்தி என்கின்றனர். இவ்விறைவியிடம் பிறத்தல், இறத்தல், நரைத்தல் என்கிற எந்தவொரு விகாரங்களும் (மாறுபாடுகளும்) நுழைய முடியாது. பவானியாகிற இந்த இறைவியன்றோ சிவனாரின் திருமேனியிலிருந்து உதித்தவள். இவளது உண்மையான சொரூபத்தைத் தேவர்களும் அறிய இயலவில்லை. சொல்லுக்கும் மனதிற்கும் எட்டாதவள். அனைத்து தேவர்களும் இவளது தொண்டர்களே. அனைத்துலகங்கட்கும் தாயான, மகேசுவரியான இறைவியைக் கண்ட பிரும்மதேவர் தொழுது வணங்கினார். அனைத்துமறிந்தவளன்றோ அவ்விறைவி. அவளில்லாத இடமும்தான் உண்டோ? நுண்ணியதற்கும் நுண்ணியவள். பெரிதுக்கும் பெரியவள். ஸத்—அஸத் (இருப்பு—இல்லை) என்கிற இரட்டைகளைக் கடந்தவள். தன்னொளியாலன்றோ அகில உலகங்களையும் பிரகாசிக்கச் செய்கிறாள். மகாதேவியான அந்த இறைவியிடம் பிரும்மதேவர் போற்றி வேண்டலானார்.

பிரும்மதேவர் வேண்டுகிறார்—— அனைத்துலகுமான அன்னையே! மகாதேவரான சிவப்பரம்பொருள் முதன்முதலில் என்னைப் படைத்தார். பின் பிரஜைகளைப் படைத்தலில் என்னை நியமித்தார். அவரது திருவாணையை ஏற்று அகில உலகங்களையும் படைக்கிறேன். ஆனால் இறைவியே! எனது மனதின் சங்கல்பத்தினால் படைக்கப்பட்ட தேவர்கள் முதலிய ஜீவராசிகள் திரும்பத் திரும்பப் படைக்கப்படினும் அவை பெருக்கமடையவில்லையே? ஆகவே இனி இருவர் இணைவதாலேயே தோன்றக் கூடிய படைத்தலைத் தொடங்கி, அனைத்து ஜீவராசிகளையும் பெருக்கமடையுமாறு செய்ய விரும்புகிறேன். தங்களுக்கு முன் இதுவரை பெண்ணினம் என்பதே தோன்றவில்லை. ஆகவே பெண்ணினத்தவரைப் படைக்க, எனக்குப் போதுமான திறனில்லை. தங்களிடமிருந்துதான் அனைத்து சக்திகளும் தோன்ற வேண்டும். எங்கும் எதிலும் அனைத்திற்கும் அனைத்து சக்திகளையும் தருபவர் தாங்களே, வரமளிப்பவரும் தாங்கள்தான், மாயையான தேவியும் தாங்களே. உலகியல் என்கிற பெரும் பயத்தை விரட்டியடிப்பவளான தாங்கள்தானே எங்கும் நீக்கமற நிறைந்துள்ளீர். ஆகவே, இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் பெருக்கத்திற்காகத் தாங்கள் தங்களது ஓர் அம்சத்தை மட்டும் ஏற்று, என் மகனான தக்ஷனுக்குக் குழந்தையாகப் பிறக்க வேண்டும்.

இவ்விதம் பிரும்மதேவர் வேண்டவே ருத்ராணி தேவியான இறைவி, தனது இரு புருவங்களின் நடுவிலிருந்து தன்னைப் போன்றே அழகும் ஒளியும் கொண்ட ஒரு சக்தியைத் தோற்றுவித்தாள். இதைக் கண்ட தேவர்க்கும் தேவரான இறைவன் சற்றே புன்சிரிப்புடன் கூறலுற்றார்—— “நீ, பிரும்மதேவனைக் குறித்துத் தவம் செய்து, அதன் வாயிலாக அவரது விருப்பத்தைப் பூர்த்தி செய்.” சிவனாரது கட்டளையைத் தலைமேற்தாங்கிய அவ்விறைவி, பிரும்மதேவரது வேண்டுகோளுக்கிணங்க, தக்ஷனது மகளாகத் தோன்றினாள். இவ்வாறு பிரும்மதேவருக்குப் பிரும்மரூபிணியான ஒப்பற்ற சக்தியை அளித்த தேவி சிவை, மகாதேவரது திருமேனியில் ஒடுங்கினாள். இதைத் தொடர்ந்து மகாதேவரும் மறைந்தார். அன்று தொடங்கிதான் பெண்ணினத்தினிடம் ‘போகம்’ என்னும் இன்பம் துய்த்தல் உலகில் தோன்றியது. ஆண்—பெண் இணக்கம் என்பதாலேயே உலக ஜீவராசிகளின் படைப்பும் நிகழலாயிற்று.

முனிவர்களே! இதனால் பிரும்மதேவருக்குப் பெருமகிழ்ச்சியும் ஆனந்தமும் ஏற்பட்டது. இதுவரை தேவியிடமிருந்து சக்தி தோன்றியதைக் கூறினேன். இது புண்ணியத்தைத் தரக் கூடியது. எனவே, கட்டாயம் கேட்க வேண்டியது. தேவியிடமிருந்து சக்தி தோன்றிய இக்கதையை, எவர் தினந்தோறும் கேட்கிறாரோ, சொல்கிறாரோ, அவருக்கு அனைத்துவிதமான புண்ணியங்களும் கிடைக்கிறது. அவர் அழகிய ஆண்மகனைப் பெறுவார்.

 

அத்தியாயம் : பதினேழு

படைப்பின் விளக்கம்

வாயுதேவர் கூறுகிறார்—— சிவப்பரம்பொருளான இறைவரிடமிருந்து என்றென்றும் தொடர்ந்து வரும் நித்தியமான சக்தியைப் பெற்ற பிரும்மதேவர், ஆண்—பெண் ஆக இருவர் மருவிக் கலந்து தோற்றுவிக்கும் படைப்பைச் செய்ய நினைந்து, தன் திருமேனியிலிருந்து ‘ஸ்வாயம்புவ மனு’ என்கிற ஆணையும், ‘சதரூபை’ என்கிற பெண்ணையும் தோற்றுவித்தார். சதரூபை என்கிற பெண் பெருந்தவம் இயற்றிப் பெருங்கீர்த்தி வாய்ந்த மனுவைத் தன் கணவராகப் பெற்றாள். இவர்களது மகன்கள் பிரியவிரதனும் உத்தானபாதனும். மகள்கள் ஆகூதியும் பிரசூதியும். பிரசூதியைத் தக்ஷனுக்கு மணம் முடித்தார் ஸ்வாயம்புவ மனு. இவர்கட்கு சிரத்தை, லக்ஷ்மீ, த்ருதி, துஷ்டி முதலிய இருபத்து நான்கு குமாரிகள் பிறந்தனர். இவர்களில் பதினோரு குமாரிகளைத் தர்மர் என்பவர் மணந்தார். தக்ஷனது மகளான தாக்ஷாயணியைச் சிவபிரான் மணந்தார். சிவநிந்தை செய்த தக்ஷனை நிந்தித்துத் தன்னுடலைத் தக்ஷனது வேள்வித்தீயிலேயே ஆகுதியாகச் செய்த தாக்ஷாயணீ தேவி, பின் இமவானுக்கும் மேனைக்கும் குமாரியாகப் பார்வதீ எனப் பிறந்து, பின் தவம்செய்து சிவப்பரம்பொருளையே திரும்பவும் கணவராகப் பெற்றாள். இவர்களது சிருஷ்டியைப் பற்றி முழுவதுமாக வர்ணிப்பது என்பது என்றென்றும் எவராலும் முடியாது.

 

அத்தியாயம் : பதினெட்டு

சதீதேவி தன்னுடலை நீத்தல்

ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள்—— ‘தக்ஷனின் மகளான தாக்ஷயணீ தன்னுடலை நீத்து இமவானின் மகளாகப் பிறந்தாள்’ என்று கூறினீர்கள் அல்லவா? அதைச் சற்று விளக்கமாகக் கூற வேண்டுகிறோம்.

வாயு கூறுகிறார்—— உலகமெல்லாம் தூற்றும் சிற்றறிவு படைத்த தக்ஷனின் செயலைக் கூறுகிறேன், கேளுங்கள். முன்பொரு சமயம் இறைவனையும் இறைவியையும் தரிசிக்கத் திருவுள்ளம் கொண்ட சித்தர்களும் பெருந்தவசிகளும் இமயமலைச் சிகரமான கயிலை சென்றனர். அப்பொழுது தக்ஷனும் தன் மகளையும் மருமகனான சிவனாரையும் காணச் சென்றான். அவ்வமயம் இறைவன் அவனை ஆதரிக்கவில்லை. இறைவரது பெருநிலையை அறியாத தக்ஷன், தன்னை அவமதித்ததாக நினைத்து வெளியேறினான். அதனால் பகைமை கொண்ட தக்ஷன் விதியின் தூண்டுதலால் தன் மகள்களையும் மருமகன்களையும் அழைத்து அவர்களுக்கு வெகுமதியளித்தான். தாக்ஷாயணியான தன் மகளையும் சிவபெருமானான மாப்பிள்ளையையும் அழைக்கவில்லை. இதை நாரதர் கூறவறிந்த தாக்ஷாயணி சிவனாரிடம் சென்று கூற, அப்பொழுது அனைத்து நலன்களும் பொருந்திய ஒரு பொன் விமானம் அங்கு வர, அதில் தாக்ஷாயணி தன் பணிப்பெண்கள் சூழ ஏறியமர்ந்து தேவர்கள் கொண்டாட, தன் தந்தை மனை சென்றாள். இறைவியைக் கண்ட தக்ஷன் அவளைச் சிறிதும் கணிசியாமல் இறைவியரது சகோதரிகட்கு மரியாதை முதலியன செய்தான். இதைக் கண்ட இறைவி சற்றே சினந்து கூறலானாள்.

தேவி கூறுகிறாள்—— “தந்தையே! பிரும்மா முதலிய தேவர்கள் அனைவரும் எந்த இறைவனைக் கொண்டாடுகிறார்களோ, அவரை நீங்கள் மதிக்கவில்லையே, ஏன்?” இதைக் கேட்டுச் சினந்த தக்ஷன்—— “உன்னைக் காட்டிலும் இவர்கள் சிறந்த குணத்தவர்கள். உன் கணவனைக் காட்டிலும் எனது இந்த மாப்பிள்ளைகள் சிறந்த குணம் படைத்தவர்கள். உன் கணவன் தாமஸ குணத்தன்; சும்மாவிருக்கும் சோம்பேறி. அதனால்தான் அவனை அவமதித்தேன்” என்று கூறினான். இதைக் கேட்ட தேவி, அங்குள்ள சபையோர்களையும் தக்ஷனையும் நோக்கிக் கூறலானாள்—— “உலகங்கள் அனைத்திற்கும் ஒப்பற்ற தலைவரான, நிந்தனை என்பதே அறியாத எனது கணவரை நீ தூஷிக்கிறாய். வேதம் என்ன கூறுகிறது தெரியுமா? வித்தையைத் திருடுபவன், குருவிற்குத் துரோகம் செய்பவன், வேதத்தையும் தெய்வத்தையும் நிந்திப்பவன் — இவர்கள் அனைவரும் பெரும் பாவிகள்; தண்டனைக்குரியவர்கள். ஆகவே, இந்தப் பெரும் பாவத்திற்காக உனக்குப் பெருந்தண்டனை இப்பொழுதே வரப் போகிறது. தேவர்கட்கெல்லாம் தேவரான சிவபிரானை நீ எப்பொழுது மதிக்கவில்லையோ, அதனால் உன் குலம் அழிந்தது என்று நினைத்துக் கொள்.”

இவ்வாறு கூறிய சதீதேவி அவனால் அளிக்கப்பட்ட இவ்வுடலை நீத்து இமவானிடம் பிறந்தாள். மலையரசரான இமவான் இதனால் பெரும் புண்ணியத்தைப் பெற்றவனானான். இதற்காகவன்றோ அவன் பெருந்தவம் இயற்றினான். அவனுக்கு அருள் புரியவே இறைவி, தன் விருப்பப்படி அவனையே தந்தையாக ஏற்றாள்.

எப்பொழுது இறைவி சினம் கொண்டு தக்ஷனை நிந்தித்து அவ்விடம் விட்டு அகன்றாளோ, அப்பொழுதே அந்த வேள்வியில் மந்திரங்கள் அனைத்தும் வெளியேறின. சதீதேவி வெளிப்போந்ததை அறிந்த இறைவன், தக்ஷனையும் அங்குள்ள ரிஷிகளையும் சினந்து சபித்தார்—— “தக்ஷனே! என்மேல் கொண்ட பகையால் குற்றமற்ற சதீதேவியை விடுத்து, நீ உன் மற்ற மகள்களை அவர்களது கணவரோடு கொண்டாடினாய். ஆகவே, உனது இந்த மருமகன்கள் அனைவரும் வைவஸ்வத மன்வந்தரத்தில் தான்தோன்றிகளாகப் பிரும்மன் வேள்வியில் பிறக்கப் போகிறார்கள். சாக்ஷுஷனின் குலத்தில் நீ மனிதனாகப் பிறப்பாய். பிராசீனபர்ஹிஸின் பேரனாகவும் பிரசேதஸனின் மகனாகவும் பிறப்பாய். அப்பொழுது நீ செய்யக் கூடிய அறம், பொருள், இன்பம் பயக்கும் செயல்கள் அனைத்திற்கும் தடையைத் தோன்றச் செய்வேன்.” பெருந்தேஜஸ் படைத்த ஸ்ரீருத்ரன் இவ்வாறு கூறவே, ஸ்வாயம்புவ மனுவின் மகனான தக்ஷன் தன் உடலழிந்து பூமியிலே விழுந்தான். சாக்ஷுஷ மன்வந்தரத்தில் பிரசேதஸின் மகனாகப் பிறந்தான் இந்த தக்ஷன். வைவஸ்வத மனுவின் அந்தரத்தில் பிருகு முதலியவர்களும் பிறந்தனர். அப்பொழுது அறம் பெற தக்ஷன் செய்த வேள்வியைச் சிவனார் அழித்தார்.

 

அத்தியாயம் : பத்தொன்பது முதல் இருபத்து மூன்று வரை

வீரபத்திரர் தோன்றலும், தக்ஷனது வேள்வி அழிதலும்

முனிவர்கள் கேட்கிறார்கள்—— வாயு பகவானே! தீயவனான தக்ஷன் தர்மத்தின் பொருட்டுதானே வேள்வியைச் செய்தான். அப்படியிருக்க, பரமசிவன் தர்மத்திற்கான வேள்வியைத் தடுத்தார் என்பது எவ்விதம்? காரணத்தை நாங்கள் தெரிந்து கொள்ளலாமா?

வாயு பகவான் கூறுகிறார்—— வைவஸ்வத மன்வந்தரம் வந்ததும் தக்ஷன் அசுவமேத வேள்வியைச் செய்யத் தொடங்கினான். ரிஷிகளும் சித்தர்களும் வசிக்கும் ‘கங்கோத்ரி’ என்னும் இடத்தில் வேள்வியைத் தொடங்கினான். அதற்கு இந்திரன் முதலிய தேவர்களும், பிதிர்தேவர்களும், மற்றுமுள்ள மகரிஷிகளும், ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவும், மற்றும் பலரும் அழைக்கப்பட்டிருந்தனர். சிவபெருமானை மட்டிலும் அழைக்கப்படாததைக் கண்ட ததீசி முனிவர் பெருஞ்சினம் கொண்டு தக்ஷனிடம் கூறலானார்.

ததீசி கூறுகிறார்—— தக்ஷனே! மதிக்கப்பட வேண்டியவரை மதிக்காமல் இருப்பதும், மதிக்கப்பட வேண்டாதவரை மதிப்பதும் பெரும் பாவம். அதற்கான பெருந்தண்டனை உடனே கிடைத்துவிடும். பெருமதிப்பிற்குரிய பசுபதியான பரமசிவனை நீ ஏன் மதிக்கவில்லை?

தக்ஷன் கூறுகிறான்—— சூலமேந்தி சடை தரித்த ருத்ரர்கள் பலர் என்னிடம் உள்ளனர். அவர்கள் பதினோரு பேர்கள். இவர்களைத் தவிர மகேசன் என்று புதிதாக ஒருவனைத் தாங்கள் கூறுகிறீர்களே. அவனை எனக்குத் தெரியாது.

ததீசி கூறுகிறார்—— சிவனாரை விடுத்து மற்ற இவர்களை நீ மதிப்பதால் யாது பயன்? அவரன்றோ பிரும்மா, விஷ்ணு, ருத்ரன் ஆகிய மூவரையும் படைத்தவர். பிரும்மன் முதலிய அனைவரும் அவரது பணியாளர்களன்றோ! பிரகிருதியைக் காட்டிலும் ஏன் புருஷனைக் காட்டிலும் உயர்ந்தவர். உண்மை உணர்ந்த யோகிகளும், ரிஷி முனிவர்களும் அவரையேயன்றோ நினைத்துக் கொண்டிருக்கின்றனர். அழிவற்ற பரமனான பிரும்மம் அவர். முதலும் முடிவும் அற்றவர். படைத்துக் காத்து அழிப்பவரான மகேசனைத் தவிர, வேள்வியில் வேறு எவரையும் காண்கிலேன்.

தக்ஷன் கூறுகிறான்—— முனிவரே! இதோ முறைப்படி மந்திரத்தால் தூய்மையாக்கப்பட்ட இந்த அவியுணவைப் பொற்கிண்ணத்தில் ஈடிணையற்ற ஸ்ரீமந்நாராயணனுக்காக எடுத்துச் செல்கிறேன்.

ததீசி கூறுகிறார்—— “தக்ஷனே! தேவதேவரான சிவபெருமானை ஆராதிக்காத உனது இந்த வேள்வி வேள்வியே இல்லை.” இவ்வாறு கூறிவிட்டு ததீசி வேள்விச்சாலையிலிருந்து வெளியேறினார். ஆனால், தேவர்கள் எவரும் வெளியேறவில்லை. ஏனெனில், பெருங்கேடு விளைய வேண்டுமே. அக்கேட்டைத் தேவர்கள் அனைவரும் அனுபவிக்க வேண்டாமா?

இதைக் கண்ட இறைவி, தக்ஷனது வேள்வியை அழிக்க வேண்டினாள் இறைவரிடம். அவரும் உடனே (தன் சடையிலிருந்து) பெருவீரரான வீரபத்திரரைத் தோற்றுவித்தார். அவர் ஆயிரம் திருமுகங்கள் கொண்டவர்; ஆயிரமாயிரம் கண்கள், ஆயிரம் அம்புகள் கொண்ட கரங்கள்; சூலம், கதை முதலியன தரித்த திருக்கரங்கள்; பெரும் வில்லை ஏந்தியவர்; தலையிலே பிறை தரித்தவர்; செஞ்சடை கொண்டவர்; பெரும் வயிறும் பெருமுகமும் உடையவர்; மின்னல் நாக்கு கொண்டவர்; மேகங்களும் அலைகளும் சேர்ந்து ஒலித்த ஒலி போன்ற பேரொலி கொண்டவர்; ஊழித்தீ போன்ற ஒளி படைத்தவர். வீரபத்திரரது செயலுக்குச் சாட்சியாகத் தன் சினத்திலிருந்து இறைவியானவள் பத்ரகாளியைப் படைத்தாள்.

இவர்கள் இருவரும் இறைவனை வணங்கி, “என்ன செய்ய வேண்டும்?” என இறைஞ்சி வேண்ட, இறைவன் “நீ பத்ரகாளியுடன் தக்ஷனது வேள்வியைத் தகர்ப்பாய்” என்று கட்டளையிட்டார். அப்பொழுது இறைவியும் ‘பத்ரன்’ என்கிற கணநாதனை அழைத்து, “நீயும் சென்று வேள்வியை அழித்து வா” என்று கட்டளையிட்டாள். பத்ரனும் விடையேறி (எருதேறி) வீரபத்திரர் சூழ, தக்ஷனது வேள்விச்சாலையை அடைந்தான். (அத்தியாயம் 19)

* * *

அங்கு தேவர்களும் சித்தர்களும் குழுமி இருந்தனர். வேள்வியைச் சிறப்புறச் செய்யும் அறிவு படைத்த பெருந்தவசிகள் நிறைந்திருந்தனர். அங்கு சென்ற வீரபத்திரர் சிங்கநாதம் செய்தார். இதைக் கேட்ட தேவர்கள் நிலைகுலைய அரைகுறை ஆடையுடன் அங்கிருந்து ஓடலாயினர். புயல் வீசியது, கடல் கலங்கியது, மலைகள் சிதறின. அங்கு சென்ற வீரபத்திரர், தக்ஷனைக் கண்டு கூறலானார்—— “தக்ஷனே! நாங்கள் அனைவரும் எல்லையற்ற திறல் படைத்த பரமசிவனாரது அடியவர்கள். வேள்வியின் அவியுணவைப் பெறவே வந்துள்ளோம். எங்கள் பாகத்தைத் தருவாயாக. அப்படி எங்களுக்குப் பங்கு இல்லையெனில், அதன் காரணத்தைக் கூறு. அல்லது போர் செய்.” இதைக் கேட்ட தக்ஷன் முதலியவர்கள், “இதற்கு மந்திரம்தான் பிரமாணம். அதனால், நாங்கள் ஒன்றும் செய்வதற்கில்லை” என்று கூறவே, வீரபத்திரர் “இவ்வாறு ஒரு மந்திரமும் இல்லையே? செருக்கடைந்த நீங்களன்றோ கூறுகிறீர்கள்” என்று கூறி, தன் நெற்றிக்கண்ணினால் வேள்விச்சாலையை எரிக்கலானார். (அத்தியாயம் 20)

* * *

தீ கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது. பயந்த அனைவரும் வாராணசியை அடைந்தனர். அங்கும் தொடர்ந்து வந்த வீரபத்திரர் ஒருவரே, ஆயிரமாயிரம் வீரபத்திரராகத் தேவர்கள் கண்களுக்குத் தெரிந்தார். சூரியனது தலையைத் தன் இடக்காலால் உதைத்தார் வீரபத்திரர். அக்னியைக் கத்தியினாலும் யமனைச் சூலத்தாலும் அடித்தார். வருணனை உலக்கையாலும் நிருருதியைப் பரிகம் என்னும் தண்டாயுதத்தாலும் அடித்தார். தக்ஷனது தலையை வெட்டி பத்ரகாளியிடம் அளித்தார். காளி அத்தலையைப் பந்துபோல் விட்டெறிந்து விளையாடினாள். பின் ஆஹவனீயம் என்னும் வேள்வி நடக்கும் வேள்விச்சாலை சென்று அதையும் அழித்தார். (அத்தியாயம் 21)

* * *

அசுவமேதம் என்கிற இந்த வேள்வி முறைப்படி நடத்தப்படவில்லை. வேள்வி செய்யும் யஜமானனோ தக்ஷப் பிரஜாபதி. தர்மராஜரான யமன் முதலான எண்திசைக்காவலர்கள் வேள்வியைத் தரிசிக்கும் சபையோர்கள். இந்திரன் முதலியோர் அவியுணவை ஏற்பவர்கள். வேள்வியைக் காத்தருள்பவர் கருட வாகனரான ஸ்ரீமந்நாராயணன். இருந்தும் யஜமானனான தக்ஷனது தலை துண்டிக்கப்பட்டது. தவறான வேள்விக்குத் தக்க பலன் கிடைத்தது. ஆகவே, சிவனாரை ஒதுக்கிய, அசத்தியத்தை ஏற்ற, வேதநெறி தவறிய எந்தவொரு செயலையும் செய்யக் கூடாது. பெரும் புண்ணியம் செய்திருக்கலாம். நூற்றுக்கணக்கான வேள்விகள் புரியலாம். ஆனால், சிவபக்தியின்றி இவைகளின் முழுப்பயனையும் அடைய இயலாது. அதே போல் பெரும்பாவம் செய்திருப்பினும், பக்தியோடு சிவப்பரம்பொருளை வணங்கியவன் அனைத்துப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறான். இதில் ஐயமே இல்லை. பல சொல்லி என்ன பயன்? சிவநிந்தை புரிபவன் செய்யும் தானமோ, தவமோ, வேள்வியோ, ஹோமங்களோ அனைத்தும் வீணே! (அத்தியாயம் 22)

* * *

இவ்வாறு தேவர்களும் மற்றோரும் துன்புறுவது கண்ட பிரும்மதேவர் சினம் தணியுமாறு வீரபத்திரரை வேண்டினார். பிரும்மதேவரிடம் கொண்ட பெருமரியாதையால் சினம் தணிந்த வீரபத்திரரைத் தேவர்கள் துதித்தனர்—— “மங்களமானவரே! வேள்வி தகர்த்தவரே! ருத்ரர்களின் தலைவரே! ருத்ரர்கட்குச் செல்வமானவரே! நமஸ்காரம். ஊழித்தீ போன்ற திருமேனியரே! காலன் என்கிற காமத்தை அழித்தவரே! தேவர்களின் தலைகளைக் கொய்தவரே! தீயவனான தக்ஷனது சிரத்தைக் கொய்தவரே! பாவியான தக்ஷனது சேர்க்கையால் குற்றமற்ற நாங்களும் போரில் உங்களால் தண்டிக்கப்பட்டோம். உங்களைச் சரணமடைந்த எங்களைக் காத்தருள வேண்டும் இறைவா!”

இதற்கிடையில் தேவதேவரான சிவபெருமான் விண்வெளியில் தோன்றினார். சிவபிரானைக் கண்ட விஷ்ணு முதலிய தேவர்களனைவரும் மகிழ்ச்சியும் பயமும் கலந்த முகத்தினராக இறைவனைத் துதித்தனர்.

“தேவதேவரே! பிரும்மா, விஷ்ணு, ருத்ரன் என்கிற முத்தேவர்களாக இருந்து அகில உலகங்களையும் படைத்துக் காத்தழிக்கும் பரமேசன் தாங்களே. ராஜஸ குணம், தாமஸ குணம், சாத்வீக குணம் என்கிற முக்குணங்களையும் ஏற்ற மும்மூர்த்தியானவரே! மூலமும் முடிவுமின்றித் தனித்து நிற்கும் தாங்கள் அடியார்களுக்கென்றே திருமேனி தாங்கி வருகிறீர்கள். அழியும் சந்திரன் தங்களாலன்றோ கலைகளுடன் விளங்குகிறான். கணவனைப் பறிகொடுத்த ‘சீமந்தினீ’ என்னும் கற்பரசி, தங்களைப் பூசித்தன்றோ மக்கட்செல்வத்துடன் அனைத்து மங்களங்களையும் பெற்றாள். அவள் செய்த சோமவார விரதத்தின் பெருமையல்லவா அது. இவ்வளவு தவறுதல்கள் செய்திடினும், அவர்களைத் தங்களைத் தவிர யார்தான் மன்னித்தருள்பவர்?”

இவ்வாறு வேண்டவே இறைவரும் மனமகிழ்ந்து தேவர்கள் அனைவரையும் முன்போலவே ஆக்கினார். தக்ஷனது உடலோடு கிழட்டு ஆட்டுத் தலையைப் பொருத்தி எழுப்பினார்.

உயிர்பெற்ற தக்ஷன் தழுதழுத்த குரலில் இறைவரைத் துதித்தான். சிவனாரும் அவனுக்குக் கணங்களின் தலைமை பதவியை அளித்தார். “தேவர்களே! விதியின் உந்துதலால் நீங்கள் இவ்வாறு செயல்பட்டீர்கள். சரணம் பற்றிய உங்களை மன்னித்தோம். உங்கள் தீய செயல்களையும் மறந்தோம். நீங்கள் முன்போலவே நன்கு வாழலாம்” என்று சிவனார் திருவாய் மலர்ந்தருளி மறைந்தருளினார். (அத்தியாயம் 23)

 

அத்தியாயம் : இருபத்து நான்கு

சிவபெருமான் மந்தரமலையில் ஆற்றிய திருவிளையாடல்கள்

முனிவர்கள் வினவுதல்—— வாயுதேவரே! தன் சிவகணங்களுடனும் தேவியுடனும் மறைந்தருளிய இறைவன் எங்கு சென்று வசித்தார்? எத்திருவிளையாடலாடி ஓய்ந்தார்?

வாயுதேவர் கூறுகிறார்—— மகரிஷிகளே! பர்வதங்களிலேயே மிகச் சிறந்ததும் நிறைய குகைகள் கொண்டதுமான அழகிய ‘மந்தரபருப்பதம்’ (மந்தராசலம்), தனது பெருந்தவத்தின் பயனாக தேவதேவரான மகாதேவரது விருப்பத்திற்குரிய வாசத்தலமாக ஆயிற்று. பார்வதீ—பரமேசுவரர்களது திருவடித்தாமரைகளைத் தன் தலையில் தாங்க வேண்டுமென்று எண்ணியே கடுந்தவம் இயற்றி, அதன் பயனாக அவர்களது திருவடிகள் என்றென்றும் தன்மீது தோயுமாறான சிறந்த பயனையும் பெற்றான். அதன் அழகை முழுவதுமாக வர்ணிப்பதென்பது ஆயிரமாயிரம் திருவாய்மொழிகளால் நூறு கோடி வருடங்கள் வர்ணித்தாலும் இயலாது. அதனெதிரில் அனைத்து மலைகளின் அழகும் ஒரு துளியே. ஆகவேதான் சிவபிரான் பார்வதியான தனது மனைவியை மகிழ்விக்க, இவ்வழகிய மலையையே தனது அந்தப்புரமாக ஆக்கிக் கொண்டார். இப்பருப்பதத்தை மனதிற்கொண்டே சிவபிரான் ரைப்யருடைய ஆசிரமத்தின் அருகில் இருந்து அம்பிகையோடு மறைந்தருளினார். இம்மந்தர மலையிலுள்ள உய்யானவனங்களில்தான் சிவபிரான் மலைமகளான அம்பிகையுடன் பல கேளிக்கைகள் செய்தருளினார்.

இவ்வாறு கொஞ்ச காலம் கடந்தது. பிரும்மனுடைய மைதுனீ படைப்பும் வெகுவாக விரிவடைந்தது. அதனால் மக்கள் தொகை பெருகிற்று. அப்பொழுது சும்பன், நிசும்பன் என இரண்டு அசுரர்கள் தோன்றினர். அவர்கள் இருவரும் சகோதரர்கள். கடுந்தவம் இயற்றிய அவர்களது தவத்தில் மகிழ்ந்த பிரும்மதேவர்—— “இவ்வுலகில் எந்தவோர் ஆண் பிள்ளையினாலும் உங்களுக்கு மரணமில்லை” என்று வரமளித்தார். இதைக் கேட்ட அச்சகோதரர்கள் இருவரும், “பிரும்மதேவரே! பார்வதீபிராட்டியின் அம்சம் கொண்டவளும், தாய் வயிற்றில் பிறவி என்பது அற்றவளும், ஆண் மகனின் கரம்படாத, உலகியல் இன்பம் நுகராத ஒரு கன்னிப்பெண்ணின் திருக்கரங்களினால் எங்களுக்கு இறப்பு ஏற்படட்டும். மேலும், அவள் பெரும் திறல் கொண்டவளாக இருக்க வேண்டும். அப்பெண்ணிடம் நாங்கள் காமனை கொண்டு நலியும் போதுதான், அதுவும் பெரும் போரில்தான் அவளது கைகளினாலேயே எங்களது மரணம் ஏற்பட வேண்டும்” என்று வேண்டினர்.

இதைக் கேட்ட பிரும்மதேவரும் “அவ்வாறே ஆகட்டும்” என வரமளித்தார். இவ்வாறு வரம் பெற்ற அவ்விருவரும் இந்திரன் முதலிய தேவர்களைப் போரில் வென்று, உலகில் வேதமோதுதலையும் வேள்விகள் புரிதலையும் முறையற்ற அநீதி முறையில் ஒழித்தனர். இதனால் வேதமோதுதலும் வேள்விகளும் உலகில் இல்லாது போயிற்று. ஆகவே, பிரும்மதேவர் இவர்களது வதத்திற்காகச் சிவபிரானை வேண்டினார்—— “இறைவா! எவ்வாறாவது இறைவிக்குச் சினம் மூளும்படிச் செய்து (இறைவியை நிந்தனை செய்து), அவர்களது திருமேனி நிறத்தின் நிந்தனையினால் தோன்றும், காமனையற்ற குமாரியை (கன்னிகையான சக்தியை) தேவர்களின் நலன் கருதி, சும்ப—நிசும்பர்களை வதிக்கத் தாங்கள்தான் ஆவன செய்தருள வேண்டும்.”

இவ்வாறு பிரும்மதேவர் வேண்டவே திருநீலகண்டத்து இறைவரும், ஒருநாள் தனித்திருக்கையில் புன்சிரிப்புடன் தன் தேவியான இறைவியை நோக்கி, “நீ என்ன இவ்வளவு கருப்பாக இருக்கிறாய்?” என்று கேலியாகப் பேசினார். அப்பொழுது பொன்னிறத்தவளான இறைவி, “நான் என்ன கருப்பு நிறத்தவளா?” என்று சற்றே சினந்து எழுந்து, தன் கணவரான சிவனாரிடம் சமாதானம் கொள்ளாதவளாகச் சற்றே புன்முறுவலுடன் கூறலானாள்.

தேவி கூறுகிறாள்—— “இறைவா! இந்த எனது கருநிறத்தில் தங்களுக்கு விருப்பம் இல்லையெனில், இத்துணை காலமாக நீங்கள் எப்படிப் பொறுத்தீர்கள்? எந்தவொரு பெண்ணிற்கும் தான் எவ்வளவுதான் அழகியாக இருப்பினும், மற்ற அனைத்து நற்குணங்கள் பொதிந்திருப்பினும் அவள் மேல் அவளது மணாளனுக்கு அன்பு ஏற்படவில்லையெனில், அவளது பிறவியே வீணானதுதான். பெண்ணினத்தின் படைப்பே பதியான கணவரது இன்பத்திற்காகத்தான். அவள் அந்த இன்பத்திலிருந்து வஞ்சிக்கப்பட்டால் அவள் இருந்து யாது பயன்? ஆகவே, தாங்கள் தனிமையில் எந்தவொரு கருநிறத்தை நிந்தனை செய்தீர்களோ, அந்தக் கருநிறத்தை விடுத்து, நான் இப்பொழுது வேறொரு நிறத்தை மேற்கொள்வேன். அல்லது என்னுயிரை மாய்த்துக் கொள்வேன்.”

இவ்வாறு கூறிய இறைவி தவம் செய்ய நிச்சயித்துத் தன் இருக்கையிலிருந்து எழுந்து நின்று தன் கணவரான இறைவரிடம் தழுதழுத்த குரலில் ‘தான் தவம் செய்ய’ அனுமதி வேண்டினாள். இவ்வாறு பிரேமையான அன்புறவில் பிளவு தோன்றுவதைக் கண்ட சிவபெருமான், தன் மனையாளான பவானியின் திருவடிகளைப் பிடித்துக் கொண்டு இனிமையாகக் கூறினார்—— “அன்பானவளே! நான் இவ்வாறு பேசியது ஒரு விளையாட்டிற்காகவே. இதுவும் மனதின் ஒரு வினோதம்தானே! இதை நீ புரிந்து கொள்ளாமல் ஏன் கோபித்துக் கொள்கிறாய். உன் மேல் எனக்கு அன்பு இல்லையெனில், மற்றவர் எவர் மேல்தான் ஏற்படும்? நீயன்றோ இவ்வுலகின் தாய். நான் தந்தையும் தலைவனும். அப்படியிருக்க, உன்மேல் எனக்கு அன்பு இல்லை என்பது எவ்வாறாகும்?

நம் இருவரது அன்பும் காமதேவனான மன்மதனால், காதலால் தோன்றிய அன்பா என்ன? இல்லவே இல்லையே. ஏனெனில், காமதேவனான மன்மதன் தோன்றுவதற்குப் பல காலம் முன்பேயன்றோ இவ்வுலகம் தோன்றியது. மன்மதனுடைய படைப்பு உலகியல் மக்களுக்காகவன்றோ படைக்கப்பட்டது. சாதாரண பாமர மக்களின் இன்பத்திற்காகப் படைக்கப்பட்டவன் காமன். நானன்றோ காமனைப் படைத்தவன். என்னையும் ஒரு சாதாரண தேவன் என்றெண்ணித்தான் மதனன் என்னிடம் தரக்குறைவாக நடந்து கொண்டான். அதனால்தான் நான் அவனைச் சாம்பலாக்கினேன். இப்பொழுது நம் இருவருக்குமிடையே நடந்த இப்பிரணய கலகமும் உலகின் ரக்ஷணைக்காகத்தான். அதற்காகத்தான் இன்று நான் உன்னோடு இந்தக் கேலிக்கூத்தைச் செய்தேன். நான் இன்று உனக்குக் கோபம் வருமாறு செய்த இந்தக் கேலிக்கூத்தின் உண்மை வெகுவிரைவிலேயே உனக்குப் புலப்படும்.”

தேவி கூறுகிறாள்—— “இறைவா! இதற்கு முன் பலமுறை தங்களது பலவாறான கேலிப்பேச்சைக் கேட்டதுண்டு. ஆனால், பெருந்திறல் கொண்ட நான், இன்று கூறியது போன்ற பேச்சைத்தான் இதுவரை கேட்டதில்லை. எந்தவொரு பெண் கணவரது அன்பைப் பெறாதவளோ, அதனால் தன்னுயிரை நீத்துக் கொள்ளாதவளை (அவள் கற்பரசியாகவோ, அனைத்து நல்இலக்கணங்களும் பொருந்தியவளாகவோ கூட இருக்கலாம்) சான்றோர்கள் மதிக்க மாட்டார்கள், தூற்றத்தான் செய்வார்கள். எனது நிறம் வெள்ளையாக இல்லை, கறுத்தவளாக இருக்கிறேன் என்பதாலன்றோ தங்களுக்கு வருத்தம். அவ்வாறு வருத்தமில்லை எனில் விளையாட்டிற்காகவோ, பரிகாசமாகவோ கூடத் தாங்கள் என்னைக் ‘கறுப்பு’ (கறுத்தவள்) என்று கூறியிருக்க மாட்டீர்கள். எனது கறுநிறம் தங்களுக்குப் பிரியமானதில்லை. அதனால், அதைச் சான்றோர்களும்கூடத்தான் நிந்திப்பார்கள். ஆகவே, தவம் செய்து எனது கறுநிறத்தை மாற்றிக் கொள்ளாது நான் இங்கிருப்பது சரியல்ல.”

இவ்வாறு தேவி கூறியதைக் கேட்ட சிவபெருமான், “தேவி! உனது கறுநிறத்திற்காக உனக்கு இவ்வாறு மனவருத்தம் தோன்றியிருக்குமானால், அதற்காகத் தவம் செய்யவேண்டிய அவசியமென்ன? எனது இச்சையினாலேயோ அல்லது உனது இச்சையினாலேயோ, நீ வேறு நிறத்தை மேற்கொள்ளலாமே” என்றருளினார்.

உடனே தேவி, “இறைவா! நான், தங்களது திருவருளால் எனது நிறத்தை மாற்றிக் கொள்ள விரும்பவில்லை; எனது இச்சையினாலும் இல்லை. நான் தவம் செய்து பிரும்மதேவரது திருவருளால் வெள்ளை நிறத்தவளாக (கௌரியாக) வெகுவிரைவில் ஆவேன்” என்று பதிலுரைத்தாள். இவ்வாறு கூறக் கேட்ட சிவப்பரம்பொருள்—— “மகாதேவியே! எனது திருவருளினாலன்றோ பிரும்மதேவர் அப்பதவியைப் பெற்றார். ஆகவே, தவம் செய்து அவரை அழைத்து என்ன பிரயோஜனம் காண்பாய்?” என்று பதிலுரைத்தார்.

தேவி கூறுகிறாள்—— “தங்களது திருவருளினால்தான் பிரும்மா முதலிய அனைத்து தேவர்களும் தங்கள் தங்கள் பதவியைப் பெற்றார்கள் என்பதில் ஐயம் ஒன்றுமில்லை. இருப்பினும் தங்களது திருவாணை பெற்று, தவம் செய்து, பிரும்மதேவரை ஆராதித்து, எனது விருப்பத்தைப் பூர்த்தி செய்து கொள்ளவே விரும்புகிறேன். முன்பு நான் தக்ஷனின் மகளாக ‘சதீ’ என்ற பெயருடன் இருந்த போதும் தவம் செய்துதான் தங்களைப் பதியாக அடைந்தேன். ஆகவே, அதே போலத்தான் இப்பவும் அந்தணராகிய பிரும்மதேவரை ஆராதித்து, நான் வெளுத்தவளாக கௌரியாக ஆக விரும்புகிறேன். அப்படிச் செய்வதால் ஏதாவது குற்றம் நேருமோ? கூறுங்கள்.”

இவ்வாறு தேவி கூறவே முக்கண்ணரான இறைவன் புன்முறுவலித்தவாறு மௌனமானார். தேவர்களுடைய செயல் விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவதற்கான விருப்பத்தால் இறைவன் தேவியைத் தடுத்து நிறுத்தவில்லை.

 

அத்தியாயம் : இருபத்தைந்து

பார்வதீதேவி வெண்ணிறம் பெறுதல்; கௌசிகீதேவியின் தோற்றம்; சும்ப—நிசும்ப வதம்

வாயுதேவர் கூறுகிறார்—— மகரிஷிகளே! இதன் பிறகு கற்பினுக்கணியான பார்வதீபிராட்டி சிவபிரானை வலம் வந்து வணங்கி, அவரைவிட்டுப் பிரியும் துக்கத்தை ஒருவாறு அடக்கிக் கொண்டு இமயமலைக்குச் சென்றாள். முன்பு தன் தோழிகளோடு எங்கு தவம் செய்தாளோ, அதே இடத்திற்கு இப்பொழுதும் சென்றாள். காரணம் முன்பு அவ்விடத்தில் தான் செய்த தவம் பலித்ததால் கொண்ட அன்பே காரணம். முதலில் அங்கு சென்றதும் தாய்—தந்தையரை வணங்கி, முன் நடந்த நிகழ்வுகளைக் கூறி, அவர்களது அனுமதி பெற்றுத் தன் ஆபரணங்கள் அனைத்தையும் அங்கேயே கழற்றி வைத்துவிட்டு, தவ வனம் சென்று நீராடி, தவசிகளுக்கான ஆடையேற்றுக் கடுந்தவம் மேற்கொள்ளத் தீர்மானித்தாள்.

தன் கணவரது திருவடித்தாமரைகளையே கருத்தில் தியானித்து, ஒரு நிமிட நேரத்தில் ஒரு சிவலிங்கத் திருமேனியை ஆக்கி, அங்கு காட்டில் கிடைக்கும் பூ, பழங்களைக் கொண்டு முப்பொழுதும் பூசிக்கலானாள். அப்பொழுது தன் மணாளரான சிவபிரானே பிரும்மாவின் திருமேனியைத் தாங்கித் தன் தவத்திற்கான பலனைத் தரவேண்டுமென மனதில் உறுதியான நம்பிக்கை கொண்டு தினமும் கடுந்தவம் இயற்றினாள்.

இவ்வாறு தவம் வெகுகாலமாகத் தொடர, ஒரு நாள் அவளருகில் பெரும் புலி ஒன்று நிற்பதைக் கண்டாள். தீய எண்ணம் கொண்டு வந்த அப்புலி, பார்வதீதேவியின் அருகில் வந்ததும் அதன் உடல் ஜடம் போல், அதாவது சித்திரத்தில் எழுதிய புலி என ஆயிற்று. கொடியதான அப்புலி தன்னருகில் நிற்பினும் சாதாரண ஒரு பெண் பிள்ளைப்போல நடுங்கினாளல்ல. புலியோ உடல் ஸ்தம்பித்து நின்றது. பசி மிகுந்திருந்த அப்புலி, ‘இதுதான் இன்று எனக்கு உணவு’ என்றெண்ணியவண்ணம் தேவியையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. அது அவ்வாறிருப்பது ஏதோ தேவியை உபாசிப்பது போலவே இருந்தது. தேவியும் அப்புலி தன்னையே உபாசிப்பதாகவும், மற்ற தீய விலங்குகளிடமிருந்து தன்னைக் காத்தருளவுமே நிற்பதாகவும் நினைத்தாள். தேவியின் கருணைத்திருநோக்குப்பட்டதும் அதனுடைய மும்மலங்களும் அழிந்தன. இதனால், அப்புலியின் பசி நீங்கியது; உடலின் ஜடத்தன்மையும் விட்டது; தேவியின் உண்மை சொரூபம் பற்றிய அறிவு ஏற்பட்டது; தீங்கிழைக்கும் பிறவிக்குணமும் நீங்கியது; மனவமைதியும் ஏற்பட்டது; இறைவியின் பக்தனாயிற்று; இறைவிக்குத் தொண்டு புரியவும் தலைப்பட்டது. பிற தீய விலங்குகளை அங்கிருந்து விரட்டியடித்து அக்காட்டில் திரியலாயிற்று. இங்கு தேவியின் தவம் மேலும் மேலும் தீவிரமடையலாயிற்று.

இதற்கிடையில் வரம் பெற்ற திமிரால் சும்பன் முதலிய அசுரர்களது ஆக்ரமிப்பால் மிகவும் துன்பமடைந்திருந்த தேவர்கள், பிரும்மதேவரைச் சரணமடைந்து தங்கள் துன்பங்களைப் பற்றி விளக்கினர். இதைக் கேட்டுப் பிரும்மதேவருக்குக் கருணை பிறந்தது. முன்பு இந்த அசுரர்களது வதம் பற்றிச் சிவபிரானோடு தான் பேசியதை நினைவுகூர்ந்த பிரும்மதேவர், தேவர்களையும் அழைத்துக் கொண்டு தேவி தவம் செய்யும் தவச்சாலை அடைந்தார். அங்கே தேவி கடுந்தவம் புரிவது கண்டார். அனைத்துலகங்களும் ஒருங்கிணைந்துள்ளது போல் இருந்தாள் தேவி. மும்மூர்த்திகளையும் பெற்றெடுத்தவளும், உலகத் தந்தையான மகேசுவரனின் மனைவியும், உலகமனைத்திற்கும் ஒப்பற்ற தாயும், மலைமகளுமான அவ்விறைவியைப் பிரும்மதேவர் வணங்கினார்.

தேவர்கள் சூழ பிரும்மதேவர் வந்தது கண்ட இறைவி, அவருக்கு நல்வரவு கூறி, அர்க்கியம் முதலியன தந்து கௌரவித்தாள். பிரும்மதேவரும் தகுந்த மரியாதைகள் தந்து, “தாயே! தாங்கள் தவம் செய்யும் காரணம் அறிந்து கொள்ளலாமா?” என அறியாதவர் போல வினவினார். மேலும் பிரும்மதேவர்—— “தாயே! இக்கடுந்தவம் மூலம் தாங்கள் என்ன விருப்பத்தைப் பெறப் போகிறீர்கள்? தவத்தின் பயன் அனைத்தும் தங்களது ஆளுமைக்குட்பட்டதுதானே! அகில உலக நாயகரான சிவபெருமானையே தவத்தின் பயனாகப் பதியாகப் பெற்றிருக்கிறீர்கள். உலகின் அனைத்துச் செயல்பாடுகளும் தங்களது திருவிளையாடல்களே. ஆனால், இதில் வியப்பென்ன தெரியுமா? இவ்வளவு காலம் எவ்வாறு இறைவரது பிரிவைத் தாங்குகிறீர்களோ? என்பதுதான்.”

தேவி கூறுகிறாள்—— “பிரும்மதேவரே! படைப்பின் தொடக்கத்திற்கு முன் எப்பொழுது தாங்கள் மகாதேவரிடமிருந்து பிறவி பெற்றீர்களோ, அப்பொழுதே அனைத்து ஜீவராசிகட்கும் முதலாவதாக இருப்பதனாலேயே தாங்கள் எனது மூத்த புதல்வராகிறீர்கள். மற்றும் எப்பொழுது ஜீவராசிகளின் பெருக்கத்திற்காக சிவபிரான் தங்களது நெற்றியிலிருந்து தோன்றினாரோ, அப்பொழுது தாங்கள் என் கணவரின் தந்தையாகவும், எனக்கு மாமனாராகவும் ஆகிறீர்கள். இதனால் எனது பெருமதிப்புக்குரியவர்களின் பட்டியலில் இடம் பெற்றுள்ளீர்கள். எனது தந்தையான இமவான் தங்களது குமாரர். இதனால் தாங்கள் எனது பாட்டனார். இவ்வாறு உலகியல் நடைமுறைக்குத் தாங்களே கர்த்தாவாகிறீர்கள். அந்தப்புரத்தில் என் கணவரோடு நிகழ்ந்த நிகழ்ச்சியை நான் எவ்வாறு தங்களிடம் கூற முடியும்? ஆகவே, பல சொல்லி யாது பயன்? சாத்விகமான முறையில் என்னுடலின் கறு நிறத்தை மாற்றி, வெண்ணிறத்தவளாக ஆக விரும்புகிறேன்.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— “இறைவியே! இதற்காகவா இவ்வளவு கடுந்தவம்? தாங்கள் நினைத்தமாத்திரத்திலேயே இது நடக்குமே. தங்கள் இச்சை ஒன்றே போதுமே. இதுவும் தங்களது ஒரு திருவிளையாடல்தான். உலகநாயகியே! தங்கள் திருவிளையாடலும் உலக நன்மைக்காகத்தான். ஆகவே, இதனால் தாங்கள் எனது விருப்பத்தையும் பூர்த்தி செய்து தரவேண்டும். நான் அளித்த வரத்தினால் செருக்குக் கொண்ட சும்பன், நிசும்பன் என்று இரு அசுரர்கள் தேவர்களைத் துன்புறுத்துகின்றனர். தங்கள் திருக்கரங்களாலேயே அவர்கள் தங்கள் மரணத்தை வரமாக வேண்டியுள்ளனர். ஆகவே, விரைவில் தங்களது ஒரு சக்தியை வெளிப்படுத்தினீர்களானால் அச்சக்தியே அவர்களுக்கு யமனாக அமையும்.”

பிரும்மதேவர் இவ்வாறு வேண்டி நிற்கவே, மலையரசன் மகளான பார்வதீபிராட்டி, தன் கறுநிறத் தோலை வெளியே உரித்தாள். உடனே பிராட்டி வெண்ணிறத்தவளானாள். வெளியேறிய கறுநிறத் தோல் என்கிற மறைப்பு சக்தி கறுநிற மேகம் போல் ‘கௌசிகீ’ என்கிற சக்தியாக (கன்னிப்பெண்ணாக)த் தோன்றினாள். தேவியின் மாயையான இச்சக்தியே ‘யோகநித்திரை’ என்றும், ‘வைஷ்ணவீ’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறாள். அத்தேவிக்கு எட்டு கைகள். அவ்வெட்டு கைகளிலும் சங்கம், சக்கரம், முத்தலைச்சூலம் முதலிய ஆயுதங்கள்; ஸௌம்யம், கோரம் என இரண்டுமான மூவுருவங்கள்; முக்கண்கள்; தலை மகுடத்தில் பிறை சந்திரன்; ஆண்மகனின் கரம் படாதவள்; காமம் என்பது அறியாதவள்; அழகுக்கும் அழகு சேர்ப்பவள். தொன்றுதொட்டு வரும் தனது இச்சக்தியைப் பிரும்மதேவரின் கரங்களில் ஒப்படைத்தாள் இறைவி.

இவ்வம்மையார்தான் சும்பன், நிசும்பன் என்கிற இரு அசுர சிரேஷ்டர்களையும் வதைப்பவள். இதைக் கண்டு மகிழ்ந்த பிரும்மதேவர் அத்தேவியோடு தோன்றிய ஒரு பெருஞ்சிங்கத்தைப் பராசக்தியான அம்பிகைக்கு வாகனமாக அளித்தார். விந்தியமலைச்சாரலில் அத்தேவி வசிப்பதற்கான ஓர் உயர்ந்த இடத்தையும் அளித்துப் பலவாறான உபசாரங்களுடன் பூசனையும் புரிந்தார். உலகைப் படைத்த பிரும்மதேவரால் பூசிக்கப்பட்ட கௌசிகீ என்கிற அச்சக்தி, தன் தாயான கௌரீதேவிக்கும் பிரும்மதேவருக்கும் வணக்கம் செய்தாள். தன் திருமேனியிலிருந்து தோன்றிய தன்னைப் போன்ற திறல் படைத்த எண்ணற்ற சக்தி தேவிகளுடன் சும்ப—நிசும்பர்களை வதைக்க விந்தியமலையிலிருந்து கிளம்பினாள். தேவிக்கும் அவர்களுக்கும் இடையே நடந்த பெரும் போரில் அத்தானவர்களான இருவரையும் வதைத்தாள் கௌசிகீ. வேறோர் இடத்தில் இப்போர் வர்ணிக்கப்படப் போவதால் இங்கு விரிவாகக் கூறப்படவில்லை. போரின் தன்மையை ஊகித்தறியலாமே! இனி இப்போதான நிகழ்வைக் கூறுவேனாக.

 

அத்தியாயம் : இருபத்தாறு

கௌரீதேவி புலியைத் தன்னோடு மந்தரமலைக்கு அழைத்துச் செல்லுதல்

வாயுதேவர் கூறுகிறார்—— கௌசிகீ தேவியைத் தோற்றுவித்து, பிரும்மதேவரிடம் அவளை ஒப்படைத்த கௌரீதேவி, அதன் கைம்மாறாகப் பிரும்மதேவரிடம் கேட்கலானாள்.

தேவி கூறுகிறாள்—— பிரும்மதேவரே! எனது ஆசிரமத்தில் இருக்கும் இந்தப் புலியை நீங்கள் பார்த்திருக்கிறீர்களா? தீய விலங்குகளிடமிருந்து எனது தவச்சாலையைக் காத்து நின்றது இந்தப் புலிதான். இது என்னிடமே மனதை நிலைநிறுத்தி, வேறு எந்தவோர் எண்ணமுமின்றி என்னைச் சேவித்து வருகிறது. ஆகவே, இதைக் காப்பதைத் தவிர வேறெந்தச் செயலும் எனக்குகந்ததல்ல. இது எனது அந்தப்புரத்திலேயே உலா வரட்டும். சிவபெருமான் மனமுவந்து நிச்சயம் இதற்கு சிவகணங்களின் தலைமை பதவியை அளிப்பார். நான் இதை முன்னிட்டுக் கொண்டு எனது தோழிகளுடன் இங்கிருந்து செல்ல விரும்புகிறேன். நீங்கள்தான் அனுமதி தரவேண்டும். ஏன் என்கிறீர்களா? நீங்களன்றோ பிரஜாபதி, ஆகையினால்தான். தேவியின் கபடமற்ற நிலையைக் கண்டு சற்றே புன்முறுவல் பூத்தவராக பிரும்மதேவர், அந்தப் புலி முன் செய்த கொடுஞ்செயல்களைக் கூறலானார்.

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— “தாயே! விலங்குகளுக்குள் கொடியதான இந்தப் புலி எங்கே? அனைத்து நலன்களையும் வாரி வழங்கும் தங்களது கருணை எங்கே? விஷம் கக்கும் சர்ப்பத்தின் வாயில் அமுதத்தை ஏன் ஊற்றுகிறீர்கள்? புலி உருவில் வந்திருப்பவன் ஒரு கொடிய அரக்கன். இவன் பலப்பல பசுக்களையும் அந்தணர்களையும் கொன்று தின்றவன். இவன் சான்றோர்களுக்கு விருப்பம் போல் தீங்குகளைச் செய்துகொண்டு திரிந்தவன். ஆகவே, இவன் தனது தீச்செயல்களுக்கான பலனைக் கட்டாயம் அனுபவித்துத்தான் தீரவேண்டும். இம்மாதிரியான தீயவர்களுக்குத் தாங்கள் ஏன் கருணை புரிய வேண்டும்? தீயசெயல்களால் மனம் மாசடைந்த தீயவர்களால் இறைவிக்கு ஆகவேண்டியது என்ன?”

தேவி கூறுகிறாள்—— “நீங்கள் கூறியதனைத்தும் சரியே. இவன் தீயவனாகவே இருக்கட்டுமே. என்னைச் சரணம் பற்றிவிட்டானே. ஆகவே, நான் இவனைத் தள்ள இயலாது.”

பிரும்மதேவர் கூறுகிறார்—— “இறைவியே! இப்புலிக்கு தங்களிடம் மிகுந்த பக்தி உள்ளது. இதை அறிந்து கொள்ளாமலேயே நான் தங்களிடம் இதன் முந்திய செயல்களைப் பற்றிக் கூறிவிட்டேன். இதற்கு உண்மையில் பக்தி இருக்குமேயானால், இதன் முந்திய பாவங்களுக்கான பலன் என்ன? ஏனெனில், தங்களது பக்தர்கட்கு அழிவு (குறைவு) என்பது என்றுமே கிடையாது. தங்களுடைய கட்டளைகளான அறநெறிகளை முறைப்படி கடைப்பிடிக்காதவன், பலப்பல புண்ணியக் கர்மங்களைச் செய்துதான் யாது பயன்? தேவியே! தாங்களோ பிறப்பற்றவள்; எல்லையற்ற அறிவு கொண்டவள்; தொன்மையான சக்தி படைத்தவள்; அகில உலகங்கட்கும் தலைவி; பரமேசுவரி. அனைத்து ஜீவராசிகளது தளைகளும் விடுதலைகளும் தங்களது கட்டுப்பாட்டில் அல்லவா உள்ளன. தங்களை விடுத்து வேறொரு பெருஞ்சக்தியும் உளதோ? தங்களை விடுத்தால் ஜீவனுக்கு எதனால்தான் நல்லதொரு கதி கிடைக்கும்? எண்ணிலடங்கா ருத்ரர்களது சக்தியும் தாங்கள்தானே. செயல்புரிபவன் சக்தியில்லையேல் எந்தச் செயலைத்தான் செய்ய முடியும்? எந்தவொரு நற்பயனைத்தான் பெறவியலும்?

பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணு, பிரும்மாவான நான், மற்றுமுள்ள இந்திரன் முதலிய தேவர்கள், அரக்கர்கள், தானவர்கள் முதலிய ஏனையோரும் அவரவர்கள் பெற்றுள்ள செல்வச்செழிப்புக்குக் காரணமே தங்களது திருக்கட்டளைகள்தானே. தங்களது கட்டளைகளைச் சிரமேற்தாங்கி, அதன்படி செயலாற்றும் எண்ணற்ற பிரும்மதேவர்கள், விஷ்ணுக்கள், ருத்ரர்கள் ஆகிய அனைவரும் இன்று இல்லை. அவர்கள் அனைவரும் அழிந்துவிட்டார்கள். இனி வருங்காலத்தில் வரவும் போகிறார்கள். தங்களைச் சேவிக்காமல் உயர்ந்த மும்மூர்த்திகளான நாங்களும் அறம் முதலிய நான்கு பெரும்பேறுகளை நிச்சயம் பெறவியலாது.

தங்களது சங்கல்பத்தால்தான் பிரும்மா என்கிற நிலை, தாவரங்கள் என்கிற நிலை என்ற வேறுபாடுகள் உடனே ஏற்படுகிறது. அதாவது பிரும்மா மரம் முதலிய தாவரங்களின் நிலையையும், தாவரங்கள் பிரும்மநிலையையும் அடையலாம். ஏன் என்கிறீர்களா? புண்ணியம், பாவம் என்கிற இரண்டின் பலன்களின் வேறுபாட்டைத் தாங்கள்தானே செய்திருக்கிறீர்கள். தாங்களன்றோ உலகநாயகரான சிவப்பரம்பொருளின் அனாதியான, மத்தியதான, அநந்தமான (முடிவான), தொன்மையான சக்தி. இவ்வுலகியலை நடத்திச் செல்ல ஏதாவதோர் அற்புதமான திருமேனியைத் தாங்கிப் பலவாறான திருவிளையாடல்களைப் புரிகிறீர்கள். இவ்வளவும் இருக்கட்டும். தங்களை உள்ளபடி அறிந்தவர்கள் யாருளர்? ஆகவே, கொடுந்தொழிலே புரியும் இந்தப் புலியும், தங்களது நற்கருணையால் உயர்ந்த நலன்களைப் பெறட்டுமே. இதில் என்ன தடை உள்ளது?”

இவ்வாறு பிரும்மதேவர் உலகநாயகியான தேவியின் உண்மை தத்துவத்தைக் கூறித் தேவியைத் துதித்தது கேட்டு இறைவி தவம் செய்வதை நிறுத்தினாள். தேவியிடம் விடைபெற்று பிரும்மதேவர் தன்னுலகு சென்றார். தேவியும் தன் பிரிவு ஆற்றாத தாயான மேனையையும் தந்தையான இமவானையும் வணங்கிப் பலவாறாக அவர்களைத் தேற்றிச் சமாதானம் செய்தாள். தவத்தில் ஆசை கொண்ட தேவி, தன் தவச்சாலையைச் சுற்றியுள்ள பல்வேறு செடி—கொடிகளையும் மரங்களையும் கண்டாள். அம்மரங்கள் பூக்களை உதிர்த்திருந்தது. தேவியின் பிரிவு தாளாது கண்களில் நீர் பெருக்குவது போல் இருந்தது. மரங்களின் கிளைகளில் குடிபுகுந்திருக்கும் பறவை கணங்களின் ஒலி பிராட்டியின் பிரிவு தாங்காது துன்பத்தால் ஓலமிடுவது போல் இருந்தது. இதன்பின் பார்வதீபிராட்டி தன் மணாளரைக் காண வேண்டும் என்கிற பேராவலால் உந்தப்பட்டு, அந்தப் புலியைத் தான் பெற்ற பிள்ளை போல அன்புடன் முன்னிட்டுக் கொண்டும், தன்னொளியால் பத்து திசைகளிலும் பேரொளியைப் பரப்பிக் கொண்டும் மந்தரமலையை நோக்கிப் புறப்பட்டாள். அங்குதானே அகில உலகங்கட்கும் ஆதாரமாய் படைத்துக் காத்து அழித்தொழிக்கும் பதியான சிவபெருமான் வீற்றிருக்கிறார்.

 

அத்தியாயம் : இருபத்தேழு

இறைவன், தனது உண்மை தத்துவத்தை மந்தரமலையில் தேவிக்கு விளக்கிக் கூறி, புலிக்கு ‘சோமநந்தி’ என்கிற சிவகணப் பதவியை அளித்தல்

ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள்—— வாயுதேவரே! தனது திருமேனியின் கறுமையை நீக்கி வெண்மையைப் பெற்று, மந்திரமலைக்குச் சென்ற இமவானது திருக்குமாரியான பார்வதீபிராட்டி தன் மணாளரை எவ்வாறு கண்டாள்? அவ்வாறு சென்ற தேவியைக் கண்ட சிவகணங்கள் என்ன செய்தன? தேவியைக் கண்ட சிவனார் எவ்வாறு நடந்து கொண்டார்?

வாயுதேவர் கூறுகிறார்—— காதலின்பச் சுவையினாலன்றோ ஆடவர்களின் மனம் கவரப்படுகிறது. அக்காதலின்பச் சுவையை வர்ணிக்க உள்ளபடி வர்ணிக்கச் சொற்களேது? அவ்வின்பம் முழுவதுமாக விளக்க இயலாததொன்று. தேவியின் வருகையை வாயிற்காப்போர் மிகுந்த பரபரப்போடு எதிர்பார்த்திருந்தனர். இறைவனான சிவனாரும் அவ்வாறே எதிர்நோக்கி நிற்கிறார். சிவனாரது பெரும் மாளிகையில் இறைவி நுழையவே, சிவனார் மிகுந்த அன்புடன் அவளை நோக்கினார். தேவியும் அவ்வாறே நோக்கினாள். பிரிந்தவர் கூடினால் பேசவும் வேண்டுமோ? அப்பொழுது அங்குள்ள பணியாளர்கள் அனைவரும் தேவியை வணங்கினார்கள். இறைவியோ மிகவும் வணக்கமாய் தழுதழுத்த குரலில் இறைவரைச் சொல்லினால் வணங்கினாள். இறைவி வணங்கி எழுந்திருப்பதற்குள் இறைவன், அவளை இரு கைகளினாலும் பற்றியெடுத்து மிக்க மகிழ்ச்சியோடு மார்போடு அணைத்துக் கொண்டார். புன்முறுவல் பூத்த இறைவன், இறைவியின் சந்திரன் போன்ற முகத்தாமரையிலிருந்து பெருகும் அமுதத்தைப் பருகுவார் போல வைத்த கண் வாங்காமல் இறைவியை நோக்கினார், பிரிந்தவர் கூடினர். (யார் முதலில் பேசத் தொடங்குவது? என்கிற நினைப்பில்) இறைவரே முதலில் தொடங்கினார்.

தேவதேவரான இறைவன் கேட்கிறார்—— ‘சாமுத்ரிகா சாஸ்திரம்’ கூறும் நல்லழகு பெற்ற என் பிரியமானவளே! உனக்குச் சினம் மூளுமாறு ஆக்கிய அந்நிலை உன்னை விடுத்ததா? அந்நிலை (சினமான நிலை) இருக்கும்போது பிறரைச் சமாதானம் செய்வது என்பது எந்தவோர் உபாயத்தினாலும் ஆகாது. பாமர மனிதர்களைப் போல நம் இருவருக்குள்ளும் கருத்து வேற்றுமை இருக்குமானால், அப்பொழுது அனைத்து ஜீவராசிகளுமடங்கிய இவ்வுலகிற்கு அழிவு நெருங்கியது என்று தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். நானோ தீயின் நடுவில் நிற்பவன். நீயோ சந்திரனில் விளங்குபவள். இவ்வுலகமோ அக்னி மற்றும் சோமனான சந்திரன் ஆகியவர்களுடைய கலவையே. அவர்களோ நம்முள் இருப்பவர்கள்.

நாம் இருவரும் இவ்வுலகத்தின் நலத்திற்காகவே பலப்பலத் திருமேனிகள் தாங்கி திருவிளையாடல்கள் புரிகிறோம். நாம் பிரிந்தால் இவ்வுலகம் ஆதரவற்றதாக ஆகுமே. இதில் சாஸ்திரங்களினாலும் யுக்திகளினாலும் நிச்சயமாக ஒத்துக்கொள்ளப்பட்ட வேறொரு காரணமும் உண்டு. அசையும்—அசையாதனவுமான ஜீவராசிகள் மிகுந்த இவ்வுலகம், சொல்லும் அதன் பொருளும் இணைந்ததுபோல. நீயோ சொல்லமுதம்; நானோ அதன் பொருளமுதம். இவ்விரண்டு அமுதமும் ஒன்றையொன்று எவ்வாறு பிரிந்திருக்க முடியும்?

நீ, எனது சொரூபத்தை (உண்மை தத்துவத்தை) உணர்த்தும் வித்யை. நானோ உன்னால் உணர்த்தப்படும் வித்யையினால் உணர்த்தப்படும் பரம்பொருள். ஆகவே, நாம் இருவரும் முறையே உணர்த்துபவள்—உணர்த்தப்படுபவர். அவ்வாறிருக்க, நம்முள் பிளவு என்பது எவ்வாறு தகும்? நான் எனது முயற்சியினாலேயா உலகைப் படைத்துக் காத்து அழிக்கிறேன்? இல்லையே. ஏதோவொரு கட்டளையினாலன்றோ இரண்டும் நடக்கின்றன. அந்தப் பெருங்கட்டளை நீயன்றோ! பெரும் செல்வத்தின் சாரமே ‘ஆக்ஞை’ என்கிற கட்டளைதான். கட்டளையிடுபவர்தானே சுதந்திரமானவர். சுதந்திரத்தின் இலக்கணமே கட்டளையிடும் ஆளுமை. அக்கட்டளை என்னை விட்டு அகலுமேயாகில், எனது செல்வச்செழுமை என்பதுதான் எவ்வாறு? நம் இருவரிடையே பிளவு என்பது என்றுமே தோன்றாதது. தேவதைகளின் காரியம் நன்கு முடிய வேண்டும் என்பதற்காகவன்றோ, அன்றொரு சமயம் நான் மறைபொருளாக உன்னிடம் பேசியது. உனக்கும் அது தெரிந்ததுதான். இருந்தும் நீ ஏன் கோபம் கொண்டாயோ? அன்று நீ கோபித்துக் கொண்டதும்கூட, ஏதோவொரு விதத்தில் உலகத்தைக் காத்தருளும் பொருட்டே ஆகும். ஏனெனில், உனது செயல்கள் அனைத்துமே உலக ஜீவராசிகளின் நலனுக்காகத்தானேயன்றி, அவற்றின் அழிவிற்காகவன்று.”

இவ்வாறு இறைவர் கூறவும் சிருங்கார ரசத்தின் பிறப்பிடமான இறைவி வெட்கத்தினால் தலைகுனிந்தவாறு அமைதியானாள். பதில் எதுவுமே கூறவில்லை. கௌசிகியின் புகழை மட்டும் கூறினாளே தவிர, வேறொன்றும் கூறவில்லை. கௌசிகியைப் பற்றித் தேவி என்ன கூறினாளோ, அதை இனி வர்ணிக்கிறேன்.

தேவி கூறுகிறாள்—— “இறைவா! நான் படைத்த அந்த கௌசிகியை நீங்கள் பார்க்கவில்லையா? அவ்வாறான ஒரு பெண் இவ்வுலகில் இல்லை. இனியும் தோன்ற மாட்டாள்.”

இவ்வாறு கூறிய இறைவி விந்தியமலைச்சாரலில் கௌசிகி தங்கியது, போர்க்களத்தில் சும்பன், நிசும்பன் இருவரையும் வதித்தது முதலிய அவளுடைய வீரச்செயல்களை வர்ணித்தாள். மேலும், அவளை உபாசிப்பவர்களுக்கு உடனே நேரிலேயே அதற்கான பெரும் பலன்களைத் தருபவள். அதுவுமின்றி என்றென்றும் உலக மக்களைக் காத்தருள்வதே தமது நோக்கமாக உடையவள். இதைப் பற்றிய விரிவான விளக்கத்தைப் பிரும்மதேவர் தங்களிடம் விண்ணப்பித்துக் கொள்வார் என்றும் கூறி முடித்தாள்.

இவ்வாறு தேவி கூறிக் கொண்டிருக்கும்போது தேவியின் கட்டளையை ஏற்று ஒரு பணிப்பெண், அந்தப் பெரும் புலியை எதிரே கொண்டு வந்து நிறுத்தினாள். அப்பொழுது தேவி இறைவனை நோக்கி, “இறைவா! இப்புலியைத் தங்களுக்குப் பரிசுப்பொருளாக அழைத்து வந்திருக்கிறேன். இதைப் பாருங்கள். இதைப்போல என்னையே உபாசிப்பவர்கள் வேறு எவருமே இல்லை. இப்புலிதான் தீயவிலங்குகளிடமிருந்து எனது தவச்சாலையைக் காத்து நின்றது. இது எனது உகப்பான பக்தன்; தவச்சாலையைக் காத்து நின்றதால் எனது அன்பிற்குப் பாத்திரமானது. எனது மகிழ்ச்சிக்காகவே இது, தனது சொந்த இடத்தைவிட்டு என்னோடு வந்துள்ளது. இறைவா! நான் இங்கு வந்துள்ளது தங்களுக்கு மகிழ்ச்சியளிப்பதாக இருந்தால், தாங்களும் என்மேல் மிகுந்த அன்பு கொண்டிருப்பதும் உண்மையானால், எனது விருப்பத்தைக் கூறுகிறேன். என்ன தெரியுமா? இப்புலியும் நந்தியின் கட்டளைப்படி அந்த நந்தியின் சிவச்சின்னங்களை ஏற்று, எனது அந்தப்புரத்தின் வாயிற்புறம் மற்ற காவலாளர்களோடு இருக்கட்டுமே என்பதுதான்.”

வாயுதேவர் கூறுகிறார்—— மனதைக் கரைத்து உருக வைக்கும் தேவியின் இனிய மதுரமொழிகளைச் செவியுற்ற மகாதேவர்—— “இறைவியே! நான் மிக மிக மகிழ்ந்தேன்” என்று பதிலிறுத்தார். அக்கணத்திலேயே அப்புலியும் கையில் பளபளக்கும் பொற்பிரம்பும், இரத்தினங்கள் பதித்த கவசமும், பாம்பு போல் வளைந்த பிச்சுவா கத்தியும் ஏந்தி, மெய்க்காவலர்களில் ஒருவனாகத் திகழ்ந்தது. இதைக் கண்டு சோமரான இறைவன், இறைவி, நந்தியெம்பெருமான் மூவரும் மிகவும் மகிழ்ந்தனர். இதனால் அப்புலி ‘சோமநந்தி’ என்ற பெயர் பெற்றது. தேவிக்கு மகிழ்ச்சியளிக்கும் செயலைச் செய்ததால், சந்திரகலை தரித்த இறைவன் அப்புலியை இரத்தினங்கள் இழைத்த பொன் நகைகளை அணிந்ததாகச் செய்து அழகு செய்தார். இறைவரும் இறைவியைத் தனது பரியங்கமான (கட்டில் போன்ற) உயர்ந்த ஆசனத்தில் அமர்த்திக் கொண்டாடினார்.

 

அத்தியாயம் : இருபத்தெட்டு

அக்னி, சோமன் — இவர்களின் தத்துவமும், விபூதியின் தத்துவமும்

ரிஷிகள் கேட்கலானார்கள்—— பிரபுவே! பார்வதீபிராட்டியைச் சமாதானப்படுத்த எண்ணிய இறைவர்—— “இறைவியே! சொல்லும் அதன் பொருளும் இணைந்திருப்பது போலவே இந்த அகில உலகமும் அக்னி, சோமன் — இவர்களைச் சார்ந்தேதான் நிற்கிறது. பெருஞ்செல்வம் என்பது என்ன? அனைத்திலும் செலுத்தப்படும் ஆளுமைதான். அந்த ஆளுமையின் சொரூபமே நீதான்” என்று கூறியதன் கருத்து என்ன? இதன் உண்மை விளக்கத்தை அறிய விரும்புகிறோம்.

வாயுதேவர் கூறுகிறார்—— ரிஷி புங்கவர்களே! ஸ்ரீருத்ரரது ஒளிமிக்க கோரமான திருமேனியை அக்னி என்பர். அமுதமயமான சந்திரன் சக்தியான இறைவியின் சொரூபம். ஏனெனில், சக்தியின் திருமேனி அமைதியைச் செய்வது. அமுதமென்பது பிரதிஷ்டை எனப்படும் கலையாகும். தேஜஸ் (ஒளி) என்பது வித்யை எனப்படும் கலையாகும். ஐம்பெரும் பூதங்களின் நுண்பகுதிகள் முழுக்க இந்த அமுதமான ரசமும், தேஜஸ் என்கிற ஒளியுமே நிறைந்துள்ளது. தேஜஸ் என்கிற ஒளியின் விருத்தி (செயல்) இருவகைத்தது. ஒன்று சூரியனின் சொரூபம்; மற்றது அக்னியின் சொரூபம். இதேபோல அமுதமாகிற ரசமும் இருவகைத்தது. ஒன்று சந்திரனது வடிவு; மற்றது நீர் வடிவு. ஒளியானது மின்னல் முதலிய உருவங்களிலும், ரசம், மதுரம் (இனிமை) முதலிய உருவங்களிலும் காணப்படுகின்றது. ஒளி, ரசம் — இவற்றின் வேறுபாடுதான் இவ்வுலகத்தைத் தாங்கி நிற்கிறது. அக்னியிலிருந்து அமுதம் தோன்றுகிறது. இந்த அமுதமே நெய் ஆகும். இதனால் அக்னி வளர்கிறது.

ஆகவேதான் அக்னிக்கும் சோமனுக்கும் தரப்படும் ஆகுதிகள் உலகை நலம் பெறச் செய்கின்றன. இவ்வாகுதிகளால் உலகில் பயிர்ச்செல்வம் செழிக்கிறது. இப்பயிர்ச்செல்வத்தினால்தான் ஆகுதிகளுக்கான தானியங்கள் நிறைய விளைகின்றன. ஆகுதிகள் மழையைத் தோற்றுவிக்கின்றன. மழை செழிக்க பயிர்கள் செழித்தோங்குகின்றன. ஆக மழையினால் அவியுணவிற்கான தானியங்கள் விளைகின்றன. அதனாலே அக்னி மற்றும் சோமன் கலவையான இவ்வுலகம் இருப்பை அடைகிறது. சோமனுக்கு நெருங்கிய உறவான அமுதம் உள்ளவரை அக்னியானது மேன்மேலும் கொழுந்துவிட்டு எரிகிறது. அதேபோல அக்னி உள்ள வரை அமுதமான (ரசரூபமான) நெய்யும் கீழ்வரை பாய்கிறது. ஆகவே, காலாக்னி கீழேயும் சக்தி மேலேயும் உள்ளது. தீ உள்ளவரை அதனது கதி (நிலை) மேனோக்கியேதான். எப்பொழுது தீ நீரால் நனைக்கப்படுகிறதோ, அப்பொழுது முதல் அது கீழ்நோக்கியேதான்.

ஆதார சக்திதான் மேனோக்கிக் கிளம்பும் காலாக்னியைத் தாங்குவது. கீழ்நோக்கிப் பாயும் சோமன் சிவத்தத்துவம், சக்தி தத்துவம் — இவ்விரண்டின் ஆதாரத்தில்தான் நிலை கொண்டுள்ளது. சிலபோது சிவம் மேலும், சக்தி கீழுமாக இருக்கும். சிலபோது சக்தி மேலும் சிவம் கீழுமாக இருக்கும். ஆக அனைத்துமே சிவசக்திகளின் நிறைவே. அதுதான் எங்கும் பரவியுள்ளது. தீயினால் எரிக்கப்படும் இவ்வுலகம் சாம்பராகிறது. இது அக்னியின் செயல் திறன். ‘பஸ்மா’வான இந்தச் சாம்பலைத்தான் அக்னியின் வீர்யம் என்கிறோம். பஸ்மாவான விபூதியின் உயர்ந்த சொரூபத்தை நன்கறிந்து கொண்டு, ‘அக்னிராயுஷ்மான்’ முதலிய வேத மந்திரங்களை ஓதியவண்ணம் அந்த பஸ்மாவை உடலில் பூசிக் கொள்பவன் உலகியல் தளைகளிலிருந்து விடுபடுகிறான்.

அக்னியின் செயற்செழுமையான பஸ்மாவைச் சோமன் நீரினால் நனைத்தபோது அவன் உலகியல் அதிகாரத்திலிருந்து ஒதுக்கப்படுகிறான். சக்தியின் அமுத தாரையினால் ஒரு சமயம் பஸ்மாவானது நாற்புறங்களிலும் நனைக்கப்படுமேயானால் அப்பொழுது அந்தப் பஸ்மமானது உலகியலின் செயற்பாட்டினின்றும் அனைத்தையும் மாற்றிவிடுகிறது. அதாவது, உலகியல் தளைகளை அறுத்துத் தள்ளுகிறது. ஆகவே, இது மாதிரியான அமுத மழை மரணத்தை வெற்றிகொள்ளவேதான் தோன்றுகிறது. சிவாக்னியான விபூதியோடு சக்தி தத்துவமான அமுதம் சேருமானால் — இந்த அமுத மழையில் நனையும் பாக்கியம் ஒருவன் பெறுவானேயானால், அப்பொழுது அவனுக்கு மரணம் எவ்வாறு ஏற்படும்? (மரணமில்லா பெருவாழ்வு கிட்டும்.)

எவனொருவன் அக்னியின் இந்த உண்மைத் தத்துவத்தையும், முன்பு கூறப்பட்ட அமுத மழையின் நனைந்து திளைக்கும் உண்மைத் தத்துவத்தையும் உள்ளபடி நன்கறிந்து கொள்கிறானோ, அவன் அக்னி, சோமன் சேர்க்கையான இவ்வுலகை விடுத்துச் சென்று, பின் பிறவியே பெறுவதில்லை. எவனொருவன் சிவாக்னியினால் இம்மாசுடம்பை எரியூட்டிச் சாம்பலாக்கி, சக்தியின் சொரூபமான சோமனாகிற அமுதத்தினால் யோகநெறியில் நின்று சாம்பலாகிய இவ்வுடலை நனைத்து நிற்கிறானோ, அவன் அமுதமயமாகவே ஆகிறான். இவ்வெண்ணத்தை இதயத்தில் கொண்டே இறைவன் இவ்வுலகம் முழுவதையும் ‘அக்னி, சோமன் — இவர்களது கூட்டு’ என்றழைத்தார். அதுவன்றோ முற்றிலும் உண்மை.

 

அத்தியாயம் : இருபத்தொன்பது

‘உலகமே சொல்லும் (வாக்கும்), பொருளும் (அர்த்தமும்) இணைந்தது போலவே!’

வாயுதேவர் கூறுகிறார்—— மகரிஷிகளே! இனி இவ்வுலகமே வாக் (சொல்), அர்த்தம் (பொருள்) — அதாவது சொல்லும் பொருளும் போல இணைந்து ஒன்றானது என்பதைச் சுருக்கமாகக் கூறுவேனாக. ‘அத்வா’ என்கிற வழி ஆறு வகைத்தானது என்பதை விரிவின்றி விளக்குவேன். சொல் இன்றிப் பொருளோ, பொருள் இன்றிச் சொல்லோ தனித்து இல்லை. ஆகவே, சொல் என்பது இடத்திற்கும் காலத்திற்கும் ஏற்ப, ஏதோவொரு பொருளை (அர்த்தத்தை) அறிவிப்பதாகத்தான் இருக்க முடியும். பிரகிருதியான இயற்கையின் பரிணாமமான வளர்ச்சியே சொல்லின் பாவனை, பொருளின் பாவனை என்கிற இரு பாகுபாடு கொண்டதுதான்.

இவையிரண்டும் பரமனான சிவன், இறைவியான பார்வதீபிராட்டி ஆகிய இருவரின் உண்மையான இயல்பான மூர்த்தி எனப்படுகிறது. இவர்களின் சொல் வடிவான எந்த விபூதி (தன்மை) உண்டோ, அதை அறிஞர்கள் மூவகையாகக் கூறுவர். அவை ஸ்தூலம், சூட்சுமம், பரம் என்பன. காதுகளினால் நேருக்கு நேராகக் கேட்கப்படுவது ‘ஸ்தூலம்’. சிந்தைக்கு மட்டும் எட்டுவது ‘சூட்சுமம்’. எது சிந்தனைக்கும் எட்டாமல் தாண்டி நிற்கிறதோ, அது ‘பரா’ எனப்படுகிறது. அதுவே சக்தி தத்துவத்தின் சொரூபம் — உண்மை நிலை. அதைத்தான் சிவதத்துவத்தை அண்டி நிற்கும் பராசக்தி என்கின்றனர். ஞானசக்தியோடு சேர்ந்த இந்தப் பராசக்தியே இச்சா சக்தியை மேலும் வலுவுள்ளதாகச் செய்கிறது. இதுவே அனைத்து சக்தி தத்துவங்களின் ஒன்றுசேர்ந்த மொத்த சொரூபம். இதைத்தான் சக்தி தத்துவம் என்கின்றனர். இதுவேதான் அனைத்துச் செயற்பாடுகளுக்கும் மூலகாரணம் என்று கொள்ளப்படுகிறது. இதையேதான் ‘குண்டலினி சக்தி’ என்கின்றனர். இதுவே ‘விசுத்த அத்வா’ என்கிற பராமாயை. உண்மையில் இது பிரிவற்றது எனினும் ஆறு அத்வா (வழிகள்) என்கிறதாக விஸ்தாரத்தை அடைந்துள்ளது. இந்த ஆறு அத்வா எனப்படும் வழிகளில் மூன்று ஒலி (சொல்) வடிவானவை; மூன்று பொருள் வடிவானவை.

உலகில் அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் தங்கள் தங்கள் ஆன்மத்தூய்மைக்கு (உள்ளத்தூய்மைக்கு) ஏற்றவாறு அனைத்து தத்துவங்களின் பிரிவுகளிலும் லயமாவதற்கும், இரண்டறக் கலப்பதற்கும், அனுபவிப்பதற்கும் தகுதி உண்டு. இவை அனைத்து தத்துவக் கலைகளின் மூலமாக அவரவர் தகுதிக்கேற்பப் பெறலாகும்.

பராபிரகிருதியின் முதலில் ஏற்படும் ஐந்துவித பரிணாமங்கள் எவையோ, அவையேதான் நிவிருத்தி முதலிய கலைகள். ‘சொல்’லிற்குத் தொடர்புடைய அத்வாக்கள் — மந்த்ராத்வா, பதாத்வா, வர்ணாத்வா என மூன்று. ‘பொருள்’ அதாவது அர்த்தத்திற்குத் தொடர்புடைய மூன்று அத்வாக்கள் — புவநாத்வா, தத்வாத்வா, கலாத்வா என்பன. இவையனைத்திலும் ஒன்றுக்கொன்று இணைந்து இயங்கும் இயல்பு உள்ளது. மந்திரங்கள் அனைத்தும் பதங்களால் அதாவது சொற்றொடர்களால் நிரம்பியவை. ஏனெனில், அவை வாக்கியங்களாக உள்ளன. பதங்கள் அனைத்தும் வர்ணங்களால் (எழுத்துக்களால்) ஆனவை. வித்துவான்களின் கருத்து எழுத்துக்களின் தொகுப்பே பதங்கள் அதாவது சொற்கள். எழுத்துக்கள் புவனங்களினால் (உலகங்களினால்) நிரம்பியுள்ளன. ஏனெனில், உலகங்களில்தானே எழுத்துக்கள் இருக்க முடியும். புவனங்களோ உள்ளும் புறமும் தத்துவங்களினால் நிரம்பியுள்ளன. ஏனெனில், புவனங்கள் தத்துவங்களினின்றும் தோன்றியவையே. தத்துவங்கள் காரணங்கள், புவனங்கள் காரியங்கள். அநேகமாக புவனங்கள் அனைத்தும் தத்துவங்களினின்றும்தான் வெளி வந்தன. இவற்றில் சில புராணங்களில் விரிவாகக் காணக் கிடைக்கின்றன. சில புவனங்களைப் பற்றி, சிவ சம்பந்தமுடைய ஆகம நூல்கள் வாயிலாகத் தெரியலாகும். சில சாங்கியசாஸ்திரம், யோகசாஸ்திரம் ஆகியவற்றிலும் காணக் கிடைக்கின்றன.

சிவ சாஸ்திரங்களில் தெளிவாகக் காணப்படும் சில பல தத்துவங்கள் கலைகளில் உரிய முறைப்படி பரவி காணப்படுகின்றன. பராபிரகிருதியில் முதன்முதலில் எந்த ஐந்து பரிணாமங்கள் தோன்றினவோ, அவைதான் நிவிருத்தி முதலிய கலைகள். இந்த ஐந்து கலைகளும் ஒன்றன்மேல் ஒன்றாக தத்துவங்களால் பரவியுள்ளன. அதனால் ‘பரா’ என்கிற சக்தி எங்கும் நீக்கமற நிறைந்துள்ளது. உண்மையில் அதில் பிரிவு இல்லை. ஆனால், ஆறு வழிகள் (அத்வாக்கள்) என்கிற நிலையில் பிரிந்துள்ளன. ‘சக்தி தத்துவம்’ தொடங்கி, ‘பிருத்வி தத்துவம்’ வரையிலான அனைத்து தத்துவங்களும் சிவதத்துவத்திலிருந்து தோன்றியவையே. சட்டி, பானை முதலியன மண்ணால்தானே வியாபிக்கப்பட்டுள்ளன. அதேபோல தத்துவங்கள் அனைத்தும் சிவதத்துவத்தினாலேயே ஆனவை. முன்பு கூறப்பட்ட ஆறு வழிகளினால் பெறக் கூடிய பயன் எதுவெனில், சிவனாரது உயர்ந்த பதமேயாகும். ஐந்து தத்துவங்களையும் சோதித்துப் பார்க்கையில் எங்கும் பரவியது (வியாபிகா), அவ்வாறு பரவி நில்லாதது (அவ்வியாபிகா) என்கிற இரு சக்தியினால்தான் என்று தெரிய வருகிறது. ‘நிவிருத்தி கலை’ மூலம் பிரும்மாண்டத்தின் நிலையின் சோதனை ருத்ரலோகம் வரை ஏற்படுகிறது. ‘பிரதிஷ்டா கலை’ மூலம் அதற்கும் மேல் அவ்யக்தத்தின் எல்லை வரையிலான பகுதி சோதிக்கப்படுகிறது. நடுவிலிருக்கும் ‘வித்யா கலை’ மூலம் அதற்கும் மேலுள்ள வித்யேசுவரர் வரையிலான ஸ்தானத்தின் சோதனை ஏற்படுகிறது. ‘சாந்தி கலை’ மூலம் அதற்கும் மேலுள்ள இடம், ‘சாந்த்யதீத கலை’ மூலம் அத்வா எனப்படுகிற வழிகளின் முடிவு வரையிலான நிலை சோதிக்கப்படுகிறது. அதைத்தான் ‘பரமவியோமம்’ என்கின்றனர்.

இதுவரை கூறிய இந்த ஐந்து தத்துவங்களே இவ்வுலகம் முழுவதும் வியாபிக்கப்பட்டுள்ளது. சாதனை புரிய விருப்பமுள்ளவர்கள் அத்வா எனப்படும் வழிகள் எங்கு எவ்வாறு வியாபித்துள்ளது? என்பதை நன்கு அறிந்துகொண்டு, அதன் பின்னரே ‘சோதனம்’ எனப்படும் தகுதியைச் செய்ய மேற்கொள்ள வேண்டும். இல்லையேல், அவர் முழுமையான தகுதியைப் பெற இயலாதவராவார். அதனால் பெறலாகும் பயனும் கிட்டாது. அவரது உழைப்பு வீணே. அது நரகத்தை அடைவிக்கும். சக்தி பாதத்தின் முழு சேர்க்கை இன்றி தத்துவங்களை உள்ளபடி நன்கு அறிந்து கொள்ள முடியாது. அதன் உண்மையான விளக்கமும் பெறவியலாது. அதன் வியாப்தி (அளவு) மற்றும் பெருக்கத்தின் அறிவும் பெறவியலாது.

சிவப்பரம்பொருளின் சித் சொரூபமான பரமேசுவரி பராசக்தியே ஆக்ஞை எனப்படுவது. அனைத்திற்கும் காரணரூபமாக விளங்கும் அந்த ஆக்ஞா சக்தியின் கூட்டுச் சேர்க்கையினாலேதான், சிவம் எனப்படும் பரம்பொருள் அனைத்து சிவத்திற்கும் (மங்களங்களுக்கும்) நிலைக்களனாக ஆகிறார். உண்மைநிலையினை ஆராய்ந்து பார்த்தால், ஆன்மாவில் எந்தவொரு பேதமும் வேறுபாடும் இல்லை. காணப்படும் அனைத்து மாறுபாடுகளும் மாயையின் செயல் — முற்றிலும் மாயையே. தளை என்பதும் இல்லை. இத்தளைகளைத் தகர்த்தெறிந்து விடுதலை தரும் முக்தி என்பதும் இல்லை. பரமசிவனாரது குறைவற்ற பராசக்தியே அனைத்துச் செல்வங்கட்கும் எல்லை நிலம். சிவப்பரம்பொருள் எந்தவொரு தர்மத்தை — கொள்கையை — ஏற்றுக் கொண்டுள்ளாரோ, அதே கொள்கைதான் இறைவியினுடையதும் ஆகும். அவர் ஏற்கும் அனைத்தையும் இறைவியும் ஏற்று நடத்துகிறாள். அந்த சக்தியின் தத்துவத்தினால்தான் இறைவன் இல்வாழ்வானாகிறார். அதேபோல இறைவியும் இவரோடு சேர்ந்தே உலகப் படைப்பாகின்ற தோற்றத்திற்கு வாழ்க்கைத் துணையாகிறாள்.

இப்பிரபஞ்சமே பிரகிருதியிலிருந்து தோன்றியது. பிரகிருதி காரணம், ஜகத் (உலகம்) அதன் காரியம். சிவா—சிவையான தம்பதிகளின் சந்தான பாக்கியம் இவ்வுலகம். அவர்களே ஜகத்தின் தாய்—தந்தையர். சிவனாரே கர்த்தா (ஆக்குபவர்), சக்தியே காரணம். இதுதான் அவர்களின் நடுவே உள்ள வேறுபாடு. உண்மையைச் சிந்தித்தால் சிவப்பரம்பொருள் ஒருவரே சக்தியாகவும் சிவமாகவும் விளங்குபவர். சிலரது கருத்து என்ன தெரியுமா? ஆண், பெண் என்கிற ஒரேவொரு வேறுபாடுதான் அவர்களிடையில் என்று. வேறு சிலர், பராசக்தி சிவத்திலேயே பிரிவின்றி ஒன்றுபட்டுள்ளாள் என்பது. சூரியனும் சூரிய ஒளியும் தனித்தனியா? இல்லையே. இரண்டும் ஒன்றுதானே. அதே போலத்தான் சித் சொரூபிணியான பராசக்தி சிவப்பரம்பொருளை விடுத்துத் தனித்ததன்று. இருவரும் பிரிவற்ற ஒன்றே என்பதுதானே உண்மை நிலை. ஆகவே, சிவனார் பரமகாரணன் (கடவுள்). அவரது ஆளுமையான ஆக்ஞா சக்தியே பரமேசுவரி. சிவனாரால் தூண்டப்பட்ட சிவனாரது அழிவற்ற மூலப்பிரகிருதி காரியங்களின் வேறுபாடுகளால் (அந்தந்தச் செயலுக்கேற்ப) மகாமாயை, மாயை, முக்குணங்கள் கொண்ட பிரகிருதி (இயற்கை) என்கிற மூவுருவங்களிலும் நிலையாக நின்று, ஆறு அத்வாக்களையும் வெளியே தோன்றும்படிச் செய்கிறது. இந்த ஆறுவிதமான அத்வாக்களும் சொல், பொருள் இரண்டின் கூட்டுச்சேர்க்கையே. அதுதான் இந்த அனைத்துப் பிரபஞ்சமாகவும் விளங்குகிறது. சாஸ்திரங்கள் அனைத்தும் இந்தவொரு தத்துவத்தையே விளக்கமாக உறுதி செய்கின்றன.

 

அத்தியாயம் : முப்பதும் முப்பத்தொன்றும்

சிவப்பரம்பொருளின் உண்மை தத்துவத்தைப் பற்றிய முனிவர்களின் கேள்வியும், வாயுதேவர் அளித்த விளக்கமும்

ரிஷிகள் கேட்கின்றனர்—— வாயுதேவரே! சிவபிரான் மிகவும் சாந்தமானவர். அவர் அனைவருக்கும் ஒரே மாதிரிதான் அருள்புரிகிறார் என்பது உண்மையானால், அனைவரது விருப்பங்களும் ஒரே சமயத்தில் ஏன் நிறைவு பெறுவதில்லை? ‘அவரோ அனைத்தையும் செய்து முடிக்கும் திறமையாளர்’ என்பதானால் அனைவரையும் ஒரே சமயத்திலேயே உலகியல் தளைகளிலிருந்து விடுவித்து முக்தர்களாக்கலாமே. சரி, ஒருவேளை தொன்றுதொட்டுத் தொடர்ந்து வரும் அனைவரது செயற்பாடுகளும் ஒரே மாதிரியின்றி வேறுவேறாக இருக்கின்றன. ஆகவே, அனைவருக்கும் ஒரே மாதிரியான பலன் கிடைக்க வழியில்லை என்று கூறுவீர்களேயானால், அதுவும் சரியாக இல்லையே. ஏனெனில், கர்மங்களின் வேறுபாடுகள் விசித்திரமானவை. அவை நியமிப்பதாக ஆக முடியாது. ஏனெனில், இந்தக் கர்மங்களும் பரமனால் செய்யப்படுவதாகவேதான் ஆகின்றன. இதில் பல சொல்லிக் காமுறுவதேன்? பயனோ இல்லை. இவ்வாறு பலவாறாக யுக்தியின் வாயிலாகப் பரவிய நாத்திகம் எவ்வாறு விரைவில் நசித்துப் போகுமோ, அவ்வாறு எங்களுக்கு விளக்க வேண்டுகிறோம். (அத்தியாயம் 30)

* * *

வாயு பகவான் பதில் கூறுகிறார்—— அந்தணர்களே! நீங்கள் யுக்தியின்பாற்பட்டு இதுவரை எந்தெந்த ஐயப்பாடுகளை என்னிடம் கேட்டீர்களோ, அவையனைத்தும் உண்மையில் மிகமிகப் பொருத்தமானவைகளே. ஏனெனில், ஏதாவதொன்றைப் பற்றி உள்ளபடி அறிந்து கொள்ள வேண்டுமென்கிற விருப்பமோ, அல்லது உண்மை விளக்கம் பெறவேண்டும் என்பதற்காகவோ கேட்கப்படும் கேள்விகளைச் சாதுக்கள் (சான்றோர்கள்) ‘இவன் நாத்திகம் பேசுகிறான்’ என்று கொள்ள மாட்டார்கள். இவ்விஷயத்தில் சான்றோர்களின் மயக்கத்தையும் தெளிவாக்கும் பிரமாணங்களை உங்களுக்குக் கூறுவேனாக. சான்றோர்கள் அல்லாத புல்லறிவாளர்கட்கு ஏற்படுகிற தெளிவின்மை (மயக்கம்) சிவனாரது அருளின்மையினாலேயே ஆகும். ‘பரிபூரணரான சிவப்பரம்பொருளின் அருளின்றி உலகில் செய்யப்படுகின்ற எந்தவொரு செயலுமே இல்லை’ என்பதே சர்வ நிச்சயம். ‘அவனின்றி ஓர் அணுவும் அசையாது.’ பிறருக்கு அருள்வதில் ‘ஸ்வபாவம்’ என்கிற கருணையே முழுமையான திறன் படைத்தது. கருணையற்றவன் பிறர் எவருக்கும் அருள்புரிய முடியாது.

ஜீவராசிகள் பசுக்கள், உலகம் பாசமாகிற தளை. இவையிரண்டும் சேர்ந்துதான் ‘பரம்’ எனப்படுகிறது. இது திருவருள் பெறுதற்கு ஏற்ற பாத்திரம். பரமான இந்த உலகத்தை அருளுவதற்குப் பதியான இறைவரது அருளாணையின் தொடர்பு தேவையாகிறது. பதி எனப்படும் இறைவன்தான் கட்டளையிடுபவர். அனைவருக்கும் அருள்புரிபவரும் அவர்தான். அவ்வாறு அருள்புரிவதற்கென்றே அருளாணை (அருட்கட்டளை) என்கிற ஒரு செயலை மேற்கொள்வதாலேயே சிவப்பரம்பொருளைச் சுதந்திரமற்றவர் (பிறருடைய கட்டளையை எதிர்நோக்கி நிற்பவர்) என்று எவ்வாறு கூற முடியும்? திருவருள் பெறுவதற்கென்று ஒருவர் இல்லையெனில், எவ்வாறு அத்திருவருள் பயன் தருவதாக ஆக முடியும்? ஆகவே, திருவருள் என்பது என்ன? எனில், சுதந்திரம் என்கிற சொல்லின் பொருளை எதிர்பாராதிருத்தலே ஆகும். திருவருள் பெறுபவன் சுதந்திரனாக இருக்க இயலாது. அவன் பிறருக்குக் கீழ்ப்பட்டவன்தான். ஏனெனில், பதியான (தலைவரான) இறைவனது திருவருள் இல்லையெனில், அவனுக்கு இவ்வுலக போகமோ, அவ்வுலக மோட்சமோ நிச்சயமில்லை. இரண்டும் அவனுக்குக் கிடைக்காது.

திருமேனியோடு கூடிய ‘மூர்த்தி ஆத்மா’ என்பதும் இறையருளுக்குப் பாத்திரமானதுதான். ஏனெனில், அங்கும் சிவாக்ஞை என்பது தனித்து நிற்பதில்லை. அவையும் சிவாக்ஞைக்கு உட்பட்டதுதான். சிவாக்ஞைக்குக் கட்டுப்படாத எந்தவொரு பொருளுமில்லை. ஸகுணமோ அல்லது திருமேனி தாங்கிய ஸகல ரூபமோ இரண்டும் சிவனாரது சொரூபமே. அதுதான் சிவலிங்க சொரூபம். இதன் மூலம்தான் நிஷ்கலரான, நிர்குணரான, நிராகாரரான சிவனாரின் திருவருள் நமக்குக் கிடைக்கிறது. நிஷ்கலமானதோ, ஸகலமானதோ, நிர்குணமோ, ஸகுணமோ, ‘இதுவே சிவமூர்த்தம்’ என்று சொன்னாலும், அது மேலெழுந்தவாரியாகத்தான் (ஏதோ உபசாரமாகத்தான்) சொன்னதாகும். எந்த இறைவன் சாட்சாத் நிஷ்கலர், பரம காரணரூபமான சதாசிவன் என்று அழைக்கப்படுகிறாரோ, அவர் எந்தவொரு ஸாகார — திருமேனியோடு கூடியதாக — அனுபவிக்க இயலாதவர் என்றும் கூற முடியாது. ஏதாவதொரு பிரமாணத்தினால் அறியலாகும் என்பதும் அவரது இயல்பிற்குச் சாராது. பிரமாணத்தினாலோ, பிரதீகம் எனப்படும் அடையாளத்தினாலோ அடைய வேண்டும் என்கிற எண்ணமும் தோன்றாது. பரம தத்துவத்திற்கு இவையெல்லாம் உபலக்ஷணமே. (ஏதோவொரு குறியீட்டு முறையே.) இதுதான் முடிந்த முடிவும். கண்களில் காணவியலாத ஆன்மாவிற்கு ஏதாவதொரு மூர்த்தியே (திருமேனியே) உபலக்ஷணமாகும். அதாவது ‘இப்படியும்’ என்று உணர்த்துவதாக அமையும்.

சிவலிங்காகாரமான ஒரு பிம்பத்தைக் காட்டி, ‘இதுவே சிவனாரது திருமூர்த்தம்’ என்று கூறுவது எதனாலெனில், இந்தத் திருமேனியிலும் ‘சிவப்பரம்பொருள் விளங்குகிறார்’ என்பதை அறிவுறுத்தவே. திருமேனி என்பது அரனாரை (சிவனாரை)க் குறிக்கும் ஒரு குறியீடு. ‘தீ கொண்டு வா’ என்றால் எரிகிற ஒரு கொள்ளிக்கட்டையைத் தானே கொண்டு வர முடியும். அக்கட்டை இல்லையெனில் தீயுமில்லை. தீ தனித்து இருக்காது. கட்டையைச் சார்ந்து நின்றால்தான் நமக்குப் புலப்படும். இதே போலத்தான் சிவனாரும் ‘சிவலிங்கம்’ என்னும் திருமேனியின்றிக் காணக் கிடைக்கார். தீயைத் தொடுவுணர்ச்சியால் உணர முடிவது போலச் சிவப்பரம்பொருளை மனதினால் உணர இயலும். ஆகவே, சிவப்பரம்பொருளைப் பூஜிக்க வேண்டுமெனில், அதற்கு ஒரு மூர்த்தி (பிம்பம்) தேவை. ஆகவே, இந்தச் சிவலிங்கமூர்த்திக்குச் செய்யும் அனைத்துப் பூசனைகளும் சாட்சாத் சிவபிரானுக்குச் செய்ததாகவேதான் ஆகும். ‘அர்ச்சா விக்ரகம்’ எனப்படுகிற சிவலிங்க பூஜையே சிவனாரது பூஜைதான்.

(குறிப்பு:— நம் வீட்டில் நம் தாய்—தந்தை, தாத்தா—பாட்டி முதலியவர்களின் புகைப்படத்தை வைத்து மாலை சாத்துவது போல என்று கொள்க.)

எந்தவொரு மூர்த்தியானாலும் சந்திரசேகரர், சோமாஸ்கந்தர், ஸ்ரீநடராஜர் முதலிய கோவில்களில் காணப்படும் திருமூர்த்தங்கள் எதுவானாலும் அத்திருமேனியிலே சிவனாரைத் தியானித்துத்தான் பூஜை செய்கிறோம். அதுதானே சிவபூஜை என்பதும். சிவபிரான் எவ்வாறு சிவலிங்கத் திருமேனியிலே தன்னருளைப் பாய்ச்சுகிறாரோ, அதுபோலவேதான் சிவலிங்கத் திருமேனியிலே விளங்கும் சிவபிரான் பசுக்களான நம் மேலும் அருளைப் பொழிகிறார். பரம்பொருளான சிவபிரான் உலகங்கள் அனைத்தையும் காத்தருளவேதான் சதாசிவன் முதலிய பலப்பல திருமேனிகளைத் தாங்கித் தன் ஆளுமைக்குக் கீழிருத்தி திருவருள் புரிகிறார்.

சிவபிரான் அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் திருவருள்தான் புரிகிறாரே தவிர, எவரையும் தண்டிப்பதில்லை (நிக்ரஹம்). ஏனெனில், எவனைத் தண்டிக்க வேண்டுமோ, அவனிடமுள்ள குற்றங்கள் இறைவனிடமில்லை. அந்த ஜீவன் செய்த குற்றத்திலும் ஏதாவதொரு நல்லது இருக்குமா? என்று தேடிக் கண்டு, அதைக் கொண்டு திருவருள் செய்பவர் இறைவன். பிரும்மதேவரது சிரத்தைக் கொய்தாரே, மன்மதனை எரித்தாரே என்றால் அதுவும் உலக நன்மைக்காகவேதான் செய்யப்பட்டது. தண்டிப்பது என்பதும் உண்மையில் குற்றமற்றதுதான். விருப்பு—வெறுப்பினால் ஒருவன் தண்டித்தால் அது குற்றமானதாகும். அதில் தன்னலம் உள்ளது. ஆகையினால்தான் அரசன் குற்றவாளிகளைத் தண்டிப்பதையும் உயர்வாகத்தான் மதிக்கின்றனர். நல்லவன் ஒருவனைக் காத்தருளத் தீயவனைத் தண்டித்துத்தான் ஆகவேண்டும். தீயவனை அகற்ற முதலில் ஸாமம், தானம், பேதம் என்கிற மூன்று வழிகளைக் கையாண்டு, அதில் பயன் கிட்டவில்லையெனில், கடைசியில் தண்டம் என்கிற தண்டனை உபாயத்தை மேற்கொள்ளத்தான் வேண்டும். இந்த உபாயங்களெல்லாம் எதற்காகவெனில் உலகிலுள்ள தீயசக்திகளை அகற்றி, நல்ல சக்தியை நிலைநிறுத்தவே ஆகும். இதுதான் அதனுடைய அவசியத்துவத்தைக் காட்டுகிறது.

ஒரு வேளை செயல் மாறிப் போகுமானால், அதை நலத்திற்கல்ல என்று ஒதுக்குகிறோம். நலம்புரிவதே எனது நெடுநோக்கு (கொள்கை) என்று ஒருவன் கூறினால், அதற்கு எடுத்துக்காட்டு இறைவன் ஒருவரே. தீயவர்களைத்தானே இறைவன் தண்டிக்கிறார். ஆகவேதான் அவர் தோஷமற்றவர் — குற்றமற்றவர். ஆகவே, தீயவர்களை மட்டுமே தண்டிப்பவர். ஒருவரை ‘தண்டித்தார்’ என்கிற ஒரு செயலை மட்டும் கொண்டு, அவர் குற்றவாளி என்று சான்றோர்கள் சுட்டிக்காட்டுவார்களா? உலகில் எங்கு எப்போது இம்மாதிரியான குற்றவாளிகளைத் தண்டிப்பது என்கிற செயல் நடக்குமோ, அதுவும் மனதில் விருப்பு—வெறுப்பின்றி நடக்குமோ, அப்பொழுது அது உயர்ந்ததாகத்தான் (நற்செயலாகத்தான்) கொள்ளப்படுகிறது. தந்தை, தனயனைத் தண்டித்து வளர்க்கிறாரே எனில், அது அவர் செய்யும் நற்செயல். அவனை நல்லவனாக்கவே அத்தண்டனையே தவிர, அவன் மேல் வெறுப்பு கொண்டு இல்லை.

சிவாக்ஞையை ஏற்று நடப்பதே நன்மை. அதுவே நமக்கு நலம் பயப்பது. இதுதான் அவரது திருவருள். உலக ஜீவராசிகள் அனைத்தையும் நல்லதில் திருப்பத் திருவுள்ளம் படைத்த இறைவரை ‘திருவருள் புரிபவர்’ என்றுதானே கூற முடியும். பிறருக்கு உபகாரம் செய்வது என்பதன் பொருள் என்ன? திருவருள் புரிவது என்பதுதானே. உபகாரம் என்பது ஒருவனுக்குச் செய்யக்கூடிய நன்மையே. சிவனருளால்தான் உலகிலுள்ள அசைவன—அசையாதன ஆகிய அனைத்தும் நல்வழியில் ஊக்குவிக்கப்படுகின்றன. ஆனால், அவர் புரியும் திருவருள் எல்லோருக்கும் எப்போதும் ஒரே மாதிரி இருக்காது. இதற்கு காரணம் திருவருள் பெறுபவனது சுபாவமே ஆகும். அவனது இயல்பே இறைவனைத் தடுக்கிறது. சூரியன் குளத்தில் இருக்கும் அனைத்துத் தாமரை மலர்கள் மீதும் ஒரே மாதிரிதான் தன் கிரணங்களை வீசுகிறார். ஆனால், அத்தாமரை மலர்கள் எல்லாம் ஒரே மாதிரியாகவா மலர்கின்றன? இல்லையே. பொருட்களின் பின்னிட்டு வரும் பயன்களுக்கு அதன் இயல்புதான் காரணம். பொருள் இழப்பு எனில், அது செய்தவனை நோகாது. ஏனெனில், அதன் இயல்பினால் அது அழிந்தது. தீயிலிட்ட தங்கம் உருகுகிறது. ஆனால், கரி உருகுவதில்லை. அதுபோல சிவபிரான் பரிபக்குவமடைந்த (மும்மலங்கள் அழிந்த) ஜீவான்மாவையே உலகியல் தளைகளிலிருந்து விடுதலைப் பெறும்படிச் செய்கிறார், மற்றவர்களை அல்லவே. எந்தப் பொருள் எவ்வாறு ஆகவேண்டுமோ, அவ்வாறு அது தானாகவே ஆவதில்லை. அவ்வாறு ஆவதற்கு அதற்கொரு செயல்படுத்துபவன் தேவையாகிறது. அந்த கர்த்தா எப்பொழுதும் சுதந்திரனாக இருக்க வேண்டும்.

அனைவருக்கும் திருவருள் புரியும் சிவபிரான் எவ்வாறு இயல்பாகவே தனித்தூய்மை பெற்றுள்ளாரோ, அவ்வாறே ‘ஜீவன்’ என்றழைக்கப்படும் ஆன்மாக்கள் அனைத்தும் இயல்பாகவே மாசு படைத்தனவே. அவ்வாறு இல்லையெனில், ஏன் ஜீவராசிகள் உலகியல் சூழலில் வீழ்ந்து தத்தளிக்கின்றன? சிவனார் இச்சூழலில் சிக்காது தனித்து விளங்குவதும் ஏன்? ஜீவராசிகளின் ‘சம்சாரம்’ (உலகியல் சூழல்) என்று வித்வான்கள் எதனை அழைக்கின்றனர், தெரியுமா? கர்மத்தளையையும், அதனால் பெறலாகிற மாயை என்கிற தளையையும்தான் உலகியல் சூழல் (சம்சாரம்) என்கின்றனர். இந்தத் தளை ஜீவன்களைத்தான் கட்ட இயலும், இறைவனை அல்ல. இதன் காரணம் ஜீவர்கட்கு இயற்கையாகவே அமைந்துள்ள ஆணவ மலம், கர்ம மலம், மாயா மலம் என்ற மும்மலங்கள். காரணமாகிற இம்மலங்கள் ஜீவனது இயல்பு. போய் வருவன அன்று, பிறவியிலிருந்தே உள்ளவை. அது ஒருவேளை வந்து போவது என்று கொள்வோமேயானால், எவனுக்கோ ஏதோவொரு காரணத்தால் தளை ஏற்படும். இதன் காரணம் ஒன்றுதான். எல்லா ஜீவராசிகளின் இயல்பும் ஒரே மாதிரிதான். எல்லா ஜீவராசிகளிடமும் ஆன்மபாவம் ஒரே மாதிரிதான் உள்ளது. இருப்பினும் மும்மலங்களின் பரிபாகத்தினால் சில ஜீவன்கள் உலகியல்தளைக்கு ஆட்படுகின்றன. சில அவற்றைத் தள்ளி விடுபடுகின்றன.

‘பத்த ஜீவன்’ என்கிற உலகியல் தளையில் சிக்கித் தவிக்கின்ற ஜீவன்களில், சில ஜீவன்கள் லயம் மற்றும் போகம் இவற்றைப் பெறுவதில் உள்ள தகுதிக்கேற்ப உயர்வாகவும் தாழ்வாகவும் ஆகி, ஞானம், செழுமை முதலியவற்றைப் பெறுவதிலும் உயர்வு—தாழ்வு பெறுகின்றன. அதாவது ஞானத்தையும் செல்வத்தையும் சில ஜீவர்கள் நிறைவாகவும், சில ஜீவர்கள் குறைவாகவும் பெறுகிறார்கள். சிலர் மூர்த்தி ஆத்மாவாகவும், சிலர் சிவச் சந்நிதியிலேயே உலா வருபவர்களாகவும் விளங்குகிறார்கள். மூர்த்தி ஆன்மாக்களிலும் சிலர் சிவ சொரூபமாகவே ஆகின்றனர். ஆறு அத்வாக்களையும் (வழிகளையும்) கடந்து மேலே நிற்கிறார்கள். சிலர் இந்த ஆறு அத்வாக்களின் மத்தியில் மகேசுவரனாக விளங்குகிறார்கள். சிலர் அத்வாக்களுக்குக் கீழே ருத்ர சொரூபங்களாக விளங்குகிறார்கள். சிவனாரது அருகில் அதாவது ஸாமீப்யம் என்னும் நிலையில் இருப்பினும், மாயையைக் கடந்து நிற்பதால் உயர்வு, தாழ்வு, நடு என மூன்று நிலைகளில் உள்ளனர். தாழ்ந்த நிலையில் ஆன்மாவின் நிலை உள்ளது. மத்தியமான நடுப்பாகத்தில் அந்தராத்மா நிலை உள்ளது. எது அனைத்தையும் தாண்டி பெருநிலையாக உள்ளதோ, அவ்விடத்தில் பரமாத்மா விளங்குகிறார். இம்மூன்று நிலைகளைத்தான் முறையே பிரும்மா, விஷ்ணு, மகேசுவரன் என்கின்றனர். சில ஜீவர்கள் பரமாத்மா நிலையைக் கைக்கொள்கின்றனர். சிலர் அந்தராத்மா நிலையையும், சிலர் ஆன்மநிலையையும் ஏற்று நிற்கிறார்கள்.

உலகிலுள்ள பசுப்பிராயங்களான அனைத்து ஜீவராசிகளையும் உலகியல் தளைகளிலிருந்து நினைத்தமாத்திரத்திலேயே விடுவிக்க சக்தி வாய்ந்தவர்தான் சிவப்பரம்பொருள். அவ்வாறிருக்க, தளைகட்கு முன் கேடயம் தாங்கி நின்று துன்பங்களை ஏன் இவ்விறைவன் அளிக்கிறானோ? என்று நினைக்கலாம். அவ்வாறு நினைப்பதே தவறு. ஏனெனில், உலகியல் (சம்சாரம்) என்பதே துன்பமயமானதுதானே. இதுதான் ஆராய்ச்சியாளர்கள் கருத்து. இயல்பாகவே துன்பம் நிறைந்தது என்னும்போது அது துன்பமற்றதாக எவ்வாறு ஆக முடியும்? இயல்பில் முன்பின் என்கிற வேறுபாடு இருக்க முடியாது. மருத்துவரின் மருந்தால் நோய் நோயற்றதாக ஆக முடியாது. அது நோயாளனைத் தனது மருத்துவ குணத்தினால் நன்கு குணப்படுத்துகிறது. இதே போலத்தான் எது இயல்பாகவே மாசு படிந்துள்ளதோ, துன்பம் நிறைந்துள்ளதோ, அந்த ஜீவர்களைத் தனது கட்டளை (அறநெறிகள் என்கிற மருந்து) மூலம் உலகியல் துன்பங்களிலிருந்து சிவபிரான் விடுவித்து அருள்கிறார். நோய் வருவதற்கு மருத்துவரா காரணம், இல்லையே. ஆனால், இப்பிரபஞ்சத்தின் தோற்றத்திற்குக் காரணம் இறைவனே. ஆகவே, நோயையும் மருத்துவரையும் சிவனுக்கும் உலகியலுக்கும் ஓர் எடுத்துக்காட்டாகக் கூற முடியாது. இரண்டும் ஒன்றுபோல என்பதில்லை. ஆகவே, இறைவன் மேல் குற்றத்தைச் சுமத்த முடியாது. துன்பம் என்பது இயல்பு என்னும்போது சிவனார் அதற்கு எவ்வாறு காரணமாவார்?

ஜீவர்களின் இயல்பாக அமைந்த மாசுதான் (மலங்கள்தான்), அவைகளை உலகியல் தளைகளில் சிக்க வைக்கின்றன. உலகியலுக்குக் காரணபூதமான மலங்களே சைதன்யமற்ற மாயை முதலியன. சிவனாரது திருவருளின்றி அவை செயல் செய்ய முடியாது. அவனின்றி ஓர் அணுவும் அசையாது. காந்தம் இரும்பைக் கண்டால்தான் தன்வசம் இழுக்கும். அதேபோலத்தான் சிவனாரும் ஜடமான மாயையைக் கொண்டுதான் அனைத்தையும் ஆட்டி வைக்கிறார். அதனது இயல்பான சக்தியைக் காரணமின்றி அழிக்க முடியாது. ஆகவே, எவராலும் அறியவொண்ணா இறைவனே இவ்வுலகின் ‘அதிஷ்டாதா’ (தாங்கி நிற்பவர்). சிவனின்றி எதுவும் செயலாற்றுவதாக, இவ்வுலகில் இருக்க முடியாது. அவரது கட்டளையின்றி ஓர் இலைகூட அசையாது. அவரால் தூண்டப்பட்டுத்தான் இந்தப் பிரபஞ்சமே பலவாறான செயல்களைச் செய்கிறது. ஆனால், அவர் எதைக் கண்டும் மயங்குவதில்லை. அவரது கட்டளையே சக்தி தத்துவமாகும். அதுதான் அனைத்தையும் செயலாற்றச் செய்கிறது. அதற்கு அனைத்துப் புறமும் முகங்கள் உள்ளன. அதுதான் இன்று நம் கண்களுக்குப் புலப்படும்படியான இப்பிரபஞ்சத்தையே நிரப்பியது (பரப்பியது). ஆனால், இதனுடைய மாசு (மலம்) சிவனாரை ஒட்டாது. மனிதன் அறிவின்மையால் மயக்கம் கொண்டு இவ்வுண்மை அறியாது, தன்னைத்தானே அழிவுக்குழியில் தள்ளிக் கொள்கிறான். சிவனாரது சக்தியின் திறலாலன்றோ இவ்வுலகம் செயலாற்றுகிறது. ஆனால், அவர் இதில் நுழைந்து தன்னை இழப்பதில்லை.

இவ்வாறு வாயு பகவான் ரிஷிகளுக்குச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும்போது விண்வெளியில் ஒரு குரல் ஒலித்தது—— ‘ஸத்யம் ஓம் அம்ரு॒தம் ஸௌம்யம்’ (‘ஆம், அது உண்மைதான், அதுவே அமுதமயமானது, அதுவே நலம் பயப்பது’) என்று.

இச்சொற்கள் நன்கு புரியும்படியாக ஒலித்தன. இதைக் கேட்ட அனைவரும் மிகவும் மகிழ்ந்தனர். அவர்களது அனைத்து ஐயங்களும் நீங்கின. வியந்து போன முனிவர்கள் வாயு பகவானை வணங்கிப் போற்றினர். முனிவர்களது ஐயப்பாடுகளை நீக்கிய பின்பும் தனக்குப் பூரணமான ஞானம் வந்ததாக வாயுதேவர் நினைக்கவில்லை. தனக்கு மெய்யறிவு இன்னும் நிலையாக நிற்கவில்லை என்றெண்ணியே, அவர் இவ்வாறு கூறலானார்—— “முனிவர்களே! பரோக்ஷ ஞானம், அபரோக்ஷ ஞானம் என ஞானம் இருவகையாகும். அதாவது, கண்களுக்கும் புலன்களுக்கும் புலனாகும் அறிவு ‘பரோக்ஷ ஞானம்’. புலன்களுக்கும் அறிவுக்கும் எட்டாதது ‘அபரோக்ஷ ஞானம்’. பரோக்ஷ ஞானம் நிலையற்றது, அபரோக்ஷ ஞானம் நிலையானது. யுக்தி மூலம் அதாவது நல்லுபதேசங்கள் மூலம் பெறப்படும் ஞானம் பரோக்ஷ ஞானம். இந்த பரோக்ஷ ஞானமே நித்திய கர்மானுஷ்டானம் முதலியன மூலம் அபரோக்ஷ ஞானமாக ஆகிவிடும். இந்த அபரோக்ஷ ஞானமின்றி மோட்சமில்லை. இதை மனதில் நன்கு பதிய வைத்துக் கொண்டு நீங்கள் அனைவரும் சோம்பலை உதறித் தள்ளி நல்லதான அனுஷ்டானங்களைச் செய்து முன்னேறுவீர்களாக! அதற்கான முயற்சிகளை உடனே ஏற்று நடத்துங்கள்.” (அத்தியாயம் 31)

 

அத்தியாயம் : முப்பத்து இரண்டு

உயர்ந்த தர்மம் எது? சைவ ஆகமங்களின்படி ‘பாசுபத ஞானம்’ என்பது என்ன? அதை மேற்கொள்வது எவ்வாறு?

ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள்—— வாயுதேவரே! மோட்சத்தின் நிலை பற்றிய ஞானத்தை நேருக்கு நேர் எளிதில் அறியலாம்படியான சுலபமான அனுஷ்டானம் எது? அதைப் பற்றியும், அதைப் பெறுவதற்கான சாதனம் (உபாயம்) பற்றியும் நாங்கள் எளிதில் அறியும்வண்ணம் எடுத்துக் கூற வேண்டுகிறோம், தயை புரியுங்கள்.

வாயு பகவான் கூறுகிறார்—— சிவபிரானால் ‘உயர்ந்த தர்மம் இதுதான்’ என்று எது அருளப்பட்டதோ, அதுவேதான் உயர்ந்த அனுஷ்டானம். அது கை கூடுமேயானால் முக்தியை அருளும் சிவபிரான் கண்ணெதிரில் தரிசனம் அருள்வார். அந்த உயர்ந்த தர்மம் ஐந்து பருவங்களுக்கேற்ப ஐந்தாக வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளது என்பதை முதலில் அறிய வேண்டும். அந்த ஐந்து பருவங்கள் எவை தெரியுமா? அவையாவன—— கிரியை (செயல்), தவம், ஜபம், தியானம், ஞானம் என்பன. இவை ஒவ்வொன்றும் அதன் முறைப்படி ஒன்றைவிட அடுத்ததென உயர்வானவை. இந்த உயர்ந்த சாதனங்களால் பெறும் தர்மம் உயர்ந்த தர்மமாகக் கொள்ளப் படுகிறது. சிலவிடங்களில் புலப்படாத (அபரோக்ஷ) ஞானமே, புலப்படும்படியான (பரோக்ஷ) ஞானமாகி முக்தியளிப்பதாகவும் ஆகலாம்.

வேதங்களில் கூறப்பட்ட வைதிக தர்மம் பரம், அபரம் என்று இருவிதமாகும். தர்மம் என்ற சொல்லால் குறிக்கப்படும் பொருளும் (செல்வமும்) உயர்ந்த பெரும்பேறுகளில் ஒன்றுதான் என்பதற்கு ஆதாரம் வேதமே. யோகம் வரையிலான உயர்ந்த தர்மம் அனைத்தும் வேதாந்தங்களான உபநிடதங்களில் விளக்கப்பட்டுள்ளன. இது ‘பரம்’ என்கிற உயர்ந்த தர்மம். ‘அபரம தர்மம்’ என்று கூறப்பட்ட இவ்வுலகத் தர்மவியல் வேதங்களின் முதற்பாகமான ஸம்ஹிதையில் மந்திரங்களாகக் கூறப்பட்டுள்ளது. உலகியலில் கட்டுண்டு தவிக்கும் பசுக்களான ஜீவான்மாக்களுக்கு வேதத்தின் உச்சியான உபநிடதங்களில் கூறப்பட்ட பரம தர்மத்தில் தகுதி இல்லை. (உயர்ந்ததான முக்தியைத் தரக்கூடிய) பரம தர்மத்திற்கு எதிர்தட்டான அபரம (உலகியல்) தர்மத்தில் அனைவருக்கும் அதிகாரம் (தகுதி) உண்டு. வேள்வி, ஹோமம் முதலியனவே உலகியல் தர்மங்களாகும். இது அனைவருக்கும் பொதுவானது. ஆகவேதான் அதை ‘அபரம தர்மம்’ (முக்தி வரை அளிக்கவியலாத உலகியல் அறம்) என்கின்றனர். (‘சுவர்க்க3 காமோ அசுவமேதே4ந யஜேத’ — ‘சுவர்க்கம் விரும்புபவன் அசுவமேத வேள்வியைச் செய்ய வேண்டும்’ என்பது போல்வன.) அதனால், உலகியல் தர்மம் குறைவானது என்றில்லை. முக்தி தர்மத்திற்கு இதுவே உயர்ந்த சாதனம். இதை தர்ம சாஸ்திரங்கள் நன்கு விளக்கிக் கூறுகின்றன.

சிவப்பரம்பொருளால் கூறப்பட்ட உயரிய தர்மமே உயர்ந்த அனுஷ்டானம் எனப்படுகிறது. இதிகாச புராணங்கள் இதனை நன்கு விளக்கியிருப்பினும் சைவ சாஸ்திரங்கள் இதனை மேன்மேலும் நன்கு விளக்கிக் கூறுகின்றன. இதன் மூலம்தான் சிவனாரது முழு உண்மை பெருமையினை நன்கு அறியலாகிறது. மேலும், இதனைப் பெறுவதற்கான முறைகள், தகுதி ஆகியவைகளும் நன்கு விளக்கப்பட்டுள்ளன. சைவ ஆகம சாஸ்திரங்களும் சுருதி சம்பந்தமானவை (சிரௌதம்), வேதங்களை விடுத்துத் தனித்து நிற்பவை (அசிரௌதம்) என இருவகைத்தன. வேதங்களை விடுத்துத் தனித்து நின்று கூறும் சிவாகமங்கள் முதலில் பத்து வகையாக இருந்து பின் பதினெட்டு ஆயின. இவை ‘காமிக ஆகமம்’ போன்ற பெயர்கள் கொண்டவை. வேதங்களின் சாரமாயுள்ள சைவ சாஸ்திரங்கள் நூறு கோடியாகப் பரந்துள்ளன. அவற்றில்தான் உயர்ந்ததான ‘பாசுபத விரதம்’, ‘பாசுபத ஞானம்’ முதலியன கூறப்பட்டுள்ளன. ஒவ்வொரு யுகங்களிலும் தோன்றும் சீடர்களுக்கு இதை உபதேசிப்பதற்காகவே சிவப்பரம்பொருள், தானே யோகாசாரியர்களாகத் திருவவதாரம் செய்து, இச்சிவாகமங்களை அவர்களுக்கு உபதேசிக்கிறார். அதனால், இச்சிவாகமங்கள் நன்கு பிரசாரமடைகின்றன.

இச்சைவ சாஸ்திரங்களைச் சுருங்கக் கூறி விளங்க வைத்த மகரிஷிகள் நால்வர். அவர்கள் ருரு முனிவர், ததீசி முனிவர், அகத்தியர், உபமன்யு என்பவர்களே. இவர்களைப் ‘பாசுபதர்கள்’ என்றழைப்பர். ‘சைவ ஸம்ஹிதைகளைப் பரப்பியவர்கள்’ என்றும் இவர்களைப் புகழ்வார்கள். இவர்களது பரம்பரையில் வந்த குருமார்கள் நூறு ஆயிரம் என்று பல்லானோர்கள் ஆவார்கள். பாசுபத சித்தாந்தத்தில் கூறப்பட்ட உயர்ந்த தர்மங்கள் நான்கு. அவை சரியை, கிரியை, வித்யை, யோகம் என நான்கு பாதங்கள். இந்நான்கு பாதங்கள் கொண்ட பாசுபத யோகம் நிச்சயமாகச் சிவனாரின் தரிசனம் தந்தருளும் தகைமைத்து என்பதனால், இது மிகவும் உயர்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது. இதுவே உயர்ந்த அனுஷ்டானமும்கூட. இதில் பிரும்மதேவரால் கூறப்பட்ட சில பல உபாயங்களும் உள்ளன. சிவப்பரம்பொருளால் கூறப்பட்ட எட்டுத் திருநாமங்களைக் கொண்ட சிவயோகத்தினால் சிவப்பரம்பொருளின் உண்மை அறிவுத் தெளிவு விரைவில் கிட்டும். இதனால், மனிதன் விரைவிலேயே உறுதியான (நிச்சயமான) மெய்யறிவைப் பெறுகிறான். இவ்வறிவைப் பெற்றவனிடம் சிவபிரான் மிகுந்த கருணை கொள்கிறார். அவரருளால் அவர்தாள் வணங்குதலாகிற சிவயோகத்தினால், அவன் சிவனாரை நேருக்கு நேர் காணும் பேறு பெறுகிறான். இம்மெய்யறிவினால் உலகியல் தளைகள் விடுபடுகின்றன. தளைகள் தளரவே, அவன் உலகியலிலிருந்து விடுதலை பெற்றுச் சிவனாகவே ஆகிறான். இதுதான் பிரும்மதேவர் கூறிய எளிய வழி. இதைப் பற்றிப் பின் விளக்குகிறேன்.

சிவப்பரம்பொருளின் எட்டு திருநாமாக்களாவன— சிவன், மகேசுவரன், ருத்ரன், விஷ்ணு, பிதாமகர் (பிரும்மா), ஸம்ஸார வைத்யர், ஸர்வக்ஞர், பரமாத்மா. இவ்வெட்டுத் திருநாமங்களும் சிவப்பரம்பொருளையே குறிப்பன. இவ்வெட்டுத் திருநாமங்களில் முதல் ஐந்து திருநாமங்களும் ‘சாந்த்யாதீதம்’ முதலிய ஐந்து கலைகளுடன் தொடர்புடையன. இந்த ஐந்து உபாதிகளும் (கருத்துக்களும்) சதாசிவன் முதலிய ஐந்து தத்துவங்களையும் குறிப்பன. வேறுபடுத்திக் காட்டக்கூடிய இக்கருத்துக்கள் நீங்கவே, மனதில் தோன்றும் வேறுபாடுகளும் மறைகின்றன. இந்த வேறுபாடு நீங்கிய நிலையே நித்தியமான (நிலையான) உறுதியான நிலையாகும். ஆனால், இந்த நிலையை அடைபவர்கள் நிலையானவர்கள் இல்லையே. இந்தப் பதங்கள் நிலை மாறுமானால், அந்நிலையை (அப்பதத்தை)ப் பெற்றவன் முக்தனாகிறான். பரிவர்த்தனமான மாறுதலுக்குப் பிறகு மறுபடியும் வேறு ஆன்மாக்களுக்கு அந்தப் பதவி (நிலை) பெறுதல் கூறப்படுகிறது. அவ்வாறு பதவி பெறுபவர்கட்கு முதலில் கூறிய எட்டு திருநாமாக்களில் முதல் ஐந்து திருநாமங்கள் நிச்சயமாக விதிக்கப்படுகின்றன. மூல காரணத்தை ஏற்பதால் (ஸம்ஸார வைத்ய, ஸர்வக்ஞ, பரமாத்மா என்கிற) மூன்று கருத்துக்களையே உறுதி செய்து சிவத்திலேயே ஒன்றிவிடுகின்றன.

அனாதி மலத்தின் சேர்க்கை இயல்பாகவே அவரிடம் முதலிலிருந்தே இல்லை. மேலும், அவர் இயல்பாகவே மிகவும் தூய்மையானவர். ஆகவேதான் ‘சிவம்’ என அழைக்கப்படுகிறார். மேலும், அவர் ஈசுவரன். அனைத்து நற்குணங்கட்கும் ஒரே கொள்கலன். ஆகவே ‘சிவன்’ என்றழைக்கப்படுகிறார். சிவப்பரம்பொருளின் உண்மைப் பொருளை நன்குணர்ந்தவர்களால் இருபத்து மூன்று தத்துவங்களிலும் பிரகிருதி உயர்வானது எனக் கூறப்படுகிறது. இந்தப் பிரகிருதியைக் காட்டிலும் ‘புருஷன்’ உயர்ந்தவன். அவன்தான் இருபத்தைந்தாவது தத்துவமாகக் கூறப்படுபவன். இத்தத்துவத்தைத்தான் வேதங்களில் முதலில் உச்சரிக்கின்றனர். அதுவே ‘ஓங்காரம்’ எனப்படும் தத்துவம். சொல்லப்படும் பொருள் — வாச்யம், சொல் — வாசகம். இதன் தொடர்பு போல்தான் ஓங்காரத்திற்கும் புருஷனுக்கும் உள்ள தொடர்பு. அதாவது ஓங்காரம் வாசகம், புருஷன் வாச்யம். இதன் உண்மை பற்றிய முழு மெய்யறிவும் வேதங்களினாலேதான் அறியப்பட முடியும். வேதாந்தங்களின் முடிவும் இதுதான். புருஷன் என்று அழைக்கப்படுபவனும் பிரகிருதியோடு (உலகியலோடு) தொடர்பு உடையவனே. ஆகவே, இவனைவிட எந்தவொரு பரமபுருஷன் உயர்ந்தவரோ, அவரையேதான் ‘மஹேசுவரன்’ என்கிறோம்.

உலகியலான பிரகிருதி, அதில் தளையுண்ட ஜீவனான புருஷன் ஆகிய இரண்டும் பரமபுருஷரான மகேசுவரருக்கு அதீனமானவை. இவையிரண்டையும் நடத்திச் செல்பவர் அந்தப் பரமபுருஷரான சிவனாரே. தொன்றுதொட்டு அழிவின்றி இருக்கும் முக்குணமய தத்துவமே ‘பிரகிருதி’ ஆகும். இப்பிரகிருதியைத்தான் மாயை என்கிறோம். இம்மாயை எந்த இறைவருடைய சக்தியோ, மாயைக்கு அப்பாற்பட்ட அந்த இறைவன்தான் மகேசுவரன் ஆகும். மகேசுவரருடைய தொடர்பு கொண்டு எவர் மாயை என்னும் பிரகிருதியில் க்ஷோபத்தை (கலக்கத்தை — மாறுபாட்டை)த் தோற்றுவிக்கிறாரோ, அவரைத்தான் அனந்தன் அதாவது ‘விஷ்ணு’ என்கிறார்கள். அவரையேதான் காலாத்மா (காலத்தையே ஆன்மாவாக உடையவர்), பரமாத்மா முதலிய திருப்பெயர்கள் கொண்டு அழைக்கிறோம். அவரையே ஸ்தூலம் (பெருத்தவர்), சூட்சுமம் (நுண்ணியவர்) என்றும் அழைக்கிறோம்.

துக்கம், துக்கத்தின் காரணம் — இரண்டையும் ‘ருத்’ என்பர். இந்த இரண்டையும் எந்த இறைவன் விரட்டியடிக்கிறாரோ, அவரையே சான்றோர்கள் ‘ருத்ரன்’ என்கின்றனர். இவரே அனைத்திற்கும் பரம காரணர். தத்துவங்கள் மொத்தம் முப்பத்தாறு. (கலை, காலம், நியதி, வித்யை, ராகம், பிரகிருதி, குணம் — இவை ஏழு; தன்மாத்திரைகள் ஐந்து; அறிவுப்புலன்கள் ஐந்து; நுகர்ப்புலன்கள் ஐந்து; அந்தக்கரணங்கள் நான்கு; சப்தம், ஸ்பர்சம், ரூபம், ரஸம், கந்தம் என்கிற ஐந்து விஷயங்கள்; ஆகாயம், வாயு, ஒளி, நீர், நிலம் என்கிற ஐம்பெரும் பூதங்கள் — ஆக தத்துவங்கள் முப்பத்தாறு.) கலை, தத்துவம் முதல் பூமி (நிலம்) வரையிலான முப்பத்தாறு தத்துவங்களும் அவரது திருமேனி. புலன் முதலியவற்றிலுள்ள ‘சோம்புதல்’ என்கிற சோம்பேறித்தனம் இதில் இல்லை. ஆகவே, அவரை ‘ருத்ரன்’ என்கின்றனர்.

உலகில் விளங்கும் தந்தை—தனயன் என்கிற உறவு முறை அனைத்திற்கும் இவரே தந்தையாகிறார். ஆகவே, இவரை பிதாமகர் (பாட்டனார்) என்பர். நோய்நாடி, நோய் முதல் நாடி, அதற்கான மருந்தளித்து, அந்நோயைக் குணப்படுத்தும் மருத்துவர்போல், சிவப்பரம்பொருள் அந்தந்த அதிகாரிகளுக்கேற்ப, அவரவர் தகுதிக்கேற்ப முக்தி நாட்டத்தையோ, போகத்தையோ அளித்து, முடிவில் உலகியல் என்கிற பெருநோயை வேரோடு களைந்து, அந்த ஜீவாத்மாவை முக்திக்குத் தகுந்தவனாக்குகிறார். ஆகவே, உண்மையறிவு சான்றோர்கள் அவரை ‘ஸம்ஸார வைத்யர்’ என்கின்றனர். உலகியலில் நிற்கும் பத்து நுகர்ப்பொருட்களையும் நன்கறிந்து கொள்ளவே, இறைவன் பத்து புலன்களையும் தந்துள்ளான். இருந்தும் ஜீவான்மா முக்காலங்களிலும் நிகழும் ஸ்தூல—சூட்சுமப் பொருட்களைப் பற்றி நன்கு அறிந்து கொள்வதில்லையே, ஏன் தெரியுமா? மாயை என்கிற உலகியல் அந்த ஜீவான்மாவை மும்மலங்களால் மூடிவிடுகிறது. ஆனால் சிவப்பரம்பொருளோ, அனைத்து விஷயங்களையும் நன்கு அறிவிக்கும் சாதனமான புலன்களுக்கு அப்பாற்பட்டவராக, அதாவது அப்புலன்களின்றியே எந்தவொரு பொருள் எந்த ரூபத்தில் உள்ளது, எந்நிலையில் உள்ளது என்பதைத் துல்லியமாக அதே ரூபத்தில் அதே நிலையில் நன்கு காண்கிறாரே! ஆகவேதான் அவரை ‘ஸர்வக்ஞர்’ (முற்றும் உணர்ந்தவர்) என்கின்றனர். இச்சிவப்பரம்பொருளே இந்த அனைத்து திருக்குணங்களும் கொண்டவர். அனைத்தின் உள்ளுறையான ஆன்மாவும் இவரே. இவரைத் தவிர, வேறு தனித்ததொரு ஆன்மா என்பதில்லை. ஆகையால்தான் அனைத்து ஜீவராசிகட்குள்ளும் நீக்கமற விளங்கும் சிவனாரை ‘பரமாத்மா’ என்கின்றனர்.

அதனால், ஜீவனானவன் நல்லதொரு குருவின் வாயிலாக இவ்வெட்டுத் திருநாமங்களின் உட்பொருளை நன்கறிந்து கொண்டு, சிவன், மகேசுவரன், ருத்ரன், விஷ்ணு, பிதாமகர் (பிரும்மா) என்கிற ஐந்து திருநாமங்கள் மூலம் நிவிருத்தி முதலிய ஐந்து கலைகளின் முடிச்சுக்களை முறையே அவிழ்த்தெறிந்து, குணங்களுக்கேற்ப சோதனம் செய்து குணிதனாக (குணவானாக) ஆகி, முறைப்படியான பிராணாயாமத்தால் தடைப்படாத பிராணன் மூலம் (பிராண வாயு மூலம்) இதயம், கண்டம், தாலு (நாக்கு), புருவ நடுவு, பிரும்மரந்த்ரம் என்கிற உச்சி என்பதோடு சேர்ந்து எட்டு சக்கரங்களையும் பேதித்து (உடைத்து), ‘சுழுமுனை’ என்கிற நாடி மூலம் தனது ஆன்மாவை ‘ஸஹஸ்ராரம்’ என்கிற சக்கரத்தினுள் எடுத்துச் செல்ல வேண்டும். அதன் நிறம் வெளுப்பு. அது இளஞ்சூரியனைப் போல (உதயசூரியனைப் போல) இளஞ்சிவப்புக் கிரணங்களால் அழகாகக் கீழ்நோக்கி உள்ளது. அந்த ஸஹஸ்ராரம் என்கிற சக்கரத்தின் ஐம்பது தளங்களிலும் ‘அ’ முதல் ‘க்ஷ’ வரையிலான பிந்துவோடு கூடிய அக்ஷரங்கள் உள்ளன.

இதன் மத்திய பாகத்தில் வட்ட வடிவமான சந்திரமண்டலம் உள்ளது. இந்தச் சந்திரமண்டலம் குடை வடிவானது. இது பன்னிரண்டு தளங்கள் கொண்டு மேல்நோக்கி விளங்கும் தாமரையை மூடி நிற்கிறது. அந்தத் தாமரையில் கர்ணிகையான (தாமரையின் பொகுட்டான) நடுப்பகுதியில் மின்னல் போன்று விளங்கும் முக்கோண யந்திரம் உள்ளது. அந்த யந்திரத்தின் நாற்புறமும் அமுதக்கடல் சூழ்ந்திருப்பதால் அது ‘மணித்துவீபம்’ போன்ற வடிவு பெறுகிறது. இந்த மணித்துவீபத்தின் நடுப்பகுதியில் மணிமயமான ஒரு பீடம் உள்ளது. இதன் நடுவில் நாதமும் பிந்துவும். இதன் மேல் ஹம்ஸம் என்கிற பீடம். அதன் மேல்தான் சிவப்பரம்பொருள் விளங்குகிறார். முன்கூறிய சந்திர மண்டலத்திற்கும் மேலே சிவனாரது திருவொளியில் நமது ஆன்மாவை இணைக்க வேண்டும். இவ்வாறு ஜீவனைச் சிவனில் லயப்படுத்தி, சக்தி தத்துவமான அமுதமழை வாயிலாக, நம் உடல் முழுக்க நனைந்து சிலிர்த்ததாகப் பாவிக்க வேண்டும். அதன்பின் அமுதமழையில் நனைந்த இந்த ஜீவன், தனது ஆன்மாவைப் பிரும்மரந்திரத்திலிருந்து கீழ்நோக்கி இறக்கி, இதயத்தில் விளங்கும் பன்னிரண்டு தளங்களுடைய நிலவொளியைவிட அழகான வெண்டாமரையில் விளங்கும் அர்த்தநாரீசுவர ரூபனாக அழகிய திருமேனியோடு விளங்கும் சிவப்பரம்பொருளைத் தியானிக்க வேண்டும். அடியார்க்கெளியனன்றோ இறைவன். அவரது திருமேனி தூய்மையான பளிங்கு போல் வெண்மையானது, குளிர்ந்தது, மிக மிக அழகானது.

மேற்கூறியவாறு இதயகமலத்தில் மனவமைதியோடு தியானித்தவண்ணம் சிவனாரது எட்டு திருநாமாக்களால் மனதினாலேயே கற்பிக்கப்பட்ட மானசீக புஷ்பங்களால் அவரை நன்கு அர்ச்சித்தல் வேண்டும். பூசனை முடிந்ததும் திரும்பவும் பிராணாயாமம் செய்து, மனதை ஒருமுகப்படுத்தி, சிவனாரது எட்டு திருநாமங்களையும் ஓத வேண்டும். பின் பாவனை மூலம் அந்த நாமங்களையே கூறியவாறு தொப்புளில் (நாபி கமலத்தில்) எட்டு ஆகுதிகளை அளிக்க வேண்டும். பின் பூர்ணாகுதி செய்து எட்டு வகை நறுமணப் பூக்களை இறைவரது திருவடிகளில் சமர்ப்பிக்க வேண்டும். எட்டு அங்கங்களும் நிலத்தில் தோய வீழ்ந்து வணங்க வேண்டும். இவ்வாறு வணங்கும்போது மிகச்சிறிய துளை கொண்ட குடத்தின் நீர் மெதுவாக வழிவது போலத் தன்னை சிவப்பரம்பொருளின் திருவடிகளில் அர்ப்பணித்துவிட வேண்டும். இவ்வாறு செய்வதன் மூலம் மங்களமான பாசுபத ஞானம் பெறலாகும். இந்த மெய்யறிவும் திடப்படும். இவ்வாறு செய்யும் சாதகன் உயர்ந்ததான பாசுபத விரதத்தையும், அதன் யோகத்தையும் பெற்று முக்தனாகிறான்; உலகியல் தளைகளிலிருந்து விடுபடுகிறான் என்பதில் எவ்வித ஐயமும் இல்லை.

 

அத்தியாயம் : முப்பத்து மூன்று

பாசுபத விரதத்தின் நெறிகளும் பெருமையும்; திருநீற்றின் பெருமையும்

முனிவர்கள் கேட்கிறார்கள்—— வாயு பகவானே! உத்தமமான பாசுபத விரதத்தைப் பற்றிக் கேட்க விரும்புகிறோம். பிரும்மா முதலிய தேவதைகளும் இவ்விரதத்தை அனுஷ்டித்து, பாசுபத விரதர்களாக ஆனார்களாமே!

வாயுதேவர் கூறுகிறார்—— முனிவர்களே! மறைத்துப் போற்றத்தக்க பாசுபத விரதத்தைப் பற்றி இப்பொழுது நான் உங்களுக்குக் கூறுகிறேன். இதைப் பற்றி அதர்வசிரஸ் உபநிடதங்களில் விளக்கமுள்ளது. இவ்விரதம் அனைத்துப் பாவங்களையும் போக்கவல்லது. சித்திரை மாதத்தில் வரும் பௌர்ணமி தினம் இதற்கு உகந்ததான காலமாகும். சிவபிரான் எழுந்தருளியுள்ள திருக்கோயில்கள், நல்ல வயல்காடு, நந்தவனங்கள், வளமான காடுகள் ஆகிய இடங்களே மிகவும் உயர்ந்தவை. முதலில் திரயோதசி திதியன்று நன்கு நீராடி நித்திய கர்மானுஷ்டானங்களை முறைப்படி முடித்துவிட்டுத் தனது குருவின் அனுமதி பெற்று, அவரைப் பூஜித்து வணங்கிப் பின் விரதத்திற்கு அங்கமாக அனைத்து தேவதைகளுக்கும் பூஜை செய்ய வேண்டும். பின் உபாசகன் நல்ல வெண்மையான வஸ்திரம் உடுத்திக் கொண்டு, புதிதாக மறுபடியும் பூணூல் தரித்துக் கொண்டு, வெண்மையான பூமாலை தரித்துச் சந்தனமிட்டுக் கொண்டு, தர்ப்பைப் புல்லாலான ஆசனத்தில் அமர்ந்து, கைகளில் தர்ப்பைப் புற்களை இடுக்கிக் கொண்டு கிழக்கு அல்லது வடக்கு நோக்கி அமர்ந்து, மூன்று முறை பிராணாயாமம் செய்து சிவபிரானையும் பார்வதீபிராட்டியையும் நன்கு தியானிக்க வேண்டும். பின் சிவசாஸ்திரத்தில் கூறிய நெறிமுறைப்படி ‘நான் பாசுபத விரதத்தை மேற்கொள்ளப் போகிறேன்’ என்று உறுதி (சங்கல்பம்) ஏற்க வேண்டும்.

சங்கல்பம் ஏற்கும்போது ‘நான் பிழைத்திருக்கும் வரை இவ்விரதத்தைச் செய்வேன்’ என்றோ, அல்லது பன்னிரண்டு வருடங்களோ, ஆறு வருடங்களோ, மூன்று வருடங்களோ இதைச் செய்வேன் என்றோ, அல்லது பன்னிரண்டு மாதங்களோ, ஆறு மாதங்களோ, மூன்று மாதங்களோ, ஒரு மாதமோ இதைச் செய்வேன் என்றோ, அல்லது பன்னிரண்டு தினங்களோ, ஆறு தினங்களோ, மூன்று தினங்களோ, குறைந்தது ஒரு தினமோ இவ்விரதத்தை ஏற்பேன் என்றோ சங்கல்பம் செய்துகொண்டு, பின் விரஜா ஹோமம் செய்தல் வேண்டும். விரஜா ஹோமத்திற்காக அக்னியைப் பிரதிஷ்டை செய்து, நெய், ஸமித், ஹவிஸ் (கஞ்சி வடிக்காத அன்னம் — சோறு) ஆகிய மூன்றினால் விரஜா ஹோமம் செய்ய வேண்டும். அதன்பின் தத்துவ சுத்திப்படி சமித், அன்னம், நெய் கொண்டு மூலமந்திரத்தினால் ஹோமம் செய்ய வேண்டும். ‘என்னுடலில் உள்ள அனைத்து தத்துவங்களும் தூய்மை பெறுதல் வேண்டும்’ என்று நினைத்துத்தான் ஆகுதி தர வேண்டும். அந்த தத்துவங்களாவன—— ஐம்பெரும் பூதங்கள், அதன் ஐந்து தன்மாத்திரைகள், ஐந்து ஞானேந்திரியங்கள், ஐந்து கர்மேந்திரியங்கள், தோல் முதலிய ஏழு தாதுக்கள், பிராணன், அபானன், வியானன், உதானன், சமானன் என்கிற ஐந்து வாயுக்கள், மனது, புத்தி, அகங்காரம், பிரகிருதி, புருஷன், ராகம், வித்யை, கலை, நியதி, காலம், மாயை, சுத்தவித்யை, மகேசுவரர், சதாசிவன், சக்தி தத்துவம், சிவதத்துவம் — என்பனவே ஆகும்.

விரஜா ஹோமத்திற்கான மந்திரங்களால் ஆகுதி தருவதன் மூலம் வேள்வி செய்பவன் ரஜோகுணம் நீங்கியவனாக ஆகிறான், தூய்மை பெறுகிறான். பின் சிவனருளால் ஞானம் பெறுகிறான். இதன்பின் பசுமாட்டின் சாணத்தை உருண்டைகளாக ஆக்கி உலர்த்தி, விரஜா ஹோம மந்திரங்களால் அதை ஒவ்வொன்றாக அக்னியில் ஹோமம் செய்ய வேண்டும். அவ்வாறு செய்பவன் அன்றைய தினம் உப்பில்லாமல் வெறும் ஹவிஸ்ஸை மட்டும்தான் உண்ணலாம். இரவு கழிந்து மறுநாள் சதுர்த்தசி திதியில் முதல் நாள் செய்தாற்போல் எல்லாக் கர்மங்களையும் செய்தல் வேண்டும். அன்றைய தினம் உபவாசம் இருக்க வேண்டும். அதன் மறுதினமான பௌர்ணமியன்றும் காலையில் முன்பு போலவே ஹோமம் முடிய அனைத்து கர்மங்களையும் செய்யவேண்டும். பின் ருத்ராக்னியைச் சமனம் செய்தல் வேண்டும். இப்பொழுது இந்தத் தீயிலிடப்பட்ட சாண உருண்டைகளில் மேலாக உள்ள கருப்பு சாம்பலை நீக்கினால் உள்ளே வெண்மையான சாம்பல் கிடைக்கும். இதுதான் அணியக் கூடிய உயர்ந்த விபூதி (திருநீறு).

இதன்பின் சாதகன் விரும்பினால் சடை போட்டுக் கொள்ளலாம்; தலைமுடியை மழித்துக் கொள்ளலாம்; குடுமியும் வைத்துக் கொள்ளலாம். பின் முறைப்படி நீராட வேண்டும். சாதகன் உலக நியதியான வெட்கத்தை விட்டவனானால், (ஆண், பெண் என்கிற வேறுபாடு காணா மனத்திண்மை பெற்றவனானால்,) அவதூதனாக (திகம்பரனாக)வும் உலாவலாம். காவி உடையோ, மான்தோலோ, கிழிந்த கந்தலையோ கூட உடுத்திக் கொள்ளலாம். உடுப்பது ஒரே துணிதான், அது மரவுரியோ, கிழிந்த துணிக்கந்தலோ. இடுப்பில் முஞ்சிப்புல்லினால் ஆன அரைஞாண் கயிறு அணியலாம். கையில் தண்டம் ஏந்த வேண்டும். பின் கால்களைக் கழுவிக் கொண்டு ஆசமனம் செய்ய வேண்டும். பின் விரஜா ஹோமம் செய்து கிடைத்த விபூதியை, ‘அக்னிரிதி பஸ்ம’, ‘வாயுரிதி பஸ்ம’, ‘வ்யோமேதி பஸ்ம’, ‘ஜலமிதி பஸ்ம’, ‘ஸ்தலமிதி பஸ்ம’ என்கிற ஐந்து அதர்வண வேத மந்திரங்கள் கூறி, தன்னுடம்பில் தலை முதல் பாதம் வரை நன்றாகப் பூசிக் கொள்ள வேண்டும். இதேபோலப் பிரணவமான ஓங்காரத்தையோ, சிவமந்திரமான திருவைந்தெழுத்தையோ ஓதி உடல் முழுவதும் விபூதியைக் குழைக்காமல் பூசிக் கொண்டு, பின் விபூதியை நீர்விட்டுக் குழைத்து ‘த்ரயாயுஷம் ஜமதக்நே கஶ்யபஸ்ய த்ரயாயுஷம் யத்தேவேஷு த்ரயாயுஷம் தந்நோ அஸ்து த்ரயாயுஷம் ।’ என்கிற மந்திரத்தைக் கூறி உச்சந்தலை, நெற்றி, மார்பு, தோள்பட்டை, கழுத்து, கைமுட்டி முதலிய இடங்களில் மூன்று பட்டைகளாக இட்டுக் கொள்ள வேண்டும்.

இவ்வாறு சிவசிந்தனையோடிருந்து சிவயோகத்தைப் பயிலவேண்டும். முச்சந்திவேளைகளிலும் இவ்வாறு செய்ய வேண்டும். இதுவே இவ்வுலக, பரஉலக இன்ப முக்திகளைத் தரும் ‘பாசுபத விரத’மாகும். இது ஜீவர்களின் பசுபாவத்தை (பசு — தளைக்காட்பட்டவன் என்கிற எண்ணத்தை) முற்றிலுமாக நீக்கிவிடும். இவ்வாறு பாசுபத விரதம் அனுஷ்டித்து, பசு (கட்டுண்டவன்) என்கிற எண்ணத்திலிருந்து விடுதலை பெற்று, சிவலிங்கத் திருமேனியாக விளங்கும் சிவப்பரம்பொருளைப் பூசிக்கவேண்டும். செல்வச்செழுமை அமையப் பெற்றிருந்தால் தங்கத்தால் எட்டு தளங்கள் கொண்ட தங்கத்தாமரையைச் செய்து, அதில் ஒவ்வொரு தளத்திலும் ஒவ்வொரு இரத்தினமும் நடுவில் ஒரு இரத்தினமும் பதித்து அப்பொற்றாமரையை இறைவரது ஆசனமாக (பீடமாக) அமைக்கலாம். இல்லையேல் செந்தாமரையோ, வெண்டாமரையோ ஆசனமாக வைக்கலாம். அதுவும் இயலவில்லை எனில் மனதால் நற்றாமரையைக் கற்பித்து, அதைச் சிவனாருக்கு இருக்கையாக்கலாமே.

இவ்வாறான இருக்கையில் படிகத்தாலான சிறிய சிவலிங்கத்தை வைத்து முதலில் அதை சுத்தி செய்து, பிராணப்பிரதிஷ்டை செய்து, அம்மூர்த்தியில் ஐந்து திருமுகங்கள் இருப்பதாக மனதில் தியானித்து, பஞ்சகவ்யம் முதலிய பொருட்களால் இறைவனை நீராட்டி, பின் பச்சைக்கற்பூரம், குங்குமப்பூ, பன்னீர் போட்டு அரைத்த நறுமணச் சந்தனத்தை இட்டு, குங்குமத்தால் பொட்டு வைத்து, பில்வ இலை, வெண்டாமரை, செந்தாமரை, நீலத்தாமரை, மற்றுமுள்ள நறுமணப் பூக்கள், திருநூற்றுப்பச்சை, பன்னீர் இலை போன்ற நறுமண இலைகள், அருகு முதலியனவற்றால் இறைவனை அர்ச்சித்து, நறுமண தூபம் காட்டி, நெய் தீபம் காட்டி, நல்ல பலகாரங்கள், நெய் அன்னம், நல்ல பழங்கள் முதலியனவற்றை நிவேதனம் செய்து, கற்பூர ஆரத்தி எடுத்து முறை தவறாது பூசனை புரிய வேண்டும். உயர்ந்த பட்டு வஸ்திரங்களை அர்ப்பணிக்கலாம். இவ்வாறு பூசிக்கும்போது நமக்கு மிகவும் பிரியமான, நமக்கு உயர்ந்தது என்று தோன்றிய, நியாயமான முறையில் சம்பாதித்தத் திரவியங்கள் கொண்டு பூசிக்க வேண்டும். பில்வ பத்திரம், தாமரை, நீலத்தாமரை முதலியன ஒவ்வொன்றும் ஆயிரம் இருக்கவேண்டும். மற்ற புஷ்பங்கள் ஒவ்வொன்றும் நூற்றியெட்டு இருக்கலாம்.

இதில் பில்வ இலையே மிகமிக முக்கியமானது. அவை மும்மூன்று தளங்களாக இருத்தல் வேண்டும். பொன்தாமரை ஒன்று இருந்தாலும் அது ஆயிரம் தாமரையைக் காட்டிலும் உயர்ந்தது. மற்ற தாமரைகளிலும் இப்படியேதான். இவையனைத்தும் பில்வ தளத்திற்குச் சமமானதுதான். ஏன் இவ்வளவு? கிடைத்த பூக்களைக் கொண்டும் பூசிக்கலாம். எட்டு வகையான அர்க்கியம் மிகவும் உயர்ந்தது. சந்தனம் இடும்போது ‘வாமதேவம்’ என்கிற முகத்தில் சந்தனமும், ‘தத்புருஷம்’ என்கிற முகத்தில் ஹரிதாளம் என்கிற செஞ்சந்தனத்தையும், ‘ஈசானம்’ என்கிற முகத்தில் விபூதியும், ‘ஸத்யோஜாதம்’, ‘அகோரம்’ முகங்கட்குச் சந்தனமும் இடுக. சிலர் அனைத்து முகங்கட்கும் சந்தனத்தையே இடுவர். தூபம் காட்டும்போது ‘அகோரம்’ என்கிற திருமுகத்திற்கு வெண்அகில் புகையும், ‘தத்புருஷ’ முகத்திற்குக் கரு அகிற்புகையையும், ‘வாமதேவ’ முகத்திற்குக் குங்கிலிய தூபமும், ‘ஸத்யோஜாத’ முகத்திற்கு நறுமண தூபமும், ‘ஈசான’ முகத்திற்கு வெட்டிவேர் புகையையும் தூபமாகக் காட்ட வேண்டும். சர்க்கரை, தேன், கற்பூரம், காராம்பசுவின் நெய், சந்தனத்தூள், அகில் கட்டைத்தூள் ஆகிய அனைத்தையும் ஒன்றுசேர்த்துச் செய்யப்படும் தூபம் அனைத்திற்கும் நல்லது என்பர் சான்றோர். கற்பூரத்தினால் ஆன பத்தியும், நெய் தீபமும் கொண்டு தீபாராதனை செய்ய வேண்டும். பின் ஒவ்வொரு திருமுகத்திற்கும் தனித்தனியே அர்க்கியமும் ஆசமனீயமும் தரவேண்டும்.

முதல் ஆவரணத்தில் விநாயகரையும் முருகனையும் பூசிக்க வேண்டும். இரண்டாவது ஆவரணத்தில் புஷ்பதந்தன், கபர்த்தீ, பைரவர், சூலபாணி, ஈசுவரர், தண்டபாணி, நந்தி, மகாகாலர் ஆகிய எண்மரைப் பூசிக்க வேண்டும். மூன்றாவது ஆவரணத்தில் பவர், சர்வர், ஈசானர், பசுபதி, ருத்ரர், உக்ரர், பீமர், மகதர் முதலிய எண்மரைப் பூசிக்க வேண்டும். இங்கேயே மகாதேவர், அகோரர், பசுபதி, சர்வர், விரூபாக்ஷர், விச்வரூபர், த்ரயம்பகர், கபர்த்தீ, பைரவர், சூலபாணி, ஈசானர் என்கிற பதினோரு மூர்த்திகளையும் பூசிக்க வேண்டும். நான்காவது ஆவரணத்தில் நந்தி முதலிய சிவகணங்களையும், ஐந்தாவது ஆவரணத்தில் சிவனார் அமர்ந்திருக்கும் தாமரை பீடத்திற்கு வெளியில் முறையே இந்திரன் முதலிய பத்து திக்பாலகர்கள், அவர்களது ஆயுதங்கள், அவர்களது அங்க தேவதைகளைப் பூசிக்க வேண்டும். மேலும், பிரும்மதேவரின் மானச புத்திரர்களான ஸநகாதிகள், அனைத்து சோதிக்கணங்கள், அனைத்து தேவர்கள் அவர்களது பத்னிகள், விண்ணில் உலா வரும் கந்தர்வர்கள் முதலானோர் பாதாள உலகில் வசிக்கும் அசுரர்கள், நாகங்கள், அகில உலக முனிவர்கள், யோகிகள், வேள்விகள், பன்னிரண்டு சூரியர்கள், எட்டு மாத்ரு தேவிகள், க்ஷேத்திரபாலகர் அவரது கணங்கள் மற்றும் அனைத்து சராசர ஜீவராசிகள் ஆகிய அனைத்தையும் பூசிக்கவும். இவையனைத்தும் சிவனாரது விபூதிகள் என்று கொண்டு சிவனாரது மகிழ்ச்சிக்காக இவர்களையெல்லாம் பூஜிக்க வேண்டும்.

இவ்வாறு ஆவரண பூசையை முடித்துச் சிவனாரையும் நூற்றெட்டு திருநாமங்கள் கொண்டு பூசித்துப் பலவிதமான பட்சணங்கள், நெய் அன்னம் ஆகியன நிவேதனம் செய்ய வேண்டும். வாய் தூய்மையின் பொருட்டு வாசனை திரவியங்களான ஏலம், லவங்கம், பாக்கு முதலியன சேர்த்த தாம்பூலம் (வெற்றிலைப்பாக்கு) அர்ப்பணிக்கவும். பின்பு நல்ல நறுமணப்பூக்களால் இறைவனை அலங்கரிக்க வேண்டும். தீபாராதனை செய்து ஆரத்தி எடுக்க வேண்டும். நல்ல காய்ச்சிய பசும்பாலை நிவேதனம் செய்து படுக்கை அமைக்கவும். சந்திரனையொத்த வெள்ளையான இரத்தினமாலையை அர்ப்பணிக்கவும். அரசனுக்குச் செய்வதுபோல் இறைவருக்கும் செய்ய வேண்டும். பின் துதிமாலைகள், பிரார்த்தனை, திருவைந்தெழுத்து ஓதுதல், பிரதக்ஷிண நமஸ்காரம் செய்ய நம்மையே இறைவனிடம் சமர்ப்பிக்க வேண்டும். பின் அங்கேயே தன் குருவையும் அந்தணர்களையும் பூசிக்க வேண்டும்.

பின் இறைவருக்கு அர்க்கியம் ஆசமனம் தந்து, இறைவரைத் தன் மூல இடத்திற்குச் செல்லுமாறு வணங்கி வேண்ட வேண்டும். பின் ஹோமம் செய்த அக்னியையும் விசர்ஜனம் செய்து பூஜையை முடிக்கவும். மனிதப்பிறவி பெற்ற அனைவரும் தினமும் விடாது இறைவனைப் பூஜிக்க வேண்டும். பூஜை முடிந்ததும் இறைவனது திருமேனியான சிவலிங்கத்தையும், அதன் பீடமான பொன் தாமரையையும் மற்ற பூஜை உபகரணங்களையும் குருவிற்கு அர்ப்பணிக்கலாம். அல்லது சிவாலயத்தில் வைக்கலாம். குரு, அந்தணர்கள், முக்கியமாக சிவ விரதமேற்ற திருவடியார்கள், பக்தர்கள், ஏழைகள், அனாதைகள் ஆகியவர்கட்கும் உடை—உண்டி அளித்து மனமகிழ்ச்சி கொள்ளச் செய்யலாம். உபவாசம் இருக்க இயலாதவர்கள் (உடல் வலிமை குறைந்தவர்கள்) பழமோ, பாலோ சாப்பிடலாம். அல்லது மூன்று வீட்டில் பிச்சை எடுத்த அன்னத்தை ஏற்கலாம். இரவில் குறைந்த உணவு ஏற்று நல்லெண்ணத்துடன் தரையில் உறங்கலாம். சாம்பலிலோ, புற்றரையிலோ, துணியிலோ, மான்தோலிலோ படுக்கலாம். இவ்விரத காலத்தில் பிரும்மசர்யத்தை ஏற்றிருக்க வேண்டும். முடிந்தால் ஞாயிறு, திருவாதிரை நட்சத்திரம், பௌர்ணமி, அமாவாசை, அஷ்டமி, சதுர்த்தசி ஆகிய நாட்களில் உபவாசம் இருக்கலாம்.

மனம், வாக்கு, செயல் ஆகிய மூன்றினாலும் நாத்திகன், தாழ்ந்தவன் (அனுஷ்டானங்களை விட்டொழித்தவன்), வீட்டிற்கு வெளியில் இருக்கும் மாதவிடாய்ப் பெண்கள், தீட்டில் உள்ளவர்கள், சண்டாளன் ஆகியோருடன் பழகக் கூடாது. பொறுமை, தானம், கருணை, வாய்மை, கொல்லாமை, தீங்கிழைக்காமை ஆகியவற்றைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். மனநிறைவோடு அமைதியாக இருந்து தியான யோகத்தில் திருவைந்தெழுத்தை ஓத வேண்டும். மூன்று வேளைகளிலும் நீராட வேண்டும். இயலவில்லையெனில் திருநீற்றை உடலில் பூசிக் கொள்ள வேண்டும். மனதடக்கிப் பூசனை புரிய வேண்டும். இன்னும் சொல்ல வேண்டுவது என்ன? விரதமேற்றவன் தவறியும் தவறான செயலில் ஈடுபடக் கூடாது. அவ்வாறான தவறுகள் ஏதாவது நம்மை அறியாமலேயே ஏற்படுமாகில், அதன் ஏற்றத்தாழ்வுக்கேற்றவாறு அந்தத் தோஷம் நீங்க பூஜையோ, ஹோமமோ, ஜபமோ செய்து, அதற்கு கழுவாய் தேடவேண்டும். விரதம் முடியும் வரை தவறியும் தவறு நேராது காக்க வேண்டும். செல்வ வசதி இருக்குமானால் பசுமாடு தானமோ, காளைக்கன்றை விடுதலோ, பூசையோ செய்ய வேண்டும். இறையடியார்கள் தனக்கென இன்றி எப்பயனையும் எதிர்நோக்காமல், சிவனாரது மனமகிழ்ச்சிக்காகத்தான் பூசனை புரிவர். அவர்களது செயல்களனைத்தும் சிவனுக்காகவே. இதுவரை கூறியது பாசுபத விரதத்தின் சுருக்கம்.

இனி சாஸ்திரத்தில் கூறியுள்ளபடி ஒவ்வொரு மாதத்திலும் செய்யவேண்டிய விசேஷம் என்ன என்பதைக் கூறுகிறேன். வைகாசி மாதத்தில் வைரக்கல்லினால் ஆன சிவலிங்கத்தைப் பூசிப்பது விசேஷம். ஆனி மாதத்தில் மரகத மணியினால் ஆன சிவலிங்கத்தின் பூஜை உயர்ந்தது. ஆடி மாதத்தில் முத்தால் ஆன சிவலிங்கம், ஆவணி மாதத்தில் நீலக்கல்லினால் ஆன சிவலிங்கம், புரட்டாசியில் பத்மராகக் கல்லினால் ஆன சிவலிங்கம் விசேஷம். ஐப்பசி மாதம் கோமேதகக் கல்லால் ஆன சிவலிங்கம், கார்த்திகை மாதத்தில் பவளத்தாலான சிவலிங்கம், மார்கழி மாதம் வைடூரியக் கல்லால் ஆன சிவலிங்கம், தை மாதத்தில் புஷ்பராகக் கல்லாலான சிவலிங்கம், மாசி மாதத்தில் சூரிய காந்தக் கல்லினால் ஆன சிவலிங்கம், பங்குனி மாதத்தில் சந்திரகாந்தக் கல்லினால் ஆன சிவலிங்கம், சித்திரை மாதத்தில் சூரியகாந்தக் கல்லினால் ஆன சிவலிங்கம் பூஜைக்கு மிகவும் விசேஷம் என அறியவும். இரத்தினத்தினால் ஆன சிவமூர்த்தம் கிடைக்காவிடில் பொன்னாலான சிவலிங்கத்தையோ, அது கிடைக்கவில்லையெனில் வெள்ளி, தாமிரம், கல், மண், அரக்கு ஆகிய ஏதாவதொன்றினால் ஆன சிவலிங்கத்தையோ பூஜிக்கலாம். இல்லையெனில் சந்தனத்தாலான லிங்கத்தையும் பூஜிக்கலாம். விரதம் முடியும்போது நித்திய கர்மானுஷ்டானங்களைச் செய்துவிட்டு, முன் கூறியது போல் விசேஷமாகப் பூஜையும் ஹோமமும் செய்து குருவையும், விரதம் செய்த சான்றோர்களையும் பூஜிக்கவும்.

பின் குருவின் அனுமதி பெற்றுக் கிழக்கு முகமாகவோ, வடக்கு முகமாகவோ தர்ப்பை ஆசனத்தில் அமர்ந்து கையில் தர்ப்பையை இடுக்கிக் கொண்டு பிராணாயாமம் செய்து சிவப்பரம்பொருளை மனதில் சிந்தித்தவண்ணம் திருவைந்தெழுத்தை முடிந்தவரை ஓத வேண்டும். பின் இருகைகளையும் கூப்பியவண்ணம், “இறைவா! இப்பொழுது தங்களருளால் நான் மேற்கொண்ட விரதத்தை முடித்து கொள்ளப் போகிறேன்” என்று வேண்டி சிவலிங்கத்தின் அடியில், அதாவது அவரது திருவடிகளில் வடக்கு நோக்கியவாறு, கையில் இடுக்கிக் கொண்ட தர்ப்பைப் புல்லைப் போட வேண்டும். பின் தண்டம், மரவுரி, சடை, அரையில் கட்டிக் கொண்ட முஞ்சிப்புல்லாலான அரைஞாண் கயிறு ஆகியனவற்றைத் துறக்க வேண்டும். பின் மும்முறை ஆசமனம் செய்து திருவைந்தெழுத்தை ஓதவேண்டும்.

எவனொருவன் தன் இறுதி மூச்சு வரை இவ்விரதத்தைச் சாந்தபாவத்தோடு அனுஷ்டிக்கிறானோ, அவனை ‘நைஷ்டிக விரதன்’ என்பார்கள். அனைத்து ஆசிரமங்களுக்கும் மேலான ‘மகாபாசுபத விரதம் செய்தவன்’ என்றழைப்பர் தவசிகள். அனைவருக்குள்ளும் இவனே உயர்ந்தவன். அவனே பெருவிரதம் பூண்டவன். பன்னிரண்டு தினங்கள் நித்தமும் இவ்விரதத்தை அனுஷ்டித்தவனும் நைஷ்டிக விரதனுக்குச் சமமானவனே. காரணம் அவன் தீவிரமான விரதத்தை மேற்கொண்டு இருக்கிறானல்லவா? எவன் தன்னுடல் முழுவதும் நெய்யைத் தடவிக் கொண்டு இவ்விரதத்தைத் தீவிரமாக இரண்டு—மூன்று நாட்களோ அல்லது ஒரே ஒரு நாளோ செய்வானேயாகில், அவனும் நைஷ்டிக விரதன்தான். எவன் எவ்விதக் காமனையுமின்றி, அதாவது எந்தவொரு பயனையும் எதிர்பார்க்காமல், இது மானிடப்பிறவி பெற்ற நமது கடமை என்றெண்ணித் தன்னைச் சிவனார் திருவடிகளிலேயே அர்ப்பணித்து இவ்விரதத்தைச் செய்கிறானோ, அவனுக்குச் சமானமானவன் எவருமிலர். வேதமறிந்த அந்தணன் திருநீற்றை இட்டுக் கொள்வானேயாகில், அது அவனது அனைத்துப் பாவங்களையும் தீயினில் தூசென அழித்துவிடுகிறது. ஸ்ரீருத்ரனது அக்னியின் பெருத்த பலமே (வலிமையே) திருநீறாகும். ஆகவே, எப்பொழுதும் திருநீற்றை அணிந்தவன் திறல் (பலம்) மிகுந்தவனே. திருநீற்றில் தன் மனதைப் பதித்தவனது அனைத்து தோஷங்களும் அந்தத் திருநீற்றின் தீயினால் நீறாகிறது. திருநீற்றை உடலில் பூசிக் கொள்பவன் எப்பொழுதும் தூய்மையானவன். உடல் முழுவதும் திருநீறு பூசியிருப்பவர், அதனால் பொலிந்து நிற்பவர், நெற்றியில் பூசியிருப்பவர், பஸ்ம ஸ்நானம் (நீராடல்) செய்தவர் ஆகிய இவர்கள் ‘பஸ்மநிஷ்டர்கள்’ ஆவர். இவரருகில் பூதப் பிரேத பிசாசங்களோ, பெருநோய்களோ அணுகாது.

பா4ஸநாத்34ஸிதம் ப்ரோக்தம்

4ஸ்ம கல்மஷப4க்ஷணாத் ।

பூ4திர் பூ4திகரீசைவ

ரக்ஷா ரக்ஷாகரீ பரா ॥

திருநீறு உடலைப் பிரகாசிக்கச் செய்வதால் ‘பஸிதம்’. நமது பாவங்களைத் தொலைப்பதால் (சாப்பிட்டு விடுவதால்) அது ‘பஸ்மம்’. பெருஞ்செல்வத்தை அளிப்பதால் அது ‘பூதி’ / ‘விபூதி’; (‘விபூ4திர்பூ4திரைஶ்வர்யம்’ என்பது அமரகோசம்.) அனைத்துத் தொல்லைகளில் இருந்தும் நம்மைக் காத்தருள்வதால் அது ‘ரக்ஷை’.

திருநீற்றின் பெருமையைப் பற்றி இன்னும் கூற என்ன இருக்கிறது? விபூதி ஸ்நானம் செய்பவன் சாட்சாத் சிவபிரானே. இத்திருநீறு சிவனடியார்கட்குச் சிறந்த அஸ்திரம் (பகை கெடுக்கும் வேல்). ‘தௌம்யர்’ என்னும் முனிவரது அண்ணனான ‘உபமன்யு’ முனிவர் தவம் செய்கையில், அவருக்கு நேரிட்ட அனைத்துத் தொல்லைகளையும் இத்திருநீறன்றோ நீக்கியது. ஆகவே, பாசுபத விரதத்தை நன்கு முடித்து, அதில் பெற்ற திருநீற்றைப் பெருஞ்செல்வமென சேகரித்து, தினமும் தவறாது மூன்று வேளைகளிலும் பூசிக் கொள்ள வேண்டும்.

(குறிப்பு:— திருநீற்றின் பெருமையைப் பெரிய புராணத்தில் உள்ள ‘மெய்ப்பொருள் நாயனார்’ சரிதம் விளக்குவது காண்க.)

 

அத்தியாயம் : முப்பத்து நான்கு

பாலகனான உபமன்யு அருந்த பால் வேண்டி அழுவதும், தாயின் சொற்படி சிவத்தவம் மேற்கொள்ளுதலும்

ரிஷிகள் கேட்டல்—— வாயுதேவனே! தௌம்ய முனிவரின் தமையனாரான உபமன்யு சிறுவராக இருந்தபோது பால் வேண்டித் தவம் இருந்ததாகவும், அதனால் மகிழ்ந்த சிவபெருமான் அவருக்குத் திருப்பாற்கடலையே அளித்தாராமே! அந்தச் சிறுவயதில் அவருக்குச் சிவசாஸ்திரத்தை விளக்குமளவு தேர்ச்சி எவ்வாறு வந்தது? அல்லது சிவனாரது உண்மை தத்துவத்தை அவர் அறிந்து தவம் செய்தது எப்படி? அந்த நிலையில் (பருவத்தில்) திருநீற்றின் பெருமையை அவர் எவ்வாறு அறிந்திருந்தார்? ருத்ராக்னியின் உயர்ந்த வலிமையன்றோ திருநீறு. ஆன்மாவைக் காத்தருளும் அந்தத் திருநீறு அவருக்கு எவ்விதம் கிடைத்தது?

வாயு பகவான் கூறுகிறார்—— மகரிஷிகளே! நீங்கள் கூறியவாறு தவம் செய்த உபமன்யு முனிவர் சாதாரணக் குழந்தையன்று. பெரும் புத்திமானான வியாக்ரபாதரின் (புலிக்கால முனியின்) புதல்வர். முற்பிறவியிலேயே அவர் சிவசித்தி பெற்றவர். ஏதோவொரு காரணத்தினால் அவர் தன் நிலை தவறினார் (யோகப்பிரஷ்டரானார்). ஆகவே முற்பிறவி பாக்கியத்தினால் முனிகுமாரனாக அவதரித்தார்.

(குறிப்பு:—

ப்ராப்ய புண்யக்ருதாம் லோகாந்

உஷித்வா ஶாஸ்வதீ: ஸமா: ।

ஶுசிநாம் ஸ்ரீமதாம் கே3ஹே

யோக3ப்4ரஷ்டோபி4ஜாயதே ॥

— ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 6/41

யோகத்தினின்றும் வழுவியவன் புண்ணியம் செய்தவர்களுக்குரிய சுவர்க்கம் முதலிய உயர்ந்த உலகங்களை அடைந்து, பல்லாண்டுகள் அங்கு வாழ்ந்து, மறுபடியும் நல்லொழுக்கம் உள்ள செல்வந்தர்களுடைய வீட்டில் பிறக்கிறான்.)

முன்பொரு சமயம் உபமன்யுவிற்குத் தனது தாய்மாமன் வீட்டில் குடிப்பதற்குச் சிறிது பால் கிடைத்தது. மாமாவின் புதல்வனோ, தன் விருப்பப்படி நல்ல சூடான பாலை உபமன்யுவின் எதிரில் குடித்துக் கொண்டிருந்தான். இதைக் கண்ட உபமன்யுவிற்கும் மனதில் ஆசையெழுந்தது. அதனால், தன் அன்னையிடம் சென்று, தாயே! எனக்கு இனிமையான சூடான பால் தருகிறாயா? நான் இந்தக் கொஞ்சமான பாலை அருந்த மாட்டேன்” என்று தேனொழுக அன்புடன் கேட்டான். தனயன் கூறியதைக் கேட்ட தாய் (தவச்சீலரான வியாக்கிரபாத முனிவரின் மனைவி) மிகுந்த துன்பமடைந்தாள். உடனே, அந்த அம்மையார் மகனைத் தன் மார்போடு அணைத்துக் கொண்டு சீராட்டி உச்சிமுகர்ந்து, தன் ஏழ்மையை நினைத்துத் துக்கித்து அழலானாள். குழந்தையான உபமன்யுவோ பால் வேண்டி அழுதவண்ணம் தாயை நோக்கி, “தாயே! பால் தா! பால் தா!” எனக் கேட்டு அழுதான். குழந்தையின் பிடிவாதத்தைக் கண்ட அந்த அந்தண மாது சிரோமணி, அவனது பிடிவாதத்தை நீக்க ஓர் உபாயம் செய்தாள். வயல்களில் போரடித்தபின் சிந்தியிருக்கும் தானியமணிகளைப் பொறுக்கி வைத்திருந்த அவள், அம்மணிகளை இயந்திரத்தில் அரைத்து மாவாக்கி, நீரில் கரைத்துச் சூடாக்கி, இனிய சொற்களால் குழந்தையை, “என் கண்ணே! இங்கே வா, இங்கே வா” என்றழைத்து, தன் மார்போடு அணைத்தவண்ணம் குழந்தையைச் சமாதானப்படுத்தி, அந்த மாவின் பாலைக் குழந்தைக்கு தந்தாள். தாய் தந்த அந்தப் பொய்யான பாலைக் குடித்த சிறுவன் மிகுந்த துக்கத்துடன், “தாயே! இது பாலில்லை” என்று கூறி மீண்டும் அழுதது.

இதனால் மிக்க வேதனையுற்ற அந்தத் தாய், தன் குழந்தையை உச்சிமுகர்ந்து செந்தாமரை போன்ற இரு கண்களையும் தன் கைகளினால் துடைத்து, “குழந்தாய்! நம்மிடம் எப்பொருட்களும் இல்லாததால் (ஏழ்மையால்) பாக்கியமற்ற நான் தானியமணிகளை அரைத்து, அந்த மாவை நீரில் கலந்து, ‘இதுதான் பால்’ என்று இந்தப் பொய்ப்பாலை உனக்கு அளித்தேன். நீயோ ‘இது பால் அல்ல’ என்று கூறிக் கண்ணீர் சிந்தும் என்னை, மேலும் துக்கம் கொள்ளச் செய்கிறாய். குழந்தாய்! உனக்குச் சிறந்த பால் சிவபிரானது திருவருளேயன்றி, இந்தப் பாலல்ல. இறைவியோடும் அடியார்களோடும் கூடியிருக்கும் சிவனாரது திருவடித்தாமரைகளில் பக்தியோடு எதை நாம் அர்ப்பணம் செய்கிறோமோ, அதுவே அனைத்துச் செல்வங்களுக்கும் மூலகாரணமாகும். செல்வங்கள் அனைத்தையும் அளிப்பவர் அவரன்றோ! அவர்தான் வேண்டுவார் வேண்டுவதையெல்லாம் தருபவர். நாம் இதுவரை அவரை முறைப்படி பூசிக்கவில்லை. ஆகவேதான் நமக்கு இந்த ஏழ்மை. அதனால்தான் நீ பால் கேட்டபோது என்னால் பால் தர முடியவில்லை. ஏனெனில், பாலைப் பெறக்கூடிய பேற்றை நாம் செய்யவில்லை. குழந்தாய்! முற்பிறவியில் பகவான் சிவனுக்கோ, விஷ்ணுவிற்கோ, நாம் எதைத் தருகிறோமோ, அது சிறிதோ, பெரிதோ அதுதான் இப்பிறவியில் நமக்குக் கிடைக்கிறது, வேறொன்றுமில்லை.”

பூர்வஜந்மநி யத்33த்தம்

ஶிவமுத்3தி3ஶ்ய வை ஸுத ।

ததே3வ லப்4யதே நாந்யத்3

விஷ்ணுமுத்3தி3ஶ்ய வா ப்ரபு4ம் ॥

— ஶிவபுரா. வாய. ஸம். பூர்வ. 34/32

உபமன்யு கூறுகிறார்—— தாயே! இறைவனான சிவனாரும், தாயான பார்வதீபிராட்டியும் இருக்கும்போது நாம் ஏன் துக்கப்பட வேண்டும்? இன்று முதல் தாங்கள் பாக்கியம் செய்தவர், கவலையை விடுங்கள். அனைத்தும் மங்களமேயாகும். தாயே! இதோ நான் கூறுவதைக் கேளுங்கள். இப்பொழுதே நான் சிவனாரிடம் சென்று திருப்பாற்கடலையே கேட்டு வாங்கி வருவேன்.

வாயுதேவர் கூறுகிறார்—— புத்திசாலியான மகன் கூறியதைக் கேட்டு மகிழ்ந்த தாய் மகனிடம் கூறலானாள்.

தாய் கூறுகிறாள்—— குழந்தாய்! நீ நன்கு சிந்தனை செய்தாய். நீ நிச்சயித்தது என்னை மிகவும் மகிழ்ச்சி கொள்ளச் செய்தது. தாமதிக்காதே! சிவனாரைத் தவிர, மற்ற தெய்வங்களைத் தொழுவதை விடு. மனம், சொல், செயல் மூவகையாலும் அச்சிவன் ஒருவரையே நினைத்துத் தொழு. பக்தியோடு அவரது திருவடிகளையே தியானம் செய். ‘ஓம் நம: ஶிவாய’ என்கிற திருவைந்தெழுத்தே திருமந்திரமாகும். அதுவே சிவபிரானைக் குறிக்கும் உயர்ந்த சொல். பிரணவமான ஓங்காரத்தையும் சேர்த்து எந்த ஏழு கோடி மந்திரங்கள் உண்டோ, அவையனைத்தும் இத்திருவைந்தெழுத்துள் அடக்கம். இதிலிருந்துதான் அவை தோன்றின.

(குறிப்பு: ஏழு கோடி மந்திரங்கள் எனில் எண்ணிக்கையில் ஏழு கோடி என்பதில்லை. கோடி என்றால் முடிவு (END) என்பது பொருள். ஏழு கோடி எனில் ஏழு முடிவுகளைக் கொண்டது என்பதே பொருள்.)

அந்த ஏழு கோடிகளாவன—— 1) நம:, 2) ஸ்வாஹா, 3) வஷட், 4) ஹும், 5) வௌஷட், 6) பட், 7) ஹும் பட். இந்தத் திருவைந்தெழுத்து மற்ற அனைத்து மந்திரங்களிலும் தலைசிறந்தது. அனைத்து ஜீவான்மாக்களையும் காக்க வல்லது. ஆகவே, இம்மந்திரத்தை விடுத்து வேறொன்றில் மனம் வைக்காதே. இம்மந்திரம் உன் நாக்கில் நன்கு பழகிவிட்டால் பெறற்கரிது எதுவுமே இல்லை.

(குறிப்பு:—

பூவினுக்கு அருங்கலம் பொங்கு தாமரை

ஆவினுக்கு அருங்கலம் அரன் அஞ்சாடுதல்

கோவினுக்கு அருங்கலம் கோட்டம் இல்லது

நாவினுக்கு அருங்கலம் நமச்சிவாயவே.

— அப்பர் சுவாமிகள் தேவாரம்,

நமச்சிவாயத் திருப்பதிகம் 2)

காதலாகிக் கசிந்து கண்ணீர் மல்கி

ஓதுவார்தமை நன்னெறிக்கு உய்ப்பது

வேதம் நான்கினும் மெய்ப்பொருளாவது

நாதன் நாமம் நமச்சிவாயவே.

— திருஞானசம்பந்தர் தேவாரம்,

நமச்சிவாயத் திருப்பதிகம் 1)

குழந்தாய்! இதோ திருநீறு. உன் தந்தை தந்தது. விரஜா ஹோமம் செய்து, அந்தத் தீக்கனலிலிருந்து பெற்றது. ஆகவே, இது பெரிய பெரிய ஆபத்துக்களிலிருந்து நம்மைக் காப்பது.

(குறிப்பு:—

வேதத்தில் உள்ளது நீறு

வெந்துயர் தீர்ப்பது நீறு

போதந் தருவது நீறு

புன்மை தவிர்ப்பது நீறு (2)

அருத்தமது ஆவது நீறு

அவலம் அறுப்பது நீறு

வருத்தந் தணிப்பது நீறு

வானம் அளிப்பது நீறு (6)

— திருஞானசம்பந்தர் தேவாரம், திருநீற்றுப்பதிகம்)

இப்பொழுது நான் உனக்கு உபதேசித்த திருவைந்தெழுத்தைக் காதலாகிக் கசிந்துருகி ஓது. அதுவே உன்னைக் காத்தருளும்.

வாயுதேவர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு குழந்தை உபமன்யுவிற்கு நல்வார்த்தை கூறிய தாய், “உனக்கு அனைத்து நன்மைகளும் கிட்டட்டும்” என ஆசி வழங்கி, குழந்தைக்கு விடைதந்து அனுப்பினாள். குழந்தையான உபமன்யுவும் தாய் கூறிய நல்லுரையைத் தலைதாழ்த்தி வணங்கி ஏற்றுத் தவம் செய்யப் புறப்பட்டார். திரும்பவும் தாய், “குழந்தாய்! எல்லா தேவர்களும் உனக்கு மங்களங்களைச் செய்யட்டும்” என்று ஆசி வழங்கினாள். குழந்தை உபமன்யுவும் இமயமலையிலுள்ள ஒரு கொடுமுடிக்குச் சென்று மனதை ஒருநிலைப்படுத்திக் காற்றையே உணவாகக் கொண்டு கடுந்தவம் இயற்றலானார்.

எட்டு செங்கற்களைக் கொண்டு ஒரு திருக்கோயில் அமைத்தார். அதில் மண்ணால் ஒரு சிவலிங்கத்தைப் பிடித்து வைத்து, அத்திருமேனியில் பார்வதீபிராட்டியும் சிவகணங்களும் சூழ்ந்து நிற்கும் சிவப்பரம்பொருளை ஆவாகனம் செய்து, சிவபஞ்சாக்கரமான திருவைந்தெழுத்தை ஓதியவண்ணம் அங்குள்ள காட்டில் கிடைத்த இலைபூக்களால் அர்ச்சித்து, கனிகளை நிவேதனம் செய்து வெகுகாலம் வரை அருந்தவம் செய்தார். இதைக் கண்ட, மரீசி முனிவரால் சபிக்கப்பட்டுப் பிசாசாகச் சுற்றி அலையும் சில முனிவர்கள், தங்கள் பிசாச பாவத்தினால் (ராட்சஸத்தன்மையினால்) அத்தவத்திற்கு இடையூறு செய்யலாயினர். ஆனால், இவ்விடையூறுகளைச் சிறிதும் பொருட்படுத்தாத உபமன்யு, தன் தவத்திலேயே ஊன்றியிருந்து ‘நம: ஶிவாய’ என்கிற திருவைந்தெழுத்தையே தழுதழுத்த குரலில் உரக்கக் கூறி ஜபித்தார். இந்தத் திருவைந்தெழுத்தின் ஒலி கேட்டுத் தவத்திற்கு இடையூறு செய்த அந்தப் பிசாச பாவத்தில் இருந்த முனிவர்கள் இடையூறு செய்வதை நிறுத்தி, அக்குழந்தைக்குப் பணிவிடை செய்யலாயினர். அந்தணச் சிறுவனான அந்த உபமன்யுவின் கடுந்தவத்தின் வெம்மையால் அனைத்து ஜீவராசிகளும் உலகமும் நடுங்கின.

 

அத்தியாயம் : முப்பத்தைந்து

சிவனார் இந்திரன் வேடம் தரித்து உபமன்யுவின் பக்தியைச் சோதித்தல்; பாற்கடலையே அளித்துப் பலப்பல வரங்கள் தருதல்

வாயுதேவர் கூறுகிறார்—— உபமன்யுவின் தவ வெம்மையால் வாடிய தேவர்கள் ஸ்ரீமந்நாராயணனை வேண்ட, அவரும் அதற்கான காரணத்தைத் தெரிந்து கயிலை சென்று சிவபிரானிடம் வேண்ட, சிவனாரும் அவர்கட்கு அபயமளித்து, இந்திரன் வேடமணிந்து உபமன்யுவின் தவச்சாலைக்குச் செல்ல மனம் கொண்டார். வெள்ளை யானையான ஐராவதம் மீதேறிய இந்திரன் போல் வேடங்கொண்ட சிவபிரான், தேவர்கள், அசுரர்கள், சித்தர்கள், நாகங்கள் சூழச் சென்றார். அச்சமயம் அந்த ஐராவதம் என்கிற வெள்ளை யானை வலதுபுற துதிக்கையால் சாமரம் ஏந்தி, சதீதேவியோடு விளங்கும் இந்திரனுக்குக் கவரி வீசியது. இடதுபுற துதிக்கையால் வெண்கொற்றக்குடையை இந்திரனின் தலைமேல் நிழல் வருமாறு ஏந்திச் சென்றது. அவ்வெண்கொற்றக் குடை நிழலில் இந்திரனின் வேடம் தரித்த சிவபிரான், ‘உதயசந்திரன் நிலவொளியில் மந்தரமலை அழகுற விளங்குவதுபோல்’ விளங்கினார். இவ்வாறு இந்திரன் வேடம் தரித்த சிவபிரான் உபமன்யுவிற்கு அருள்புரிய திருவுள்ளம் கொண்டு, அவரது தவச்சாலைக்குச் சென்றார். இவ்வாறு வந்த சிவபிரானைக் கண்ட சிறந்த முனிவரான உபமன்யு எழுந்திருந்து வணங்கிக் கூறலானார்—— “தேவர்கோனே! உலகநாதனே! தேவர்களுள் சிறந்தவரே! தாங்களாக இங்கு வந்ததால், எனது இந்த ஆசிரமம் தூய்மை பெற்றது.”

இந்திர வேடம் தரித்த சிவனார் கூறல்—— “உயர்ந்த அறநெறியில் தனித்து விளங்கும் தௌம்யரது தமையனாரே! உபமன்யு முனிவரே! உங்கள் தவம் கண்டு மகிழ்ந்தேன். விரும்பிய வரத்தைக் கேளுங்கள், வேண்டியவாறே தருகிறேன்.”

வாயுதேவர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு இந்திரன் திருவுருவில் வந்துள்ள சிவபிரான் கேட்கவே, சிறந்த முனிவரான உபமன்யு இரு கைகளையும் கூப்பியவண்ணம்—— “இறைவா! நான் சிவபிரானது திருவடிகளில் என்றும் நீங்காத பக்தியையே வேண்டுகிறேன்” என்றார். இதைக் கேட்ட (பொய் வேடமேற்ற) இந்திரன்—— “என்னை நீ இன்னும் அறியவில்லையா? நான் தேவர்களைக் காத்தருளும் மூவுலகத் தலைவனான இந்திரன். தேவர்களனைவரும் என்னையன்றோ வணங்கிப் போற்றுகின்றனர். முனிவரே! எனது பக்தனாக இரு. குணமற்ற சிவனை விடுத்து என்னையே பூசித்தால் அனைத்து நலன்களையும் பெறலாம். நீ வேண்டுவதையெல்லாம் அளிப்பேன். குணஹீனரான ருத்ரனால் உனக்கு எந்தக் காரியம்தான் பயன் தருவதாக ஆகும்? தேவர்கள் கூட்டத்திலிருந்து தனித்து பிசாசபாவத்தை (பிசாச நிலையை) அன்றோ பெற்றுள்ளார். இதைக் கேட்ட முனிவர் திருவைந்தெழுத்தை ஓதியவண்ணம், “இந்த இந்திரன் நமது தவத்திற்கு இடையூறு விளைவிக்கவே வந்துள்ளான்” என்று நினைத்துக் கூறலானார்.

உபமன்யு கூறுகிறார்—— “நீ இப்பொழுது சிவநிந்தை புரிந்தவனாக இருக்கலாம். ஆனால், சிவப்பரம்பொருளான இறைவன் ‘நிர்குணன்’ (குணமற்றவன்) என்று நீ இப்பொழுது கூறியதனாலேயே அவரது முழுப்பெருமையையும் கூறிவிட்டாய். அவர் ‘தேவர்கட்கும் தேவர்’ என்பதை நீ அறிந்திலை போலும்; பிரும்மா, விஷ்ணு, ருத்ரன் என்கிற மும்மூர்த்திகளுக்கும் தலைவர்; அவர்களைத் தோற்றுவித்தவர்; பிரகிருதி என்கிற மாயையைக் கடந்தவர். பிரும்மத்தைப் பற்றிய ஆராய்ச்சியில் திளைத்த வேதாந்திகள் இவரை ஸத், அஸத், வியக்தம், அவியக்தம், என்றும் ஒன்றேயானவர், பலவாறும் காட்சி தருபவர் என்றெல்லாம் கூறுகின்றனர். ஆகவே, நான் அவரிடமிருந்தே வரம் பெற்றுக் கொள்வேனாக. ‘இது காரணமா, வேறு காரணமுண்டா?’ என்றுள்ள வாதங்கட்கெல்லாம் அகப்படாது தனித்து நிற்பவர்! ஸாங்கியயோகம் முதலியனவற்றின் உயர்ந்த பொருளாக விளங்குபவர். தத்துவமுணர்ந்த ஞானிகளான சான்றோர்கள் இவரையன்றோ ‘உயர்ந்த செல்வம்’ என்று கொண்டு உபாசனை புரிகிறார்கள். அவ்வாறான இறைவனான சிவபிரானிடமிருந்தே நான் வரத்தைப் பெற்றுக் கொள்வேனாக. முற்பிறவியில் நான் செய்த பாவத்தால் இன்று உன் மூலம் சிவநிந்தை கேட்க நேர்ந்தது. சிவநிந்தையைக் கேட்ட அக்கணமே என் உயிர் பிரிந்திருக்க வேண்டும். அதனால் சிவலோகம் கிடைத்திருக்கும். தேவப்பதரே! நான் பாலுக்காக ஆசைப்பட்டேன். அது கிடக்கட்டும். சிவாஸ்திரம் கொண்டு உன்னை வதம் செய்து, என்னுயிரையும் போக்கிக் கொள்வேன்.”

வாயுதேவர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு கூறிய உபமன்யு முனிவர் ‘பால் பெறவேண்டும்’ என்கிற விருப்பத்தைத் துறந்து, தான் இறக்க வேண்டுமெனத் துணிந்து, இந்திரனை வதம் செய்ய முனைந்தார்; திருநீற்றைக் கையிலெடுத்து அகோராஸ்திரத்தினால் அதை அபிமந்திரித்து, இந்திரன்மேல் விடுத்தார்; பெருங்கர்ஜனை செய்தார். பின் சிவபிரானது இரு திருவடிக் கமலங்களையும் தியானித்தவண்ணம் தன்னுடலை எரியூட்டுவதற்கும் முனைந்தார். ஆக்னேயமான மந்திரங்களைக் கூறவும் முனைந்தார்.

அந்தணச்சிறுவரான உபமன்யு இவ்வாறு முற்படவே, ‘பகன்’ என்கிற தேவனின் கண்களைப் பிடுங்கிய சிவபிரான், அவரது முயற்சியைத் தன் அழகிய திருக்கண்நோக்கால் தடுத்து நிறுத்தினார். அவர் பிரயோகித்த அகோராஸ்திரத்தைச் சிவனாரது கட்டளையால் நந்தியெம்பெருமான் பாதியிலேயே தன் கைகளால் பிடித்துக் கொண்டார். சிவபிரானும் சந்திரசூடனாகத் தன் திருமேனியை ஏற்று, உபமன்யுவிற்குத் தரிசனம் அளித்தார். மேலும், அவ்விறைவர் ஆயிரமாயிரம் திருப்பாற்கடல்கள், அமுதக்கடல்கள், தயிர் முதலிய பெருங்கடல்கள், நெய்க்கடல்கள், பழரசக் கடல்கள், பக்ஷ்யம்—போஜ்யம் முதலிய தின்பண்டங்கள் கடல் போல் மிகுந்திருந்த நிலை முதலியவற்றை உபமன்யு தன் கண்களால் காணக் காண்பித்தார். அப்பங்கள் மலை போல் குவிந்திருப்பதையும் காண்பித்தார். சிவபிரான் பார்வதியோடு விடையின் மேல் ஏறியவராகத் திருக்காட்சியும் அளித்தார். சிவனாரைச் சுற்றிச் சிவகணங்களும், முத்தலைச்சூலம் முதலிய தெய்வீகப் படைக்கலங்களும் தங்கள் திருமேனி தாங்கி நின்றிருந்தன; தேவ வாத்தியங்கள் முழங்கின; பூமாரி பொழிந்தனர் தேவர்கள். விஷ்ணு, பிரமன், இந்திரன் முதலிய அனைத்து தேவர்களும் விண்வெளியில் வந்து குழுமியிருந்தனர்.

இக்காட்சியைக் கண்ட உபமன்யு முனிவர் ஆனந்தகடலலைகளால் அலைப்புண்டார். பக்தியோடு காதலாகிக் கசிந்து கண்ணீர் மல்கி தரையில் தெண்டனிட்டு வணங்கினார். சிவபிரான் புன்முறுவலுடன் உபமன்யுவை, “குழந்தாய்! இங்கே வா, இங்கே வா” என்று அன்பொழுகக் கூறி, அருகே அழைத்து உச்சிமுகர்ந்து பலப்பல வரங்களைத் தந்தார்.

சிவபிரான் கூறுகிறார்—— “குழந்தாய்! நீ உன் சுற்றம் சூழ என்றும் உயர்ந்த தின்பண்டங்களைப் பெற்று சுகமாக இரு. துன்பங்கள் உன்னைத் தீண்டாது. உன் இதயம் என்றும் என் பக்தியே கொண்டு நிற்கும். குழந்தாய்! இந்த இறைவியான பார்வதீதேவியே உன் தாய். நீ எனது திருக்குமரன். உனக்காகத் திருபாற்கடலையே தந்தேன். இது மட்டுமன்று. தேன், தயிர், அன்னம், நெய், கனிகள் ஆகியனவும் கடல் போல் உனக்களித்தேன். இதோ இந்த மலை போன்ற அப்பங்களும் உனக்குத்தான். நீ என்றும் சிரஞ்சீவியாக இருப்பாய். உனக்கு மரணமே இல்லை. கணங்களுக்குத் தலைமை தாங்கும் பதவியையும் உனக்குத் தந்தேன். மேலும், உனக்கு என்னென்ன விருப்பங்கள் உண்டோ, அவையனைத்தையும் வரமாகப் பெற்றுக் கொள். நான் மிகவும் மகிழ்ந்தேன். நீ யோசிக்கவே வேண்டாம்.”

வாயுதேவர் கூறுகிறார்—— இவ்வாறு கூறியருளிய சிவபிரான் உபமன்யுவை இரு கைகளாலும் தூக்கி மார்போடு அணைத்துக் கொண்டு உச்சிமுகர்ந்து, “தேவி! இன்று முதல் இவனும் உன் குழந்தை” என்று கூறி, இறைவியிடம் தந்தார். தேவியும் மகனான முருகவேளைப் போல அன்போடு அவரது தலையில் தன் கையை அமர்த்தி அழிவற்ற மகனான பெருமையை அளித்தாள். திருப்பாற்கடலும் தன் திருமேனி தாங்கிச் சுவையான பால் உருண்டையை அளித்தது. இறைவியும் அஷ்டாங்கயோகங்களால் பெறலாகும் எண்வகை சித்திகள், பெருஞ்செல்வம், என்றென்றும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கும் தன்மை, அழிவற்ற பிரும்மவித்யையான மெய்யறிவுச் செழுமை ஆகியனவற்றை அளித்தாள். உபமன்யுவின் தவச்செழுமையால் விளைந்த தேஜஸைக் கண்டு மகிழ்ந்த சிவபிரான், மேலும் பலப்பல வரங்களை நல்கினார். பாசுபத விரதம், பாசுபத ஞானம், தத்துவ சம்பந்தமான விரதம், யோகம் ஆகியவற்றையும் இத்தத்துவங்களை நெடுங்காலம் அனைவருக்கும் எடுத்தோதும் சொல்லாற்றலையும் அளித்தார். இறைவரும் இறைவியும் அளித்த தெய்வீகமான வரங்கள், என்றென்றும் விளங்கும் இளமை ஆகியவற்றைப் பெற்ற உபமன்யு மகிழ்ச்சிக்கடலில் திளைத்தார்.

உபமன்யு சிவனாரைத் திரும்பத் திரும்ப வணங்கி இருகை கூப்பியவண்ணம்—— தேவர்கட்கெல்லாம் தேவரே! மகிழ்ச்சி கொள்ளுங்கள். தங்களது திருவடிகளில் என்றென்றும் குறையாத நிலைத்த சிவபக்தியையே வரமாகத் தாருங்கள். எனது சுற்றத்தார்களிடமும் மாற்றாரிடமும் என்றென்றும் எனக்கு பக்தியும் ஈடுபாடும் இருக்க வேண்டும். மேலும், நான் என்றென்றும் உங்களது திருவடிகளுக்கருகில் பெருகும் காதலோடு அடியவனாக இருக்கும் பேற்றையும் அருள வேண்டும்” என்று வரம் வேண்டி, மேலும் “தேவதேவனே! மகாதேவனே! சரணம் பற்றியவரின் ஏழைப்பங்காளனே! கருணைக்கடலே! உமையொருபாகனே! மங்களங்கள் அருளுபவரே! என்றென்றும் தங்கள் இன்னருள் என் மேல் இருக்க வேண்டும்” என்று தழுதழுத்த குரலில் இறைவரைத் துதிக்கலானார்.

உபமன்யு இவ்வாறு வேண்டவே, அனைவருக்கும் வரம் அருளித் திருவருள் புரியும் சிவப்பரம்பொருள் இவ்வாறு கூறலானார்.

சிவபிரான் கூறுகிறார்—— குழந்தாய் உபமன்யு! உன்னைக் கண்டு என் மனம் மகிழ்கிறது. ஆகவேதான் உனக்கு அனைத்தும் அளித்தேன். நீ என் அருமந்த அடியவன். ஏன் தெரியுமா? அதனால்தானே உன்னைப் பலவாறு சோதித்தேன். உனக்கு நரை—திரை இல்லை. நீ அமரன், துன்பமற்றவன், பெரும் புகழ் பெற்றவன், ஒளி படைத்தவன். நீ தெய்வீக மெய்யறிவு பெற்று வாழ்வாயாக. உனது சுற்றம், குலம், கோத்திரம் ஆகியன என்றென்றும் குறைவின்றி இருக்கட்டும். உன்னிடம் என்றென்றும் சிவபக்தி மிளிர்ந்து விளங்கும். நான் உனது ஆசிரமத்தில் நித்தியவாசம் புரிவேனாக. நீ ஆனந்தமாக என்னருகிலேயே உலா வரலாம்.

கோடி கோடி சூரியப்பிரகாசரான இறைவன் இவ்வாறு வரங்களை வாரி வழங்கிவிட்டு, அங்கேயே மறைந்தருளினார். சிவனாரிடம் வரம் பெற்ற உபமன்யுவின் இதயம் (மனம்) மகிழ்ச்சியில் மலர்ந்தது. பெறற்கரிய இன்பம் பெற்ற பாலகர் உபமன்யு, தன் தாயாரைக் காண ஓடிச் சென்றார்.

வாயவீய ஸம்ஹிதையின் பூர்வ கண்டம் (முற்பகுதி) முற்றிற்று.

॥ ஸ்ரீசிவமயம் ॥

வாயவீய ஸம்ஹிதை (உத்தர கண்டம் — பிற்பகுதி)

அத்தியாயம் : ஒன்று

ஸ்ரீகிருஷ்ண பகவானும் உபமன்யுவும் சந்தித்தல்; ஸ்ரீகிருஷ்ண பகவான் புத்திரப்பேறு பெறுதல்

ஸூத உவாச

நம: ஸமஸ்தஸம்ஸார

சக்ரப்4ரமணஹேதவே ।

கெ3ளரீகுசதடத்3வந்த்3

குங்குமாங்கிதவக்ஷஸே ॥

— ஶிவபுராணம், வாயவீய ஸம்ஹிதை,

உத்தர கண்டம் 1/1

சூதர் கூறுகிறார்—— எந்த இறைவர் உலகியலான சம்சாரம் என்கிற சுழற்சி நிற்காமல் தொடர்ந்து சுழலக் காரணமாக இருப்பவரோ, எவருடைய திருமார்பு இறைவியான பார்வதீ பிராட்டியின் (கௌரீயின்) திருமுலைத்தட மார்பில் விளங்கும் குங்குமத்தால் அடையாளம் செய்யப்பட்டதாக விளங்குகிறதோ, அந்த இறைவரான உமையொருபாகனுக்கு வணக்கம்.

உபமன்யு சிவபிரானிடம் வரங்கள் பெற்ற நிகழ்ச்சியினை விளங்கக் கூறிய வாயு பகவான், மத்தியான்ன வேளையில் (நடுப்பகலில்) செய்ய வேண்டிய மாத்தியான்ஹிகம் முதலிய கர்மானுஷ்டானங்களைச் செவ்வனே நிறைவேற்ற எண்ணம் கொண்டு, தாம் கூறி வந்த கதையை இடையில் நிறுத்திக் கொண்டு எழுந்திருந்தார். அது சமயம் நைமிசாரண்யவாசிகளான மற்ற மகரிஷிகள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி, அடுத்ததாக நாம் எந்த விஷயத்தைப் பற்றிக் கேட்க வேண்டும்? என்பதை நிச்சயித்துக் கொண்டு எழுந்திருந்து, நடுப்பகலில் செய்யவேண்டிய தங்களது அனுஷ்டானங்களைச் செவ்வனே முடித்தனர். பின் வாயுதேவர் திரும்பி வந்தது கண்டு அவர்களும் அங்கு வந்தமர்ந்தனர். தமது அனுஷ்டானங்களை முடித்துவந்த (ஆகாயத்திலிருந்து பிறந்த) வாயு பகவான் (‘ஆகாஶாத்3 வாயு:’ என்பது உபநிடதம்) முனிவர்கள் அனைவரும் வந்தமர்ந்துள்ள அப்பெரிய அவையில் தனக்கென்று போடப்பட்ட ஆசனத்தில் அமர்ந்து, ஸ்ரீபரமசிவனாரது விபூதிகளை (பெருமைகளை) மனதில் நினைந்தவண்ணம், “எந்த இறைவன் அனைத்துமறிந்தவரோ, குறைவற்றவரோ, தேவர்க்கும் தேவரோ, அந்தச் சிவபெருமானை நான் சரணமடைகிறேன். அவருடைய பெருமைகளன்றோ (விபூதிகளன்றோ) சராசரங்களடங்கிய இந்த உலகமாகப் பரவியுள்ளது’ என்று கூறிப் பேசத் தொடங்கினார். வாயுதேவரது அழகிய இனிய சொற்களைக் கேட்ட பாவங்கள் அறியாத முனிவர்கள் சிவப்பரம்பொருளின் பெருமைகளை முழுவதுமாகக் கேட்க வேண்டும் என்று எண்ணிக் கேட்கலானார்கள்.

ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள்—— வாயு பகவானே! பால் வேண்டுமெனத் தவம் இயற்றி, அனைத்துச் செல்வங்களையும் வரமாகப் பெற்ற பெருந்தவசியான உபமன்யு முனிவரது சரித்திரத்தைக் கேட்டோம். நாங்கள் முன்பு ஒரு செய்தி கேள்விப்பட்டோம். என்ன தெரியுமா? முன்பொரு காலத்தில் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தௌம்யரின் பெரிய தமையனாகிய உபமன்யு முனிவரைச் சந்தித்து, அவரது சொற்கேட்டுப் பாசுபத விரதத்தைச் செய்து பெரும் மெய்யறிவைப் பெற்றார் என்று கேட்டிருக்கிறோம். உயர்ந்த அந்தப் பாசுபத விரதத்தைப் பற்றிய மெய்யறிவை ஸ்ரீகிருஷ்ணன் எவ்வாறு பெற்றார்? (தயவு செய்து கூற வேண்டுகிறோம்.)

வாயுதேவர் கூறுகிறார்—— ஸ்ரீகிருஷ்ண பகவான் தன்னிச்சையினாலேயே திருவவதாரம் செய்தவர். ஆனால், இந்த மனிதப்பிறவியோ தூய்மையற்றதுதான். இருப்பினும், உலகில் தர்மநெறிகளைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டுவதற்கு இவ்வுடல் மிகவும் தேவையல்லவா? (ஶரீரமாத்4யம் க3லு த4ர்ம ஸாத4நம்) ஆகவே, அதை வேதநெறி கொண்டு தூய்மைப்படுத்திக் கொண்டார். தனக்கு மகப்பேறு கிடைக்க வேண்டி தவம் செய்ய வேண்டும் என்பதற்காக உபமன்யு முனிவரின் ஆசிரமத்தை அடைந்தார். அங்கு பல்லாயிரம் முனிவர்கள் உபமன்யு முனிவரைத் தரிசித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அப்பொழுது ஸ்ரீகிருஷ்ண பகவானும் அம்முனிவரைத் தரிசித்தார். அம்முனிவரது திருமேனியோ திருநீற்றால் ஒளிவீசிக் கொண்டிருந்தது; நெற்றியிலே மூன்று பட்டையாகத் திருநீறு; கழுத்திலே ருத்ராக்ஷ மாலைகள்; தலையிலே சடைமுடி. வேதமானது சாஸ்திரங்கள் சூழ விளங்குவது போலவே, உபமன்யு முனிவரும் சீடர்களால் சூழப்பட்டிருந்தார். அவர் அமைதியாகச் சிவத்தியானத்தில் லயித்திருந்தார். இவ்வாறு காட்சி தரும் உபமன்யு முனிவரை ஸ்ரீகிருஷ்ணன் வணங்கினார்.

ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் திருமேனி புளகாங்கிதம் அடைந்தது; மும்முறை முனிவரை வலம் வந்தார். பின் இருகைகளையும் கூப்பியவண்ணம் தலைவணங்கி அவரைத் துதித்தார். முனிவரது திருக்கண்ணோக்கு பட்டவுடன் ஸ்ரீகிருஷ்ண பகவானது உலகியல் மலம் நீங்கியது. பகவான் தூயரானார். அப்பொழுது முனிவர் ‘அக்நிரிதி பஸ்ம’ முதலிய அதர்வசிர உபநிடத மந்திரங்களை ஓதி, அவரது திருமேனி முழுவதும் திருநீற்றைப் பூசினார். பின் பன்னிரண்டு மாதங்கள் செய்யவேண்டிய பாசுபத விரதத்தைச் செய்வித்தார். பின் சிவப்பரம்பொருளின் உயர்ந்த பாசுபத ஞானத்தை அவருக்கு உபதேசித்தார். அச்சமயம் முதல் பாசுபத விரதத்தை முறைப்படி கடைப்பிடித்தொழுகும் முனிவர்கள் அனைவரும் ஸ்ரீகிருஷ்ண பகவானைச் சூழ்ந்திருக்கலானார்கள்.

பின் தெய்வீகச் சக்திகள் அனைத்தும் பெற்றிருந்து ஸ்ரீகிருஷ்ண பகவான் குருவின் அனுமதி பெற்றுத் தனக்குப் பிள்ளை வரம் வேண்டி உமையொருபாகனான இறைவரைப் பூசிக்க மனம்கொண்டு தவம் செய்யலானார். தவம் ஒரு வருடமாயிற்று. இதனால் பெருமகிழ்ச்சி கொண்ட உமையொருபாகனான இறைவன், தன் சிவகணங்கள் சூழ ஸ்ரீகிருஷ்ண பகவானுக்குத் திருக்காட்சியளித்தார். வரமளிக்க வந்துற்ற சுந்தரரான சிவபிரானைக் கண்டு நெடுஞ்சாண்கிடையாக வீழ்ந்து வணங்கி, இரு கைகள் கூப்பியவண்ணம் துதிக்கலானார். அவரது திருவருளால் ஒரு மகனையும் பெற்றார். தவத்திற்கு மகிழ்ந்த இறைவரளித்த திருக்குமாரன் அல்லவா? ஆகவே ஸ்ரீகிருஷ்ண பகவான், தன் மனைவியான ஜாம்பவதிக்குப் பிறந்த இக்குழந்தைக்கு ‘சாம்பன்’ எனத் திருப்பெயர் சூட்டினார். அனைத்து சக்திகளையும் பெற்றவரான ஸ்ரீகிருஷ்ண பகவான் உபமன்யு முனிவரிடமிருந்து சிவஞானச் செல்வத்தையும், சிவப்பரம்பொருளிடமிருந்து குழந்தை செல்வத்தையும் பெற்றார். இதுவரை நீங்கள் கேட்ட சந்தேகத்தை விளக்கினேன். எவனொருவன் இச்சம்பவத்தைத் தினமும் சொல்கிறானோ, கேட்கிறானோ, அல்லது கேட்கும்படிச் செய்கிறானோ, அவன் ஸ்ரீவிஷ்ணுவின் மெய்யறிவைப் பெறுகிறான். அவரோடு ஆனந்தமாக வாழ்கிறான்.

 

அத்தியாயம் : இரண்டு

உபமன்யு முனிவர் ஸ்ரீகிருஷ்ண பகவானுக்குப் பாசுபத ஞானத்தை உபதேசித்தல்

ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள்—— வாயு பகவானே! பாசுபத ஞானம் என்பது என்ன? பகவான் சிவபிரானைப் ‘பசுபதி’ என்று அழைக்கக் காரணம் என்ன? ஸ்ரீகிருஷ்ண பகவானோ, எச்செயலையும் எளிதில் முடிக்கும் திறல் பெற்றவர். அவர் உபமன்யு முனிவரிடம் எவ்வாறு என்ன கேட்டார்? வாயுதேவரே! தாங்களோ இறைவரது எண்மூர்த்திகளில் ஒன்றானவர். ஆகவே, தாங்கள்தான் எங்கள் கேள்விகளுக்கு விடை கூறவேண்டும். இக்கேள்விகட்கு உரித்தான விடையைக் கூற மூவுலகங்களில் தங்களைத் தவிர, வேறொருவர் எவரும் திறமை பெற்றவரில்லை.

இதைக் கேட்ட வாயுதேவர், சிவபிரானை மனதில் தியானித்து விடையளிக்கலானார்.

வாயுதேவர் கூறுகிறார்—— மகரிஷிகளே! முன்பொரு சமயம் ஸ்ரீகிருஷ்ணராகத் திருவவதாரம் செய்த ஸ்ரீமந்நாராயணன், தன்னிருக்கையில் அமர்ந்திருக்கும் உபமன்யு முனிவரை வணங்கி, இக்கேள்வியைக் கேட்டார்.

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கேட்கிறார்—— பகவானே! முன்பொரு சமயம் சிவபிரான், தன் மனைவியான பார்வதீ பிராட்டிக்குப் பாசுபத ஞானத்தையும், தனது விபூதிகளைப் பற்றியும் உபதேசித்தாராமே! அதை அவ்வாறே கேட்க விரும்புகிறேன். சிவபிரான் ‘பசுபதி’ என்று எப்படி ஆனார்? பசு என்பது எது? அப்பசுக்கள் எந்தப் பாசங்களால் (தளைகளால்) கட்டுண்டு தவிக்கின்றன? பின் அத்தளைகளிலிருந்து எவ்வாறு விடுதலை அடைகின்றன?

இவ்வாறு ஸ்ரீகிருஷ்ண பகவான் கேட்கவே உபமன்யு முனிவர் இறைவரையும் இறைவியையும் மனதில் தியானித்தவண்ணம் ஸ்ரீகிருஷ்ணரது கேள்விகட்கு விடை கூறலானார்.

உபமன்யு கூறுகிறார்—— தேவகீ குமாரனே! பிரும்மதேவர் முதல் தாவரங்கள் வரையிலான உலகியலுக்குக் கட்டுப்பட்ட அனைத்துச் சராசர ஜீவராசிகளும் ‘பசுக்கள்’ எனப்படும். இவையனைத்தும் சிவபிரானது இறையாண்மைக்குக் கீழ்படிந்தவையாதலால் சிவபிரானை ‘பசுபதி’ என்கின்றனர். பசுபதியான சிவபிரான் பசுக்களான ஜீவராசிகளை மும்மலங்கள், மாயை முதலிய தளைகளான பாசங்களால் கட்டுகிறார். பக்தியோடு அவரை ஆராதிக்க, அவர்தானே அந்த ஜீவராசிகளைத் தளைகளிலிருந்து விடுவிக்கிறார். இருபத்து நான்கு தத்துவங்களும் மாயையின் குணமும் செயலுமே ஆகும். இவற்றைத்தான் விஷயம் (உலகியல் நுகர்ப்பொருட்கள்) என்கிறோம். இவைதான் ஜீவர்களைத் தளைக்கும் பாசங்களான தளைகள். சிவபிரான்தான் பிரும்மதேவர் முதல் புழுபூச்சி வரையிலான அனைத்து பசு வர்க்கங்களையும் இத்தளைகளால் பிணைத்து, அதன் மூலம் உலகியல் காரியங்களைச் செய்கிறார். இவ்விறைவரது ஆக்ஞையினாலேயே (கட்டளையினாலேயே) பிரகிருதியான மாயை ஜீவர்களுக்கான புத்தியைத் தோற்றுவிக்கிறார். புத்தி அகங்காரத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. இந்த அகங்காரம் அனைத்து நலன்களையும் வாரி வழங்கும் தேவதேவரான சிவனது கட்டளையால் ஐந்து அறிவுப்புலன்களையும் ஐந்து செயற்புலன்களையும் மனதையும் ஐந்து தன் மாத்திரைகளையும் உண்டுபண்ணுகிறது.

அந்தத் தன்மாத்திரைகள் இறைவரது கட்டளையின் தூண்டுதலால் ஐம்பெரும் பூதங்களைத் தோற்றுவிக்கின்றன. இந்த ஐம்பெரும் பூதங்களே பிரும்மதேவர் முதல் புல்பூண்டு வரையிலான அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் உடலைத் தோற்றுவித்துச் செயல் செய்ய வேண்டிய நிச்சய புத்தியைத் தந்து, யான்—எனது என்கிற அபிமானமான அகங்காரத்தைத் தருகிறது. சித்தம் (மனம்) சிந்திக்கச் செய்கிறது. மனம் சங்கல்ப—விகல்பமான ‘இதைச் செய், இதைச் செய்யாதே’ என்கிற எண்ணத்தைத் தருகிறது. காது முதலிய அறிவுப் புலன்கள் சப்தம் (ஒலி) முதலிய விஷயங்களை அறிகின்றன. இறையருளால் அவ்விந்திரியங்கள் ஒவ்வொன்றும் தனக்குரித்தான விஷயத்தை மட்டும்தான் வாங்கிக் கொள்கின்றன. (கண் பார்க்கும், கேட்காது; மூக்கு முகரும், பார்க்காது என்பது போல.)

வாக் முதலியன செயற்புலன்கள் (கர்மேந்திரியங்கள்). அவையும் தனக்கான கர்மத்தை மட்டும்தான் செய்யும். சப்தம் முதலியன கிரகிப்பதையே வாக் முதலியன செயலாக்குகின்றன. இவை இறைக்கட்டளையை மீறிச் செயல்பட முடியாது. சிவனாரது கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிந்தல்லவோ ஆகாயம் எங்கும் பரந்து விரிந்து ஜீவராசிகட்குத் தங்குவதற்கு இடம் தருகிறது. வாயுவான காற்று பிராணன், அபானன், வியானன், உதானன், ஸமானன் என்கிற ஐந்து பெயர்களைக் கொண்டதாகிப் பிரபஞ்சத்தின் உள்ளும் புறமும் விரிந்து அனைத்து உலகங்களையும் இயக்குகின்றது. அக்னி தேவர்களுக்கான அவி (ஹவ்யம்) உணவையும், கவ்யம் எனப்படும் உணவைப் பெறும் பித்ரு தேவதைகளுக்கு (தென்புலத்தாருக்கு)க் கவ்ய உணவையும் அவரவர்களிடம் கொண்டு சேர்க்கிறார். இந்த அக்னிதான் மனிதர்களுக்கான உணவைச் சமைத்தலான செயலைப் புரிகிறார். நீர் அனைத்து ஜீவராசிகட்கும் உயிரை அளிக்கிறது. அதன் மூலம் அகில உலகத்தையும் காத்தருள்கிறது.

(குறிப்பு:—

துப்பார்க்குத் துப்பாய துப்பாக்கித் துப்பார்க்கு

துப்பாய தூம் மழை.

— திருக்குறள் 12)

தேவர்களும் சிவபிரானது கட்டளையை மீற முடியாது. அவரது கட்டளைகளுக்குக் கீழ்படிந்தே இந்திரனும் தேவர்களைக் காப்பது, அசுரர்களை அழிப்பது, மூவுலகங்களையும் ரட்சிப்பது ஆகியனவற்றைச் செய்கிறான். வருணன், நீரின் இயற்கை நிலையைக் காத்தல், மக்களை நீர் தந்து அருளல், தண்டிக்கப்பட வேண்டிய ஜீவன்களைத் தன் வருண பாசத்தால் பிணித்தல் ஆகியன செய்கிறான். செல்வத்திற்கு அதிபதியான யட்சராஜனான குபேரன் ஜீவராசிகள் செய்துள்ள நற்செயல்களுக்கேற்பச் செல்வச் செழிப்பையும், சான்றோர்களுக்குச் செல்வம் மற்றும் மெய்யறிவையும் தருகிறார். ருத்ரனான ஈசுவரன் தீயோர்களை அடக்குகிறார். ஆதிசேஷன், தன் தலையால் இவ்வுலகைத் தாங்குகிறார். இந்த ஆதிசேஷனைத்தான் ஸ்ரீமந்நாராயணனது தாமச மூர்த்தியான ருத்ரன் என்கின்றனர். உலகில் பிரளயத்தைத் தோற்றுவிப்பவர் இவர்தான். பிரும்மதேவர் உலகங்களைப் படைக்கிறார். மற்றும் தனது வேறு மூர்த்திகள் வாயிலாக காத்தலையும் அழித்தலையும் செய்கிறார். ஸ்ரீமந்நாராயணன், தனது மூன்றுவிதமான மூர்த்திகள் மூலம் உலகத்தின் படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் என்னும் முத்தொழில்களை நடத்துகிறார். காலமே அனைத்தையும் படைக்கிறது, காத்தருள்கிறது, அழிக்கிறது. இவையனைத்தும் மகாகாலனான சிவனாரது கட்டளையை ஏற்றுத்தான் செய்கின்றன.

சூரிய பகவானும் சிவனாரது கட்டளையை ஏற்றுத்தான் தனது அம்சங்கள் மூலம் உலகைக் காக்கிறார். தனது கிரணங்கள் வாயிலாக மழைக்குக் கட்டளையிடுகிறார். தானே விண்வெளியில் மேகங்களைத் தோற்றுவித்து மழை பெய்விக்கிறார். இளம்பிறையணிந்த சிவபிரானது கட்டளைக்கு ஆட்பட்டு சந்திரன் மூலிகைகளையும் பயிர்களையும் போஷிக்கிறார். நிலவொளியால் மக்களை மகிழ்ச்சி கொள்ளச் செய்கிறார். தேவர்களுக்குத் தனது அமுதக்கலைகளை அருந்த அளிக்கிறான். ஆதித்தியன், வசுக்கள், ருத்ரர்கள், அசுவினீ குமாரர்கள், ஏழு மருத்துக்கள், விண்வெளியில் உலா வரும் ரிஷிகள், சித்தர்கள், நாகர்கள், மனிதர்கள், விலங்குகள், பறவைகள், புழுபூச்சிகள், தாவரங்கள், நதிகள், கடல்கள், மலைகள், வனங்கள், ஏரிகள், குளங்கள், ஆறு அங்கங்களோடு கூடிய வேதங்கள், சாஸ்திரங்கள், மந்திரங்கள், வைதிகமான துதிகள், வேள்விகள் முதலியனவும், காலாக்னி முதல் சிவன் வரையிலான பதினான்கு புவனங்கள், அதன் மன்னர்கள், எண்ணிலடங்கா பிரும்மாண்டங்கள், அதைச் சுற்றியுள்ள ஆவரணங்கள் (மறைப்புகள்) முக்காலங்கள், திசைகள், காலத்தின் பலவிதமான அம்சங்களான கலை முதலியனவும், மேலும் இப்பிரபஞ்சத்தில் காணப்படுவதும் கேட்கப்படுவதுமான அனைத்து வஸ்துக்கள் ஆகியனவும் சிவனாரது அருட்கட்டளையினாலேயே இயங்குகின்றன.

இவ்வளவு ஏன்? சிவனாரது அருட்கட்டளையினால்தான் இங்கு நிலம், மலைகள், மேகங்கள், கடல்கள், நட்சத்திரக் கூட்டங்கள், இந்திரன் முதலிய தேவர்கள், அசையும்—அசையாதனவுமான ஜடப்பொருட்கள்—உயிருள்ளவை ஆகிய அனைத்து ஜீவராசிகளும் நிற்கின்றன.

கிருஷ்ணா! முன்பொரு சமயம் வேதத்தின் முகம் எனப்படும் பிரணவத்தின் மூலம் நான் கேட்டதை (சிவனாரது கட்டளை பற்றியதை), வியத்தற்குரியதை இதோ நான் கூறுகிறேன், கேள்.

முன்பொரு காலத்தில் இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் ‘நானே அசுரர்களை வென்றேன்’ என்று ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியே மார்தட்டிக் கொண்டனர். அப்பொழுது சிவபிரான், தன் சொரூபத்தை மறைத்துக் கொண்டு உருவமும் அருவமுமில்லாத ஓர் அருவுருவமாக (யக்ஷனாக) அவர்கள் முன் தோன்றினார். அந்த யக்ஷ உருவம், தேவர்கள் முன்னிலையில் ஒரு துரும்பைப் போட்டு, ‘இதை எவர் ரூபமற்றதாக, அழிந்ததாகச் செய்கிறாரோ, அவரே தைத்யர்களை வென்றவர்’ என்றது. இதைக் கேட்டு வெகுண்ட இந்திரன், அத்துரும்பை எடுக்க முனைந்தான். ஆனால், மனதினால் கூட அதை அசைக்க முடியவில்லை. வஜ்ரப்படையை ஏவினான். அது முனை மழுங்கி வீழ்ந்தது. இதைக் கண்டு மற்ற லோகபாலகர்கள் அனைவரும் தங்கள் தங்கள் படைக்கலங்களை ஏவினர். அப்பொழுது ஊழித்தீ எழுந்தது, புயலடித்தது, ஊழிக்காலம் போல் கடல்கள் பொங்கின. அப்படைக்கலங்கள் அனைத்தும் தம் வலியிழந்தன.

அப்பொழுது இந்திரன், அந்த யக்ஷனைப் பார்த்து, ‘தாங்கள் யார்?’ என்று கேட்க, உடனே அது மறைந்தது. அவ்வமயம் விண்வெளியில் சர்வாபரண பூஷிதையாக இமவான் செல்வமான உமையம்மை தோன்றினாள். வியந்த தேவர்கள் அவளை வணங்கி, “தாயே! இந்த யக்ஷன் யார்?” என்று கேட்டார்கள். தேவியும் சற்றே புன்முறுவல் பூத்தவண்ணம் “உங்கள் கண்களுக்குப் புலப்படாதவர் அவர். அவரால்தான் அனைத்து ஜீவராசிகளையும் கொண்ட இந்த சம்சார (உலகியல்) சக்கரம் சுழன்று வருகிறது. அவர்தான் முதலில் உலகைப் படைத்தவர். அழித்தருள்பவரும் அவரேதான். அவரை நியமிப்பவர் (அவருக்குக் கட்டளையிடுபவர்) எவருமேயில்லை. அவர்தான் அனைத்திற்கும் கட்டளையிடுகிறார். இதைக் கேட்ட தேவர்கள் (ஆணவமழிந்து) வியந்து, தத்தமது உலகங்கட்குச் சென்றனர்.

 

அத்தியாயம் : மூன்று

சிவபிரானது திருமேனிகளின் (மூர்த்திகளின்) விளக்கம்

உபமன்யு கூறுகிறார்—— ஸ்ரீகிருஷ்ணா! சிவனாரது திருமேனிகளால் இப்பிரபஞ்சம் எவ்வாறு எங்கும் பரவியுள்ளது? என்பதைக் கூறுகிறேன், கேள். சிவபிரானது ஐந்து திருமேனிகளான பிரும்மா, விஷ்ணு, ருத்ரன், மகேசன், சதாசிவன் ஆகியவர்களாலேயே இவ்வுலகம் பரவியுள்ளது. இவை தவிர இன்னும் ஐந்து திருமேனிகள் உண்டு. அவற்றை ஐந்து பிரும்மங்கள் (மந்திர ரூபமானவை) என்பர். அவையும் எங்கும் பரந்துள்ளனவே. ஈசானம், தத்புருஷம், அகோரம், வாமதேவம், ஸத்யோஜாதம் என்கிற இவ்வைந்தும் சிவபிரானது ஐந்து பிரும்மமூர்த்திகளாகும். சிவபிரானது மூர்த்திகளின் முதன்மையானதும் உயர்ந்ததுமான ‘ஈசானம்’ என்னும் மூர்த்தம், பிரகிருதியான உலகியலைத் துய்க்கும் க்ஷேத்ரக்ஞனை வியாபித்திருக்கிறது. ‘தத்புருஷ மூர்த்தம்’ குணங்களுக்கு நிலைகளனான போக்யமான (துய்ப்பதற்கு உகந்ததான) அவ்யக்தம் (பிரகிருதி) என்பதில் நிலைகொண்டுள்ளது. ‘பினாகம்’ என்னும் வில்லை ஏந்திய சிவபிரானின் வணங்கத்தக்க ‘அகோரம்’ என்கிற மூர்த்தம், தர்மம் முதலிய எட்டு அங்கங்களோடு (பகுதிகளோடு) கூடிய புத்தி தத்துவத்தைத் தனக்கு அதிஷ்டானமாகக் கொண்டுள்ளது. ‘வாமதேவம்’ என்கிற மூர்த்தி ஆகமங்களை அறிந்த வித்துவான்களால் ‘அகங்காரம்’ என்பதன் நிலைக்களன் என்கின்றனர். ‘ஸத்யோஜாதம்’ என்கிற மூர்த்தி மனதின் அதிஷ்டானம் (நிலைக்களன்).

‘ஈசானம்’ என்பது செவிப்புலன், வாக்கு, ஒலி மற்றும் எங்கும் பரந்துள்ள ஆகாய தத்துவத்தின் தலைவர் என்பது சான்றோர்கள் கூற்று. ‘தத்புருஷம்’ என்கிற மூர்த்தம், தோல், கைகள், தொடுவுணர்ச்சி முதலியன கொண்ட வாயு தத்துவத்தின் அதிகாரி என்பது புராணங்களின் கருத்துக்களை நன்கறிந்த புலவர்களின் கருத்து. ‘அகோரம்’ என்கிற மூர்த்தி கண்கள், கால்கள், உருவம் மற்றும் அக்னி தத்துவத்தின் அதிஷ்டானம் என்கின்றனர் அறிஞர்கள். சிவனடியார்களோ ‘வாமதேவம்’ என்கிற மூர்த்தம் நாக்கு, குதம் (பாயு), ரஸம் (ருசி) மற்றும் ஜலதத்துவத்தின் தனி அதிகாரி என்கின்றனர். ‘ஸத்யோஜாதம்’ என்கிற மூர்த்தம், குதம் (உபஸ்தம்), வாசனை, பூமி தத்துவத்தின் தலைவன். சிவப்பரம்பொருளின் இவ்வைந்து மூர்த்தங்களும் நன்மைக்கே காரணமானவை. நலம் வேண்டுவோர் இவற்றைத்தான் ஆதரவோடு, ஈடுபாடோடு வணங்கித் தொழ வேண்டும். இவ்வுலகமே சிவபிரானின் எண் மூர்த்தங்களாலேதான் ஆக்கப்பட்டுள்ளது. எவ்வாறு நூலில் மணிகள் கோக்கப்பட்டுள்ளனவோ அவ்வாறேதான்.

சர்வர், பவர், ருத்ரர், உக்ரர், பீமர், பசுபதி, ஈசானர், மகாதேவர் — இவ்வெட்டும் சிவத்தின் எண்வகை மூர்த்திகள். இந்த எண் வகை மூர்த்தங்களிலும் முறையே நிலம், நீர், தீ, காற்று, ஆகாயம், க்ஷேத்ரக்ஞன், சூரியன், சந்திரன் ஆகிய எட்டும் நிலைகொண்டுள்ளன. இதில் பூமிமயமான மூர்த்தி சராசரங்கள் அடங்கிய உலகைத் தாங்குகிறது. இவற்றின் அதிஷ்டான தேவதை ‘சர்வர்’ எனப்படுவார் — இது சாஸ்திரங்களின் முடிவு. அவரது நீர்மயமான மூர்த்தி உலகிற்கு உயிரளிக்கும் தண்ணீராக உள்ளது. நீர், பகவானின் ‘பவர்’ என்பவரது மூர்த்தி. ஆகவேதான் இதை ‘பாவீ’ என்பர். சிவனாரது ஒளி வடிவான மூர்த்தியான ‘ருத்ர’ மூர்த்தி, உலகின் உள்ளும் புறமும் வியாபித்துள்ளது. இது கோரமான மூர்த்தி என்பதால் இதை ‘ரௌத்ரீ’ என்கின்றனர். சிவனார் வாயுவாக—காற்றாக இருந்து உலகை இயக்குகிறார். மேலும் பிராண வாயுவாக இருந்து தாங்கிப் போஷிக்கிறார். இக்காற்று மூர்த்தமே ‘உக்ரர்’ ஆவார். ஆகவே, இதை ‘ஔக்ரீ’ (உக்ரத்தின் தன்மையான வெம்மை) என்கிறார்கள். ‘பீமர்’ என்கிற மூர்த்தம் ஆகாயமானது. அனைத்திற்கும் பரந்து விரிந்து விண்வெளியாக இருந்து இடமளிக்கிறது. மற்ற பெரும் பூதங்களைத் தனித்தனியாகப் பிரிக்கிறது. இதை ‘பைமீ’ மூர்த்தி என்பர். அனைத்து ஜீவராசிகளின் கண்களிலும் ஒரே மாதிரியாக வீற்றிருந்து, அனைத்து ஆன்மாக்களிலும் ஆன்ம தத்துவமாக விளங்குவதே ‘பசுபதி’ என்கிற மூர்த்தம். இது பசுக்கள் போன்ற நமது பாசமான தளைகளைத் தகர்த்தெறிவது.

சிவபிரானது ‘ஈசான’ மூர்த்தியே ‘சூரியன்’ (பகலவன்) என்கிற திருப்பெயரைத் தாங்கி, உலகமனைத்திற்கும் ஒளியைத் தந்து விண்வெளியில் உலா வருபவராவார். ‘மகாதேவர்’ என்கிற மூர்த்தமே ‘சந்திரன்’ ஆகும். இவரது கிரகணங்களான நிலவில் அமுதம் நிரம்பியுள்ளது. இவ்வமுதத்தால் உலகையே நனைக்கிறார். இம்மூர்த்தியை ‘மகாதேவர்’ என்பர். சிவபிரானது இந்த எட்டாவது மூர்த்தி சிவனாரது உண்மைத் திருமேனியாகும். மற்ற அனைத்து மூர்த்தங்களிலும் இது வியாபித்துள்ளது. ஆகவே, இந்தப் பிரபஞ்சமே சிவமூர்த்தியாகும். மரத்தின் அடிவேரில் நீர்விட்டால், அதுவே கிளைகளையும் தளைக்கச் செய்கிறதல்லவா? அதுபோல சிவபூஜையே அவரது திருமேனியாகிய உலகைப் போஷித்துக் காத்தருள்கிறது. ஆகவே, எல்லோருக்கும் அபயதானம் செய்தல் (பயமின்றி வாழ வழி வகுத்தல்), அருளோடு கருணையோடு பழகுதல் (இன்சொல் கூறுதல்), நம்மால் முடிந்த உதவி புரிதல் — இம்மூன்றுமே சிவாராதனையாகும். இவ்வுலகில் குழந்தை, பேரக்குழந்தை முதலியவர்களை மகிழ்ச்சி கொள்ளச் செய்தால், அக்குழந்தைகளின் தாய்—தந்தையரும், தாத்தா—பாட்டியும் மகிழ்கின்றனர் அல்லவா? அதுபோலத்தான் ‘மக்கள் சேவை மகேசனது சேவை’யாகிறது. உலகிலுள்ள எவருக்காவது ஒருவருக்கு (எந்த ஜீவராசிக்காவது) தண்டனை தருவதானால், அதன் வாயிலாகச் சிவபிரானது எண்மூர்த்திகட்கும் தண்டனை தருவதாகத்தான் அர்த்தம். அது சிவாபசாரம் செய்ததாகத்தான் ஆகும். ஆகவே, இப்பிரபஞ்சத்தைத் தன் எண்வகை மூர்த்தங்களினாலே காத்தருள்பவரான சிவபிரானை நீ நித்தமும் வணங்கிப் போற்றுவாயாக. ஏனெனில், அவர்தான் அனைத்திற்கும் அடிப்படை காரணமாகும்.

 

அத்தியாயம் : நான்கு

இறைவன், இறைவி — இருவரின் விபூதிகள் (பெருமையும் திறலும்)

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கேட்கிறார்—— உபமன்யு முனிவரே! சிவபிரானது எண்வகை மூர்த்தங்களும் இவ்வுலகில் எவ்வாறு வியாபித்துள்ளது? என்பதை இதுவரை கேட்டேன். இப்பொழுது இறைவன்—இறைவியின் உண்மை சொரூபம் என்ன? என்பதைக் கேட்க ஆவலாக இருக்கிறேன். ஆணாகவும் பெண்ணாகவும் காட்சி தரும் இவர்கள், உலகில் எவ்வாறு வியாபித்துள்ளார்கள்?

உபமன்யு கூறுகிறார்—— தேவகியின் புதல்வனே! நான் இப்பொழுது இறைவன்—இறைவியின் செல்வச்செழுமை, அவர்களது உண்மை சொரூபம் இரண்டு பற்றியும் சுருங்கச் சொல்கிறேன். இதைப் பற்றி விரிவாகக் கூற அச்சிவனாராலும் இயலாததுதான். இறைவியே சக்தி தத்துவம். சிவபிரான் சிவதத்துவமான சக்தியைக் கொண்டவர் (சக்திமான்). அவர்களது செழுமையின் ஒரு சிறு துளிதான் இவ்வுலகமாகக் காண்கிறது. இங்கு சில ஜடமானவை, சில சேதனமுள்ளவை. இவை இரண்டையும் முறையே சுத்தம், அசுத்தம் மற்றும் பரம், அபரம் என்பர். எந்த ‘சித்’ என்கிற மண்டலம், ‘அசித்’ என்கிற ஜட மண்டலத்தோடு கூடுகிறதோ, உலகியலில் இங்குமங்குமாகச் சுழன்று தவிக்கிறதோ, அதுதான் ‘அசுத்தம்’, ‘அபரம்’ என்றழைக்கப்படுகிறது.

இதிலிருந்து வேறுபட்ட ஜடத்தின் தளையிலிருந்து விடுபட்டுத் தனியாக நிற்பது எதுவோ, அதுவே ‘பரம்’ — ‘சுத்தம்’ — எனப்படுகிறது. அபரமும் பரமும் சித், அசித் கலந்த சொரூபமே. இதில் சிவபிரான், சிவையான இறைவி இருவருக்கும் ஆளுமை உண்டு. இவர்களது வசத்தில்தான் இவ்வுலகு உள்ளது. ஆனால் உலகின் வசத்தில் அவர்களில்லை. இவ்வுலகு இவர்களது ஆளுமைக்குக் கீழுள்ளது. ஆகவே, அவர்களே இதன் தலைவர்கள். சிவனைப் போலத்தான் சிவையும், சிவையான இறைவியைப் போலத்தான் சிவனும் — நிலவும் நிலவொளியும் போல இணைந்தவர்கள். இவர்களுக்குள் வேறுபாடில்லை. நிலவொளியின்றி நிலவு உண்டோ? அழகு பெறுமோ? அதுபோலத்தான். சிவன் இருப்பினும் சிவையான இறைவியின்றி அவர் அழகுற விளங்க முடியாது. சூரியனும் அதன் ஒளியும் பிரிக்க இயலாததுபோல — சக்தியும் சக்திமானும் பிரிக்க இயலாததன்றோ? ‘சிவனின்றிச் சக்தியில்லை, சக்தியின்றிச் சிவனில்லை.’

சந்த்3ரோ ந க2லு பா4த்யேஷ

யதா2 சந்த்3ரிகயா விநா ।

ந பா4தி வித்3யமாநோபி

ததா2 ஶக்த்யா விநா ஶிவ: ॥

ப்ரப4யா ஹி விநா யத்3வத்3

பா4நுரேஷ ந வித்3யதே ।

ப்ரபா4 ச பா4நுநா தேந

ஸுதராம் தது3பாஶ்ரயா ॥

ஏவம் பரஸ்பராபேக்ஷா

ஶக்திஶக்திமதீ: ஸ்தி2தா ।

ந ஶிவேந விநா ஶக்திர்ந

ஶக்த்யா ச விநா ஶிவ: ॥

— ஶிவபுரா. வாய. ஸம். உத். 4/10—12

(ஒப்புநோக்குக:

1. இக்கருத்தையே மகாகவி காளிதாசன் ‘வாக3ர்த்தா2விவ ஸம்ப்ருக்தௌ’ என்கிறார் ‘ரகுவம்ச’ மகாகாப்பியத்தின் மங்கள சுலோகத்தில்.

2. ஸ்ரீசங்கர பகவத் பாதர்கள் ‘ஶிவ: ஶக்த்யாயுக்தோ யதி34வதி ஶக்த: ப்ரப4விதும்’ என்கிறார் ‘ஸௌந்தர்யலஹரி’ என்னும் துதியில்.)

சிவபிரான், எந்தவொரு சக்தியால் ஜீவாத்மாக்களுக்கு இவ்வுலக போகத்தையும் புறவுலக முக்தியையும் அளிக்கிறாரோ, அந்த சக்தி — ஆதியானது, ஈடிணையற்றது, சின்மயமானது (அறிவே வடிவானது). அந்தப் பராசக்தி சிவனைத்தான் அண்டியுள்ளது. இச்சக்தியைத்தான் சான்றோர்களான ஞானிகள் சர்வசக்தரான பரமசிவனுக்கேற்ப, உலகியலுக்கெட்டாத அந்தந்தக் குணங்களால் அவரது ‘ஸஹதர்மிணி’ (அவரது ஐந்தொழில்கட்கும் உடனிருந்து நடத்துபவள்) என்றழைக்கின்றனர். சின்மயமான அறிவே வடிவெடுத்த அந்த பராசக்தி படைக்கும் தொழிலுக்குக் காரணமாவாள். அவள், சிவபிரானது விருப்பப்படி பலப்பல பகுதிகளைக் கொண்டதாகப் பலப்பல உலகங்களைத் தோற்றுவிக்கிறாள். இச்சக்தியை மூலப்பிரகிருதி, மாயை, முக்குணம் கொண்டவள் (த்ரிகுணா) என்று மூவகையாகக் கூறுகிறார்கள். சக்தி தத்துவமான இவள்தான் இவ்வுலகை விரிவடையச் செய்கிறாள். உலகியல் நடப்புக்கேற்றபடி சக்திகள் ஒன்று, இரண்டு, நூறு, ஆயிரம் என்று பலவாறாகப் பிரிகின்றன.

சிவபிரானது விருப்பத்தினால்தான் பராசக்தி சிவதத்துவத்தோடு ஒன்றிணைகிறது. அன்று முதல்தான் எள்ளிலிருந்து எண்ணெய் தோன்றுவதுபோல் கற்பத்தின் ஆதியிலிருந்து படைப்பின் தோற்றம் ஏற்பட்டது. அதன்பின் சக்திமானான இறைவனிடமிருந்து சக்தியின் செயலாற்றும் தன்மை தோன்றியது. செயலாற்றும் தன்மையில் அசைவு தோன்றியதும் முதலில் நாதம் (ஒலி) தோன்றியது. நாதத்திலிருந்து பிந்துவும், பிந்துவிலிருந்து சதாசிவ தத்துவமும் வெளிப்பட்டது. சதாசிவத்திலிருந்து மகேசுவரனும் அதிலிருந்து சுத்த வித்யையும் தோன்றியது. இந்த சுத்த வித்யையே சொல்லாற்றலுக்கு (பேச்சுத்திறனுக்கு)த் தலைவி. இதுதான் முத்தலை சூலமேந்திய சிவனாரிடமிருந்து ‘வாகீசுவரீ’ என்கிற சக்தி தோன்றியவிதம். இச்சொல்லாற்றலே எழுத்து வடிவில் விரிந்தது. இவ்வெழுத்துக்களையே ‘மாத்ருகா அக்ஷரங்கள்’ என்பர்.

பின் அனந்தத்தின் ஊடுறுவலால் மாயை, காலம், நியதி, கலை, வித்யை முதலியவற்றைப் படைத்தது. கலையிலிருந்து ராகம் என்கிற ஆசையும், அதை நுகரும் ஜீவனான மனிதனும் தோன்றினர். அதன்பின் மாயையிலிருந்து முக்குணங்கள் கொண்ட அவ்யக்தமான (வெளிப்படையாகக் காணவியலாத) பிரகிருதி தோன்றியது. அதிலிருந்துதான் சத்துவம், ராஜஸம், தாமஸம் என்கிற முக்குணங்களும் தனித்தனியே தோன்றின. இப்பிரபஞ்சமே முக்குணங்கள் நிரம்பியது. இக்குணங்களில் அசைவு தோன்றியபோது ‘குணங்களின் தலைவர்கள் என்கிற மும்மூர்த்திகள்’ தோன்றினர். அதோடு கூடவே ‘மஹத்’ முதலிய தத்துவங்களும் வெளிவந்தன. இந்த மஹத்திலிருந்து சிவனாரது கட்டளைப்படி எண்ணற்ற அண்டபிண்டங்கள் தோன்றின. இவை அனந்தன் முதலிய வித்யேசுவரர்களின் ஆளுமைக்குட்பட்டனவே. சரீரங்களின் வேறுபாட்டால் சக்தியிலும் பல வேறுபாடுகள் கூறப்படுகின்றன. அவை ஸ்தூலம் (பெரியது), சூட்சுமம் (சிறியது) என்கிற வேறுபாடுகளால் பல ரூபங்களின் வேறுபாடுகளாக ஆயின.

ருத்ரனுடைய சக்தி ‘ரௌத்ரி’, விஷ்ணுவின் சக்தி ‘வைஷ்ணவி’, பிரும்மாவின் சக்தி ‘பிரும்மாணி’, இந்திரனின் சக்தி ‘இந்திராணி’ எனப்படுவர். பல சொல்வானேன். உலகம் என்று எதை அழைக்கிறோமோ, அது (உடலில் அந்தரான்மா வியாபித்துள்ளது போலவே) சக்தியாத்மாவால் வியாபிக்கப்பட்டுள்ளது. ஆகவே, அசையும்—அசையாத ஜீவராசிகள் கொண்ட இப்பிரபஞ்சமே சக்திமயம்தான். இப்பராசக்தியைத்தான் சிவபிரானின் கலை என்கின்றனர். இவ்வாறு இப்பராசக்தி ஈசுவரனின் விருப்பத்திற்கேற்பச் செயலாற்றி, இப்பிரபஞ்சத்தைப் படைக்கிறது. அறிவறிந்த சான்றோர்களின் கருத்து இதுவே. ஞானம், கிரியை, இச்சை (‘இச்சா சக்தி, ஞானசக்தி, கிரியா சக்தி சொரூபிணீ’ என்கிறது லலிதா ஸஹஸ்ரநாமம்) என்கிற முச்சக்திகளின் மூலம் சக்திமானான சிவபெருமான் உலகமெங்கும் அங்கிங்கெனாதபடி எங்கும் பிரகாசமாய் ஆனந்தபூர்த்தியாகி விளங்குகிறார். ‘இது இவ்விதம்தான், இது இவ்வாறல்ல’ என்றவாறு செயலூக்கத்தை நியமிப்பது இவ்விச்சா சக்தியே. இது என்றும் ஒருநிலையாக இருப்பது.

சிவபிரானது ஞானசக்தி புத்தியாக ஆகி செயல், செயலுறுப்பு, செயலுக்கான காரணம், அதன் பயன் ஆகியவற்றை உள்ளபடி நிர்ணயிக்கிறது. சிவபிரானது கிரியாசக்தி சங்கல்பமாக (உறுதியான எண்ணமாக) ஆகி, அவரது விருப்பம் மற்றும் நிச்சயம் ஆகியவற்றிற்கேற்ப காரியரூபமான உலகத்தைக் கற்பனையில் ஒரே நொடியில் செய்து விடுகிறது. இவ்வாறு இச்சை, ஞானம், கிரியை என்கிற முச்சக்திகளால் உலகம் மேம்படுகிறது, வளர்கிறது. படைத்தல் அல்லது தோற்றுவித்தல் என்கிற தன்மையுடைய சக்தி, பராசக்தியினால் தூண்டப்பட்டு அனைத்து உலகங்களையும் படைக்கிறது. இவ்வாறான சக்திகளோடு கூடியிருப்பதனாலேயே சிவபிரானைச் சக்திமான் (சக்தி படைத்தவர்) என்கின்றனர். சக்தி, சக்திமான் என்கிற இருவருடைய சேர்க்கையிலிருந்தே இவ்வுலகம் தோன்றியதால், இதை சாக்தம், சைவம் என்கின்றனர். தாய்—தந்தையர் இல்லையேல் புத்திரன் எவ்வாறு தோன்றுவான்? அதுபோலத்தான் பவனான சிவனும், பவானியான இறைவியும் இல்லையெனில் சராசரங்கள் அடங்கிய இவ்வுலகம் எவ்வாறு தோன்ற முடியும்? பெண், ஆண் — இவர்களிடமிருந்து தோன்றிய இவ்வுலகமே பெண்—ஆண் உருவம் படைத்ததே! ஆகும். இதுதான் ஆண்—பெண்களின் விபூதி (நிறைசெல்வம்). ஆக, உலகம் இவர்களைத்தான் ஆதாரமாகக் கொண்டது.

ஆண் திருமேனி சிவபிரான் (பரம்பொருள்), பெண் திருமேனியான சிவை (இறைவி) அவரது பராசக்தி. சிவனே சதாசிவன், சிவையே மனோன்மணி. சிவனே மகேசன், சிவையே மாயை. பரமசிவனே ஆண், பரமேசுவரியான சிவையே பெண். மகேசனான சிவன் ருத்ரன், அவரது சக்தியான சிவை ருத்ராணி. சிவன் விஷ்ணு எனில் சிவை லக்ஷ்மி. சிவன் படைப்போனாகிய பிரும்மதேவர் எனில் இறைவியே பிரும்மாணி. சிவபிரான் சூரியன் எனில் இறைவி அவரது ஒளி. காமத்தை அழிக்கும் சிவன் இந்திரன் என்றால் மலைமகளே சசீதேவியான இந்திராணி. மகாதேவர் ‘அக்னி’ எனில் உமையம்மை ‘ஸ்வாஹா’. முக்கண்ணரே யமன் (அந்தகன், காலன், மிருத்யு) எனில், இறைவி யமனது மனைவி. இறைவர் ‘நிருருதி’யானால் இறைவி ‘நைர்ருதி’. சிவனே வருணனானால் இறைவி ‘வாருணி’. பிறைசூடியே வாயுதேவரானால் இறைவி வாயு பத்னி. ஈசனே ‘யக்ஷ’னானால் பார்வதி ‘ருத்தி’. பரமனே ‘சந்திர’னானால் பரமேசுவரியே ‘ரோஹிணி’. சிவனே ‘ஈசான’னானால் சிவையே ‘ஈசானி’. நாகராஜனான அனந்தனைத் தன் வளையலாக அணிந்த சிவன் ‘அனந்த’னானால் சிவையே ‘அனந்தா’. ருத்ரனே ‘காலாக்னி’யானால் இறைவியே ‘காளி’.

ஸ்வாயம்புவ மனுவே புருஷன் எனப்படுகிறார். சிவன் ‘மனு’வானால் சிவை ‘சதரூபை’. ‘தக்ஷ’னானால் ‘பிரசூதி’. ‘ருசி’யானால் ‘ஆகூதி’யானாள். ‘பிருகு’ முனிவரெனில் ‘கியாதி’. ‘மரீசி’ முனிவரானால் ‘ஸம்பூதி’. ‘அங்கிரஸ்’ என்கிற ரிஷியானால் ‘ஸ்ம்ருதி’. இளம்பிறை சூடி ‘புலஸ்திய மகரிஷி’ எனில் இறைவி ‘ப்ரீதி’. ஈசனே ‘புலஹர்’ என்கிற முனிவரானால் இறைவி அவரது மனைவி ‘கதி’. சிவனே ‘கிரது’ முனிவர் எனில் சிவையே ‘ஸந்நதி’. இறைவனே ‘அத்ரி முனிவர்’ எனில் இறைவி ‘அனசூயை’. காலனை உதைத்த பரமனே ‘கசியபர்’ எனில் இறைவி தேவமாதாவான ‘அதிதி’. ‘வசிஷ்டர்’ எனில் ‘அருந்ததி’. உலகத்தின் அனைத்து ஆடவர்களும் சிவபிரானே; பெண்பாலர்கள் பார்வதீபிராட்டியே. ஆகவே, உலகினரான அனைத்து ஆடவர்களும் பெண்டிரும் சிவபிரானது விபூதியே ஆகும்.

பொருளுடையவன் (விஷயீ) சிவன் எனில் பொருள் (விஷயம்) சிவை. கேட்பதனைத்தும் உமையம்மை சொரூபம், கேட்பவன் சிவன். எந்த விஷயத்தில் கேள்வியோ, கேட்க வேண்டும் அதாவது அறியவேண்டும் என்கிற எண்ணமோ தோன்றுகிறதோ, அந்த அனைத்து வஸ்துக்களுக்குமான திருமேனி சிவனாரது மனைவியான சிவையே ஆகும். கேள்வி கேட்பவனே இளம்பிறை சூடிய சிவபிரான். பார்க்கப்படும் பொருள் அனைத்தும் இறைவி, பார்ப்பவன் இறைவன். ரசமனைத்தும் அம்பிகை, ரசத்தை நுகர்பவன் இறைவன். அன்பே வடிவானவள் இறைவி. அந்த அன்பின் வெளிப்பாடு விஷம் அருந்திய வைத்தியநாதன். எண்ணப்படும் (சிந்திக்கப்படும்) பொருட்கள் பார்வதி, எண்ணுபவன் (சிந்திப்பவன்) சிவன். அறியப்படும் அறிவு இறைவி, அறிபவன் இறைவன். பிராணிகளின் பிராணனான உயிர் சிவன். பிராணனான உயிரை நிலைக்கச் செய்யும் நீர் இறைவி. தேவி க்ஷேத்ர ரூபமேற்றால் (உடலானால்) இறைவன் க்ஷேத்ரக்ஞன் (உடலை அறிபவர்). இறைவன் பகல், இறைவி இரவு. இறைவன் விண்வெளியானால் இறைவி பூமி. அவன் கடலானால் இறைவி கரை. விடையேறி விருக்ஷமானால் (மரமானால்) இவள் அதில் படரும் கொடி. இறைவனே அனைத்து ஆண்பாலும், இறைவியே அனைத்துப் பெண்பாலும். சிவை சொல் வடிவானால் இறைவன் பொருள் வடிவினன். எந்தெந்தப் பொருட்களில் என்னென்ன திறல் (சக்தி) இருக்குமோ, அவையனைத்தும் இறைவி. அந்தந்த சக்தி படைத்த பொருட்கள் சாட்சாத் சிவபிரானே. எவையெல்லாம் அனைத்திலும் உயர்ந்ததோ, பரிசுத்தமானதோ, புண்ணியமானதோ, மங்களமானதோ அவையனைத்தும் சிவன்—சிவை இவர்களது தேஜஸ்ஸினாலேயே (சக்தியினாலேயே) உலகில் பெருக்கத்தைப் பெற்றன என்பது சான்றோர்களின் கருத்து.

விளக்கொளி வீட்டை ஒளிர வைப்பதுபோல் உலகை ஒளிர வைப்பது இறைவன்—இறைவியின் பேரொளியே. (‘அங்கிங்கெனாதபடி எங்கும் பிரகாசமாய்’ என்பார் தாயுமான சுவாமிகள்.) விளக்கும் விளக்கொளியும் சிவையும் சிவனுமாகும். ஆகவே, இவர்களைப் பூஜிப்பது, வணங்குவது, சிந்திப்பது இன்றியமையாதது.

ஸ்ரீகிருஷ்ணா! இதுவரை என் சிற்றறிவுக்கெட்டியவாறு இறைவன்—இறைவியின் உண்மை சொரூபத்தை (உள்ளது உள்ளபடி) வர்ணித்தேன். ஆனால், இது இவ்வளவுதான் என்று கொள்ளாதே. இதனால் அவரது முழு சொரூபமும் முடிந்துவிட்டதாக எண்ணாதே. அவரது உண்மை சொரூபம் எல்லையற்றது. எவர் தத்துவஞானிகளது சொல்லுக்கும் பொருளுக்கும் சிந்தனைக்கும் எட்டாதவரோ, அவரது உண்மை சொரூபத்தை எவர் முழுவதுமாகக் கூறிவிட முடியும்? எவ்வாறுதான் கூறுவது? எவர் தனது முழு சிந்தனையையும் சிவனது திருவடிகளிலேயே லயிக்கச் செய்துள்ளாரோ, எவர் இறைவனது மெய்யடியாரோ, அவரது சிந்தையில்தான் இறைவன் காட்சி தருவார். அவரது சிந்தையில்தான் குடி கொண்டிருப்பார். பிறரது சிந்தைக்கு எட்டாதவர் இறைவன். இதுவரை நான் கூறிய விபூதிகள் பிராகிருதமானது. ஆகவே, இது ‘அபரா’. இதை விடுத்து எது இயற்கைக்கெட்டாததான அப்ராகிருதமான பரா விபூதி உண்டோ, அது மிகவும் ரகசியமானது. இந்த ரகசியத்தின் உட்பொருளை அறிபவன்தான் இறைவனைப் பற்றியும் ஓரளவு அறிந்து கொள்ள முடியும். இறைவரது அந்த அப்ராகிருதமான பரா விபூதியை மனதாலோ புலன்களுக்காட்பட்டு அவைகளோடு கை கோர்த்து நிற்கும் சொற்களாலோ அறிய முடியாது. மனமும் புலன்களும் சொல்லும் அவரை எட்ட முடியாது திரும்பிவிட்டன. அதுதான் பெரிய உயர்ந்த இடம். அதுதான் பெரிய வழியும். நம்மை அந்த உயர்ந்த இடத்திற்கு இட்டுச் செல்லும் மார்க்கம். அதுவே முடிவான நிலையுமாகும்.

யதோ வாசோ நிவர்தந்தே

மநஸா சேந்த்3ரியை: ஸஹ ।

அப்ராக்ரு॒தா பரா சைஷா

விபூ4தி: பாரமேஶ்வரீ ॥

ஸைவேஹ பரமம் தா4

ஸைவேஹ பரமா க3தி: ।

ஸைவேஹ பரமா காஷ்டா2

விபூ4தி: பரமேஷ்டி2ந: ॥

— ஶிவபுரா. வாய. ஸம். உத். 4/76—77

எந்த யோக புருஷர்கள் தன் மூச்சுக்காற்றையும் புலன்களையும் வெற்றி கொண்டவர்களோ, அவர்கள்தான் இந்த பரா என்கிற விபூதியைப் பார்க்கவும் பெறவும் முயற்சி செய்கின்றனர். ‘திரும்ப தாயின் கருவறையில் வந்து புகக் கூடாது’ என்பதற்காகவே இம்முயற்சி. இறைவனின் இந்த விபூதிகள் சம்சாரம் (உலகியல்) என்கிற பெரும் கருநாகத் தீண்டுதலால் மிருத்யு என்கிற மரணத்திற்கு அடிமையான ஜீவராசிகளுக்கு உயிர் காக்கும் ‘ஸஞ்ஜீவனீ’ என்கிற மருந்தாகும். இதை அறிந்தவன் எதற்கும் எவருக்கும் பயப்பட மாட்டான். இறைவரது இந்த பரா, அபரா என்கிற விபூதியைத் தாண்டிக் கடந்து பரா விபூதியை அனுபவிப்பான்.

ஸ்ரீகிருஷ்ணா! இறைவன் சிவபிரான், இறைவி பார்வதீபிராட்டி — இவர்களின் உண்மை தத்துவம் (சொரூபம்) ரகசியமாக இருப்பினும் உனக்காக அதை விவரித்தேன், ஏன் தெரியுமா? நீ சிவபிரானிடம் மிகுந்த பக்தி கொண்டவன். இறைவனின் இந்த விபூதிகளைச் சீடனாக இல்லாதவனுக்கோ, சிவோபாசனை அற்றவனுக்கோ, சிவபக்தியற்றவனுக்கோ தவறியும் (மறந்தும்) உபதேசிக்கக் கூடாது. இவ்வாறு கூறுவது வேதமே. அதன் கட்டளைதான் இது. ஸ்ரீகிருஷ்ணா! நீயோ மங்கள சொரூபன். நீ வேறு எவருக்கும் இதை உபதேசித்துவிடாதே. உன்னைப் போன்றவருக்குத்தான் உபதேசிக்கலாம். இல்லையேல் மௌனமே விசேஷம். சிவனடியாராகவும், வேதங்களில் நம்பிக்கை கொண்டவராகவும் உள்ளவர் மனத்தூய்மையோடு இதைச் சொல்வாரேயாகில், அது விரும்பிய பயனை விரும்பியவாறு தரும். முன்வினை காரணமாக ஒருவேளை முதல்முறையே பயன் அளிக்காவிடில் அதாவது பயன் பெறத் தடை நேருமாகில், திரும்பத் திரும்பச் சாதனை செய்தல் வேண்டும். இவ்வாறு முயற்சி செய்பவனுக்கு இகழ்ச்சி ஏது?

முயற்சித் திருவினை ஆக்கும் முயற்சியின்மை

இன்மை புகுத்தி விடும்.

— திருக்குறள் 616

 

அத்தியாயம் : ஐந்து

பசுபதியான சிவபிரானின் தத்துவமும், அவரைச் சரணடைதலின் பயனும்

உபமன்யு கூறுகிறார்—— ஸ்ரீகிருஷ்ணா! சராசரங்களடங்கிய இவ்வுலகமே தேவதேவரான மகாதேவரின் சொரூபமே ஆகும். ஆனால், பசுவான நாம் (ஜீவர்கள்) உலகியலான பலப்பல தளைகளில் கட்டுண்டுள்ளதால், உலகைச் சிவனாரின் திருமேனியாகக் காண்பதில்லை. பெருந்தவசிகளான முனிவர்கள் பரமசிவனது நிர்விகல்பமான (கற்பனைக்கெட்டாத) உயர்ந்த தத்துவத்தை முற்றிலுமாக அறியாததனாலேயே, அந்த ஒருவரையே பலப்பல வடிவங்களில் உள்ளதாக வர்ணிக்கிறார்கள். சிலர் அந்தப் பரம தத்துவத்தை ‘அபரப்பிரும்ம ரூபம்’ என்கின்றனர். சிலர் ‘பரப்பிரும்ம ரூபம்’ என்கின்றனர். இன்னும் சிலர் ஆதியும் அந்தமுமில்லா அருட்பெருஞ்சோதியான ‘மகாதேவ சொரூபம்’ என்கின்றனர். ஐந்து பெரும் பூதங்கள், கர்மேந்திரியங்கள் ஐந்து, ஞானேந்திரியங்கள் ஐந்து, மனம், அந்தக்கரணம், மற்றும் உலகியல் விஷயங்களான நுகர்பொருட்களான ஜடதத்துவங்கள் முதலியன ‘அபரப்பிரும்மம்’ என்று கூறப்படுகின்றன. இவற்றிலிருந்து வேறான, ஒன்றுசேர்ந்து உண்டான ஸமஷ்டி சைதன்யமே ‘பரப்பிரும்மம்’ ஆகும். பெரிதாகவும், எங்கும் நீக்கமற நிறைந்துள்ளதாகவும் இருப்பதால் அதைப் ‘பிரும்மம்’ என்கின்றனர்.

பிரபோ! வேதங்கட்கும் மற்றும் பிரும்மாதி தேவர்கட்கும் பெருந்தலைவரான பரப்பிரும்ம பரமாத்மா சிவபிரானுக்கு பரம், அபரம் என இரு திருமேனிகள் உண்டு. சிலர், இவரை ‘வித்யாவித்யா சொரூபி’ (வித்யை, அவித்யை இரண்டையும் தன் சொரூபமாகக் கொண்டவர்) என்கின்றனர். இதில் ‘வித்யை’ என்பது சைதன்யம் உள்ளவை; ‘அவித்யை’ என்பது உயிரற்றவை (சைதன்யமற்றவை). உயிருள்ள சைதன்யமும், உயிரற்ற ஜடமான அசைதன்யமும் கொண்ட இவ்வுலகு சிவபிரானின் திருமேனியே. ஏனெனில், இவ்வுலகே அவரது ஆளுமையில் உள்ளது. பிராந்தி (மயக்கம் = தெளிவின்மை), வித்யை (அறிவு) மற்றும் பராவித்யை (மெய்யறிவு), அதாவது உயர்ந்த தத்துவம் என்கிற இம்மூன்றும் சிவனாரின் உயர்ந்ததான ரூபமாகக் கருதப்படுகின்றன. பதார்த்தங்களான பொருட்களைப் பற்றிய பலப்பலவாறான பொய்யான கற்பனைகளைப் பிராந்தி (தெளிவின்மை) என்பர். உள்ளதை உள்ளபடி அறிவது என்கிற அறிவே வித்யை. விகல்பமின்றி அதாவது மாற்றுச் சிந்தனையின்றி உள்ளதை உள்ளபடி அறிவதே பரமவித்யை. அதுவே பரமதத்துவமும்கூட. பரமதத்துவம் என்கிற மெய்யறிவே ஸத் (உண்மை) ஆகும். இதற்கு மாறானது அஸத் (பொய்) ஆகும். ஸத், அஸத் இரண்டிற்கும் தலைவரானதால், சிவபிரான் ‘ஸதஸத்பதி’ எனப்படுகிறார். சில மகரிஷிகள் க்ஷரம், அக்ஷரம் — இவையிரண்டையும் கடந்த பரமதத்துவமே சிவபிரான் என்கின்றனர்.

அனைத்து ஜீவராசிகளும் க்ஷரம் — அழியக்கூடியனவே. ஜீவாத்மாவே அக்ஷரம் (கூடஸ்தன்) — சரீரத்தில் குடியிருப்பவன். க்ஷரம், அக்ஷரம் இரண்டுமே பகவானின் சொரூபமே. ஏனெனில், இவையிரண்டும் அவர் ஆட்டுவித்தால் ஆடுவன. இறைவன் இவையிரண்டிலும் மேம்பட்டவன். சாந்த சொரூபி. ஆகவே ‘க்ஷராக்ஷர பரன்’ என்கின்றனர். சிலரது எண்ணம் என்னவெனில் சிவனார் ஸமஷ்டி—வியஷ்டி ரூபமானவர். அவற்றிற்குக் காரணமானவர் என்றும் கூறுகின்றனர். ஸமஷ்டி என்பது அவ்யக்தம். வியஷ்டி என்பது வியக்தம் (தெளிவாகத் தெரிவது). இரண்டுமே சிவனாரது ரூபமே. ஏன் தெரியுமா? இவரது விருப்பப்படிதான் அவை செயல் புரிகின்றன. இவற்றிற்குக் காரணமாக இருப்பதால் சிவபிரான் ‘பரமகாரணர்’.

ஒரு சிலர் பரமனை ‘ஜாதி’ (வியக்தி சொரூபன்) என்கின்றனர். எதற்கு உடலில் திரும்பத் திரும்ப வந்து போவது (பிறப்பு—இறப்பு) என்பது உண்டோ, அதை ‘ஜாதி’ என்கின்றனர். ‘வியக்தி’ என்பது வந்து போவது, கருவில் தோன்றுவது, மற்றதை அண்டி நிற்பது. ஜாதியும் வியக்தியும் சிவனால் பரிபாலிக்கப்படுவதால், அவரை ‘ஜாதி வியக்தி சொரூபன்’ என்கிறார்கள். சிலர் சிவனை, பிரதானம், புருஷன், வியக்தன், காலரூபன் என்கின்றனர். பிரகிருதிக்குத்தான் ‘பிரதானம்’ எனப் பெயர். ஜீவாத்மாவே க்ஷேத்ரக்ஞன் அதாவது ‘புருஷன்’. இருபத்து மூன்று தத்துவங்களையும் அறிஞர்கள் ‘வியக்தம்’ என்றழைக்கின்றனர். காரியப் பிரபஞ்சமான இவ்வுலகின் பரிணாமத்திற்குக் காரணமானவரை ‘காலன்’ என்பர். இவ்வனைத்திற்கும் தலைவர், காத்தருள்பவர், தாங்குபவர், செயலில் தூண்டுபவர், செயலற்று நிற்கச் செய்பவர், கண்களுக்குத் தெரியும்படி செய்பவர், பின் மறைப்பவர் — இவ்வளவிற்கும் ஒரே காரணமாக இருப்பவர் சிவபிரான். அவர் தன்னொளியில் தனித்து நிற்கும் பிறப்பிலி. ஆகவே, அவர் பிரதானர், புருஷர், வியக்தர், கால சொரூபர். காரணமும், ஆளுமை கொண்டவரும், இட்டுச் செல்பவரும், படைப்பவரும் அவரே. சிலர், இவரை ‘விராட் சொரூபர்’ மற்றும் ‘ஹிரண்யகர்ப்ப ரூபர்’ என்கின்றனர். அகில உலகங்களையும் படைத்தருள்வதற்குக் காரணமானவரையே ‘ஹிரண்யகர்ப்பன்’ என்பர். ‘விராட்’ என்பவரே விச்வாத்மா.

ஞானிகள் சிவபிரானை ‘அந்தர்யாமீ’ (இதயகமலத்தின் உள்ளே பரந்து விரிந்து வாசம் புரியும் இறைவன்) என்றும், ‘பரமபுருஷன்’ என்றும் அழைக்கின்றனர். சிலர், இவரை ப்ராக்ஞர், தைஜஸர், விசுவரூபர் என்கின்றனர். சிலர், இவரை அனைத்தின் எல்லைகளையும் கடந்த துரீயப் பொருள் என்றும், சிலர் அமைதியே வடிவானவர் என்றும் பகர்கின்றனர். பொதுவாக இவரையே அளப்பவர், அளக்கும் அளவு, அளக்கப்படும் பொருள், அதன் தன்மை என்றும் கூறுவர். இன்னும் சிலரோ, இவர்தான் கர்த்தா (ஒன்றை ஆக்குபவர்), செய்கை, செயல், செயலுக்கான சாதனம், அதற்கான காரணம் என்பர். சில சான்றோர்கள் விழிப்பு, கனவு, தூக்கம் என்கிறார்கள். சில ஞானிகள், இவரை அனைத்தும் கடந்த ‘துரீயர்’ என்றும், சிலர் எல்லை கடந்த ‘துரீயாதீதர்’ என்றும் கூறுகிறார்கள். சிலர் ‘நிர்குணர்’ என்றால் சிலர் ‘ஸகுணர்’ என்கிறார்கள். சம்சாரி (உலகமாகிய குடும்பத்தோடு கூடியவர்) இவரே. குடும்பம் முதலிய உறவுகளைக் களைந்த அசம்சாரியும் இவரே. இவர் சுதந்திரர்தான் என்றால் சிலர் சுதந்திரமற்றவர் என்பர். கோரமானவரும் சௌம்யமானவரும் இவர்தான்.

அனைவரிடத்திலும் பற்றுக் கொண்டவர் என்றால் சிலர் ராகமான பற்றைத் தொலைத்தவர் என்கிறார்கள். செயலற்றவரும் செயலோடு உறவாடுபவரும் இவரே. புலன்களற்றவர் என்று சிலர் கூற, சிலர் புலன்களுடையவர் என்கிறார்கள். நிலையானவர் — சாசுவதமானவரும், நிலையற்றவரும் இவர்தான். திருமேனியுடையவர் எனில் திருமேனியற்றவரும் இவர்தானே. சிலரது கொள்கையோ இவர் புலப்படாதவர். சிலரது கொள்கையோ இவர் புலப்படுபவர். சிலர், அவரை வர்ணிக்க முற்பட்டால், சிலர் சொல்லுக்கு எட்டாதவர் என்கின்றனர். ஒலி வடிவானவர் (எழுத்து வடிவானவர்) எனில் ஒலிக்கும் (எழுத்துக்கும்) எட்டாதவர். இவர் சிந்தனைக்குட்பட்டவர் எனில் சிந்தனைக்கு உட்படாதவரும் இவரே. ‘ஞானமே வடிவானவர்’ எனச் சிலர். சிலரோ ‘விஞ்ஞானமே இவர்தான்’ என்பர். அறியப்படும் பொருளும், அறியப்படாத பரம்பொருளும் இவரே. பரமும் இவர்தான், அபரமும் இவர்தான். இவ்வாறு சிவப்பரம்பொருள் பற்றிய கற்பனைகள் ஏராளம்! ஏராளம்!!

இவ்வளவு எண்ணங்கட்கும் (நம்பிக்கைகட்கும்) காரணம், முனிவர்களாலும் அந்த இறைவனின் உண்மை சொரூபத்தை (அவரது தன்மைகளை) உள்ளபடி நிச்சயிக்க இயலாமையே! சிவனாரது திருவடிகளில் உண்மை பக்தி கொண்ட சிவனடியார்களே, அச்சிவப்பரம்பொருளின் உண்மை தத்துவத்தை முயற்சியின்றியே தெளிகிறார்கள். தலைவரற்ற தலைவரான சிவனை, அனைத்தும் அறிந்தவரை, தொன்மையானவரை, மூவுலகங்கட்கும் ஒப்பற்ற அரசரை, சிவப்பரம்பொருளை எதுவரை பசுவான ஜீவாத்மா அறியவில்லையோ, அதுவரை பாசங்களான உலகியல் தளைகளால் கட்டப்பட்டுத் துன்பமே நிறைந்த இந்த உலகியலான சக்கரத்தில் (சுழற்சியில்) வண்டிச்சக்கரத்தின் ஆரக்கால் போல் சுழன்று கொண்டேதான் இருக்கும். அனைத்தையும் நியமிக்கும் இறைவரை, பிரும்மதேவருக்கும் ஆதிகாரணரை, அகில உலகங்களையும் படைத்தவரை, கோடி கோடி பொன்னைப் போல் ஒளிர்பவரை, பரமபுருஷரான சிவபிரானை, ஆராய்ந்து பார்க்கும் திறல் கொண்டவனான ஜீவன் எப்பொழுது உள்ளபடி அறியும் தன்மையைப் பெறுகிறானோ, அப்பொழுது புண்ணிய—பாவங்களை முற்றிலுமாகத் துறந்து தூயவனாக ஆன அந்த ஞானியான ஜீவன், இரண்டற்ற நிலையான அத்துவைத நிலையை அடைகிறான்.

 

அத்தியாயம் : ஆறு

சிவபிரானே பிரணவ சொரூபர்!

உபமன்யு கூறுகிறார்—— யதுநந்தனா! ஸ்ரீகிருஷ்ணா! சிவபிரானுக்கு ஆணவ—கர்ம—மாயா மலங்களின் தளைகளே இல்லை. அவர் ‘மலரகிதர்’ (மும்மலங்களும் நீங்கப் பெற்றவர்). உலகியலான தளை, அறிவின்பாற்பட்ட தளை, அகங்காரம், மனம், சித்தம், புலன்கள், தன்மாத்திரைகள் மற்றும் ஐம்பெரும் பூதங்கள் முதலியவற்றின் தொடர்புடைய எந்தவொரு பந்தமும் தளையும் அவரைத் தொடவும் முடியாது. எல்லையற்ற தேஜஸ் கொண்ட சம்புவான சிவனுக்குக் காலமோ, கலைகளோ, வித்யையோ, நியதியான ஒழுங்குமுறையோ, ஆசையோ, பகையோ எதுவும் கிடையாது. அவருக்குக் கர்மமும் இல்லை. அதன் பலனான பயனுமில்லை. கர்மங்களினால் பெறலாகும் இன்பமோ, துன்பமோ இல்லை. (முற்பிறப்பின்) வாசனை, மனப்பதிவுகள் அவருக்குக் கிடையாது. கர்மங்களிலோ, அதனால் பெறலாகும் ஸம்ஸ்காரங்களிலோ தொடர்பில்லை. இறந்த—நிகழ்—வருங்காலத்தில் பெறப்போகும் போகங்களிலோ, அதன் ஸம்ஸ்காரங்களிலோ கூடத் தொடர்பு இல்லை. காரணமோ, கர்த்தாவோ இல்லை. முதல், நடுவு, ஈறு மூன்றுமில்லை. கரணமில்லை. செய்யவேண்டுவது, செய்யவேண்டாதது ஏதுமில்லை. சுற்றத்தாரோ, மற்றாரோ இல்லை. நியமிப்பவரோ, தூண்டுபவரோ, தலைவரோ, ஆசான் என்கிற பெரியவரோ, அவரைக் காப்பவர் என்றோ எவருமில்லை.

ஒத்தாருமில்லை, மிக்காருமில்லை. பிறப்பிலி, இறப்பிலி, வேண்டுதல்—வேண்டாமை இல்லாதவர். ‘இதைச் செய்’ என்கிற கட்டளையும் இல்லை. ‘இதைச் செய்யாதே’ என்கிற நிஷேதமான ஒதுக்குதலும் இல்லை. தளைகளோ, விடுதலையோ இல்லை. நன்மை செய்யக்கூடாத எந்தவொரு தோஷமும் (குற்றமும்) இல்லை. ஆனால், நன்மையே புரியக்கூடிய நற்குணங்கள் மட்டும்தான் அவரிடம் உள்ளன. ஏனெனில், அவர் பரம்பொருள். இத்தகைய சிவபிரான் தனது சக்திகளோடு இவ்வுலகெங்கும் நீக்கமற நிறைந்து நின்று, தனது இயல்பான உயர்நிலையில் இருந்து கீழ்நிலைக்கு இறங்காது, என்றும் ஒரே மாதிரியாக இருக்கிறார். ஆகையினாலன்றோ இவரை ‘ஸ்தாணு’ (அசைக்க முடியாதவர்) என்கின்றனர். சராசரங்களடங்கிய இவ்வுலகமே சிவபிரானால் அதிஷ்டிக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆகவேதான் அவரை ‘அனைத்துமானவர்’ (ஸர்வ சொரூபர்) என்கின்றனர். இவ்வுண்மையை அறிந்தவன் என்றுமே மோகத்தில் மயங்க மாட்டான்.

ஸர்வரூபரான ஸ்ரீருத்ரனுக்கு வணக்கம். அவரேதான் ஸத் சொரூபர், பெருமையான பரமபுருஷர், பொற்கையர் (தங்கக் கையுடையவர்), (தலைவரற்ற) அறுவகை செல்வங்களைத் தன்பால் கொண்டவர், செல்வத்திற்கு அதிபதி, ஈசுவரன், உமையொருபாகன், ஈசானர், பினாகம் என்ற வில்லை ஏந்தியவர், விருஷபாரூடர். அந்த ருத்ரன் ஒருவரே பரமாத்மா. அவர்தான் நீலமும் மஞ்சளுமான நிறத்தன். இதயகமலத்தின் நடுவில் தலைமுடியின் நுனியைப்போல் மிகவும் நுண்ணியவராகத் தியானிக்கத்தக்கவர். பொன்னிற சடை முடி கொண்டவர். அன்றலர்ந்த செந்தாமரையை ஒத்த அழகிய திருக்கண்கள். திருமேனியின் காந்தியோ இளஞ்சிவப்பு. பொன்னார் மேனியரான திருநீலகண்டத்து இறைவன் (சூரியனைப் போல) எங்கும் எப்பொழுதும் உலா வந்து கொண்டுதான் இருக்கிறார். ஸௌம்யர் (சாந்தமானவர்), கோரமாகவும் பயங்கரமாகவும் இருப்பவர். சில சமயம் அமைதியாகவும், சில சமயம் கோரமாகவும் இரண்டும் கலந்த நிலையிலும் இருப்பவர். குறைவற்றவர், அமுதமானவர், அழிவில்லாது என்றும் நிலைத்திருப்பவர். புருஷ சிரேஷ்டரான சிவனார் காலனுக்கும் காலன். சேதனங்கட்கும் அசேதனங்கட்கும் எட்டாதவர். இவ்வுலகங்களையெல்லாம் கடந்து நிற்பவர். எங்கும் எப்பொழுதும் எவரிடமும் காணவியலாத மெய்யறிவும் செல்வமும் இவரிடம்தான் நிறைந்துள்ளது. ஆகவே, இவர்தான் ‘செல்வத்திற்கெல்லாம் செல்வம்’ என்பது அறிஞர்களின் கருத்து.

ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் தோன்றி, ஒரு குறிப்பிட்ட காலம் வரையிலும் இருந்து மாறும் பலப்பல பிரும்மதேவர்கட்கும் ஆதிகாலத்தில் சாஸ்திரங்களை விரிவாக உபதேசித்தவர் இச்சிவபெருமானே. ஒரு குறிப்பிட்ட காலம் வரையிலுமே இருக்கும் குருக்களுக்கும் இவர்தான் குரு. என்றும் இவர்தான் அனைவருக்குமான முதல் குரு. காலத்தின் எல்லை இவரைத் தீண்டவும் முடியாது. (காலத்திற்குக் கட்டுப்படாதவர் — காலாதீதர்.) எல்லோரைக் காட்டிலும் உயர்ந்ததான சக்தி என்றும் இயல்பாகவே தூய்மையானது. இவரது அறிவு எல்லையற்றது. உவமை கூற இயலாதது. இவரது திருமேனியோ நித்யமானது, குறைவற்றது. இவரது ஐசுவரியமோ ஒப்புயர்வற்றது. சுகமோ பெறப் பெறக் குறையாதது. பலமோ திறலோ எல்லையற்றது. எல்லையற்ற தேஜஸும், பெருமையும், வீரமும் (பராக்கிரமமும்), பொறுமையும், கருணையும் நிறைந்தவர். என்றும் பரிபூரணர். படைத்துக் காத்து அழிக்கும் இவருக்கு அதனால் எந்தவொரு பிரயோஜனமும் பயனும் இல்லை. அவரது செயல்களுக்கு உயர்ந்ததான பயன் என்னவென்றால் பிறருக்கு அருள்புரிவது ஒன்றே. பிரணவமான ஓங்காரமே சிவபிரானின் வாசகம். அவரைக் குறிப்பிடும் சொல் (எழுத்து). சிவன், ருத்ரன் என்று பலப்பல திருநாமங்கள் இருப்பினும், பிரணவமான ஓங்காரமே அனைத்திலும் உயர்ந்த திருநாமம் எனக் கொள்ளப்பட்டுள்ளது. எத்தனையோ சித்திகள் இருப்பினும் பிரணவத்தால் குறிக்கப்படும் ‘சிவசிந்தனை’, அவரது திருவைந்தெழுத்தான பஞ்சாக்ஷர ஜபம் (ஓம் நம: ஶிவாய) ஆகும். இதனால் பெறப்படும் சித்தியே பராசித்தி. இதுவே உயர்ந்த சித்தியாகும் என்பதே சத்தியம்.

ஆகவே வாச்யம், வாசகம் இரண்டும் ஒன்றுதான் என்று கூறும் சாஸ்திரங்களின் ஆழங்கால்பட்ட பெருமனத்தர்களான பண்டிதர்கள், ஏகாக்ஷரமான ஓங்காரமே மகாதேவனான இறைவனின் திருமேனி என்கின்றனர். மாண்டுக்ய உபநிடதத்தில் பிரணவத்திற்கு நான்கு மாத்திரைகள் கூறப்படுகின்றன. அவை அகாரம், உகாரம், மகாரம் மற்றும் நாதம் என்பன. அகாரமே ரிக்வேதம், உகாரம் யஜுர்வேதம், மகாரம் ஸாமவேதம், நாதமே அதர்வண வேதம்.

அகாரம் ‘மகாபீஜம்’ எனப்படும். அதுதான் படைக்கும் கடவுளான ரஜோகுணம் படைத்த பிரும்மதேவர். உகாரமே ‘பிரகிருதி’ — உலகியலான யோனி. (அனைத்தும் தோன்றுமிடம்.) அது சத்துவ குணம் படைத்த ஸ்ரீஹரியைக் குறிப்பது. மகாரம் ஜீவாத்மா மற்றும் அனைத்தும் தோன்றுவதற்கான காரணம் — ‘பீஜம்’ (விதை). அது தமோ குணம் படைத்த ஸம்ஹார கர்த்தாவான ருத்ரனைக் குறிப்பது. ‘நாத’மே பரமபுருஷரான பரமேசுவரன். அவர் ‘குணரஹிதர்’ (நிர்குணர்), ‘நிஷ்க்ரியர்’ (செயலொன்றும் இல்லாதவர்). அவர்தான் மங்களகரரான சிவபிரான். இவ்வாறு பிரணவமான ஓங்காரம் தனது முதல் மூன்று மாத்திரைகளான அகாரம், உகாரம், மகாரம் மூலம் இவ்வுலகை மூன்று ரூபங்களாகப் பிரித்துக் காட்டி, தனது அர்த்த மாத்திரையான நாதம் மூலம் சிவ சொரூபத்தை நினைவூட்டுகிறது. எவரைக் காட்டிலும் வேறு எதுவும் உயர்ந்ததில்லையோ, எவரைக் காட்டிலும் அதிக நுண்ணியதென்றோ, பெரியதென்றோ எதுவுமில்லையோ, எவரொருவர் மரம் போல் தனித்து சலனமற்று எங்கும் ஒளிர்ந்து நிற்கும் விண்வெளியில் உலா வருகிறாரோ, அந்தப் பரப்பிரும்மமான பரமேசுவரன் சிவனாலேயே ஆகாரமற்று (இதுதான் உருவகம் என்ற நிலையற்று) உலகம் முழுவதும் நிரப்பப்பட்டிருக்கிறது. அதாவது, அங்கிங்கெனாதபடி எங்கும் பிரகாசமாய் ஆனந்தபூர்த்தியாகி அருளொடு நிறைந்து நிற்பது ‘சிவதத்துவமே!’ என்பதே முடிவு.

யஸ்மாத்பரம் நாபரமஸ்தி கிஞ்சித்3

யஸ்மாந்நாணீயோ ந ஜ்யாயோஸ்தி கஶ்சித் ।

வ்ரு॒க்ஷ இவ ஸ்தப்3தோ4 தி3வி திஷ்ட2த்—

யேகஸ்தேநேத3ம் பூர்ணம் புருஷேண ஸர்வம் ॥

— ஶிவபுரா. வாய. ஸம். உத். 6/31

— சுவேதாசுவதர உபநிஷத் 3/9

(ஒப்புநோக்குக:— இவ்வத்தியாயக் கருத்து முழுவதும் ஒரே பாடலில் ஆக்கித் தந்துள்ளார் தாயுமான சுவாமிகள். அப்பாடல் இதோ——

அங்குஇங்கு எனாதபடி எங்கும் பிரகாசமாய்,

ஆனந்த பூர்த்திஆகி,

அருளொடு நிறைந்ததுஎது? தன்அருள் வெளிக்குளே

அகிலாண்ட கோடிஎல்லாம்

தங்கும் படிக்குஇச்சை வைத்து,உயிர்க்கு உயிராய்த்

தழைத்ததுஎது? மனவாக்கினில்

தட்டாமல் நின்றதுஎது? சமயகோ டிகள்எலாம்

தம்தெய்வம் எம்தெய்வம்என்று

எங்கும் தொடர்ந்துஎதிர் வழக்கிடவும் நின்றதுஎது?

எங்கணும் பெருவழக்காய்,

யாதினும் வல்லஒரு சித்துஆகி, இன்பமாய்,

என்றைக்கும் உள்ளதுஎது?மேல்

கங்குல்பகல் அறநின்ற எல்லைஉளது எது?அது

கருத்திற்கு இசைந்ததுஅதுவே;

கண்டன எலாம்மோன உருவெளியது ஆகவும்

கருதிஅஞ் சலிசெய்குவாம்.)

 

அத்தியாயம் : ஏழு

ரிஷிகள் சிவபெருமானது சக்தியைத் தரிசித்தலும், சிவதர்ம விளக்கமும்

உபமன்யு கூறுகிறார்—— உலகியலுக்கு மாறுபட்ட — தனிப்பட்ட — இயல்பான சக்தி தத்துவமே ‘வித்யை’ ஆகும். சூரியன் ஒருவர்தான். ஆனால், அவருடைய ஒளியான கிரணங்கள் ஆயிரமாயிரமாகத் திகழ்கின்றன. அதுபோலவே சிவசக்தியான வித்யை ஒன்றாக இருப்பினும் அநேக உருவங்களில் விளங்குகிறது. அந்த வித்யா சக்தியிலிருந்து இச்சா சக்தி, ஞான சக்தி, கிரியா சக்தி மற்றும் மாயை முதலிய அநேக சக்திகள் தீப்பிழம்பிலிருந்து பலப்பல பொறிகள் வெளியேறுவது போலவே வெளிப்பட்டுள்ளன. அதிலிருந்துதான் சதாசிவன், ஈசுவரன், வித்யை மற்றும் அதன் தலைவரான வித்யேசுவரன் முதலிய புருஷர்கள் தோன்றினர். பராத்பரையான பிரகிருதியும் அதிலிருந்து தோன்றியதுதான். மகத் தத்துவம் முதல் விசேஷம் வரையிலுமான மற்றும் பிரும்மா முதலிய மூர்த்திகள் இதனது காரியங்களே. மேலும், வேறு என்னவெல்லாம் உண்டோ, அவையனைத்தும்கூட இந்த வித்யாசக்தியின் செயல்களே. இந்த சக்தி எங்கும் நீக்கமற நிறைந்தது; மிகவும் சூட்சுமமானது; ஞானம், ஆனந்தம் — இவற்றின் சொரூபமுமானது. இவளால்தான் இளம்பிறை சூடியான சிவபெருமானை ‘சக்திமான்’ (திறலுடையவர்) என்கின்றனர். அதாவது, சக்தியில்லையேல் சிவமில்லை. (‘ஶிவோபி ஶவதாம்யாதி குண்டலிந்யா விவர்ஜித:’ — ‘குண்டலினி சக்தியில்லையேல் சிவனும் சவமாகிவிடுவார்’ என்பது சிவசூத்திரம்.)

சிவன் வேத்யமான அறியப்படுபவர். சக்தி ரூபிணியான இறைவி சிவை — பொருளை விளக்கிக் காட்டும் வித்யை (அறிவு). இந்தச் சக்தி ரூபிணியான சிவையான இறைவிதான் பிரக்ஞா (அறிவு — பாண்டித்யம்), சுருதி (வேதம்), ஸ்ம்ருதி (முனிவர்கள் எழுதிய அறநெறி நூல்கள்), த்ருதி (தைரியம்), ஸ்திதி (இருப்பு), நிஷ்டா (ஊற்றம்), ஞானசக்தி (மெய்யறிவு), இச்சாசக்தி (விருப்பம்), கர்ம சக்தி அதாவது கிரியா சக்தி (செயல்பாடு), ஆக்ஞாசக்தி (ஆளுமை), பரப்பிரும்மம், பரா—அபரா என்கிற இருவித்யைகள், சுத்த வித்யை, சுத்த கலை முதலியனவாக விளங்குபவள். ஏனெனில், இவையனைத்தும் சக்தியின் செயல்பாடுகள்தானே. மாயை, பிரகிருதி, ஜீவன், விகாரம் (மாறுபாடுகள்), விகிருதி (மாறுபடும் பொருள்கள்), ஸத், அஸத், இன்னும் தென்படுபவைகளெல்லாம் இந்தச் சக்தி தத்துவத்தினாலேயே நிரப்பப்பட்டுள்ளது.

சக்தி சொரூபிணியான இந்தச் சிவையான இறைவி, தனது மாயையின் மூலம் அசையும்—அசையாதவைகள் அனைத்தும் நிரம்பியுள்ள இந்தப் பிரும்மாண்டத்தை எவ்வித முயற்சியும் சிரமமும் இன்றிப் பெருமயக்கமான மோகத்தில் ஆழ்த்திவிடுகிறது. மேலும் விளையாட்டாகவே அவற்றை மோகத்தின் தளைகளிலிருந்து விடுதலை பெறும்படியும் செய்கிறது. இருபத்தேழு விதமாகவுள்ள இந்தச் சக்தியோடு கூடித்தான் சர்வசக்தனான சிவபிரான் அனைத்துப் பிரபஞ்சத்திலும் வியாபித்து நிற்கிறார். இவரது திருவடிகளில்தானே முக்திலக்ஷ்மி வாழ்கிறாள்.

முன்பொரு சமயம் பிரும்மத்தைப் பற்றிய வாதங்களிலேயே எப்போதும் ஈடுபட்டிருந்த பல முனிவர்களது மனதில் ஓர் ஐயம் எழுந்தது. அது என்னவெனில் இப்பிரபஞ்சத்திற்கான காரணமென்ன? நாம் யாரால் படைக்கப்பட்டோம்? நாம் வாழ்வது எதனால்? நமது பிரதிஷ்டை (நிலை) எங்கு? நம்மைச் செலுத்துவது எது? யாருடைய சேர்க்கையால் இன்ப—துன்பங்களைப் பெறுகிறோம்? தடுக்க முடியாத, தாண்ட முடியாத இந்த வரைமுறைகளைச் செய்தது யார்?

ஒருவேளை காலம், இயற்கை, நிச்சயமான பயனைத் தரும் கர்மங்கள் (நியதி) அல்லது திடீரென்று (யத்ருச்சையாக) தோன்றும் செயல் என்பவை இதற்குக் காரணம் என்று கொள்வோமேயானால், அது யுக்திக்குப் பொருத்தமாக இல்லை. ஐந்து பெரும் பூதங்களும் ஜீவாத்மாவும் காரணமாக இருக்க முடியாது. இவைகளின் மொத்தக் கூட்டுறவோ அல்லது வேறெதுவோ கூடக் காரணமாக முடியாது. ஏனெனில், முன்பு கூறிய காலம் முதலியன அனைத்தும் அசேதனங்கள், உயிரற்றவை, அறிவற்றவை. ஜீவாத்மா சைதன்யமான அறிவோடு கூடியிருந்தாலும், அது இன்ப—துன்பங்களுக்கு அடிமையாகி, அதை எதிர்க்கத் திறலின்றி இருத்தலால், அந்த ஜீவாத்மா இந்த ஜகத்திற்குக் காரணமாக முடியாது. ஆகவே, இதற்குக் காரணம் யாரென்பதை நாம் கட்டாயம் சிந்திக்க வேண்டும். இவ்வாறு அவர்கள் தங்களுக்குள் ஆராய்ச்சி செய்தும் ஏதாவதொரு நிச்சயத்திற்கு வர இயலவில்லை.

அப்பொழுது அவர்கள் தியானயோகத்தில் அமர்ந்து பரமேசுவரரின் சொரூபமாக விளங்கும் நினைக்கவும் முடியாத சக்தியை எதிரில் கண்டனர். எந்த இறைவி சத்துவம், ராஜஸம், தாமஸம் என்கிற தனது முக்குணங்களாலேயே மறைக்கப்பட்டிருப்பினும், அவற்றிலிருந்து தனித்து விளங்கும் இறைவியைக் கண்டனர். இறைவரது அந்தச் சக்தி அனைத்து தளைகளையும் தகர்த்தெறிபவளன்றோ. அவளது திருவருளால் அத்தளைகள் அனைத்தும் தகர்த்தெறிந்தபின், ஜீவாத்மா தனது தெய்வீகப் பார்வையால் அனைத்துக்கும் காரணமான அனைத்துச் சக்திகளும் படைத்த மகாதேவனைத் தரிசனம் செய்கிறான். இந்த இறைவன்தான் காலம் முதல் ஜீவாத்மா வரையிலான முன்பு கூறப்பட்ட அனைத்து காரணங்களையும், உலகமனைத்தையும் தனது சக்தி தத்துவத்தினால் ஆள்கிறார். இவர் அளத்தற்கரியவர். இந்த இறைவரது திருவருள், இவரிடம் கொண்ட பரமயோகம் மற்றும் பக்தியோகத்தினால் அந்த முனிவர்கள் அனைவரும் தெய்வீக நிலையைப் பெற்றனர்.

ஸ்ரீகிருஷ்ணா! எவனொருவன் தனது இதயத்தாமரையில் சிவபிரானையும், அவரது சக்தியான இறைவியையும் காண்கிறானோ, அவனே சாசுவதமான (அழிவற்ற) சாந்தியைப் பெறுகிறான்; மற்றவருக்கு இல்லை என்பது சுருதிகளின் முடிவு. சக்தியையும் சக்திமானையும் பிரிக்கவே முடியாது. இருவருக்கும் பிரிவு இல்லை. (தீயும் அதன் வெம்மையும் போல.) ஆகவே, அந்த இருவரது சேர்க்கையால்தான் பரமானந்தம் பெறலாகிறது. சிவபிரான், இறைவி — இவர்களின் கருணை இருக்குமேயானால் முக்தி பெறுகிற விஷயத்தில் ஞானம், கர்மம் இவைகளில் எந்தவொரு நியமமும் தேவையில்லை. அவர்கள் திருவருளால் முக்திதான் நம் கைவசம் உள்ளதே! தேவர்கள், அசுரர்கள், விலங்குகள், பறவைகள், புழுபூச்சிகள் ஆகியன எதுவாக இருப்பினும், இறைவரது கருணை இருக்குமேயானால் முக்தி பெறலாம். கருவிலிருக்கும் குழந்தை, அப்பொழுது பிறந்த குழந்தை, சற்று பெரிதான குழந்தை, இளைஞர், முதியோர், இறக்கப் போகிறவன், சுவர்க்கத்தில் வசிப்பவன், நரகத்தில் இடர்படுவோன், தனக்கான அறநெறி முறைகளை விடுத்தவன் (பதிதன்), தர்மமே தனதுயிர் என்று விளங்கும் சான்றோன், படித்த அறிஞன் மற்றும் மூடன் ஆகிய யாராக வேண்டுமானாலும் இருக்கட்டுமே, இறைவரது திருவருள் இருக்குமேயானால் அப்பொழுதே அவன் முக்தி பெறுகிறான் என்பதில் எவ்வித ஐயமுமில்லை.

பரமேசுவரன் தனது இயல்பான கருணைத் திறத்தினால் தகுதியற்றவனாக இருப்பினும் அவ்வடியவனின் மும்மலங்களையும் அழித்து, அவன் மேல் தன் கருணையைப் பொழிகிறார் என்பதிலும் ஐயமில்லை. இறைவனது திருவருளினாலேயே பக்தி ஏற்படுகிறது. அந்த பக்தியினாலேயே நம் மேல் இறைவருக்குக் கருணை பெருகுகிறது. அந்தந்த நிலைகளின் வேறுபாட்டை உணர்ந்து அறிஞர்கள் இவ்விஷயத்தில் மயங்குவதில்லை. இவ்வுலக—புறவுலக இன்பங்களை வாரி வழங்கும் இந்த பக்தியோ, இறைவனது இன்னருளாலேயே பெறலாகும். இந்த பக்தியோ ஒரே ஒரு பிறவியில் பெறுவதல்ல. பல்லாயிரம் பிறவிகள் வேண்டும். பலப்பல பிறவிகளில் சிரௌத—ஸ்மார்த்த (வேதங்கள் மற்றும் ஸ்ம்ருதிகள் கூறும்) கர்மங்களை முறைப்படி அனுஷ்டித்து, அதன் வாயிலாக சித்தியான தகுதி பெற்ற விரக்தி கொண்ட, அதன் மூலம் மெய்யறிவு பெற்ற அடியவர் மீதுதான் இறைவன் மனம் மகிழ்ந்து அருள்புரிகிறார். இறைவன் ஒருவன் மேல் மகிழ்ச்சி கொள்வாரேயானால், அப்பொழுதுதான் அந்த ஜீவாத்மாவான பசுவினிடம் சிறிது பக்தி தோன்றுகிறது. அப்பொழுதுதான் அவன் (அந்த ஜீவாத்மா) தனது சிற்றறிவில் ‘சிவபிரானே எனது ஒப்பற்ற தலைவர், அவரே எனது சுவாமி’ என்கிற அனுபவத்தை உணர ஆரம்பிக்கிறான். அதன் பின்தான் அந்த ஜீவன் தவம் செய்து பலவிதமான சிவ தர்மங்களைப் பின்பற்றுவதில் மனம் கொள்கிறான்.

அவ்வாறு சிவ தர்மத்தைக் கடைப்பிடிப்பதில் திரும்பத் திரும்ப மனம் ஊன்றி நிற்பதால், அவனது இதயத்தில் உயர்ந்ததான பக்தி தோன்றவாரம்பிக்கிறது. இந்த பக்தியால் இறைவரது பேரருள் கிடைக்கிறது. இந்த அருளினால் அவன் பாவங்களிலிருந்து முற்றிலுமாக விடுதலை பெறுகிறான். பாவங்கள் முற்றிலுமாக அழிய பேரானந்தம் கிடைக்கிறது. எவனுக்குச் சிவப்பரம்பொருள் மேல் கொஞ்சமாவது பக்தி ஏற்படுமோ, அவன் மூன்று பிறவிகளுக்குப் பின் நிச்சயம் முக்தி பெறுகிறான். அவன் திரும்பவும் தாயின் திருவயிற்றைக் காண மாட்டான். (கருவறை வாசம் அவனுக்கில்லை.) பக்தி என்பது என்ன தெரியுமா? உடலினால் ஆற்றக் கூடிய சேவையும், உடலற்ற மனதினால் ஆற்றக்கூடிய சேவையுமே. இதுவே பக்தி. இந்த பக்தியிலும் மூன்று வகைகள் உண்டு. மனதினால் ஆற்றக் கூடியது, வாக்கினால் ஆற்றக் கூடியது, காயமான உடலினால் ஆற்றக் கூடியது. சிவபிரானது திருமேனி, திருவிளையாடல்கள் ஆகியனவற்றைச் சிந்தித்துக் கொண்டே இருப்பது மனதினால் ஆகும் பக்தி. திருவைந்தெழுத்தை ஓதுவது முதலியன வாக்கினால் செய்யும் பக்தி. நறுமணப் பூக்களைக் கொண்டு பூஜை செய்வது, திருவபிஷேகம் செய்வது முதலியன காயிகமான (உடலினால் ஆற்றக்கூடிய) பக்தி. இம்மூன்றுவிதமாகச் செய்யும் சேவையே (பக்தியே) ‘சிவதர்மம்’ எனப்படுகிறது.

சிவபிரான் இந்தச் சிவதர்மத்தை ஐந்துவிதமானது என்கிறார் ஆகம சாஸ்திரங்களில். அவை தவம், கர்மம், ஜபம், தியானம், மெய்யறிவு என்பன. சாந்திராயணம் முதலிய விரதங்களை அனுஷ்டிப்பது ‘தவம்’. சிவலிங்கத்திற்குத் திருவபிடேகம், அர்ச்சனை முதலியன செய்வது ‘கர்மம்’. ஜபமான வாசிக தர்மம் உரக்கச் சொல்வது, உதட்டளவில் சொல்வது, மனதினால் சொல்லிக் கொள்வது என மூன்றுவிதம். இவ்வாறு சிவமந்திரமான திருவைந்தெழுத்தை ஓதுவது ‘ஜபம்’ எனப்படும். சிவனாரது திருமேனியை மனதிலிருத்தி வேறெதிலும் மனதைத் திரியவிடாது சிந்திப்பதே ‘தியானம்’. சிவாகமங்களில் கூறப்பட்டுள்ள ஞானமான மெய்யறிவே இங்கு ‘ஞானம்’ அதாவது ‘மெய்யறிவு’ எனப்படுகிறது. நீலகண்டரான சிவபிரானை இறைவியான பார்வதீபிராட்டியிடம் எந்த ஞானத்தைப் பற்றி உபதேசித்தாரோ, அதுவே ‘சிவாகமம்’ ஆகும். சிவனடியார்களின் நலன் பொருட்டே இந்த ஆகமசாஸ்திரங்களான சிவஞானம் உபதேசிக்கப்பட்டது. இந்தச் சிவஞானம்தான் முக்திக்குப் பரமசாதனம். இதனால் கருணைக்கடலான சிவபிரானிடம் பக்தி பன்மடங்கு பெருகுகிறது. ஆகவே, நலன் வேண்டுவோர் சிவபக்தியையே பெருக்க வேண்டும். உலகியல் விஷயங்களில் உள்ள ஆசையை விடுத்து வைராக்கியத்தைப் பெருக்க வேண்டும். அவனன்றோ புத்திமான் (அறிவு படைத்தவன்).

 

அத்தியாயம் : எட்டு

சிவோபாசனையால் தேவர்கள் இறைவனைத் தரிசித்தல்; சூரியனது நடுவில் இறைவனை ஆராதித்தல்; வியாச முனிவரின் திருவவதாரம்

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கேட்கிறார்—— முனிவரே! வேதங்களின் சாரமானதும், தன்னை அண்டிய சிவனடியார்கள் முக்தி பெறுவதற்காகவும் சிவபிரான் திருவாய் மலர்ந்தருளிய சிவஞானத்தைக் கேட்க மிகவும் ஆவலாக இருக்கிறேன். சிவபிரானது பூசை எவ்வாறு செய்யப்பட வேண்டும்? பூஜை செய்வதற்குத் தகுதி பெற்றவன் யார்? ஞானயோகம் எவ்வாறு சித்திக்கும்? தாங்களோ உயர்ந்த விரதங்களை முறைப்படி கடைப்பிடிப்பவர். தாங்கள்தான் எனது சந்தேகங்களைப் போக்க வேண்டும். விளக்கமான பதில் கூற வேண்டுகிறேன்.

உபமன்யு கூறுகிறார்—— ஸ்ரீகிருஷ்ணா! வேதங்களில் கூறப்பட்ட மெய்யறிவு பற்றிய விளக்கங்களைச் சிவபிரான் சுருக்கிக் கூறினார். அதுதான் சிவஞானம். அதில் துதியுமில்லை, நிந்தையுமில்லை. கேட்கும் போதே அதில் ஒரு நம்பிக்கை தோன்றும். இந்தச் சிவஞானமோ குருவின் திருவருளால்தான் பெறலாகும். அப்படிப் பெற்றால் அது எவ்விதச் சிரமமும் இன்றி முக்தியைத் தந்துவிடும். அதை எவரும் விரித்துக் கூற முடியாதாகையால் சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன். ஸத்காரிய—காரணங்களோடு கூடிய இறைவனான சிவபிரான், முதலில் உலகைப் படைக்க எண்ணி, அவ்யக்தமான (புலப்படாத) தனது நிலையிலிருந்து புலப்படும்படியான வியக்த ரூபத்தில் தோன்றினார். அப்பொழுது ஞானமே வடிவான விசுவநாதரான சிவபிரான் முதலில் பிரும்மதேவரைத் தோற்றுவித்தார். அவர்தான் தேவர்களுக்குள் முதன்மையானவர்; வேதங்களுக்கு அதிபதியும்கூட. அவ்வமயம் பிரும்மதேவர் தன் பிதாவான மகாதேவரை நோக்க, அவரும் தண்ணருளோடு அப்பொழுது பிறந்த பிரும்மதேவரை நோக்கினார். பின், பிரும்மதேவரை நோக்கி உலகைப் படைக்குமாறு கட்டளையிட்டார்.

ருத்ரரது கருணை பார்வை பெற்றதும் பிரும்மதேவருக்குப் படைக்கும் ஆற்றல் கிட்டியது. உடனே, பிரும்மதேவர் அகில உலகையும் படைத்தார். அப்படி படைக்கப்பட்ட மக்களை நான்கு வர்ணத்தார், நான்கு ஆசிரமத்தார் என்கிற வரைமுறையையும் படைத்தார். பின் வேள்விகளுக்காகச் சோமனைப் படைத்தார். சோமனிடமிருந்து த்யுலோகம் தோன்றியது. அதன்பின் பூமி, அக்னி, சூரியன், வேள்வியே திருமேனியாகக் கொண்ட விஷ்ணு, சசீதேவியின் கணவனான இந்திரன் முதலியவர்கள் தோன்றினர். இவர்களனைவரும் மற்றுமுள்ள தேவர்களும் ஸ்ரீருத்ர அத்தியாயத்தை (கிருஷ்ண யஜுர் வேதத்தில் 4வது காண்டத்தில் வருகிறது) ஓதி ருத்ரதேவரைத் துதிக்கலாயினர். அப்பொழுது மலர்ந்த திருமுகத்துடன் அங்கு தோன்றிய சிவபிரான், தனது திருவிளையாடலைத் தொடங்கவெண்ணி, அவர்கள் அனைவரது மெய்யறிவையும் தன் பக்கம் இழுத்துக் கொண்டார்.

அப்பொழுது மயக்கமுற்ற தேவர்கள், “தாங்கள் யார்?” என்று வினவினர். உடனே ஸ்ரீருத்ரர், “தேவர்களே! நான் தொன்மையானவன். முதலில் தோன்றியவனே நான்தான். இப்பொழுதும் நானே எங்கும் உள்ளேன். இனியும் நானே இருப்பேன். ஆக முக்காலங்களிலும் இருப்பவன் நானே. என்னைத் தவிர வேறு எவருமே இல்லை. இவ்வுலகமனைத்தையும் நான்தான் என் திறலால் காத்தருள்கிறேன். என்னைவிட உயர்ந்தவனோ எனக்குச் சமமானவனோ எவருமேயில்லை. என்னை அறிபவனே இவ்வுலகத் தளைகளிலிருந்து விடுதலை பெறுகிறான்.”

ஸோப்3ரவீத்343வாந் ருத்3ரோ

ஹ்யஹமேக: புராதந: ।

ஆஸம் ப்ரத2மமேவாஹம்

வர்த்தாமி ச ஸுரோத்தமா: ॥

4விஷ்யாமி ச மத்தோந்யோ

வ்யதிரிக்தோ ந கஶ்சந ।

அஹமேவ ஜக3த்ஸர்வம்

தர்பயாமி ஸ்வதேஜஸா ।

மத்தோதி4க: ஸமோ நாஸ்தி

மாம் யோ வேத3 ஸ முச்யதே ॥

— ஶிவபுரா. வாய. ஸம். உத். 8/15—17

இவ்வாறு கூறிவிட்டு ஸ்ரீருத்ர பகவான் அங்கேயே மறைந்தருளினார். தேவர்களின் பார்வையிலிருந்து ஸ்ரீருத்ரன் மறையவே, தேவர்கள் ஸாமவேத மந்திரங்களைக் கூறித் துதிக்கத் தொடங்கினர். அதர்வசீர்ஷ உபநிடதத்தில் கூறப்பட்டுள்ள பாசுபத விரதத்தையேற்று, தங்கள் மேனி முழுவதும் திருநீற்றைப் பூசிக் கொண்டனர். இதைக் கண்ட இறைவர் தேவர்களுக்கு அருள்புரிவதற்காக, மாதொருபாகனாகத் தன் சிவகணங்கள் சூழக் காட்சியளித்தார். பிராணாயாமம் மூலம் சுவாசத்தை வெற்றி கொண்டு சோம்பலின்றிப் பாவம் தொலைத்து விளங்கும் யோகிகள், தங்கள் இதயகமலத்தில் எந்த இறைவனைக் காண்கின்றனரோ, அந்த மகாதேவனான சிவபிரானைத் தேவர்கள், தங்கள் எதிரில் கண்டனர். எந்த இறைவி பகவானது இச்சைக்கேற்பச் செயல்புரிகிறாரோ, அந்தக் கண்ணழகு படைத்த பராசக்தியையும் இறைவனது இடது பாகத்தில் கண்டனர். உலகியலான தளைகளைத் தகர்த்தெறிந்து சிவனாரது பரமபதத்தை அடைந்த நித்யசித்தர்களான சிவகணங்களையும் சிவபிரானைச் சுற்றி நிற்கக் கண்டனர். அப்பொழுது தேவர்கள், சிவபிரானைப் பற்றி வேதங்களிலும் புராணங்களிலும் கூறப்பட்டுள்ள உயர்ந்த துதிகளால் இறைவனையும் இறைவியையும் துதிக்கலாயினர். எருதேறும் இறைவனும் தேவர்களைத் தண்ணருள் சுரக்கும் தனது கண்களால் கடாட்சித்து இனிமையாகக் கூறலானார்—— “நான் உங்கள் யாவரையும் கண்டு மகிழ்ந்தேன்” என்று. அப்பொழுது இறைவன் மகிழ்ந்திருப்பதைக் கண்ட தேவர்கள் பன்முறை வணங்கிக் கேட்கலானார்கள்—— “தேவதேவரே! இப்பூவுலகில் தங்களது பூஜை எவ்வகையில் இருக்க வேண்டும்? அவ்வாறு பூஜை புரிவதற்கான தகுதிகள் என்ன? தயவு செய்து இதனைத் தெளிவுறக் கூறவேண்டும்.”

அப்பொழுது இறைவன் சற்றே புன்னகைபூத்தவண்ணம் தனது கோரமான, கோடி கோடி சூரியர்கள் போல ஒளிர்வதான திருமேனியைத் தேவர்களுக்குக் காட்டியருளினார். அத்திருமேனியோ அனைத்து நற்குணங்களும் ஒன்றுசேர்ந்தது, எங்கும் ஒளிர்வது, மிகமிகச் சிரேஷ்டமானது. அவரைச் சுற்றி எண்வகை சக்திகள், மும்மூர்த்திகள், அவரது எண்வகை மூர்த்திகள், அதன் பிரிவுகள், கிரகங்கள், தேவர்குழாம்கள் ஆகிய அனைத்தும் இருந்தன. நான்கு திருமுகங்களும் எட்டு திருக்கரங்களும் விளங்கின. இடதுபுறத் திருமேனி பெண் வடிவானது. இவ்வாறான அற்புதத் திருமேனியைக் கண்ட தேவர்கள் வியந்தனர். சூரியன், பார்வதீபிராட்டி, சந்திரன், விண்வெளி, வாயு, தேஜஸ், நீர், நிலம் மற்றுமுள்ள அனைத்தும் சிவபிரானது திருமேனி என்பதை நன்கு அறிந்தனர். சராசரங்கள் அனைத்துமே சிவமயம்தானே! இவ்வாறு ஒருவர்க்கொருவராகப் பேசிக் கொண்டே சூரியதேவனைக் குறித்து அர்க்கியப் பிரதானம் செய்து வணங்கினர்.

அவ்வாறு அர்க்கியம் அளிக்கும்போது அவர்கள், “எவரது நிறம் சிந்தூரம் போல் சிவப்போ, எவர் அழகான மண்டலத்தில் விளங்குகிறாரோ, எவர் பொன் என ஒளிரும் திருவாபரணங்களை அணிந்தவரோ, எவரது கண்கள் அன்றலர்ந்த செந்தாமரையினை ஒக்குமோ, எவர் தன் கைகளில் செந்தாமரையை ஏந்தியவரோ, எவர் பிரும்மதேவர், இந்திரன், ஸ்ரீநாராயணன் ஆகியவர்களுக்கும் மூலகாரணரோ, அந்த இறைவனுக்கு வணக்கம்” என்று மனமுருகத் துதித்து அர்க்கியம் வழங்கினர்.

ஸிந்தூ3ரவர்ணாய ஸுமண்ட3லாய

ஸுவர்ணவர்ணாப4ரணாய துப்4யம் ।

பத்3மாப4நேத்ராய ஸபங்கஜாய

ப்3ரஹ்மேந்த்3ரநாராயணகாரணாய ॥

— ஶிவபுரா. வாய. ஸம். உத். 8/32

இவ்வாறு கூறிக் கொண்டே தேவர்கள் உயர்ந்த இரத்தினங்கள் நிரம்பிய, பொன், குங்குமம், தர்ப்பைப்புல், பூக்கள் முதலியன சேர்ந்த நீரைப் பொன் வட்டிலில் ஏந்தி, அவ்விறைவருக்கு அர்க்கியம் அளித்தனர். பின், “இறைவா! தாங்கள் எங்கள் விஷயத்தில் மகிழ்ச்சி கொள்ள வேண்டும். அனைத்திற்கும் ஆதிகாரணர் தாங்களல்லவா? தாங்கள்தானே ருத்ரன், விஷ்ணு, பிரும்மா மற்றும் சூரியன் ரூபமாக விளங்குவது. சிவகணங்கள் சூழ்ந்து காட்சி தரும் சிவப்பரம்பொருளான தங்களுக்கு வணக்கம்.

ப்ரத3த்தமாதா3ய ஸஹேமபாத்ரம்

ப்ரஶஸ்தமர்க்4யம் ப43வந் ப்ரஸீத3

நம: ஶிவாய ஶாந்தாய

ஸக3ணாயாதி3ஹேதவே ।

ருத்3ராய விஷ்ணவே துப்4யம்

ப்3ரஹ்மணே ஸூர்யமூர்தயே ॥

— ஶிவபுரா. வாய. ஸம். உத். 8/33—34

எவனொருவன் ஒன்றுபட்ட மனதுடன் சூரியமண்டலத்தில் சிவபிரானை முறைப்படி பூஜித்து, விடிவோரை, நடுப்பகல், மாலை என்கிற மூன்று வேளைகளிலும் சிவனாரைக் குறித்து உயர்ந்ததான அர்க்கியத்தை அளித்து வணங்குகிறானோ, செவிக்குச் செஞ்சொல்லான இந்தச் சுலோகங்களைப் படிக்கிறானோ, அவனுக்குக் கிடைக்கக் கூடாத பொருள் ஒன்றுமேயில்லை. அவன் பக்தனானால் முக்தியும் நிச்சயம். ஆகையால்தான் சிவ சொரூபனான சூரியனைத் தினமும் பூசிக்க வேண்டும். உறுதிப் பொருள்களான அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்கிற இந்த நான்கு பெரும் பேறுகளையும் பெற வேண்டுமானால் மனம்—வாக்கு—காயமான உடல் மூலம் அவரைத் தவறாது ஆராதிக்க வேண்டும்.

இவ்வாறு தேவர்கள் ஆராதிக்கவே சூரிய மண்டல மத்தியவர்த்தியான சிவபிரான் அனைத்து சாஸ்திரங்களிலும் சிறந்ததான சிவசாஸ்திரத்தை (ஆகம சாஸ்திரத்தை) அவர்களுக்கு அளித்துவிட்டு மறைந்தருளினார். அந்த சாஸ்திரத்தில் சிவபூஜைக்குத் தகுதி வாய்ந்தவர்களாக அந்தணர்கள், க்ஷத்திரியர்கள், வைசியர்கள் ஆகிய மூவரையும் குறிப்பிட்டுள்ளார். இதைத் தெரிந்து கொண்ட தேவர்கள், சிவபிரானை வணங்கித் தங்கள் இருப்பிடம் திரும்பினர். வெகுகாலம் கழித்து அந்த ஆகம சாஸ்திரங்கள் மறைந்து போனதைக் கண்ட இறைவி (சிவனாரது இடது பாகத்தை அலங்கரிக்கும் இறைவி) தன் கணவரான சிவபிரானிடம் அதைப் பற்றி வினவினார். அப்பொழுது சிவபிரான் வேதங்களின் சாரமான ஆகம சாஸ்திரத்தினை உபதேசித்தார். பின் அவரது திருக்கட்டளைப்படி நான், அகத்திய முனிவர், ததீசி முனிவர் மூவருமாக இச்சாஸ்திரத்தை உலகில் பிரசாரம் செய்தோம். முத்தலைச்சூலமேந்திய இறைவரும் ஒவ்வொரு யுகத்திலும் இந்நிலவுலகில் திருவவதாரம் செய்து, தனது அணுக்கத்தொண்டர்களான அடியவர்கள் முக்தி பெற வேண்டி, இந்தச் சிவஞானத்தைப் பரப்பினார்.

ருபு, ஸத்யர், பார்க்கவர், அங்கிரஸ், ஸவிதா, மிருத்யு, இந்திரன், வசிஷ்ட முனிவர், ஸாரஸ்வதர், திரிதாமர், த்ரிவ்ருத்தர், சததேஜஸ், தர்மமே வடிவெடுத்த ஸ்ரீநாராயணர், ஸ்வரக்ஷர், அறிஞரான ஆருணி, கிருதஞ்ஜயர், பரத்வாஜர், சிறந்த அறிஞரான கௌதமர், வாஜஸ்ரவஸர், சூக்ஷ்மாயணி, திரணபிந்து, கிருஷ்ணர், சக்தி முனிவர், பராசரர், உத்ரர், ஜாதூகர்ண்யர், நாராயணனேயான கிருஷ்ண துவைபாயனரான வியாச முனிவர் ஆகிய அனைவருமே வியாச முனிவரது திருவவதாரங்களே.

இனி ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் தோன்றிய வியாசர்களை வரிசையாகத் தெரிந்து கொள். துவாபர யுகத்தின் முடிவில் வரக்கூடிய வியாசாவதாரங்கள், யோகாசார்யர்களின் அவதாரங்கள் ஆகியன லிங்க புராணத்தில் விளக்கமாக உள்ளன. பிரசித்தமான சிவனாரது சீடர்களைப் பற்றியும் அதிலுள்ளன. அவ்வாறான அவதாரங்களில் இறைவரது முக்கிய ரூபத்திலிருந்து ஒளி பொருந்திய நான்கு சீடர்கள் தோன்றுகிறார்கள். பின் அவர்கட்கு நூற்றுக்கணக்கான, ஆயிரக்கணக்கான சீடர்களும் அந்தச் சீடர்களுக்குச் சீடர்களுமாகப் பரவிற்று. சிவபிரானது திருக்கட்டளைகளைக் கடைப்பிடித்தொழுகும் பக்தியினால் அனுபூதி பெற்ற பாக்கியவான்கள் முக்தி பெறுகிறார்கள்.

 

அத்தியாயம் : ஒன்பது

சிவபிரானது யோக அவதாரங்கள்

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கேட்கிறார்—— முனிவரே! ஒவ்வொரு யுகத்திலும் யோகாசார்யராக சிவபிரான் அவதரித்ததையும், அந்தந்த அவதாரங்களில் அவரது சீடர்கள் யார்? என்பதையும் விளக்க வேண்டும்.

உபமன்யு கூறுகிறார்—— சுவேதர், சுதாரர், மதனர், சுஹோத்ரர், கங்க பௌசாக்ஷி, மஹாமாயா, ஜைகீஷவ்யர், ததிவாஹர், முனிவரான ருஷயர், உக்ரர், அத்ரி, கபாலகர், கௌதமர், வேதசிரஸ், கோகர்ணர், குஹாவாசீ, சிகண்டீ, ஜடாமாலீ, அட்டஹாஸர், தாருகர், லாங்குலி, மகாகாலர், சூலீ, தண்டீ, முண்டீசர், ஸஹிஷ்ணு, சோமசர்மா, நகுலீசுவரர் — இவர்கள் வாராக கல்பத்தின் ஏழாவது மன்வந்தரத்தில் யுக வரிசைப்படி இருபத்தெட்டு யோகாசார்யர்களும் தோன்றினார்கள். இவர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் நான்கு நான்கு சீடர்கள் அமைந்தனர். அவர்களனைவரும் அமைதியே உருவானவர்கள். அவர்கள் யார் தெரியுமா? இதோ கூறுகிறேன், கேள்.

சுவேதர், சுவேதசிகர், சுவேதாசுவர், சுவேதலோஹிதர், துந்துபி, சதரூபர், ரிசீகர், கேதுமாந், விகோசர், விகேசர், விபாசர், பாசநாசனர், ஸுமுகர், துர்முகர், துர்கமர், துரதிக்ரமர், ஸநத்குமாரர், ஸநகர், ஸநந்தனர், ஸநாதனர், சுதாமா, விரஜர், சங்கர், அண்டஜர், ஸாரஸ்வதர், மேகர், மேகவாஹர், ஸுவாஹகர், கபிலர், ஆசுரி, பஞ்சசிகர், பாஷ்கலர், பராசரர், கர்கர், பார்கவர், அங்கிரஸ், பலபந்து, நிராமித்ரர், கேதுசிருங்கர், தபோதனர், லம்போதரர், லம்பர், லம்பாத்மா, லம்பகேசகர், ஸர்வக்ஞர், சமபுத்தி, ஸாத்யர், சித்தி, சுதாமா, கசியபர், வசிஷ்டர், விரஜர், அத்ரி, உக்ரர், குருசிரேஷ்டர், சிரவணர், சிரவிஷ்டகர், குணி, குணபாகு, குசரீரர், குநேத்ரகர், காசியபர், உசனஸ், சியவனர், பிரஹஸ்பதி, உதத்யர், வாமதேவர், மகாகாலர், மஹாநிலா, வாஜசிரவஸ், சுவீரர், சியாவகர், யதீசுவரர், ஹிரண்யநாபர், கௌசல்யர், லோகாக்ஷி, குதுமி, சுமந்து, ஜைமினி, குபந்தர், குஶகந்தரர், ப்லக்ஷர், தார்பாயணீ, கேதுமான், கௌதமர், பல்லவி, மதுபிங்கர், சுவேதகேது, உசிஜர், ப்ருஹதஶ்வர், தேவலர், கவி, சாலிஹோத்ரர், சுவேஷர், யுவாநஶ்வர், ஶரத்வசு, சகலர், கும்பகர்ணர், கும்பர், ப்ரபாகுகர், உலூகர், வித்யுத், சம்பூகர், ஆசுவலாயனர், அக்ஷபாதர், கணாதர், உலூகர், வத்ஸர், குசிகர், கர்கர், மித்ரகா, ருஷ்யர் — இவர்கள் நூற்றுப் பன்னிரண்டு பேரும் யோகாசார்யரான மகேசனின் சீடர்கள்.

இவர்கள் பாசுபதம் சித்திக்கப் பெற்றவர்கள். இவர்களது திருமேனியில் எங்கும் திருநீறு இலங்கும். இவர்களனைவரும் சாஸ்திரங்களின் கருப்பொருளை அறிந்தவர்கள்; வேதங்களையும் அதன் ஆறு அங்கங்களையும் கசடறக் கற்றவர்கள்; சிவநெறி நிற்பவர்கள்; சிவஞானம் கைவரப் பெற்றவர்கள்; உலகியல் ஆசைகளை முற்றிலுமாகத் துறந்தவர்கள்; சிவப்பரம்பொருள் ஒன்றிலேயே மனதை நிலைநிறுத்தியவர்கள்; இரட்டைகளான இன்பம்—துன்பம் முதலியவைகளைச் சகித்துக் கொள்பவர்கள்; பெருந்திறல் படைத்தவர்கள்; ஜீவகாருண்யம் கொண்டவர்கள்; எளிமையானவர்கள்; இளகிய மனமுடையவர்கள்; நோயற்றவர்கள்; சினம் தவிர்த்தவர்கள்; புலனடக்கம் உடையவர்கள். ருத்ராக்ஷ மாலைகளே இவர்களது ஆபரணங்கள்; நெற்றியிலே திருநீறு. அவர்களில் சிலர் சடை தரித்தவர்கள்; சிலர் சடையற்றவர்கள்; சிலரது சடைகள் கற்றையாக முறுக்கி இருக்கின்றன; சிலர் மொட்டைத்தலையர்கள். இவர்கள் அனைவரும் பழங்களையும் கிழங்குகளையுமே உண்பவர்கள்; பிராணாயாமம் செய்து மூச்சை அடக்கியவர்கள். நான் சிவனாரது அடிமை (தொண்டன்) என்கிற எண்ணமே கொண்டவர்கள்; என்றென்றும் சிவசிந்தனையிலேயே ஊன்றி இருப்பவர்கள்; உலகியல் என்கிற நச்சு மரத்தை அடிவேரோடு கெல்லி எடுத்தவர்கள்; முக்தி பெறுவதே பெருநோக்காகக் கொண்டவர்கள்.

எவனொருவன் யோகாசார்யர்களோடு கூடிய இந்தச் சீடர்களை அறிந்து சிவபூஜை செய்கிறானோ, அவன் சிவ ஸாயுஜ்ய பதவியை அடைகிறான் என்பதில் சிந்திக்க வேண்டியது என்பது எதுவுமே இல்லை!

 

அத்தியாயம் : பத்து

சிவபக்தியும் சிவதர்மமும்

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கேட்கிறார்—— முனிவரே! தாங்கள் ஆறுமுகனான முருகப்பெருமானைப் போன்ற ஞானம் பெற்றவர். தங்களுக்குத் தெரியாததொன்றில்லை. இந்நிலவுலக மக்களின் உலகியல் பாசங்களைத் தகர்த்தெறியவே, முனிவராகத் தாங்கள் திருமேனி தாங்கி வந்துள்ளீர்கள். தங்களைத் தவிர சிவதத்துவத்தை உள்ளபடி உணர்ந்தவர்கள் தேவர்களோ, அசுரர்களோ எவருமிலர். தங்கள் திருவாய்மொழியாக அந்தச் சிவதத்துவ அமுதைப் பருகுவது, சிவபிரானின் திருமுகத்திலிருந்து பெறுவது போன்றே உள்ளது. மேலும், அதைத் தங்களிடமிருந்து இதுவரை கேட்டது போதுமென்று என் மனதிற்குத் தோன்றவில்லை. பரமேசுவரியான இறைவி தன் மணாளரான இறைவனிடம் என்ன கேட்டாள்?

உபமன்யு கூறுகிறார்—— ஸ்ரீகிருஷ்ணா! மந்தரமலையின் முகட்டில் அமர்ந்திருந்த சிவபிரானிடம் தேவி வினவியதைக் கூறுகிறேன், கேள். “இறைவா! ஆன்ம தத்துவ சாதனத்தில் ஈடுபாடு கொள்ளாமலும், மனம், புலன்கள் அடக்கம் பெறாமலும், மனத்தூய்மை பெறாமலும் இருக்கும் அறிவிலியான ஜீவாத்மாக்களுக்கும், தாங்கள் வசியராக ஆவது எந்த உபாயத்தால்? என்று கூறுங்கள்.”

மகாதேவரான இறைவன் கூறுகிறார்—— தேவி! ஒரு சாதகனது மனதில் சிரத்தையான ஈடுபாடும் பக்தியும் இல்லையெனில், அவனுக்குப் பூஜை, தவம், ஜபம், யோகாசனங்கள், பெரும் அறிவு முதலிய என்ன இருப்பினும், அச்சாதனங்களால் நான் அவனுக்கு வசியனாக ஆக மாட்டேன். என்னிடம் அவனுக்கு மிகுந்த ஈடுபாடு இருக்குமேயாகில், அப்பொழுதுதான் நான் அவனுக்கு வசியமாவேன். அதனால், அவன் என்னைத் தரிசிக்கலாம், தொடலாம், பூஜிக்கலாம், ஏன், என்னோடு உரையாடலாம். ஆகவே, அவன் எனது அடியவனாக ஆகவேண்டுமானால், அவனுக்கு என்னிடம் மிகுந்த அன்பு தோன்ற வேண்டும். அவனுக்கென்று விதித்த கடமைகளே (ஸ்வதர்மமே) சிரத்தைக்குக் காரணம். அவனுக்கான கடமைகளுக்குக் காரணம் சிரத்தை (ஈடுபாடு). அதுதானே நான்கு வர்ணத்தவர்களையும் காத்து ரட்சிக்கிறது. எவன் தனது கடமைகளை (தன் வர்ணத்திற்கென்று அறநூல்கள் கூறும் கடமைகளை) உள்ளபடி கடைப்பிடிக்கிறானோ, அவனுக்குத்தான் எனது பக்தியான ஈடுபாடு தோன்றும். மற்றவர்கட்குத் தோன்றாது. வர்ணாசிரம தர்மங்களைப் பற்றி வேதம் விளக்கிக் கூறுகிறது.

முன்பொரு காலத்தில் எனது கட்டளையை ஏற்று, பிரும்மதேவர் அந்த வர்ணாசிரம தர்மங்களை வர்ணித்தார். அவர் கூறியபடி செய்ய மிகுந்த பொருளும் செயலூக்கமும் தேவை. அதனால் பெறலாகும் பயனோ குறைவற்றது. ஆனால், செய்வதற்கு மிகுந்த கஷ்டம் மேற்கொள்ள வேண்டும். துன்பமும் ஆயாசமும் நிறைந்தது. அந்த வர்ணாசிரம தர்மங்களால் உயர்ந்த சிரத்தையைப் பெற்று, எந்தவொரு ஜீவாத்மா வேறொன்றிலும் மனம் செலுத்தாது என்னைச் சரணடைவானேயானால், அவனுக்கு மிகச் சுலபமான (எளிய) வழியில், அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்கிற நான்கு பெரும் பேறுகளும் பெறலாகும். வர்ணாசிரமங்களின் வழிமுறைகளை (ஆசாரங்களை) அப்போதைக்கப்போது நானல்லவோ படைக்கிறேன். அந்த வர்ணாசிரம அறநெறிகளில் பக்தி கொண்டு ஒருவன் எனது அடியவனாக ஆவானேயாகில், அவனுக்குத்தான் எனது உபாசனையில் தகுதி உண்டு, மற்றோருக்கில்லை என்பதே எனது கட்டளை. எனது கட்டளைப்படி அறநெறி முறையில் செல்பவன் என்னையே சரணமாகக் கொண்டால், அதனால் அவன் மும்மலங்கள், மாயை ஆகிய உலகியல் தளைகளிலிருந்தும் விடுபடுகிறான். திரும்ப வருதலில்லாத எனது கயிலையங்கிரியில் அத்துவைத நிலையைப் பெற்று பரமானந்தத்தைப் பெறுகிறான். மேலும், என்னால் கூறப்பட்ட வர்ணாசிரம தர்மங்களைப் பெற்றோ அல்லது பெறாமலோ இருந்தாலும், என்னையே சரணமாகக் கொண்டு எனது பக்தனாக ஆவானேயாகில், அப்பொழுது அவன் தானாகவே அவனது ஆன்மாவை உயர்நிலைக்கு இட்டுச் செல்வான். இது பெறற்கரிய பயன். கோடி கோடி மடங்கு உயர்ந்தது. ஆகவே, நான் கூறிய வர்ணாசிரம தர்மங்களை அவசியம் ஒருவன் கைக்கொள்ள வேண்டும்.

எவனொருவன் முக்திக்கான வழியை விடுத்து வேறு உலகியல் பொருட்களுக்காகச் சிரமம் மேற்கொள்கிறானோ, அவனுக்கு அதுவே பெரிய இழப்பு (நஷ்டம்). அதுவே பெரிய குறையாகும். அதுவே எளியதொரு மயக்கம். அதுவே குருட்டுத்தன்மையும் ஊமைத்தன்மையும் ஆகும்.

ஸா ஹாநிஸ்தந்மஹச்சி2த்3ரம்

ஸ மோஹ: ஸாந்த4மூகதா ।

யத3ந்யத்ர ஶ்ரமம் குர்யாந்—

மோக்ஷமார்க33ஹிஷ்க்ரு॒த: ॥

— ஶிவபுரா. வாய. ஸம். உத். 10/29

தேவி! தொன்மையான எனது தர்மம் (அறநெறி) நான்கு பாதங்கள் கொண்டது. அவை—— ஞானம், கிரியை, சரியை, யோகம் என்பன. ஞானமென்பது பசு, பாசம், பதி ஆகிய மூன்றினைப் பற்றிய உண்மையறிவே. குருவிற்குக் கீழ்ப்படிந்து கீழ்வரும் ஆறு அத்துவாக்களையும் (வழிகளையும்) சோதனம் (சுத்தி) செய்வதே ‘கிரியை’ ஆகும். அந்த ஆறு அத்துவாக்களாவன—— வர்ணாத்வா, யதாத்வா, மந்த்ராத்வா, கலாத்வா, தத்வாத்வா, புவனாத்வா என்பன. என்னால் வகுக்கப்பட்ட வர்ணாசிரங்களுக்கான முறைகளைக் கடைப்பிடித்து, எனது பூசனை, வழிபாடு முதலியவற்றை நெறிமுறை தவறாது செய்வதே ‘சரியை’ எனப்படும். நான் வகுத்த வழிமுறை தவறாது என்னிடமே நிலையான எண்ணம் கொண்டு, அந்தக்கரணத்தின் செயல்களைத் தடுத்து நிறுத்துவதே ‘யோகம்’ ஆகும். தேவி! சித்தத்தை மாசு இன்றி அமைதிப்படுத்துவதே அசுவமேத வேள்விகள் பலப்பலவானவற்றைக் காட்டிலும் உயர்ந்தது. ஏனெனில், அதுதானே முக்தியளிப்பது. உலகியல் விஷயங்களை அனுபவிக்க வேண்டுமென்று விரும்புபவனுக்கு ‘மன அமைதி’, ‘மனத்தெளிவு’ என்பது பெறற்கரியது. யமம், நியமம் முதலியன தன் வாயிலாகப் புலன்களைத் தன் ஓட்டத்தில் ஓடவிடாமல், அவற்றை வெற்றி கொண்டவனுக்கே ‘யோகம்’ என்பது எளிது. யோகம் முன்வினைப் பாவங்களைப் போக்கவல்லது. வைராக்கியம் மூலம் மெய்யறிவு தோன்றுகிறது. இந்த மெய்யறிவின் மூலம் யோகம் சித்திக்கிறது. யோகம் அறிந்தவன் பதிதனானாலும் (தன் தர்மங்களைவிட்டு அதனால் கீழ்நிலையடைந்தாலும்), அவன் முக்தனாகிறான் என்பதில் ஐயமேயில்லை.

அனைத்து ஜீவராசிகளிடமும் தயை வேண்டும்; கருணை கொள்ள வேண்டும்; அகிம்சை என்கிற அறநெறியை அனைவரும் கைக்கொள்ள வேண்டும்; ஞானத்தை எவ்வகையிலாவது பெற வேண்டும். உண்மையே பேசுதல், திருடாமை, பரம்பொருளிடமும் பரலோகத்திலும் நம்பிக்கை கொள்ளுதல், சிவனான என்னிடம் சிரத்தை கொள்ளுதல், புலன்களைத் தன்வயத்தில் வைத்திருத்தல், வேதம் மற்றும் சாஸ்திரங்களைத் தான் படித்துப் பிறருக்கும் போதித்தல், வேள்விகளைச் செய்தல் மற்றும் செய்வித்தல், என்னையே அனவரதமும் நினைத்திருத்தல், ஈசுவரனையே நினைத்து அன்பு கொள்ளுதல், எப்பொழுதும் மெய்யறிவு பெற்றவனாக ஆகுதல் — இவையனைத்தும் அந்தணனான ஒருவனுக்கு மிக மிக அவசியங்களே. எவனொருவன் ஞானயோகம் சித்திப்பதற்காக மேற்கூறிய அனைத்து நெறிமுறைகளையும் விடாது கைப்பிடித்து ஒழுகுவானானால், அவன் வெகுவிரைவில் மெய்யறிவைப் பெற்று யோகத்திலும் சித்தி பெறுகிறான்.

பிரியமானவளே! ஞானியானவன் ஞானமான தீயின் மூலம் கர்மமயமான இவ்வுடலை ஒரு நொடியில் எரித்து எனது திருவருளால் யோகமாகிற நெறியை நன்கறிந்து கொண்டு கர்ம பந்தனமாகிற தளைகளிலிருந்து விரைவில் விடுதலை பெறுகிறான். புண்ணியமோ, பாவமோ இரண்டுமே முக்திக்குத் தடைகளே ஆகும். ஆகையால்தான் யோகியான ஒருவன் யோகநெறியில் நிலைநின்று புண்ணிய—பாவங்களைத் தன்னிடமிருந்து (இந்த ஆன்மாவிடமிருந்து) தள்ளிவிடுகிறான். பயனைக் கருதிச் செய்யும் கர்மத்தினாலேயே ஒருவன் தளைகளில் சிக்கிக் கொள்கிறான். கர்மங்களைச் செய்வதனால் மட்டும் அவன் தளைகளைப் பெறுவதில்லை. ஆகவேதான் கர்மங்களின் பயனை இறைவனிடம் ஒப்படைத்துவிட வேண்டும்.

இறைவியே! முதலில் கர்மமயமான வேள்விகளால் வெளியே தெரிகிற மாதிரி எனது பூஜைகளைச் செய்து, பின் ஞான நிஷ்டையில் நிலைநின்று யோகத்தைப் பயில வேண்டும். கர்ம வேள்விகளால் எனது உண்மை நிலையினை (சொரூபத்தை)ப் பற்றிய அறிவு பெற்றதும் ஜீவனானவன் யோகம் பெற்றவனாகி, என்னைக் குறித்து வேள்விகள் செய்வது முதலிய கர்மங்களிலிருந்து ஓய்வு பெறுகிறான். அப்பொழுது அவன் மண்கட்டி, பெருங்கற்கள், வெள்ளி, தங்கம் ஆகியனவற்றை ஒக்க (சமமாக) நோக்குபவனாக ஆகிவிடுகிறான். அதாவது மண்கட்டியும் தங்கக்கட்டியும் அவனுக்கு ஒன்றே. எவனொருவன் ஈடுபாடுடன் ஒரே மனநிலை கொண்டவனாக ஞானயோகத்திலேயே ஊன்றியிருப்பானோ, அவன் முனிவர்களுக்குள் உயர்ந்தவனாகச் சிறந்த யோகியாக ஆகி, எனது ஸாயுஜ்ய பதவியைப் பெறுகிறான். வர்ணாசிரமங்களில் நிற்பவன் மனதளவில் விரக்தியான வைராக்கியம் பெறாதவனாகிலும் என்னையே சரணடைந்துவிட்டானாகில், அவன் ஞானம், சரியை, கிரியை என்கிற மூன்று யோகங்களையும் பயில அதிகாரியாகிறான், தகுதி பெறுகிறான்.

எனது பூசனை இரண்டு விதமானது. ஒன்று வெளியில் தெரியுமாறு செய்வதான பாஹ்ய பூசை. மற்றொன்று மனதுள்ளேயே செய்யும்படியான மானசீக பூஜை. இதைப் போலவே மனம், வாக்கு, காயம் என்கிற மூன்று சாதனங்களின் வேறுபாட்டால் எனது பூஜையும் மூன்றுவிதமாகும். தவம், கர்மம், ஜபம், தியானம் மற்றும் ஞானம் என்பதும், எனது பூஜையின் ஐந்து சொரூபங்களே. ஆகவே, சான்றோர்கள் அவற்றை ஐந்துவிதமாகவும் கூறுகிறார்கள். எனது சொரூபமான மூர்த்திகளில் (விக்கிரகங்களில்) செய்யப்படும் பூஜை, அதாவது மற்றவர்களும் தரிசிக்கும்படிச் செய்யும் பூஜை ‘பாஹ்ய பூஜை’ (வெளித்தோற்றமான பூஜை) எனப்படும். இதே பூஜையை மனதளவிலேயே செய்வது (அதாவது தனக்கு மட்டுமே அனுபூதியாக உணரப்படுவதாகத் தெரிவது) ‘மானசீக (ஆப்யந்தர) பூஜை’ என்பார்கள். என் மீது வைக்கப்பட்ட சித்தத்தையே ‘மனம்’ என்கின்றனர். பொதுவாக மனதை மட்டுமே இங்கு ‘மனம்’ என்கிறதில்லை.

எந்தப் பேச்சு, எந்தவொரு சொல் எனது நாம ஜபத்திலேயும் என்னைப் பாடுவதிலேயும் மட்டுமே ஈடுபட்டிருக்குமோ, அதைத்தான் ‘வாணி’ (சொல்) என்று கூறவியலும். மற்ற பேச்செல்லாம் பேச்சல்ல. எவரது உடல் எனது சிவ சாஸ்திரங்களில் கூறப்பட்டுள்ளபடி திரிபுண்டரமாக (மூன்று பட்டைகளாக)த் திருநீறு நெற்றியில் இட்டபடி உள்ளதோ, எனது பூஜை, சேவை ஆகியவைகளிலேயே ஈடுபட்டிருக்குமோ, அதுதான் ‘உடல்’ எனப்படும். மற்ற உடல்கள் உடலல்ல. கர்மம் என்பது என்ன? என்னைப் பூசிப்பதே கர்மம். வெளித்தோற்றத்திற்காக (வெளியிலே தெரியும்படியாக)ச் செய்யும் வேள்விகளோ, ஹோமங்களோ ஆகிய எதுவும் கர்மம் ஆகாது. ‘தவம்’ என்பது என்னைப் பெற வேண்டி பட்டினி இருத்தல் ஆகியன மூலம் உடலை இளைக்கச் செய்வதே ஆகும். சாந்திராயணம் முதலிய விரதங்களை அனுஷ்டித்தல் தவமாகாது. ‘ஜபம்’ என்பது எது தெரியுமா? திருவைந்தெழுத்தைத் திரும்பத் திரும்ப ஓதுதல், பிரணவமான ஓரெழுத்தை அப்யசித்தல் (பயிற்சித்தல்), ருத்ராத்யாயமான ஸ்ரீருத்ரத்தை ஓதுதல் ஆகியனவே ஆகும். பொருள் புரியாமல் வெறும் வேதத்தை ஓதுதல் ஜபமாகாது. ‘தியானம்’ என்பது எனது சொரூபத்தைச் சிந்திப்பதும், திரும்பத் திரும்ப நினைப்பதுமே ஆகும். சமாதி முதலிய யோகங்களல்ல. எனது ஆகமங்களின் பொருளை நன்கறிவதுதான் ‘ஞானம்’ ஆகும். பிற பொருட்களின் பொருளறிவு ஞானமாகாது.

தேவி! முற்பிறவியின் மனப்பதிவுகளின் தன்மையால் (காரணத்தால்) மானசீக பூசையிலோ, வெளித்தோற்றமாகத் தெரியக் கூடிய பூசையிலோ, எதில் மனம் ஈடுபாடு கொள்கிறதோ, அதிலேயே மனம் உறுதி பெறுதல் வேண்டும். அதையேதான் அனுஷ்டிக்க வேண்டும். வெளியிலே செய்கிற பூசையைக் காட்டிலும் மானசீக பூசை நூறு மடங்கு உயர்ந்தது. ஏனெனில், அதில் குற்றங்களின் சேர்க்கை இருக்காது. மற்றும் கண்ணெதிரில் தெரியக்கூடிய குற்றங்களும் ஏற்பட வழி இருக்காது. மனத்தூய்மை அதாவது அகத்தூய்மைதான் தூய்மை, புறத்தூய்மை தூய்மை எனப்பட மாட்டாது. அகத்தூய்மை அற்றவனது புறத்தூய்மையைத் தூய்மை எனக் கொள்ள முடியாது. தேவி! புறப்பூசையோ, அகப்பூசையோ அன்போடு கூடியதாக இருக்க வேண்டும். அன்பில்லை எனில் அது ஏமாற்றுதலாகவே ஆகும். ‘நான் எனது கடமைகளை முறைப்படி ஆற்றியுள்ளேன், நான் தூய்மையானவன், மற்றவர் என்னை என்ன செய்ய முடியும்?’ என்ற மனநிலை உள்ளவனது பூசனையில், அது மானசீக பூசையோ, அல்லது புறத்தோற்றம் கொண்ட பூசையோ, எதுவாக இருந்தாலும் அதிலுள்ள அன்பையே நான் ஏற்பேன்.

தேவி! செயலின் உயிரே (ஆன்மாவே) அன்பு ஒன்றுதான். அதுதான் எனது தொன்மை நெறி. மனம், வாக்கு, காயம் மூலம் நாம் செய்யும் செயலின் பயனில் சிறிதும் இச்சையின்றிச் செயல் செய்தலே நன்று. தேவி! பயனில் விருப்பம் கொண்டால், அப்பொழுது என்னையே பெற வேண்டும் என்ற அன்பில் குறை தோன்றிவிடும். ஏன் தெரியுமா? பயனை விரும்புபவனுக்கு அப்பயன் கிட்டாமல் போனால், அவன் என்னை விடுத்து நகர்ந்து சென்று விடுகிறான். கற்பின் சிகரமே! பயன் விரும்பினாலும் எந்தச் சாதகனது சித்தம் என்னிடமே நிலைத்து நிற்குமோ, அவனுக்கு அவனது அன்பின் அளவிற்கேற்பப் பயனைக் கட்டாயம் தருவேன். எவரது மனம் பயனை எதிர்பார்க்காமல் என்னிடமே ஊன்றியிருக்குமோ, அவன் பின்பொரு சமயம் பயனைப் பெற விரும்புவானேயானாலும் அவனும் எனக்குப் பிரியமான தொண்டன்தான். எவனொருவன் முற்பிறவியின் மனப்பதிவுகளுக்கு ஆட்பட்டு, பலாபலன்களில் மனம் வைக்காது கலக்கமுற்று என்னையே சரணமடைகிறானோ, அந்த பக்தன் எனக்கு மிகவும் பிரியமானவன். பரமேசுவரி! எனது அடியார்கட்கு என்னை அடைவதைத் தவிர, வேறெதுவும் பெரியதொரு பயனாக லாபமாக இல்லை. அதேபோலத்தான் எனக்கும் அவ்வாறான பக்தனைப் பெறுவதிலும் பெரியதொரு லாபமில்லை.

(ஒப்புநோக்குக:— இதே கருத்தை விளக்கும் ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை சுலோகங்கள்——

தேஷாம் ஜ்ஞாநீ நித்யயுக்த

ஏகப4க்திர்விஶிஷ்யதே ।

ப்ரியோ ஹி ஜ்ஞாநிநோத்யர்த2ம்

அஹம் ஸ ச மம ப்ரிய: ॥

— ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 7/17

அவர்களுள் எப்பொழுதும் என்னிடமே ஒன்றிவிட்ட, வேறொன்றைச் சாராமல் பக்தி செய்கின்ற ஞானியான பக்தன் மிகவும் சிறந்தவன். ஏனெனில், என்னைத் தத்துவரீதியாக அறிகின்ற ஞானிக்கு நான் மிகவும் இனியவன்; அவனும் எனக்கு மிகவும் இனியவன்.

3ஹூநாம் ஜந்மநாமந்தே

ஜ்ஞாநவாந்மாம் ப்ரபத்3யதே ।

வாஸுதே3வ: ஸர்வமிதி ஸ

மஹாத்மா ஸுது3ர்லப4: ॥

— ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 7/19

பல பிறவிகளுக்குப் பின் கடைசிப்பிறவியில் தத்துவஞானம் பெற்ற மனிதன், அனைத்தும் வாசுதேவனே என்று என்னைப் புகலாகக் கொள்கிறான். அத்தகைய மகாத்மா மிகமிக அரிதானவன்.)

என்னிடம் வைக்கப்பட்ட அவனது அன்பே, எனது திருவருளினால் பரம நிர்வாண ரூபமான முக்தியைத் தந்துவிடுகிறது!

எவன் இங்குமங்கும் ஓடித் திரிகின்ற மனதை என்னிடமே அர்ப்பணித்து விடுகின்றானோ, அதனால் எனது அனன்ய பக்தனாக (அடியவனாக) ஆகின்றானோ, அந்த அடியவனே எனது சிவதர்மங்களை அனுஷ்டிக்கத்தக்கவன். அம்மாதிரி என்னிடமே மனதை அர்ப்பணித்த அடியவனுக்கு எட்டு இலக்கணங்கள் கூறப்பட்டுள்ளன. அவைகள் என்னவென்று கூறுகிறேன், கேள். “எனது அடியார்களிடம் நேசம், எனது பூஜையில் விருப்பம், பிறரைக் கொண்டு செய்விக்காமல் சிவபூஜையைத் தானே செய்தல், அவனது செயல்கள் அனைத்தும் என்னைப் பற்றியதாகவே இருத்தல், எனது திருவிளையாடல்களைப் பற்றிக் கேட்பதில் ஈடுபாடு, அவ்வாறு கேட்கும் போது காதலாகிக் கசிந்துருகுதல், எப்பொழுதும் என்னையே நினைத்திருத்தல், என்னை அண்டியே வாழ்க்கை நெறிமுறைகளைக் கடைப்பிடித்தல்” என்பனவே அந்த எட்டு இலக்கணங்கள். இவ்வெட்டு இலக்கணங்களும் ஒரு மிலேச்சனான சண்டாளனிடம் இருப்பினும் அவனே ஸ்ரீமான், அவனே உயர்ந்த அந்தணன், முனிவரும்கூட. அவனே சிறந்த துறவியும் பண்டிதனும். எனது பக்தனில்லாதவன் நான்கு வேதங்களையும் கற்றறிந்தவனாக இருப்பினும், அவன் எனக்கு அன்பனல்லன். பக்தனாக இருப்பின் அவன் சண்டாளனாகிலும் எனக்கு அன்பனே. அவனுக்குத் தரத்தகாதது எதுவுமேயில்லை. அவனிடமிருந்து எதையும் பெற்றுக் கொள்ளலாம். அவன் என்னைப் போலவே கொண்டாடத் தகுந்தவன். எவனொருவன் மிகுந்த பக்தியோடு இலையோ, பூவோ, பழமோ அல்லது வெறும் தண்ணீரோ எனக்கென்று அர்ப்பணிப்பானோ, அவனது கண்களுக்கு நான் மறைந்திருக்க மாட்டேன். அவனும் என் கண்களுக்கு மறைவதில்லை.

ந மே ப்ரியஶ்சதுர்வேதீ3

மத்34க்த: ஶ்வபசோபி ய: ।

தஸ்மை தே3யம் ததோ க்3ராஹ்யம்

ஸ ச பூஜ்யோ யதா2 ஹ்யஹம் ॥

பத்ரம் புஷ்பம் ப2லம் தோயம்

யோ மே ப4க்த்யா ப்ரயச்ச2தி ।

தஸ்யாஹம் ந ப்ரணஶ்யாமி

ஸ ச மே ந ப்ரணஶ்யதி ॥

— ஶிவபுரா. வாய. ஸம். உத். 10/71—72

(ஒப்புநோக்குக:— இக்கருத்தைக் கொண்ட ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை சுலோகங்கள்——

பத்ரம் புஷ்பம் ப2லம் தோயம்

யோ மே ப4க்த்யா ப்ரயச்ச2தி ।

தத3ஹம் ப4க்த்யுபஹ்ரு॒தம்

அஶ்நாமி ப்ரயதாத்மந: ॥

— ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 9/26

எவன் பக்தியோடு எனக்கு இலை, மலர், பழம், நீர் முதலியவற்றை அர்ப்பணம் செய்கிறானோ, தூயபுத்தியுடன் பயனை எதிர்பார்க்காமல் பிரேமை நிறைந்த அந்த பக்தனுடைய பக்தியுடன் அர்ப்பணம் செய்யப்பட்ட காணிக்கையான அதை (இலை, மலர் முதலியவற்றை), நான் (ஸகுண ஸ்வரூபமாக வெளிப்பட்டுப் பிரியத்துடன்) அருந்துகிறேன்.

யோ மாம் பஶ்யதி ஸர்வத்ர

ஸர்வம் ச மயி பஶ்யதி ।

தஸ்யாஹம் ந ப்ரணஶ்யாமி

ஸ ச மே ந ப்ரணஶ்யதி ॥

— ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை 6/30

எவன் எல்லாச் சராசரங்களிலும் எல்லோருக்கும் ஆத்மாவான வாசுதேவனான நானே வியாபித்திருப்பதாகப் பார்க்கிறானோ, எல்லாச் சராசரங்களும் வாசுதேவனான என்னிடம் அடங்கியிருப்பதாகப் பார்க்கிறானோ, அவனுக்கு நான் காணப்படாமல் போவதில்லை; அவனும் எனக்குக் காணப்படாமல் போவதில்லை.)

 

அத்தியாயம் : பதினொன்று

வர்ணாசிரம தர்மங்கள், பெண்களுக்கான தர்மங்கள் மற்றும் சிவஞானத்தின் பெருமைகள்

சிவபிரான் கூறுகிறார்—— தேவி! இனி பக்தர்கள், ஞானம் பெறத் தகுதியுடையவர்கள், அறிஞர்கள், அந்தணர்கள் ஆகிய வர்ணத்தவர்களுக்கான அறநெறி முறைகளைக் கூறுகிறேன் (கவனமாகக் கேள்).

விடியற்காலம், நடுப்பகல், மாலை என்கிற மூன்று வேளைகளிலும் நீராடுதல், அக்னிஹோத்ரம், முறைப்படி சிவலிங்கத் திருமேனியைப் பூசித்தல், தானமளித்தல், கடவுளிடம் அன்பு (காதல் — பக்தி), எப்பொழுதும் எல்லோரிடமும் தயவுடன் இருத்தல், உண்மையே பேசுதல், மகிழ்ச்சியாக இருத்தல், ‘கடவுள் உண்டு’ என்கிற நம்பிக்கை, ஜீவகாருண்யம் (பிறர்க்கின்னா செய்யாமை), தவறான நடத்தையைக் கண்டு வெள்குதல், சிரத்தை, வேதமோதுதல், யோகு நெறி ஒழுகுதல், பிறருக்கு வேதத்தைச் சொல்லிக் கொடுத்தல், கேட்பார்கள் இருப்பின் விளக்கிக் கூறுதல், புலனடக்கம் (பிரும்மசர்யம்), நல்லோரது உபதேசங்களைக் கேட்டல், தவம் செய்தல், பொறுமை ஏற்றல், தூய்மை, குலவழக்கப்படி குடுமி வைத்துக் கொள்ளுதல், பூணூல் அணிதல், தலைமுடி தெரியாதிருக்கத் தலைப்பாகை அணிதல், உத்தரீயம் அணிதல், (தள்ளப்பட்ட) தூய்மையற்ற பொருட்களை உபயோகிக்காதிருத்தல், ருத்ராக்ஷ மாலை அணிதல், திருநீறணிதல், பௌர்ணமி, அமாவாசை முதலிய பர்வங்களிலும் முக்கியமாக சதுர்த்தசி தினத்திலும் சிவபூஜை செய்தல், பிரும்மகூர்ச்ச நீரைப் பருகுதல், ஒவ்வொரு மாதமும் இந்தப் பிரும்மகூர்ச்ச நீரால் எனக்கு அபிஷேகம் செய்து விசேஷமாகப் பூஜித்தல், தனக்கென்று சமைத்த அன்னத்தையும் பித்ருக்களுக்காகச் செய்யும் சிராத்தத்தின் அன்னத்தையும் புசியாதிருத்தல், பழைய அன்னத்தைப் புசியாதிருத்தல், புழுத்த அரிசி முதலியவற்றினால் ஆன கஞ்சியைத் தவிர்த்தல், கள்ளுண்ணாமை, சிவபூஜைக்குப் பின் சண்டிகேசுவரருக்கு நிர்மால்யமாகத் தந்த அன்னத்தைப் புசியாதிருத்தல் முதலிய அனைத்து நெறிமுறைகளும் அனைத்து வர்ணாசிரமங்களில் இருப்பவர்களுக்கும் பொதுவான தர்மங்களாகும். [குறிப்பு:— தர்ப்பைப் புல்லின் நீரோடு பஞ்சகவ்யம் (பசுவின் சாணம், கோமூத்திரம், பால், தயிர், நெய்) சேர்த்துக் கிடைக்கும் நீரே ‘பிரும்மகூர்ச்சம்’ ஆகும்]

பராசர ஸ்ம்ருதியில் பதினோராவது அத்தியாயத்தில் உள்ள பிரும்மகூர்ச்ச விளக்கம்——

கோ3மூத்ரம் கோ3மயம் க்ஷீரம்

3தி4 ஸர்பி: குஶோத3கம் ।

நிர்தி3ஷ்டம் பஞ்சக3வ்யம்

ச பவித்ரம் பாபசோத4நம் ॥

கோ3மூத்ரம் க்ரு॒ஷ்ணவர்ணாயா:

ஶ்வேதாயாஶ்சைவ கோ3மயம் ।

பயஶ்ச தாம்ரவர்ணாயா

ரக்தாயா க்3ரு॒ஹ்யதே த3தி4

கபிலாயா க்4ரு॒தம் க்3ராஹ்யம்

ஸர்வம் காபிலமேவ வா ।

மூத்ரமேகபலம் த3த்3யாத3ங்கு3ஷ்ட

அர்த்34ம் து கோ3மயம் ॥

க்ஷீரம் ஸப்தபலம் த3த்3யாத்3

3தி4 த்ரிபலமுச்யதே ।

க்4ரு॒த்மேகபலம் த3த்3யாத்

பலமேகம் குஶோத3கம் ॥

கா3யத்ர்யாऽऽதா3ய கோ3மூத்ரம்

3ந்த4த்3வாரேதி கோ3மயம் ।

ஆப்யாயஸ்வேதி ச க்ஷீரம்

3தி4க்ராவ்ணஸ்ததா23தி4

தேஜோஸி ஶுக்ரமித்யாஜ்யம்

தே3வஸ்ய த்வா குஶோத3கம் ।

பஞ்சக3வ்யம்ரு॒சாபூதம்

ஸ்தா2பயேத3க்நிஸந்நிதெ4ள ॥

ஆபோ ஹிஷ்டே2தி சாலோட்3

மா நஸ்தோகேதி மந்த்ரயேத் ।

ஸப்தாவராஸ்து யே த3ர்பா4

அச்சி2ந்நாக்3ரா: ஶுகத்விஷ: ॥

ஏகைருத்3த்4ரு॒த்ய ஹோதவ்யம்

பஞ்சக3வ்யம் யதா2விதி4

இராவதீ இத3ம் விஷ்ணுர்

மாநஸ்தோகேதி ஶம்வதீ ॥

ஏதாபி4ஶ்சைவ ஹோதவ்யம்

ஹுதஶேஷம் பிபே3த்3 த்3விஜ: ।

ஆலோட்3ய ப்ரணவேநைவ

நிர்மத்2ய ப்ரணவேந து ॥

உத்3த்4ரு॒த்ய ப்ரணவேநைவ

பிபே3ச்ச ப்ரணவேந து ।

யத்த்வக3ஸ்தி23தம் பாபம்

தே3ஹே திஷ்ட2தி தே3ஹிநாம் ॥

ப்3ரஹ்மகூர்சம் த3ஹேத்ஸர்வம்

யதை2வாக்3நிரிவேந்த4நம் ।

பவித்ரம் த்ரிஷு லோகேஷு

தே3வதாபி4ரதி4ஷ்டி2தம் ॥

— பராசர ஸ்ம்ருதி 11/29—39

“கோமூத்திரம், பசுஞ்சாணம், பால், தயிர், நெய், தர்ப்பை நீர் — இவ்வாறும் தூய்மையானவை, பாவத்தைப் போக்குபவை. இக்கலவையை ‘பிரும்மகூர்ச்சம்’ (தர்ப்பை நீர் கலந்த பஞ்சகவ்யம்) எனப்படும். இந்தப் பிரும்மகூர்ச்சம் தயார் செய்யும் முறை. காராம்பசுவின் கோமூத்திரம், வெள்ளைப் பசுவின் சாணம், தாமிர வர்ணமுடைய பசுவின் பால், சிவப்பு நிற பசுவின் தயிர், கபில வர்ணமுடைய பசுவின் நெய் அல்லது கபில நிறப் பசுவின் கோமூத்திரம் முதலிய ஐந்தையும் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். கோமூத்திரம் ஒரு பலம் (அளவு), கட்டை விரலின் பாதியளவு சாணம், பால் ஏழு பலம், தயிர் மூன்று பலம், நெய் ஒரு பலம், தர்ப்பைப் புல் நீர் ஒரு பலம் — இவற்றை ஒன்றுசேர்க்க வேண்டும். ‘காயத்ரீ’ மந்திரத்தினால் கோமூத்திரத்தையும், ‘க3ந்த4த்3வாரா’ என்கிற மந்திரத்தினால் பசுஞ்சாணத்தையும், ‘அப்யாயஸ்வ’ என்கிற மந்திரம் கூறிப் பாலையும், ‘த3தி4க்ராவ்ண’ என்கிற மந்திரத்தினால் தயிரையும், ‘தேஜோஸி ஶுக்ர’ என்கிற மந்திரம் சொல்லி நெய்யையும், ‘தே3வஸ்ய த்வா’ என்கிற மந்திரம் கூறித் தர்ப்பைப் புல்லின் நீரையும் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். இவ்வாறு மந்திரங்கள் கூறி ஒன்றாகக் கூட்டப்பட்டுத் தூய்மை பெற்ற கலவையை அக்னியின் அருகில் வைக்க வேண்டும். ‘ஆபோ ஹி ஷ்டா2 என்கிற மந்திரம் கூறி, அக்கலவையைக் கலக்க வேண்டும். ‘மா நஸ்தோகே’ என்கிற மந்திரம் கூறி நீரால் அக்கலவையைப் புரோக்ஷிக்கவும்.

பின் ‘இராவதீ’, ‘இத3ம் விஷ்ணு:’, ‘மா நஸ்தோகே’, ‘ஶம்வதீ’ என்கிற மந்திரங்களைக் கூறி, நுனி முறியாமலிருக்கும் ஏழு தர்ப்பைப் புற்களினால் செய்த கூர்ச்சத்தினால் அக்னியின் அருகில் வைக்கப்பட்ட பஞ்சகவ்யத்தை அக்னியில் ஹோமம் செய்ய வேண்டும். ஹோமம் செய்து மீதமான பஞ்சகவ்யத்தைப் பிரணவமான ஓங்காரத்தைச் சொல்லிக் கொண்டே திரும்பவும் கலக்கி, கையில் எடுத்துக் கொண்டு அதைக் குடிக்கவும். எவ்வாறு நெருப்பு கட்டைகளை எரித்துச் சாம்பலாக்குகிறதோ, அவ்வாறே பிரும்மகூர்ச்சமான இந்த பஞ்சகவ்யம் மனிதனின் தோல், எலும்பு முதலியவற்றில் தங்கியுள்ள பாவங்களை எரித்துச் சாம்பலாக்கட்டும். தேவதைகள் இதில் குடியிருப்பதால் பிரும்மகூர்ச்சம் மூவுலகங்களிலும் பவித்திரமாக (தூய்மையாக)க் கருதப்படுகிறது.”

இனி அந்தணர்களுக்கான விசேஷ தர்மங்கள்—— பொறுமை, அமைதி காத்தல், மகிழ்ச்சியுடன் இருத்தல், வாய்மை, பிறர் பொருளைக் கவராதிருத்தல், புலனடக்கம், இறைவனைப் பற்றிய மெய்யறிவு, வைராக்கியம், திருநீறணிதல், உலகியல் மயக்கத்திலிருந்து ஒதுங்கி இருத்தல் — இப்பத்தும் அந்தணர்களுக்கான விசேஷ தர்மங்கள்.

இப்பொழுது யோகிகளான துறவிகளின் இலக்கணம்—— பகலில் மட்டும் பிச்சை எடுத்த அன்னத்தை உண்பது என்பதொன்றே முக்கிய இலக்கணம். வானப்பிரஸ்தர்களானவர்கட்கும் இதே நியமம்தான். துறவிகள், வானப்பிரஸ்தாசிரமிகள், பிரும்மசாரிகள் ஆகிய மூவரும் இரவில் உணவு எடுத்துக் கொள்ளக் கூடாது. ஓதுவித்தல், வேள்விகள் செய்து வைத்தல், தானம் பெறுதல் என்கிற மூன்றும் க்ஷத்திரியர்கட்கும் வைசியர்கட்கும் விதிக்கவில்லை.

க்ஷத்திரியர்களுக்கான தர்மங்கள்—— அனைத்து வர்ணத்தவர்களையும் பாதுகாத்தல், போரில் பகைவர்களைக் கொல்லுதல், கொடுமை செய்யும் (தீங்கிழைக்கும்) பறவைகள், விலங்குகள், தீயநடத்தையுடைய மக்கள் ஆகியவர்களை உரிய முறையில் தண்டித்தல், அனைவரையும் ஒன்றுபோல் நம்பாதிருத்தல், சிவனடியார்களை நம்புதல், ருது காலத்தில் மட்டும் மனைவியைப் புணருதல், படைகளைப் பாதுகாத்தல், ஒற்றர்கள் வாயிலாக உலக நடவடிக்கைகளை அப்போதைக்கப்போது அறிதல், எப்பொழுதும் தன் கையில் ஆயுதம் ஏந்தியிருத்தல், திருநீறாகிய கவசமணிந்திருத்தல் என்பனவே க்ஷத்திரியர்களுக்கான தர்மங்கள்.

வைசியர்களுக்கான தர்மங்கள்—— பசுக்களைப் பராமரித்தல், வாணிபம் செய்தல், உழவு செய்தல் என்பன.

நான்காம் வர்ணத்தவர்களான வேளாளர்களுக்கான தர்மங்கள்—— முதல் மூன்று வர்ணத்தவர்கட்குப் பணிவிடை செய்தல்.

இல்வாழ்வானது தர்மங்கள்—— நந்தனவனம் அமைத்தல், எனது திவ்வியத்தலங்களுக்கு யாத்திரை செல்லுதல், தன் மனையாளிடம் மட்டுமே புணருதல் என்பன.

வானப்பிரஸ்தர்கள், துறவிகள், பிரும்மசாரிகள் ஆகிய மூவரும் புலனடக்கம் கொண்டு பிரும்மசரியத்தைக் காத்தலே முக்கிய தருமம். பெண்களுக்கோ கணவனுக்குப் பணிவிடை செய்வதே தொன்றுதொட்டு வரும் அறநெறி. இது தவிர வேறொரு விரதமும் தேவையில்லை.

மங்களமானவளே! கணவன் அனுமதித்தால் மட்டுமே பெண்கள் என்னைப் பூசிக்கலாம். பதிசேவையை விடுத்து விரதங்கள் அனுஷ்டிக்கும் பெண்டிர் நரகம் புகுவாள். இதில் யோசிப்பதற்கு ஒன்றுமே இல்லை.

இனி விதவைகளான கைம்பெண்களுக்கான பொது தர்மங்களைக் கூறுகிறேன், கேள். விரதங்கள் அனுஷ்டிப்பது, தானமளித்தல், தவமேற்றல், ஆசாரம், தரையில் படுத்தல், இரவில் மட்டும் உணவு ஏற்றல், எப்பொழுதும் புலனடக்கத்துடன் இருத்தல், திருநீறு அல்லது தண்ணீரினால் நீராடுதல், அமைதியாக இருத்தல், மௌனமாக இருத்தல், பொறுமை காத்தல், முறைப்படி அனைத்து ஜீவராசிகட்கும் உணவளித்தல், அஷ்டமி, சதுர்த்தசி, பௌர்ணமி, முக்கியமாக ஏகாதசியன்று முறைப்படி உபவாசம் இருத்தல், என்னைப் பூஜித்தல் என்பனவே விதவைகளுக்கான தர்மங்கள். இதுவரை தங்கள் தங்களது வர்ணாசிரமங்களில் ஊற்றம் கொண்ட அந்தணர்கள், க்ஷத்திரியர்கள், வைசியர்கள், துறவிகள், பிரும்மசாரிகள், வானப்பிரஸ்தர்கள், இல்வாழ்வோன் ஆகியவர்களது அறநெறி முறைகளைச் சுருங்கக் கூறினேன். மேலும் வேளாளர்கள், பெண்கள் ஆகியவர்களுக்கான தர்மங்களையும் கூறினேன். தேவி! நீயும் எப்பொழுதும் என்னையே சிந்தித்தவண்ணம் எனது திருவைந்தெழுத்தை ஓங்காரத்துடன் இணைத்து ஆறெழுத்து மந்திரமாக (ஓம் நம: ஶிவாய) ஜபம் செய்ய வேண்டும். இவையே வேதங்களில் கூறப்பட்ட நெறிமுறைகள். இதுவே அறம் (தர்மம்), பொருள் இரண்டின் சேர்க்கை சுருக்கமாகும்.

உலகில் எவனொருவன் தன் விருப்பத்திற்கேற்ப ‘எனது அருவுருவான சிவலிங்க விக்கிரகத்திற்குச் சேவை செய்வதே தன் கடமை’ என்று கொண்டிருக்கிறானோ, அவன் முற்பிறவியில் செய்த பூஜையின் பயனாக, அந்த மனப்பதிவுகளைத் தன்னுள் கொண்டிருப்பதனால் இப்பொழுது இப்பிறவியில் காதலாகிக் கசிந்துருகும் அன்பன் ஆகிறான். அதனால் அவன் பெண், பொன், மண் என்கிற உலகியல் விஷய சுகங்களில் ஈடுபாடு கொண்டாலோ, அல்லது வெறுப்புதான் கொண்டாலோ, எதுவாகிலும் தாமரை இலை தண்ணீரிலேயே மிதந்தாலும் அதில் ஒட்டாததுபோல பாவங்களில் அவன் ஒட்டுவதில்லை. அதாவது, உலகியல் இன்பதுன்பங்கள் அவனைத் தீண்டுவதில்லை. எனது அருளினால் தூய்மை பெற்ற அந்த அறிஞன், எனது சொரூபத்தை நன்கு அறிகிறான். அதனால் அவனுக்கு ‘இதைச் செய்யலாம், இதைச் செய்யக் கூடாது’ என்கிற விதி நிஷேதங்கள் இல்லை. இச்சமாதி நிலையோ, சரணாகதி செய்ய வேண்டுமென்பதோ அவனுக்கு அவசியமில்லை. எனக்கு எப்படி விதி நிஷேதங்கள் இல்லையோ, அவ்வாறே அவனுக்கும் விதி நிஷேதங்கள் இல்லை. பரிபூரணனான எனக்கு எப்படி செய்ய முடியாததென்பது எதுவுமே இல்லையோ, அதே போலத்தான் செய்ய வேண்டியது அனைத்தையும் முறைப்படி செய்து முடித்த ஞானயோகியருக்கும் செய்தாக வேண்டும் என்பதாக எதுவுமில்லை. அவர்கள் எனதடியார்களின் நலனுக்காகவே மனிதத்தன்மையை ஏறிட்டுக் கொண்டு இந்நிலவுலகில் உலா வருகிறார்கள். அவர்களை ருத்ர உலகிலிருந்து நழுவி விழுந்த ருத்ரர்களே என எண்ணுவாயாக.

எவ்வாறு எனது ஆளுமை (கட்டளை) பிரும்மா முதலிய தேவர்களை அவரவர்களது செயலில் ஈடுபடுத்துகிறதோ, அவ்வாறே அந்தச் சிவயோகிகளின் ஆளுமை (கட்டளை) மனிதர்களை அவரவர்களது கடமைகளில் ஈடுபடுத்துவதாகும். எனது கட்டளைகளுக்கு அவர்களே ஆதாரம். அவர்களிடம் அளவு கடந்த அன்புள்ளது. ஆகவே, அவர்களைத் தரிசித்தமாத்திரத்திலேயே பாவங்கள் அனைத்தும் அழிந்துவிடுகின்றன. உயர்ந்த பயனைப் பெறுவதற்கான அறிகுறிகளை (நம்பிக்கையை)ப் பெருக்குகிறது. எவருக்கு என்பால் அளவு கடந்த காதல் (அன்பு) உள்ளதோ, அவருக்கு இதுவரை கண்டிராத, கேட்டிராத, அனுபவத்திலும் வந்திராத புதியதானதொரு ‘அனுபூதி ஞானம்’ உதிக்கிறது. அப்பொழுது அந்த அனுபூதியில் அவருக்குத் திடீரென்று உடலில் ஒரு நடுக்கம், வியர்வை, கண்களில் நீர், குரலில் தழுதழுத்த நிலை மற்றும் பேரானந்தம் முதலிய பாவங்கள் (மனநிலை) அடிக்கடி தோன்றவாரம்பிக்கின்றன. இவ்விலக்கணங்கள் (அடையாளங்கள்) எல்லாம் ஒன்றொன்றாகவோ அல்லது அனைத்தும் ஒரே நேரத்திலோ கூடத் தோன்றலாம் என்பதால் தோன்றும் இந்த அன்பு மந்த நிலை, மத்திம நிலை, உத்தம நிலை என்பதைக் கொண்டு அடியார்களிலும் மந்தர், மத்திமர், உயர்ந்தவர் என்கிற அடையாளங்களைக் கண்டு கொள்ளலாம்.

இரும்பு, தீயில் காய்ச்ச சிவப்பாகிறது. அப்பொழுது இரும்பாக மட்டும் இருப்பதில்லை, பழுத்ததாக இருக்கிறது. அதேபோல எனது திருவருள் கிடைத்ததும் அவன் மனிதனாக மட்டும் இருப்பதில்லை. எனது சொரூபமாகவே ஆகிவிடுகிறான். மற்ற மனிதர்களைப் போல கைகால்கள் முதலியன கொண்டவர்களாகச் சாதாரண மனிதர்களைப் போலக் காட்சி தந்தாலும், உண்மையில் அவர்கள் ருத்ரர்களே! ‘அவர்களும் நம்மைப் போன்ற சாதாரண மனிதர்கள்தானே’ என்று அறிஞர்கள் கேவலமாக (இளக்காரமாக) நினைக்கக் கூடாது, இகழக்கூடாது. எந்த அறிவிலி அவர்களைச் சாதாரண மனிதர்களாக எண்ணி இகழ்கிறானோ, அவன் தனது ஆயுள், செல்வம், குலம், ஒழுக்கம் ஆகியவைகளை இழந்து நரகத்தில் விழுகிறான். பல சொல்லி ஏன்? எப்படியாவது ஏதாவதோர் உபாயத்தை (வழியை) ஏற்று, என்மேல் சித்தத்தை ஈடுபடுத்துவதே நலம் பெறுவதற்கான ஒரே வழி.

உபமன்யு கூறுகிறார்—— இவ்வாறு நீலகண்டனாகிய சிவபிரானை மூவுலகங்களும் நன்மை பெற வேண்டி ஞானநெறியின் கருப்பொருளைச் சுருங்கக் கூறியுள்ளார். இந்த மெய்யறிவான விஞ்ஞானத்தை விளக்க வந்தவைகள்தான் வேதங்கள், சாஸ்திரங்கள், இதிகாசங்கள், புராணங்கள் மற்றும் அனைத்து வித்யைகளும். இந்தச் சிவஞானமான மெய்யறிவு கூறுவது என்னவென்றால் ஞானம் (அறிவு), அறியவேண்டியது, பின்பற்றப்பட வேண்டியது (அனுஷ்டிக்க வேண்டியது), அதற்கான தகுதி, அதை அடைய சாதனை (வழி), அதனால் பெறும் சாத்யம் (அடையப் பெறும் பயன்) என்கிற ஆறு பெறற்கரிதான பெரும் பேறுகளைப் பற்றிய சுருக்கம்தான். ஸ்ரீகிருஷ்ணா! குருவிடமிருந்து பெறப்படுவது ஞானம்; அறியவேண்டியது பசு, பாசம், பதி என்கிற மூன்றும்; அனுஷ்டிக்கப்பட வேண்டியது சிவலிங்கத் திருமேனி பூசை முதலியன. தூய அன்பே தகுதி. திருவைந்தெழுத்து முதலிய மந்திரங்களே சாதனம். சிவநிலை சாத்யம் (அடைய வேண்டுவது). இவற்றை உள்ளபடி அறிவதே மெய்யறிவு. இவற்றை அறிந்தாலே அனைத்தும் அறிந்ததாகும். முதலில் தன் தகுதிக்கேற்ப பூஜை, வேள்வி முதலியன வாயிலாக வெளிப்படையான பூஜையைச் செய்து நன்கு பழகி, பின்புதான் மானசீக பூஜையைத் தொடங்கலாம்.

எவனொருவன் சிவபிரான், சிவையான இறைவி — இவர்களைப் பற்றிய ஞான அமுதத்தைப் பெற்று பக்தியினால் மனநிறைவு பெற்றிருப்பானோ, அவனுக்கு உள்ளும் புறமும் எங்கும் எதையும் செய்யவேண்டிய கடமைகள் எதுவுமே மீதமில்லை. அவன் அனைத்துக் கடமைகளையும் செய்து முடித்தவனாகிறான். ஆகவே, முதலில் வரிசையாக வெளியே தெரியும்படியாக அல்லது உள்ளேயே மானசீகமாகச் செய்யவேண்டிய அனைத்துச் செயல்களையும் விடுத்து, ஞானத்தினால் ஞேயமான (அறியப்பட வேண்டியதான) உண்மையை நன்குணர்ந்து, அதன்பின் உண்மை உணர்வதற்குச் சாதனமாக இருந்த ஞானத்தையும் துறக்க வேண்டும்.

ஒருவேளை மனம் சிவனார் பக்கலில் ஒன்றுபடவில்லை எனில், கர்மங்களைச் செய்வதனால் எந்தவொரு பயனுமில்லை. மனம் ஒன்றுபட்டுவிட்டால் கர்மங்களைச் செய்யவேண்டிய அவசியமே இல்லை. ஆகவே, அகப்புறக் கர்மங்களைச் செய்தோ, செய்யாமலோ, எவ்வகையிலாவது இறைவனிடம் மனதை ஈடுபடுத்த வேண்டும். ஆகவே, எவனது மனம் சிவப்பரம்பொருளிடம் ஒன்றுபட்டுவிட்டதோ, எவனது புத்தி அசைவற்று நிலையாக நிற்குமோ, அவ்வாறான சான்றோருக்கு இவ்வுலகிலும் அவ்வுலகிலும் எங்குமே பரமானந்த நிலை ஏற்படுகிறது. இவ்வுலகில் ‘ஓம் நம: ஶிவாய’ என்கிற திருவைந்தெழுத்தின் ஓதுதலாலேயே அனைத்து சித்திகளும் (நன்மைகளும்) எளிதில் பெறலாகும். ஆகவே, ஒப்புயர்வற்ற பெருநிலையைப் பெறுவதற்கு இத்திருவைந்தெழுத்தின் உண்மையறிவைப் பெற வேண்டும்.

 

அத்தியாயம் : பன்னிரண்டு

திருவைந்தெழுத்தின் பெருமை

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கேட்கிறார்—— அனைத்துமறிந்த முனிவரே! தாங்களோ ஞானப் பெருங்கடல். தங்கள் திருவாய்மொழியாகத் திருவைந்தெழுத்தின் பெருமையைக் கேட்க பெரிதும் விரும்புகிறேன், தயவு செய்க.

உபமன்யு கூறுகிறார்—— தேவகியின் செல்வமே! ஸ்ரீகிருஷ்ணா! திருவைந்தெழுத்தின் பெருமையை நூறு கோடி ஆண்டுகள் வர்ணித்தாலும் முழுமையாகச் சொல்லி மாளாது. ஆகவே, சுருக்கமாகக் கூறுகிறேன், கேள். சிவனடியார்களின் அனைத்து விருப்பங்களையும் உடனே நிறைவேற்றி வைப்பது இவ்வைந்தெழுத்து. வேதங்களிலும் சிவாகமங்களிலும் இப்பஞ்சாக்ஷர மந்திரம் ‘ஓம்’ என்கிற பிரணவத்துடன் சேர்த்து ‘ஆறெழுத்து’ மந்திரமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது. இம்மந்திரத்தில் எழுத்துக்கள் மிகக் குறைவுதான். ஆனால், அவ்வெழுத்துக்களில் பொதிந்துள்ள பொருளோ எல்லையற்றது. இத்திருவைந்தெழுத்துக்கள் வேதத்தின் சாரம், முக்தியளிப்பது, சிவனாரது ஆளுமை நிறைந்தது, ஐயமற்றது, சிவபிரானின் சொரூபமானது, அணிமாதி சித்திகளைத் தன்னுள் கொண்டது, தெய்வத்தன்மை பொருந்தியது, மக்களை மகிழ்விப்பது, மனோமலத்தை நீக்குவது, விரும்பியதை அளிப்பது, சிவபிரானின் திருவாக்கினின்றும் உதித்தது, வாயினால் உச்சரிக்க எளிது. அனைத்து ஜீவராசிகளும் உய்யும்வண்ணம் சர்வக்ஞரான சிவபிரான், ‘ஓம் நம: ஶிவாய’ என்கிற இத்திருவைந்தெழுத்து மந்திரத்தைக் கூறியுள்ளார். ‘ஓம்’ என்னும் பிரணவத்தோடு கூடிய இம்மந்திரம் அனைத்து கலைகளுக்கும் மூலகாரணமான விதை. ஆலமரத்தின் சிறுவிதையில் எவ்வாறு அந்த பெரிய மரமே அடங்கியுள்ளதோ, அம்மாதிரியே இம்மந்திரம் மிகச் சிறிதாக இருப்பினும் பொருட்செறிவு மிக்கது.

‘ஓம்’ என்கிற பிரணவமாகிற இந்த ஓரெழுத்து மந்திரத்தில் முக்குணங்களைக் கடந்த, அனைத்துமறிந்த, அனைத்தையும் ஆக்கித் தருகின்ற, தன்னொளியில் பிரகாசிக்கின்ற, எங்கும் நீக்கமற நிறைந்துள்ள பரம்பொருளான சிவபிரான் நிலைகொண்டுள்ளார். ஈசானன் முதலிய நுண்ணிய ஓரெழுத்து பிரும்ம தத்துவங்கள் அனைத்தும் ‘ஓம் நம: ஶிவாய’ என்கிற இம்மந்திரத்திலேயே முறையாக அமைந்துள்ளன. நுண்ணியதான இந்த ஆறெழுத்து மந்திரத்தில் பஞ்சப்பிரும்மங்களின் திருமேனியாக விளங்கும் அந்தச் சிவப்பரம்பொருளே இயல்பாகவே ‘சொல், சொல்லப்படும் பொருள்’ என்கிற தத்துவத்தில் விளங்குகிறார்.

எல்லைக்குக் கட்டுப்படாதவர் (எல்லையற்றவர்) என்பதால் சிவபிரான் வாச்யமான சொல்லப்படும் பொருளாகிறார். திருவைந்தெழுத்தோ அவரைக் கூறும் வாசகமான சொல். சிவபிரான் வாச்யம், ஐந்தெழுத்து வாசகம். இந்நிலை தொன்மையானது, நித்தியமானது. கோரமான இந்தச் சம்சாரமான ஆழ்கடல் எவ்வாறு தொன்றுதொட்டுள்ளதோ, அதேபோலத்தான் உலகியலிலிருந்து நம்மைக் கரையேற்றும் இறைவனும் தொன்றுதொட்டு நித்தியமாக இருக்கிறான். மருந்து, நோய்களுக்குப் பகைவன் என்பதுபோல, சிவபிரான் உலகியலான (சம்சாரமாகிற) பெருநோய்க்கு மருந்தான பகைவன். உலகநாதனான சிவபிரான் இல்லையெனில், இவ்வுலகமே அந்தகாரமான இருண்ட சூழ்நிலையில் சிக்கித் தவிக்கும். ஏனெனில், பிரகிருதியான இயற்கை என்பது ஜடம். ஜீவாத்மாவோ அஞ்ஞானி. ஆகவே, இப்பிரபஞ்சத்திற்கு ஒளி தருவது இறைவனே.

பிரகிருதி முதல் பரமாணு வரை இருக்கும் அனைத்து ஜடப்பொருட்களும், அதன் தத்துவங்களும் சைதன்யமான புத்தியின்றித் தானாக ‘கர்த்தா’ (செயலைச் செய்பவனாக) ஆக முடியாது. ஜீவாத்மாக்களுக்குப் பந்தம் (தளை), மோட்சம் (தளைகளிலிருந்து விடுதலை) என்ற இரண்டும் தர்மம் செய்வதனாலும், அதர்மத்தை விடுதலினாலும்தான் என்று கூறப்படுகிறது. நன்கு ஆராய்ந்து பார்த்தால் சர்வக்ஞரான பரம்பொருள் சிவனையன்றி ஜீவராசிகளின் முதல் தோற்றம் சித்தித்திருக்க முடியாது. மருத்துவரின்றி நோயாளிகள் நலன் பெற இயலாது தவித்துத் துன்புறுவதுபோல, சிவபிரானது திருவருள் பெறாமல் சம்சாரியான ஜீவாத்மா பலவாறான துன்பங்களில் சிக்கித் தவிக்கிறான்.

ஆகவே, ஜீவர்களைச் சம்சாரக் கடலிலிருந்து கரையேற்றுவிப்பவரான சிவபிரான் எங்கும் தொன்றுதொட்டு விளங்குகிறார் என்பது நிச்சயமாகிறது. அவரன்றோ அனைத்தும் அறிந்தவர், பரிபூரணர். முதலும் முடிவும் நடுவும் அற்றவர். இயல்பாகவே தூய்மையானவர். அவரே சிவன் என்ற பெயரினர் என்று அறிந்து கொள். அவரது சொரூபத்தைச் சிவாகமங்கள் நன்கு விளக்குகின்றன. இச்சிவப்பரம்பொருளை உணர்த்துவதே திருவைந்தெழுத்து, அதாவது வாசகம் (அபிதானம்). சிவப்பரம்பொருளோ வாச்யம் (அபிதேயம்). அப்பஞ்சாக்ஷரத்தினால் குறிப்பிடப்படுபவர். திருவைந்தெழுத்தே சிவ சொரூபம். அனைத்து சித்திகளையும் தரவல்லது. அதுவே வாசகம் (அபிதானம்). அதுவே வாச்யமும் (அபிதேயமும்). ‘ஓம் நம: ஶிவாய’ என்கிற திருவைந்தெழுத்தே சிவ வாக்கியம். அதுவே சிவஞானம். அதுவே பரமபதமும். இது சிவபிரான் உறுதிபடக் கூறியது. ஏதோ வெட்டியாக (வீணாக)க் கூறியதல்ல. இதே சிவ சொரூபம். இயல்பாகவே தூயது.

அனைத்துலகங்கட்கும் திருவருள் பொழியும் சிவபிரான் பொய் உரைப்பாரா? சர்வக்ஞரான அவரது திருவைந்தெழுத்தை ஓதுவதனால் என்னென்ன பயன், எந்த அளவு கிடைக்குமோ, அதை முழுயாகத்தானே கூறுவார். ராகம்—துவேஷம் உள்ளவர்கள்தான் பொய் உரைப்பர். ராக—துவேஷமற்ற (விருப்பு—வெறுப்பற்ற), அஞ்ஞானமற்ற, குறைகளற்ற சிவனுமா பொய் கூறுவார்? நிச்சயமில்லை. குற்றம் குறைகளே இல்லாது என்றும் தூயவரான, சர்வக்ஞரான சிவபிரான், எந்தவொரு தூயதான மந்திரமான திருவைந்தெழுத்தைக் கூறினாரோ, அது பிரமாணமாகத்தானே இருக்க வேண்டும். இதில் ஐயத்திற்கே இடமில்லை. ஆகவே, கற்றறிந்தவர்கள் இறைவரது மொழிகளில் (சொல்லில்) நம்பிக்கை கொள்ளத்தான் வேண்டும். உண்மையாக விளங்கும் புண்ணிய—பாவங்களில் சிவபிரானது திருவாய்மொழிகளில் சிரத்தை (நம்பிக்கை) கொள்ளாதவன் நரகம்தான் அடைவான். சாந்தமான இயல்புடைய முனிசிரேஷ்டர்கள் சுவர்க்கம், மோட்சம் — இவற்றைப் பெறுவதற்காகக் கூறிய அழகிய நன்மொழிகளே ‘சுபாஷிதங்கள்’ என்றறியவும். விருப்பு, வெறுப்பு, பொய், காமம், குரோதம் (சினம்), பேராசை ஆகியனவற்றைப் பின்பற்றிக் கூறுகிற சொற்கள் ‘துர்பாஷிதம்’ (தீயமொழிகள்) என்பதாகும்.

ஸ்வர்காபவர்க்க3 ஸித்4யர்த்த2ம்

பா4ஷிதம் யத்ஸுஶோப4நம் ।

வாக்யம் முநிவரை: ஶாந்தை:

தத்3 விக்ஞேயம் ஸுபா4ஷிதம் ॥

ராக3—த்3வேஷா—ந்ரு॒த—க்ரோத4

காம—த்ரு॒ஷ்ணா—நுஸாரி யத் ।

வாக்யம் நிரயஹேதுத்வாத்

தத்3 து3ர்பா4ஷிதமுச்யதே ॥

— ஶிவபுரா. வாய. ஸம். உத். 12/26—27

அவித்யை (அறியாமை) மற்றும் ராகம் (விருப்பு) இரண்டும் கொண்ட சொற்கள் பிறப்பு—இறப்பு என்கிற சம்சாரப் பெருஞ்சூழலுக்குக் காரணமாகின்றன. இனிதாக, எளியதாக, மெல்லியதாக அல்லது நன்கு பண்பட்ட சொற்களாக இருந்தும், அதனால் என்ன பயன் கிட்டும்? எந்தச் சொற்களைக் கேட்டதும் நன்மை பெறலாகுமோ, விருப்பு—வெறுப்பு முதலிய குற்றங்கள் நீங்குமோ, அச்சொற்கள் இனிமையாக இன்றிக் காதுகளுக்குக் கேட்கக் கூசுமாறு இருப்பினும், உண்மையில் அவைதான் நமக்கு நன்மை விளைவிப்பன. அவைகளைத்தான் நாம் என்றும் நினைவில் கொள்ளத்தக்கவைகள். மந்திரங்கள் ஏராளமாக இருக்கலாம். ஆனால், சிவபிரானாலேயே ஆக்கப்பட்ட தூய மந்திரமான திருவைந்தெழுத்திற்கு ஈடு எதுவுமே இல்லை!

‘ஓம் நம: ஶிவாய’ என்கிற இந்த ஆறெழுத்து மந்திரத்தில் நான்கு வேதங்களும், அதன் ஆறு அங்கங்களும், மற்றும் பரந்து விரிந்து கிடக்கும் அனைத்து சாஸ்திரங்களும் பொதிந்துள்ளன. (ஆலம் விதையில் அத்துணை பெரியதான ஆலமரமே அடங்கியுள்ளதுபோல.) ஆகவே, இதற்கு இணையாக வேறு எந்த மந்திரமும் இல்லை. ஏழு கோடி மகாமந்திரங்கள், மற்றுமுள்ள அநேக உபமந்திரங்கள் ஆகிய அனைத்திலிருந்தும் இந்த ஆறெழுத்து மந்திரம், நூலும் அதில் கோக்கப்பட்ட மணிகளும் எவ்வாறு வேறு வேறோ, அவ்வாறே வேறு வேறுதான். சிவஞானபோதம் முதலிய சிவஞான நூல்களும், அனைத்து வித்யைகளும் இந்தத் திருவைந்தெழுத்தின் விளக்கங்களே. இந்த ‘ஓம் நம: ஶிவாய’ என்கிற ஒரே ஒரு மந்திரம் நம் இதயத்தில் குடி கொண்டால் போதும். மற்ற கோடி கோடி மந்திரங்களோ, விரிவான சாஸ்திரங்களோ தேவையில்லை. எவன் ‘நம: ஶிவாய’ என்கிற திருவைந்தெழுத்தை உறுதியோடு ஜபித்துத் தனதாக்கிக் கொண்டானோ, அவன் அனைத்து சாஸ்திரங்களையும் கற்றவன், புண்ணிய கர்மங்கள் அனைத்தும் செய்து முடித்தவன். ‘நம:’ என்கிற இரண்டெழுத்துக்களோடு ‘ஶிவாய’ என்கிற மூன்றெழுத்துக்களும் எவனது நாவின் நுனியில் இருக்குமோ, அவனது பிறவியே நற்பிறவி, பயனுடைய பிறவி. திருவைந்தெழுத்தை ஓதுகிறவன் பண்டிதனோ, பாமரனான அறிவிலியோ, தாழ்ந்தவனோ, யாராக வேண்டுமானாலும் இருக்கட்டும். அவனே பாவக்கூண்டிலிருந்து விடுதலை பெறுபவன் ஆவான்.

 

அத்தியாயம் : பதின்மூன்று

திருவைந்தெழுத்தின் பெருமையும், ஜபிக்கும் முறையும்

தேவி கேட்கிறாள்—— இறைவா! கலியுகம் வெற்றி கொள்ள இயலாதது. ஒதுக்கித் தள்ளவும் முடியாதது. எல்லோரையும் கலக்குவது. ஆகவே, உலக மக்கள் இக்கலியில் அறநெறி விடுத்து பாவமென்னும் பேரிருளில் மூழ்கி, வர்ணாசிரம தர்மங்களை இழந்து, சங்கடத்தில் (துன்பச் சூழ்நிலையில்) விழப் போகிறார்களே; இக்கட்டான சூழ்நிலை ஏற்படப் போகிறதே; அனைவருடைய அதிகாரமும் சந்தேகத்திற்கு இடமாகுமே; அதனால் பெரும் விபரீதங்கள் தோன்றுமே. அப்பொழுது உபதேச முறைகள் நசித்துவிடும்; ‘குரு—சிஷ்ய பரம்பரை’ என்பதே இல்லாமல் போய்விடும். இவ்வாறாக வரக்கூடிய கலியுகத்தில், தங்களுடைய அடியார்கள் எவ்வாறு முக்தி பெறுவர்?

சிவபிரான் கூறுகிறார்—— தேவி! கொடுமையான கலியுகத்தில் மனிதர்கள் எனது மந்திரமான திருவைந்தெழுத்தின் துணை கொண்டு பக்தி வெள்ளம் புரண்டோடும் மனம் பெற்று, உலகியல் தளையிலிருந்து முக்தி பெறுவர். சொல்ல முடியாததும் நினைக்கவும் முடியாததுமான மனம், வாக்கு, உடல் — இம்மூன்றினாலும் குற்றங்களே இழைத்தவன், செய்ந்நன்றி மறந்தவன், கருணையுள்ளம் அற்றவன், ஏமாற்றுபவன், பேராசை கொண்டவன், தீய எண்ணம் கொண்டவன் — இவ்வாறான தீய குற்றங்கள் கொண்டவனாயினும் என்மேல் பக்தி கொண்ட மனதுடையவனாக, எனது திருவைந்தெழுத்தை ஜபித்து வருவானேயாகில், அவனுக்கு இந்தத் திருவைந்தெழுத்து வித்தையே உலகியல் பயத்தை நீக்கி முக்திக்கரை சேர்த்துவிடும். இம்மந்திரம்தான் தாரக மந்திரமான ஓடம். இவ்வுலகில் மிக மிகக் கீழ்நிலைக்குச் சென்றவனானாலும், அவன் இத்திருவைந்தெழுத்தை ஓதுவானானால் உலகியல் தளைகளிலிருந்து விடுதலை பெறுவான். இது எனது வாக்கு!

தேவி கேட்கிறாள்—— ஒரு மனிதன் தனது இழிந்த செயல்களால் கீழ்நிலை அடைகிறான். அதனால் அவனுக்கு நற்கர்மங்கள் செய்ய முடியவில்லை. அவனது செயல்கள் நரகத்தைத்தானே தரும். அவ்வாறான நிலையில் இழிந்த செயல்கள் செய்த ஒருவன், இந்தத் திருவைந்தெழுத்தினால் எவ்வாறு முக்தி பெறுவான்? உலகியல் தளைகளிலிருந்து எவ்வாறு விடுபடுவான்?

சிவபிரான் கூறுகிறார்—— அழகிய மனமுடையவளே! நீ மிகவும் உயர்ந்த சரியான வினாவைத்தான் கேட்கிறாய். இப்பொழுது இதற்கான விடையைக் கூறுகிறேன், கேள். இது ரகசியமானது என்பதனால் இதுவரை இதை வெளியிடவில்லை. திருவைந்தெழுத்தை விடுத்து உலகியலில் மயங்கி வேறு மந்திரங்களைக் கூறி என்னை வழிபட்டால், அது நிச்சயம் நரகத்திற்குத்தான் வழி வகுக்கும். ஆனால், திருவைந்தெழுத்திற்கு அவ்வாறான தடைகள் ஏதுமில்லை. சிலர் நீரை மட்டும் உண்டு, சிலர் காற்றை மட்டும் சுவாசித்து விரதங்கள் பல இருந்து உடலை இளைக்கச் செய்து தவம் செய்கிறார்கள். இதனால் அவர்களுக்கு எனது உலகம் கிடைக்கும் என்பதில்லை. ஆனால், எவன் பக்தியோடு திருவைந்தெழுத்தை மட்டும் ஓதியவண்ணம் என்னைப் பூஜிக்கிறானோ, அவன் இத்திருவைந்தெழுத்தின் பெருமையால் எனது உலகை அடைகிறான். ஆகையால் தவமோ, வேள்வியோ, விரதங்களோ, நியமங்களோ ஆகிய இவை எவையும் பஞ்சாக்ஷரம் கூறிச் செய்யும் பூஜையில் கோடியில் ஒரு பங்குக்குக் கூடச் சமமாகாது. தளைப்பட்டவனோ, முக்தனோ — பஞ்சாக்ஷரம் கூறிப் பூஜை புரிபவன் சம்சார பாசத்திலிருந்து விடுதலை பெறுகிறான்.

தேவி! திருவைந்தெழுத்து ‘ஓம்’ என்கிற பிரணவத்துடன் சேர்ந்து ஷடக்ஷரமாகிறது. ஈசானம், தத்புருஷம், அகோரம், வாமதேவம், ஸத்யோஜாதம் என்கிற ஐந்து பிரும்ம தத்துவங்களும் இதன் உறுப்புக்கள். இம்மந்திரத்தைக் கூறிக் காதலாகிக் கசிந்துருகி, என்னைப் பூஜிப்பவன் முக்தி பெறுகிறான். பதிதனோ (ஒழுக்கம் தவறியவனோ), தாழ்ந்தவனோ, உயர்ந்தவனோ, அவன் இந்தத் திருவைந்தெழுத்தை ஓதி என்னைப் பூஜிக்க வேண்டும். குருவின் உபதேச முறையின் மூலம் மந்திரத்தைப் பெற்றானோ இல்லையோ என்பதும் தேவையில்லை. சினத்தை வென்றிருந்தால் போதும். மந்திர தீக்ஷை பெற்றவன், மந்திர தீக்ஷை பெறாதவனை விட கோடி கோடி மடங்கு உயர்ந்தவன். ஆகவே, மந்திர தீக்ஷை பெற்றுச் செய்தலே உயர்ந்தது. மைத்ரீ (கருணை), முதிதா (மனநிறைவு) முதலிய குணங்கள் கொண்டவனாக, புலனடக்கம் கொண்டவனாக, மந்திர தீக்ஷை பெற்றவனாக இருந்து என்னைப் பூஜிப்பவன் என்னையே ஒப்பவனாக ஆகிறான். இதில் பல சொல்வதற்கு என்ன உள்ளது? எனது திருவைந்தெழுத்தை ஓதுவதற்கு எல்லா பக்தர்களுக்கும் தகுதி உண்டு. அதனால் அது மிகவும் உயர்வானது. திருவைந்தெழுத்தின் மகிமையினாலல்லவோ உலகம், வேதங்கள், மகரிஷிகள், தொன்மையான தர்மங்கள், தேவர்கள் மற்றும் இவ்வுலகங்கள் அனைத்தும் நிலையாக அழிவற்று நிற்கின்றன.

தேவி! மகாப்பிரளயமான ஊழிக்காலத்தில் சராசரங்கள் அடங்கிய இவ்வுலகம் அழியும். பிரபஞ்சங்கள் அனைத்தும் பிரகிருதியில் லயத்தை அடையும். அப்பொழுது என்னைத் தவிர வேறொன்றும் இருக்காது. அவ்வேளை அனைத்து வேதங்களும் சாஸ்திரங்களும் திருவைந்தெழுத்தில் தங்கிவிடும். எனது திருவருளால் அவைகள் அழிவதில்லை. அதற்கு பின் பிரகிருதி, புருஷன் என்கிற வேறுபாடு கொண்ட படைப்பு என்னிடமிருந்து தோன்றும். அதன்பின் முக்குணங்களையும் அழிக்கும் ‘அவாந்தரப் பிரளயம்’ ஏற்படும். அப்பிரளய காலத்தில் ஸ்ரீமந்நாராயணன் மாயாமயமான திருமேனியை ஏற்று, திருப்பாற்கடலில் ஆதிசேஷ சயனத்தில் சயனித்திருப்பார். அவரது தொப்புள் கமலத்திலிருந்து ஐந்து முகங்கள் கொண்ட பிரும்மதேவர் தோன்றினார். பிரும்மதேவர் மூவுலகங்களையும் படைக்க எண்ணியும், உதவிக்கு யாருமில்லாததால் படைக்க முடியாமல் இருந்தார். அப்பொழுது மிகவும் தேஜஸ் கொண்ட பத்து மகரிஷிகளைப் படைத்தார். இவர்களை மானச (மனதிலிருந்து தோன்றிய) புத்திரர்கள் என்பர். அவர்களுக்குச் சித்தி (மேன்மை) கிடைக்க வேண்டி பிரும்மதேவர் என்னிடம் வேண்டலானார்—— ‘மகாதேவா! தேவதேவா! எனது மக்களுக்குச் சக்தியைத் தாருங்கள்.’

இவ்வாறு அவர் பிரார்த்திக்கவே, நான் எனது ஐந்து திருமுகங்களிலிருந்து ஒவ்வொரு எழுத்தாகக் கூற, அவரும் தன் ஐந்து முகங்களினாலும் அதைப் பெற்றார். பின் வாச்யமான என்னை, வாசகமான திருவைந்தெழுத்தின் மூலம் மகேசுவரன் என்றிந்தார். மந்திரத்தின் பிரயோகத்தை அறிந்து முறைப்படி அதைச் சித்தி செய்தார். பின், அத்திருவைந்தெழுத்தையும் அதன் பொருளையும் தன் பத்து மானசீக புத்திரர்களுக்கும் உபதேசித்தார். தங்கள் தந்தையான பிரும்மதேவரிடமிருந்து திருவைந்தெழுத்தான மந்திர இரத்தினத்தைப் பெற்ற அம்முனிர்கள், மகாமேரு பர்வதத்திலுள்ள ‘முஞ்ஜவான்’ என்கிற பர்வத முகட்டிற்குச் சென்று ஆயிரம் வருடங்கள் கடுந்தவம் இயற்றினர். அந்த முஞ்ஜவான் என்கிற பர்வதம் எனக்கு மிகவும் உகப்பான இடம். எனது அடியார்கள் என்றும் அதைச் சூழ்ந்திருப்பர். உலகைப் படைக்க மனம் கொண்ட அவர்கள் காற்றையே உணவாகக் கொண்டு அங்கு பெருந்தவம் இயற்றினர்.

அவர்களது பக்தியைக் கண்டு மகிழ்ந்த நான், உடனே அவர்கள் இருக்கும் இடம் சென்று காட்சி தந்து, அவர்கள் ஓதி வரும் திருவைந்தெழுத்திற்கான ரிஷி, சந்தம், தேவதை, பீஜம், சக்தி, கீலகம், அங்கன்யாஸம், கரன்யாஸம், திக் பந்தனம், விநியோகம் முதலிய அங்கங்களை முழுமையாக உபதேசித்தேன். உலகம் பெருக்கமடைய வேண்டுமென்பதற்காகவே நான் திருவைந்தெழுத்தின் விதிமுறைகளை முறைப்படி உபதேசித்தேன். மந்திரத்தின் மகிமையினால் தவத்தின் பயனைப் பெற்ற அம்முனிவர்கள் தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள் ஆகியவர்களைப் படைக்கலாயினர்.

இனி உயர்ந்ததான இந்தத் திருவைந்தெழுத்தின் சொரூபத்தை விளக்குவேனாக. முதலில் ‘நம:’ என்கிற பதத்தைக் கூற வேண்டும். அதன்பின் ‘ஶிவாய’ என்கிற பதம். இவ்விரண்டு சொற்களும் சேர்ந்ததுதான் திருவைந்தெழுத்து. இது அனைத்து வேதங்களுக்கும் கிரீடம் போன்றது. சொற்கூட்டங்கள் அனைத்திற்கும் தொன்மையான விதை. இந்தத் திருவைந்தெழுத்து முதன்முதலில் எனது திருமுகத்திலிருந்துதான் தோன்றியது. ஆகவே, இது எனது உண்மை தத்துவத்தை (சொரூபத்தை)க் குறிப்பது.

இந்த வித்யையைத் தியானிக்கும்போது ஒரு பெண்பாலாகத் தியானிக்க வேண்டும். இந்த வித்யாதேவியின் திருமேனிப்பொலிவு உருக்கி எடுத்த பொன் போன்றது. உருண்டு உயர்ந்த மார்பகம், நான்கு திருக்கரங்கள், முக்கண்கள், தலையில் இளம்பிறை, இருகரங்களில் ஒன்றில் தாமரையும் மற்றதில் நீலோத்பலப்பூவும், கீழிரு திருக்கைகளில் ஒன்றினால் வரத முத்திரையும் மற்றதனால் அபய முத்திரையும் காட்சி தருகின்றன. அமைதியான சாந்தம் தவழும் திருமுகம். இலக்கணங்கள் முழுவதும் நிரம்பியது. திருவாபரணங்கள் எங்கும் காட்சி தருகின்றன. வெண்டாமரை ஆசன பீடம். சுருண்ட இருண்ட கேசங்கள். திருமேனியிலோ ஐந்து வர்ணங்கள் (நிறங்கள்). மஞ்சள், கருப்பு, புகை, பொன், சிவப்பு ஆகியன. உடல் காந்தியோ ஒளிர்விட்டுப் பிரகாசிக்கிறது.

இவற்றைத் தனித்தனியே கூறுவோமானால் ‘பிந்து நாதம்’ என்பதால் அலங்கரிக்கப் பட்டுள்ளதாகக் கூற வேண்டும். ‘பிந்து’ என்பது அரைச்சந்திர வடிவானது. ‘நாதம்’ என்பது விளக்கின் ஒளிரும் படலம் போன்றது. இத்திருமந்திரத்தின் எழுத்துக்கள் அனைத்தும் பீஜ ரூபம்தான் என்றாலும் வேறு அக்ஷரங்களும் இதற்கு ‘பீஜம்’ என்றும் அறியவும். தீர்க்க ஸ்வரமுள்ள நான்காவது எழுத்தை (‘வா’) ‘கீலகம்’ என்றும், ஐந்தாவது வர்ணமான (எழுத்தான) ‘ய’வை ‘சக்தி’ என்றும் அறியவும். இம்மந்திரத்தைக் கண்டுபிடித்த ரிஷி வாமதேவர். ஆகவே, அவரே இதற்கு ரிஷி. சந்தஸ் (METRE) என்பது ‘பங்க்தி’. இம்மந்திரத்தின் தேவதை சிவனான நானே!

(குறிப்பு:— ஓம் அஸ்ய ஸ்ரீஶிவபஞ்சாக்ஷரீ மஹாமந்த்ரஸ்ய வாமதே3வ ரு॒ஷி: । பங்க்தி: ச2ந்த3: । ஶிவோ தே3வதா । மம் பீ3ஜம் । யம் ஶக்தி: । வாம் கீலகம் ஸ்ரீஸதா3ஶிவ—க்ரு॒பாப்ரஸாதோ3—பலப்3தி4—பூர்வகமகி2ல—புருஷார்த2—ஸித்34யே ஜபே விநியோக3: ।’ என்பது சிவபுராணத்தில் காணும்படி. ஆனால், மந்த்ரமஹார்ணவம் முதலிய நூல்களில், ‘ஓம்’ பீஜம், ‘நம:’ ஶக்தி:, ‘ஶிவாய’ கீலகம் என்றுள்ள வேறுபாட்டையும் கவனிக்க.)

‘நம: ஶிவாய’ என்கிற இந்த மந்திரத்திலுள்ள ‘ந’ முதலான எழுத்துக்களுக்கு ரிஷிகள் முறையே கௌதமர், அத்ரி, விசுவாமித்திரர், அங்கிரஸ், பரத்வாஜர் ஆகிய ஐவரும். இந்த ஐந்து எழுத்துக்களின் சந்தம் (METRE) முறையே காயத்ரி, அனுஷ்டுப், த்ரிஷ்டுப், ப்ருஹதீ, விராட் என்பன. இவ்வெழுத்துக்களின் தேவதைகள் இந்திரன், ருத்ரன், விஷ்ணு, பிரும்மா, ஸ்கந்தனான முருகன். நான்கு திசைகளை நோக்கும் எனது நான்கு திருமுகங்கள் மற்றும் மேல்நோக்கிய முகம் ஒன்று ஆக ஐந்து முகங்களுமே இவ்வைந்தெழுத்துக்களின் இருப்பிடம். திருவைந்தெழுத்தின் முதலெழுத்து ‘உதாத்தம்’ என்கிற ஒலிக்குறிப்பு. இரண்டாவது மற்றும் நான்காவது எழுத்தும் ‘உதாத்தம்’. ஐந்தாவது எழுத்து ‘ஸ்வரிதம்’. மூன்றாவது எழுத்து ‘அனுதாத்தம்’ ஆகும். இதன் மூல வித்யை சிவன், சைவ சூத்திரம் மற்றும் திருவைந்தெழுத்து. சிவபிரானின் தொடர்புடைய பீஜமான பிரணவம் (ஓம்) எனது பரந்த மனது.

‘ந’காரம் தலை, ‘ம’காரம் சிகை. ‘சி’காரம் கவசம். ‘வா’ கண். ‘ய’ அஸ்திரம் ஆகும். இவ்வொழுத்துக்களின் முடிவில் நான்காவது வேற்றுமையைக் கூட்டி அதோடு நம:, ஸ்வாஹா, வஷட், ஹும், வௌஷட், பட் என்று படித்தால், அது அங்கநியாஸம் எனப்படும்.

[குறிப்பு:— அங்கநியாஸம் என்பது——

‘ஓம் ஓம் ஹ்ரு॒த3யாம நம: । ஓம் நம் ஶிரஸே ஸ்வாஹா । ஓம் மம் ஶிகா2யை வஷட் । ஓம் ஶிம் கவசாய ஹும் । ஓம் வாம் நேத்ரத்ரயாய வௌஷட் । ஓம் யம் அஸ்த்ராய ப2ட் ।’

கரநியாஸம் என்பது——

‘ஓம் ஓம் அங்கு3ஷ்டா2ப்4யாம் நம: । ஓம் நம் தர்ஜநீப்4யாம் நம: । ஓம் மம் மத்4யமாப்4யாம் நம: । ஓம் ஶிம் அநாமிகாப்4யாம் நம: । ஓம் வாம் கநிஷ்டி2காப்4யாம் நம: । ஓம் யம் கரதலகரப்ரு॒ஷ்டா2ப்4யாம் நம: ।’

மந்திரம் கூறும்போது வரக்கூடிய ரிஷிகளை எங்கு தொட வேண்டும் என்பது——

ஓம் வாமதே3வர்ஷயே நம: (தலையில்), ஓம் பங்க்திச்ச2ந்த3ஸே நம: (முகத்தில்), ஓம் ஶிவதே3வதாயை நம: (இதயத்தில்), ஓம் மம் பீ3ஜாய நம: (குஹ்யத்தில்), ஓம் யம் ஶக்தயே நம: (பாதங்களில்), ஓம் வாம் கீலகாய நம: (நாபியில்), ஓம் விநியோகா3ய நம: (உடல் முழுவதும்).]

தேவி! இத்திருவைந்தெழுத்தில் ஒரு சிறு மாற்றம் செய்தால், அது உனது மூலமந்திரமாகும். அதாவது திருவைந்தெழுத்தின் ஐந்தாவது எழுத்தான ‘ய’ என்பதைப் பன்னிரண்டாவது ஸ்வரத்தில் சேர்த்தால், அதாவது ‘நம: ஶிவாய’ என்கிற சிவமந்திரம், ‘நம: ஶிவாயை’ என்கிற தேவியின் மூலமந்திரமாகும். ஆகவே, இந்த மந்திரங்கள் மூலம் மனம், வாக்கு, காயம் ஆகிய மூன்றின் செயல்களில் வேறுபாடு கொண்டு நம் இருவரையும் பூஜிக்கலாம், ஜபிக்கலாம், வேள்வியும் செய்யலாம். அதாவது ‘மானசீக பூஜை’, ‘வாசிகமான பூஜை’, சரீர சம்பந்தமுடைய ‘சாரீரக பூஜை’ என அப்பூஜை மூவகையாகும். அப்பூஜையை ஒருவன் தன் புத்திக்கெட்டியவாறு செய்யலாம், சமயத்திற்கேற்பவும் செய்யலாம், அறிவுக்கேற்பவும் செய்யலாம், தகுதிக்கேற்பவும் செய்யலாம், தன் செல்வச் செழிப்பிற்கேற்பவும் செய்யலாம். உற்சாகத்திற்கேற்பவோ, விருப்பத்திற்கேற்பவோ, எங்கு வேண்டுமானாலும், எந்தவொரு சாதனத்தின் மூலமாகவோ, ஆனால் முழு பக்தியுடன் என் பூஜையைச் செய்யலாம். அவ்வாறு அவன் செய்த பூஜை அவனை முக்தியை அடையச் செய்யும்.

மங்களமானவளே! என்னிடமே மனதை நிறுத்திச் செய்யும் பூஜை நெறிமுறையானதோ, நெறிமுறையற்றதோ எதுவானாலும் அதுவே எனக்கு மிகவும் உகப்பாகும்.

(குறிப்பு: சாக்கியநாயனார் சமணர்களுக்குப் பயந்து சிவலிங்க மூர்த்தியை மனம் கசிந்துருகிக் கல்லாலடித்துப் பூஜித்தார். ஆனால், அவர் மனம் சிவனிடமே ஒன்றியிருந்ததனால் பகவான் அதை ஏற்றார். இது நெறி தவறிய பூஜை. கண்ணப்பன், இறைவனது முகத்தில் அவரது கண்ணருகில் தன் (செருப்புக்காலை) அடையாளத்திற்காக வைத்துக் கொண்டான். இது நமக்குத் தவறாகத் தெரியலாம். ஆனால், அவனது பக்தியின் அளவு இறைவனுக்குமே அறிய முடியாதது என்கிறார்கள் புலவர்கள். கையொன்று செய்ய, விழி ஒன்று நாட, கருத்தொன்று நினைக்க, நாம் செய்யும் பூஜையோ காண்பதற்குச் சாஸ்திர முறைப்படி இருப்பினும், மனம் இறைவரிடம் லயிக்கவில்லையே. இதுவும் ஒருவித பூஜைதான்.)

மேலும் தேவி! ஒருவன் எனது பக்தனாகவும், செயலூக்கத்தில் உற்சாகமுடையவனாகவும் இருப்பானாகிலும் நான் சாஸ்திரங்களில் வகுத்த நெறிமுறைகளை அவனும் விடாது பின்பற்றத்தான் வேண்டும். இனி, மந்திர தீக்ஷை பெறுவது எப்படி? என்கிற வழிமுறைகளைக் கூறுகிறேன். அவ்வாறின்றி ஜபிக்கும் மந்திரம் பலனளிக்காது. நெறி முறை தவறாது செய்யும் மந்திர ஜபம் உடனே பலனளிக்கும்.

 

அத்தியாயம் : பதினான்கு

குருவிடமிருந்து மந்திரத்தைப் பெறும் முறை, ஜபமுறை, ஜபத்தின் ஐவகை, மந்திரம் எண்ணத் தகுந்த மாலைகள், ஜபம் செய்வதற்கேற்ற இடம் மற்றும் திசை, சதாசாரத்தின் பெருமை, திருவைந்தெழுத்தின் பெருமை

சிவபிரான் கூறுகிறார்—— அழகிய திருமுகத்தவளே! குருவின் அனுமதியின்றி, செயலூக்கமானச் செயலின்றி, சிரத்தையான ஈடுபாடின்றி, நெறிமுறை வழுவாத தக்ஷிணையின்றிச் செய்யப்படும் ஜபம் என்றுமே பயன் தராது. திருவைந்தெழுத்தோ எனது சொரூபமே. இத்திருவைந்தெழுத்தைக் குருவின் அனுமதி பெற்று, செயலூக்கத்துடன், மிகுந்த ஈடுபாடுடன், உரிய தக்ஷிணையோடும் சேர்ந்து ஜபிக்கப்படுமானால், அது மந்திர சித்தியைத் தரும். அதனால் பெரும் பயனும் கிடைக்கும். சீடனானவன் முதலில் உயர்ந்ததோர் ஆசிரியரை (குருவை)த் தேடவேண்டும். அவ்வாசிரியர் ஜபத்தைக் குறைவின்றிச் செய்தவராகவும், நற்குணங்களுக்கு இருப்பிடமாகவும், தியான யோகம் நன்கறிந்து அதை அனுஷ்டிப்பவராகவும், நல்லதொரு அந்தணராகவும் இருக்க வேண்டும். அம்மாதிரியான குருவை நாடி, மனத்தூய்மையுடன் அவருக்குப் பணிவிடை செய்தல் வேண்டும். அச்சீடன் மனோவாக்காயம் மற்றும் தனது செல்வத்துடன் உரிய முறையில் குருவைப் பூசிக்க வேண்டும். செல்வச்செழுமை இருக்கும் சீடனாகில் தன் குருவிற்கு யானை, குதிரை, ரதம், இரத்தினங்கள், பூமி, வீடு முதலியன வழங்கலாம். தன் காரியம் பயன் பெற வேண்டுமெனில், அவன் தனது செல்வத்தைத் தானம் செய்வதில் கருமித்தனம் செய்யாதிருக்க வேண்டும். பின், தன்னைச் சேர்ந்த அனைத்துப் பொருட்களோடு தன்னையே குருவின் திருவடித் தாமரைகளில் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

இவ்வாறு எவ்வித வஞ்சனையுமின்றித் தன்னால் இயன்றவரை குருவைப் பூஜித்தல், அவரிடமிருந்து மந்திரத்தையும், அதற்கான வழிமுறைகளான அறிவையும் உபதேசத்தின் வழியாகப் பெறவேண்டும். இவ்வாறாகப் பூஜிக்கப்பட்ட குரு, தன் சீடனுக்கு மந்திரோபதேசம் செய்ய வேண்டும். அச்சீடனோ ஒரு வருட காலமாவது தன் குருவிற்குப் பணிவிடை செய்திருக்க வேண்டும். அவ்வாறு பணிவிடை செய்வதில் ஆர்வம் கொண்டவனாக, ‘நான்’ என்கிற அகங்காரமற்றவனாக, உபவாசமிருந்து நீராடித் தூய்மைப் பெற்றவனாக இருக்க வேண்டும். மேலும் திரும்பவும் விசேஷமான தூய்மைக்காக, உயர்ந்த தூய்மையான திரவியங்களைக் கலசத்திலிட்டு, அதில் நீரை வார்த்து, அதை மந்திரங்கள் கூறிச் சுத்தி செய்து, அந்த புண்ணியாஹவாசன நீரால் சீடனை நீராடச் செய்ய வேண்டும். பின் சந்தனம், வஸ்திரம், புஷ்பமாலைகள் ஆகியவற்றால் அலங்கரித்து, அங்கு குழுமியுள்ள அந்தணப் பெருமக்களைப் பூஜிக்கச் செய்து, அவர்களது ஆசிபெற வேண்டும். பின்னர் சமுத்திரக்கரை, நதிக்கரை, மாட்டுக்கொட்டகை, தேவாலயம், மற்றும் ஏதாவதொரு தூய்மையான இடத்திலோ அல்லது தனது வீட்டிலோ சுப திதியில், சுப நட்சத்திரத்தில், தோஷமற்ற யோகத்தில், நல்லதொரு காலத்தில், அச்சீடனுக்குத் தனிமையில் இறைவரது அருள்வேண்டி முறைப்படி சிவஞானத்தை உபதேசிக்க வேண்டும். மந்திரத்தை உபதேசிக்கும்போது மனம் மகிழ்ச்சியாக இருக்கவேண்டும். மெதுவாக வலது காதில் உபதேசித்து, சீடனைத் திரும்பத் திரும்ப அம்மந்திரத்தை உரக்கச் சொல்லச் செய்ய வேண்டும். பின், ‘உனக்கு மங்களமுண்டாகட்டும், நல்லன உண்டாகட்டும், சோபனமான கல்யாணம் உண்டாகட்டும். நீ அனைவரிடமும் அன்புடன் இரு’ என்று ஆசி வழங்க வேண்டும்.

ஶிவம் சாஸ்து ஶுப4ம் சாஸ்து

ஶோப4நோஸ்து ப்ரியோஸ்த்விதி ।

ஏவம் த3த்4யாத்3 கு3ருர்மந்த்ரமா—

க்ஞாம் சைவ தத: பராம் ॥

— ஶிவபுரா. வாய. ஸம். உத். 14/15

இவ்வாறு குருவிடமிருந்து மந்திரத்தையும் தீக்ஷையையும் பெற்ற சீடன், மனதை ஒருநிலைப்படுத்தி ‘சித்தி பெற வேண்டும்’ என்கிற உறுதியோடு புரச்சரண முறைப்படி தினமும் மந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும். மந்திர சித்தி பெறும் பொருட்டுத் தினமும் ஆயிரத்தெட்டு முறைக்குக் குறையாமல் அம்மந்திரத்தை உயிருள்ளவரை உரு ஏற்ற வேண்டும். இவ்வாறு ஒருநிலைப்பட்ட மனதுடன் திருவைந்தெழுத்தை ஜபிப்பவன் உயர்ந்த கதியைப் பெறுகிறான். எவனொருவன் மனவடக்கம், புலனடக்கத்துடன் பகலுணவைத் தவிர்த்து, இரவு மட்டும் உணவு ஏற்று, மந்திரத்திலுள்ள எழுத்துக்களுக்கு, எழுத்திற்கு ஒரு லக்ஷம் வீதம் நான்கு முறை ஜபிப்பானோ, அவனை ‘புரச்சரணை’ செய்தவனாகக் கூறுவர். (புரச்சரணம் என்பது ஒரு மந்திரத்தை எழுத்திற்கு ஒரு லக்ஷம் விதம் ஜபம் செய்து, அதில் பத்தில் ஒரு பங்கு ஹோமம் செய்து, அதில் பத்தில் ஒரு பங்கு தர்ப்பணம் செய்து, அதில் பத்தில் ஒரு பங்கு மார்ஜனம் அதாவது புரோக்ஷணம் செய்து, அதில் பத்தில் ஒரு பங்கு அந்தணர்களுக்கு உணவு படைத்து அவர்கள் ஆசி பெறுதலே.) இம்மாதிரி புரச்சரணம் செய்து முடித்த பின்பும் தினந்தவறாமல் அந்த ஜபத்தைச் செய்து வருபவனுக்கு இணையாக எவருமில்லை. அவன் சித்திகளைப் பெற்றவனாவான்; சித்திகளைத் தருபவனாகவும் ஆவான்.

சாதகன் நன்கு நீராடி, நல்லதொரு தூய்மையான இடத்தில் முறைப்படி ஆசனம் அமைத்துக் கொண்டு, மனதை ஒருமுகப்படுத்தி, தன் இதயகமலத்தில் சிவனையும் இறைவியையும் தன் குருவையும் நினைத்துத் தியானித்தவண்ணம் கிழக்கு அல்லது வடக்கு நோக்கி அமர்ந்து கொண்டு, மௌனமாக, எரித்தல் மற்றும் நனைத்தல் என்பன மூலமாக ஐந்து தத்துவங்களையும் சோதனை செய்து, ஜபிக்க வேண்டிய மந்திரத்தின் நியாஸங்களைச் செய்ய வேண்டும். அதன்பின் பிராணன், அபானன் என்கிற வாயுக்களைத் தன்வசமாக்கிக் கொண்டு, நம்மிருவரையும் தியானித்துப் பின் மந்திரத்திற்கான ரிஷி, சந்தஸ், தேவதை, பீஜம், சக்தி, கீலகம் முதலியனவற்றையும் முறைப்படிச் செய்து, பின் மந்திரத்தினால் குறிப்பிடப்படுகின்ற பரமேசனான சிவப்பரம்பொருளைத் தியானித்தவண்ணம் திருவைந்தெழுத்தை ஜபிக்க வேண்டும்.

மானசீகமாகச் செய்யும் ஜபமே மிக உயர்ந்தது, உதடு அசையுமாறு செய்வது மத்திமம், வாசிகமாக உரக்கச் சொல்வது குறைந்ததான நிலையாகும் என்பது ஆகம வித்துவான்களின் கருத்து. ‘வாசிக ஜபம்’ என்பது மந்திரத்தின் எழுத்துக்களைக் குறில், நெடில் என்பதற்கேற்ப உரக்கவோ, மென்மையாகவோ பிறர் கேட்கும்படிச் சொல்வது. ‘உபாம்சு’ (உதட்டளவில்) என்கிற முறையில் நாக்கு மட்டும் புரளும் அல்லது மிக மிக மெல்லிய குரலில், பிறர் காதில் தெளிவாகக் கேட்கப்படாத மாதிரி ஜபிப்பது. ‘மானசீகமான ஜபம்’ என்பதில் ஓதக்கூடிய மந்திரத்தின் ஒவ்வொரு எழுத்தையும் அல்லது பதத்தையும் (சொல்லையும்), அதன் பொருளையும் நன்கு தியானித்தவண்ணம் வேறொரு சிந்தனையின்றி மனதிலேயே அம்மந்திரத்தை ஜபிப்பது ஆகும். வாக்கால் சொல்லி ஜபிப்பது ஒரு பங்கு பயனைத் தரும். ஆனால் உதடு மட்டும் அசையுமாறு செய்யப்படும் ‘உபாம்சு’ ஜபம் நூறு மடங்கு பயன் தரும். மானசீகமாகச் செய்யப்படும் ஜபமோ ஆயிரம் மடங்கு பயனைத் தரும். ஆனால், ‘ஸகர்ப்ப ஜபம்’ அதை விட நூறு மடங்கு அதிக பயனைத் தரும். பிராணாயாமத்தோடு (காற்றை அடக்கி நிறுத்தி — மனம் அலைபாயாதபடி) செய்யப்படும் ஜபமே ‘ஸகர்ப்ப ஜபம்’ எனப்படும். அவ்வாறு பிராணாயாமம் செய்து மூச்சை அடக்காமல் செய்யப்படும் ‘அகர்ப்ப’ ஜபத்திலும் ஆரம்பத்திலும் முடிவிலும் பிராணாயாமம் செய்வது சிரேஷ்டமே ஆகும்.

மந்திரத்தின் பொருளறிந்தவன் பிராணாயாமம் செய்யும்போது நாற்பது முறை மந்திரத்தைத் தொடர்ந்து நினைக்க வேண்டும். இவ்வாறு செய்ய முடியாதவன் தன் சக்திக்கு முடிந்த வரை எவ்வளவு முடியுமோ, அவ்வளவு முறை மந்திரத்தை மானசீகமாகச் செய்யலாம். ஐந்து முறையோ, மும்முறையோ, ஏன் ஒரு முறையாவது பிராணாயாமம் செய்ய வேண்டும். ஸகர்ப்ப, அகர்ப்பப் பிராணாயாமங்கள் இரண்டிலும் முதலாவதான ஸகர்ப்பப் பிராணாயாமமே சிறந்தது. தியானத்தோடு ஒருநிலைப்பட்டுச் செய்யப்படும் ஜபம் ஆயிரம் மடங்கு அதிக பலனைத் தரும். இதுவரை நான் கூறிய வாசிகம், உபாம்சு, மானசீகம், ஸகர்ப்பம், அகர்ப்பம் என்கிற ஐந்துவகை முறையில் ஏதாவதொரு முறையைக் கைக்கொண்டாவது திருவைந்தெழுத்தை ஜபிக்க வேண்டும்.

விரல்களில் எண்ணி ஜபம் செய்வது ஒரு மடங்கு பயன் தரும். ரேகைகளில் எண்ணி ஜபிப்பது எட்டு மடங்கு உயர்வு. துளசிமணிகளால் கட்டப்பட்ட மாலையால் எண்ணுவது பத்து மடங்கு அதிகப் பயனைத் தரும். சங்குமணி மாலை நூறு மடங்கும், பவளமணி மாலை ஆயிரம் மடங்கும், முத்துமாலை லட்சம் மடங்கும், தாமரைமணி மாலை பத்து லட்சம் மடங்கும், பொன்மணி மாலை கோடி மடங்கும் பயன் தரும். தர்ப்பை புல்லால் செய்த முடிச்சுகள் கொண்ட மாலையும், ருத்ராட்ச மாலையும் எண்ணிலடங்காத அளவு பயனைத் தரும். முப்பது ருத்திராக்க மணிகள் கொண்ட மாலையால் ஜபிப்பது தனத்தைத் தரும். இருபத்தேழு மணிகள் கொண்ட மாலை புஷ்டியைத் தரும். இருப்பத்தைந்து மணிகள் கொண்ட மாலை முக்தியளிக்கும். பதினைந்து ருத்திராக்க மணிகள் கொண்ட மாலை அபிசார காரியங்களில் பயனைத் தரும்.

ஜபிக்கும்போது கட்டை விரலால் எண்ணுவது முக்தியளிப்பது. ஆள்காட்டி விரல் பகை கெடுப்பது. பெருவிரல் பணமளிப்பது. மோதிர விரல் அமைதியைத் தருவது. நூற்றெட்டு மணிகள் கொண்ட மாலை மிகமிகச் சிறந்தது. நூறு மணிகள் கொண்ட மாலை உயர்ந்தது. ஐம்பது மணிகள் கொண்ட மாலை மத்திமம். ஐம்பத்து நான்கு மணிகள் கொண்ட மாலை மனதைக் கவரக் கூடியதும் உயர்ந்ததும் ஆகும். இம்மாதிரியான மாலைகளைக் கொண்டுதான் ஜபம் செய்ய வேண்டும். ஜபம் செய்யும்போது அது ஒருவருக்கும் தெரியக்கூடாது. சுண்டு விரல் ‘அக்ஷரணீ’ (ஜபத்தின் பயனைக் குறைக்காதது) எனப்படும். ஆகவே, ஜபத்திற்கு மங்களமானது. மற்ற விரல்களில் கட்டைவிரல் கொண்டு எண்ணி ஜபிக்க வேண்டும். ஏனெனில், கட்டைவிரலினால் எண்ணாமல் ஜபித்தல் பயனைத் தராது.

வீட்டிலிருந்து ஜபித்தல் ஒரு பங்கு பயனைத் தரும். மாட்டுக் கொட்டகையில் ஜபிப்பது நூறு மடங்கு பயன் அளிப்பது. காட்டில் அல்லது நந்தனவனத்தில் ஜபிப்பதன் பயன் ஆயிரம் மடங்கும், மலைமுகடுகளில் ஜபித்தால் பத்தாயிரம் மடங்கும், நதிக்கரையில் லட்சம் மடங்கும், தேவாலயங்களில் கோடி மடங்கும், சிவசந்நிதியில் ஜபித்தால் அது எண்ணிலடங்கா மடங்கும் பயனைத் தரும். சூரியன், அக்னி, குரு, சந்திரன், தீபம், நீர், அந்தணர், பசுமாடு — இவைகளுக்கு அருகில் செய்யும் ஜபமே உயர்ந்தது. கிழக்கு நோக்கி ஜபித்தல் பிறரை வசப்படுத்தும். தெற்கு நோக்கி ஜபித்தல் அபிசாரப் பிரயோகத்தில் பயனளிப்பது. மேற்கு நோக்கி ஜபிப்பது தனம் தரும். வடக்கு நோக்கி ஜபிப்பது மனச்சாந்தியைத் தரும். சூரியன், அக்னி, அந்தணர், தெய்வச் சன்னிதிகள், உயர்ந்த மனிதர்கள் ஆகியோருக்கு முதுகைக் காட்டிக் கொண்டு ஜபம் செய்யக் கூடாது. தலைப்பாகை அணிந்து கொண்டும், சட்டை அணிந்து கொண்டும், உடலில் துணியின்றிப் பிறந்தமேனியோடும், தலைவிரித்துக் கொண்டும், கழுத்தில் துணியைச் சுற்றிக் கொண்டும், கைகளில் அழுக்குடனும், உடல் தூய்மையின்றியும், அழுது கொண்டும் எப்பொழுதும் ஜபம் செய்யக் கூடாது. ஜபம் செய்யும்போது கோபம், திமிர், தும்மல், துப்புதல், கொட்டாவி விடுதல், நாய், கீழான மனிதர்களைக் காண்டல் ஆகியவை கூடாது. ஒரு வேளை அவ்வாறு நேர்ந்தால் ஆசமனம் செய்து இறைவனை நினைக்கவும். ஒளிரும் சூரியன், சந்திரன், நட்சத்திரங்களைப் பார்க்கவும். அல்லது பிராணாயாமம் செய்யவும். ஆசனத்தில் அமராமல் தூங்கியவண்ணமோ, நடந்து கொண்டோ, நின்று கொண்டோ ஜபிக்கக் கூடாது. சந்துகளிலோ, நடைப்பாதைகளிலோ, தூய்மையற்ற இடங்களிலோ, இருட்டிலோ ஜபிக்கக் கூடாது. கால்களை விரித்துக் கொண்டோ, முட்டி போட்டுக் கொண்டோ, குக்குடாசனத்தில் (கோழி போல் அமர்ந்திருக்கும் ஆசனத்தில்) அமர்ந்து கொண்டோ, வாகனத்தில் போய்க் கொண்டோ, படுக்கையில் அமர்ந்து கொண்டோ, மனக்கவலையில் ஆழ்ந்திருக்கும்போதோ ஜபிக்கக் கூடாது.

முடிந்தால் இவ்வாறான வழிமுறைகளைத் தவிர்த்து ஜபம் செய்க. சக்தியற்றவர் சில நியமங்களை விட்டும் ஜபிக்கலாம். இவ்விதிமுறைகளில் பல சொல்வதால் பயனில்லை. சுருங்கச் சொல்கிறேன், கேள். ஆசார—அனுஷ்டானங்களை விடாதவன் தூய்மையான மனதோடு ஜபம் செய்து மேன்மையை அடைகிறான். ஆசாரமே முதன்மையான அறநெறி. அதுதான் பெருந்தனம். அதுதான் உயர்ந்த வித்யை. அதுதான் உயர்ந்த நெறிமுறை. ஆசாரமற்றவனை உலகம் தூற்றும். புறவுலகிலும் சுகமில்லை. ஆகவே, அனைவரும் ஆசாரசீலர்களாக (ஒழுக்கமுள்ளவர்களாக) இருக்கவேண்டும்.

ஆசார: பரமோ த4ர்ம

ஆசார: பரமம் த4நம் ।

ஆசார: பரமா வித்3யா

ஆசார: பரமா க3தி: ॥

ஆசாரஹீந: புருஷோ

லோகே ப4வதி நிந்தி3த: ।

பரத்ர ச ஸுகீ2 ந ஸ்யாத்தஸ்—

மாதா3சாரவாந் ப4வேத் ॥

— ஶிவபுரா. வாய. ஸம். உத். 14/55—56

வேதமறிந்த சான்றோர்கள் வேதங்கள், சாஸ்திரங்கள் ஆகியவற்றில் எந்த வர்ணத்தாருக்கு எந்த கர்மங்கள் செய்ய வேண்டுமென்ற வரைமுறைகளை வகுத்துள்ளதோ, அந்த வரைமுறைகளுக்கு உட்பட்டு, அந்தந்த வர்ணத்தார் அவர்களுக்கான கர்மங்களைச் செய்ய வேண்டும். அதுதான் அவருக்கான சதாசாரம் (நல்லொழுக்கம்). சான்றோர்கள் அந்நெறிமுறைகளைக் கடைப்பிடித்தனர். ஆகவே, அதை நல்லொழுக்கம் என்கின்றனர். நல்லொழுக்கத்திற்கான மூலகாரணம் ஆஸ்தீகம் என்கிற ஆன்மீக நம்பிக்கை. ஆன்மீகமான ஒருவன் ஏதோ தவறுதலாக (அறியாமையினால்) ஒருவேளை தன் அறநெறி தவறுவானாயினும், அதனால் அவன் தாழ்மையை அடைய மாட்டான். ஆகவே, என்றென்றும் ஆஸ்தீகத்தைக் கைக்கொள்ள வேண்டும். எவ்வாறு இவ்வுலகத்தில் செய்யப்படும் நற்செயல்கள் நற்பயனையும், தீச்செயல்கள் தீய பயனையும் தருகிறதோ, அதேபோல பரலோகத்திலும் தரும் என்கிற பெரும் நம்பிக்கையே ஆஸ்தீகம் எனப்படும்.

ஒழுக்கம் கெட்டவன், நிலை தவறியவன், கீழ்மகன் ஆகியோர்களும் மேனிலை பெறக் கலியுகத்தில் திருவைந்தெழுத்தைத் தவிர வேறு துணையில்லை. நடந்து கொண்டோ, நின்று கொண்டோ, மனம்போனபடி ஏதாவதொரு செயல் செய்து கொண்டோ, ஆசாரமின்றியோ, ஆசாரத்தோடோ எப்படியாகிலும் இத்திருவைந்தெழுத்தைக் கூறி ஜபிக்க, அம்மந்திரம் பயனளிக்காமல் போகாது. புலைஞன், மூர்க்கன், முட்டாள், நிலைதவறியவன், மரியாதையற்றவன், தாழ்ந்தவன் போன்ற யாராக இருந்தாலும் இத்திருவைந்தெழுத்து ஜபம் பயனற்றதாகாது. எந்நிலையில் இருந்தாலும் என்னிடம் பக்தி கொண்டவனானால் அவனுக்கு இம்மந்திரம் அனைத்து நலன்களையும் அளிக்கும். பக்தியற்றவனுக்கு நன்மை தராது. அன்பானவளே! திருவைந்தெழுத்தை ஜபிக்க நாள், நட்சத்திரம், லக்னம், திதி, யோகம் முதலியனவற்றைப் பார்க்க வேண்டாம். இத்திருவைந்தெழுத்து தூங்குமூஞ்சியல்ல, எப்பொழுதுமே விழித்திருப்பது, பகைமையே அறியாதது. இது எப்போதும் சுசித்தமானது, சித்தமானது, சாத்தியமானதும்கூட. மந்திர சித்தி பெற்ற குருவிடமிருந்து பெற்றால் அது ‘சுசித்த மந்திரம்’ ஆகும். சித்தி கைவரப் பெறாத குருவிடமிருந்து பெற்றால், அது ‘சித்த மந்திரம்’ ஆகும். எது குருவிடமிருந்து பெறாமல் பரம்பரையாகக் கிடைத்ததோ, அம்மந்திரம் ‘சாத்திய மந்திரம்’ ஆகும்.

எவனொருவன் என் மேல், குருவின் மேல், மந்திரத்தின்மேல் அளவுகடந்த ஈடுபாடு (சிரத்தை) கொண்டவனோ, அவனுக்குக் கிடைத்த அம்மந்திரம், குருவின் மூலம் கிடைத்தாலும் கிடைக்காவிட்டாலும், அது நிச்சயம் அவனுக்கு இகபர நலன்களை (சித்திகளை) அளிக்கும் என்பதில் ஐயமே இல்லை. ஆகவே, அதிகாரி (தகுதி) நியமத்தை வேண்டும் மற்ற மந்திரங்களை விடுத்து, அறிஞனான ஒருவன் மிக மிக உயர்ந்ததான திருவைந்தெழுத்து மந்திரத்தையே ஏற்கத் தகுந்தவன். மற்ற மந்திரங்கள் சித்தியைப் பெற்றுத் தந்தன என்பதற்காக, இம்மந்திரமும் சித்தியாக வேண்டுமென்பதில்லை. இத்திருவைந்தெழுத்து சித்தி பெற்றுவிட்டால் மற்ற மந்திரங்கள் தானாகவே சித்தியைப் பெற்றுவிடும்.

இறைவியே! எவ்வாறு மற்ற தேவதைகளைப் பெற்றாலும் என்னைப் பெற முடியாதோ, அதேபோலத்தான், என்னைப் பெற்றுவிட்டால் மற்ற தேவதைகளும் தானாகவே பெறப்படுகிறார்கள் அல்லவா? இந்த நியாயம்தான் மற்ற மந்திரங்களுக்கும். மற்ற மந்திரங்கட்குச் சில குறைகளுண்டு. இதற்கு அதெல்லாம் கிடையாது, ஏன் தெரியுமா? இம்மந்திரம் ஒருவனது ஜாதி முதலியனவற்றைக் கணிசிப்பதில்லை. சிறிய சிறிய அற்ப பயன்களுக்காக இம்மந்திரத்தை உபயோகிக்கக் கூடாது. ஏனெனில், இம்மந்திரம் பெரும் பயனான முத்தியை அளிக்கவல்லது.

உபமன்யு கூறுகிறார்—— யதுநந்தனா! முத்தலைச்சூலம் ஏந்திய சிவப்பரம்பொருளே மூவுலகங்களும் நன்மை பெறவேண்டியே இறைவியான பார்வதீபிராட்டிக்கு இத்திருவைந்தெழுத்தின் பெருமை, வழிமுறை முதலியனவற்றைக் கூறினார். ஆகவே, எவனொருவன் ஒருநிலைப்பட்ட பக்திபாவத்தோடு இக்கருத்துக்களைக் கேட்கிறானோ, சொல்கிறானோ, அவன் அனைத்துப் பாவங்களினின்றும் விடுபட்டு உயர்ந்த பெருநிலையைப் பெறுகிறான்.

 

அத்தியாயம் : பதினைந்து

மூன்றுவிதமான தீக்ஷைகள்; சக்திபாதத்தின் அவசியம் மற்றும் அதன் இலக்கணம்; குருவின் மகிமை; குரு சீடனைச் சோதித்தல்

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கேட்கிறார்—— முனிவரே! வேதத்திற்கொப்பான திருவைந்தெழுத்தின் பெருமையையும், அதைச் செய்யும் முறையையும் இதுவரை நன்கு விளக்கிக் கூறினீர்கள். இதற்கு முன் மந்திரத்தை முறைப்படி பெறுவது எப்படி? என்பதை விளக்குகையில் சிவ ஸம்ஸ்காரத்தின் விதிமுறைகளைப் பற்றிச் சிறிது கூறினீர்கள். இப்பொழுது அதன் விளக்கத்தைக் கேட்க விரும்புகிறேன், அருள்புரிய வேண்டும்.

உபமன்யு முனிவர் கூறுகிறார்—— ஸ்ரீகிருஷ்ணா! முன்பு சிவபிரான் கூறியபடியே மிகவும் தூயதான ஸம்ஸ்கார விதிமுறைகளை இப்போது உனக்குக் கூறுவேனாக. இது பாவங்கள் அனைத்தையும் பொசுக்கக் கூடியது. அத்வாக்கள் ஆறு என முன்பே கூறியுள்ளேன். இந்த ஆறு அத்துவாக்களையும் (வழிகளையும்) சுத்தி செய்வதே (தூயதாக்குவதே) ‘ஸம்ஸ்காரம்’ எனப்படும். இவ்வாறு தூய்மையாக்கப்பட்டால்தான் ஒருவன் பூஜை முதலிய கர்மங்களைச் செய்யத் தகுதி பெறுவான். சுத்தி (தூய்மை) செய்யப்படுவதால், அதை ‘ஸம்ஸ்காரம்’ என்கிறோம். இது மெய்யறிவைத் தருகிறது. உலகியல் தளைக்கட்டைத் தேயும்படிச் செய்கிறது. உலகியலாகிற தளைகளை இது அழிப்பதால் இந்த ஸம்ஸ்காரமான சடங்கை ‘தீக்ஷை’ என்கிறார்கள். சிவாகமங்களில் சிவபிரான் ‘சாம்பவீ’, ‘சாக்தீ’, ‘மாந்த்ரீ’ என மூன்றுவித தீக்ஷைகளைப் பற்றிக் கூறியுள்ளார். குருவின் திருக்கண்கள் நோக்கினாலும், தொழுதலாலும், பேசுதலாலும் ஒரு ஜீவனுக்கு (சீடனுக்கு) அதே நொடியில் உலகியல் தளைகளான பாசங்களைத் தகர்த்தெறியும் ஒருவித உணர்வான புத்தி தோன்றும். இவ்வாறு தோன்றுவதே ‘சாம்பவீ’ தீக்ஷை ஆகும். இத்தீக்ஷையும் இருவகையானது. அவை—— தீவ்ரம், தீவ்ரதரம் என்பன.

சீடனது உலகியல் தளைகளைத் தகர்த்தெறிவதில் உள்ள வேகத்தை முன்னிட்டு அது இருவகையாயிற்று. முன்கூறிய குருவினது நோக்கல், தொடுதல், பேசுதல் ஆகிய மூன்றில், எதன் மூலம் சீடனது தளைகள் அந்நொடியிலேயே தகர்த்தெறியப்பட்டு, அதன் மூலம் சீடனுக்குச் சித்தியும் அமைதியான சாந்தியும் ஏற்படுகிறதோ, அதைத்தான் ‘தீவ்ரதரம்’ (வெகுவிரைவான) தீக்ஷை என்கிறோம். சீடனது பாவங்களை மிகவும் தூயதாகச் சோதனம் செய்யும் தீக்ஷையே ‘தீவ்ரம்’ எனப்படுகிறது. குருயோக மார்க்கத்தில் (வழியில்) சீடனது உடலில் பிரவேசித்து மெய்யறிவு கண்களால் (ஞானத்திருஷ்டியால்), எந்த ஞானமான தீக்ஷை தருகிறாரோ, அதை ‘சாக்தீ’ தீக்ஷை என்பர். (அதாவது, சீடனது மூலாதாரத்திலிருந்து பிரும்மரந்திரம் வரை பேரொளி வடிவில் பரவி நிற்கும் சக்தி வெள்ளத்தில் சீடனது பாவங்கள் எரிந்து சக்தி உட்புகுந்துவிட்டதாகப் பாவிப்பதாகும்.)

செயல் முறையில் தரும் தீக்ஷை மந்திர தீக்ஷை ஆகும். இதற்காக முதலில் ஹோம குண்டமும், வேள்வி மண்டபமான வேதிகையும் அமைக்க வேண்டும். பின் குரு, சீடனை முறைப்படித் தூயவனாக்க வேண்டும். சீடனது சக்திபாதத்திற்கு (ஏற்கும் சக்திக்கு) ஏற்றபடி குருவின் திருவருளுக்குப் பாத்திரமாவான். சிவதர்ம நெறியின்படி சக்திபாதமே மூலமாகும். ஆகவே, அதைப் பற்றிச் சுருங்கக் கூறுவேனாக. எந்தவொரு சீடன் மீது குருவின் சக்தியான திருவருள் விழவில்லையோ, அவனுக்குத் தூயநிலை எட்டப் பெறாது. அதனால் வித்யையோ, சிவாசாரமோ, முக்தியோ, சித்திகளோ பெறவியலாது. அதனால் சீடனிடம் உள்ள தகுதி கருதி, சக்திபாதத்தின் இலக்கணங்களைக் கண்டு குருவானவர் ஞானம் அல்லது கிரியை மூலம் சீடனைத் தூயவனாக்குவார். இதற்குமாறாகச் செய்பவன் அதாவது தீய எண்ணம் (புத்தி) கொண்டவன் அழிவைத்தான் அடைவான். ஆகையால், குருவானவர் சீடனை முழுவதுமாகப் பரீட்சிக்க வேண்டும். உயர்ந்ததான மெய்ஞ்ஞான அறிவும் ஆனந்தத்தின் பெறுதலும்தான் சக்திபாதத்தின் இலக்கணமாகும். ஏனெனில், அந்த உயர்ந்த சக்தி அறிவு, ஆனந்தம் — இவற்றின் வடிவே ஆகும். ஆனந்தம் வந்தது, போதமான (ஞானமான) மெய்யறிவு கிடைத்தது என்பதற்கு என்ன அடையாளம் எனில், அந்தக்கரணமான உள்மனதில் சாத்துவிகமான மாறுதல் தோன்றுவதே. உள் மனம் காதலாகிக் கசிந்துருகவே உடலில் நடுக்கம், மயிர்க்கூச்செறிதல், குரல் தழுதழுத்தல், கண்களில் ஆனந்தக்கண்ணீர் பெருகுதல், உடல் உணர்ச்சியற்றுப் போதல், உடல் வியர்த்தல் ஆகியன நிகழும்.

சீடனும் சிவபூஜை முதலிய செயல்களில் குருவின் சேர்க்கை அல்லது அவரோடு இருத்தல் ஆகியன பெறும்போது, அந்த குருவிடம் மேற்கூறிய இலக்கணங்கள் ஏற்படுகிறதா? என்று சோதித்தறியலாம். சீடனானவன் குருவினால் பரீட்சை செய்யப்பட வேண்டியவனே. சீடனுக்குக் குருவிடம் மிகுந்த பக்தியும் மரியாதையும் இருக்க வேண்டும். ஆகவே, குருவின் பெருமைக்கு இழுக்கு ஏற்படாதவாறு சீடன் முயற்சியுடன் நடந்து கொள்ள வேண்டும். ‘குருவே சிவன், சிவனே குரு.’ வித்யை என்கிற ஒரு சொரூபத்தில் சிவபிரானே குருவாகி விளங்குகிறார். சிவன் எப்படியோ வித்யையும் அப்படியே. வித்யை எப்படியோ குருவும் அப்படியே. சிவபிரான், வித்யை, குரு — இவர்களைப் பூஜிப்பதன் பயன் ஒன்றுபோலவேதான். சிவபிரான் அனைத்து தேவதைகளின் சொரூபம் என்றால் குரு அனைத்து மந்திரங்களின் சொரூபம். ஆகவே, குருவின் கட்டளையைத் தலைமேல் கொண்டு போற்ற வேண்டும். நலம் வேண்டுபவன் புத்திசாலியாக இருப்பின் மனம், வாக்கு, காயம் ஆகிய மூன்றினாலும் குருவிடம் பொய்வேடம் தரித்து, கவடாக நடந்து கொள்ளக் கூடாது. குரு கட்டளையிட்டாலும் இடாவிட்டாலும், சீடன் எப்பொழுதும் குருவின் மனம் கோணாதபடி நடந்து கொள்ள வேண்டும். குருவின் கட்டளைப்படி நடப்பவன் சிறந்த மெய்யறிவைப் பெறுகிறான். குருவின் எதிரிலேயும், அவர் இல்லாதபோதும் அவரது கட்டளைப்படியே நடந்து கொள்ள வேண்டும். குருவே தெய்வமாகையால் அவரது வீடுதான் கோயில், பாவிகளின் சேர்க்கையால் ஒருவன் தன்நிலை கெட்டு கீழே விழுகிறான், அதாவது கீழ்நிலை பெறுகிறான். எது போலத் தெரியுமா? தீயின் சேர்க்கையால் பொன், தன் அழுக்குகள் நீக்கிக் கொள்வது போல. குருவின் தொடர்பால் பாவம் அழிகிறது. தீயின் அருகில் வைக்கப்பட்ட நெய் உருகுவது போல பாவமும் உருகி அழிகிறது.

மனோவாக்காயங்களால் குருவிற்குச் சினம் வருமாறு நடந்து கொள்ளக் கூடாது. அவரது சினம் சீடனது ஆயுள், செல்வம், ஞானம், புண்ணிய கர்மங்கள் ஆகியனவற்றை அழித்துவிடும். செய்யும் வேள்விகளும் பயனற்றுப் போகும். யமநியமாதிகள் ஒருபுறம் இருக்கட்டும். குருவின் சொல்லுக்கு எதிர்சொல் கூறுபவன் ரௌரவம் என்கிற நரகத்தை அடைகிறான். முன்கூறிய அறநெறிகளைக் கடைப்பிடிப்பவன், குருவிடம் பக்தி கொண்டவன், மன ஊக்கம் உள்ளவன், குருவின் மனம்படி நடப்பவன் — இவ்வாறு உள்ள சீடனே சிவதர்மங்களை உபதேசிக்கத்தக்கவன். நற்குணம் பொருந்திய, மெய்யறிவு பெற்ற, எப்பொழுதும் சிவானந்த வெள்ளத்தில் திளைத்திருக்கும் உண்மை உணர்ந்த சிவபக்தனான குருவே முக்தியளிக்க வல்லவர், மற்றோர் இல்லை. மெய்யறிவை நல்கும் பரமானந்த தத்துவமே, அதை நன்கறிந்தவனே ஆனந்தத்தை உணர முடியும். ஞான சூன்யனான பெயரளவில் குரு என்றிருப்பவர், அவ்வாறான மெய்ஞ்ஞானத்தை உணர்விக்க முடியாது.

படகு மற்றொரு படகை அக்கரை கொண்டு போய் சேர்க்கிறது. கல் மற்றொரு கல்லை அக்கரை கொண்டு சேர்க்க இயலுமா? பெயரளவில் உள்ள குரு பெயரளவில்தான் முக்தியைத் தர இயலும். (உண்மையில் முடியாது என்பது பொருள்.) மெய்யறிவு பெற்றவனோ, தானும் முக்தனாகிப் பிறரையும் விடுதலை பெறச் செய்கிறான். உண்மையறியாதவனுக்குப் போதமான (மெய்யறிவான) ஞானமேது? மெய்யறிவான ஞானமில்லையேல் ஆன்மாவை எவ்வாறு உணர முடியும்?

அந்யோந்யம் தாரயேந்நௌகா

கிம் ஶிலா தாரயேச்சி2லாம் ।

ஏதஸ்ய நாமமாத்ரேண

முக்திர்வை நாமமாத்ரிகா ॥

யை: புநர்விதி3தம் தத்த்வம்

தே முக்த்வா மோசயந்த்யபி ।

தத்த்வஹீநே குதோ போ34:

குதோ ஹ்யாத்மபரிக்3ரஹ: ॥

— ஶிவபுரா. வாய. ஸம். உத். 15/38—39

ஆன்மானுபவம் அற்றவனை ‘பசு’ என்பர். பசு சொல்லி பசு என்கிற மடமை விலகுமா? ஆகவே, மெய்யறிவு பெற்றவனே முக்தன். அவனே பிறரை முக்திக்கரை சேர்ப்பவனும் ஆவான். அறிவிலியினால் ஆகாது. அனைத்து லக்ஷணங்களும் இருக்கலாம். அனைத்து சாஸ்திரங்களையும் அறிந்திருக்கலாம். முக்திக்கான வழிகளனைத்தையும் அறிந்திருக்கலாம். ஆனால், மெய்யறிவு அற்றவனின் பிறவி வீணே. அனுபவம் வரையிலான புத்தி எப்பொழுது தத்துவமான உண்மை மெய்யறிவைத் தேடுவதில் ஈடுபாடு கொள்கிறதோ, அவ்வாறான புத்தி கொண்டவனது தரிசனம், தொடுதல் ஆகியனவே பரமானந்தத்தைத் தந்துவிடும். ஆகவே, எவரது சேர்க்கையால் தொடர்பால் உயர்ந்த மெய்யறிவான போதத்தின் (ஞானத்தின்) ஆனந்தம் பெறலாகுமோ, அவரையே உண்மை சாதகன் தன் குருவாகக் கொள்ள வேண்டும், மற்றவரை அல்ல. அவ்வாறான குருவைப் பெறும் வரை வினயம், ஆசாரம், நற்புத்திகூர்மை ஆகியன கொண்ட சீடர்கள் முக்தி பெறுதலுக்காகப் பணிவிடை செய்து கொண்டே இருக்கவேண்டும். அவ்வாறான குருவோடு நல்லதொரு பரிசயம் (தொடர்பு) ஏற்பட்டதும் அவரிடம் திடமான பக்தி கொள்ள வேண்டும். உண்மை மெய்யறிவு கிட்டும் வரை குருசேவை செய்தல் வேண்டும். உண்மை தத்துவத்தையும் விடக்கூடாது, அசட்டையாகவும் இருக்கக் கூடாது. ஒரு வருட காலம் ஒரு குருவிடம் பணிவிடைகள் செய்திருந்தும் சீடனுக்கு ஆனந்தமான உணர்ச்சியோ, பிரதிபோதமான (உணர்வான) மெய்யறிவின் திவலையோ கொஞ்சமேனும் தோன்றவில்லையெனில், அவன் அக்குருவை விடுத்து மற்றொரு குருவை நாடலாம். அவ்வாறு வேறு குருவை அடைந்தாலும் முதல் குருவைக் குறைத்துப் பேசக் கூடாது. சீடன் வேறொரு குருவைத் தேடியடையும்போது, அந்த குரு எவ்வாறு இருக்க வேண்டும் தெரியுமா? இதோ!

அவ்வாறு தேடிப் பெற்ற குரு மெய்யறிவு உடையவராக, அன்புடையவராக, உலகியல் பயத்தை நீக்குபவராக, கருணை உள்ளம் கொண்டவராக இருக்க வேண்டும். இவ்வாறான குருவை அண்டி, அவர் சீடனிடம் உண்மை அன்பும் பாசமும் கொள்ளும்வரை சீடன் அவருக்குப் பணிவிடை புரிய வேண்டும். குரு சீடனிடம் அன்பு கொண்டால் சீடனது பாவங்கள் அப்பொழுதே நீங்கிவிடும். தன் சக்திக்கேற்றவாறு குருவிற்கு வீடு, பணம், நிலம், துணிமணிகள் முதலியவைகளைத் தரலாம். தன்னிடம் செல்வம் இருக்கிறது என்கிற நினைப்பில் செய்யக் கூடாது. சீடனுக்கு குருதான் தந்தை, தாய், பர்த்தா, சுற்றம், செல்வம், சுகம், தோழன், இன்னும் அத்தனையும். ஆகவே, அவருக்கு எது வேண்டுமானாலும் தரலாம். தன்னையும் தன் சொத்தையும் அவருக்கென்றே அர்ப்பணிக்கலாம். குருவின் திருவுருவில் விளங்கும் சிவபிரானுக்கென்று எப்பொழுது அனைத்தையும் அர்ப்பணித்தானோ, அப்பொழுதே அச்சீடன் சிவனாகிறான்! பின் பிறப்பில்லை.

குரு, தன்னிடம் வந்த சீடன் அந்தணனாயின் ஒரு வருட காலமும், க்ஷத்திரியனாகில் இரண்டு வருடமும், வைசியனாகில் மூன்று வருடங்களும் பரீட்சை செய்ய வேண்டும். உயிரைப் பணயம் வைத்துச் சேவை புரிதல், அதிகமான பணச்செலவு வைத்தல் முதலிய செயல்களில் சிலசமயம் அனுகூலமாகவோ, சில சமயங்களில் பிரதிகூலமாகவோ இருக்கும்படியான கட்டளைகளைப் பிறப்பித்து, உத்தமனான அந்தணன் முதலியவர்களை ஈனச்செயலானவற்றிலும், சற்று கீழ்நிலைப்பட்டவர்களைப் பெரிய பெரிய செயல்களிலும் நியமித்து, அச்சீடனது மனவுறுதி, பொறுமை முதலியனவற்றை நன்கு பரீக்ஷிக்க வேண்டும். குரு நிந்தித்துத் துரத்தினாலும் எந்தவொரு சீடன் வருத்தம் கொள்ளாது பணிவிடை செய்வானோ, அவனே மனவடக்கம் கொண்டவன், தூயவன், சிவாகம ஸம்ஸ்காரம் பெறத் தகுதியானவன்.

எவனொருவன் பிறருக்கு எவ்விதத்திலும் துன்பம் தராதவனோ, அனைவரிடமும் கருணை கொண்டவனோ, எந்தவொரு செயலிலும் இதயபூர்வமாக மகிழ்ச்சியோடும் முயற்சியோடும் இருப்பவனோ, தான் என்கிற அபிமானத்தை விட்டவனோ, நற்புத்தி கொண்டவனோ, பொறாமை போட்டியின்றி இனிய சொற்களைச் சொல்பவனோ, எளிமை, மென்மை, தூய்மை, பணிவு, மனவுறுதி, ஒழுக்கம், நெறிமுறை தவறாமை, சிவபக்தி போன்ற நற்குணங்கள் ஆகிய இவ்வளவு தகுதிகளையும் பெற்றுள்ளவனோ, அந்த அந்தணச் சீடனை மனம், வாக்கு, காயம் ஆகிய மூன்றின் வழியே வரும் தவறுகளை உரிய முறையில் உரிய கிரியைகள் மூலம் தூயவனாக்கிப் பின் மெய்யறிவு விளக்கத்தை அவன் உணரும்படிச் செய்ய வேண்டும். இதுவே சாஸ்திரங்களின் முடிந்த முடிவு.

சிவனைப் பற்றிய ஸம்ஸ்காரத்தில் பெண்டிற்குத் தனிப்பட்ட அதிகாரமோ, தகுதியோ கிடையாது. அவள் சிவபக்தி கொண்டவளாயிருப்பின், தன் கணவரது அனுமதி பெற்று சிவ ஸம்ஸ்காரம் செய்ய தகுதி பெறுகிறாள். கைம்பெண்ணாக இருந்தால் மகனின் அனுமதி பெறவேண்டும். திருமணமாகாத பெண்ணாக இருந்தால் தகப்பனாரது அனுமதி பெறவேண்டும். அப்பொழுதுதான் அவர்களுக்குச் சிவ ஸம்ஸ்காரம் செய்யத் தகுதி பெறலாகிறது. நான்காம் வர்ணத்தாருக்கும், தன்நிலையிலிருந்து கீழ்நிலைக்கு இறங்கிய ஒழுக்கம் தவறியவனுக்கும், வர்ண ஸங்கரமான கலப்படம் பெற்றவருக்கும் ஆறு அத்துவாக்களான வழிகளைச் சுத்திகரித்தல் என்கிற சிவ ஸம்ஸ்காரம் (சடங்கு) கிடையாது. இவர்கள் இயல்பாகவே சிவபிரானிடம் இடையறா அன்பு கொண்டவர்களாகில், சிவபிரானுக்கு அபிஷேகம் செய்த தீர்த்தமான சிவபாதோதகத்தைப் பெற்றுத் தங்கள் பாவங்களை நீக்கித் தூயவராகலாம். யாராக இருந்தாலும் குருவிடம் அசைக்க முடியாத பக்தி இருக்குமேயானால், அவனுக்கு இச்சடங்குகள் அனைத்தும் தேவையில்லை. குருவைக் காண்டல், தொடுதல், பேசுதல் ஆகிய நயன தீக்ஷை, ஸ்பர்ச தீக்ஷை, ஹஸத்மஸ்தக தீக்ஷை ஆகிய மூன்று தீக்ஷைகளினாலேயே அவனுக்கு மெய்யறிவு கிட்டி விடுமேயாகில், அவனுக்குத் தோல்வி என்பது ஏது? யோக முறையில் செய்யக்கூடிய மானச தீக்ஷை மிகவும் ரகசியமானதால் அதை இங்கு நான் கூறவில்லை. அதைக் குருவின் திருவாய்மொழியாகத்தான் அறியலாம்.

 

அத்தியாயம் : பதினாறு

சமயாசார தீக்ஷையின் நெறிமுறைகள்

உபமன்யு கூறுகிறார்—— யதுநந்தனா! முதலில் சீடனை ‘சமயாசாரம்’ என்கிற சடங்கின் வாயிலாகத் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும். அவ்வாறு சடங்கு செய்யும் இடம் தூயதாக இருக்க வேண்டும்; நாளும் நல்லதாக அமைய வேண்டும்; சடங்கு செய்ய தேர்ந்தெடுக்கப்படும் நிலத்தை, அதன் வாசனை, நிறம், நீர்ப்பசை முதலியன பற்றிய சோதனைகள் செய்து தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும். வாஸ்து (சில்ப) சாஸ்திரப்படி அங்கு ஒரு மண்டபம் அமைக்க வேண்டும். அதன் நடுவில் வேதிகை அமைத்து, அதைச் சுற்றிலும் சிறியது சிறியதாக எட்டு வேள்விக்குண்டங்களை அமைக்கவும். வேதிகைக்கு வடகிழக்கு மூலையிலோ, மேற்கிலோ பிரதான குண்டத்தை அமைக்கவும். அதைச் சுற்றி மேல் விதானம், கொடி மற்றும் பலப்பல மாலைகளால் அலங்கரிக்கவும். பின் வேதிகையின் நடுவில் சிவப்பு—பொன் நிறமுள்ள பொடிகளால் அழகான மண்டலம் வரைக. மண்டலம் எப்படி இருக்க வேண்டும் தெரியுமா? சிவப்பரம்பொருளை அங்கு ஆவாகனம் செய்யும் அளவிற்கு அழகுற இருக்க வேண்டும். வறியவன் குங்குமம், அரிசி, நீவாரம் எனப்படும் கேழ்வரகு பொடிகளால் கோலம் போடலாம். அந்த மண்டபத்தின் நடுவில் ஒரு கை அல்லது இரு கையளவுள்ள வெண்டாமரை அல்லது செந்தாமரை வரைக. ஒரு கையளவுள்ள தாமரையின் கர்ணிகை எட்டு அங்குல அளவாகவும், கேசரம் நான்கு அங்குல அளவாகவும் இருக்க வேண்டும். மீதி உள்ள இடத்தில் எட்டு தளங்கள் அமைக்கவும். இரு கையளவுள்ள தாமரைக் கோலத்தின் அளவு முன் சொன்னதைப்போல் இரு மடங்காக இருக்க வேண்டும்.

முன்கூறிய வேதிகையின் வடகிழக்கு மூலையில் ஒரு வேதிகை அமைத்து, அதில் ஒரு கையளவோ, அரைக்கையளவோ உள்ள மண்டலம் அமைத்து, அதை நன்கு அலங்கரிக்கவும். அதன்மேல் நெல், அரிசி, கடுகு, எள், புஷ்பங்கள், தர்ப்பைப்புல் ஆகியவற்றால் நிரப்பவும். இதன்மேல் சிவபிரானுக்கான கலசத்தை அமைக்கவும். இக்கலசம் பொன், வெள்ளி, தாமிரம், மண் ஆகிய ஏதாவதொன்றால் செய்யப்பட்டதாக இருக்கட்டும். அதன்மேல் சந்தனம், புஷ்பம், அக்ஷதை, தர்ப்பை, அருகம்புல் ஆகியன வைத்து அக்கலசத்தை வெள்ளை நூல் கொண்டு சுற்றிப் பின் இரண்டு வஸ்திரங்களை அதன்மேல் கட்டிக் கொண்ட மாதிரி வைக்கவும். கலசத்தினுள் நல்ல சுத்த நீரைவிட்டு நிரப்பவும். கலசத்தின் மேல் ஒரு கைப்பிடி தர்ப்பைப் புல்லினால் கூர்ச்சம் செய்து, அதன் நுனி மேல் நோக்கி இருக்குமாறு வைக்கவும். கலசத்தினுள் பொன்னாலான பிரதிமையைப் போட்டு கலசத்தின் வாயை மாவிலை வைத்து, அதன்மீது தேங்காய் வைத்து மூடவும். ஆசனமாக அமைந்த தாமரைக் கோலத்தின் வடக்கு தளத்தின் மேல் நூல் சுற்றப்படாத கிண்டி, வர்த்தனீ பாத்திரம், சங்கு, சக்கரம், தாமரை இதழ்கள் முதலியனவற்றை வைக்கவும். இவ்வாசன தாமரையின் முன்புறம் சந்தனம் கலந்த வர்த்தனீ பாத்திரத்தை அஸ்திர தேவதைக்காக வைக்கவும். இதன்பின் முறைப்படி சிவபூஜையைத் தொடங்கவும்.

இப்பூசையை கடற்கரை, நதிக்கரை, பசுமாட்டுக் கொட்டில், மலைமுகடு, கோவில், நம் வீடு அல்லது எங்கேயாவது ஒரு நல்ல இடத்தில் மண்டபம் அமைக்காமலும் செய்யலாம். இம்மாதிரி மண்டலம், வேள்வி குண்டம் அமைத்து, பின் குரு மனமகிழ்ச்சியோடு அம்மண்டபத்தினுள் உள்ள வேள்விச்சாலையில் நுழைய வேண்டும். அங்கு அமர்ந்து தனது தினசரி கர்மானுஷ்டானங்களை முறைப்படி முடித்து, மண்டபத்தின் நடுவில் சிவபிரானது மகாபூஜையை முறைப்படிச் செய்துவிட்டு, முன்பு அமைத்த பிரதான சிவகலசத்தில் சிவபிரானை எழுந்தருளும்படி வேண்டி ஆவாகனம் செய்து பூஜையைத் தொடங்கவும். வேள்வியைக் காக்கும் அஸ்திர தேவதையை மேற்கு நோக்கி இருப்பவராகத் தியானித்துச் சிவகலசத்திற்கு வலது புறத்தில் உள்ள வர்த்தனீ பாத்திரத்தில் பூஜிக்கவும். அதன்பின் மந்திரத்தை நன்கறிந்த குரு, அங்கு வைக்கப்பட்டுள்ள கலசத்தில் மந்திரத்திற்கான நியாஸங்கள், முத்திரைகள் ஆகியன செய்து கொண்டு மந்திர யாகமான ஜப வேள்வியைச் செய்ய வேண்டும். பின் பிரதான வேள்வி குண்டத்தில் சிவாக்னியைத் தாபித்து, அதில் ஹோமத்தைச் செய்ய வேண்டும்.

மற்ற ரித்விக்குகளும் வேள்வி குண்டத்தின் நாற்புறமும் அமர்ந்து கொண்டு ஹோமம் செய்யலாம். பிரதான ஆசார்யர் செய்யும் வேள்வியில் பாதியோ, கால் பங்கோதான் மற்றவர்கள் செய்யலாம். பிரதான குண்டத்தில் ஆசார்யார் மட்டும்தான் ஹோமம் செய்யலாம். மற்றபடி உள்ள ரித்விக்குகள் வேதபாராயணம், ஸ்தோத்ர பாராயணம், சாந்திபாடம் முதலியன செய்யலாம். மற்ற சிவனடியார்கள் திருவைந்தெழுத்தை ஓதலாம். நிருத்தம் (நடனம்), கீதம், வாத்யம் மற்றுமுள்ள மங்கள நிகழ்வுகள் அங்கு நடக்கலாம். சபையிலுள்ள சான்றோர்கள் அனைவரையும் பூஜித்து, அவர்களிடம் அனுமதி பெற்று புண்யாஹவாசனம், ‘புந:’ பூஜை முதலியன செய்துவிட்டுச் சீடனுக்கு அனைத்து நலன்களையும் வேண்டி குருவானவர் சிவனிடம் இவ்வாறு வேண்டிக் கொள்ள வேண்டும்——

ப்ரஸீத3 தே3வதே3வேஶ

தே3ஹமாவிஶ்ய மாமகம் ।

விமோசயைநம் விஶ்வேஶ

க்4ரு॒ணயா ச க்4ரு॒ணாநிதே4

“தேவர்க்கும் தேவனே! தயை புரிய வேண்டும். கருணைக்கடலே! உலக நாயகனே! கருணை கொண்டு எனது திருமேனியில் வீற்றிருந்து, இச்சீடனை உலகியல் தளைகளிலிருந்து விடுவிப்பீராக.”

“நீ வேண்டியபடியே செய்கிறேன்” என்று இறைவனின் அனுமதியை (அங்குள்ள அந்தணர்கள் மூலம்) பெற்று, தன் இஷ்ட தேவதையை நன்கு பிரார்த்தித்துக் கொண்டு குருவானவர், உபவாசமோ அல்லது உப்பில்லாத வெறும் கஞ்சி வடிக்காத ஹவிஸ்ஸையோ மட்டும் உண்ட சீடனைத் தன்னருகில் அழைத்து, அவன் தனது தினசரி செய்யவேண்டிய நித்திய கர்மானுஷ்டானங்களை முடித்துவிட்டானா? பிரணவ ஜபத்தையும் சிவத்தியானத்தையும் செய்து முடித்தானா? என்றறிந்து கொண்டு, அவனையே திசையின் மேற்கு அல்லது தெற்கு துவாரப்புறம் (வாயிற்புறம்) உள்ள மண்டலத்தில் தர்ப்பைப்புல் ஆசனத்தில் வடக்கு நோக்கி அமரச் செய்து, குரு கிழக்கு நோக்கி நிற்க வேண்டும். சீடன் மேல்நோக்கியவாறு முகத்தை வைத்துக் கொண்டு இரு கைகளையும் கூப்பியவாறு இருக்க, குரு புரோக்ஷணீ பாத்திர நீரால் சீடனைப் புரோக்ஷித்து, அஸ்திர முத்திரையினால் அவன் தலையில் புஷ்பத்தை இறைத்து, பின் ‘ஸந்தாடனம்’ என்கிற முதுகில் தட்டுவதைச் செய்து, மந்திரத்தால் சுத்தி செய்யப்பட்ட வஸ்திரத்தால் சீடனது கண்களை மூடச் செய்து, சீடனைக் கிழக்கு வாயில் வழியாக யாக சாலைக்குள் அழைத்துச் செல்ல வேண்டும்.

பின்பு சீடன் மும்முறை பிரதக்ஷிணம் செய்து, சிவபிரானுக்குப் புஷ்பாஞ்சலி செய்து, கிழக்கு முகமாகவோ, வடக்கு முகமாகவோ தரையில் நெடுஞ்சாண்கிடையாக வீழ்ந்து வணங்க வேண்டும். பின் குரு, சீடனை மூல மந்திரத்தினால் மும்முறை புரோக்ஷணம் செய்து, முன்போலவே அஸ்திர மந்திரம் கூறி, அவன் தலைமேல் புஷ்பத்தை இறைத்து, பின் கண்களை மூடியுள்ள வஸ்திரத்தை அகற்ற வேண்டும். அதன்பின் சீடன், மண்டலத்தை நோக்கி இரு கைகூப்பி இறைவனை வணங்க வேண்டும். அதன்பின் சிவசொரூபியான குரு, தனக்கு இடதுபுறமாக மண்டலத்தின் வலது புறத்தில் தர்ப்பாசனத்தில் சீடனை அமரச் செய்து, சிவபிரானைப் பூஜித்து சீடனது சிரசில் சிவபிரானது வரதஹஸ்தம் அமர்ந்ததாகப் பாவித்து, ‘சிவோஹம்’ (நான் சிவபிரானது உடையவன்), ‘சிவனே நான், சிவனும் ஜீவனும் வேறில்லை’ என்கிற அத்துவைத ஞானம் பெற்ற குரு, தனது வலது கரத்தைச் சீடனது தலையின் உச்சியில் வைத்து, சிவமந்திரமான திருவைந்தெழுத்தை உச்சரிக்க வேண்டும். தன் வலக்கரத்தினாலேயே சீடனது திருமேனியில் உச்சி முதல் உள்ளங்கால் வரை தடவ வேண்டும். பின் சீடன், குருவையே சிவபிரானாகத் தியானித்து தரையில் வீழ்ந்து வணங்க வேண்டும். பின் சீடன் சிவாக்னியில் சிவனைத் தியானித்துப் பூஜித்து மும்முறை ஆகுதி தந்த பின், குரு மறுபடியும் சீடனைத் தன்னருகில் அமர்த்திக் கொண்டு தர்ப்பையால் செய்யப்பட்ட கூர்ச்சத்தின் நுனியால் அவனைத் தொட்டுக் கொண்டு, வித்யை அல்லது மந்திரம் மூலம் தன்னையே அவனுள் நுழைந்ததாகப் பாவித்துக் கொள்ள வேண்டும்.

அதன்பின் சிவபிரானை வணங்கி ‘நாடீ—சந்தானம்’ என்கிற சடங்கைச் செய்ய வேண்டும். பின்னர் சிவாகமங்களில் கூறியபடி தன்னுடைய பிராணன், சீடனது உடலில் பிரவேசித்ததாகப் பாவனை செய்துகொண்டு மூலமந்திரத்தினால் தர்ப்பணம் செய்து, அதே மூலமந்திரத்தினால் வேள்வித் தீயில் பத்து ஆகுதிகள் செய்ய வேண்டும். பின் அங்க மந்திரம் ஒவ்வொன்றுக்கும் மும்மூன்று ஆகுதிகள் செய்யவும். பின் பூர்ணாகுதி செய்து, வேள்வியின் நடுவில் ஏதாவது தவறு நேர்ந்திருந்தால் அதற்குப் பிராயச்சித்தமாக மூலமந்திரத்தினால் திரும்பவும் பத்து ஆகுதிகள் செய்யவும். பின் சிவபிரானைப் பூஜித்து முறைப்படி ஆசமனம் செய்துவிட்டு, சீடனான வைசியனை எழுப்பவும். பாவனை மூலம் அவனது வைசியத்துவம் என்பதை நீக்கி, க்ஷத்திரியன் என்பதைத் தோற்றுவிக்கவும். பின் இதேபோல அவனது க்ஷத்திரிய பாவனையை நீக்கச் செய்து, அந்தண பாவனையை அவனிடம் தோற்றுவிக்க வேண்டும். இதே முறையில்தான் க்ஷத்திரியனாகப் பிறந்தவனையும் அந்தணனாக்க வேண்டும். பின் அந்த இரு சீடர்களிடமும் ஸ்ரீருத்ரனது தன்மையை உற்பத்தி செய்யவும். பிறவியிலேயே அந்தணனாக இருந்தால் ருத்ரதன்மையை மட்டும் தோற்றுவித்தால் போதும்.

பின் சீடனைப் புரோக்ஷித்து, தீத்தணல் போல் ஒளிரும் சிவசொரூபத்தைத் தன் ஆன்மாவில் அமர்ந்துள்ளதாக குரு பாவிக்க வேண்டும். அதன்பின் குரு மந்திரத்தை உச்சரித்துக் கொண்டே முன் இழுத்த காற்றை வெளியே தள்ள வேண்டும். (ரேசகம் செய்ய வேண்டும்.) இவ்வாறு தான் இழுத்த மூச்சுக்காற்றை இப்பொழுது வெளியிலே தள்ளும்போதுதான் அதன் வாயிலாகச் சீடனது இதயத்தில் நுழைந்ததாகப் பாவனை செய்ய வேண்டும். அப்பொழுது அவனது சைதன்யத்தை நீலமான ஒரு பிந்துவாகச் சிந்திக்கவும். மேலும் எனது தேஜஸ்ஸினால் சீடனது மும்மலங்களும் அழிந்து, அவன் ஒளிர்வதாகவும் பாவிக்கவும். அதன்பின் குரு அந்த ஜீவ சைதன்யத்தை நாடி மூலம் ஸம்ஹார முத்திரையினால் வெளிப்படுத்திப் பூரகத்தினால் (பிராணாயாமத்தால்) தனது ஆத்மாவோடு ஒன்றுபடுத்துவதற்காக, அந்தச் சீடனுள் புகுத்தவும். பின் ரேசகம் செய்தது போலவே கும்பகம் மூலம் அந்த நாடி வழியாகவே அந்த ஜீவ சைதன்யத்தை அங்கிருந்து கிளப்பிச் சீடனது இதயத்தில் வைக்கவும். பின் சீடனைத் தொட்டுக் கொண்டு அவனுக்குப் பூணூலை அணிவித்து மும்முறை ஆகுதி தந்து பூர்ணாகுதியும் செய்யவும். பின் பூஜிக்கப்படும் தேவதையின் வலது புறத்தில் சீடனை ஸ்வஸ்திகாசனத்தில் அமர்த்தித் தர்ப்பை, புஷ்பத்தினால் அவனை மூடச் செய்து, குரு கிழக்கு முகமாக நின்று கொண்டு, முன்பே தயார் செய்து வைக்கப்பட்டிருந்த புனிதநீர் நிரம்பிய குடத்தின் நீரால் வேதமந்திரங்கள் மங்கள வாத்தியங்கள் முழங்கச் சீடனுக்கு அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும். பின் சீடன், தன்னுடலைத் துடைத்துக் கொண்டு வெள்ளாடை அணிந்து ஆசமனம் செய்து திருநீறு இட்டுக் கொண்டு இரு கைகளையும் கூப்பியவண்ணம் வேள்விச்சாலைக்குள் செல்லவேண்டும். அதன்பின் சீடனைத் தர்ப்பாசனத்தில் அமரச் செய்துவிட்டு, தான் சிவபிரானைப் பூஜித்து அங்கன்யாசம், கரன்யாசம் செய்யவேண்டும். பின் இறைவனைத் தியானித்தவண்ணம் திருநீற்றைச் சிவமந்திரம் கூறிச் சீடனது திருமேனியில் பூசவேண்டும்.

இவ்வாறு செய்தபின் சிவரூபமான ஆசார்யன் மாத்ருகாநியாஸம் மூலம் சீடனைப் பரிசுத்தம் (சகலீகரணம்) செய்து, அவனது உச்சியில் சிவபிரான் எழுந்தருளியுள்ளதாகத் தியானித்து மானசீகமாகப் பூஜை செய்ய வேண்டும். பின் இரு கைகளையும் கூப்பியவண்ணம், “இறைவா! தாங்கள் எப்பொழுதும் இங்கு சாந்நித்யத்துடன் இருக்க வேண்டும்” என வேண்டி, ‘சீடன் சிவதேஜஸால் ஒளிர்கிறான்’ என பாவனை செய்ய வேண்டும். பின் மறுபடியும் சிவபிரானைப் பூஜித்து சிவாக்ஞை பெற்று, சீடனது வலது காதில் திருவைந்தெழுத்தைப் பிறர் காதில் விழாதபடி மெதுவாக உபதேசிக்க வேண்டும். சீடனும் அம்மந்திரத்தை நிதானமாகப் பல தடவை சொல்ல வேண்டும். பின் மந்திரத்தை நன்கறிந்த அந்த ஆசார்யன் சாக்த மந்திரத்தையும் உபதேசித்துச் சீடனையும் நிதானமாகச் சொல்லச் செய்து, அவனை ஆசீர்வதிக்க வேண்டும். பின் யோகாசனத்தைப் பற்றிய சிக்ஷையை (பயிற்சியை) அவனுக்குத் தரவேண்டும். மந்திரத்தின் பொருளைச் சுருக்கமாகச் சீடனுக்குக் கூறியபின், சீடன் குருவின் கட்டளைப்படி சிவபிரான், வேள்வித்தீ, குரு ஆகிய மூவர்களின் எதிரில் பக்தியோடு பின்வரும் தீக்ஷை வாக்கியத்தைக் கூறவேண்டும்——

வரம் ப்ராணபரித்யாக3ஶ்—

சே23நம் ஶிரஸோபி வா ।

ந த்வநப்4யர்ச்ய பு4ஞ்ஜீய

43வந்தம் த்ரிலோசநம் ॥

“உயிரே போனாலும் தலையே போனாலும் போகட்டும். முக்கண்ணனான சிவபிரானைப் பூஜிக்காமல் உணவு ஏற்க மாட்டேன்.”

உலகியல் மயக்கம் நீங்கும் வரை சிவனையே தியானித்து, அவரது ஆராதனையை முறைப்படி செய்து கொண்டே இருப்பேன் என்று சீடன் உறுதியுடன் இருக்க வேண்டும். அதனால், சிவப்பரம்பொருளே அவனது யோகத்தையும் க்ஷேமத்தையும் கவனித்துக் கொள்வார். (வேண்டியது கிடைத்தல் ‘யோகம்’, கிடைத்ததைக் காப்பாற்றுதல் ‘க்ஷேமம்’.) இவ்வாறு செய்வதால் அச்சீடனுக்கு ‘ஸமயன்’ என்ற பெயர் கிடைக்கிறது; சிவனது அருகில் இருக்க தகுதி கிடைக்கிறது. இவ்வாறான சீடன் குருவின் கட்டளைப்படி நடந்து கொள்ள வேண்டும்.

இதன்பின் குரு கரன்யாஸத்தையும் அங்கன்யாஸத்தையும் செய்து, மூல மந்திரத்தைச் சொல்லித் திருநீற்றையும் ருத்ராக்ஷத்தையும் சீடனுக்கு அளிக்க வேண்டும். மேலும், சிவபிரானது பிரதிமையையோ, சிவலிங்க மூர்த்தியையோ அவனுக்குக் கொடுத்து, பூஜை, ஹோமம், மந்திரம் ஜபிக்கும் முறை ஆகியனவற்றையும் நன்கு தெளிவாக உபதேசிக்க வேண்டும். சீடனும் அவற்றை மிகுந்த உள்ளன்போடு பெற்றுத் தலையில் சுமந்து, மிகவும் பக்தியோடு தன் வீட்டில் ஆராதித்து வர வேண்டும். பின் குரு, சீடனது பக்தி—ஈடுபாடு—அறிவுக்குகந்தவாறு சிவநெறி முறைகளான ஆசாரத்தையும் உபதேசிக்க வேண்டும். தன் குரு சொன்னது, சொல்லப் போவது ஆகிய அனைத்தையும் தலை மேல் தாங்கி, சிவாகமங்களைக் கேட்டு, படித்து உயர்நிலைக்கு வரவேண்டும். தன் மனம் போனபடியோ, பிறர் சொற்படியோ செய்யக் கூடாது. இதுவரை சமயாசார தீக்ஷைப் பற்றிச் சுருங்கக் கூறினேன். மானிடருக்கெல்லாம் சிவப்பழத்தைப் பெற, இதுவே உயர்ந்த சாதனமாகும்.

 

அத்தியாயம் : பதினேழும் பதினெட்டும்

ஆறு அத்துவாக்களைத் தூயதாக்கும் நெறிமுறை

உபமன்யு கூறுகிறார்—— யதுகுலத் தோன்றலே! இதன்பின் குருவானவர் சீடனது தகுதியை நன்கு ஆராய்ந்தறிந்து, அவனது உலகியல் தளைகள் முற்றிலுமாக நீங்க வேண்டி, ஆறு வழிகளையும் சோதித்தல் என்கிற சடங்கைச் செய்ய வேண்டும். அந்த ஆறு அத்துவாக்களின் வழிகளாவன—— கலை, தத்துவம், புவனம், வர்ணம், பதம் மற்றும் மந்திரம். இவைகளையே சுருக்கமாக ஆறு அத்துவாக்கள் என்கின்றனர். நிவிருத்தி கலை, பிரதிஷ்டா கலை, வித்யா கலை, சாந்தி கலை, சாந்த்யதீத கலை என்கிற ஐந்து கலைகளையும் அறிஞர்கள் ‘கலாத்துவா’ என்றழைப்பர். மீதியுள்ள ஐந்து அத்துவாக்களும் இந்த ஐந்து கலைகள் நிரம்பியனவே. சிவதத்துவம் தொடங்கி, பூமி வரையிலுள்ள இருபத்தாறு தத்துவங்களும் ‘தத்துவாத்வா’ என்றழைக்கப்படும். இந்த அத்துவா சுத்தாத்துவா, அசுத்தாத்துவா என இருவகையாகும். ஆதாரத்திலிருந்து உன்மனை வரையிலும் உள்ளது ‘புவனாத்துவா’. இது பேதம், உபபேதம் என்று இரண்டையும் விட்டு அறுபது ஆகும். ருத்ர ரூபமான ஐம்பது எழுத்துக்களும் ‘வர்ணாத்துவா’ எனப்படும்.

பதங்களை ‘பதாத்துவா’ என்பர். இதில் பலப்பல பேதங்கள் உண்டு. பரம் வித்யையை அடக்கிய ‘மந்திராத்துவா’ பல உபமந்திரங்களையும் கொண்டதே. தத்துவங்களுக்குத் தலைவரான சிவபிரானது தத்துவங்கள் எவ்வாறு எண்ணற்றவையோ, அதேபோல மந்திரங்கட்குத் தலைவியான இறைவியின் மந்திராத்துவாக்களும் எண்ணற்றவையே. கலாத்துவா என்பது எங்கும் பரவியது. மற்ற அத்துவாக்கள் வியாபிக்கப்பட்டுள்ளவை. இவ்வுண்மையை அறியாதவன் அத்துவாக்களின் சோதனைக்குத் தகுதி பெறாதவன். இந்த ஆறு அத்துவாக்களின் சொரூபத்தை அறியாதவன் அவற்றின் வியாப்யம், வியாபகம் என்கிற பாவத்தை (தன்மையை) அறிய இயலாது. ஆகவே, ஆறு அத்துவாக்களின் உண்மை சொரூபத்தை (தன்மையை)யும், அவற்றில் பரவி நிற்கும் நிலையான வியாபகம் மற்றும் எங்கு பரவியுள்ளது என்கிற வியாப்யம் என்கிற இரண்டையும் நன்கு அறிந்த பின்னரே, அத்துவ சோதனையைச் செய்ய வேண்டும்.

முன்பு சொல்லப்பட்டது போலவே வேள்வி குண்டத்தையும் மண்டலத்தையும் செய்து கிழக்கில் கலசம் வைப்பதற்காக இரண்டு முழ நீள—அகலம் இருக்குமாறு ஒரு மண்டலம் அமைக்கவும். பின் குரு, தன் சீடனுடன் நீராடி நித்திய கர்மானுஷ்டானங்களைச் செய்து மண்டப வேதிக்குச் சென்று, அங்கு முறையாகச் சிவபூஜை செய்யவேண்டும். பின் நான்கு சேர் அரிசியினால் செய்த பாயசத்தில் பாதி பாகத்தை நைவேத்தியத்திற்காக எடுத்து வைத்துவிட்டு, மீதியை ஹோமத்திற்கென்று எடுத்து வைக்கவும். கிழக்கில் போடப்பட்டுள்ள பல வண்ணக்கோலத்தில் குரு ஐந்து கலசங்களை நடுவில் ஒன்றும் மீதி நான்கை நான்கு புறங்களிலுமாக வைக்கவேண்டும். கல்ப விதிகளை அறிந்த குரு, இக்கலசங்களில் ‘நம: ஶிவாய’ என்கிற திருவைந்தெழுத்து மூல மந்திரத்தைப் பிந்து—நாதங்களோடு சேர்த்து ஈசானம், தத்புருஷம், அகோரம், வாமதேவம், ஸத்யோஜாதம் என்கிற ஐந்து பிரும்ம மந்திர மூர்த்திகளையும் தாபிக்க வேண்டும்.

நடுக்கலசத்தில் ‘ஓம் நம் ஈஶாநாய நம:, ஈஶாநம் ஸ்தா2பயாமி’ என்று சொல்லி, ஈசான மூர்த்தியை ஸ்தாபிக்க வேண்டும். கிழக்கு கலசத்தில் ‘ஓம் மம் தத்புருஷாய நம:, தத்புருஷம் ஸ்தா2பயாமி’ எனச் சொல்லித் தத்புருஷ மூர்த்தியையும், தெற்கு கலசத்தில் ‘ஓம் ஶிம் அகோ4ராய நம:, அகோ4ரம் ஸ்தா2பயாமி’ என அகோர மூர்த்தியையும், வடக்கு கலசத்தில் ‘ஓம் வாம் வாமதே3வாய நம:, வாமதே3வம் ஸ்தா2பயாமி’ என வாமதேவ மூர்த்தியையும், மேற்கு கலசத்தில் ‘ஓம் யம் ஸத்3யோஜாதாய நம:, ஸத்3யோஜாதம் ஸ்தா2பயாமி’ என ஸத்யோஜாத மூர்த்தியையும் ஆவாகனம் செய்யவும். அதன்பின் ரக்ஷை செய்து முத்திரைகள் காட்டி கலசங்களை ‘அபிமந்த்ரணம்’ செய்யவும் (புரோக்ஷிக்கவும்).

இதன்பின் ஹோமம் செய்தல் வேண்டும். முன்பு எடுத்து வைத்த பாயசத்தினால் ஹோமங்களைச் செய்துவிட்டு, மீதமுள்ளதைச் சீடனுக்குச் சாப்பிடக் கொடுக்க வேண்டும். பின் மூலமந்திரமான திருவைந்தெழுத்தை ஓதித் தர்ப்பணம் செய்து, அதன்பின் பூர்ணாகுதியைச் செய்துவிட்டு, ‘ஓம் ஹும் நம: ஶிவாய பட் ஸ்வாஹா’ என்று கூறி, ‘ஹ்ரு॒த3யாய நம:’ முதலிய ஆறு அங்கநியாஸ மந்திரங்களுக்கும் மூன்று மூன்று ஆகுதிகள் செய்யவும். (அங்கன்யாஸ மந்திரங்கள்—— ‘ஹ்ரு॒த3யாய நம:, ஸிரஸே ஸ்வாஹா, ஶிகா2யை வஷட், கவசாய ஹும், நேத்ரத்ரயாய வௌஷட், அஸ்த்ராய பட்’ என்பனவே.) இதில் ஒவ்வொரு மந்திரத்தையும் மும்முறை சொல்லி மும்முறை ஆகுதியும் தரவேண்டும். இவற்றை ஒளிமயமானதாகத் தியானித்தல் வேண்டும்.

பின் அந்தணப் பெண் மூலம் நூற்கப்பட்ட வெள்ளை நூலை மூன்றாக முறுக்கி, அதை மறுபடியும் மூன்றாகத் திரித்து, அதை அபிமந்த்ரணம் என்கிற புரோக்ஷணத்தைச் செய்து, அந்த நூலின் ஒரு நுனியைச் சீடனின் குடுமியின் நுனியில் கட்ட வேண்டும். சீடன் தலை நிமிர்ந்து நிற்க, அந்த நூல் அவனது கால் கட்டைவிரல் வரை தொங்க வேண்டும். இவ்வாறு செய்து அதில் சுழுமுனை நாடி செல்வதாகப் பாவிக்கவும். மந்திரமறிந்த குரு மூல மந்திரத்தினால் அதற்கு சைதன்யத்தை (உயிரை உண்டுபண்ணி, மும்முறை ஆகுதி தந்து, அங்கு சைதன்ய சாந்நித்தியத்தைச் செய்ய வேண்டும். பின் பூக்களினால் சீடனது இதயத்தைத் தட்டி, அங்கு உயிரூட்டி ‘த்வாதசாந்தம்’ என்கிற உச்சியில் பன்னிரண்டு முறை ஹோமம் செய்து (பன்னிரண்டு சொட்டு நெய்யை உச்சந்தலையில் விடுதல்), தொங்குகின்ற அந்த நூலை வேறொரு நூலோடு சேர்த்து ‘ஹும் பட்’ என்று கூறி ரக்ஷை செய்து, அதைச் சீடனது திருமேனியில் தொங்க விடவேண்டும். பின்பு சீடனது திருமேனி மூல மந்திரமானதின் பாசம், இதன் இலக்கணம் போகமும் (நுகர்தலும்) போக்யமும் (நுகரப்படுதலும்), இது விஷயங்களை நுகரும் புலன்கள் மற்றும் உடல் ஆகியனவற்றைத் தோற்றுவிப்பது என்று பாவனை செய்யவும்.

இப்படி செய்தபின் ஆகாயம் முதலிய தத்துவ ரூபிணிகளான சாந்த்யதீதம் முதலிய ஐந்து கலைகளையும் அந்த நூலில் அதன் பெயர்களைக் கூறிச் சேர்க்க வேண்டும். ‘வ்யோமரூபிணீம் ஶாந்த்யதீதகலாம் யோஜயாமி’, ‘வாயுரூபிணீம் ஶாந்திகலாம் யோஜயாமி’, ‘தேஜோரூபிணீம் வித்3யாகலாம் யோஜயாமி’, ‘ஜலரூபிணீம் ப்ரதிஷ்டா2கலாம் யோஜயாமி’, ‘ப்ரு॒த்2வீரூபிணீம் நிவ்ரு॒த்திகலாம் யோஜயாமி’ என்றவாறு.

இவ்வாறு கலைகளைச் சேர்த்த பிறகு அதனதன் பெயர்கட்குப் பின் ‘நம:’ என்பதைச் சேர்த்து இவற்றிற்குப் பூஜை செய்ய வேண்டும். எவ்வாறெனில், ‘ஓம் ஶாந்த்யதீதகலாயை நம:, ஶாந்திகலாயை நம:’ என்றபடி. அல்லது ஆகாயம் முதலிய பஞ்சபூதங்களின் பீஜ மந்திரங்களான ‘ஹம், யம், ரம், வம், லம்’ என்கிற மந்திர எழுத்துக்கள் அல்லது திருவைந்தெழுத்தின் ஐந்து எழுத்துக்களில் நாதம், பிந்து (ஓம், நம:) இரண்டையும் சேர்த்து, பீஜ ரூபமாக ஆன அந்த மந்திராக்ஷரங்களால் மேற்கூறிய காரியங்களைச் செய்து, தத்துவம் முதலியவற்றில் ஆணவ, கர்ம, மாயா மலங்களான தளைகளை வியாபித்துள்ளதாகச் சிந்தனை செய்ய வேண்டும். இம்மலங்களான தளைகளோடு கலைகளும் பரவியுள்ளதாக நினைத்துக் கொள்ள வேண்டும். பின் ஆகுதிகளைத் தந்து, அந்த கலைகள் ஒளிவிட்டு எரிவதாக நினைக்கவும். பின் சீடனின் உச்சியில் புஷ்பத்தை இறைத்து, அவன் உடலில் சுற்றப்பட்டுள்ள நூலை மூலமந்திரத்தைச் சொல்லிக் கொண்டே சாந்த்யதீத நிலையில் அடையாளம் செய்யவும். இவ்வாறு முறையே சாந்த்யதீத கலை முதல் நிவ்ருத்தி கலை வரை முன்பு கூறியபடியே செய்து மூன்று ஆகுதிகளும் தந்து மண்டல வேதிகையில் சிவபிரானைப் பூஜிக்கவும். இவ்வளவும் செய்த பின் தேவதையின் (வேதிகையின்) வலதுபுறமுள்ள மண்டலத்தில் சீடனைத் தர்ப்பாசனத்தில் வடக்கு முகமாக அமரச் செய்து, பின் ஹோமம் செய்து மீதமுள்ள சருவை (ஹவிஸ்ஸை) குரு அவனுக்கு அளிக்க, அவனும் மிகுந்த பக்தியோடு சிவநாமத்தைச் சொல்லிக் கொண்டே அதை உண்ண வேண்டும். பின் சீடன் இருமுறை ஆசமனம் செய்து, சிவநாமத்தை ஜபிக்க வேண்டும்.

இதன்பின் மற்றொரு மண்டலத்தில் குரு சீடனுக்குப் பஞ்சகவ்வியத்தைத் தர, அதை அவன் பருகிவிட்டுத் திரும்பவும் இருமுறை ஆசமனம் செய்து சிவத்தியானம் செய்ய வேண்டும். இதன்பின் குரு மூன்றாவது மண்டலத்தில் சீடனை அமரச் செய்து சாஸ்திரவிதிப்படி பற்குச்சியைத் தர, அவன் அதன் மென்மையான முன்பாகத்தால் பற்களைச் சுத்தி செய்து கொண்டு, பின் அதை எறிந்துவிட்டு, வாயை நன்கு கொப்பளித்துவிட்டுச் சிவமண்டலத்திற்குள் நுழைய வேண்டும். அந்தப் பற்குச்சியை குரு கிழக்கு, வடக்கு, மேற்கில் தனக்கெதிரில் காண்பாராயின் அது மங்களத்திற்காகும். மற்ற திசைகளில் காண்பாரேயாகில் அது அமங்களத்தைக் குறிக்கும். குற்றமுடைய நிந்திக்கத்தக்க திசையில் காண்பாரேயாகில் அந்தத் தோஷம் விலகுவதற்காக, குரு மூலமந்திரத்தினால் நூற்றெட்டு அல்லது ஐம்பத்துநான்கு முறை ஹோமம் செய்தல் வேண்டும். அதன்பின் சீடனைத் தொட்டுக் கொண்டு அவனது வலது காதில் சிவபஞ்சாக்ஷரியைச் சொல்லிப் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டுள்ள சிவபிரானுக்கு வலது புறத்தில் தர்ப்பையைப் பரப்பி, அதன்மேல் புதிய வஸ்திரமிட்டு, அதைச் சிவமந்திரத்தினால் புரோக்ஷித்துத் தூயதாக்கிச் சீடனை மனதினால் சிவபிரானைத் தியானித்துக் கொண்டு கிழக்கில் தலைவைத்துக் கொண்டு இரவில் தூங்கச் சொல்ல வேண்டும். சீடனது குடுமியில் கட்டப்பட்டுள்ள நூலின் நுனியினால் அவனது குடுமியை முடியச் செய்தபின், ‘ஹும்’ என்று சொல்லிக் கொண்டே குரு அக்குடுமியைப் புதிய வஸ்திரத்தினால் மூட வேண்டும். அதன்பின் சீடனது நாற்புறங்களிலும் திருநீறு, எள் மற்றும் வெண்கடுகினால் மூன்று கோடுகள் இழுத்துவிட்டு, ‘பட்’ என்கிற மந்திரத்தை உச்சரித்துக் கொண்டே அந்த ரேகைகளின் வெளிப்புறம் பத்து திக்குகளிலும் அந்தந்தத் திக்பாலகர்களுக்கு அன்னத்தினால் பலி தரவும். சீடன் அங்கேயே உபவாசமாகப் பட்டினியாக இரவு முழுவதும் உறங்கிவிட்டு, விடிந்ததும் தான் இரவில் கண்ட கனவைப் பற்றிக் குருவிடம் கூறவேண்டும். (அத்தியாயம் 17)

* * *

உபமன்யு கூறுகிறார்—— யதுநந்தனா! ஸ்ரீகிருஷ்ணா! இவ்வாறு சீடன் தூங்கி எழுந்து தான் கண்ட கனவைக் குருவிடம் கூறியபின் சீடன் காலைக்கடன்களையும் நித்திய கர்மானுஷ்டானங்களையும் முடித்துக் கொண்டு, சிவத்தியானபரனாய் சிவமண்டலத்தின் அருகே சென்று பூஜையைத் தவிர, முதல் தினத்தில் செய்த அனைத்தையும் கண்கட்டுதல் வரை செய்துவிட்ட பின், குரு சீடனுக்கு அங்குள்ள மண்டலத்தைக் காண்பிக்க வேண்டும். கண் கட்டியிருக்கும் போது சீடன் கொஞ்சம் புஷ்பங்களை எடுத்துத் தூவ வேண்டும். எங்கு அந்த புஷ்பங்கள் விழுகின்றனவோ, அவ்விடத்தில்தான் அவனுக்கு உபதேசம் செய்ய வேண்டும். பின் அவனை நிர்மால்ய மண்டலத்திற்கு அழைத்துச் சென்று, ஈசான தேவருக்குப் பூஜை செய்வித்து, சிவகுண்டத்தில் ஹோமம் செய்யவும். சீடன் தீயக்கனவு கண்டிருந்தால், அதற்காக நூறு முறையோ அல்லது ஐம்பது முறையோ மூல மந்திரத்தினால் ஹோமம் செய்யவும். அதன்பின் சீடனது குடுமியில் கட்டப்பட்டுள்ள நூலைப் பிரித்துத் தொங்கவிட்ட பின், ஆதார சக்தி பூஜை முதல் நிவிருத்தி கலை சம்பந்தப்பட்ட வாகீசுவரி பூஜை முடிய அனைத்தையும் செய்து ஹோமத்தையும் செய்ய வேண்டும்.

இவ்வாறு செய்தபின் நிவிருத்தி கலையில் நிரம்பியுள்ள வாகீசுவரிக்கு வணக்கம் செலுத்திவிட்டு, மண்டலத்தில் உள்ள சிவபிரானைப் பூஜித்துவிட்டு மூன்று ஆகுதிகள் செய்ய வேண்டும். அதன்பின் (‘புல்லாகிப் பூடாய்ப் புழுவாய் மரமாகிப் பல்விருகமாகிப் பறவையாய்ப் பாம்பாகிக் கல்லாய் மனிதராய்ப் பேயாய் கணங்களாய் வல்லசுரராகி முனிவராய்த் தேவராய் செல்லாஅ நின்ற இத்தாவர சங்கமத்துள் எல்லாப் பிறப்பும்’ என்கிற திருவாசகப்படி) ஒரே சமயத்தில் சீடன் 84 லட்சம் யோனி பேதங்களிலும் பிறந்திறந்து, இப்பொழுது இங்கு வந்துள்ளதாகப் பாவிக்க வேண்டும். பின் சீடனது சூத்ரமயமான உடலில் தாடனம் (தடவுதல்), புரோக்ஷணம் (நீரால் தெளித்தல்) முதலியன செய்து, அவனது ஆன்ம சைதன்யத்தை ‘த்வாதசாந்தம்’ என்கிற உச்சியில் தங்கியுள்ளதாகப் பாவிக்கவும். பின் அங்கிருந்து அதை எடுத்துக் கொண்டு ஆசார்யன் மூலமந்திரத்தினால் சாஸ்திர முறைப்படி முத்திரையின் மூலம் மானசீகமாக ஒரே சமயத்தில் அனைத்து யோனிகளிலும் (84 லட்சம் யோனி பேதங்களிலும்) அது சேர்ந்துவிட்டதாகப் பாவிக்கவும். தேவர்களில் எட்டு வகையும், பசுபக்ஷிகளில் அதாவது அஃறினை பொருட்களில் ஐந்தும், மனிதர்களில் ஒரே ஒரு வகையும்தான் உண்டு. இவ்வாறு மொத்தம் பதினான்கு யோனிகள் (பிறவிகள்) உள்ளன.

இந்த அனைத்து யோனிகளிலும் சீடனை ஒரே சமயத்தில் நுழைந்தவனாகச் செய்வதற்காகக் குரு மனதளவில் சீடனது ஆன்மாவை முறைப்படி வாகீசுவரியின் கருவில் கொண்டு வைத்ததாகப் பாவிக்க வேண்டும். வாகீசுவரீ கர்ப்பத்தின் சித்திக்காகச் சிவபிரானது பூஜை, ஹோமம், நமஸ்காரம் முதலியன செய்து, அந்த கர்ப்பம் முறையாகச் சித்தியானதாகப் பாவிக்கவும். பின் அந்த கர்ப்பம் பிறந்து, வளர்ந்து, கர்மங்களைத் துய்த்து, சரளமாகப் போகத்தை அடைந்ததாக, பின் உயர்ந்த அன்பையும் மகிழ்ச்சியையும் அடைந்துவிட்டதாகச் சிந்திக்கவும். அதன்பின் அந்த ஜீவன் கடைத்தேறவும் ஜாதி, ஆயுள், போகம் முதலிய சடங்குகளின் சித்திக்காக மூன்று ஆகுதிகள் தந்து குரு இறைவனிடம் இவ்வாறு பிரார்த்திக்க வேண்டும்.

நுகர்ப்பொருட்களிலுள்ள பற்று (அனுபவிக்க வேண்டும் என்கிற எண்ணம் மற்றும் புலனின்பங்களில் நாட்டம்) என்கிற மலம் (அழுக்கு) அகலுமாறு சீடனது சரீரத்தைத் தூயதாக்கி, அவனது ஆணவம், கர்மம், மாயை என்கிற மும்மலங்களான பாசம் அறுந்ததாக நினைக்க வேண்டும். கவடு அல்லது மாயையினால் கட்டப்பட்டுள்ள சீடனது பாசம் அறுந்துவிட்டதாகவும், அவனது சைதன்யமான ஆன்மா தூயதானதாகவும் நினைக்க வேண்டும். அதன்பின் அக்னியில் பூர்ணாகுதி தரவும். பின் பிரும்மாவாக அமர்ந்தவருக்குத் தக்ஷிணை—தாம்பூலம் அளித்துப் பூஜிக்கவும். பிரும்மாவுக்கென்று மூன்று ஆகுதிகள் தரவேண்டும். அதன்பின் சிவனாரது கட்டளையைத் தெரிவிக்க வேண்டும்.

பிதாமஹ த்வயா நாஸ்ய

யாது: ஶைவம் பரம் பத3ம் ।

ப்ரதிப3ந்தோ4 விதா4தவ்ய:

ஶைவாக்ஞைஷா க3ரீயஸீ ॥

“பிரும்மதேவரே! இந்த ஜீவாத்மா சிவபிரானது பரமபதத்திற்குச் செல்லக் கூடியவன். இவனுக்குத் தாங்கள் எந்தவிதத்திலும் தடை செய்யக் கூடாது. இது சிவபிரானது கட்டளை. இது மிகவும் உயர்ந்ததல்லவா!”

இவ்வாறு சிவனாரது கட்டளையைத் தெரிவித்தபின், அவருக்குப் பூஜை செய்து தன்னிருப்பிடம் செல்லலாம் என்று வேண்டிக் கொண்டு, சிவனாரைப் பூஜித்து, அவருக்கு மூன்று ஆகுதிகள் தரவும். அதன்பின் நிவிருத்தி கலையின் மூலம் தூய்மை பெற்ற சீடனது ஆன்மாவை முன்போலவே மேலே கொண்டு வந்து, தன் ஆன்மா மற்றும் சூத்திரத்தில் நிலைநிறுத்தி வாகீசரைப் பூஜிக்கவும். பின், அவருக்காக மூன்று ஆகுதிகள் தந்து வணங்கி, அவரை விசர்ஜனம் செய்ய வேண்டும். பின்பு, நிவிருத்தி கலை புருஷனைப் பிரதிஷ்டா கலையுடன் சேர்க்க வேண்டும். அப்பொழுதும் பூஜை செய்து மூன்று ஆகுதிகள் கொடுத்து, சீடனது ஆன்மா பிரதிஷ்டா கலையில் நுழைந்ததாகப் பாவிக்கவும். பின் பிரதிஷ்டா கலையை ஆவாகனம் செய்து பூஜை முதலியன செய்து, அதில் வியாபித்துள்ள வாகீசுவரீ தேவியை, அவளது திருமேனி ஒளி சந்திர மண்டலத்தின் நிலவொளி போன்றதாகத் தியானிக்கவும். இவ்வாறு தியானித்தபின் முன்போலவே பூஜை முதலியனவற்றைச் செய்யவும்.

இவ்வண்ணம் செய்தபின் ஸ்ரீவிஷ்ணுவிற்குப் பூஜை செய்து, சிவபிரானது மேற்கூறிய கட்டளையையும் சொல்லிவிட்டு, அவரது பூஜையை முடிக்கவும். அதன்பின் பிரதிஷ்டா கலையை வித்யா கலையோடு சேர்க்கவும். பூஜை முதலியனவும் செய்யவும். பின் வித்யா கலையில் வியாபித்துள்ள வாகீசுவரிக்குப் பூஜை, ஆகுதி முதலியன தந்து, முன்போல நீல ருத்ரரின் பூஜையைச் செய்ய வேண்டும். பின் அவரிடமும் சிவனாரது கட்டளையைத் தெரிவித்து, அதில் பரவியுள்ள வாகீசுவரியை, விடிவோரையில் விளங்கும் இளஞ்சூரியனது கிரணங்கள் போல் இளஞ்சிவப்பு நிறத்தில் பத்து திசைகளிலும் ஒளிர்வதாகத் தியானித்துப் பூஜித்துவிட்டு, வாகீசுவரியிடமும் சிவனாரது கட்டளையைத் தெரிவித்துப் பூஜித்துப் பின் சாந்தி கலையைச் சாந்த்யதீத கலை வரை கொண்டு சென்று, அங்கு ஆகாயம் போல பரவியுள்ளதாக வாகீசுவரீ தேவியைத் தியானித்துப் பூஜை முதல் பூர்ணாகுதி வரை செய்து சதாசிவனைப் பூஜித்து, சிவனாரது கட்டளையைக் கூறிவிட்டுச் சீடனது உச்சியில் சிவபூஜை செய்து வாகீசுவரீ தேவியை வணங்கித் தன்னிருப்பிடம் ஏகும்படி வேண்டி விசர்ஜனம் செய்யவும்.

பின் சிவமந்திரத்தினால் சீடனது உச்சியைப் புரோக்ஷித்து, சாந்த்யதீத கலை சிவமந்திரத்தில் புகுந்ததாகப் பாவிக்கவும். இந்த ஆறு அத்துவாக்களையும் தாண்டி அனைத்து அத்துவாக்களிலும் பரவியுள்ள கோடி கோடி சூரியனது ஒளி போல் விளங்கும் சிவனாரது பராசக்தியின் சொரூபத்தைத் தியானிக்கவும். அதன்பின் அந்தச் சக்திக்கு முன் தூய படிகமென வெளுத்து விளங்கும் சீடனை அமர்த்தவும். இப்பொழுது குருவானவர் ஒரு சிறிய கத்தரிக்கோலை எடுத்து நன்கு சுத்தம் செய்து சிவாகமங்களில் கூறியவண்ணம் தலையில் முடிந்துள்ள நூலுடன் சீடனது குடுமியைக் கத்தரிக்க வேண்டும். வெட்டிய தலைமுடியை முதலில் பசுஞ்சாணத்தில் வைத்து, ‘ஓம் நம: ஶிவாய வௌஷட்’ என்று சொல்லிக் கொண்டே, அதைச் சிவாக்னியில் இடவும். பின் கத்தரிக்கோலைச் சுத்தம் செய்துவிட்டுச் சீடனது சைதன்யத்தை அவனது திருமேனியிலேயே திரும்பி வந்துவிட்டதாக நினைக்க வேண்டும்.

பின்பு, சீடன் நீராடி ஆசமனம் செய்து ஸ்வஸ்திவாசனம் கூறியபின், அவனை மண்டலத்தின் அருகில் அழைத்து வந்து சிவனை வணங்கச் செய்து, இதுவரை செய்யப்பட்ட சடங்குகளில் ஏதாவது தவறுகள் நம்மையறியாது ஏற்பட்டிருக்குமேயாகில், அதன் தோஷம் நீங்குவதற்காக முறைப்படி சிவபிரானைப் பூஜிக்கச் செய்யவேண்டும். அதன்பின் வாசக மந்திரத்தை (திருவைந்தெழுத்தை) மென்மையாக நிதானமாகச் சொல்லிக் கொண்டே அக்னியில் மூன்று ஆகுதிகள் செய்தல் வேண்டும். பின் மந்திரம் கூறுவதில் நிகழ்ந்திருக்கும் தவறுதல் நீங்க, திரும்பவும் சிவனாரைப் பூஜித்து திருவைந்தெழுத்தை மானசீகமாகக் கூறியவண்ணம் சிவாக்னியில் மூன்று ஆகுதிகள் தரவும். பின் குருவானவர் மண்டலத்தில் விளங்கும் உமாமகேசுவரரைப் பூஜித்து, மூன்று ஆகுதிகள் தந்து இருகைகூப்பி வேண்டவும்——

43வம்ஸ்த்வத்ப்ரஸாதே3

ஶுத்3தி4ரஸ்ய ஷட3த்4வந: ।

க்ரு॒தா தஸ்மாத்பரம் தா4

3மயைநம் தவாவ்யயம் ॥

“பரமனே! தங்களது இன்னருளால் இச்சீடனது ஆறு அத்துவாக்களும் தூயதாக்கப் பட்டுவிட்டன. ஆகவே, தாங்கள் இவனைத் தங்கள் அழிவற்ற உயர்ந்த இடமான கயிலையை அடைவிப்பீராக.”

இவ்வாறு இறைவனை வேண்டி ‘நாடி சந்தானம்’ (இறைவனோடு சேர்த்தல்) செய்து, முன்போல் பூர்ணாகுதி தந்து வேள்வியை முடித்துப் பூத சுத்தி செய்ய வேண்டும். இவ்வாறு பூதசுத்தி செய்யும்போது நிலையான தத்துவமான பூமி, சலன தத்துவமான காற்று, சீத தத்துவமான நீர், உஷ்ண தத்துவமான தீ, மற்றும் எங்கும் நிரம்பி ஒரே மாதிரி விளங்கும் ஆகாய தத்துவம் ஆகிய ஐம்பெரும் தத்துவங்களையும் நினைக்கவும். இச்சிந்தனை ஐம்பெரும் பூதங்களின் சுத்திக்காகவே செய்யவேண்டும். அதன்பின் ஐம்பெரும் பூதங்களின் கிரந்திகளை (முடிச்சுக்களை)க் கத்தரித்துவிட்டு, அவற்றில் உரையும் சக்தி தத்துவங்களான தேவதைகளை அங்கிருந்து சிவதத்துவத்தில் சேர்ந்துவிட்டதாகப் பாவிக்கவும். இவ்வாறு சீடனது திருமேனியைத் தூயதாக்கிப் பாவனையினால் அவற்றை எரிக்கவும். பின் அந்தச் சாம்பலை அமுதத்துளிகளால் நனைத்ததாகப் பாவித்து, அதில் ஆன்மாவை இருத்தி, அவனது தூயதான அத்துவாக்களாக விளங்கும் திருமேனியை நிர்மாணிக்கவும்.

அதில் முதலில் அனைத்து அத்துவாக்களிலும் பரவி நிற்கும் தூயதான சாந்த்யதீத கலையைச் சீடனது உச்சியில் வைக்கவும். பின் சாந்தி கலையை முகத்திலும், வித்யா கலையைக் கழுத்து முதல் தொப்புள் வரையில் உள்ள பாகத்திலும், பிரதிஷ்டா கலையைத் தொப்புளுக்குக் கீழுள்ள பகுதிகளிலும் சிந்தனை செய்ய வேண்டும். பின் பீஜங்களோடு சூத்திர மந்திரத்தின் நியாஸங்களைச் செய்து, சீடனைச் சிவனாகவே நினைத்து, சீ்டனது இதய கமலத்தில் சிவபிரானை ஆவாகனம் செய்து பூஜிக்கவும். இப்பொழுது குரு சீடனிடம் சிவ சொரூபம் குடிகொண்டுவிட்டதாக நினைத்து, சிவதேஜஸ்ஸால் தேஜோவானாக ஆன சீடனிடம் அணிமா முதலிய எட்டு சித்திகளும் வந்து நிறைந்துள்ளதாக நினைக்க வேண்டும். பின் சிவபிரானை, “இறைவா! தாங்கள் அணிமாதி சித்திகளை அருள வேண்டும்” என வேண்டி மூன்று ஆகுதிகள் தரவும். இதேபோல சீடனுக்காக, ஸர்வக்ஞதா, த்ருப்தி, முதலும் முடிவுமற்ற போதம், அலுப்த சக்தியுடைமை, சுதந்திரதா மற்றும் அனந்தசக்தி முதலிய குணங்களைச் சிந்திக்கவும்.

பின்பு சிவச்சிந்தனையோடு ஸத்யோஜாதம் முதலிய கலசங்களிலுள்ள நீரால் சீடனுக்கு அபிஷேகம் செய்யவும். பின்பு அவனைத் தன்னருகில் அமரச் செய்து, சிவனைப் பூசித்து, அவனுக்கு சைவீ வித்யையான திருவைந்தெழுத்தை உபதேசிக்கவும். அத்திருவைந்தெழுத்தின் முதலில் ‘ஓம்’ என்கிற பிரணவமும், முடிவில் ‘நம:’ என்பதையும் சேர்க்கும்போது, அந்த வித்யை சிவசக்தி ஐக்கியமானது. அதாவது ‘ஓம் ஓம் நம: ஶிவாய ஓம் நம:’ என்றவாறு. இதோடு சக்தி வித்யையான சக்தி பஞ்சாக்ஷரத்தையும் ‘ஓம் ஓம் நம: ஶிவாயை ஓம் நம:’ என்று உபதேசிக்கவும். இதோடுகூட இம்மந்திரத்திற்கான ரிஷி, சந்தஸ், தேவதா, சிவ—சிவையின் சொரூபத் தியானம், ஆவரண பூஜை முறை, இம்மந்திரச் சம்பந்தமான ஆசனங்கள், முத்திரைகள் ஆகியனவற்றையும் உபதேசிக்கவும்.

இவ்வாறு உபதேசித்த பின் சிவபிரானுக்குத் திரும்பவும் சுருக்கமாகப் பூஜை முடித்து, ‘இறைவா! இதுவரை நான் செய்த அனைத்துச் செயல்களையும் நற்பலனுடையதாகச் செய்தருள வேண்டுகிறேன்’ என வேண்டிக் கொண்டு குருவும் சீடனும் தரையில் நெடுஞ்சாண்கிடையாக வீழந்து வணங்கிவிட்டு, முதலில் மண்டலத்திலும் அக்னியிலும் எழுந்தருளச் செய்த இறைவனை, இப்பொழுது தன் ஜோதிக்கு எழுந்தருளுமாறு வேண்டிக் கொண்டு, அங்கு சபையில் உள்ள அனைவருக்கும் முறைப்படி தன் சக்திக்குகந்தவாறு மரியாதை செய்து, அவர்களது ஆசியைப் பெற வேண்டும். தனக்கு நலன் வேண்டுமென விரும்பும் சீடன் ‘பொருள் செலவழிகிறதே’ எனக் கருமித்தனம் செய்யக் கூடாது. (அத்தியாயம் 18)

 

அத்தியாயம் : பத்தொன்பது

சாதகனான சீடனுக்கான ஸம்ஸ்காரமும் (சடங்கும்), மந்திரத்தின் பெருமையும்

உபமன்யு கூறுகிறார்—— யதுகுலச் செல்வமே! ஸ்ரீகிருஷ்ணா! இப்பொழுது சீடனுக்கான சடங்குகளையும் மந்திரத்தின் பெருமையையும் கூறுகிறேன். முதலிலேயே இதைப் பற்றிய குறிப்பு சொல்லியிருக்கிறேன் அல்லவா? இனி முன்போலவே மண்டலமிட்டு, அதில் கலசத்தை வைத்து அதில் சிவபிரானை மந்திரம் மூலம் எழுந்தருளச் செய்து பூஜித்து, அதற்கான ஹோமங்களையும் செய்ய வேண்டும். பின் தலைப்பாகையைக் கழற்றி வைத்துள்ள சீடனை மண்டலத்தின் அருகில் தரையில் உட்காரச் சொல்லிவிட்டு, மூலமந்திரத்தினால் நூறு ஆகுதிகள் செய்துவிட்டு, பூர்ணாகுதி செய்து முடிக்கவும். பின் குரு மூல மந்திரத்தினால் தர்ப்பணம் செய்து ‘சந்தீபனம்’ (தன்னுள் இருக்கும் மந்திரத்தை மேல் நோக்கி எழச் செய்தல்) என்கிற சடங்கைச் செய்து முன்கூறிய கர்மங்களை முடித்துச் சீடனுக்கு அபிஷேகம் செய்யவும். பின்பு மூல மந்திரத்தை உபதேசிக்க வேண்டும். பின்பு கையில் புஷ்பத்தோடு நீரையும் சேர்த்து எடுத்துக் கொண்டு சீடனது கையில் சிவமந்திரத்தை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். அப்போது——

தவைஹிகாமுஷ்மிகயோ:

ஸர்வஸித்3தி42லப்ரத3: ।

4வத்வேஷ மஹாமந்த்ர:

ப்ரஸாதா3த் பரமேஷ்டி2ந: ॥

“நன்மனம் கொண்ட சீடனே! இம்மகாமந்திரம் சிவபிரானது திருவருளால் உனக்கு இம்மை—மறுமை நலன்களனைத்தையும் தருவதாக ஆகட்டும்” என்று கூறவேண்டும்.

பின் சிவபூஜையை முடித்த குரு சிவயோகத்தையும் அதற்கான சாதனத்தையும் உபதேசிக்க வேண்டும். உபதேசம் பெற்றவுடன் சீடன், குருவின் எதிரிலேயே நியாஸங்கள் செய்துகொண்டு மந்திரத்தைச் சாதகம் செய்யத் தொடங்கிவிட வேண்டும். முதலில் ‘ஜபே விநியோக:’ என்கிற கர்மத்தில் தொடங்க வேண்டும். இவ்வாறு நியாஸங்கள் செய்துகொண்டு மந்திர ஜபம் செய்வதுதான் ‘புரச்சரணம்’ எனப்படுகிறது. முக்தி பெற விரும்பும் சாதகனுக்கு மந்திரத்தைப் பல கோடி முறை உச்சரித்து சாதனை செய்வதே மிகவும் முக்கியமாகும். ஏனெனில், மந்திரஜபம் இகபர இன்பங்களை அளிக்கவல்லது.

நல்லதொரு நாளில் நல்லதோர் இடத்தில் நல்லதொரு சமயத்தில் (வேளையில்) பல், நகம் ஆகியனவற்றைத் தூயதாக்கி, நன்கு நீராடி, காலையில் செய்யவேண்டிய அனுஷ்டானங்களை முறைப்படி முழுமையாகச் செய்து, எளிதில் கிடைத்த சந்தனம், புஷ்பம் ஆகியனவற்றால் தன்னை அலங்கரித்துக் கொண்டு, தலையில் தலைப்பாகை அணிந்து, வெள்ளை ஆடை அணிந்து, மேல் வஸ்திரம் சாத்திக் கொண்டு தேவாலயத்திலோ, வீட்டிலோ அல்லது மனவமைதி தரும் ஏதாவதொரு தூய்மையான இடத்திலோ முன்பு நன்கு பழகிய சுலபமான ஆசனத்தில் அமர்ந்து சிவாகம முறைப்படித் தன் திருமேனியைச் சிவரூபமாக ஆக்கிக் கொள்ள வேண்டும். பின் தேவதேவரான நகுலீசுவரரான சிவபிரானைப் பூஜித்துப் பாயசத்தை நிவேதனம் செய்ய வேண்டும். பின் பூஜையை முடித்துச் சிவபிரானது அனுமதி பெற்று ஒரு கோடியோ, ஐம்பது லட்சமோ, இருபத்தைந்து லட்சமோ, இருபது லட்சமோ, பத்து லட்சமோ சிவமந்திரத்தை ஒன்றிய மனதுடன் ஜபிக்கவும். பின் இரவில் பாயசமோ, உப்பு உறைப்பின்றிய வேறு ஏதாவது பதார்த்தங்களையோ, பழம்—கிழங்கு முதலியவற்றையோ, ஒரு நாளைக்கு ஒரே ஒரு முறை மட்டும் புசிக்கவும்.

மந்திரம் புரச்சரணை செய்யும் காலங்களில் பிறரைத் துன்புறுத்தாமை, பொறுமை, மனவடக்கம், புலனடக்கம் ஆகியவற்றைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். இங்கு ஒன்றைவிட மற்றொன்று உயர்ந்தது என்கிற முறையில் சிவபிரானே சில பதார்த்தங்களைக் கூறியுள்ளார். வேக வைத்த வெறும் அன்னம் உண்ணலாம். அல்லது சத்துமாவு, யவம் என்கிற தானியத்தின் கஞ்சி, கீரைகள், பால், தயிர், நெய், கிழங்கு, பழம், தண்ணீர் முதலியனவற்றையே கூறியுள்ளார். சாப்பிடும் பொழுது சாப்பிடும் உணவை மூலமந்திரத்தினால் புரோக்ஷித்துவிட்டு மௌனமாகச் சாப்பிட வேண்டும். நீராடும்போது அந்நீரை மூலமந்திரத்தினால் 108 முறை அபிமந்திரித்து, அதனால் தூய்மையடைந்த நீரால் நீராடவும். நதிகளானால் முடிந்த அளவு மூலமந்திரம் கூறி அபிமந்திரித்து, அந்நீரால் தன்னைப் புரோக்ஷித்துக் கொள்ளலாம். தினமும் மூலமந்திரத்தினால் தர்ப்பணமும் ஆகுதியும் செய்தல் வேண்டும். ஹோமம் செய்யும் பதார்த்தம் ஏழு, ஐந்து அல்லது மூன்று திரவியங்கள் கூட்டாய் இருக்கலாம். அல்லது வெறும் நெய்யால் மட்டும் செய்யலாம்.

எந்தவொரு சிவபக்தன் மனம் ஒன்றி (பக்தியோடு) சிவாராதனை செய்கிறானோ, அவனுக்கு இவ்வுலகிலும் பரலோகத்திலும் பெற முடியாததொன்றில்லை. அல்லது உணவு ஏற்பதற்கு முன், தினமும் ஓராயிரம் முறை ஜபம் செய்யலாம். மந்திர சாதனை இல்லாமலும் இவ்வாறு ஜபம் செய்பவனுக்கு என்றுமே அமங்கலம் கிடையாது; பெற முடியாததும் ஒன்றுமில்லை. அவன் இவ்வுலகில் நல்ல கல்வி, செல்வம், சுகவாழ்வு பெற்று, முடிவில் முக்தியையும் பெறுவான். தீர்த்தஸ்நானம், பஸ்மஸ்நானம், மந்த்ரஸ்நானம் ஆகியவற்றால் நீராடி புனிதமாகிக் சிகையை முடிந்து கொண்டு, பூணூல் அணிந்து கொண்டு, தர்ப்பைப் புல்லினால் ஆன பவித்திரத்தை வலது கை மோதிரவிரலில் அணிந்து கொண்டு, நெற்றியில் திருநீற்றை மூன்று பட்டைகளாக அணிந்து கொண்டு ருத்திராட்ச மாலையைக் கையிலேந்தித் திருவைந்தெழுத்தைத் தினமும் மனவடக்கத்துடன் ஜபித்து வரவேண்டும்.

 

அத்தியாயம் : இருபது

நல்லதொரு சீடனைக் குருவாக நியமிப்பதற்கான சடங்குகளின் விதிமுறைகள்

உபமன்யு கூறுகிறார்—— ஸ்ரீகிருஷ்ணா! இவ்வாறு ஸம்ஸ்காரம் செய்யப்பட்டு பாசுபத விரதத்தையும் முழுமையாகச் செய்து முடித்த சீடன், ஆசார்யனாக இருப்பதற்கான தகுதிகளும் உள்ளவனாகில், அவனுக்கு ஆசார்ய அபிஷேகம் செய்து வைக்கலாம். அதற்கான தகுதிகள் இல்லையெனில், அவனுக்கு ஆசார்யாபிஷேகம் செய்யக் கூடாது. இவ்வாறு ஆசார்ய அபிஷேகம் செய்வதற்கு முன்போலவே மண்டலம் அமைத்துச் சிவபூஜை செய்ய வேண்டும். பின் நான்கு திசைகளில் நான்குமாகவும், நடுவில் ஒன்றும் என ஐந்து கலசங்களை வைக்கவும். கிழக்கில் உள்ள கலசத்தில் நிவிருத்தி கலை, தெற்கிலுள்ள கலசத்தில் வித்யா கலை, மேற்கிலுள்ள கலசத்தில் பிரதிஷ்டா கலை, வடக்கிலுள்ள கலசத்தில் சாந்தி கலை, நடுக்கலசத்தில் சாந்த்யதீத கலை முதலியவற்றின் நியாஸங்களைச் செய்து, ரக்ஷை முதலியன செய்து, தேனு முத்திரை காட்டிக் கலசங்களுக்கு அபிமந்த்ரணம் செய்து, பூர்ணாகுதி வரையிலும் செய்து ஹோமத்தை முடிக்கவும். பின் தலையில் தலைப்பாகை முதலிய வஸ்திரம் ஒன்றுமில்லாமல் இருக்கும் சீடனை மண்டலத்திற்குள் அழைத்து வந்து உயர்ந்ததோர் இருக்கையில் அவனை அமர்த்தவும். குரு தர்ப்பணம் செய்து பூர்ணாகுதி வரை ஹோமத்தையும் செய்து முடித்துப் பூஜை செய்துவிட்டு ‘சகலீகரணம்’ (மும்மலங்களை நீக்குதலான சடங்கு) செய்ய வேண்டும். இதனால் சீடன் ஐந்து கலைகளையும் தன்னுள் கொண்டு அந்த ரூபமாகவே ஆகிறான்.

இப்பொழுது குரு சீடனது திருமேனியில் மந்திர நியாஸங்களைச் செய்ய வேண்டும். பின் சீடனை சிவபிரானது அடைக்கலமாக ஒப்படைக்க வேண்டும். அதன்பின் நிவிருத்தி கலை கலசம் முதலிய கலசங்களிலுள்ள நீரால் சீடனுக்கு அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும். கடைசியில் நடுவிலுள்ள சாந்த்யதீத கலச நீரால் அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும். இதன்பின் சிவபாவத்தில் திளைத்துச் சிவனாகவே ஆகிய ஆசார்யர், சீடனது தலையில் தனது வலது திருக்கையான ‘சிவஹஸ்தத்தை’ வைத்து, பின் அவனுக்குச் சிவாசார்யருக்கான அடையாளத்தைத் தருதல் வேண்டும். குரு முதலில் தனது வலது கையில் நறுமணச் சந்தனத்தைப் பூசிக் கொண்டு, அந்த நறுமணப் பொருட்களால் மண்டலத்தை வரைந்து, பின் முறைப்படி அதில் சிவபூஜையைச் செய்யவேண்டும். இதனால் அவரது திருக்கரம் ‘சிவஹஸ்த’மாகிறது. ‘நான் சிவ சொரூபனே’ என்கிற உறுதியை ஏற்று குருவானவர், எவ்வித ஐயமுமின்றிய பாவத்தோடு சீடனது தலையைத் தொட வேண்டும். இந்த சிவஹஸ்தத்தின் தொடுதலாலேயே சீடனிடம் ‘சிவம்’ என்கிற பாவம் (எண்ணம்) வெளிப்படுகிறது. பின் சீடனை நல்ல வஸ்திரம் மற்றும் ஆபரணங்களால் நன்கு அலங்கரித்துவிட்டு, சிவமண்டலத்தில் சிவனாரை முறைப்படி பூசித்துவிட்டு, நூற்றெட்டு முறை ஆகுதி செய்து பூர்ணாகுதியையும் முடிக்கவும். பின் சாஷ்டாங்கமாக வணங்கிவிட்டு இருகைகளைக் கூப்பிக் கொண்டு இவ்வாறு வேண்ட வேண்டும்.

43வம்ஸ் த்வத்ப்ரஸாதே3

தே3ஶிகோயம் மயா க்ரு॒த: ।

அநுக்3ரு॒ஹ்ய த்வயா தே3

தி3வ்யாக்ஞாஸ்மை ப்ரதீ3யதாம் ॥

“இறைவா! தங்களது திருவருளால் தகுதியுடைய இச்சீடனை ஆசார்யனாகச் செய்துவிட்டேன். தேவதேவனே! தாங்கள் இப்பொழுது தயவு செய்து திவ்வியமான ஆக்கினையை (கட்டளையை)த் தரவேண்டும்.”

இவ்வாறு வேண்டிய பிறகு குரு திரும்பவும் சீடனோடு இறைவனை வணங்கிப் பின் சிவசாஸ்திரமான ஆகம புத்தகத்தைச் சிவனாகவே பாவித்துப் பூஜிக்கவும். பின் குரு தன்னிரு கரங்களாலும் சிவ ஆகம புத்தகத்தை எடுத்துச் சீடனிடம் தரவேண்டும். சீடன் அப்புத்தகத்தை முதலில் தன் உச்சி மேல் வைத்துக் கொண்டு சிவத்தியானம் செய்தவண்ணம் அப்புத்தகத்தை அதனுடைய ஆசனத்திலேயே வைத்துவிட்டுப் பூஜித்து வணங்க வேண்டும். ஆசார்ய பதவியில் அபிஷேகம் செய்யப்பட்டவன் அரசருக்குரிய தகுதி பெற்றவனாகிவிட்டபடியால், அவனுக்கு அரசருக்குரிய குடை, வெண்சாமரம் முதலிய உபசாரங்களைச் செய்யவேண்டும்.

இதன்பின் குரு முன்பிருந்த ஆசார்யர்கள் ஏற்றுக் கொண்டிருந்த ஆசார—அனுஷ்டானங்களைச் சீடனுக்கு முறைப்படி உபதேசிக்க வேண்டும். இதனால் சீடனுக்கு உலகில் ஒரு மரியாதை ஏற்படுகிறது. ‘ஆசார்ய’ பதவியைப் பெற்றவன் சிவாகமங்களில் கூறியுள்ளபடியே முறைப்படி சீடனைப் பரீக்ஷித்து, அதன்படி அவனுக்கான சடங்குகளையும் செய்வித்து, அதன்பின்தான் அவனுக்குச் சிவஞானத்தைப் பற்றிய விஷயங்களைக் கூறுதல் வேண்டும். இவ்வாறு அவன் எவ்விதச் சிரமமுமின்றித் தூய்மை, பொறுமை, தயை, காமமின்மை மற்றும் பொறாமையின்மை ஆகிய குணங்களை விடாமுயற்சியோடு தன்னுள் சேகரித்துக் கொள்கிறான். பின் மண்டலத்தில் ஆவாகனம் செய்யப்பட்டுள்ள சிவகணங்கள், வேள்வித்தீ முதலியனவற்றை முறைப்படி தங்களிடத்திற்கேகும்படி வேண்டி அனுப்பிவிட்டு, சிவபிரானையும் அவ்வாறே வேண்டி அவரது இடத்திற்குச் செல்ல வேண்டி விடையளித்து விசர்ஜனம் செய்ய வேண்டும். பின் சபையிலுள்ள சான்றோர்கட்கு தக்ஷிணை முதலியன தந்து பூஜிக்கவும்.

இவ்வாறில்லையெனில் குரு, தன் மற்ற சீடர்களோடு சேர்ந்தும் இச்சடங்குகளைச் செய்யலாம். எங்கு இரண்டு மூன்று சடங்குகள் செய்யவேண்டியுள்ளதோ, அங்கெல்லாம் முதலில் ஆறு அத்துவாக்களின் சுத்தியைப் பற்றிக் கூறப்பட்டுள்ள பிரகரணத்தின் படி கலசங்களைத் தாபித்து, அபிஷேகம் தவிர சமயாசார தீக்ஷைக்கான அனைத்துச் சடங்குகளையும் செய்து முடித்து, பின் சிவபூஜையையும் அத்துவ சோதனையையும் செய்ய வேண்டும். பின் திரும்பவும் சிவபூஜை செய்யவேண்டும். பின் ஹோமம், மந்திரதர்ப்பணம் செய்து தீபன கர்மத்தையும் செய்யவேண்டும். பின் சீடன் மூலமாக அனைத்துக் கர்மங்களையும் செய்து, மந்திரத்தையும் இறைவனிடம் அர்ப்பணம் செய்விக்க வேண்டும்.

அல்லது குருவே மந்திர சித்திக்கான மந்திரச் சடங்குகள் அனைத்தையும் மானசீகமாகச் செய்து, அபிஷேகம் முடிய உள்ளதான அத்துவ சுத்திக்கான காரியங்களையும் சாந்த்யதீத கலை முதலிய கலைகளுக்கெனக் கூறப்பட்டுள்ள விதிமுறைப்படிச் செய்ய வேண்டும். இச்சடங்குகளை மூன்று தத்துவங்களின் சுத்திக்காகவும் செய்தல் வேண்டும். மேற்கூறிய மூன்று தத்துவங்கள் எவை தெரியுமா? சிவதத்துவம், வித்யாதத்துவம் மற்றும் ஆன்மதத்துவம் என்பனவே. சக்தி தத்துவத்தில் முதன்முதலில் சிவதத்துவமும், பின் வித்யாதத்துவமும், அதன்பின் அதனுடைய ஆன்மதத்துவமும் தோன்றின. சிவனோடு சாந்த்யதீதம் என்கிற அத்துவாவும், அதிலிருந்து சாந்திகலா அத்துவாவும், அதிலிருந்து வித்யாகலா அத்துவாவும், அதிலிருந்து பிரதிஷ்டாகலா அத்துவாவும், அதிலிருந்து நிவிருத்திகலா அத்துவாவும் வியாபிக்கப்பட்டதாயின. சிவாகமங்களை நன்குணர்ந்த அறிஞன் மந்திரங்களையே முக்கியமாகக் கொண்டு, அதிலிருந்து தோன்றிய சாம்பவ (சிவ) தீக்ஷை மிகவும் துர்லபம் (பெறற்கரிது) என்றுணர்ந்து, சாக்த ஸம்ஸ்காரத்தையே முக்கியமாகக் கூறுகின்றனர், நிச்சயிக்கின்றனர். ஸ்ரீகிருஷ்ணா! இதுவரை நான்குவிதமான சடங்குகளுக்கான செயல் முறைகளை விளக்கினேன். இனியும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாயோ, கேள்.

 

அத்தியாயம் : இருபத்தொன்று முதல் இருபத்து மூன்று வரை

‘அந்தர்யாகம்’ என்னும் மானஸ பூஜா விதிமுறை

இவ்வாறு கூறியபின் ஸ்ரீகிருஷ்ணனது வேண்டுகோளை ஏற்ற உபமன்யு முனிவர் நித்தியம் செய்ய வேண்டிய கடமைகள், நைமித்திகமாக விசேஷ தினங்களில் செய்யப்பட வேண்டிய கடமைகள் மற்றும் நியாஸங்கள் முதலியனவற்றை முறைப்படி வர்ணித்து மேலும் கூறலானார். இது சிவபிரான் இறைவிக்குக் கூறியது. ஒருவன் அக்னிஹோத்திரம் வரையான அந்தர்யாகத்தைச் செய்து, பின்தான் பஹிர்யாகமான வெளிப்படையான பூசனையைப் புரிய வேண்டும்.

அதன் விதிமுறை இதோ—— மானசீக பூஜையில் முதலில் பூஜைக்கான பொருட்களை மனதினாலேயே கற்பனை செய்து கொண்டு, அவற்றை மனதினாலேயே சுத்தி செய்து, பின் ஸ்ரீகணபதியைத் தியானித்து, அவருக்கான பூஜையைச் செய்யவும். பின் தெற்கிலும் வடக்குப்புறமும் முறையே நந்தியெம்பெருமானையும், ‘சுயசஸ்’ என்கிற சிவகணத்தையும் பூஜித்து, பின் சிம்மாசனமோ, யோகாசனமோ, அல்லது மூன்று தத்துவங்களையும் தன்னுள் கொண்ட தூயதான பத்மாசனத்தையோ மனதினால் கற்பித்து, அதன் மேல் சாம்பசதாசிவப் பரம்பொருளை எழுந்தருளியுள்ளதாகத் தியானிக்கவும். அழகின் எல்லையாகத் தூய படிகம் போன்று வெளுத்த திருமேனி. திருமேனி முழுதும் திருவாபரணங்கள். சிவந்த திருக்கரங்களும் திருவடியும். குந்த மலரையும் நிலவொளியையும் ஒத்த புன்சிரிப்புடன் கூடிய திருமுகம். அன்றலர்ந்த செந்தாமரை ஒத்த அழகிய மூன்று திருக்கண்கள். தலையிலே இளம்பிறை அணிந்த சடைமுடி. நான்கு திருக்கரங்கள். கீழிரண்டு திருக்கரங்களில் வரத—அபய முத்திரை காட்டும் அழகு. மேல் இரண்டு திருக்கரங்களில் மானும் மழுவும். திருக்கைகளில் சர்ப்ப வளைகள் (திருக்காப்புகள்). திருக்கழுத்தில் நீலநிறமோ வர்ணிக்க இயலாத அழகு. சுற்றி நந்தி முதலிய சிவகணங்கள்.

இவ்வாறான அழகு மிளிரும் இறைவரது இடதுபுறம் இறைவி விளங்குகிறாள். இறைவியின் திருமேனியோ அன்றலர்ந்த செந்தாமரை இதழ்களை ஒத்த அழகான திருமேனி. பூர்ணிமை நிலவு போன்ற அழகு படைத்த திருமுகம். அகன்ற திருக்கண்கள். கருவண்டு போன்ற சுருள் முடிகள். நீலோத்பலம் போன்ற அழகு. இளம்பிறை தலைமுடியில். வட்ட வடிவான பருத்துயர்ந்த நெருக்கமான திருமார்புத்தடங்கள். சிறுத்த இடை. பருத்த நிதம்பம். மெல்லிய மஞ்சளாடை அரையில். திருமேனி முழுதும் திருவாபரணங்கள். அழகைப் பன்மடங்கு மிளிரச் செய்யும் காச்மீர குங்குமப்பூ திலகம். பல நிறப் பூக்கள் கொண்டு கோக்கப்பட்ட மாலைகள் திருக்கூந்தலில். எங்கிருந்து நோக்கினும் அழகு. வெட்கத்தின் காரணமாக வணங்கிய திருத்தலை. வலது திருக்கரத்தில் அழகு சொட்டும் பொற்றாமரை. சிங்காதனத்தைத் தொட்டவண்ணம் தொங்கும் இடது திருக்கரம். அமர்ந்திருப்பதோ உயர்ந்த பொற்சிங்காதனத்தில். இறைவியோ உலகத்தளைகள் அனைத்தையும் அறுத்துத் தள்ளுபவளான ஸத்சித் ஆனந்த சொரூபிணி. இவ்வாறு விளங்கும் இறைவரையும் இறைவியையும் மனதில் தியானித்தவண்ணம் பாவனமான நெஞ்சினால் படைக்கப்பட்ட நறுமணப்பூக்களால் அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

இவ்வாறாக அல்லாமல் வேறுவிதமாகவும் பூஜிக்கலாம். முன்கூறியபடியே இறைவனையும் இறைவியையும் தியானிக்கவும். சிவனார் திருப்பெயர் ‘சிவன்’ என்றோ ‘சதாசிவன்’ என்றோ கொள்ளவும். இறைவி ‘ஸ்ரீகண்டா’ அல்லது ‘ஷட்விம்சகா மகேசுவரீ’ எனத் தியானிக்கவும். பின், தனது திருமேனியில் செய்துகொள்வதுபோல் மூர்த்தியிலும் மந்திர நியாஸங்களைச் செய்து, அம்மூர்த்தத்தில் ஸத், அஸத் இரண்டையும் கடந்த மூர்த்தியான சிவப்பரம்பொருளைத் தியானிக்கவும். இதன்பின் வெளிப்படையாகச் செய்யும் பூஜனை முறைப்படியே பூஜைக்கான அனைத்துப் பொருட்களையும் மனதினாலேயே ஆக்கவேண்டும். பின் தொப்புள் கொடியில் சமித், ஹவிஸ், நெய் ஆகிய மூன்றினாலும் ஹோமம் செய்வதாகப் பாவனை செய்து கொள்ள வேண்டும். பின் இரு புருவ மத்தியில் தூயதான தீபத்தின் திருஒளி போன்று விளங்கும் சிவ ஒளியைத் தியானிக்கவும். இவ்வாறு தனது திருமேனியிலேயோ அல்லது ஏதாவதொரு விக்ரகத்திலோ (சிலையிலோ) சுபமான தியான யோகத்தின் மூலம் வேள்வித் தீயில் ஹோமம் வரை அனைத்துப் பூசனைகளையும் மானசீகமாகச் செய்ய வேண்டும். இந்த முறை எங்கும் ஒன்றுபோலத்தான். இவ்வாறு மானசீகப் பூஜையை முறைதப்பாது செய்து முடித்து, சிவப்பரம்பொருளைச் சிவலிங்க மூர்த்தத்திலோ, வேதிகையிலோ, அக்னியிலோ பூஜிக்கலாம்.

 

அத்தியாயம் : இருபத்து நான்கு

சிவபூஜை முறை

உபமன்யு கூறுகிறார்—— யதுகுல நந்தனா! ஸ்ரீகிருஷ்ணா! சிவபூஜை செய்வதற்குத் தொடங்கும் முன் நறுமணச் சந்தனம் கலந்த நீரை மூலமந்திரமான திருவைந்தெழுத்து ஓதி சுத்தி செய்து, பின் அந்நீரால் பூஜை இடத்தைப் புரோக்ஷித்து, மந்திரசுத்தி செய்தல் வேண்டும். பின் நறுமண மலர்களை அவ்விடத்தில் இரைக்கவும். ‘பட்’ என்கிற அஸ்திர மந்திரம் சொல்லி, அவ்விடத்திலுள்ள தடங்கல்களான விக்னங்களை நீக்க வேண்டும். அதன்பின் ‘ஹும்’ என்கிற கவச மந்திரம் சொல்லிப் பூஜை செய்யும் இடத்தின் நாற்புறமும் அவகுண்டனம் (அவகுண்டன முத்திரை காட்டி, நீரால் அவ்விடத்தைப் புரோக்ஷிப்பது) செய்ய வேண்டும். அஸ்திர மந்திரமான ‘அஸ்த்ராய பட்’ என்கிற மந்திரத்தைக் கூறி, பூஜை செய்யுமிடத்தைச் சுற்றி நாற்புறமும் நியாஸம் செய்யவும். அங்கு தர்ப்பைப் புல்லைப் பரப்பி, அவ்விடத்தைப் புரோக்ஷித்து சுத்தி செய்யவும்.

பூஜைக்கான அனைத்துப் பாத்திரங்களையும் மந்திரம் கூறி நன்கு சுத்தி செய்ய வேண்டும். இதற்கு ‘திரவிய சுத்தி’ எனப் பெயர். புரோக்ஷணீ பாத்திரம், அர்க்கிய பாத்திரம், பாத்ய பாத்திரம், ஆசமனீய பாத்திரம் என்கிற நான்கு பாத்திரங்களையும் நன்கு சுத்தி செய்து, அவற்றைத் தூய்மையான நீரால் நிரப்பி, அதில் கிடைத்த அளவு தூயதான குங்குமப்பூ, பச்சைக்கற்பூரம், செஞ்சந்தனம் முதலியவற்றை இடவும். புண்ணியத் திரவியங்கள் எவையெனத் தெரியுமா? ஐந்து இரத்தினங்கள், வெள்ளி, பொன், நறுமணச் சந்தனம், நறுமணப்பூக்கள், அட்சதை, பழங்கள், இளந்துளிர்கள், தர்ப்பை முதலியன அனைத்தும் பலவிதமான புண்ணிய மங்களகரமான திரவியங்கள். ஸ்நானத்திற்கும் குடிப்பதற்குமாக வைக்கப்பட்டுள்ள தூய நீரில் நல்ல நறுமணப் பொருட்களையும், குளிர்ந்த நறுமணப்பூக்களையும் இடவும். பாத்திய பாத்திரத்தில் வெட்டிவேர் மற்றும் சந்தனத்தை இடவும். ஆசமனீய பாத்திரத்தில் ஜாதிக்காய், கங்கோலம், பச்சைக்கற்பூரம், தமாலம் ஆகிய நறுமணப் பொருட்களைப் பொடி செய்து போடவேண்டும். அனைத்துப் பாத்திரங்களிலும் ஏலக்காயைப் பொடி செய்து போட வேண்டும். அர்க்கிய பாத்திரத்தில் பச்சைக்கற்பூரம், சந்தனம், தர்ப்பைப் புல்லின் நுனி, அட்சதை, யவம், நெல், எள், நெய், வெண்கடுகு புஷ்பம், திருநீறு ஆகியனவற்றை இடவேண்டும். தர்ப்பை, புஷ்பம், யவம், நெல், தமாலம் (பச்சிலை), திருநீறு ஆகியவற்றைப் புரோக்ஷணீ பாத்திரத்தில் இடவும்.

அனைத்திற்கும் முதலில் மந்திர நியாஸங்களையும், பின் கவச மந்திரத்தினால் அவற்றைச் சுற்றி ரக்ஷையையும் செய்யவும். பின்பு அஸ்திர மந்திரத்தினால் காப்புக் கட்டுதலைச் செய்து தேனுமுத்திரை காட்டவும். பூஜா திரவியங்கள் அனைத்தையும் புரோக்ஷணீ பாத்திர நீரால் மூலமந்திரம் கூறிப் புரோக்ஷித்து முறைப்படிச் சுத்தி செய்யவும். அதிகமான பாத்திரங்கள் கிடைக்கவில்லையெனில், புரோக்ஷணீ பாத்திரம் மட்டுமாவது வைத்துக் கொண்டு, அதிலுள்ள நீரால் அர்க்கியம், பாத்யம் முதலியன அளிக்கலாம். அதன்பின் மண்டபத்தின் தென்துவார பாகத்தில் பக்ஷ்யம், போஜ்யம் முதலிய வரிசைப்படி வினாயகருக்குப் பூஜை செய்யவும். பின்னர் முதல்வாயிற்படி அருகிலுள்ள நந்தியெம்பெருமானுக்கு முறைப்படி பூஜை செய்யவும். அவரது திருமேனி பொன்மலை போன்றது; அமைதியான திருமேனி முழுவதும் திருவாபரணங்கள்; தலையில் இளம்பிறை சூடிய மகுடம்; முக்கண்ணர்; நான்கு திருக்கரங்கள்; ஒரு திருக்கரத்தில் பளபளக்கும் முத்தலைச்சூலம்; மற்றொரு கரத்தில் மான்; இன்னொரு கரத்தில் மழு; மற்றொன்றில் கூர்மையான கொடிப்பிரம்பு; சந்திரனின் நிலவொளி போன்ற திருமுக மண்டலம்; எருது போன்ற முகம்.

வடக்குப்புறம் மருத்துக்களின் மகளான ‘சுயசை’ (நந்தியின் மனைவி); உயர்ந்த விரதங்களைக் கடைப்பிடிப்பவள்; இறைவியான பார்வதீபிராட்டியின் திருவடிகளை அழகு செய்து கொண்டிருப்பவள். இவர்களைப் பூஜித்தபின் சிவபிரானது திருவாலயத்திற்குள் (கருவறைக்குள்) நுழைந்து, முன் வைத்திருந்த திரவியங்களால் சிவலிங்கபிரானைப் பூஜிக்கவும். பழைய நிர்மால்ய புஷ்பங்களை அங்கிருந்து அகற்றவும். பின்னர் சேகரித்த புஷ்பத்தை நனைத்து சிவலிங்கத்தின் தலை மேல் வைக்கவும். பின் இரு கைகளிலும் புஷ்பத்தை எடுத்து முடிந்த அளவு திருவைந்தெழுத்தை ஓதினால் மந்திரசுத்தியாகும். ஈசான கோணமான வடகிழக்கு மூலையில் சண்டிகேசுவரருக்கு ஆராதனை செய்து, முன்னெடுத்த நிர்மால்ய புஷ்பங்களை அவரிடம் அர்ப்பணம் செய்யவும்.

இவ்வளவும் செய்தபின் தன்னிஷ்ட தேவதையான சிவனாருக்குத் தக்கதோர் ஆசனத்தை வைக்கவும். ஆதார சக்தி முதலியவற்றை வரிசைப்படி தியானிக்கவும். மங்களகரமான நீலநிறமான ஆதாரசக்தி தரையில் அமைந்துள்ளது. அதன்மேல் படம் விரித்தாடும் தேஜோமயமான சர்ப்பமான அனந்தன். அவருக்கு விண்முட்டுமளவு உயர்ந்த ஐந்து தலைகள். இந்த அனந்தருக்கு மேல் பத்ராசனம். இதன் நான்கு கால்களும் சிங்க வடிவானவை. இந்த நான்கு கால்களும் தர்மம், ஞானம், வைராக்கியம் மற்றும் ஐசுவரியம் ஆகும். தர்மமான கால் தென்கிழக்கு மூலையில் உள்ளது. அது வெளுத்த நிறத்தது. தென்மேற்கு மூலையின் கால் ஞானமயமானது, சிவப்பு நிறமானது. வடமேற்கு கால் மஞ்சள் நிறமானது, வைராக்கியம் என்பது. ஐசுவரியம் என்கிற கால் வடகிழக்கில் உள்ள கால். அது சியாமள நிறமானது. அதர்மம் முதலியன அந்த ஆசனத்தின் கிழக்கு முதலிய இடங்களில் முறைப்படி உள்ளன. அதாவது அதர்மம் கிழக்கில், அஞ்ஞானம் தெற்கில், அவைராக்கியம் மேற்கில், அனைசுவரியம் வடக்கில் என. இவற்றின் நிறம் ராஜாவர்த்தி மணியைப் போன்றது என நினைத்துக் கொள்ளவும். இந்தப் பத்ராசனத்தின்மேல் வெண்டாமரை போன்ற ஆசனம். இதன் எட்டு தளங்களும் அணிமா, மகிமா, கரிமா, லகிமா, பிராப்தி, பிராகாமியம், ஈசித்துவம், வசித்துவம் முதலிய எட்டு செல்வங்களும்.

வாமதேவர் முதலிய ருத்ரர்கள் வாமா முதலிய சக்திகளோடு அதன் கேசரங்களாக உள்ளனர். மனோன்மணீ முதலிய சக்திகளே அதன் விதைகள். அபரவைராக்கியமே அதன் கர்ணிகை (நடுப்பகுதி). சிவ சொரூபமான ஞானமே நாளம். சிவத் தர்மமே கந்தம் என்கிற பாகம். கர்ணிகைக்கு மேல் சந்திர மண்டலம், சூரிய மண்டலம், அக்னி மண்டலம் என்கிற மூன்று மண்டலங்கள். இதற்கும் மேலே ஆன்மதத்துவம், வித்யா தத்துவம், சிவதத்துவம் என்கிற மூன்று ஆசனங்கள். இந்த ஆசனங்கள் அனைத்திற்கும் மேலே விசித்திரமான கம்பளத்தால் மூடப்பட்ட சுகமான ஒரு தெய்வீக ஆசனத்தைக் கற்பனை செய்யவும். அதுவே ஒளிர்விடும் சுத்த வித்யை. இவ்வாறு மனதில் கற்பனை செய்து கொண்டு ஆவாகனம், ஸ்தாபனம், சந்நிரோதனம், நிரீக்ஷணம் (ஸம்முகீகரணம்), நமஸ்காரம் முதலிய முத்திரைகளைக் காட்டவும்.

(குறிப்பு:— 1. ஆவாஹனமுத்திரை: இரு கைகளையும் பக்கவாட்டில் அஞ்ஜலியாகச் சேர்த்து, பவித்ர விரல்களின் அடிப்பருவங்களைக் கட்டைவிரலால் தொட்டுக் கொண்டு மேலும் கீழும் அசைத்தல் ஆவாகன முத்திரை.

2. ஸ்தாபன முத்திரை:— மேற்கூறியதில் கைகளைக் கீழ்நோக்கிச் செய்வது ‘ஸ்தாபன முத்திரை’.

3. ஸந்நிரோதன முத்திரை:— இரு கை முஷ்டிகளையும் அபிமுகமாகச் சேர்த்து, கட்டைவிரல்களை முட்டிக்குள் நுழைத்து, மற்ற நகங்கள் ஒன்றையொன்று தொட்டுக் கொண்டிருத்தல் ‘ஸந்நிரோதன முத்திரை’.

4. ஸம்முகீகரண முத்திரை:— இரு கை முஷ்டிகளையும் அபிமுகமாகச் சேர்த்துக் கட்டைவிரல்களை மேல்நோக்கிப் பிடிதலுக்கு ‘ஸந்நிதாபினீ முத்திரை’ எனப் பெயர். இங்கு கூறியபடி முஷ்டிகளை நிமிர்த்திப் பக்கவாட்டில் பிடிப்பது ‘ஸம்முகீகரண முத்திரை’. (முஷ்டிகளைக் கவிழ்த்துப் பக்கவாட்டில் பிடிப்பதும் உண்டு.)

5. நமஸ்கார முத்திரை:— உடலை ஒரு கோலை வீழ்த்துவது போலத் தரையில் நேராகக் கிடத்தி, முகத்தைத் தரையை நோக்கிக் கவிழ்த்து இரு கைகளையும் விரித்துத் தேவதைக்கு நேராக நீட்டி வணங்குவது. இதில் தலை, மார்பு, இரு கைகள், இரு கால்கள், இரு தோள்கள் ஆகிய எட்டும் தரையில் தோய்ந்த மாதிரி வணங்குவதே ‘சாஷ்டாங்க நமஸ்காரம்’ அதாவது ‘நமஸ்கார முத்திரை’ ஆகும்.)

இவ்வாறு முத்திரைகளைக் காட்டியபின் பாத்யம், அர்க்கியம், ஆசமனீயம், ஸ்நானம், வஸ்திரம், பூணூல், கந்தம், புஷ்பம், தூபம், தீபம், நைவேத்தியம், தாம்பூலம், கர்ப்பூர நீராஜனம் முதலியன செய்து, இறைவனையும் இறைவியையும் பள்ளியறையில் சயனிக்கச் செய்தல் வேண்டும். இவையனைத்தையும் நம்மால் நேரில் உள்ளபடி செய்ய முடியவில்லையெனில், முன்கூறியன அனைத்தையும் கற்பனையாகச் செய்து, மூலமந்திரமான திருவைந்தெழுத்தையும், ஈசானம் முதலிய ஐந்து பிரும்ம மந்திரங்களையும் ஜபித்து, இறைவரையும் இறைவியையும் ஆவாகனம் செய்யவும். அவ்வேளை இம்மாதிரி தியானிக்க வேண்டும்—— ‘இறைவரோ தூய படிகமொத்த வெண்ணிறத்தர், அசைவற்ற நிலை, அழிவற்றதும்கூட, அனைத்துலகிற்கும் பரமகாரணமானவர், அனைத்துலகங்களும் இவரது திருமேனியே, அனைத்திலும் உள்ளும் புறமும் ஒரே மாதிரி விளங்குபவர், அணுவிற்கும் அணுவானவர், மகத்திற்கும் மகத்தானவர், எங்கும் நீக்கமற நிறைந்தவர், அடியார்கட்கு எளியவர், அனைவருக்கும் ஒப்பற்ற தலைவர், குறைவு—நிறைவு அற்றவர். பிரும்மதேவர், திருமால், இந்திரன், ருத்ரன் முதலியவர்கட்கும் எட்டாதவர். அனைத்து வேதங்களின் கருப்பொருள். சான்றோர்களுக்கும் அறிய ஒண்ணாதவர். முதலும் முடிவும் நடுவும் அற்றவர். உலகியலாகிற பெருநோய் கொண்டவர்கட்கு அருமருந்தானவர். சிவதத்துவமே அவரது சொரூபம். அனைத்து ஜீவராசிகட்கும் நலன்புரியவே உலகில் சிவலிங்க மூர்த்தியாக (அருவுருவமாக) விளங்குபவர்’ என்றவாறு தியானிக்க வேண்டும்.

இவ்வாறு தியானித்து ஒன்றுபட்ட மனம் கொண்டு மிகுந்த பக்தியோடு சந்தனம், புஷ்பம், தூபம், தீபம், நைவேத்யம் என்கிற ஐந்து உபசாரங்களால் சிவலிங்க மூர்த்தியைப் பூஜிக்கவும். இறைவனுக்குத் திருவபிடேகம் செய்யும்போது ‘ஜய, ஜய’, ‘போற்றி, போற்றி’ என்று கூறி, மங்கள வாத்தியம் முழக்கலாம். பஞ்சகவ்யம், நெய், பால், தயிர், தேன், சர்க்கரை, வாழைப்பழம், மற்ற பழச்சாறுகள், எள், வெண்கடுகு, சத்துமாவு, யவம் முதலிய தானியங்கள், உளுந்து மாவு முதலியனவற்றால் அபிஷேகம் செய்து, பின் வெந்நீரால் சிவலிங்க மூர்த்தியை நீராட்டவும். மூர்த்தியின் மேல் ஒட்டிக் கொண்டிருக்கும் மாவு, சந்தனம் முதலியன நீங்குவதற்காக பில்வ பத்திரத்தினால் தேய்க்கவும். பின் சுத்த ஜலத்தால் நன்கு தேய்த்து நீராட்டி, பேரரசர்கள் பயன்படுத்தும் நல்ல நறுமணத் தைலத்தை இறைவன் மேல் தடவவும். மணமான நெல்லிக்காய் பொடி, கஸ்தூரி மஞ்சள் பொடி முதலியனவற்றை அர்ப்பணிக்கவும். பின் சந்தன ஜலம், தர்ப்பை மற்றும் புஷ்பம் சேர்த்த ஜலம், பொன் மற்றும் இரத்தினம் ஊற வைத்த நீர், கடைசியில் மந்திரம் உச்சரித்து வைத்த கலச நீரால் இறைவனது மூர்த்தத்தைத் திருவபிடேகம் செய்யவும். இத்தனை திரவியங்களும் கிடைக்காமற்போனால் கிடைத்த திரவியங்களாலும் சுத்தமான நீரினாலும்கூட அபிஷேகம் செய்யலாம். கலசநீர், சங்கத்தில் வைத்துள்ள நீர், வர்த்தனீ கலச நீர், தர்ப்பை, புஷ்பம் ஊற வைத்த நீர் முதலியனவற்றாலும் நிறைந்த பக்தியோடு மந்திரம் கூறியவண்ணம் இஷ்ட தேவதையை நீராட்டலாம். நீராட்டும்போது பவமான சூக்தம், ருத்ர சூக்தம், நீலருத்ர சூக்தம், த்வரித மந்திரம், லிங்க சூக்தம், அதர்வசிர உபநிஷத், ருக்வேத பஞ்ச சூக்தம், ஸாமவேத ருத்ர சூக்தம், ஈசானம் முதலிய பஞ்சப்ரும்ம மந்திரங்கள், திருவைந்தெழுத்தான பஞ்சாக்ஷரம், பிரணவமான ஓங்காரம் முதலிய மந்திரங்களைக் கூறலாம்.

இறைவனுக்குச் செய்வது போலவே இறைவிக்கும் திருவபிடேகம் செய்ய வேண்டும். இருவரும் ஒன்றன்றோ! ஆகவே பேதமில்லை. முதலில் இறைவனுக்கும் பின் இறைவிக்கும் பூஜை செய்யவும். உமையொருபாகனாக (அர்த்தநாரீசுவரராக)ப் பூஜிக்கும் போது முன்பின் என்கிற விசாரமில்லை (கருத்து இல்லை). ஏனெனில், உமையொருபாகனாகப் பூஜிக்கும்போது இருவருக்கும் ஒரே சமயத்திலல்லவா பூஜை நடக்கிறது. தூய நீரால் சிவலிங்க மூர்த்தியை நீராட்டிய பிறகு, நல்ல வெண்மையான வஸ்திரத்தினால் துடைத்து, புது வஸ்திரம் உடுத்திப் பூணூலையும் அணிவிக்கவும். பின் பாத்யம், ஆசமனம், அர்க்கியம், கந்தம், புஷ்பம், திருவாபரணங்கள், தூபம், தீபம், நைவேத்தியம், குடிநீர், வாய் அலம்ப தீர்த்தம், ஆசமனம், தாம்பூலம், அழகிய இரத்தின கிரீடம், பலப்பல நறுமண பூமாலைகள், குடை, சாமரம், பனையோலை விசிறி, கண்ணாடி முதலிய உபசாரங்களைச் செய்து, சகல வாத்தியம் முழங்கக் கர்ப்பூர நீராஜனம் காட்டவும். பின் கீதம் பாடியும், நர்த்தனம் ஆடியும் ‘போற்றி, போற்றி’ (‘ஜய, ஜய’) என்று போற்றிப் புகழ்ந்து பாடவும். பொன், வெள்ளி, தாமிரம் அல்லது மண்ணால் ஆன வட்டிலில் தாமரை முதலிய பூக்களை அழகாக அடுக்கி வைக்கவும். தாமரை மணிகள், தயிர், அக்ஷதை முதலியனவும் வைக்கலாம். முத்தலைச்சூலம், சங்கு, இரு தாமரைகள், நந்தியாவட்டப்பூ, உலர்ந்த பசுஞ்சாணத்தால் இட்ட தூபம், ஸ்ரீவத்ஸம், ஸ்வஸ்திகம், கண்ணாடி, வஜ்ரம், அக்னி முதலிய சின்னங்கள் பொறிக்கப்பட்ட எட்டு தீபங்களை ஏற்றி எண்திசைகளிலும் வைக்கவும். ஒன்பதாவது தீபத்தை நடுவில் வைக்கவும்.

இந்த ஒன்பது தீபங்களிலும் வாமை, சேட்டை, ரௌத்ரி, காளி, கலவிகரணி, பலவிகரணி, பலப்ரமதனி, சர்வபூததமனி, மனோன்மணி என்கிற ஒன்பது சக்திகளையும் பூஜிக்கவும். பின் கவச மந்திரத்தினாலும், அஸ்திர மந்திரத்தினாலும் ரக்ஷணை செய்து, தேனுமுத்திரை காட்டி, இருகைகளினாலும் பாத்திரத்தை உயரத் தூக்கவும். அல்லது அந்தப் பாத்திரத்தில் எட்டு மூலைகளில் எட்டு தீபங்களையும், நடுவில் ஒரு தீபத்தையும் வைக்கவும். இந்தத் தீபத்தட்டத்தை இறைவனுக்கு எதிரில் மூலமந்திரத்தை உச்சரித்துக் கொண்டே வலமாக மூன்று முறை சுற்றவும். பின் இறைவரது சிரசில் அர்க்கியத்தையும், வாசனையான திருநீற்றையும் அர்ப்பணிக்கவும். பின் புஷ்பத்தினால் அர்ச்சனை செய்து, நிவேதனப் பொருட்களை நிவேதனம் செய்யவும். பின் குடிநீர் தந்து ஆசமனம் தரவும். பின் வாசனை திரவியங்களான ஏலக்காய், பச்சைக்கற்பூரம், சுண்ணாம்பு, பாக்கு முதலியன கலந்த தாம்பூலத்தைத் தரவும். அதன்பின் புரோக்ஷிக்க வேண்டிய பதார்த்தங்களைப் புரோக்ஷித்து, நிருத்யம், கீதம் ஆகியனவற்றை அர்ப்பணிக்கவும்.

பின்பு திருவைந்தெழுத்தை முடிந்தவரை ஜபிக்கவும். அதன்பின் வலம் செய்து வணங்கித் துதித்து, நம்மையே இறைவனது திருவடிகளில் அர்ப்பணிக்கவும். பின்னர் நமது விருப்பத்தை இறைவனது திருவடிகளில் தெரிவிக்க வேண்டும். பின் புஷ்பாஞ்ஜலி செய்து, முத்திரைகள் காட்டி, நமது தவறுகளுக்காக மன்னிப்பைக் கோர வேண்டும். பின்னர் இறைவன் அவரது ஸ்வஸ்தானத்திற்கு எழுந்தருள வேண்டி, நம் இதயத்திலே அவரையே சிந்தித்திருக்க வேண்டும். இவ்வாறு அனைத்தையும் செய்ய முடியவில்லையெனில் அர்க்கியம் முதல் ஆரம்பித்துப் பூஜிக்கலாம். சங்கடமான நேரத்தில் மனஇசைவோடும் சிரத்தையோடும் பக்தியோடும் புஷ்பங்களை மட்டுமாவது அர்ப்பணிக்கவும். மன ஈடுபாட்டோடு ஒன்றிய மனதோடு, காதலாகிக் கசிந்துருகி இரு புஷ்பங்களை அர்ப்பணித்தாலும் இறைவன் மகிழ்வார். இதுவே பரம தர்மம். இதயத் தூய்மையினாலேயே ஒருவன் நல்லது செய்தவனாக ஆகிவிடுவான். உடலில் உயிர் உள்ள வரை சிவபூஜை புரியாமல் உணவு ஏற்கக் கூடாது. இவ்வாறு பூஜை செய்யாது புசிப்பவனுக்குக் கழுவாயே (பிராயச்சித்தமே) கிடையாது. அசட்டையாக ஒருவன் உண்பானேயாகில் திரும்ப நீராடி இருமுறை பூசித்து, அன்று பட்டினியோடு பிரும்மசர்ய விரதத்தோடு சிவ ஐந்தெழுத்தைப் பத்தாயிரம் தடவை ஜபிக்க வேண்டும். பின் மறுதினம் தன் சக்திக்கேற்ப சிவனடியார்கட்குப் பூஜை செய்தால் முன்கூறிய தவறுதலுக்கான கழுவாயாக ஆகும்.

 

அத்தியாயம் : இருபத்தைந்து

சிவபூஜைக்கான விசேஷ விதிகளும், சிவபக்தியின் பெருமையும்

உபமன்யு கூறுகிறார்—— ஸ்ரீகிருஷ்ணா! பூஜை முறையில் தவறுதல் நேருமோ? என்கிற பயத்தால் எதைக் கூறாமல் விடுத்தேனோ, அதை இப்பொழுது சுருங்கச் சொல்கிறேன், கேள்.

நெய் தீபம் காட்டிய பிறகு நைவேத்தியத்திற்கு முன் ஆவரண பூஜை செய்தல் வேண்டும். அல்லது தீபாராதனைக்கு (நெய் தீபத்திற்கு) முன் ஆவரண பூஜை செய்யப்பட வேண்டும். முதல் ஆவரணத்தில் ஈசானம், தத்புருஷம், அகோரம், வாமதேவம், ஸத்யோஜாதம் என்கிற ஐந்து மூர்த்திகளுக்கும், பின் ஹ்ருதயம், சிரஸ், சிகை, கவசம், நேத்ரம், அஸ்திரம் என்கிற ஆறு அங்கங்கட்கும் உள்ள மந்திரங்களைக் கூறிப் பூஜிக்க வேண்டும். வடகிழக்கு, கிழக்கு, தென்கிழக்கு, தெற்கு, தென்மேற்கு, மேற்கு, வடமேற்கு, வடக்கு, வடகிழக்கு, பின் நான்கு திசைகள் என்கிற வரிசையில் பூஜிப்பது ‘கர்ப்பாவரணம்’ அல்லது ‘மந்திர—ஸங்காதம்’ எனப்படும். இல்லையேல் ‘ஹ்ரு॒தயாய நம:’ முதல் ‘அஸ்த்ராய பட்’ என்கிற ஆறு அங்கங்களையும் கூறிப் பூஜிக்கலாம்.

இதற்கு வெளியில் கிழக்கில் இந்திரன், தெற்கில் யமன், மேற்கில் வருணன், வடக்கில் குபேரன், வடகிழக்கில் ஈசானன், தென்கிழக்கில் அக்னி, தென்மேற்கில் நிருருதி, வடமேற்கில் வாயு, தென்மேற்கிற்கும் மேற்கிற்கும் நடுவில் விஷ்ணு அல்லது அனந்தன், வடகிழக்கு கிழக்குக்கிடையில் பிரும்மாவையும் பூஜிக்க வேண்டும். நடுவிலுள்ள கமலத்திற்கு வெளியில் வஜ்ரம், தண்டம், கட்கம், பாசம், த்வஜம், கதை, திரிசூலம், சக்ரம், பத்மம் வரையிலான லோகபாலகர்களின் திவ்விய ஆயுதங்களைக் கிழக்கில் தொடங்கி வரிசையாகப் பூஜிக்கவும். இவ்வாறு பத்து திக்பாலகர்களையும் பூஜிக்கும்போது அவர்கள் அனைவரும் இரு கைகளையும் கூப்பியவண்ணம் இறைவனையே நோக்கி அமர்ந்துள்ளவர்களாகத் தியானிக்க வேண்டும். ஆவரண தேவதைகளை நமஸ்கரித்து ‘நம:’ என்கிற சொல்லைச் சேர்த்து, அவர்களது பெயரையும் நான்காம் வேற்றுமையில் கூறிப் புஷ்பத்தைச் சமர்ப்பிக்க வேண்டும். (‘ஓம் இந்த்ராய நம: புஷ்பம் ஸமர்பயாமி’ என்பது போல.) இதேபோல் கர்ப்பாவரணத்திலும் அந்த ஆவரண சம்பந்தமான மந்திரங்களான ‘ஓம் ஈஶாநாய நம: புஷ்பம் ஸமர்பயாமி’ என்றவாறு கூறிப் பூஜிக்கவும்.

யோகம், தியானம், ஹோமம், ஜபம், வெளிப்படையான அல்லது மானசீகமான பூஜையிலும் இப்படியேதான் பூஜிக்க வேண்டும். அப்பொழுது ஆறுவிதமான ஹவிஸ்ஸுகளை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். அவை சுத்தான்னம் (சாதம்), முத்கான்னம் (வெண்பொங்கல்), பாயசம், தயிர் சாதம், வெல்லம் கலந்து செய்த பட்சணங்கள், தேன் கலந்த பட்சணங்கள் முதலியனவே. இவற்றில் ஏதாவது ஒன்றையோ அல்லது அனைத்தையுமோ பலவிதமான காய்கறிகளுடன் சேர்த்து, வெல்லம் அல்லது கற்கண்டும் சேர்த்து நைவேத்தியத்திற்காகத் தயாரிக்கலாம். வெண்ணெயையும் தயிரையும் நிவேதனம் செய்ய வேண்டும்.

அப்பம், வடை முதலிய பட்சணங்களையும், இனிப்பான பழங்களையும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும். செஞ்சந்தனம் தந்து, வாசனையுள்ள நல்ல தூய நீரையும் பானீயமாகத் தரவேண்டும். வாய் சுத்தமாவதற்காகப் பச்சைக்கற்பூரம், ஏலம், ஜாதிக்காய், வாசனைப்பாக்கு, வாசனை சுண்ணாம்பு — இவைகளோடு கூடிய இளம்வெற்றிலையையும் தாம்பூலமாக அர்ப்பணிக்கவும். நல்ல சந்தனத்தில் கஸ்தூரி, குங்குமப்பூ, கோரோசனை முதலியன கலந்து உடற்பூச்சாக இறைவனுக்குத் தரவேண்டும். நல்ல நறுமணமுள்ள பூக்களைத்தான் அர்ப்பணிக்க வேண்டும். வாடிய, உதிர்ந்த, நறுமணமற்ற, அசுத்தமான புஷ்பங்களை இறைவனுக்கு அர்ப்பணிக்கக் கூடாது. நல்ல அழகான பட்டு வஸ்திரம்தான் இறைவனுக்கு உடுத்த வேண்டும். பொன்னாலான திருவாபரணங்களைத்தான் சாற்றவேண்டும். இவையனைத்தும் நல்ல நறுமணச் சந்தனத்தால் தடவப்பட்டிருக்க வேண்டும். தூபத்திற்குச் சந்தனம், அகரு, பச்சைக்கற்பூரம், வாசனைக்கட்டை, குங்கிலியம், நெய், தேன் — இவை கலந்து செய்யப்பட்ட வாசனையுள்ள ஊதுபத்தியை ஏற்கலாம்.

காராம்பசுவின் (நாக்கும் முலைக்காம்பும் கருநிறமாக உள்ள பசுவின்) நெய் கொண்டு தினமும் தீபமேற்றுவது விசேஷம். பஞ்சகவ்யம், காராம்பசுவின் பால், தயிர், நெய் — இவைகளையே அர்ப்பணிக்க வேண்டும். பொன்னால் வேயப்பட்டு இரத்தினங்கள் பதித்த யானை தந்தத்தாலான ஆசனம் மிகவும் இறைவருக்கு உகப்பானது. ஆசனத்தின் மேல் நல்ல பட்டு விரிப்பு, அழகான மென்மையான மெத்தை, தலையணை வைக்க வேண்டும். இவையில்லையெனில் வேறுவிதமான அழகான மென்மையான பஞ்சசயனத்தையும் அமைக்கலாம். கடலை நோக்கி ஓடும் நதியின் நீரை நன்கு வெள்ளைத்துணியில் வடிகட்டிச் சீதளமாக (குளிர்ச்சியாக) இறைவனுக்குத் திருவபிஷேகம் செய்வது சிறந்தது. நவரத்தினங்கள் பதித்த பொன்மயமான தண்டத்தோடு கூடிய வெண்கொற்றக்குடையை அர்ப்பணிக்கலாம்.

வெண்சாமரமோ பொன் கைப்பிடி வைத்ததாக இருத்தல் நலம். நல்லதொரு தூய்மையான திருக்கண்ணாடியின் நிலவொளிபோல், அன்னம் போல், குந்தபுஷ்பம் போல் நன்கு வெளுப்பான சங்கத்தின் தொனி (சங்கின் ஒலி) இறைவருக்கு மிகவும் பிரியமானது. இந்தச் சங்கத்தின் முன்புறமும் பின்புறமும் தங்கப்பூண் போட்டு இரத்தினம் பதித்திருந்தால் மிகவும் நல்லது. சங்கொலியைத் தவிர பேரிகை, மிருதங்கம், முரசு, படகம் (ஒருவகைப் பறை) முதலிய வாத்தியங்களையும் முழக்கலாம். பூஜை பாத்திரங்கள் பொன்னாலும் செய்து கொள்ளலாம். சிற்பக்கலையில் கூறியுள்ளபடி இறைவனுக்குக் கோயில் எழுப்பலாம். அதற்கு நாற்புறமும் பெரிய பெரிய மதிற்சுவர்கள் அமைக்கலாம். மலைபோல் உயர்ந்த இரத்தின சிகரம் அமைக்கலாம். கதவுகள் பொன் வேய்ந்ததாக அமைக்கலாம். கோவிலின் உள்ளிருக்கும் நூற்றுக்கணக்கான தூண்களில் பொன்—இரத்தினங்கள் இழைக்கலாம். முத்துப்பந்தல் அமைத்து பவழத்தோரணங்கள் அமைக்கலாம். கோபுரத்தின் சிகரமானது கலசம் போன்று முகுடம் வைத்து முத்தலைச்சூலம் போல் இருக்க வேண்டும்.

சிவபூஜைக்கான பொருட்களனைத்தும் நியாயமான வழியில் சம்பாதித்த பணத்தினாலேயே ஆக்கப்பட்டவையாக இருக்க வேண்டும். தவறான வழியில் சம்பாதித்திருந்தாலும் உண்மையான பக்தி பாவனையோடு செய்வானேயாகில், அவனுக்குப் பாவம் ஒட்டாது. ஏனெனில், இறைவன் பக்திக்கு மட்டுமே கட்டுப்பட்டவர். நியாயமான முறையில் சம்பாதித்ததுதான். ஆனால், பக்தி இல்லையெனில் அவனது பூஜையை இறைவன் ஏற்கமாட்டார். செய்யும் பூஜை பயன் பெற வேண்டுமானால், அதற்கான காரணம் இறை பக்தியே. தனது செல்வச்செழிப்பிற்கு ஏற்ப, சிவபிரானைக் குறித்துச் செய்யப்படும் பூஜை சிறியதோ, பெரியதோ, செய்பவன் ஏழையோ செல்வந்தனோ, எப்படியிருப்பினும் பக்தியிருக்குமாயின், அதன் பலன் ஒன்றுபோலத்தான். ஏழையானவன் பரமபக்தியோடு சிவனைப் பூஜிக்கலாம். ஆனால், செல்வந்தன் பக்தியின்றிப் பூஜிப்பானாயின் அதனால் பயனொன்றுமில்லை. இறைவன் அதை ஏற்பதில்லையே. சிவபக்தியின்றித் தன் அனைத்துச் சொத்துக்களையும் செலவழித்தாலும் அவன் சிவாராதனையின் பயனைப் பெற முடியாது. ஏனெனில், பூஜையில் பக்தி ஒன்றே முக்கிய காரணமாகும்.

4க்த்யா ப்ரசோதி3த:

குர்யாத3ல்பவித்தோபி மாநவ: ।

மஹாவிப4வஸாரோபி ந

குர்யாத்34க்திவர்ஜித: ॥

ஸர்வஸ்வமபி யோ

3த்3யாச்சி2வே ப4க்திவிவர்ஜித: ।

ந தேந ப2லபா4க் ஸ ஸ்யாத்3

4க்திரேவாத்ர காரணம் ॥

— ஶிவபுரா. வாய. ஸம். உத். 25/51—52

சிவபிரானிடம் பக்தியின்றிச் செய்யப்படும் கடுந்தவமோ, வேள்வியோ ஒருவனைச் சிவனாரின் வாசஸ்தலமான திருக்கயிலையை அடைவிக்காது. ஆகவே, ஸ்ரீகிருஷ்ணா! சிவபிரானது ஆராதனையில் பக்தி ஒன்றே முக்கியம். இது மிகவும் ரகசியமானது என்பதில் ஐயமே இல்லை.

பாவக்கடலைத் தாண்டுவதற்கான ஒரே ஓர் உபாயம் சிவபக்தியான திரு ஓடம் ஒன்றே! பாவக்கடலைத் தாண்டுவிக்கும் ஓடமே சிவபக்தி. ஆகவே, பக்தி பாவனை உள்ளவனுக்கு ரஜோகுணமோ, தமோகுணமோ தடை கிடையாது. ஸ்ரீகிருஷ்ணா! திருவைந்தெழுத்தோதுதல், தியானம், ஹோமம், வேள்வி, தவம், தானம், அத்யயனம் ஆகிய அனைத்தும் ஒரு பாவனையே என்பதில் என்ன ஐயம். ஆயிரம் சாந்திராயண விரதம், நூறு பிராஜாபத்யம் என்கிற வேள்வி, மாசத்திற்கொரு நாள் பிரதோஷத்தன்று உபவாசம், மற்றுமுள்ள பலப்பல விரதானுஷ்டானங்கள் — இவையனைத்தும் சிவபக்தனுக்கு எதற்கு? இவ்வுலகில் பக்தியற்ற மனிதர்கள் அற்பமான பயன்களைக் கருதி, மலைக்குகைகளில் தவம் புரிகிறார்கள். ஆனால், பக்தனோ காதலாகிக் கசிந்துருகும் பக்தி பாவத்தினாலேயே முக்தி பெறுகிறான். யோகிகள் சத்துவ குணத்தில் நிற்கிறார்கள். ஏனெனில், சத்துவமே முக்தியளிக்கும் கர்மம். கர்மயோகிகள் ரஜோ குணத்தினால் மயங்கி, சித்திகளைத் தரக்கூடிய ராஜஸமான கர்மங்களைச் செய்கிறார்கள். அசுரர்களும் ராட்சஸர்களும் தமோ குணம் நிறைந்தவர்கள். இவ்வுலக இன்பத்திற்காக இவர்களும், இவர்களைப் போன்ற மற்ற மனிதர்களும் சிவபிரானைப் பஜிக்கிறார்கள்.

தாமஸமோ, ராஜஸமோ, சாத்விகமோ எந்த பாவனையில் இருந்தாலும், பக்தி ஒன்றையே தழுவிப் பூஜை செய்பவன் நன்மையைப் பெறுகிறான். பாவக்கடலைத் தாண்டுவதற்காகத்தான் ‘பக்தி’ என்கிற படகு செய்யப்பட்டிருக்கிறது. ஆகையால், பக்தனுக்கு முக்குணங்களால் ஒன்றும் பயனில்லை. இழிகுலத்தவன், மிகமிகத் தாழ்ந்த குலத்தவன், மூர்க்கன் (நாத்திகன்), தன் அனுஷ்டானங்களை விட்டு நிலை கீழிறங்கினவன் — இவர்களில் யாராய் இருந்தாலென்ன? சிவபிரானையே பக்தியோடு அடைக்கலம் புகுவானாயின், அவன் தேவர்களாலும் கொண்டாடப் படுபவனாவான். ஆகவே, முழுக்காதலுடன் பக்தியுடன் சிவபூஜை செய்தல் வேண்டும். பக்தியற்றவனுக்கு இகபர சுகமில்லை. இது வேதங்களாலும், சாஸ்திரங்களாலும், வேதம் கற்ற சான்றோர்களாலும் நன்கு பரிசீலிக்கப்பட்டு நிச்சயம் செய்யப்பட்டது.

 

அத்தியாயம் : இருபத்தாறும் இருபத்தேழும்

திருவைந்தெழுத்தின் ஜபம், சிவபூஜை — இவற்றின் பெருமை; வேள்விக்கான குண்டம், வேதிகை முதலியனவற்றிற்கான சடங்குகள்; வேள்வி, பூர்ணாகுதி, திருநீறு எடுத்தல், வேள்வியின் முடிவில் செய்யத்தக்க காரியங்கள் ஆகியனவற்றின் விளக்கம்

உபமன்யு கூறுகிறார்—— யதுகுலச் சுடரே! ஸ்ரீகிருஷ்ணா! பிரும்மஹத்தி செய்தவன், கட்குடியன், திருடியவன், குருவின் மனைவியிடம் தவறாக நடந்தவன், பெற்றோர்களைக் கொன்றவன், வீரஹத்தி செய்தவன் (வீர்யத்தைத் தரையில் விட்டவன்), சிசுஹத்தி செய்தவன் ஆகியோர் உண்மை மனதோடு சிவ ஐந்தெழுத்தை ஓதி சிவபூஜை செய்வார்களாகில், அவர்கள் பன்னிரண்டு வருடங்களில் அந்தப் பாவங்களிலிருந்து விடுதலை பெற்றவர்களாவார்கள். புலனடக்கத்துடன் பிட்சையாகப் பெற்ற அன்னத்தை ஒருவேளை மட்டுமே உண்டு பக்தியோடு சிவபூஜையைச் செய்வானாகில், அவன் சிவனையே அடையலாம். பெரும் பாவம் செய்தவனாகிலும் பக்தியோடு திருவைந்தெழுத்தைச் சொல்லிச் சிவபூஜை செய்வானாகில் அவன் அந்தப் பெரும் பாவத்திலிருந்தும் விடுதலை அடைகிறான். எவனொருவன் பெரும் பக்தியுடன் திருவைந்தெழுத்தை ஓதுவானோ, அவன் அந்த மந்திரத்தின் பெருமையால் சிவனுலகை அடைகிறான்.

தனது அனைத்துச் சொத்துக்களையும் தானமாகத் தந்து முடித்த தவமோ, வேள்வியோ எதுவானாலும், சிவபூஜையின் பெருமையில் கோடியில் ஒரு பங்களவுக்குக்கூட இணையாகாது. உலகியல் தளைகளில் கட்டுண்டவனோ, விடுதலை பெற்றவனோ யாராக இருப்பினும் பக்தியோடு பஞ்சாட்சரம் ஓதுவானாகில், அவன் முக்தனாவான். ஸ்ரீருத்ர சூக்தம் தெரிந்தாலும் தெரியாவிட்டாலும் பாதகமில்லை. பெற இயலாத மனிதப்பிறவி பெற்றும் சிவபூஜையை ஒருவன் செய்யவில்லை என்றால், அவனது பிறவியே வீணானதுதான். ஏனெனில், அவன் மோட்சத்தைப் பெற விரும்பாதவன் ஆவான். மனித்தப்பிறவி கிடைத்தற்கரிது. (‘அரிதரிது மானிடராதல் அரிது’. ‘இப்பிறவி தப்பினால் எப்பிறவி வாய்க்குமோ, ஏதுவருமோ அறிகிலேம்’ என்பார் தாயுமான சுவாமிகள்.) மனிதப்பிறவி பெற்றவன் சிவபூஜை செய்தல் வேண்டும். இல்லையேல் அவனது பிறவி வீண். பூஜை செய்பவனது பிறவியே பயனுள்ளதாகும். அவனே உயர்ந்த மனிதன். சிவபக்தியிலேயே ஊன்றியவன், சித்தத்தைச் சிவன்பாலே வைத்தவன், சிவனையே நினைத்துருகுபவன் — இவர்கட்கு துன்பம் என்பது ஏது?

து3ர்லப4ம் ப்ராப்ய மாநுஷ்யம்

யேர்சயந்தி பிநாகிநம் ॥

தேஷாம் ஹி ஸப2லம் ஜந்ம

க்ரு॒தார்தா2ஸ்தே நரோத்தமா: ।

4வப4க்திபரா யே ச

4வப்ரணதசேதஸ: ॥

4வஸம்ஸ்மரணோத்3யுக்தா

ந தே து3:க2ஸ்ய பா4கி3ந: ॥

— ஶிவபுரா. வாய. ஸம். உத். 26/15—17

மனங்கவர் வீடு, அழகிய நடையுடை பாவனைகள் நிறைந்த அழகான இளம் மனைவி, மனநிறைவு பெறுமளவான செல்வம் — இவையனைத்தும் சிவாரதனையின் நற்பயனேயாகும். தேவருலகில் கோலோச்சும் நிலை வேண்டுபவன் நித்தமும் சிவனது திருவடிகளையே சிந்தித்து வந்தித்திருக்க வேண்டும். நிறைந்த சௌபாக்கியம், மனங்கவர் திருமேனிப் பொலிவு, பலம்

(வலிமை), தியாக எண்ணம், கருணையுள்ளம், பராக்கிரமம், பெரும் புகழ் — இவையனைத்தும் சிவாராதனை செய்பவனுக்குப் பெறற்கெளிது. இகபர சுகம் வேண்டுபவன் அனைத்தையும் உதறித் தள்ளி, சிவனிடமே மனதை அர்ப்பணித்து, அவரையே சேவிக்க வேண்டும். வாழ்நாட்களோ வெகுவிரைவில் ஓடிக் கொண்டிருக்கின்றன. இளமை இன்னும் வேகமாகக் கழிகிறது. நோய்—நொடிகள் வெகுவேகமாக நம்மை நெருங்குகின்றன. ஆகவே, பினாகபாணியான சிவப்பரம்பொருளைப் பூஜை செய்வீர். எதுவரை மரணம் நம்மிடம் நெருங்கவில்லையோ, மூப்பு தலைகாட்டவில்லையோ, புலன்களின் சக்தி குறையவில்லையோ, அதாவது புலன்கள் நம் வசத்தில் இருக்கும்போதே அதுவரை பகவான் சிவப்பரம்பொருளைப் பூஜித்து வருவீர். சிவபூஜைக்குச் சமமாக மூவுலகிலும் எதுவுமே இல்லை.

த்வரிதம் ஜீவிதம் யாதி

த்வரிதம் யாதி யௌவநம் ॥

த்வரிதம் வ்யாதி4ரப்4யேதி

தஸ்மாத்பூஜ்ய: பிநாக்த்4ரு॒க் ।

யாவந்நாயாதி மரணம்

யாவந்நாக்ரமதே ஜரா ॥

யாவந்நேந்த்3ரியவைகல்யம்

தாவத் பூஜய ஶங்கரம் ।

ந ஶிவார்சந துல்யோஸ்தி

4ர்மோந்யோ பு4வநத்ரயே ॥

— ஶிவ. வாய. உத். 26/21—23

(அத்தியாயம் 26)

* * *

இனி இறைவனைக் குறித்துச் செய்யப்படும் ஹோமத்திற்கான விளக்கத்தைக் கூறுகிறேன். வேள்விக்கான தீயை ஹோமகுண்டத்திலோ, ஸ்தண்டிலத்திலோ (மண் மடக்கிலோ), வேதிகையிலோ, செப்புப் பாத்திரத்திலோ அல்லது புது மண்பாத்திரத்திலோ வைத்து, அதற்கு வேண்டிய அக்னி சுத்திகளைச் செய்யவும். பின் இறைவனை மந்திரம் கூறி, அவ்வக்னியில் எழுந்தருளச் செய்து ஹோமத்தைத் தொடங்கவும். குண்டம் ஒரு முழ அளவு சமச்சதுரமாக இருக்க வேண்டும். வேதிகை வட்டமாகவோ, நாற்கோணமாகவோ இருக்கலாம். இதனுடன் மண்டலமும் அமைக்கப்பட வேண்டும். குண்டம் அகலமாகவும் ஆழமாகவும் இருக்க வேண்டும். அதன் நடுவில் எட்டு தளமுள்ள தாமரைப்பூவை வரையவும். அது இரண்டு அல்லது நான்கு அங்குல உயரமுள்ளதாக இருக்கட்டும். குண்டத்தின் உட்புறம் இரண்டு சாண் உயரத்தில் நாபியான தொப்புள், அதாவது நடுப்பகுதி உள்ளதாகக் கூறப்படுகிறது. பெருவிரலின் நடு மற்றும் உயரத்தில் உள்ள பர்வாவின் அளவு மத்தியபாகம் அல்லது அரையின் பாகம் (இடுப்பளவு) என்றறியவும். ஒரு முழம் என்பது இருபத்து நான்கு அங்குலங்கள் கொண்டது என்பது சான்றோர்களின் கணக்கு.

ஒன்று, இரண்டு அல்லது மூன்று மேகலை (சுற்று) கொண்டதாக குண்டம் இருக்க வேண்டும். மேகலை அமைப்பு குண்டத்தை அழகுபடுத்துவதாக இருக்க வேண்டும். குண்டத்தின் தெற்கிலோ, மேற்கிலோ மேகலைக்குக் கொஞ்சம் கீழே அழகான வழவழப்பான அரச இலை போன்றோ, யானையின் கீழுதடு போன்றோ இருக்கும் அமைப்பில் யோனி குண்டமொன்று அமைக்கவும். யோனி குண்டத்தின் முன் பகுதி குண்டத்தைப் பார்த்த மாதிரி மேகலைக்குச் சற்று தள்ளி இருக்க வேண்டும். வேதிகையின் உயரத்திற்கான அளவு நியமமில்லை. அது மண் அல்லது மணலினால் அமைக்கலாம். மண்டலம் பசுஞ்சாணியால் வரையப்பட வேண்டும். பாத்திரத்திற்கான அளவில் நியமமில்லை. குண்டத்தையும் வேதிகையையும் பசுஞ்சாணம் கொண்டு மெழுகவும். பாத்திரங்களை நன்கு கழுவி வெய்யிலில் வைத்து உலர வைக்கவும். மற்ற பொருட்களைத் தூய நீரால் புரோக்ஷிக்கவும். அவரவர்களது கிருஹ்ய சூத்திரத்தில் கூறியுள்ள முறைப்படி குண்டத்திலும் வேதிகையிலும் ரேகைகள் போடவும். இதற்கு ‘உல்லேகனம்’ எனப் பெயர். ரேகை போட்ட சமித்துக்குச்சியை உடைத்து வடகிழக்கில் போட்டு விடவும். அக்னியை இடுவதற்கு முன் ரேகை போட்டதன் மீது தர்ப்பையில் நீரைத் தொட்டுத் தெளிக்கவும்.

இதற்குள் பூஜை ஹோமத்திற்கான பொருட்களைச் சேகரித்து அருகில் வைத்துக் கொள்ளவும். பின் அதைக் கழுவியோ, நீரால் புரோக்ஷித்தோ தூயதாக்கவும். இதன்பின் சூரியகாந்தி கல்லை உராய்வதனாலோ, அரணிக்கட்டையில் கடைவதனாலோ உண்டாக்கப்பட்ட அக்னியோ, நல்ல சுரோத்திரியரான அந்தணரது அக்னிஹோத்திர சாலையிலிருந்து கொண்டு வரப்பட்ட அக்னியோ, அல்லது வேறு ஏதாவதோர் உத்தமமான தூய இடத்திலான அக்னியோ தட்டத்தில் எடுத்து வந்து, அதை வேதிகை அல்லது குண்டத்தின் மேல் மும்முறை வலமாகச் சுற்றி, ‘ரம்’ என்கிற அக்னி பீஜ மந்திரத்தை உச்சரித்துக் கொண்டே குண்டத்தின் நடுவில் வைக்கவும். யோனி குண்டமாகில் யோனி வழியாகவோ, வேதிகையாக இருந்தால் தனக்கு எதிரிலிருந்தோ அக்னியை உள்ளே வைக்க வேண்டும். அங்கு அருகில் இருப்பவர் சிதறி விழுந்த தணல்களை ஒன்றுசேர்ப்பார். நமது நாபியில் மூலாதாரத்தில் எரியும் தீயே தொப்புள் கொடி வழியே வெளி வந்து குண்டத்தில் உள்ள தீயாய் விளங்குகிறதென்று தியானிக்கவும். அக்னியில் சமித்தை இடுவது முதலிய அனைத்துச் சடங்குகளையும், வேள்வி செய்பவன் தனது வேதசாகையின் கிருஹ்ய சூத்திரத்தில் கூறியுள்ளபடிதான் மூலமந்திரத்துடன் செய்ய வேண்டும்.

இவ்வாறு செய்தபின் சிவமூர்த்தியைப் பூஜித்து, வலப்புறம் மந்திர நியாஸங்களைச் செய்து, ஹோமத்திற்கான நெய்யை தேனு முத்திரை காட்டி சுத்தி செய்யவும். ஹோமக்கரண்டிகளான சுருக், சுருவம் இரண்டும் மரத்தால் ஆனதாக இருந்தால் நலம். வெண்கலம், இரும்பு, கண்ணாடியால் செய்யப்பட்டிருந்தால், அதை உபயோகிக்கக் கூடாது. ஸ்ம்ருதி அல்லது ஆகமங்களில் கூறப்பட்டவைகளை ஏற்கலாம். அல்லது ஓட்டை இல்லாத பலாச இலை, அத்தி இலை — இவற்றையும் சுருக்—சுருவமாக ஏற்கலாம். அதை வேள்வித்தீயில் காட்டி நீரால் புரோக்ஷித்து, அதனால் நெய்யை எடுத்துத் தனது வேதம் க்ருஹ்ய சூத்திரத்தில் கூறியுள்ளபடி ‘ஓம்’ என்கிற சிவ பீஜமான பிரணவத்தோடு எட்டு பீஜாக்ஷரங்களோடும் அக்னியில் ஹோமம் செய்யவும். இவ்வாறு செய்வதற்கு அக்னி ஸம்ஸ்காரம் என்று பெயர்.

முன்கூறிய எட்டு பீஜாக்ஷரங்கள் இதோ—— ‘ப்4ரும், ஸ்தும், ப்3ரும், ஶ்ரும், பும், ட்3ரும், த்3ரும்’ — இந்த ஏழுடன் சிவபீஜாக்ஷரமான ‘ஓம்’ என்பதைச் சேர்க்க, மொத்தம் எட்டு பீஜாக்ஷரங்கள் கிடைக்கின்றன. முன்கூறிய ஏழு பீஜாக்ஷரங்களும் அக்னிதேவரின் ஏழு நாக்குகளாகும். இதில் நடு நாக்கு ‘பகுரூபா’ என்பதாகும். அதற்கு மூன்று ஜுவாலை பிழம்புகள் (சிகைகள்) உண்டு. இவற்றில் ஒரு பிழம்பு வலப்புறம் (தெற்கு நோக்கியும்), மற்றொன்று இடப்புறம் (வடக்கு நோக்கியும்), நடுவில் ஒன்று என்று மூன்று தீப்பிழம்புகளும் கொழுந்துவிட்டு எரியும். வடகிழக்கு நோக்கி எரியும் நாக்கு ‘ஹிரண்யா’ என்பது. கிழக்கு நோக்கியிருப்பது ‘கனகா’ என்பது. தென்கிழக்கு நோக்கும் நாக்கு ‘ரக்தா’. தென்மேற்கு நாக்கு ‘கிருஷ்ணா’. வடமேற்கு நாக்கு ‘சுப்ரபா’. மேற்கு நோக்கும் நாக்கு ‘மருத்’. இதனுடைய ஒளிகளும் பெயருக்கேற்றவாறுதான்.

இவற்றைச் சொல்லும்போது முதலில் அதனுடைய பீஜாக்ஷரத்தைச் சொல்லி, பின் அதன் பெயர் முடிவில் ‘ஸ்வாஹா’ எனக் கூறுதல் வேண்டும். ‘ஓம் ப்4ரும் த்ரிஶிகா2யை ப3ஹுரூபாயை ஸ்வாஹா’ (தெற்கு, நடு, வடக்கு) என மூன்றாகுதிகள். ‘ஓம் ஸ்தும் ஹிரண்யாயை ஸ்வாஹா’ (வடகிழக்கில் ஓர் ஆகுதி), ‘ஓம் ப்3ரும் கநகாயை ஸ்வாஹா’ (கிழக்கில் ஓர் ஆகுதி), ‘ஓம் ஶ்ரும் ரக்தாயை ஸ்வாஹா’ (தென்கிழக்கில் ஓர் ஆகுதி), ‘ஓம் பும் க்ரு॒ஷ்ணாயை ஸ்வாஹா’ (தென்மேற்கில் ஓர் ஆகுதி), ‘ஓம் ட்3ரும் ஸுப்ரபா4யை ஸ்வாஹா’ (மேற்கில் ஓர் ஆகுதி), ‘ஓம் த்3ரும் மருஜ்ஜிஹ்வாயை ஸ்வாஹா’ (வடமேற்கில் ஓர் ஆகுதி) என்று நெய்யினால் ஆகுதி செய்து, குண்டத்தின் மத்தியப்பகுதியில் ‘ஓம் ரம் வந்ஹயே ஸ்வாஹா’ என்று சொல்லி மூன்று ஆகுதிகள் செய்ய வேண்டும். இந்த ஆகுதிகள் நெய்யினாலோ அரசங்குச்சியான சமித்தாலோ செய்யலாம். இவ்வாறு ஆகுதி செய்ததும் குண்டத்தை நீரால் மும்முறை சுற்றவும். இப்படிச் செய்வதால் அந்த அக்னி சிவபிரானுடையதாக ஆகிறது.

பின், அந்த அக்னியில் நல்லதொரு சிங்காதனத்தைக் கற்பனையாக இட்டு, அதில் அர்த்தநாரீசுவரராக சிவபிரான் வீற்றிருப்பதாகத் தியானித்து ஆவாகனம் செய்து பூஜையைச் செய்யவும். பாத்யம், அர்க்யம் முதலிய உபசாரங்களைச் செய்து, தூபதீபங்களைக் காட்டி, மறுபடியும் பரிஷேசனம் செய்து சமித்துக்குச்சிகளினால் ஹோமம் செய்யவும். சமித்துக்குச்சி பலாசம் அல்லது அத்தி அல்லது ஹோமம் செய்வதற்கான சமித்துக்களான மாங்குச்சி, பலாக்குச்சி போன்றதாக இருக்க வேண்டும். சமித்துக்குச்சிகள் பன்னிரண்டு அங்குலமும், நன்கு உலர்ந்தும், மேல் தோல் (பட்டை) நீக்கப்படாமலும், முறியாமலும், ஒரே மாதிரி உள்ளதாகவும் இருக்க வேண்டும். பத்து அங்குல நீளமுள்ளதும்கூட இருக்கலாம். அதன் பருமன் சுண்டுவிரல் அளவு இருக்க வேண்டும். ஒரு சாண் அளவுள்ள சமித்தையும் உபயோகிக்கலாம். இவ்வாறான அளவுள்ள சமித்துக்கள் கிடைக்கவில்லை எனில் எது கிடைத்ததோ, அதைக் கொண்டும் ஹோமம் செய்யலாம். சமித்தினால் ஹோமம் செய்தபின் நெய்யினால் ஹோமம் செய்ய வேண்டும். நெய் ஆகுதிகள் அருகம்புல் அளவாக இருக்க வேண்டும். நெய் ஆகுதி செய்தபின் அன்னத்தால் ஹோமம் செய்தல் வேண்டும். அன்ன ஆகுதிக்கான அன்னம் பதினாறு உளுந்து அளவு அதாவது ஒரு சுண்டைக்காய் அளவாக இருக்க வேண்டும்.

நெற்பொரி, வெண்கடுகு, யவம், வெள்ளை எள் — இவையனைத்தோடும் நெய் கலந்து ஹோமம் செய்யவும். முடிந்தால் பட்சணங்கள், லேகியங்கள், பாயசம் போன்ற பதார்த்தங்களையும் அதில் கலக்கலாம். இவற்றால் பத்து, ஐந்து, மூன்று ஆகுதிகள் செய்யவும். இல்லையேல் ஒரேயொரு ஆகுதியாவது செய்யவும். சுருவத்தினால் நெய்யையும், சுருசத்தினால் சமித்து முதலியனவற்றையும், அன்னத்தைக் கையினாலும் ஹோமம் செய்ய வேண்டும். கங்கை முதலிய தெய்வீக தீர்த்தங்களையும், ரிஷி தீர்த்தங்களையும்கூட ஆகுதிகளுக்குப் பயன்படுத்தலாம். அதாவது, இந்தத் தீர்த்தங்களினால் புரோக்ஷிக்கப்பட்ட உரிய பதார்த்தங்களை ஹோமத்தில் சேர்க்கலாம் என்பது பொருள். (நீரினால் ஆகுதி தந்தால் தணல் (தீ) அணைந்து போகுமல்லவா?) முன் குறிப்பிட்ட அனைத்துப் பொருட்களும் கிடைக்கவில்லை என்றால் கிடைத்த ஏதாவதொரு பொருளைக் கொண்டும் சிரத்தையோடு ஹோமம் செய்யலாம். பின் மந்திரத்தோடு பிராயச்சித்த ஹோமமாக மூன்று நெய் ஆகுதிகள் தரவும். பின் ஹோமத்தில் மீதமுள்ள நெய்யினால் சுருக் என்கிற ஹோமகரண்டியை நிரப்பி, அதன் நுனிப்புறம் புஷ்பம் வைத்து, அதை தர்ப்பைக் கூர்ச்சத்தோடு சுருவத்தைத் தலைகீழாகக் கவிழ்த்து மூடியவண்ணம் வைத்து, ‘ஓம் நம: ஶிவாய வௌஷட்’ என்று கூறியவண்ணம் ஒரு யவம் என்கிற தானியமளவாக நெய் ஹோமத்தில் விழுமாறு தாரையாக ஹோமம் செய்யவும். இதுவே பூர்ணாகுதியாகும்.

பூர்ணாகுதி செய்தபின் அக்னியை நீரால் மூன்று முறை சுற்றவும். பின் தீயில் ஆவாகனம் செய்த இறைவனை (அங்கிருந்து தன்னிருப்பிடம் செல்லலாம் என வேண்டி) விசர்ஜனம் செய்து, அக்னியையும் விசர்ஜனம் செய்யவும். அதாவது, நமது தொப்புளில் அந்த அக்னி வந்து அமர்ந்துவிட்டதாகப் பாவித்துக் கொள்ளவும். இவ்வாறு இல்லாவிட்டாலும் சிவாகமங்களில் கூறப்பட்டபடி வாகீசுவரீ என்கிற தேவதையின் கர்ப்பத்திலிருந்து வெளித் தோன்றிய அக்னியை முறைப்படிச் சடங்குகள் செய்து, அதையும் பூசிக்கலாம். பின் சமித்தைக் கொண்டு ‘அன்வாதானம்’ என்கிற சடங்கைச் செய்து, குண்டத்தின் நாற்புறமும் தர்ப்பையினால் பரிதி (எல்லைக்கோடு) இட்டு, வடக்குபுறமுள்ள பரிதியின் அருகில் ஹோமபாத்திரங்களைச் சாதனம் செய்வதற்காக இரண்டு இடங்களில் தர்ப்பைகளைத் தனித்தனியாகப் பரப்பி, அங்கு இரண்டு இரண்டு பாத்திரங்களை வைக்கவும். அதில் ஒன்றான புரோக்ஷணீ பாத்திரத்தை எடுத்து, அதில் சிறிது நீரை விட்டு அபிமந்திரித்து, அந்த நீரால் மீதியுள்ள ஹோமப் பொருட்களைப் புரோக்ஷித்து, அதை தெற்குப் பகுதியில் உள்ள பரிதியின் பக்கலில் வைக்கவும்.

பின்பு பிரணீதா பாத்திரத்தை எடுத்து அதில் நீரை விட்டு அபிமந்திரித்து, அதை வடகிழக்கு மூலையில் வைக்கவும். நெய்யை ஆஜ்ய பாத்திரத்தில் விட்டுக் கூர்ச்சத்தால் அதை ஸம்ஸ்காரம் செய்துவிட்டு, ஹோமகரண்டிகளான சுருக், சுருவம் இரண்டையும் தீயில் காட்டி, நீர் தெளித்து, தர்ப்பையினால் துடைத்து சுத்தி செய்யவும். அதன்பின் பிதாவான சிவபெருமானால் மாதாவான வாகீசுவரியிடம் கர்ப்பாதானம், பும்சவனம், சீமந்தோன்யைனம் முதலிய சடங்குகளைச் செய்வித்து, அந்தச் சடங்குகளுக்காக ‘கர்பாதாந கர்ம கல்பயாமி நம: ஸ்வாஹா’ என்று கூறி, ஒவ்வொன்றுக்கும் ஒரு ஹோமம் எனத் தனித்தனியாக ஹோமம் செய்யவும்.

பின் வாகீசுவரியின் கர்ப்பத்திலிருந்து அக்னி தோன்றியதாகப் பாவிக்கவும். அவருக்கு மூன்று கால்கள், ஏழு கைகள், நான்கு கொம்புகள், இரண்டு தலைகள், தேன் போன்று மஞ்சளான மூன்று திருக்கண்கள், சடைமுடியில் சந்திர கலை, சிவந்த திருமேனி, சிவப்பு ஆடை, சந்தனம், சிவப்பு மாலை திருவாபரணங்கள், மார்பில் பூணூல், அரையில் மூன்று மேகலைகள், வலக்கரங்களில் சக்தி ஆயுதம், சுருக், சுருவம், இடதுகரங்களில் தோமரம், பனை ஓலை விசிறி, நெய் பாத்திரம் — இவ்வாறு அக்னியைத் தியானம் செய்து, ‘ஜாதகர்மா’ என்கிற சடங்கை அவருக்காகச் செய்யவும். தொப்புள் கொடியை வெட்டி, சூதகம் என்கிற தீட்டு போவதற்காகச் சுத்தி செய்யவும். பின் நெய் ஆகுதி தந்து அந்த அக்னிக்குச் சிவசம்பந்தமாக ‘ருசி’ எனப் பெயர் சூட்டவும். இதன்பின் சூடாகர்மம், உபநயனம் முதற்கொண்டு ‘ஆப்தோர்யாமம்’ என்கிற சடங்கு வரை செய்யவும். [இச்சடங்குகளின் பெயர்கள்—— உபநயனம், விரதபந்தனம், ஸமாவர்த்தனம், விவாகம், உபாகர்மா, உத்ஸர்ஜனம், ஏழு பாக யக்ஞங்கள் (ஹுதம், ப்ரஹுதம், ஆஹுதம், சூலகவம், பலிஹரணம், பிரத்யவரோஹணம், அஷ்டகாஹோமம்), ஏழு ஹவிர் யக்ஞங்கள் (அக்னியாதானம், அக்னிஹோத்ரம், தர்சபூர்ணமாசம், சாதுர்மாஸ்யம், ஆக்ரயணேஷ்டி, நிரூடபசுபந்தம், ஸௌத்ராமணி), ஏழு சோம யக்ஞங்கள் (அக்னிஷ்டோமம், அத்யக்னிஷ்டோமம், உக்த்யம், ஷோடசீ, வாஜபேயம், அதிராத்ரம், ஆப்தோர்யாமம்).]

இவ்வளவும் செய்தபின் ‘ஸ்விஷ்டக்ருதம்’ என்கிற ‘ஆஜ்யஹோம’த்தைச் செய்து, நெய் தாரையாக ‘வசோர்தாரா ஹோமம்’ செய்யவும். பின்பு ‘ரம்’ என்கிற அக்னி பீஜம் சொல்லி, அக்னிக்குப் பரிஷேசனம் செய்யவும். பின்பு பிரும்மா, விஷ்ணு, சிவன், ஈசானன், அஷ்டதிக்பாலர்கள், அவர்களுடைய அஸ்திரங்கள் ஆகிய அனைத்தையும் ஹோமகுண்டத்தைச் சுற்றித் தூப—தீப—நைவேத்ய பலி முதலியவை தந்து பூஜித்து, ஹோமம் செய்கிற யஜமானன் பூர்ணாகுதிக்கான அனைத்து திரவியங்களையும் தயார் செய்து வைத்துக் கொண்டு, ஹோமத்தில் சிவபிரானுக்குத் திரும்பவும் சுருக்கமாகப் பூஜை செய்து முடிவில் பூர்ணாகுதி செய்யவும்.

இவ்வாறு விரிவாகச் செய்ய இயலாத சாதகன் தனது பிரும்மசாரி, இல்வாழ்வான் என்கிற ஆசிரமத்திற்கேற்ப உள்ள அக்னி காரியத்தைச் செய்து, அதைச் சிவார்ப்பணம் செய்யவும். இதை நன்கு அறிந்தபின்தான் வேள்வியைச் செய்ய வேண்டும். இதற்கென தனியான விதிமுறை ஒன்றுமில்லை. சிவாக்னியின் திருநீறைப் பத்திரப்படுத்திச் சேர்த்து வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். அக்னிஹோத்திரம் செய்த விபூதியையும் சேர்த்து வைத்துக் கொள்ளவேண்டும். விவாக அக்னியான ஔபாசன அக்னியையும் அதன் பஸ்மாவையும்கூடச் சேர்த்து வைத்தால் நல்லது.

காராம்பசு சாணமிடும் போது, அது நிலத்தில் விழுவதற்கு முன் எடுத்து வைத்தால் மிகவும் உத்தமம். நீர்த்ததாகவோ, மிகவும் கெட்டியாகவோ, கெட்ட நாற்றமுடையதாகவோ, உலர்ந்ததாகவோ இல்லாமல் இருந்தால் நல்லது. சாணம் நிலத்தில் வீழ்ந்துவிட்டால் மேற்புறமும் கீழ்ப்புறமும் உள்ளதை விடுத்து நடுவில் உள்ள சாணத்தை எடுத்துக் கொள்ளலாம். அந்த சாணத்தை உருண்டையாக உருட்டி சூரிய வெளிச்சத்தில் உலர்த்தி, அந்த உலர்ந்த உருண்டைகளை ஒன்றாகக் குவித்து, அதில் சிவாக்னியை இட்டுத் தீமூட்டி விரஜா ஹோமமும், திருவைந்தெழுத்து ஹோமமும் செய்து, அந்த உருண்டைகள் நன்கு வெந்தவுடன் மேலுள்ள கருமையான பகுதியை நீக்க, உள்ளே வெண்மையான பகுதியான திருநீற்றைப் பெறலாம். இதை விபூதி சம்புடத்தில் சேகரித்துக் கொள்ளவும். விபூதி சம்புடம் தாமிரத்தாலோ, மரத்தாலோ, மண்ணாலோ, கல்லாலோ, வேறு ஏதாவது ஒன்றினாலோ கூட ஆகியிருக்கலாம். பார்க்க அழகாக இருந்தால் நலம்.

பொன்னே போல் போற்ற வேண்டிய விபூதியை நல்ல தூயதான இடத்தில்தான் வைக்க வேண்டும். சுத்தமற்ற கைகளினால் திருநீறைத் தரக் கூடாது. தூய்மையற்ற இடத்தில் போடவும் கூடாது. தொப்புளுக்குக் கீழுள்ள பகுதிகளில் படக் கூடாது. அதை அசட்டை செய்யவோ, தாண்டவோ கூடாது. உரிய நேரத்தில் அதை எடுத்து மந்திரம் ஓதி நெற்றி, தோள் முதலிய இடங்களில் இட்டுக் கொள்ளலாம். தகுதியற்றவனுக்குத் தரக்கூடாது. சிவபிரானை உத்வாஸனம் செய்வதற்கு (தன்னிடத்திற்கு எழுந்தருளுமாறு வேண்டுவதற்கு) முன் விபூதியை எடுத்துக் கொள்ளவேண்டும். ஏனெனில் விசர்ஜனத்திற்குப் பின் அது சண்டிகேசுவரரின் உரிமையாகி விடுகிறது.

இவ்வாறு அக்னி காரியங்கள் அனைத்தும் முடிந்தபின் ஆகம விதிப்படியோ, தன் க்ருஹ்ய சூத்திரத்தில் கூறியுள்ளபடியோ எட்டு திக்பாலர்களுக்கும் நவகிரகங்களுக்கும் பலிதானம் செய்யவும். பின் தூய இடத்தில் சாணத்தால் மெழுகிச் சுத்தம் செய்து, அங்கு ஓர் ஆசனமிட்டு, அதில் ஆகம புத்தகத்தை வைத்து முறைப்படிப் பூஜிக்கவும். புத்தகத்திற்கெதிரில் குருவிற்காக ஆசனமிட்டு அவரையும் பூஜிக்கவும். பின் பெரியோர்களுக்கெல்லாம் உரிய முறைப்படி பூசனை செய்து அன்னதானம் செய்யவும். பின்பு சிவபிரானுக்கு நிவேதனம் செய்யப்பட்ட அன்னத்தைத் தானும் சிரத்தையோடு உண்டு ஆசமனம் செய்து, சிவத்தியானத்துடன் திருவைந்தெழுத்தை ஓதவும். சண்டிகேசுவரருக்குச் சமர்ப்பித்த அன்னத்தைத் தவறியும் உட்கொள்ளக் கூடாது. சிவனுக்கு அர்ப்பணித்ததில் சண்டிகேசருக்கான பங்கைத் தனியாக ஒதுக்கி வைத்து, மீதியைத்தான் நாம் ஏற்கலாம். அவருக்கான பாகத்தை நாம் ஏற்கக் கூடாது. இங்கு ‘நான் சிவபிரான்’ (‘தத்வமஸி’) என்கிற எண்ணம் இருக்கக் கூடாது.

சாதகன் உண்டு ஆசமனம் செய்து, பின் மிகுந்த நேரத்தில் சிவாகமங்களைப் படிக்கவோ, கேட்கவோ செய்யலாம். இரவு வந்ததும் முதல் யாமம் (மூன்று மணி நேரம்) கழிந்ததும் இறைவன்—இறைவிக்காக நல்லதொரு பள்ளியறை அமைத்து, அதில் நல்லதொரு படுக்கையையும் அமைத்து, அவ்வறையில் பட்சணங்கள், பால், சந்தனம், பூமாலை முதலியன வைத்து, மனதினாலோ அல்லது பிரத்தியட்சமாகவோ இறைவனையும் இறைவியையும் அச்சயனத்தில் படுத்துள்ளதாகப் பாவித்து, அவர்களது திருவடிகளின் கீழ் படுத்துக் கொள்ளலாம். உபாசகன் இல்வாழ்வானாக இருப்பின் தன் மனையாளையும் அங்கேயே படுத்துக் கொள்ளச் செய்யலாம். இல்லறத்தானாக இல்லையெனில் தனித்துப் படுக்க வேண்டும். விடிவோரை வந்ததும் சிவத்தியானத்துடன் எழுந்திருந்து இறைவன், இறைவி, சிவகணங்கள் ஆகிய அனைவரையும் மனதால் தொழுது, பின் காலைக்கடன்களை முடிக்கவும். பின் சங்கு முதலிய மங்கல வாத்தியங்களை முழக்கி, இறைவனையும் இறைவியையும் எழுப்பவும். பின்பு அப்பொழுது மலர்ந்த நறுமணப் பூக்களால் அவர்களை அர்ச்சனை செய்து பூஜித்து, அதன்பின் முன் கூறிய அனைத்துக் கர்மங்களையும் தொடங்கலாம். (அத்தியாயம் 27)

 

அத்தியாயம் : இருபத்தெட்டு

நித்திய—நைமித்திக விதிகள்

உபமன்யு கூறுகிறார்—— சிவனையே வழிபடும் சிவாசிரமிகள் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய நைமித்திக விதிகள் சிவாகமங்களில் கூறப்பட்டுள்ளன. அதை இப்பொழுது கூறுகிறேன். அனைத்து மாதங்களிலும் பட்சங்களிலும் வரும் அஷ்டமி, சதுர்த்தசி, பர்வாக்களான அமாவாசை, பௌர்ணமி மற்றும் தக்ஷிணாயனம், உத்தராயணம், சைத்ர விஷு புண்ணிய காலம், கிரகண புண்ணிய காலங்கள் ஆகிய விசேஷ தினங்களில், தன் சக்திக்கேற்ப சிவபூஜையை விசேஷமாகச் செய்ய வேண்டும். ஒவ்வொரு மாதத்திலும் வரும் விசேஷ நாட்களில் பிரும்மகூர்ச்சத்தால் சிவாபிஷேகம் செய்து, அந்த அபிஷேக தீர்த்தத்தை ஓர் உத்தரணி அளவு வாங்கிக் கொண்டு அருந்தி, பின் அன்று முழுவதும் உபவாசம் (பட்டினியாக) இருந்தால், பிரும்மஹத்தி முதலிய மகத்தான பெரிய பாவங்கள் அனைத்தும் நீங்கும். (பிரும்மகூர்ச்சம் என்பது பஞ்சகவ்யத்துடன் தர்ப்பைப்புல் வழியாகச் சிந்தும் தீர்த்தத்தையும் சேர்ப்பது.)

தை மாதத்தில் பூச நட்சத்திரத்தில் இறைவருக்குக் கற்பூர நீராஜனம் காட்டுதல் விசேஷம். மாசி மாதத்தின் மகா நட்சத்திரத்தன்று நெய் அபிஷேகம் செய்தல், நல்ல கம்பளியைத் தானம் செய்தல் விசேஷம். பங்குனி மாதத்தில் உத்தர நட்சத்திரத்தில் சிவபிரானுக்கான பிரும்மோத்ஸவத்தை ஆரம்பிக்கவும். சித்திரை மாத சித்ரா பௌர்ணமியன்று டோலோத்ஸவம் (ஊஞ்சல் உத்ஸவம்) விசேஷம். வைகாசியில் விசாக நட்சத்திரத்தில் புஷ்பாஞ்ஜலி, ஆனி மாதத்தில் மூல நட்சத்திரத்தில் குளிர்ந்த நீர் நிறைந்த கலசத்தால் அபிஷேகம், ஆடியில் உத்திராட நட்சத்திரத்தில் பவித்ரோத்ஸவம், ஆவணியில் வரும் அவிட்ட நட்சத்திரத்தில் நல்ல மண்டபங்கள் அமைத்துச் சிவபூஜை செய்தல், புரட்டாசியில் பூராட நட்சத்திரத்தில் தெப்போத்ஸவம், ஐப்பசியில் சதய நட்சத்திரத்தில் பாயசம் மற்றும் நல்ல வெண்பொங்கல் நிவேதனமும், ருத்ரைகாதசனி ஹோமமும் செய்தல், கார்த்திகை மாதம் வரும் கிருத்திகை நட்சத்திரத்தில் ஆயிரம் திருவிளக்கு ஏற்றுதல், மார்கழி மாத திருவாதிரை நட்சத்திரத்தில் சிவபிரானை நெய்யினால் அபிஷேகம் செய்தல் மிகவும் விசேஷம். குறிப்பிட்ட இக்காலங்களில் செய்ய இயலாதவர்கள் தினம் செய்வதைக் காட்டிலும் சற்று அதிகமாகச் சிவபூஜை செய்யலாம்.

மேலும் வீட்டில் நடக்கும் உபநயனம் மற்றும் விவாகம் போன்ற விசேஷ தினங்களிலும், மனம் கலங்கியிருக்கும் போதும், தீக்கனவு மற்றும் தீயவற்றைக் கண்டாலும், உத்பாதமான காலங்களிலும், நோயுற்ற காலங்களிலும் நீராடுதல், பூஜித்தல், ஜபித்தல், தியானம் செய்தல், ஹோமம் செய்தல், தானமளித்தல் முதலியன செய்யலாம். சிவாக்னி அணையுமானால் மறுபடியும் அதை உண்டாக்கி ஹோமம் தொடங்கவும். இவ்வாறு சிவாசரணையிலேயே ஊன்றி இருப்பவனுக்கு இப்பிறவியிலேயே இறைவன் முக்தியை அளிக்கிறார்.

இவ்வாறு செய்ய இயலாமல் இதில் பாதியைச் செய்பவன் இருமுறை செய்து சிவஞானம் பெற்று சிவஸாயுஜ்யத்தைப் பெறுகிறான். இதில் கால் பங்கு செய்பவன் உடல் அழிந்தபின் புவனங்களையும் அண்டங்களையும் கடந்து புருஷத்தன்மையைப் பெற்று, மலையரசன் மகள் மணாளரான சிவனது திருக்கயிலையை அடைகிறான். இதற்குள் அவன் ஆயிரமாயிரம் யுகங்கள் பலவாறான போகங்களைத் துய்த்து, செய்த புண்ணியம் அழிந்ததும், புவியில் உயர்ந்த குலத்தில் பிறந்து, முற்பிறவி மனப்பதிவுகளால் உலகியல் வாழ்வான விலங்கு வாழ்க்கையை விடுத்து, சிவதர்மத்திலேயே ஊன்றி இருப்பான். அத்தர்மத்தின் பெருமையாலே இறைவனைச் சிந்தித்திருந்தே சிவபுரமான திருக்கயிலையை அடைவான். இவன் திரும்பப் பிறவி பெறுவதில்லை.

உலகியல் விஷய சுகத்தில் கொண்ட ஈடுபாடு (காதல்) போல் சிவபிரானிடம் பக்தியைக் கொண்டவனாகில், அவன் சிவதர்மங்களைச் செய்தோ அல்லது செய்யாமலோ முக்தியைப் பெறுவான். சிவ அன்பு கொண்டவன் திரும்பப் பிறவி எடுப்பதில்லை. ஆகவே, எப்படியாவது சிவதர்மம், சிவபக்தியைக் கைக் கொள்ளவும். இதில் எவருடைய கட்டாயமுமில்லை. உண்மையில் இயற்கையின்படி நிர்பந்தமோ, மிகைப்பட பேசுவதோ தேவையில்லை. புண்ணியப் பதிவுகளின் பெருமையால் நாத்திகர்களுக்கும் இது பிடித்திருக்கலாம். அவரவரது இயல்பான குணமே இதற்குக் காரணம். ஆகவே, தனக்கு மங்களங்கள் வேண்டுமென்றால் நன்கு ஆராய்ந்து சிவதர்மத்தில் ஈடுபடலாம்.

 

அத்தியாயம் : இருபத்தொன்பது

காம்யகர்மாவில் பஞ்சமுக மகாதேவரது பூஜை முறை

உபமன்யு கூறுகிறார்—— இதுவரை நித்யநைமித்திகமான கர்மாவின் விதிமுறைகளைக் கூறினேன். இனி காம்ய கர்மத்தைப் பற்றிக் கூறுவேனாக. காம்ய கர்மா இகபர உலகப் பயன்களைத் தரக் கூடியது. சைவ சமயத்தவர்களும் மாகேசுவர விரதம் பூண்டவர்களும் முறையே உள்ளும் புறமும் இதைச் செய்ய வேண்டும். சிவனுக்கும் மகேசுவரருக்கும் வேறுபாடு உண்டோ? இல்லையே! அதுபோலத்தான் சைவர்கட்கும் மகேசுவர விரதம் பூண்டவர்கட்கும் இடையில் அதிக வேறுபாடு ஒன்றுமில்லை. சிவபிரானையே அடைக்கலமாகக் கொண்டு ஞான வேள்வியில் ஈடுபாடு கொண்டவர்களாகில், அவர்களை ‘சைவர்கள்’ என்கின்றனர். கர்ம வேள்வியில் ஈடுபாடு கொண்டு சிவனை நம்பியவர்கள் ‘மாகேசுவரர்கள்’. ஞானவேள்வியைக் கைக்கொண்ட சிவனடியார்கள் வெளித்தோற்றமின்றித் தன்னுள் கர்மங்களை மானசீகமாகச் செய்து வருவார்கள். கர்மயோகத்தில் ஈடுபாடு கொண்ட மாகேசுவரர்கள் வெளியில் புலப்படும்படியான பொருட்களைக் கொண்டு வெளியில் தெரியுமாறு சிவபூஜை, சிவவேள்வி முதலியன செய்வர். இனி கூறப்படும் கர்மாவின் செயல்முறையில் வேறுபாடு ஒன்றுமில்லை. முதலில் மனம் களிக்க மகிழும் செயல் புரியும் நிலத்தை (தரையை) நிலத்தின் மணம், நிறம், சுவை முதலியன மூலம் முறைப்படி சோதனை செய்து, மேலே பந்தல், தோரணங்கள் இட்டு, அவ்விடத்தைப் பசுஞ்சாணத்தால் நன்கு மெழுகிக் கண்ணாடி போல மிளிரும்படிச் செய்யவும்.

பின் ஆகம சாஸ்திரப்படி கிழக்கில் ஒரு முழ அளவோ, இரண்டு முழ அளவோ இருக்குமாறு மண்டலம் அமைக்கவும். அதன் நடுவில் எட்டு தளங்கள் கொண்டதாக அழகிய தாமரை மலரை வரைக. இதன் நடுவில் கர்ணிகை இருக்க வேண்டும். முடிந்தவரை அழகாக முத்துக்கோலம் போடுக. அது அழகாகவும் ஐந்து ஆவரணங்கள் கொண்டதாகவும் இருக்கட்டும். வரைந்த மண்டலத்தின் தாமரை கோலத்தின் எட்டு தளங்களிலும் கிழக்கிலிருந்து வலமாக அணிமா முதலிய எண்வகை சித்திகளையும், அதன் கேசரங்களில் சக்திகளோடு கூடிய வாமதேவர் முதலிய எட்டு ருத்ரர்களையும் தாமரையின் கர்ணிகையான நடுப்பகுதியில் வைராக்கியத்தையும், தாமரை பீஜங்களான விதைகளில் நவசக்திகளையும் கற்பனை செய்து தாபிக்கவும்.

தாமரையின் கந்தம் எனப்படும் அடிப்பகுதியில் சிவதர்மத்தையும் நாளத்தில் சிவஞானத்தையும் பாவனை செய்யவும். கர்ணிகைக்கு மேல் அக்னி மண்டலம், சூரிய மண்டலம், சந்திர மண்டலத்தை மனதினால் கற்பனை செய்யவும். இம்மூன்று மண்டலங்களுக்கும் மேலே சிவதத்துவம், வித்யாதத்துவம், ஆத்மதத்துவம் என்கிற மூன்று தத்துவங்களையும் சிந்தனை செய்யவும். இம்மாதிரியாக மானசீகமாகக் கற்பனை செய்யப்பட்ட தாமரை ஆசனத்தில் ஐந்து ஆவரண தேவதைகளுடன் நறுமணப்பூக்களால் அலங்கரித்துக் கொண்டு அமைதியாகச் சுகமாகப் பார்வதீபிராட்டியோடு சேர்ந்து வீற்றிருக்கும் சிவப்பரம்பொருளை ஆகம சாஸ்திரத்தில் கூறியுள்ளபடி பூஜிக்கவும்.

இவ்வாறு வீற்றிருக்கும் இறைவர் எவ்வாறு விளங்குகிறார் தெரியுமா? தூய வெண்ணிறமாக ஒளிரும் படிகமணி போன்ற திருமேனியுடன் அமைதியாக குளிர்ந்து வீற்றிருக்கிறார். மின்னல் கூட்டம் போல் ஒளிரும் சடைமுடி, அன்றலர்ந்த செந்தாமரையன்ன திருமுகம், திருமுகத்தில் ஒருவித புன்சிரிப்பு, உள்ளங்கைகளும் உள்ளங்கால்களும் செந்தாமரை போல இளஞ்சிவப்பு நிறம், இலக்கணத்திற்கு இலக்கணம் வகுக்கும் திருமேனி, திருமேனி முழுவதும் திருவாபரணங்கள், திருக்கரங்களில் உயர்ந்த திரு ஆயுதங்கள், திருமேனியில் நறுமணச்சந்தனப் பூச்சு, ஐந்து திருமுகங்கள், பத்து திருக்கரங்கள், சடைமுடியில் அரைவடிவான இளம்பிறை, கிழக்கு நோக்கிய திருமுகம் காலைநேர இளம் வெய்யில் போன்ற அழகிய இளஞ்சிவப்பு, செந்தாமரை போன்ற மூன்று திருக்கண்கள், தெற்கு நோக்கிய திருமுகம், நீருண்ட கார்மேகம் போன்ற கறுப்பு நிறம். அம்முகத்தின் புருவங்கள் நிமிர்ந்துள்ளன, பார்க்கவே பயங்கரமானது. சிவந்துருண்ட திருக்கண்கள் தித்திப்பற்களுடன் இருப்பதால் முகமே பார்ப்பதற்கு விகாரமாகத் தென்படுகிறது. துடிக்கும் உதடுகளோ வெற்றி கொள்ள இயலாததுபோல் காண்கிறது.

வடக்கு நோக்கிய முகம் பவழ நிறம். கறுத்துச் சுருண்ட கேசம். கேளிக்கையில் ஆர்வங்கொண்டது போன்ற விலாசத்தோடு விளங்கும் முக்கண்கள். தலையில் அரைவட்ட வடிவான சந்திரமுகுடம். சிவபிரானது மேற்கு நோக்கிய திருமுகம். பௌர்ணமி சந்திரனைப் போன்று இனிமையாகவும் முக்கண்கள் கொண்டதாகவும் விளங்குகிறது. திருமுடியில் சந்திரகலை பார்ப்பதற்கு இனிமையான அழகான திருமுகம். புன்சிரிப்போ அடியார்கள் உள்ளத்தைக் கொள்ளை கொள்வது. இறைவரது ஐந்தாவது திருமுகம் தூய படிகமணி போன்றது. தலையிலே இளம்பிறை. அமைதி தழுவும் திருமுகத் தாமரை போன்ற அழகிய மூன்று திருக்கண்கள்.

இவ்வாறு விளங்கும் சிவப்பரம்பொருள் தன் வலது திருக்கரங்களில் முத்தலைச்சூலம், பரசு (மழு), வச்சிரப்படை, கத்தி மற்றும் தீயையும், இடது திருக்கரங்களில் சர்ப்பம் (பாம்பு), பாணம் (அம்பு), மணி, பாசம் மற்றும் அங்குசமும் ஏந்தியவராகக் காட்சியளிக்கிறார்.

இறைவரது திருமேனியில் திருவடி முதல் முழந்தாள் வரை நிவிருத்தி கலையும், தொப்புள் வரை பிரதிஷ்டா கலையும், திருக்கழுத்து வரை வித்யா கலையும், நெற்றி வரை சாந்தி கலையும், உச்சி வரை சாந்த்யதீத கலையும் விளங்குகின்றன. இவ்வாறு இறைவர் ஆறு அத்துவாக்களில் வியாபித்தும் ஐந்து திருக்கலைகளைத் திருமேனியாகக் கொண்டவராகவும் விளங்குகிறார்.

இறைவனின் திருமுகுடம் ஈசான மந்திரம். முன்னைப்பழம் பொருட்கும் முன்னைப்பழம் பொருளான இறைவரின் திருமுகம் தத்புருஷ மந்திரம். இதயமோ அகோர மந்திரம். இறைவரின் மறைவிடம் (குஹ்ய பாகம்) வாமதேவ மந்திரம். திருவடிகளே ஸத்யோஜாத மந்திரம். முப்பத்தெட்டு கலைளைக் கொண்டது அவரது திருமேனி.

(குறிப்பு:— கலை, காலம், நியதி, வித்யை, ராகம், பிரகிருதி மற்றும் குணம் இவை ஏழு தத்துவங்களும் ஐம்பெரும் பூதங்கள். ஐந்து தன்மாத்திரைகள், பத்துப் புலன்கள், நான்கு அந்தக்கரணங்கள், சப்தம் முதலிய ஐந்து விஷயங்கள் — இவை 36 தத்துவங்கள். இவையனைத்தும் ஜீவனின் சரீரத்தில் உள்ளன. பகவானது திருமேனியோ சின்மயம், சக்தி சொரூபம் மற்றும் மந்திர மயமானது என்கின்றனர். இந்த இரண்டு தத்துவங்களையும் ஒன்றுசேர்க்க முப்பத்தெட்டு கலைகளாகின்றன. அனைத்து சராசரங்களும் இறைவரது திருமேனி என்பதால் அவரது மூர்த்தியை முப்பத்தெட்டு கலைகள் மயமானது என்கிறார்கள். இவ்வாறின்றி ஐந்து ஸ்வரங்கள் (உயிர் எழுத்துக்கள்), முப்பத்து மூன்று மெய்யெழுத்துக்கள் (வ்யஞ்ஜனங்கள்) ஆக முப்பத்தெட்டும் கலைகளாக அவரது திருமேனியாகின்றன.)

மேலும் இறைவரது திருமேனி ‘அ’ முதல் ‘க்ஷ’ வரையிலான ஐம்பத்தொன்று மாத்ருகா அக்ஷரங்களைக் கொண்டது. ‘ஈஶாந: ஸர்வ வித்3யாநாம்’ முதலிய ஐந்து மந்திர மயமானது. ஓங்காரமான பிரணவ மயமானது. ‘ஹம்ஸ: ஸோஹம்’ என்கிற சக்தியோடு கூடியது. முழுத் திருமேனியிலும் இச்சா சக்தி, வலதுபுறம் ஞான சக்தி, இடதுபுறம் கிரியா சக்தி விளங்குகின்றன. ஆகவே, அவர் மூன்று தத்துவ மயமானவர். அதாவது ஆன்மதத்துவம், வித்யாதத்துவம், சிவதத்துவம் ஆகிய மூன்றும் அவரது சொரூபம். இறைவரான சதாசிவன் வித்யாமூர்த்தியே. இவ்வாறுதான் அவரைத் தியானிக்க வேண்டும்.

மூல மந்திரமான திருவைந்தெழுத்தினால் இறைவனைக் கற்பனை செய்து, மும்மலங்களும் நீங்கியதாக நினைத்து மூலமந்திரம் கூறி ‘சகலீகரணம்’ செய்து, மூலமந்திரத்தினாலேயே பாத்யம் முதல் விசேஷ அர்க்யம் சமர்ப்பித்தல் வரை முறைப்படி முடித்துப் பூஜை செய்யவும். பின் இறைவியோடு தழுவி நிற்கும் இறைவனை முன் சொன்ன மூர்த்தியில் எழுந்தருள வேண்டி ஆவாகனம் செய்து, கந்தம் முதலிய ஐந்து உபசாரங்களோடு பூஜை செய்யவும். பிரும்ம மந்திரங்கள் ஐந்து, அங்கன்யாஸ மந்திரங்கள் ஆறு, மாத்ருகா மந்திரங்கள் ஐம்பத்தொன்று, பிரணவமான ஓங்காரம், சக்தி பஞ்சாக்ஷரீ, சாந்திபஞ்சகம் மற்றுமுள்ள ஸ்ரீருத்ரம் முதலிய வேத மந்திரங்கள் அல்லது திருவைந்தெழுத்து மட்டுமாவது ஓதி, சிவபூஜையைச் செய்ய வேண்டும். பாத்யம் தருவது முதல் நிவேதனம், தாம்பூலம், முக சுத்தி (கண்டூஷம்) முதலியன தந்து நீராஜனம் காட்டி வலம் வந்து வணங்கி வேண்டிப் பின் இஷ்ட வேததையான பரம்பொருளை விசர்ஜனம் செய்வதற்கு முன் பஞ்சாவரண பூஜையைத் தொடங்க வேண்டும்.

 

அத்தியாயம் : முப்பது

சிவ ஆவரண பூஜையின் விரிவும், அதன் பெருமையும்

உபமன்யு கூறுகிறார்—— யாதவ குல விளக்கே ஸ்ரீகிருஷ்ணா! இறைவன், இறைவி — இவர்களுக்கு வலதுபுறத்தில் முதலில் ஸ்ரீகணேசரையும் முருகனையும் சந்தனம் முதலிய ஐந்து உபசாரங்களால் பூஜிக்க வேண்டும். அதன்பின் இவர்களைச் சுற்றி நாற்புறமும் ஈசானம், தத்புருஷம், அகோரம், வாமதேவம், ஸத்யோஜாதம் வரையிலான பஞ்சப்பிரும்ம மூர்த்திகளையும் அவர்களது சக்திகளோடு பூஜிக்கவும். இது முதல் ஆவரண பூஜை. இந்த முதல் ஆவரணத்தில் தென்கிழக்கில் ‘ஹ்ரு॒தயாய நம:’ என்று தொடங்கி ‘அஸ்த்ராய பட்’ வரையிலான ஆறு அங்க தேவதைகளையும் கிழக்கில் தொடங்கி வாமை, ஜ்யேஷ்டை, ருத்ராணி, காளி, கலவிகரணி, பலவிகரணி, பலப்ரமதனி, ஸர்வபூததமனி முதலிய சக்திகளோடு கூடிய வாமர், ஜ்யேஷ்டர், ருத்ரர், காலர், கலவிகரணர், பலவிகரணர், பலப்ரமதனர், ஸர்வபூததமனர் முதலிய எட்டு ருத்ரர்களையும் பூஜிக்கவும். இதில் நம் விருப்பமே முக்கியம். இதுவரை முதல் ஆவரணம் பற்றிக் கூறினேன்.

இனி இரண்டாவது ஆவரணத்தைக் கூறுகிறேன். கிழக்கில் இருக்கும் தளத்தில் அனந்தனையும் அவருக்கு இடதுபுறம் அவரது சக்தியையும் பூஜிக்கவும். தெற்கு தளத்தில் சக்தியோடு கூடிய சூட்சும தேவரையும், மேற்கு தளத்தில் சக்தியோடு கூடிய சிலோத்தமரையும், வடக்கு தளத்தில் சக்தியோடு கூடிய ஏகநேத்ரரையும், வடகிழக்கு கோணத்தில் உள்ள தளத்தில் ஏக ருத்ரர் அவருடைய சக்தியையும், தென்கிழக்கு தளத்தில் சக்தியோடு கூடிய திரிமூர்த்தியையும், தென்மேற்கில் ஸ்ரீகண்டர் அவரது சக்தியையும், வடமேற்கு தளத்தில் சக்தியோடு கூடிய சிகண்டீசரையும் பூஜிக்கவும். சக்கரவர்த்திகள் (அதாவது சக்கரத்தில் உள்ள அனைத்து தேவதைகளையும்) இந்த இரண்டாவது ஆவரணத்தில் பூஜிக்க வேண்டும்.

மூன்றாவது ஆவரணத்தில் கிழக்கில் தொடங்கி பவர், சர்வர், ஈசானர், ருத்ரர், பசுபதி, உக்ரர், பீமர், மகாதேவர் என்கிற எட்டு மூர்த்திகளையும் அவர்களது சக்திகளோடு சேர்த்து பூஜிக்கவும். மேலும், இதே ஆவரணத்தில் மகாதேவர் முதலிய பதினோரு மூர்த்திகளையும் அவர்களது சக்தியோடு சேர்த்துப் பூஜிக்க வேண்டும். அந்த பதினோரு மூர்த்திகள்—— மகாதேவர், சிவன், ருத்ரன், சங்கரன், நீலலோஹிதன், ஈசானன், விஜயன், பீமன், தேவதேவர், பவோத்பவர் மற்றும் கபர்தீசர் (அல்லது கபாலீசர்). இவர்களது சக்திகள் முறையே தீதேவி, விருத்திதேவி, உசனாதேவி, உமாதேவி, நியுத்தேவி, சர்ப்பிதேவி, இளாதேவி, அம்பிகாதேவி, இராவதீதேவி, சுதாதேவி, தீக்ஷாதேவி என்பவர்கள். இந்த பதினோரு ருத்ரர்களில் முதல் எட்டு ருத்ர மூர்த்திகளையும் தென்கிழக்கில் உள்ள தளத்திலிருந்து தொடங்கிக் கிழக்கு வரை எண்திசைகளிலும் பூஜிக்கவும். தேவதேவரைக் கிழக்கில் உள்ள தளத்தில் ஆவாகனம் செய்து பூஜிக்கவும். ஈசானரை மறுபடியும் தென்கிழக்கு தளத்தில் பூஜிக்கவும். இவர்கள் இருவருக்குமிடையில் பவோத்பவரைப் பூஜிக்கவும். கபாலீசர் அல்லது கபர்தீசரையும் அங்கேயே பூஜிக்கவும்.

பின் மூன்றாவது ஆவரணத்தில் கிழக்கில் விருஷபராஜரையும், தெற்கில் நந்தியையும், வடக்கில் மகாகாலரையும் தென்கிழக்கில் சாஸ்தாவையும், தெற்கு தளத்தில் எட்டு மாத்ருகா தேவதைகளையும், தென்மேற்கு தளத்தில் கணேசரையும், மேற்கு தளத்தில் கார்த்திகேயரையும், வடமேற்கு தளத்தில் ஜ்யேஷ்டாதேவியையும், வடக்கு தளத்தில் கௌரியையும், வடகிழக்கில் சண்டனையும் பூஜிக்கவும். சாஸ்தா, நந்தி — இவர்களுக்கிடையில் விருஷப முனிவரையும் பூஜிக்கவும். மகாகாலருடைய வடக்குப்புறத்தில் பிங்களரையும், சாஸ்தா மற்றும் மாத்ருகா தேவிகளுக்கிடையில் பிருங்கி முனிவரையும், மாத்ருகாதேவிகள், கணேசர் — இவர்கட்கிடையில் வீரபத்திரரையும், ஸ்கந்தர், கணேசர் — இவர்களுக்கிடையில் சரஸ்வதீ தேவியையும், ஜ்யேஷ்டா, கார்த்திகேயர் — இவர்களுக்கிடையில் சிவனையே பூஜித்து வரும் ஸ்ரீதேவியையும், ஜ்யேஷ்டை, கௌரீ (கணாம்பா) — இவர்களுக்கிடையில் மகாமாயையும் பூஜிக்கவும். கணாம்பா (கௌரீ), சண்டர் — இவர்களுக்கிடையில் துர்க்காதேவியைப் பூஜிக்கவும். இதே மூன்றாவது ஆவரணத்தில் சிவானுசரர்களான ருத்ரகணம், பிரமதகணம், பூதகணம் ஆகியவர்களைப் பூஜிக்கவும். இவர்கள் அனைவரும் பலப்பல திருமேனி கொண்டவர்கள். தங்கள் தங்கள் சக்திதேவிகளோடு கூடியிருப்பவர்கள். இதன்பின் இறைவியின் தோழிகள் அனைவரையும் ஒருமனதோடு தியானித்துப் பூஜிக்கவும்.

இவ்வாறு மூன்றாவது ஆவரணத்தில் முறைப்படி விரிவாகப் பூஜித்தபின் அந்த ஆவரணத்தின் வெளிப்புறம் நான்காவது ஆவரண தேவதைகளைப் பூஜிக்க வேண்டும். கிழக்கு தளத்தில் சூரியன், தெற்கில் பிரும்மா, மேற்கில் ருத்ரன், வடக்கில் விஷ்ணு ஆகியவர்களைப் பூஜிக்கவும். இந்நான்கு தேவதைகளுக்கும் தனித்தனி ஆவரணங்கள் உண்டு.

கிழக்கில் சூரியனது ஆவரண பூஜை—— இதில் சூரியனது முதல் ஆவரணத்தில் ஆறு அங்க தேவதைகள் தீப்தா முதலிய சக்திகளைப் பூஜிக்கவும். அவர்களது பெயர்—— தீப்தா, சூக்ஷ்மா, ஜயா, பத்ரா, விபூதி, விமலா, அமோகா, வித்யுதா — இவர்கள் கிழக்கு முதல் எண்டிசைகளிலும் வரிசையாக இருப்பவர்கள். சூரியனது இரண்டாவது ஆவரணத்தில் கிழக்கு முதல் வடக்கு வரை சக்திகளோடு கூடிய ஆதித்யன், பாஸ்கரன், பானு, ரவி ஆகிய நால்வரையும் சக்திகளோடு பூஜிக்கவும். மேலும் அர்க்கன், பிரும்மா, ருத்ரன், விஷ்ணு என்கிற நால்வரையும் நான்கு திசைகளிலும் முறையே பூஜிக்கவும். கிழக்கில் விஸ்தரா, தெற்கில் சுதரா, மேற்கில் போதினீ, வடக்கில் ஆப்யாயினீ ஆகியவர்களைப் பூஜிக்கவும். வடகிழக்கு கோணத்தில் உஷை, தென்கிழக்கில் பிரபா, தென்மேற்கில் பிரக்ஞா, வடமேற்கில் ஸந்த்யா ஆகியவர்களையும் பூஜிக்கவும். இவர்கள் அனைவரையும் இரண்டாவது ஆவரணத்தில் பூஜிக்கவும்.

சூரியனது மூன்றாவது ஆவரணத்தில் ஸோமன், மங்களனான அங்காரகன், புத்திகாரகனான புதன், பிருஹஸ்பதியான குரு பகவான், தேஜோவானான சுக்ரன், சனைச்சரர், புகை நிறமுள்ள ராகு—கேது முதலியவர்களைக் கிழக்கு முதலிய திசைகளில் பூஜிக்கவும். அல்லது இரண்டாவது ஆவரணத்திலேயே பன்னிரண்டு ஆதித்தியர்களையும், மூன்றாவது ஆவரணத்தில் பன்னிரண்டு ராசி தேவதைகளையும் பூஜிக்கவும். இதற்கு வெளிப்புறத்தில் ஏழு ஏழு கணங்களுக்கும் நான்கு புறங்களிலும் பூஜிக்கவும். இங்கேயே ரிஷிகள், தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், நாகர்கள், அப்சரஸ்ஸுக்கள், கிராமணீகள், யக்ஷர்கள், யாதுதானர்கள், வேதமயமான ஏழு குதிரைகள், வாலகில்யர் என்கிற ரிஷிகள் ஆகியவர்கட்கும் பூஜையைச் செய்க. இவ்வாறு சூரிய தேவருக்கான பூஜையை முடித்து, பின் பிரும்மதேவருக்கான மூன்று ஆவரண பூஜைகளைச் செய்யவும்.

தெற்கில் பிரும்மதேவருக்கான ஆவரண பூஜை—— முதல் ஆவரணத்தில் கிழக்கில் ஹிரண்யகர்ப்பன், தெற்கில் விராட், மேற்கில் காலன், வடக்கில் புருஷன் என்கிற நான்கு பிரும்மாக்களைப் பூஜிக்கவும். ஹிரண்யகர்பர் என்கிற பிரும்மா தாமரை நிறத்தவர், விராட் பிரும்மா வெளுத்தவர், காலப்பிரும்மா மை போல் கறுத்தவர், புருஷப்பிரும்மா படிகம் போல் தூய நிறத்தர். முக்குணங்கள், ராஜஸம், தாமஸம், சாத்விகம் என்கிற நான்கும் முதல் ஆவரணத்தில் நான்கு திசைகளிலும் வரிசைப்படி உள்ளனர்.

இரண்டாவது ஆவரணத்தில் கிழக்கு முதற்கொண்டு உள்ள தளங்களில் முறையே ஸனத்குமாரர், ஸனகர், ஸனந்தனர், ஸநாதனர் என்கிற நால்வருக்கும் பூஜை செய்ய வேண்டும்.

பின்பு மூன்றாவது ஆவரணத்தில் பதினோரு பிரஜாபதிகளைப் பூஜிக்கவும். இவர்களில் முதல் எட்டு பேர்களை வரிசையாக எட்டு திசைகளிலும் பின்னுள்ள மூவரையும் கிழக்கு, தெற்கு, மேற்கில் வைத்து பூஜிக்கவும். இந்தப் பதினோரு பிரஜாபதிகள்—— தக்ஷன், ருசி, பிருகு, மரீசி, அங்கிரஸ், புலஸ்தியர், புலஹர், கிரது, அத்ரி, கசியபர், வசிஷ்டர் என்பவர்களே. இவர்களோடு இவர்களது மனைவிகளான பிரசூதி, ஆகூதி, கியாதி, ஸம்பூதி, த்ருதி, ஸ்ம்ருதி, க்ஷமா, ஸம்நதி, அனசூயை, தேவமாதாவான அதிதி மற்றும் அருந்ததி. இந்த ரிஷி பத்தினிகள் அனைவரும் சிறந்த கற்பரசிகள், சிவபூஜையே பெரும்பேறு என்றிருப்பவர்கள், ஒளிமிக்கவர்கள், அழகுக்கு அழகானவர்கள். இவ்வாறு இல்லையெனில் முதல் ஆவரணத்தின் நான்கு வேதங்கள், இரண்டாவது ஆவரணத்தில் இதிகாச புராணங்கள், மூன்றாவது ஆவரணத்தில் தர்மசாஸ்திரங்களோடு அனைத்து வைதீக வித்தைகள் (அதாவது வேத சம்பந்தமான நூல்கள்) ஆகியனவற்றிற்காக எல்லா திசைகளிலும் நாற்புறமும் பூஜிக்கலாம். நான்கு வேதங்களைக் கிழக்கு முதல் நான்கு திசைகளிலும், மற்ற நூல்களை நம் விருப்பப்படி நான்காகப் பிரித்துக் கொண்டு நான்கு புறங்களிலும் பூஜிக்கலாம். இவ்வாறு தெற்குப்புறத்தில் பிரும்மதேவருக்கான மூன்று ஆவரணங்களின் பூஜையைச் செய்து, மேற்கில் ருத்ரருக்கான ஆவரண பூஜையைச் செய்க.

மேற்கில் ருத்ரதேவரது ஆவரண பூஜை—— ஸ்ரீருத்ரனது முதல் ஆவரணத்தில் ஈசானன் முதலிய ஐந்து பிரும்மங்களும் ஹ்ருதயம் முதலிய ஆறு அங்க தேவதைகளும் பூஜிக்கப்படுகின்றனர். இரண்டாவது ஆவரணம் வித்யேசுவரர்களது. (பாசுபத மதத்தில் வித்யேசுவரர்கள் எண்மர் என்று கூறப்பட்டுள்ளது. அவர்கள் பெயர்—— அனந்தன், சூக்ஷ்மன், சிலோத்தமன், ஏகநேத்ரன், ஏகருத்ரன், திரிமூர்த்தி, ஸ்ரீகண்டன், சிகண்டீ என்பது. இவர்களைக் கிழக்கிலிருந்து தொடங்கி வரிசையாக எண்டிசைகளிலும் பூஜிக்கலாம். இரண்டாவது ஆவரணத்தில் இவர்களது பூஜைதான் கூறப்பட்டுள்ளது.) மூன்றாவது ஆவரணத்தில் வேறுபாடுகள் உண்டு. ஆகவே, அதைப் பற்றி இப்போது கூறுகிறேன். இந்த ஆவரணத்தில் கிழக்கு முதல் தொடங்கி என்கிற வரிசையில் முக்குணம் முதலிய நான்கு மூர்த்திகளைப் பூஜிக்க வேண்டும்.

கிழக்கில் முக்குணங்களுக்கும் இருப்பிடமான இவ்வுலகுக்கு ஆதாரமாக விளங்குவதால் ‘திரிகுணர்’ என்று பெயர் கொண்ட சிவபிரானான மகாதேவரைப் பூஜிக்க வேண்டும். தெற்கில் ‘ராஜஸம்’ என்று பெயர் பெற்ற படைத்தல் கடவுளான பிரும்மரைப் பூஜிக்க வேண்டும். இவரை ‘பவன்’ என்றழைப்பர். மேற்கில் ‘தாமஸ’ புருஷரான அக்னியைப் பூஜிக்கவும். இவரை அழிக்கும் கடவுளான ‘ஹரன்’ என்று கூறுவர். வடக்கில் ‘சாத்விக’ புருஷரும் சுகத்தை அளிப்பவருமான விஷ்ணுவைப் பூஜிக்கவும். இவரை உலகைக் காக்கும் ‘ம்ருடர்’ என்றழைப்பர். இம்மாதிரியே மேற்கில் சிவரூபனான சம்புவைப் பூஜிக்கவும். இவர் இருபத்தைந்து தத்துவங்களுக்கும் சாட்சியாக விளங்கும் இருபத்தாறாவது தத்துவ சொரூபர். இவரைப் பூஜித்துப் பின் வடக்கு திசையில் விஷ்ணு பகவானைப் பூஜிக்க வேண்டும்.

(குறிப்பு:— சாங்கிய தத்துவத்தில் இருபத்து நான்கு பிராகிருத தத்துவங்கட்குச் சாட்சியான ஜீவனை (ஜீவாத்மாவை) இருபத்தைந்தாவது தத்துவமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது. இந்த இருபத்தைந்து தத்துவங்களையும் தாண்டி சர்வ சாட்சியாக விளங்கும் பரமனான சிவப்பரம்பொருளே இருபத்தாறாவது தத்துவ சொரூபராகும்.)

வடக்கில் ஸ்ரீவிஷ்ணுவின் ஆவரண பூஜை—— இவரது முதலாவது ஆவரணத்தில் கிழக்கில் வாசுதேவர், தெற்கில் அனிருத்தர், மேற்கில் பிரத்யும்னன், வடக்கில் ஸங்கர்ஷணன் என்பவர்களை ஆவாகனம் செய்து பூஜிக்கவும். இதுவே முதல் ஆவரண பூஜை. இரண்டாவது ஆவரணத்தில் மத்ஸ்யர், கூர்மர், வராஹர், நரஸிம்மர், வாமனர், ஸ்ரீராமர், ஸ்ரீகிருஷ்ணனான தாங்கள், ஹயக்ரீவர் என்பவர்களைப் பூஜிக்க வேண்டும். மூன்றாவது ஆவரணத்திலோ கிழக்கில் ‘சுதர்சன சக்கரம்’, தெற்கில் எங்கும் வீண்போகாததான ‘நாராயணாஸ்த்ரம்’, மேற்கில் ‘பாஞ்சஜன்யம்’ என்கிற திருச்சங்கம், வடக்கில் இறைவரது ‘சார்ங்கம்’ என்கிற வில் ஆகியனவற்றைப் பூஜிக்கவும். இவ்வாறு மூன்று ஆவரணங்களோடு கூடிய எங்கும் பரவி நிற்கும் ‘விசுவன்’ என்றழைக்கப்படும் பரமனான ஸ்ரீஹரி விஷ்ணுவை மூர்த்தியில் பாவித்துப் பூஜிக்கவும். இவ்வாறு ஸ்ரீவிஷ்ணுவின் நான்கு வியூக மூர்த்திகளைப் பூஜித்து, பின் அவர்களது சக்திகளையும் பூஜிக்கவும்.

பிரபையைத் தென்கிழக்கிலும், சரஸ்வதியைத் தென்மேற்கிலும், கணாம்பிகையை வடமேற்கிலும், லக்ஷ்மியை வடகிழக்கிலும் பூஜிக்கவும். இதேபோல பானு முதலிய மூர்த்திகளையும், அவர்களது சக்தி தேவதைகளையும் பூஜித்து, பின் அதே ஆவரணத்தில் கிழக்கில் தொடங்கி இந்திரன், அக்னி, யமன், நிர்ருதி, வருணன், வாயு, சோமன், குபேரன், ஈசானன் என்கிற எண்டிசை பாலகர்களையும் பூஜிக்க வேண்டும். இவ்வாறு நான்காவது ஆவரண பூஜையை முறைப்படிச் செய்து, அந்த ஆவரணத்தின் வெளிப்புறம் ஐந்தாவது ஆவரணத்தில் சிவபிரானது திருவாயுதங்களைப் பூஜிக்கவும். கிழக்கில் வஜ்ரப்படை, தென்கிழக்கில் பரசு (மழு), தெற்கில் பாணம் (அம்பு), தென்மேற்கில் கத்தி, மேற்கில் பாசம், வடமேற்கில் அங்குசம், வடக்கில் பினாகம், வடகிழக்கில் ஒளிமிகுந்த முத்தலைச்சூலம் ஆகியனவற்றைப் பூஜித்தபின், மேற்கு நோக்கியுள்ள கோப வடிவமாக வீற்றிருக்கும் க்ஷேத்திரபாலகரைப் பூஜிக்கவும்.

இவ்வாறு ஐந்து ஆவரண பூஜைகளையும் முறைப்படி பூஜித்து, பின் அனைத்து ஆவரண தேவதைகளையும் தாண்டி வெளிப்புறத்திலோ அல்லது இந்த ஐந்தாவது ஆவரணத்திலேயோ கிழக்கில் மாத்ருகாதேவதைகளோடு கூடிய நந்திகேசுவரரைப் பூஜிக்கவும். பின் நாற்புறமாக அனைத்து தேவர்கட்கும் பூஜை செய்யவும்.

இது தவிர ஆகாயத்தில் உலா வரும் ரிஷிகள், சித்தர்கள், தைத்யர்கள், யக்ஷர்கள், ராக்ஷஸர்கள், அனந்தன் முதலிய நாகராஜர்கள், அந்தந்த நாகராஜாக்களின் குலத்தில் தோன்றிய மற்ற நாகங்கள், டாகினீ, பூதங்கள், வேதாளங்கள், பிரேதங்கள், பைரவர்களின் தலைவர், அனைத்துப் பிறவிகளிலும் தோன்றிய பாதாளவாசிகளான அனைத்து ஜீவராசிகள், நதிகள், சமுத்திரங்கள், பர்வதங்கள், வனங்கள், ஏரிகள், குளங்கள், பசுக்கள், பக்ஷிகள், மரங்கள், பல வடிவான விலங்கினங்கள், புழுபூச்சிகள் முதலிய அற்ப ஜீவர்கள், மனிதர்கள், அற்பப் பிராணிகள், பிரும்மாண்டத்தினுள் அடங்கிய உலகங்கள், கோடி கோடி பிரும்மாண்டங்கள், அதற்கு வெளியிலுள்ள எண்ணற்ற புவனங்கள் மற்றும் அவர்களது தலைவர்கள் (மன்னர்கள்), பத்து திசைகளிலும் உள்ள பிரும்மாண்டங்களின் ஆதாரமான ஸ்ரீருத்ரன், குணம், மாயை, சக்தி ஆகிய மூன்றில் தோன்றிய மற்றும் அவைகளைத் தாண்டி மேலே சொல்லால் குறிக்கப்படும் ஜடசேதனமாகவுள்ள பிரபஞ்சம் ஆகியன அனைத்தையும் இறைவரது இரு பக்கங்களிலும் விளங்குவனவாகப் பாவித்து, அவர்களுக்கும் சாதாரணமாகப் பூஜை செய்யவேண்டும். அவ்வாறு பூஜிக்கும்போது முன்கூறிய அனைவரும் மூர்த்திகளாக சொரூபம் தரித்து, இருகைகளையும் தலைமேல் குவித்துப் புன்முறுவலோடு மிகவும் பக்தியோடு இறைவனையும் இறைவியையும் தரிசனம் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதாகப் பாவித்துப் பூஜிக்க வேண்டும்.

இவ்வாறு ஆவரண பூஜையை முடித்தபின் பூஜையின் நடுவில் நம்மை அறியாத ஏதாவது தவறுதல்கள் நேர்ந்திருக்கலாம் என்பதற்காகத் திரும்பவும் சிவபிரானுக்கு அர்ச்சனை செய்து, பின் திருவைந்தெழுத்தை ஜபிக்கவும். பின்பு இறைவன் எதிரில் உயர்ந்த பதார்த்தங்களுடன் அமுதத்திற்கொப்பான இனிய தூய்மையான சுத்தான்னத்தை (சருவை) வைத்து நிவேதனம் செய்யவும். இந்த நிவேதனம் இருபத்திரண்டு ஆடகம் அளவு (மூன்று மணங்கும் எட்டு சேர் கூடிய அளவு) இருந்தால் மிகவும் உத்தமம். குறைந்தது ஓர் ஆடகம் (நான்கு சேர்) அளவு இருந்தால், அது மிகவும் குறைந்ததாகக் கணக்கிடப்படுகிறது. அல்லது தன் செல்வச்செழிப்பிற்கு ஏற்பவும் சிரத்தையோடு செய்து நிவேதனம் செய்யலாம். அதன்பின் ஏலக்காய், கிராம்பு, பாக்கு, சுண்ணாம்பு ஆகியன கலந்த வெற்றிலைத் தாம்பூலத்தை நிவேதனம் செய்து, நீராஜனம் (கற்பூர ஆரத்தி) காட்டி மீதி பூஜையை முடிக்கவும். வேள்விக்கான திரவியங்கள், நிவேதனம், வஸ்திரம் முதலியன உயர்தரமாக இருக்க வேண்டும். பக்தியும் செல்வச்செழிப்பும் இருப்பவன் கருமித்தனம் செய்யக் கூடாது. மூர்க்கத்தனம், கருமித்தனம், பூஜையைப் பற்றிய அசட்டை முதலியன இருப்பின், அவன் தன் கருமித்தனத்தால் செய்கின்ற செயலில் ஏதாவது ஒரு பகுதியை விட்டுச் செய்தானாகில், அவன் செய்யும் பூஜை முதலிய காம்ய கர்மங்கள் பயனளிப்பதாக ஆகாது. இது சான்றோர்களின் கருத்து.

ஆகவே, நாம் செய்யும் பூஜை முதலியன நற்பயன் அளிக்க வேண்டுமானால் அசட்டைத்தனத்தை ஒதுக்கி, பூஜை முறையில் எந்தவொரு பகுதியும் குறையாது (விடாது) முழுவதுமாகச் செய்தல் வேண்டும். இவ்வாறு பூஜையை முறைப்படி முடித்து, இறைவனையும் இறைவியையும் வணங்கி மனதை ஒருநிலைப்படுத்திப் பக்தியோடு துதிக்க வேண்டும். பின் முடிந்தால் ஆயிரம் தடவையோ அல்லது குறைந்தது நூற்றெட்டு முறையாவது பஞ்சாக்ஷரத்தை ஜபிக்க வேண்டும். பின் புத்தகத்தையும் குருவையும் பூஜித்து, தனது பக்தி, செல்வம் ஆகியவற்றிற்கு உகந்தவாறு, சபைக்கு வந்திருக்கும் அனைத்து சான்றோர்களையும் பூஜித்து, அவர்களது ஆசி பெற வேண்டும். பின் ஆவரண தேவதைகளோடு சிவபிரானை விஸர்ஜனம் செய்து, வேள்விக்கான அனைத்துப் பொருட்களையும் குருவிற்கோ அல்லது சிவபக்தருக்கோ அளிக்கவும். அல்லது கோவிலிலே தரலாம். அல்லது அனைத்து ஆவரண தேவதைகளையும், இஷ்டதேவதையான இறைவனையும் ஏழுவித ஹோமத்திரவியங்களால் வேள்வி செய்யலாம்.

இந்த அஸ்திரயோகம் ‘மூவுலகங்களிலும் புகழ்பெற்ற யோகேசுவரம்’ என்கிற யோகமாகும். இதற்கு மேற்பட்டதான யோகம் மூவுலகங்களிலும் வேறு எதுவுமே இல்லை. இதனால் பெற இயலாத பொருள் இப்பிரபஞ்சத்தில் எதுவுமே இல்லை. இதன் மூலம் இகபர இன்பங்கள் அனைத்தையும் எளிதில் பெறலாம். இதுதான் இதனுடைய பலன் என்று எந்தவொருவிதமான முடிவும் இல்லை. ஏனெனில், மேன்மைக்குக் காரணம் அனைத்துப் பயன்களையும் பெறுவதற்கு, இதைவிட வேறு சிறந்த சாதனமொன்றும் இல்லை. மனிதன் எந்தவொரு பயனை விரும்புகிறானோ, அவையனைத்தையும் ‘சிந்தாமணி’ என்கிற தெய்வீகமணியிடம் பெறுவது போல் இதன் மூலம் பெறலாகும் என்பது சர்வ நிச்சயமாகும். ஆனால், அற்பப்பயன் பெறவேண்டி இதை உபயோகப் படுத்தக் கூடாது. பெரியோர் ஒருவரிடம் சென்று அற்பப்பயனை வேண்டுபவன் இலவம்பஞ்சைக் காட்டிலும் இலேசாக ஆகிறான். அதாவது மிகுந்த தாழ்ச்சியைப் பெறுகிறான்.

இறைவனைக் குறித்துச் செய்யப்படும் கர்மங்கள் சிறியதோ, பெரியதோ, அது பயன் தராமல் போகாது. ஆகவே, நற்பயன் பெற விரும்புபவன் அனைத்துச் செயல்களையும் இறைவனுக்கே என்றுதான் செய்தல் வேண்டும். பிற தெய்வங்களிடமிருந்து பெற இயலாத பகை வெல்லுதல், அகால மரணத்தைத் தடுத்தல் முதலிய பெரும் பலன்கள் பெறுவதற்கும், கண்ணெதிரில் தெரியும் இவ்வுலகப் பயன்கள், நம் கண்களுக்கெட்டாத பர உலகப் பயன்கள் ஆகியனவற்றைப் பெறுவதற்காகவும் இதைப் பயன்படுத்தலாம். பெரும் தீய விளைவுகள், பெரும் நோய்கள், நீக்க இயலாத பெரும் பயங்கள், மற்றும் பஞ்சம் முதலிய காலங்களில் அவை நீங்குவதற்காகச் சாந்தி செய்ய வேண்டியிருப்பின் இதைக் கொண்டு சாந்தி செய்து கொள்ளலாம். மிகைப்படக் கூறுவதற்கு என்ன உள்ளது?

சிவப்பரம்பொருளே இந்த அஸ்திர யோகத்தைச் சிவனடியார்களுக்கென்றே பெரும் தீங்குகளிலிருந்து நிவாரணம் பெறவேண்டிக் கூறியுள்ளார். ஆகவே, தன் ஆன்மா கடைத்தேற இதைக் காட்டிலும் பெரியதொரு ரக்ஷகம் (காப்பு) இல்லை என்று மனமார எண்ணி, இதை உபயோகிப்பவன் நிச்சயம் மங்களமான சுபப்பயன்களைப் பெறுவான். தூயவனாகவும் ஈடுபாடுடனும் எவன் வெறும் துதிமாலைகளை மட்டுமே ஓதுவானோ அவன், தான் விரும்பிய பலனில் எட்டில் ஒரு பங்கைக் கட்டாயம் பெறுவான் என்பதில் ஐயமில்லை. எவனொருவன் துதிமாலைகளின் பொருளை நன்குணர்ந்து பௌர்ணமி, அஷ்டமி, சதுர்த்தசி ஆகிய திதிகளில் உபவாசமிருந்து துதிமாலைகளைப் படிப்பானோ அவன், தான் எண்ணிய பயனில் பாதி பயனைப் பெறுவான். எவன் பொருளுணர்ந்து தொடர்ந்து ஒரு மாதம் துதிமாலைகளை ஓதுவானோ அவனும், பௌர்ணமி, அஷ்டமி, சதுர்த்தசி ஆகிய நாட்களில் விரதமிருந்து பொருளுணர்ந்து துதிமாலைகளை ஓதுவானோ அவனும் விரும்பிய பயனை முழுமையாகப் பெறுவர்.

 

அத்தியாயம் : முப்பத்தொன்று

சிவபிரானது ஐந்து ஆவரணங்களிலும் விளங்கும் அனைத்து தேவதைகளின் துதியும், அதனால் விரும்பிய பயனைப் பெறுதலும்

உபமந்யுருவாச

ஸ்தோத்ரம் வக்ஷ்யாமி தே

க்ரு॒ஷ்ண பஞ்சாவரணமார்க3த: ।

யோகே3ஶ்வரமித3ம் புண்யம்

கர்ம யேந ஸமாப்யதே ॥ 1 ॥

உபமன்யு கூறுகிறார்—— ஸ்ரீகிருஷ்ணா! இப்பொழுது சிவபிரானது பஞ்சாவரண வரிசையில் செய்யப்படுகிற துதிகளைக் கூறுகிறேன். இதனால் ‘யோகேசுவரம்’ என்கிற புண்ணிய கர்மா (நற்செயல்) முழுமை பெறும். (1)

ஜய ஜய ஜக3தே3கநாத2 ஶம்போ4

ப்ரக்ரு॒திமநோஹர நித்யசித்ஸ்வபா4வ ।

அதிக3தகலுஷப்ரபஞ்சவாசாமபி

மநஸாம் பத3வீமதீததத்த்வம் ॥ 2 ॥

உலகங்கள் அனைத்திற்கும் காக்கும் செயலைச் செய்யும் ஒப்பற்ற ஒரே ஓர் இறைவா! என்றும் எப்பொழுதும் சித்மயனாக விளங்குபவரே! இயல்பாகவே மனதைக் கவரக் கூடிய சம்புவே! தங்களுடைய இறைதத்துவம் கலக்கமற்றது, தெளிவானது, தூயது, சொல்லுக்கும் மனதிற்கும் எட்டாதது. தங்களைப் போற்றுகிறேன், போற்றி! போற்றி! (2)

ஸ்வபா4வநிர்மலாபோ43

ஜய ஸுந்த3ரசேஷ்டித ।

ஸ்வாத்மதுல்யமஹாஶக்தே

ஜய ஶுத்34கு3ணார்ணவ ॥ 3 ॥

தங்களது செல்வத் திருமேனி இயற்கையிலே மிகவும் தூயது. தங்களது திருவிளையாடல்களோ மிகமிக அழகானது. போற்றி! போற்றி! தங்களது மகாசக்தியும் தங்களை ஒத்ததே. தூய கல்யாண குணங்களின் பெருங்கடல் தாங்கள். தங்களுக்குப் போற்றி! (3)

அநந்தகாந்திஸம்பந்ந

ஜயாஸத்3ரு॒ஶவிக்3ரஹ ।

அதக்ர்யமஹிமாதா4

ஜயாநாகுலமங்க3ல ॥ 4 ॥

தாங்களோ எல்லையற்ற ஒளி படைத்தவர். தங்களது திருமேனிக்கு ஒப்பும் உண்டோ? சிந்தனைக்கெட்டாதப் பெருமைக்கு இருப்பிடம் தாங்கள். மங்களங்கள் அனைத்தும் அமைதியாக உலா வரும் இடம் தாங்கள். தங்களுக்குப் போற்றி! (4)

நிரஞ்ஜந நிராதா4

ஜய நிஷ்காரணோத3ய ।

நிரந்தரபராநந்த3

ஜய நிர்வ்ரு॒திகாரண ॥ 5 ॥

எவ்விதக் காரணமுமின்றி (ஆனால் பக்திக்கு மட்டும் வயப்பட்டு)த் தோற்றமளிப்பவரே! நிர்மலமானவரே! எவ்வித ஆதாரமுமின்றித் தனித்து நிற்பவரே! தங்களுக்கு வெற்றி உண்டாகட்டும். என்றும் எப்பொழுதும் பரமானந்த மயமாகவே இருப்பவரே! அமைதிக்கும் இன்பத்திற்கும் காரணமானவரே! போற்றி! (5)

ஜயாதிபரமைஶ்வர்ய

ஜயாதிகருணாஸ்பத3

ஜய ஸ்வதந்த்ரஸர்வஸ்வ

ஜயாஸத்ரு॒ஶவைப4வ ॥ 6 ॥

அதிசயிக்கத்தக்க உயர்ந்த செல்வச்செழிப்போடு விளங்குபவரே! கருணையின் நிலைக்களனே! இறைவா! தங்களது அனைத்தும் சுதந்திரமானது, தளைகளற்றது. தங்களது பெருமைக்கு எங்கேயாவது ஈடுஉண்டா? தங்களுக்கும் போற்றி! (6)

ஜயாவ்ரு॒தமஹாவிஶ்வ

ஜயாநாவ்ரு॒த கேநசித் ।

ஜயோத்தர ஸமஸ்தஸ்ய

ஜயாத்யந்தநிருத்தர ॥ 7 ॥

எங்கும் பரந்து விளங்கும் பிரபஞ்சத்தை வியாபித்து நிற்பவரே! தங்களைத் தாண்டி வியாபித்து நிற்பதொன்றும் இல்லாதவரே! போற்றி! போற்றி! அனைத்திலும் உயர்ந்தவர் தாங்கள். தங்களிலும் உயர்ந்தது ஒன்றுமில்லை. தங்களுக்கு வணக்கம். (7)

ஜயாத்3பு4த ஜயாக்ஷுத்3

ஜயாக்ஷத ஜயாவ்யய ।

ஜயாமேய ஜயாமாய

ஜயாப4வ ஜயாமல ॥ 8 ॥

அற்புதரான தங்களுக்குப் போற்றி! குறைவு காணா நிறைவானவரே! விகாரமற்றவரே! (மாறுதலற்றவரே!) நாசமற்றவரே! அளத்தற்கரிய பரமனே! மாயையைக் கடந்த மகேசனே! பிறப்பற்றவரே! நிர்மலனான சங்கரனே! தங்களுக்கு வெற்றியே! (8)

மஹாபு4ஜ மஹாஸார

மஹாகு3ண மஹாகத2

மஹாப3ல மஹாமாய

மஹாரஸ மஹாரத2 ॥ 9 ॥

பெருந்தோள் படைத்தவரே! வேதாந்த சாரமே! பெருங்குணத்தோனே! பெருங்கீர்த்தி கொண்ட கதாநாயகரே! பெருந்திறலோனே! மாயைக்கும் மாயமானவரே! பெரும் ரசிகரே! பெருந்தேர் உடையவரே! (9)

நத: பரமதே3வாய

நம: பரமஹேதவே ।

நம: ஶிவாய ஶாந்தாய

நம: ஶிவதராய தே ॥ 10 ॥

தேவதேவரே! வணக்கம்! ஆராதிக்கும் அனைத்திற்கும் பெருங்காரணமாக விளங்குபவரே! சாந்தரூபியே! சிவனே! வணக்கம். அனைத்து சிரேயஸ்ஸையும் தரக் கூடியவரே! அவ்வாறான நலன்களை வாரி வழங்குபவர்களிலும் மிகமிகச் சிறந்தவரே! தங்களுக்கு வணக்கம். (ஸ்ரீருத்ரம் என்கிற வேதப்பகுதியில் 8வது அனுவாகத்தில் இவ்விரண்டு நாமாக்களும் வருவது காண்க.) (10)

த்வத3தீ4நமித3ம் க்ரு॒த்ஸ்நம்

ஜக3த்3தி4 ஸஸுராஸுரம் ॥ 11 ॥

அதஸ் த்வத்3விஹிதாமாக்ஞாம்

க்ஷமதே கோதிவர்திதும் ॥ 12 ॥

தேவர்கள், அசுரர்கள் ஆகிய அனைவரையும் தன்னுள் அடக்கியிருக்கும் அண்டங்கள் அனைத்தும் தங்களது அதீனத்தில் (வசத்தில்) உள்ளது. ஆகவே, தங்களது கட்டளையை மீறக் கூடியவர் யார் உளர்? (11,12)

அயம் புநர்ஜநோ நித்ய

4வதே3கஸமாஶ்ரய: ।

4வாநதோநுக்3ரு॒ஹ்யாஸ்மை

ப்ரார்தி2தம் ஸம்ப்ரயச்ச2து ॥ 13 ॥

(என்றும் முக்காலங்களிலும் நிறைந்து விளங்குபவரே!) நித்தியமானவரே! அடியேன் என்றென்றும் தங்களையே புகலிடமாகக் கொண்டவனன்றோ! ஆகவே, என்மேல் தாங்கள் கருணை கொண்டு என் விருப்பத்தைப் பூர்த்தி செய்தருள வேண்டாமா? (13)

ஜயாம்பி3கே ஜக3ந்மாதர்

ஜய ஸர்வஜக3ந்மயி ।

ஜயாநவதி4கைஶ்வர்யே

ஜயாநுபமவிக்3ரஹே ॥ 14 ॥

இறைவியே! உலகத் தாயே! வணக்கம். எவ்வுலகும் ஆனவளே! தங்களுக்குப் போற்றி! எல்லையற்ற செல்வச் சீமாட்டியே! தங்களது திருமேனிக்கும் உவமை உண்டோ? தாயே! வணக்கம். (14)

ஜய வாங்மநஸாதீதே

ஜயாசித்3த்வாந்தப4ஞ்ஜிகே ।

ஜய ஜந்மஜராஹீநே

ஜய காலோத்தரோத்தரே ॥ 15 ॥

மனதிற்கும் சொல்லுக்கும் எட்டாதவளே! அஞ்ஞானம் என்கிற அடர்ந்த பேரிருளை விரட்டுபவளே! பிறப்பும் மூப்புமற்றவளே! காலத்திற்கும் காலமானவளே! (காலத்தை வெற்றி கொண்டவளே!) தங்களுக்கும் போற்றி! (15)

ஜயாநேகவிதா4நஸ்தே2

ஜய விஶ்வேஶ்வரப்ரியே ।

ஜய விஶ்வஸுராராத்4யே

ஜய விஶ்வவிஜ்ரு॒ம்பி4ணி ॥ 16 ॥

பலவிதமான விதானத்தில் (ஆவரணத்தில்) விளங்குபவளே! விசுவநாதராகிய சிவனின் பிரிய பத்தினியே! தேவர்கள் வணங்கும் திருவடி உடையவளே! அண்டங்களை விஸ்தரிப்பவளே! வணக்கம். (16)

ஜய மங்க3லதி3வ்யாங்கி3

ஜய மங்க3லதீ3பிகே ।

ஜய மங்க3லசாரித்ரே

ஜய மங்க3லதா3யிநி ॥ 17 ॥

மங்களமயமான திருமேனியளே! மங்களங்களை அளிப்பதால் உலகை ஒளிரச் செய்பவளே! மங்களமான ஒழுக்கமுடையவளே! அனைத்து மங்களங்களையும் அருளுபவளே! தங்களுக்குப் போற்றி! போற்றி! (17)

நம: பரமகல்யாண

கு3ணஸம்சயமூர்தயே ।

த்வத்த: க2லு ஸமுத்பந்நம்

ஜக3த்த்வய்யேவ லீயதே ॥ 18 ॥

அனைத்து உயர்ந்த கல்யாண குணங்களையும் தன் திருமேனியாகக் கொண்டவளே! உலகங்கள் அனைத்தும் தங்களிடமே தோன்றித் தங்களிடம்தானே லயிக்கின்றன. பிரபஞ்சத்தின் தோற்றமும் லயமும் தங்களிடம்தானே! (18)

த்வத்3விநாத: ப2லம் தா3து—

மீஶ்வரோபி ந ஶக்நுயாத் ।

ஜந்மப்ரப்4ரு॒தி தே3வேஶி

ஜநோயம் த்வது3பாஶ்ரித: ॥ 19 ॥

அதோஸ்ய தவ ப4க்தஸ்ய

நிர்வர்தய மநோரத2ம் ।

ஆகவே, இறைவனும் தாங்களின்றி அடியார்களின் விருப்பத்தை நிறைவேற்ற இயலாதவர்தான். பிறந்தது முதல் இந்த ஏழை தங்களைத்தானே சரணம் பற்றியுள்ளான். ஆகவே, தங்கள் பக்தனான இந்த ஏழையின் விருப்பத்தைப் பூர்த்தி செய்தருள்வீர். (19½)

பஞ்சவக்த்ரோ த3ஶபு4ஜ:

ஶுத்34ஸ்ப2டிகஸந்நிப4: ॥ 20 ॥

வர்ணப்3ரஹ்மகலாதே3ஹோ

தே3வ: ஸகலநிஷ்கல: ।

ஶிவமூர்திஸமாரூட4:

ஶாந்த்யதீத: ஸதா3ஶிவ: ।

4க்த்யா மயார்சிதோ மஹ்யம்

ப்ரார்தி2தம் ஶம் ப்ரயச்ச2து ॥ 21 ॥

இறைவா! ஐந்து திருமுகங்களும் பத்து திருக்கரங்களும் கொண்டவர் தாங்கள். தூய பளிங்கு போன்று வெண்மையான ஒளி படைத்த திருமேனி உடையவர். நான்கு வர்ணங்களும், ஐந்து பிரும்ம மந்திரங்களும், அக்னி கலைகள் பத்து, சூரிய கலைகள் பன்னிரண்டு, சந்திர கலைகள் பதினாறு ஆக முப்பத்தெட்டு கலைகளும் தங்களது திருமேனியிலே. தேவதேவனே! தாங்கள் ஸகலராகவும் நிஷ்கலராகவும் விளங்குகிறீர்கள். சிவமூர்த்தமான லிங்கத் திருமேனியில் வியாபித்துள்ளீர்கள். ‘சாந்த்யதீத கலை’ என்கிற நிலையில் விளங்கும் சதாசிவன் தாங்களன்றோ! பக்தியோடு தங்களை அர்ச்சித்தேனே. நான் வேண்டும் நலன்களைத் தந்தருள வேண்டுகிறேன். (20—21)

ஸதா3ஶிவாங்கமாரூடா4

ஶக்திரிச்சா2 ஶிவாஹ்வயா ।

ஜநநீ ஸர்வலோகாநாம்

ப்ரயச்ச2து மநோரத2ம் ॥ 22 ॥

சதாசிவனாகிய பரம்பொருளின் இடதுபுறத்தில் வீற்றிருப்பவளே! இச்சா சக்தி ரூபிணியே! சிவை என்றழைக்கப்படுகிற தாயே! சர்வலோகங்களுக்கும் ஒப்பற்ற தாயே! என் விருப்பத்தை நிறைவேற்றி வைக்க வேண்டுகிறேன். (22)

ஶிவயோர்த3யிதௌ புத்ரௌ

தே3வௌ ஹேரம்ப3ஷணமுகெ2ள ।

ஶிவாநுபா4வௌ ஸர்வக்ஞௌ

ஶிவக்ஞாநாம்ரு॒தாஶிநௌ ॥ 23 ॥

த்ரு॒ப்தௌ பரஸ்பரம் ஸ்நிக்3தெ4

ஶிவாப்4யாம் நித்யஸத்க்ரு॒தௌ ।

ஸத்க்ரு॒தௌ ச ஸதா3 தே3வௌ

ப்3ரஹ்மாத்3யைஸ்த்ரித3ஶைரபி ॥ 24 ॥

ஸர்வலோகபரித்ராணம்

கர்துமப்4யுதி3தௌ ஸதா3

ஸ்வேச்சா2வதாரம் குர்வந்தௌ

ஸ்வாம்ஶபே4தை3ரநேகஶ: ॥ 25 ॥

தாவிமௌ ஶிவயோ: பார்ஶ்வே

நித்யமித்த2ம் மயார்சிதௌ ।

தயோராக்ஞாம் புரஸ்க்ரு॒த்ய

ப்ரார்தி2தம் மே ப்ரயச்ச2தாம் ॥ 26 ॥

சிவன், பார்வதி ஆகிய தம்பதிகளின் பிரியமான புத்திரர்களான கணேசனே! கார்த்திகேயனே! சிவ அனுபூதியிலேயே திகழ்பவர்களே! அனைத்தும் அறிந்தவர்களே! சிவஞானமாகிற அமுதத்தையே பானம் செய்து கொண்டிருப்பவர்களே! அதனால் மிகுந்த நிம்மதியைப் பெற்றவர்களே! ஒருவருக்கொருவர் மிகுந்த சிநேகத்தைக் கொண்டவர்களே! (இருவரும் மிக்க பிரியம் கொண்டவர்கள்.) இறைவன், இறைவி ஆகிய இருவர்களாலும் கொஞ்சிக் குலாவிக் கொண்டாடப்படுபவர்களே! பிரும்மா முதலிய அனைத்து தேவர்களாலும் கொண்டாடப்படுபவர்களே! அனைத்துலகங்களையும் எப்பொழுதும் காத்து நிற்பதற்கென்றே தோன்றியவர்களே! தாங்கள் இருவரும் தங்களது பலவித அம்சங்களையேற்று, பலவாறாக தங்கள் விருப்பப்படியன்றோ அவதாரம் செய்கின்றீர்கள். தோன்றுவதோ ஒன்றுபோல அன்றிப் பலப்பலத் திருமேனிகளோடு அல்லவா தோன்றுகிறீர்கள். தாங்கள் இருவரும் இறைவன், இறைவி ஆகிய இருவருக்கும் இருபுறமாக அமர்ந்து உள்ளதாகவன்றோ நான் பூஜித்திருக்கிறேன். இறைவன், இறைவி ஆகிய இருவர்களது கட்டளையையும் ஏற்று, எனது பிரார்த்தனையைப் பயனுள்ளதாகச் செய்யுங்கள். எனது விருப்பங்களைப் பூர்த்தி செய்யுங்கள். (23—26)

ஶுத்34ஸ்ப2டிகஸம்காஶ—

மீஶாநாக்2யம் ஸதா3ஶிவம் ।

மூர்த்3தா4பி4மாநிநீ மூர்தி:

ஶிவஸ்ய பரமாத்மந: ॥ 27 ॥

ஶிவார்சநரதம் ஶாந்தம்

ஶாந்த்யதீதம் க2மாஸ்தி2தம் ।

பஞ்சாக்ஷரந்திமம் பீ3ஜம்

கலாபி4: பஞ்சபி4ர்யுதம் ॥ 28 ॥

ப்ரத2மாவரணே பூர்வம்

ஶக்த்யா ஸஹ ஸமர்சிதம் ।

பவித்ரம் பரமம் ப்3ரஹ்ம

ப்ரார்தி2தம் மே ப்ரயச்ச2து ॥ 29 ॥

எந்தப் பரமன் தூயதான பளிங்குபோல் நிர்மலமானவரோ, ஈசானன் என்கிற திருப்பெயர் கொண்டவரோ, எப்பொழுதும் பரம மங்களமான திருமேனியரோ, அவரே பரம்பொருளான சிவபிரானின் மூர்த்தாபிமானி மூர்த்தியாகும். சிவார்ச்சனத்திலேயே ஈடுபாடு கொண்டவரும், அமைதியானவரும், சாந்த்யதீத கலையில் பிரதிஷ்டிதமானவரும், ஆகாய மண்டலத்தில் விளங்கும் சிவபஞ்சாக்ஷரமான திருவைந்தெழுத்தின் கடைசி பீஜமாக விளங்குபவரும், ஐந்து கலைகளும் ஒன்றுசேர்ந்த முதலாவது ஆவரணத்தில் முதன்முதலில் சக்தியோடு பூஜிக்கப்பட்ட பரம பவித்திரமானவருமான அந்தப் பரப்பிரும்மம் நான் விரும்பியதை எனக்கு அளிக்கட்டும். (27—29)

பா3லஸூர்யப்ரதீகாஶம்

புருஷாக்2யம் புராதநம் ।

பூர்வவக்த்ராபி4மாநம் ச

ஶிவஸ்ய பரமேஷ்டி2ந: ॥ 30 ॥

ஶாந்த்யாத்மகம் மருத்ஸம்ஸ்த2ம்

ஶம்போ4: பாதா3ர்சநே ரதம் ।

ப்ரத2மம் ஶிவபீ3ஜேஷு

கலாஸு ச சதுஷ்கலம் ॥ 31 ॥

பூர்வபா4கே3 மயா ப4க்த்யா

ஶக்த்யா ஸஹ ஸமர்சிதம் ।

பவித்ரம் பரமம் ப்3ரஹ்ம

ப்ரார்தி2தம் மே ப்ரயச்ச2து ॥ 32 ॥

காலை இளஞ்சூரியனைப் போன்ற ஒளிபடைத்த, தொன்மையான, தத்புருஷன் என்கிற திருநாமம் கொண்டு விளங்கும் பரமேஷ்டியானவரும், சிவபிரானது கிழக்கு நோக்கிய திருமுகத்தின் அபிமானி தேவதையானவரும், சாந்தி கலை சொரூபரான அல்லது சாந்தி கலையில் பிரதிஷ்டிதரான வாயு மண்டலத்தில் விளங்குபவரும், சிவார்ச்சனையிலேயே ஊன்றியிருக்கும் சிவப்பஞ்சாட்சரத்தின் பீஜ எழுத்துக்களில் முதலெழுத்தாக விளங்குபவரும், கலைகளில் நான்கு கலைகளைக் கொண்டவருமான எந்த இறைவனைச் சக்தியோடு கூடியவராகக் கிழக்கு திசையில் பக்தியோடு நான் பூஜித்தேனோ, அந்தப் பவித்ரமான பிரும்மம் எனது வேண்டுகோளைப் பூர்த்தி செய்யட்டும். (30—32)

அஞ்ஜநாதி3ப்ரதீகாஶமகோ4ரம்

கோ4ரவிக்3ரஹம் ।

தே3வஸ்ய த3க்ஷிணம் வக்த்ரம்

தே3வதே3வபதா3ர்சகம் ॥ 33 ॥

வித்3யாபத3ம் ஸமாரூட4ம்

வந்ஹிமண்ட3லமத்4யக3ம் ।

த்3விதீயம் ஶிவபீ3ஜேஷு

கலாஸ்வஷ்டகலாந்விதம் ॥ 34 ॥

ஶம்போ4ர்த3க்ஷிணதி3க்3பா4கே3

ஶக்த்யா ஸஹ ஸமர்சிதம் ।

பவித்ரம் பரமம் ப்3ரஹ்ம

ப்ரார்தி2தம் மே ப்ரயச்ச2து ॥ 35 ॥

அஞ்ஜனமான மை போல் கறுத்தவரும், கோரமான திருமேனியோடு அகோரம் என்கிற திருநாமம் பூண்டவரும், சிவபிரானின் தெற்கு நோக்கிய திருமுகத்தில் அபிமானி தேவதையாக விளங்குபவரும், தேவதேவரான சிவனாரது திருவடிகளையே பூஜித்திருப்பவரும், வித்யா கலையில் நிலை கொண்டவரும், அக்னி மண்டலத்தின் நடுவில் ஒளிர்பவரும், சிவ ஐந்தெழுத்தில் இரண்டாவது எழுத்தாகவும், கலைகளில் எட்டு கலைகளையும் கொண்டவரும், வலதுபுறம் சக்தியோடு சேர்ந்தவராக, என்னால் பூஜிக்கப்பட்ட பவித்திரமானவருமான பரமனான சிவபிரான், நான் விரும்பியதை எனக்கு அளிக்கட்டும். (33—35)

குங்குமக்ஷோத3ஸம்காஶம்

வாமாக்2யம் வரவேஷத்4ரு॒க் ।

வக்த்ரமுத்தரமீஶஸ்ய

ப்ரதிஷ்டா2யாம் ப்ரதிஷ்டி2தம் ॥ 36 ॥

வாரிமண்ட3லமத்4யஸ்த2ம்

மஹாதே3வார்சநே ரதம் ।

துரீயம் ஶிவபீ3ஜேஷு

த்ரயோத3ஶகலாந்விதம் ॥ 37 ॥

தே3வஸ்யோத்தரதி3க்3பா4கே3

ஶக்த்யா ஸஹ ஸமர்சிதம் ।

பவித்ரம் பரமம் ப்3ரஹ்ம

ப்ரார்தி2தம் மே ப்ரயச்ச2து ॥ 38 ॥

எந்த எம்பெருமான் குங்குமத்தைப் போல, குங்குமப்பூ கலந்த சந்தனம் போல் இளஞ்சிவப்பாக விளங்குகிறாரோ, அழகாக அலங்கரித்துக் கொண்டு விளங்குகிறாரோ, வாமதேவர் என்கிற திருப்பெயர் கொண்டவரோ, சிவபிரானின் வடக்கு நோக்கிய திருமுகத்திற்கு அபிமானி தேவதையோ, பிரதிஷ்டா கலையில் ஊன்றியிருப்பவரோ, ஜல மண்டலத்தில் நிலைத்தவரோ, சிவபூஜையில் ஈடுபாடுடையவரோ, சிவமந்திரத்தில் நான்காவது எழுத்தையும் பதின்மூன்று கலைகளையும் கொண்டவரோ, சிவபிரானின் வடக்குப்புறத்தில் சக்தியோடு பூஜிக்கப்படுபவரோ, அந்தப் பரமபவித்திரரான பரமன் என் பிரார்த்தனையை நிறைவேற்றி அருளட்டும். (36—38)

ஶங்க2குந்தே3ந்து34வலம்

ஸத்3யாக்2யம் ஸௌம்யலக்ஷணம் ।

ஶிவஸ்ய பஶ்சிமம் வக்த்ரம்

ஶிவபாதா3ர்சநே ரதம் ॥ 39 ॥

நிவ்ரு॒த்திபத3நிஷ்ட2ம் ச

ப்ரு॒தி2வ்யாம் ஸமவஸ்தி2தம் ।

த்ரு॒தீயம் ஶிவபீ3ஜேஷு

கலாபி4ஶ்சாஷ்டபி4ர்யுதம் ॥ 40 ॥

தே3வஸ்ய பஶ்சிமே பா4கே3

ஶக்த்யா ஸஹ ஸமர்சிதம்

பவித்ரம் பரமம் ப்3ரஹ்ம

ப்ரார்தி2தம் மே ப்ரயச்ச2து ॥ 41 ॥

வெண்சங்கு, குந்த புஷ்பம், நிலவு போன்று வெண்மையான, சௌம்மியமான, ஸத்யோஜாதர் என்று பெயர் பூண்ட சிவபிரானின் மேற்கு நோக்கிய திருமுகத்திற்கு அபிமானி தேவதையாகச் சிவசரணங்களில் பூஜை செய்வதே நோக்கமாக உடைய, நிவிருத்தி கலையில் நிலைகொண்டுள்ள, பூமியான பிருதிவீ மண்டலத்தில் விளங்கும், சிவமந்திரத்தில் மூன்றாவது எழுத்தாக எட்டு கலைகள் கொண்டவராக, சிவபிரானின் மேற்குப்புறத்தில் சக்தியோடு கூடி விளங்கும் அந்தப் பரப்பிரும்மம் எனது வேண்டுகோளை — நான் விரும்பியதை — அளிக்கட்டும். (39—41)

ஶிவஸ்ய து ஶிவாயாஶ்ச

ஹ்ரு॒ந்மூர்த்தீம் ஶிவபா4விதே ।

தயோராக்ஞாம் புரஸ்க்ரு॒த்ய

தே மே காமம் ப்ரயச்ச2தாம் ॥ 42 ॥

சிவபிரான், இறைவி ஆகிய இருவரின் சிவமூர்த்தியாக (மங்கள மூர்த்தியாக)ப் பாவிக்கப்பட்ட இறைவன், திவ்விய தம்பதிகளான அவ்விருவரது கட்டளையை ஏற்று, எனது விருப்பத்தைப் பூரணமாக்கட்டும். (42)

ஶிவஸ்ய ச ஶிவாயாஶ்ச

ஶிகா2மூர்த்தீம் ஶிவாஶ்ரிதே ।

ஸத்க்ரு॒த்ய ஶிவயோராக்ஞாம்

தே மே காமம் ப்ரயச்ச2தாம் ॥ 43 ॥

சிவன், சிவை ஆகிய இருவரின் சிகைரூபமான மூர்த்தி, சிவனையே அடைக்கலமாக (புகலிடமாக)க் கொண்டு, அவர்களிருவர்களது கட்டளையை மதித்து, நான் விரும்பியதை எனக்கு அளிக்கட்டும். (43)

ஶிவஸ்ய ச ஶிவாயாஶ்ச

வர்மணா ஶிவபா4விதே ।

ஸத்க்ரு॒த்ய ஶிவயோராக்ஞாம்

தே மே காமம் ப்ரயச்ச2தாம் ॥ 44 ॥

சிவபிரான், இறைவி ஆகிய இருவர்களது கவசமூர்த்தி சிவமூர்த்தியாகவே பாவிக்கப்பட்டு, அந்த இறைவரது கட்டளையைத் தலைமேலேற்று, எனது விருப்பத்தைப் பயனுடையதாகச் செய்யட்டும். (44)

ஶிவஸ்ய ச ஶிவாயாஶ்ச

நேத்ரமூர்த்தீம் ஶிவாஶ்ரிதே ।

ஸத்க்ரு॒த்ய ஶிவயோராக்ஞாம்

தே மே காமம் ப்ரயச்ச2தாம் ॥ 45 ॥

சிவன், சிவை ஆகிய இருவரது கண்கள் ரூபியாக விளங்கும் சிவனையே ஆச்ரிதராக (சார்ந்திருப்பவராக)க் கொண்டு, அவரது கட்டளையை ஏற்று, எனது விருப்பத்தை நிறைவேற்றட்டும். (45)

அஸ்த்ரமூர்த்தீம் ச ஶிவயோர்—

நித்யமர்சநதத்பரே ।

ஸத்க்ரு॒த்ய ஶிவயோராக்ஞாம்

தே மே காமம் ப்ரயச்ச2தாம் ॥ 46 ॥

சிவனார்களது அஸ்திர ரூபியான மூர்த்தி, அவர்களைப் பூஜிப்பதே தன் வேலையாகக் கொண்டு, அவர்களது கட்டளையை மதித்து, நான் விரும்புவதை எனக்கு அளிக்கட்டும். (46)

வாமோ ஜ்யேஷ்ட2ஸ்ததா2

ருத்3ர: காலோ விகரணஸ்ததா2

3லோ விகரணஶ்சைவ

3லப்ரமத2ந: பர: ॥ 47 ॥

ஸர்வபூ4தஸ்ய த3மநஸ்

தாத்3ரு॒ஶாஶ்சாஷ்டஶக்தய: ।

ப்ரார்தி2தம் மே ப்ரயச்ச2ந்து

ஶிவயோரேவ ஶாஸநாத் ॥ 48 ॥

வாமர், ஜ்யேஷ்டர், ருத்ரர், காலர், விகரணர், பலவிகரணர், பலப்பிரமதனர், ஸர்வபூததமனர் என்கிற எட்டு சிவமூர்த்திகளும், இவர்களது எண்வகை சக்திகளான வாமை, ஜ்யேஷ்டை, ருத்ராணி, காளீ, விகரணீ, பலவிகரணீ, பலப்பிரமதனீ, ஸர்வபூததமனீ — இவர்களனைவரும் இறைவர், இறைவி ஆகிய இருவர்களது கட்டளைப்படி நான் வேண்டுவதை அளிக்கட்டும். (47—48)

அதா2நந்தஶ்ச ஸூக்ஷ்மஶ்ச

ஶிவஶ்சாப்யேகநேத்ரக: ।

ஏகருத்3ரஸ்த்ரிமூர்திஶ்ச

ஸ்ரீகண்ட2ஶ்ச ஶிக2ண்டி3க: ॥ 49 ॥

ததா2ஷ்டௌ ஶக்தயஸ்தேஷாம்

த்3விதீயாவரணேர்சிதா: ।

தே மே காமம் ப்ரயச்ச2ந்து

ஶிவயோரேவ ஶாஸநாத் ॥ 50 ॥

அனந்தர், சூக்ஷ்மர், சிவன் என்னும் சிலோத்தமர், ஏகநேத்ரர், ஏகருத்ரர், திரிமூர்த்தி, சிதிகண்டர், சிகண்டீ — இந்த எட்டு வித்யேசுவரர்களும் அவர்களது சக்திகளான அனந்தா, சூக்ஷ்மா, சிவா (சிலோத்தமா), ஏகநேத்ரா, ஏகருத்ரா, த்ரிமூர்த்தி, ஸ்ரீகண்டீ (சிவகண்டீ), சிகண்டினீ ஆகியவர்களும் இரண்டாவது ஆவரணத்தில் பூஜிக்கப்படுபவர்கள். இவர்கள் எனது விருப்பத்தை முடித்துத் தரட்டும். (49—50)

4வாத்3யா மூர்தயஶ்சாஷ்டௌ

தாஸாமபி ச ஶக்த்ய: ।

மஹாதே3வாத3யஶ்சாந்யே

ததை2காத3ஶமூர்தய: ॥ 51 ॥

ஶக்திபி4: ஸஹிதா: ஸர்வே

த்ரு॒தீயாவரணே ஸ்தி2தா: ।

ஸத்க்ரு॒த்ய ஶிவயோராக்ஞாம்

தி3ஶந்து ப2லமீப்ஸிதம் ॥ 52 ॥

மூன்றாவது ஆவரணத்தில் விளங்குபவர்களான பவர் முதலிய எண்மூர்த்திகளும் அவர்களது சக்திகளும், மகாதேவர் முதலிய பதினோரு மூர்த்திகளும் அவர்களது சக்திகளும், இறை தம்பதிகளது கட்டளையைத் தலைமேல் ஏற்று, எனது விருப்பத்தைப் பயனுடையதாக ஆக்கட்டும். (51—52)

வ்ரு॒ஷராஜோ மஹாதேஜா

மஹாமேக4ஸமஸ்வந: ।

மேருமந்த3ரகைலாஸ—

ஹிமாத்3ரிஶிக2ரோபம: ॥ 53 ॥

ஸிதாப்4ரஶிக2ராகார—

ககுதா3 பரிஶோபி4த: ।

மஹாபோ4கீ3ந்த்3ரகல்பேந

வாலேந ச விராஜித: ॥ 54 ॥

ரக்தாஸ்யஶ்ரு॒ங்க3சரணோ

ரக்தப்ராயவிலோசந: ।

பீவரோந்நதஸர்வாங்க3:

ஸுசாருக3மநோஜ்ஜ்வல: ॥ 55 ॥

ப்ரஶஸ்தலக்ஷண: ஸ்ரீமாந்

ப்ரஜ்வலந்மணிபூ4ஷண: ।

ஶிவப்ரிய: ஶிவாஸக்த:

ஶிவயோர்த்4வஜவாஹந: ॥ 56 ॥

ததா2 தச்சரணந்யாஸ—

பாவிதாபரவிக்3ரஹ: ।

கோ3ராஜபுருஷ: ஸ்ரீமாந்

ஸ்ரீமச்சூ2லவராயுத4: ।

தயோராக்ஞாம் புரஸ்க்ரு॒த்ய

ஸ மே காமம் ப்ரயச்ச2து ॥ 57 ॥

பெரு ஒளி படைத்தவரும், பெரிய மேகம் போல் கர்ஜிப்பவரும், மேரு, மந்திரம், கைலாசம், இமயம் முதலிய பெருமலைகள் போன்ற பெரிய திருமேனி படைத்தவரும், வெண்மேகம் போன்று வெளுத்தப் பருத்துயர்ந்த திமில் கொண்டவரும், ஆதிசேஷனான பெருநாகம் போன்று நீளமான வால் உடையவரும், சிவந்த திருமுகம், கொம்பு, கால்கள் கொண்டவரும், சிவந்த கண்கள் உடையவரும், பருத்துயர்ந்த கொழுத்த உடலைக் கொண்டவரும், அழகிய ஒளிமிக்க நடை உடையவரும், உயர்ந்த லக்ஷணங்கள் உடையவரும், ஒளிரும் பொன்னாபரணங்கள் அணிந்தவரும், சிவபிரானின் அன்பிற்குப் பாத்திரமானவரும், சிவனிடமே ஈடுபாடு கொண்டவரும், இருவருடைய கொடிகளிலும் விளங்குபவரும், இருவருக்கும் வாகனமாக இருப்பவரும், அவர்களது திருவடிகள் படுதலால் மிகமிகத் தூயதான முதுகை உடையவரும், பசுவர்க்கத்தின் மன்னரும், அருட்செல்வச் செழிப்புடையவரும், உயர்ந்த ஆயுதமான முத்தலைச்சூலத்தை ஏந்தியவருமான அந்த நந்தியெம்பெருமான், நான் விரும்புவதை எனக்கு அளிக்கட்டும். (53—57)

நந்தீ3ஶ்வரோ மஹாதேஜா

நகே3ந்த்3ர—தநயாத்மஜ: ।

ஸநாராயணகைர்தே3வைர்—

நித்யமத்4யர்ச்ய வந்தி3த: ॥ 58 ॥

ஶர்வஸ்யாந்த:புரத்3வாரி

ஸார்த4ம் பரிஜநை: ஸ்தி2த: ।

ஸர்வேஶ்வரஸமப்ரக்2ய:

ஸர்வாஸுரவிமர்த3ந: ॥ 59 ॥

ஸர்வேஷாம் ஶிவத4ர்மாணாம—

த்4யக்ஷத்வேபி4ஷேசித: ।

ஶிவப்ரிய: ஶிவாஸக்த:

ஸ்ரீமச்சூ2லவராயுத4: ॥ 60 ॥

ஶிவாஶ்ரிதேஷு ஸம்ஸக்தஸ்—

த்வநுரக்தஶ்ச தைரபி ।

ஸத்க்ரு॒த்ய ஶிவயோராக்ஞாம்

ஸ மே காமம் ப்ரயச்ச2து ॥ 61 ॥

பெரு ஒளி படைத்த நந்திதேவர், இமவானின் பெண்ணான பார்வதீபிராட்டிக்கு முருகனைப் போல மிகவும் பிரியமானவர்; ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு முதலிய தேவர்களால் தினமும் பூஜித்து வணங்கப்படுபவர்; சிவபிரானது அந்தப்புர வாயிலில் தன் பரிஜனங்கள் சூழக் காத்து நிற்பவர்; சர்வேசுவரரான சிவபிரானைப் போன்ற பெருமை படைத்தவர்; அசுரர்களை அழிப்பவர்; சிவ தர்மங்கள் அனைத்தையும் ஏற்று நடக்கும் சிவனடியார்கள் கூட்டத்திற்கு, இவரே தலைவராக அபிஷேகம் செய்யப்பட்டவர்; சிவபிரானின் மெய்யடியவர்; சிவனையே தனதாகக் கொண்டவர்; முத்தலைச்சூலத்தை ஏந்தியவர்; சிவனடியார்களையே தன் செல்வமாக மதிப்பவர்; சிவனடியார்களுக்கு மிகவும் வேண்டியவர். இவ்வாறான பெருமை கொண்ட நந்தியெம்பெருமான் சிவனாரது கட்டளையைத் தலைமேற்தாங்கி, நான் விரும்புவதை எனக்கு அளிக்கட்டும். (58—61)

மஹாகாலோ மஹாபா3ஹுர்—

மஹாதே3வ இவாபர: ।

மஹாதே3வாஶ்ரிதாநாம் து

நித்யமேவாபி4ரக்ஷது ॥ 62 ॥

இரண்டாவது மகாதேவரோ என்னும்படி இருப்பவரும், பெருந்தோள் படைத்தவருமான மகாகாலர் சிவனடியார்களை என்றென்றும் காத்தருளட்டும். (62)

ஶிவப்ரிய: ஶிவாஸக்த:

ஶிவயோரர்சக: ஸதா3

ஸத்க்ரு॒த்ய ஶிவயோராக்ஞாம்

ஸ மே தி3ஶது காங்க்ஷிதம் ॥ 63 ॥

சிவபிரானுக்கு மிகவும் அணுக்கத்தொண்டரான, சிவபிரானிடமே பேரன்பு கொண்டவரான, என்றும் இறைவன்—இறைவி ஆகிய இருவரையும் பூஜித்து வருபவருமான மகாகாலர், அவர்களது அருளை ஏற்று, என் விருப்பத்தை நிறைவேற்றட்டும். (63)

ஸர்வஶாஸ்த்ரார்த2தத்த்வக்ஞ:

ஶாஸ்தா விஷ்ணோ: பரா தநு: ।

மஹாமோஹாத்மதநயோ

மது4மாம்ஸாஸவப்ரிய: ।

தயோராக்ஞாம் புரஸ்க்ரு॒த்ய

ஸ மே காமம் ப்ரயச்ச2து ॥ 64 ॥

அனைத்து சாஸ்திரங்களின் உண்மைப்பொருளை நன்கறிந்தவரும், ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவின் இரண்டாவது சொரூபமோ என்னும்படி விளங்குபவரும், அனைவரையும் தன் கட்டளை மூலம் ஒழுங்குபடுத்துபவரும், மகாயோக மாயையான கத்ருவின் மகனும், தேன், பழத்தின் சதைப்பகுதி, கள் ஆகியவற்றில் பிரியம் கொண்டவருமான நாகராஜா ஆதிசேஷன், இறைவரது கட்டளைப்படி எனது எண்ணத்தைப் பயனுடையதாக ஆக்கட்டும். (64)

ப்3ரஹ்மாணீ சைவ மாஹேஶீ

கௌமாரீ வைஷ்ணவீ ததா2

வாராஹீ சைவ மாஹேந்த்3ரீ

சாமுண்டா3 சண்ட3விக்ரமா ॥ 65 ॥

ஏதா வை மாதர: ஸப்த

ஸர்வலோகஸ்ய மாதர: ।

ப்ரார்தி2தம் மே ப்ரயச்ச2ந்து

பரமேஶ்வரஶாஸநாத் ॥ 66 ॥

பிரும்மாணி, மாகேசீ, கௌமாரி, வைஷ்ணவி, வாராஹி, மாகேந்தரி, பெருந்திறல் படைத்த சாமுண்டி ஆகிய ஏழு மாதாக்களும் அகில உலகங்கட்கும் தாய்களல்லவா? இவ்வேழு மாதாக்களும் சிவபிரானது கட்டளைப்படி நான் விரும்பியதை அளிக்கட்டும். (65—66)

மத்தமாதங்க3வத3நோ

3ங்கோ3மாஶங்கராத்மஜ: ।

ஆகாஶதே3ஹோ தி3க்3பா3ஹு:

ஸோமஸூர்யாக்3நிலோசந: ॥ 67 ॥

ஐராவதாதி3பி4ர்தி3வ்யைர்—

தி3க்33ஜைர்நித்யமர்சித: ।

ஶிவக்ஞாநமதோ3த்3பி4ந்நஸ்—

த்ரித3ஶாநாமவிக்4நக்ரு॒த் ॥ 68 ॥

விக்4நக்ரு॒ச்சாஸுராதீ3நாம்

விக்4நேஶ: ஶிவபா4வித: ।

ஸத்க்ரு॒த்ய ஶிவயோராக்ஞாம்

ஸ மே தி3ஶது காங்க்ஷிதம் ॥ 69 ॥

மதங்கொண்ட யானை போன்ற முகமுடையவரும், கங்கை, உமை (பார்வதீ), சங்கரன் ஆகிய மூவரின் புதல்வரும், ஆகாயத்தையே திருமேனியாகவும் எண்டிசைகளையே தன் திருக்கரங்களாகவும் கொண்டவரும், சந்திரன், சூரியன், அக்னி ஆகிய மூவரையும் தன் திருக்கண்களாகக் கொண்டவரும், ஐராவதம் முதலிய எண்டிசை யானைகளால் நித்யம் பூஜிக்கப்படுபவரும், சிவஞானமே மதநீராய்க் கன்னங்களில் வழிபவராக விளங்குபவரும், தேவர்களின் இடையூறுகளைக் களைபவரும், அசுரர்களது செயற்பாடுகளில் தடையைத் தோற்றுவிப்பவரும் — இவ்வாறான விக்னேசமூர்த்தி சிவபிரானிடம் அன்பு கொண்டு அவரது கட்டளைப்படி எனது மன இச்சையைப் பூர்த்தி செய்யட்டும். (67—69)

ஷண்முக2: ஶிவஸம்பூ4த:

ஶக்திவஜ்ரத4ர: ப்ரபு4: ।

அக்3நேஶ்ச தநயோ தே3வோ

ஹ்யபர்ணாதநய: புந: ॥ 70 ॥

3ங்கா3யாஶ்ச க3ணாம்பா3யா:

க்ரு॒த்திகாநாம் ததை2வ ச ।

விஶாகே2ந ச ஶாகே2

நைக3மேயேந சாவ்ரு॒த: ॥ 71 ॥

இந்த்2ரஜிச்சே2ந்த்3ரஸேநாநீஸ்—

தாரகாஸுரஜித்ததா2

ஶைலாநாம் மேருமுக்2யாநாம்

வேத4கஶ்ச ஸ்வதேஜஸா ॥ 72 ॥

தப்தசாமீகரப்ரக்2ய:

ஶதபத்ரத3லேக்ஷண: ।

குமார: ஸுகுமாராணாம்

ரூபோதா3ஹரணம் மஹத் ॥ 73 ॥

ஶிவப்ரிய: ஶிவாஸக்த:

ஶிவபாதா3ர்சக: ஸதா3

ஸத்க்ரு॒த்ய ஶிவயோராக்ஞாம்

ஸ மே தி3ஶது காங்க்ஷிதம் ॥ 74 ॥

ஆறுமுகத்தோன், சிவனாரது தோன்றல், சக்தியான வேல் மற்றும் வஜ்ரப்படையை ஏந்தியவர், ஒப்பற்ற தலைவர், அக்னியின் புதல்வர், அபர்ணை என்கிற மலைமகளின் திருக்குமாரர், கங்கை மைந்தர், கணாம்பிகையின் மைந்தர், கிருத்திகை நட்சத்திரங்களின் மைந்தரும்கூட, விசாகன், சாகன், நைகமேயன் என்கிற சகோதரர்களால் சூழப்பட்டு விளங்குபவர், இந்திரனை வென்றவர், இந்திரனின் படைத்தலைவர், தாரகாசுரனை வென்றவர், தன் சக்திப்படையான வேலாயுதத்தால் மேரு முதலிய பெருமலைகளைப் பொடியாக்கியவர், பொன் போன்று மிளிரும் திருமேனியர், செந்தாமரைக்கண்ணன், அழகிற்கும் அழகான குமாரன், அழகினுக்கு ஒரே உதாரணமான சிவனுக்குகந்தவர், சிவபக்தியுடையவர், சிவனாரது திருவடிகளில் என்றும் எப்பொழுதும் அர்ச்சனை செய்து நிற்பவர் — இவ்வாறு விளங்கும் கந்தப்பெருமான் இறைவரது கட்டளைப்படி எனது விருப்பத்தை நிறைவு செய்யட்டும். (70—74)

ஜ்யேஷ்டா2 வரிஷ்டா2 வரதா3

ஶிவயோர்யஜநே ரதா ।

தயோராக்ஞாம் புரஸ்க்ரு॒த்ய

ஸா மே தி3ஶது காங்க்ஷிதம் ॥ 75 ॥

மிகவும் உயர்வானவள், வேண்டும் வரமளிப்பவள், சிவனாரையும், சிவையான இறைவியையும் என்றும் பூஜிப்பதில் மனவிருப்பம் கொண்டவள் — அவ்வாறு விளங்கும் ஜேஷ்டாதேவி சிவாக்கினையை ஏற்று, என் விருப்பத்தை அளிக்கட்டும். (75)

த்ரைலோக்யவந்தி3தா ஸாக்ஷாத்

உல்காகாரா க3ணாம்பி3கா ।

ஜக3த்ஸ்ரு॒ஷ்டிவிவ்ரு॒த்3த்4யர்த2ம்

ப்3ரஹ்மணாப்4யர்தி2தா ஶிவாத் ॥ 76 ॥

ஶிவாயா: ப்ரவிப4க்தாயா

ப்4ருவோரந்தரநிஸ்ஸ்ரு॒தா ।

தா3க்ஷாயணீ ஸதீ மேநா

ததா2 ஹைமவதீ ஹ்யுமா ॥ 77 ॥

கௌஶிக்யாஶ்சைவ ஜநநீ

4த்3ரகால்யாஸ்ததை2வ ச ।

அபர்ணாயாஶ்ச ஜநநீ

பாடலாயாஸ்ததை2வ ச ॥ 78 ॥

ஶிவார்சநரதா நித்யம்

ருத்3ராணீ ருத்3ரவல்லபா4

ஸத்க்ரு॒த்ய ஶிவயோராக்ஞாம்

ஸா மே தி3ஶது காங்க்ஷிதம் ॥ 79 ॥

கணாம்பிகை என்கிற தேவி மூவுலகங்களாலும் தொழப்படுபவள். கொள்ளிக்கட்டை போன்ற திருமேனி கொண்டவள். உலகப்படைப்பு விரிவடைவதற்காகச் சிவபிரானிடம் பிரும்மதேவர் வேண்ட, சிவனிடமிருந்து தனிப்பட்டு அம்பிகையின் இரு புருவ மத்தியிலிருந்து தோன்றியவள். தாக்ஷாயணீ, சதீதேவி, மேனை, மலையரசன் திருமகள், உமை என்கிற பல வடிவாகவும் விளங்குபவள். கௌசிகீ, பத்ரகாளி, அபர்ணை, பாடலா ஆகியவர்களின் திருத்தாய். எப்பொழுதும் சிவபிரானை அர்ச்சனை புரிவதிலேயே ஊக்கம் கொண்டவள். ருத்ரவல்லபை மற்றும் ருத்ராணி என்றும் அழைக்கப்படுபவள் சிவன், சிவை ஆகிய இருவரின் கட்டளையைத் தாங்கி, என் விருப்பத்தை அளிக்கட்டும். (76—79)

சண்ட3: ஸர்வக3ணேஶாந:

ஶம்போ4ர்வத3நஸம்ப4வ: ।

ஸத்க்ரு॒த்ய ஶிவயோராக்ஞாம்

ஸ மே தி3ஶது காங்க்ஷிதம் ॥ 80 ॥

சிவகணங்களின் தலைவரும், சிவபிரானது திருமுகத்தினின்றும் தோன்றியவருமான சண்டன் என்பவர் சிவக்கட்டளைப்படி என் விருப்பத்தைப் பயனாக்கட்டும். (80)

பிங்க3லோ க3ணப: ஸ்ரீமாந்

ஶிவாஸக்த: ஶிவப்ரிய: ।

ஆக்ஞயா ஶிவயோரேவ

ஸ மே காமம் ப்ரயச்ச2து ॥ 81 ॥

கணங்களைக் காத்தருளும் பிங்களன் சிவனாருக்குகந்தவர்; சிவனிடமே பக்தி கொண்டவர்; பெருஞ்செல்வந்தர். சிவபிரானது ஆணையைக் காட்டி, எனது மனோவாஞ்சிதத்தைப் பூரணமாக்கட்டும். (81)

ப்ரு॒ங்கீ3ஶோ நாம

3ணப: ஶிவாராத4நதத்பர: ।

ப்ரயச்ச2து ஸ மே காமம்

பத்யுராக்ஞாபுரஸ்ஸரம் ॥ 82 ॥

சிவகணபாலகரான பிருங்கீசர் சிவாராதனதத்பரர். இவர் தலைவரான சிவனாரது கட்டளையை ஏற்று, நான் விரும்புவதை எனக்குத் தரட்டும். (82)

வீரப4த்3ரோ மஹாதேஜா

ஹிமகுந்தே3ந்து3ஸந்நிப4: ।

4த்3ரகாலீப்ரியோ நித்யம்

மாத்ரூ/ணாம் சாபி4ரக்ஷிதா ॥ 83 ॥

யக்ஞஸ்ய ச ஶிரோஹர்தா

3க்ஷஸ்ய ச து3ராத்மந: ।

உபேந்த்3ரேந்த்3ரயமாதீ3நாம்

தே3வாநாமங்க3தக்ஷக: ॥ 84 ॥

ஶிவஸ்யாநுசர: ஸ்ரீமாந்

ஶிவஶாஸநபாலக: ।

ஶிவயோ: ஶாஸநாதே3

ஸ மே தி3ஶது காங்க்ஷிதம் ॥ 85 ॥

திருநிறைச்செல்வரான வீரபத்திரர் என்கிற சிவகணபர் பெருந்திறல் படைத்தவர்; பனி, மல்லிகைப்பூ, நிலவு போன்ற காந்தி படைத்தவர்; பத்ரகாளியின் கணவர்; சப்தமாதாக்களை என்றும் காத்து நிற்பவர்; தீயவனான தக்ஷனது சிரத்தைக் கொய்து வேள்வியை அழித்தவர்; உபேந்திரன், இந்திரன், யமன் முதலிய தேவர்களின் உடலில் காயத்தை ஏற்படுத்தியவர்; சிவனாரது பணியாள்; சிவனாரது கட்டளைப்படி நடப்பவர். இவர் சிவபிரானது கட்டளைப்படி எனக்கு, நான் விரும்பும் பொருளைத் தரட்டும். (83—85)

ஸரஸ்வதீ மஹேஶஸ்ய

வாக்ஸரோஜஸமுத்34வா ।

ஶிவயோ: பூஜநே ஸக்தா

ஸா மே தி3ஶது காங்க்ஷிதம் ॥ 86 ॥

சிவபிரானது செந்தாமரைத் திருமுகத்திலிருந்து தோன்றிய சரஸ்வதிதேவி சிவபூஜையில் ஈடுபாடுடையவள். எனது விருப்பத்தைத் தரட்டும். (86)

விஷ்ணோர்வக்ஷ:ஸ்தி2தா

லக்ஷ்மீ: ஶிவயோ: பூஜநே ரதா ।

ஶிவயோ: ஶாஸநாதே3

ஸா மே தி3ஶது காங்க்ஷிதம் ॥ 87 ॥

ஸ்ரீமந்நாராயணனின் திருமார்பை அலங்கரிக்கும் திருமகள் (லக்ஷ்மி). சிவபூஜையில் மனம் கொண்ட அந்தத் திருமகள் எனது விருப்பத்தை நிறைவேற்றட்டும். (87)

மஹாமோடீ மஹாதே3வ்யா:

பாத3பூஜாபராயணா ।

தஸ்யா ஏவ நியோகே3

ஸா மே தி3ஶது காங்க்ஷிதம் ॥ 88 ॥

மகாதேவியான இறைவியின் திருவாராதனத்திலேயே ஊன்றிய மனம் கொண்ட மகாமோடீ. அவ்விறைவியின் திருவாணைப்படி என் விருப்பத்தை எனக்களிக்கட்டும். (88)

கௌஶிகீ ஸிம்ஹமாரூடா4

பார்வத்யா: பரமா ஸுதா ।

விஷ்ணோர்நித்3ரா மஹாமாயா

மஹாமஹிஷமர்தி3நீ ॥ 89 ॥

நிஶும்ப4ஶும்ப4ஸம்ஹந்த்ரீம்

மது4மாம்ஸாஸவப்ரியா ।

ஸத்க்ரு॒த்ய ஶாஸநம் மாது:

ஸா மே தி3ஶது காங்க்ஷிதம் ॥ 90 ॥

பார்வதீபிராட்டியின் உயர்ந்த மகளான கௌசிகீ சிங்கவாகனம் கொண்டவள். இவள் ஸ்ரீவிஷ்ணு பகவானின் யோகநித்திரை; மகாமாயை; பெருந்திறல் படைத்த மகிஷாசுரனை வதைத்தவள்; நிசும்பன், சும்பன் ஆகியவர்களைக் கொன்றவள்; மது, பழங்களின் சதை (கதுப்பு), ஆசவம் என்கிற மூலிகைச்சாறு ஆகியவற்றில் பற்று கொண்டவள். இந்த கௌசிகீ பார்வதீபிராட்டியின் கட்டளையைத் தலைமேற்தாங்கி, எனது விருப்பத்தைத் தரட்டும். (89—90)

ருத்3ரா ருத்3ரஸமப்ரக்2யா:

ப்ரமதா2: ப்ரதீ2தௌஜஸ: ।

பூ4தாக்2யாஶ்ச மஹாவீர்யா

மஹாதே3வஸமப்ரபா4: ॥ 91 ॥

நித்யமுக்தா நிருமபா

நிர்த்3வந்த்3வா நிருபப்லவா: ।

ஸஶாக்தய: ஸாநுசரா:

ஸர்வலோகநமஸ்க்ரு॒தா: ॥ 92 ॥

ஸர்வேஷாமேவ லோகாநாம்

ஸ்ரு॒ஷ்டிஸம்ஹரணக்ஷமா: ।

பரஸ்பராநுரக்தாஶ்ச

பரஸ்பரமநுவ்ரதா: ॥ 93 ॥

பரஸ்பரமதிஸ்நிக்3தா4:

பரஸ்பரநமஸ்க்ரு॒தா: ।

ஶிவப்ரியதமா நித்யம்

ஶிவலக்ஷணலக்ஷிதா: ॥ 94 ॥

ஸெம்யா கோ4ராஸ்ததா2

மிஶ்ராஶ்சாந்தராலத்3வயாத்மிகா: ।

விரூபாஶ்ச ஸுரூபாஶ்ச

நாநாரூபத4ராஸ்ததா2 ॥ 95 ॥

ஸத்க்ரு॒த்ய ஶிவயோராக்ஞாம்

தே மே காமம் தி3ஶந்து வை ।

ஸ்ரீருத்ரனுக்குச் சமமான தேஜஸ் கொண்ட ஏகாதச ருத்ரர்களான ருத்ர கணங்கள், உலகம் புகழ் பராக்கிரமம் கொண்ட பிரமத கணங்கள், மகாதேவரைப் போன்ற திறல் கொண்ட பூதகணங்கள் ஆகியவர்கள் எப்பொழுதும் தளைகளில் சிக்காதவர்கள், ஒப்புயர்வற்றவர்கள், போட்டிக்கு ஆள் இல்லாதவர்கள், எந்தவொரு சிக்கல்களும் அற்றவர்கள், என்றும் தங்கள் சக்திகள் மற்றும் பணியாட்களோடு சேர்ந்திருப்பவர்கள், அகில உலகினராலும் தொழப்படுபவர்கள், அனைத்து உலகங்களையும் படைக்கவும் அழிக்கவும் சக்தி படைத்தவர்கள், ஒருவருக்கொருவர் மிகவும் அன்பும் பக்தியும் கொண்டவர்கள், தங்களுக்குள் தோழமை பூண்டவர்கள், ஒருவருக்கொருவர் வணக்கம் கூறிக் கொள்பவர்கள், சிவபிரானுக்கு மிகவும் பிரியமானவர்கள், சிவச்சின்னங்களான திருநீறு மற்றும் உருத்திராட்சம் அணிந்தவர்கள், மிகவும் சாந்தமானவர்கள், ஆனால், பார்க்கப் பயங்கரத் தோற்றம் கொண்டவர்கள், தோற்றம் பயங்கரம் ஆனால் சாதுவானவர்கள், ஒவ்வொருவருக்கும் இடையே இருமனம் கொண்டவர்கள், சிலர் விரூபர்கள், சிலர் அழகர்கள், பலர் பலவிதத் திருமேனி படைத்தவர்கள் — இவ்வாறிருக்கும் ருத்ர கணங்களும் பிரமத கணங்களும் இறைவரது கட்டளையை ஏற்று, என் விருப்பத்தை நிறைவு செய்யட்டும். (91—95½)

தே3வ்யா: ப்ரியஸகீ2வர்கோ3

தே3வீலக்ஷணலக்ஷித: ॥ 96 ॥

ஸஹிதோ ருத்3ரகந்யாபி4:

ஶக்திபி4ஶ்சாப்யநேகஶ: ।

த்ரு॒தீயாவரணே ஶம்போ4ர்—

4க்த்யா நித்யம் ஸமர்சித: ॥ 97 ॥

ஸத்க்ரு॒த்ய ஶிவயோராக்ஞாம்

ஸ மே தி3ஶது மங்க3லம் ।

இறைவியான பார்வதீபிராட்டியைப் போன்ற இலக்கணங்களைப் படைத்தவர்களும், சிவபிரானது மூன்றாவது ஆவரணத்தில் ருத்ரகன்னிகைகள் மற்றும் பலப்பல சக்தி தேவிகளால் பக்தியோடு பூஜிக்கப்படுகிறவர்களுமான ஸ்ரீதேவியின் அன்புத்தோழிகளின் கூட்டம் இறைவி—இறைவரின் கட்டளையை ஏற்று, எனக்கு நன்மையைச் செய்யட்டும். (96—97½)

தி3வாகரோ மஹேஶஸ்ய

மூர்திர்தீ3ப்தஸுமண்ட3ல: ॥ 98 ॥

நிர்கு3ணோ கு3ணஸங்கீர்ணஸ்—

ததை2வ கு3ணகேவல: ।

அவிகாராத்மகஶ்சாத்3

ஏக: ஸாமாந்யவிக்ரிய: ॥ 99 ॥

அஸாதா3ரணகர்மா ச

ஸ்ரு॒ஷ்டிஸ்தி2திலயக்ரமாத் ।

ஏவம் த்ரிதா4 சதுர்த்3தா4

விப4க்த: பஞ்சதா4 புந: ॥ 100 ॥

சதுர்தா2வரணே ஶம்போ4:

பூஜிதஶ்சாநுகை3: ஸஹ ।

ஶிவப்ரிய: ஶிவாஸக்த:

ஶிவபாதா3ர்சநே ரத: ॥ 101 ॥

ஸத்க்ரு॒த்ய ஶிவயோராக்ஞாம்

ஸ மே தி3ஶது மங்க3லம் ।

எவரது மண்டலம் ஒளிமிக்கதோ, நிர்குணராகிலும் எல்லையற்ற மங்கள குணங்களால் பொலிபவரோ, சத்துவகுணமே வடிவானவரோ, மாறுபாடற்றவரோ, அனைத்துக்கும் ஆதிகாரணமானவரோ, ஒப்பற்றவரோ, இப்போது காணும் இவ்வுலகம் எவரது படைப்போ, படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் என்கிற வரிசையில் எவரது செயல்கள் மிகையானதோ, எவர் இம்மாதிரி மூன்றாகவும் நான்காகவும் ஐந்தாகவும் பிரிந்து விளங்குகிறாரோ, எவருக்குச் சிவபிரானது நான்காவது ஆவரணத்தில் அவரது துணைவர்களுடன் பூஜை நடைபெறுகிறதோ, அந்தச் சூரிய பகவான் சிவபிரானின் திருமேனியில் ஒன்றானவர். இவர் சிவனாருக்கு மிகவும் உகந்தவர், சிவபக்தர், அவரது திருவடிகளை அர்ச்சனை புரிவதிலேயே ஈடுபாடு கொண்டவர். இவ்வாறாக விளங்கும் சூரிய பகவான் சிவதம்பதிகளின் கட்டளையையேற்று, எனக்கு மங்களங்களை அருளட்டும். (98—101½)

தி3வாகரஷட3ங்கா3நி தீ3ப்தா—

த்3யாஶ்சாஷ்டஶக்தய: ॥ 102 ॥

ஆதி3த்யோ பா4ஸ்கரோ

பா4நூ ரவிஶ்சேத்யாநுபூர்வஶ: ।

அர்கோ ப்3ரஹ்மா ததா2 ருத்3ரோ

விஷ்ணுஶ்சாதி3த்யமூர்தய: ॥ 103 ॥

விஸ்தரா ஸுதரா போ3தி4

ந்யாப்யாயிந்யபரா: புந: ।

உஷா ப்ரபா4 ததா2 ப்ராக்ஞா

ஸந்த்4யா சேத்யபி ஶக்தய: ॥ 104 ॥

ஸோமாதி3கேதுபர்யந்தா

க்3ரஹாஶ்ச ஶிவபா4விதா: ।

ஶிவயோராக்ஞயா நுந்நா

மங்க3லம் ப்ரதி3ஶந்து மே ॥ 105 ॥

சூரியதேவருடன் தொடர்புடைய அவரது ஆறு அங்க தேவதைகள்; அவரது தீப்தி முதலிய எட்டு சக்திகள்; ஆதித்யன், பாஸ்கரன், பானு, ரவி, அர்க்கன், பிரும்மா, ருத்ரன், விஷ்ணு என்கிற அவரது மூர்த்திகள்; விஸ்தரை, சுதரை, போதினி, ஆப்யாயினி, உஷை, பிரபை, பிராக்ஞா, ஸந்தியா என்கிற அவரது சக்தி தேவிகள்; சந்திரன் முதல் கேது வரையிலான சிவபக்தர்களான எட்டு கிரகங்கள் ஆகிய இவர்களனைவரும் சிவதம்பதிகளின் கட்டளைக்குத் தலைவணங்கி, எனக்கு மங்களங்களை அருளட்டும். (102—105)

அத2 வா த்3வாத3ஶாதி3த்யாஸ்

ததா2 த்3வாத3ஶ ஶக்தய: ।

ரு॒ஷயோ தே3வக3ந்த4ர்வா:

பந்நகா3ப்ஸரஸாம் க3ணா: ॥ 106 ॥

க்3ராமண்யஶ்ச ததா2 யக்ஷா

ராக்ஷஸாஶ்ச ஸுராஸ்ததா2

ஸப்த ஸப்தக3ணாஶ்சைதே

ஸப்தச்ச2ந்தோ3மயா ஹயா: ॥ 107 ॥

வாலகி2ல்யாத3யஶ்சைவ

ஸர்வே ஶிவபதா3ர்சகா: ।

ஸத்க்ரு॒த்ய ஶிவயோராக்ஞாம்

மங்க3லம் ப்ரதி3ஶந்து மே ॥ 108 ॥

(அல்லது) பன்னிரண்டு ஆதித்யர்கள், அவர்களது பன்னிரண்டு சக்திதேவிகள், ரிஷிகள், தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், பன்னகர்கள், அப்சரஸ் கணங்கள், கிராமணிகள் என்கிற தலைவர்கள், யக்ஷர்கள், ராக்ஷஸர்கள் — இவர்களைச் சேர்ந்த ஏழு ஏழு கணங்களான கூட்டங்கள், (காயத்ரீ, உஷ்ணிக், அனுஷ்டுப், பிருஹதி, பங்த்தி, திரிஷ்டுப், ஜகதி என்கிற சந்தஸ் (METRE) மயமான) ஏழு குதிரைகள், வாலகில்யர்கள் என்கிற முனிவர்கள் ஆகிய இவர்களனைவரும் சிவனாரது திருவடிக்கமலங்களை என்றும் அர்ச்சனை புரிபவர்கள். இவர்கள் அனைவரும் இறைவரது கட்டளைப்படி எனக்கு இசைந்ததைச் செய்யட்டும். (106—108)

ப்3ரஹ்மாத2 தே3வதே3வஸ்ய

மூர்திர்பூ4மண்ட3லாதி4ப: ।

சது:ஷஷ்டிகு3ணைஶ்வர்யோ

பு3த்3தி4தத்த்வே ப்ரதிஷ்டி2த: ॥ 109 ॥

நிர்கு3ணோ கு3ணஸங்கீர்ணஸ்—

ததை2வ கு3ணகேவல: ।

அவிகாராத்மகோ தே3வஸ்தத:

ஸாதா4ரண: புந: ॥ 110 ॥

அஸாதா4ரணகர்மா ச

ஸ்ரு॒ஷ்டிஸ்தி2திலயக்ரமாத் ।

ஏவம் த்ரிதா4 சதுர்த்3தா4

விப4க்த: பஞ்சதா4 புந: ॥ 111 ॥

சதுர்தா2வரணே ஶம்போ4:

பூஜிதஶ்ச ஸஹாநுகை3: ।

ஶிவப்ரிய: ஶிவாஸக்த:

ஶிவபாதா3ர்சநே ரத: ॥ 112 ॥

ஸத்க்ரு॒த்ய ஶிவயோராக்ஞாம்

ஸ மே தி3ஶது மங்க3லம் ।

தேவர்க்கும் தேவரான சிவபிரானின் மூர்த்திகளில் ஒருவர் பிரும்மதேவர். இவர் பூமண்டலத்தின் அதிபதி, அறுபத்து நான்கு நற்குணச் செல்வங்கள் கொண்டவர், புத்தி தத்துவத்தில் நிலை கொண்டவர், நிர்குணராகிலும் எல்லையற்ற கல்யாண குணங்கள் கொண்டவர், நற்குண வடிவினர், விகாரமற்றவர். இவருக்கெதிரில் மற்றவர்களனைவரும் மிகச் சாதாரணமானவர்களே. படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் என்கிற மூன்றும் இவருக்கு மிகவும் எளிய செயல்களே. இவ்வாறு அவர் ஆவரணம் அல்லது சொரூபத்தில் மூன்று, நான்கு, ஐந்து என்று பிரிந்தும் விளங்குபவர். சிவபிரானது நான்காவது ஆவரணத்தில் இவருக்கும் இவரது அடியார்களுக்கும் பூஜை செய்யப்படுகிறது. சிவபக்தர், சிவார்ச்சனையில் மனம் கொண்டவர் — இவ்வாறு விளங்கும் பிரும்மதேவர் எனக்கு மங்களங்களை அருளட்டும். (109—112½)

ஹிரண்யக3ர்போ4 லோகேஶோ

விராட் காலஶ்ச பூருஷ: ॥ 113 ॥

ஸநத்குமார: ஸநக:

ஸநந்த3ஶ்ச ஸநாதந: ।

ப்ரஜாநாம் பதயஶ்சைவ

3க்ஷாத்3யா ப்3ரஹ்மஸூநவ: ॥ 114 ॥

ஏகாத3ஶ ஸபத்நீகா

4ர்ம: ஸங்கல்ப ஏவ ச ।

ஶிவார்சநரதாஶ்சைதே

ஶிவப4க்திபராயணா: ॥ 115 ॥

ஹிரண்யகர்ப்பர், லோகேசர், விராட், காலபுருஷர், ஸநத்குமாரர், ஸநகர், ஸநந்தனர், ஸநாதனர், தக்ஷன் முதலிய பிரும்மதேவருடைய புத்திரர்கள், பதினோரு பிரஜாபதிகளும் அவர்களுடைய மனைவிமார்களும், தர்மம், சங்கல்பம் முதலிய எல்லோரும் சிவார்ச்சனையில் ஈடுபாடு கொண்ட சிவபக்தர்கள். இவர்கள் சிவனார் கட்டளைப்படி எனக்கு நலனை அளிக்கட்டும். (113—115)

ஶிவாக்ஞாவஶகா3: ஸர்வே

தி3ஶந்து மம மங்க3லம் ।

சத்வாரஶ்ச ததா2 வேதா3:

ஸேதிஹாஸபுராணகா: ॥ 116 ॥

4ர்மஶாஸ்த்ராணி வித்3யாபி4ர்—

வைதி3கீபி4: ஸமந்விதா: ।

பரஸ்பராவிருத்3தா4ர்தா2:

ஶிவப்ரக்ரு॒திபாத3கா: ॥ 117 ॥

ஸத்க்ரு॒த்ய ஶிவயோராக்ஞாம்

மங்க3லம் ப்ரதி3ஶந்து மே ।

ரிக், யஜுர், ஸாமம், அதர்வணம் என்கிற நான்கு வேதங்கள், இதிகாசங்கள், பதினெண் புராணங்கள், தர்ம சாஸ்திரங்கள், வைதிக வித்யைகள் ஆகியன அனைத்தும் சிவபிரானது சொரூபத்தையே குறிப்பனவாகும். ஆகவே, இதன் கருத்துக்களில் முரண்பாடு கிடையாது. இவையனைத்தும் சிவக்கட்டளையை ஏற்று, எனக்கு நன்மைகளைச் செய்யட்டும். (116—117½)

அத2 ருத்3ரோ மஹாதே3வ:

ஶம்போர்மூர்திர்க3ரீயஸீ ॥ 118 ॥

வாஹ்நேயமண்ட3லாதீ4ஶ:

பௌருஷைஶ்வர்யவாந் ப்ரபு4: ।

ஶிவாபி4மாநஸம்பந்நோ

நிர்கு3ணஸ்த்ரிகு3ணாத்மக: ॥ 119 ॥

கேவலம் ஸாத்த்விகஶ்சாபி

ராஜஸஶ்சைவ தாமஸ: ।

அவிகாரரத: பூர்வம்

ததஸ்து ஸமவிக்ரிய: ॥ 120 ॥

அஸாதா4ரணகர்மா ச

ஸ்ரு॒ஷ்ட்யாதி3கரணாத்ப்ரு॒த2க் ।

ப்3ரஹ்மணோபி ஶிரஶ்சே2த்தா

ஜநகஸ்தஸ்ய தத்ஸுத: ॥ 121 ॥

ஜநகஸ்தநயஶ்சாபி

விஷ்ணோரபி நியாமக: ।

போ34கஶ்ச தயோர்நித்ய—

மநுக்3ரஹகர: ப்ரபு4: ॥ 122 ॥

அண்ட3ஸ்யாந்தர்ப3ஹிர்வர்தீ

ருத்3ரோ லோகத்3வயாதி4ப: ।

ஶிவப்ரிய: ஶிவாஸக்த:

ஶிவபாதா3ர்சநே ரத: ॥ 123 ॥

ஶிவஸ்யாக்ஞாம் புரஸ்க்ரு॒த்ய

ஸ மே தி3ஶது மங்க3லம் ।

மகாதேவ ருத்ரன் என்பவர் சிவப்பரம்பொருளின் உயர்ந்த மூர்த்தமாவார். இவர் அக்னி மண்டலத்தின் தலைவர். நான்கு புருஷார்த்தங்களும் அனைத்துச் செல்வங்களும் இவருடையதே. மிகவும் வல்லவர், சிவபக்தி கொண்டவர், நிர்குணர், ஆனால் முக்குணரூபர். சத்துவகுணமே உடையவர் என்றாலும் ராஜஸ—தாமஸ குணங்களும் இவரிடம் உண்டு. முதலிலேயே விகாரமற்றவர். அனைத்தும் இவரது படைப்பு. படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் ஆகிய முத்தொழில்களின் காரணமாக, இவரது செயற்திறம் ஒப்புயர்வற்றது. இவர் பிரும்மதேவரது ஒரு தலையைக் கொய்தவர். இவரே பிரும்மதேவரின் தந்தையும் தனயனுமாவார். இதேபோல் ஸ்ரீவிஷ்ணுவின் தந்தையும் தனயனும். அவருக்குக் கட்டளையிடுபவரும்கூட. இவர் விஷ்ணுவிற்கும் பிரும்மதேவருக்கும் ஞானமளிப்பவர். அவர்கள் இருவருக்கும் அருளுபவரும் இவரே. பிரபுவான இவர் பிரும்மாண்டத்தின் உள்ளும் புறமும் நிறைந்திருப்பவர். இகபர உலகங்கட்குத் தலைவர். சிவனாருக்குப் பிரியமானவர். சிவபக்தி கொண்டவர். சிவபாத அர்ச்சனையில் ஆசை கொண்டவர். சிவபிரானது கட்டளையை ஏற்று எனக்கு நலனை அருளட்டும். (118—123½)

தஸ்ய ப்3ரஹ்ம ஷட3ங்கா3நி

வித்3யேஶாநாம் ததா2ஷ்டகம் ॥ 124 ॥

சத்வாரோ மூர்திபே4தா3ஶ்ச

ஶிவபூர்வா: ஶிவார்சகா: ।

ஶிவோ ப4வோ ஹரஶ்சைவ

ம்ரு॒ட3ஶ்சைவ ததா2பர: ।

ஶிவஸ்யாக்ஞாம் புரஸ்க்ரு॒த்ய

மங்க3லம் ப்ரதி3ஶந்து மே ॥ 125 ॥

பகவானான சிவபிரானது சொரூபங்களாய் விளங்கும் ஈசானம், தத்புருஷம், அகோரம், வாமதேவம், ஸத்யோஜாதம் என்கிற பஞ்சபிரும்மங்கள், ஹ்ருதயம் முதலிய ஆறு அங்கங்கள், எட்டு வித்யேசுவரர்கள், சிவன், பவன், ஹரன், மிருடன் என்கிற நான்கு சிவமூர்த்திகளாகிய இவர்களனைவரும் சிவபூஜா துரந்தரர்கள் (பொறுப்பு வகிப்பவர்கள்). இவர்கள் சிவனாரது கட்டளையைத் தலைமேற்கொண்டு எனக்கு நலன்களை அளிக்கட்டும். (124—125)

அத2 விஷ்ணுர்மஹேஶாஸ்ய

ஶிவஸ்யைவ பரா தநு: ।

வாரிதத்த்வாதி4ப: ஸாக்ஷாத்

அவ்யக்தபத3ஸம்ஸ்தி2த: ॥ 126 ॥

நிர்கு3ண: ஸத்த்வப3ஹுலஸ்—

ததை2வ கு3ணகேவல: ।

அவிகாராபி4மாநீ ச

த்ரிஸாதா4ரணவிக்ரிய: ॥ 127 ॥

அஸாதா4ரணகர்மா ச

ஸ்ரு॒ஷ்ட்யாதி3கரணாத்ப்ரு॒த2க் ।

3க்ஷிணாங்க34வேநாபி

ஸ்பர்த4மாந: ஸ்வயம்பு4வா ॥ 128 ॥

ஆத்3யேந ப்3ரஹ்மணா ஸாக்ஷாத்—

ஸ்ரு॒ஷ்ட: ஸ்ரஷ்டா ச தஸ்ய து ।

அண்ட3ஸ்யாந்தர்ப3ஹிர்வர்தீ

விஷ்ணுர்லோகத்3வயாதி4ப: ॥ 129 ॥

அஸுராந்தகரஶ்சக்ரீ

ஶக்ரஸ்யாபி ததா2நுஜ: ।

ப்ராது3ர்பூ4தஶ்ச த3ஶதா4

ப்4ரு॒கு3ஶாபச்ச2லாதி3ஹ ॥ 130 ॥

பூ4பா4ரநிக்3ரஹார்தா2

ஸ்வேச்ச2யாவாதரத் க்ஷிதௌ ।

அப்ரமேயப3லோ மாயீ

மாயயா மோஹயந்ஜக3த் ॥ 131 ॥

மூர்திம் க்ரு॒த்வா மஹாவிஷ்ணும்

ஸதா3விஷ்ணுமதா2பி வா ।

வைஷ்ணவை: பூஜிதோ நித்யம்

மூர்தித்ரயமயாஸநே ॥ 132 ॥

ஶிவப்ரிய: ஶிவாஸக்த:

ஶிவபாதா3ர்சநே ரத: ।

ஶிவஸ்யாக்ஞாம் புரஸ்க்ரு॒த்ய

ஸ மே தி3ஶது மங்க3லம் ॥ 133 ॥

பகவான் ஸ்ரீவிஷ்ணு சிவபிரானின் உயர்ந்த சொரூபத்தர். நீர் தத்துவத்திற்கு அதிபதி இவர். அவ்யக்தம் (புலப்படாதது) என்கிற உயர்ந்த இடத்தில் நிலைகொண்டவர். உலக இயற்கையான முக்குணங்களற்றவர். சத்துவகுணப் பிரதானர். மேலும், தூய குணங்களின் பொக்கிஷம். விகாரமற்ற (மாறுபாடற்ற) சொரூபத்தின் அபிமானி. பொதுவாக மூவுலகங்களும் இவரது படைப்பு. படைத்தல், அளித்தல் முதலியன செய்வதால், இவரது செயல் அசாதாரணமானது. சிவபிரானது வலது புறத்தில் தோன்றிய பிரும்மாவுடனும்கூட ஒரு சமயம் போட்டியிட்டவர். முதன்முதலில் தோன்றிய பிரும்மாவின் மூலம் படைக்கப்பட்டவரானாலும் அவரையும் இவரே படைத்தவர். பிரும்மாண்டங்களின் உள்ளும் புறமும் நிறைந்தவர். ஆகவே, இவரை ‘விஷ்ணு’ என்றழைக்கின்றனர். இகபர உலகங்கட்குத் தலைவர். அசுரர்களை வதைப்பவர். சக்கரம் ஏந்தியவர். இந்திரனின் தம்பியான உபேந்திரன் இவரே. இப்புவியில் பத்து திருவவதாரங்கள் எடுத்தவர். பிருகு மகரிஷியின் சாபத்தைக் காரணமாகக் கொண்டு பூமியின் பாரத்தைக் குறைக்க வேண்டி, தன் விருப்பப்படி இவ்வுலகில் அவதரித்தவர். இவரது திறலுக்கு அளவே இல்லை. இவரே ஒரு பெரிய மாயாவி. தன் மாயையின் மூலம் உலகையே மோகிக்கச் செய்பவர். இவர் மகாவிஷ்ணு அல்லது சதாவிஷ்ணு என ஒரு சொரூபம் கொண்டு மும்மூர்த்திகளின் சொரூபமான சீரிய சிங்காதனத்திலிருந்து விளங்குபவர். ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களால் தினமும் பூஜிக்கப்படுபவர். சிவபிரானது பிரியர். சிவபக்தி கொண்டவர். சிவபிரானது திருவடிகளை ஆராதிப்பவர். இந்த ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு சிவபிரானது கட்டளையை ஏற்று, எனக்கு மங்களங்களைத் தரட்டும். (126—133)

வாஸுதே3வோநிருத்34ஶ்ச

ப்ரத்3யும்நஶ்ச தத: பர: ।

ஸங்கர்ஷண: ஸமாக்2யாதாஶ்—

சதஸ்ரோ மூர்தயோ ஹரே: ॥ 134 ॥

மத்ஸ்ய: கூர்மோ வராஹஶ்ச

நாரஸிம்ஹோ2 வாமந: ।

ராமத்ரயம் ததா2 க்ரு॒ஷ்ணோ

விஷ்ணுஸ்துரக3வக்த்ரக: ॥ 135 ॥

சக்ரம் நாராயணஸ்யாஸ்த்ரம்

பாஞ்சஜந்யம் ச ஶார்ங்க3கம் ।

ஸத்க்ரு॒த்ய ஶிவயோராக்ஞாம்

மங்க3லம் ப்ரதி3ஶந்து மே ॥ 136 ॥

ஸங்கர்ஷணர், வாசுதேவர், பிரத்யும்னர், அனிருத்தர் என்கிற நான்கும் ஸ்ரீஹரியின் நான்கு திருமூர்த்திகள். மத்ஸ்யமூர்த்தி, கூர்மமூர்த்தி, வராகமூர்த்தி, நரஸிம்ம மூர்த்தி, வாமனமூர்த்தி, பரசுராமர், ஸ்ரீசீதாராமர், ஸ்ரீபலராமர், ஸ்ரீகிருஷ்ணன், ஸ்ரீவிஷ்ணு, ஸ்ரீஹயக்ரீவமூர்த்தி, சுதர்சன சக்கரம், நாராயணாஸ்திரம், பாஞ்சஜன்யம் என்கிற திருச்சங்கம், சார்ங்கம் என்கிற வில் — இவர்கள் அனைவரும் சிவாக்கினையை மதித்து, எனக்கு நலன்களைப் பொழியட்டும். (134—136)

ப்ரபா4 ஸரஸ்வதீ கெ3ளரீ

லக்ஷ்மீஶ்ச ஶிவபா4விதா ।

ஶிவயோ: ஶாஸநாதே3தா

மங்க3லம் ப்ரதி3ஶந்து மே ॥ 137 ॥

பிரபை தேவி, சரஸ்வதீ தேவி, கௌரீதேவி, சிவபக்தையான ஸ்ரீதிருமகள் ஆகிய இவர்களனைவரும் சிவபிரானது அருளை எனக்கு அருளட்டும். (137)

இந்த்3ரோக்3நிஶ்ச யமஶ்சைவ

நிர்ரு॒திர்வருணஸ்ததா2

வாயு: ஸோம: குபே3ரஶ்ச

ததே2ஶாநஸ்த்ரிஶூலத்4ரு॒க் ॥ 138 ॥

ஸர்வே ஶிவார்சநரதா:

ஶிவஸத்3பா4வபா4விதா: ।

ஸத்க்ரு॒த்ய ஶிவயோராக்ஞாம்

மங்க3லம் ப்ரதி3ஶந்து மே ॥ 139 ॥

இந்திரன், அக்னி, யமன், நிருருதி, வருணன், வாயு, குபேரன், முத்தலைச்சூலம் ஏந்திய ஈசானன் ஆகிய எண்டிசைப் பாலகர்களும் சிவபூஜா துரந்தரர்கள், சிவபக்தி பூண்டவர்கள். இவர்கள் எனக்கு நன்மைகளைத் தரட்டும். (138—139)

த்ரிசூலமத2 வஜ்ரம் ச

ததா2 பரஶுஸாயகௌ ।

2ங்க3பாஶாங்குஶாஶ்சைவ

பிநாகஶ்சாயுதோ4த்தம: ॥ 140 ॥

தி3வ்யாயுதா4நி தே3வஸ்ய

தே3வ்யாஶ்சைதாநி நித்யஶ: ।

ஸத்க்ரு॒த்ய ஶிவயோராக்ஞாம்

ரக்ஷாம் குர்வந்து மே ஸதா3 ॥ 141 ॥

முத்தலைச்சூலம், வஜ்ரப்படை, பரசு என்கிற மழு, அம்பு, கத்தி, பாசம், அங்குசம், பினாகம் என்கிற வில் ஆகிய அனைத்தும் சிவபிரான், இறைவி ஆகிய இருவரின் தெய்வீக ஆயுதங்கள். இவையனைத்தும் சிவபிரானின் கட்டளைப்படி நித்தியம் எனக்கு நலன்களையே தரட்டும். (140—141)

வ்ரு॒ஷரூபத4ரோ தே3வ:

ஸௌரபே4யோ மஹாப3ல: ।

வட3வாக்2யாநலஸ்பர்த்3தீ4ம்

பஞ்சகோ3மாத்ரு॒பி4ர்வ்ரு॒த: ॥ 142 ॥

வாஹநத்வமநுப்ராப்தஸ்—

தபஸா பரமேஶயோ: ।

தயோராக்ஞாம் புரஸ்க்ரு॒த்ய

ஸ மே காமம் ப்ரயச்ச2து ॥ 143 ॥

‘சுரபி’ என்கிற காமதேனுவின் புத்திரரும், பெரும் திறல் படைத்தவருமான ரிஷபதேவரான நந்தியெம்பெருமான் ‘படவானலம்’ என்கிற தீயுடன் மோதிப் போர் புரிபவர். ஐந்து கோமாதாக்கள் சூழ நிற்பவர். இறைவரது வாகனமாக இருக்கத் தவம் செய்து, அப்பதவி பெற்றவர். அவர் சிவபிரானது அருளால் எனக்கு வேண்டிய விருப்பத்தை அளிக்கட்டும். (142—143)

நந்தா3 ஸுநந்தா3 ஸுரபி4:

ஸுஶீலா ஸுமநாஸ்ததா2

பஞ்ச கோ3மாதரஸ்த்வேதா:

ஶிவலோகே வ்யவஸ்தி2தா: ॥ 144 ॥

ஶிவப4க்திபரா நித்யம்

ஶிவார்சநபராயணா: ।

ஶிவயோ: ஶாஸநாதே3

தி3ஶந்து மம வாஞ்சி2தம் ॥ 145 ॥

நந்தா, சுநந்தா, சுரபி, சுசீலா, சுமனா என்கிற ஐந்து பசுக்களும் சிவலோகத்திலே என்றும் வாழ்வன. சிவபக்தியே தன் செல்வம் என்று கொண்டவைகள். தினமும் சிவபூஜை செய்பவைகள். சிவனாரது கட்டளைப்படி நான் விரும்பும் நலன்களை எனக்கு அளிக்கட்டும். (144—145)

க்ஷேத்ரபாலோ மஹாதேஜா

நீலஜீமூதஸந்நிப4: ।

3ம்ஷ்ட்ராகராலவத3ந:

ஸ்பு2ரத்3ரக்தாத4ரோஜ்ஜ்வல: ॥ 146 ॥

ரக்தோர்த்4வமூர்த்34ஜ: ஸ்ரீமாந்

ப்4ருகுடீகுடிலேக்ஷண: ।

ரக்தவ்ரு॒த்தத்ரிநயந:

ஶஶிபந்நக3பூ4ஷண: ॥ 147 ॥

நக்3நஸ்த்ரிஶூலபாஶாஸி—

கபாலோத்3யதபாணிக: ।

பை4ரவோ பை4ரவை: ஸித்3தை4ர்—

யோகி3நீபி4ஶ்ச ஸம்வ்ரு॒த: ॥ 148 ॥

க்ஷேத்ரே க்ஷேத்ரஸமாஸீந:

ஸ்தி2தோ யோ ரக்ஷக: ஸதாம் ।

ஶிவப்ரணாமபரம:

ஶிவஸத்3பா4வபா4வித: ॥ 149 ॥

ஶிவாஶ்ரிதாந் விஶேஷேண

ரக்ஷந் புத்ராநிவௌரஸாந்

ஸத்க்ரு॒த்ய ஶிவயோராக்ஞாம்

ஸ மே தி3ஶது மங்க3லம் ॥ 150 ॥

க்ஷேத்திரபாலகர் என்கிற தேவதை பேரொளி படைத்தவர், நீருண்ட மேகம் போல் கறுத்தவர், தித்திப்பல் கொண்டு விகாரமாகத் தோன்றுபவர், துடிக்கும் சிவந்த உதடுகள். இது அவரது காந்தியை மேலும் உயர்த்துவது, மேல் நோக்கிய செம்பட்டை சடை, சகல ஐசுவரியமும் படைத்தவர், ஆதலால் ஸ்ரீமான். நெரித்த புருவங்கள், சற்று சாய்ந்த பார்வை கொண்ட சிவந்த வட்ட வடிவான மூன்று கண்கள் கொண்டவர். தலையில் சந்திர கலை, திருமேனியில் சர்ப்பங்களே திருவாபரணங்கள், அரையில் ஆடையற்றவர், முத்தலைச்சூலம், பாசம், கத்தி, கபாலம் (மண்டை ஓடு) ஆகியனவற்றைக் கைகளில் ஏந்தியவர். இவரே பைரவர். இவரைச் சூழ்ந்து பைரவர்கள், சித்தர்கள், யோகினீ தேவதைகள் நிற்கின்றனர். சாதுக்களைக் காப்பதற்காக ஒவ்வொரு க்ஷேத்திரத்திலும் இவர் விளங்குவார். சிவனை வணங்குவதே வேலையாகக் கொண்டவர். சிவபாவனையே இவரது நினைப்பு. சிவனடியார்களைத் தன் பிள்ளைகள் போல நினைத்து விசேஷமாக ரட்சிப்பவர். இவ்வளவு பெருமைகள் கொண்ட க்ஷேத்திரபாலகன் சிவனாரின் கட்டளையை ஏற்று எனக்கு நலன்களைத் தரட்டும். (146—150)

தாலஜங்கா43யஸ்தஸ்ய

ப்ரத2மாவரணேர்சிதா: ।

ஸத்க்ரு॒த்ய ஶிவயோராக்ஞாம்

சத்வார: ஸமவந்து மாம் ॥ 151 ॥

சிவபிரானது முதலாம் ஆவரணத்தில் பூஜிக்கப்படுகின்ற தாலஜங்கர் முதலிய நான்கு தேவதைகளும் என்னைக் காத்தருளட்டும். (151)

பெ4ளரவாத்3யாஶ்ச யே சாந்யே

ஸமந்தாத்தஸ்ய வேஷ்டிதா: ।

தேபி மாமநுக்3ரு॒ஹ்ணந்து

ஶிவஶாஸநகெ3ளரவாத் ॥ 152 ॥

சிவபிரானைச் சூழ்ந்து நிற்கும் பைரவர் முதலியவர்கள் சிவபிரான் கூற்றுப்படி எனக்கு நன்மைகளைச் செய்யட்டும். (152)

நாரதா3த்3யாஶ்ச முநயோ

தி3வ்யா தே3வைஶ்ச பூஜிதா: ।

ஸாத்4யா நாகா3ஶ்ச யே

தே3வா ஜநலோகநிவாஸிந: ॥ 153 ॥

விநிர்வ்ரு॒த்தாதி4காராஶ்ச

மஹர்லோகநிவாஸிந: ।

ஸப்தர்ஷயஸ்ததா2ந்யே வை

வைமாநிகக3ணை: ஸஹ ॥ 154 ॥

ஸர்வே ஶிவார்சநரதா:

ஶிவாக்ஞாவஶவர்திந: ।

ஶிவயோராக்ஞயா மஹ்யம்

தி3ஶந்து ஸமகாங்க்ஷிதம் ॥ 155 ॥

நாரதர் முதலிய முனிவர்கள், சாத்யர்கள், நாகர்கள், ஜனலோகத்தில் வசிக்கும் தேவர்கள், விசேஷமான அதிகாரங்கள் கொண்ட மஹர்லோகவாசிகள், ஸப்தரிஷிகள், மற்றும் விமானங்களில் உலா வரும் தேவகணங்கள் ஆகிய இவர்களனைவரும் சிவனடியார்கள், சிவனது திருவடிகளையே பூஜிப்பவர்கள், சிவனாரது கட்டளைப்படி நடப்பவர்கள். இவர்கள், சிவபிரானது கட்டளையைச் சிரஸா வகித்து (தலைமேலேற்று), என் மனவிருப்பத்தைத் தரட்டும். (153—155)

3ந்த4ர்வாத்3யா: பிஶாசாந்தாஶ்—

சதஸ்ரோ தே3வயோநய: ।

ஸித்3தா4 வித்3யாத4ராத்3யஶ்ச

யேபி சாந்யே நப4ஶ்சரா: ॥ 156 ॥

அஸுரா ராக்ஷஸாஶ்சைவ

பாதாலதலவாஸிந: ।

அநந்தாத்3யாஶ்ச நாகே3ந்த்3ரா

வைநதேயாத3யோ த்3விஜா: ॥ 157 ॥

கூஷ்மாண்டா3: ப்ரேதவேதாலா

க்3ரஹா பூ4தக3ணா: பரே ।

டா3கிந்யஶ்சாபி யோகி3ந்ய:

ஶாகிந்யஶ்சாபி தாத்3ரு॒ஶா: ॥ 158 ॥

க்ஷேத்ராராமக்3ரு॒ஹாதீ3நி

தீர்தா2ந்யாயதநாநி ச ।

த்3வீபா: ஸமுத்3ரா நத்3யஶ்ச

நதா3ஶ்சாந்யே ஸராம்ஸி ச ॥ 159 ॥

கி3ரயஶ்ச ஸுமேர்வாத்3யா:

காநநாநி ஸமந்தத: ।

பஶவ: பக்ஷிணோ வ்ரு॒க்ஷா:

க்ரு॒மிகீடாத3யோ ம்ரு॒கா3: ॥ 160 ॥

பு4வநாந்யபி ஸர்வாணி

பு4வநாநாமதீ4ஶ்வரா: ।

அண்டா3ந்யாவரணை: ஸார்த4ம்

மாஸாஶ்ச த3ஶ தி3க்33ஜா: ॥ 161 ॥

வர்ணா: பதா3நி மந்த்ராஶ்ச

தத்த்வாந்யபி ஸஹாதி4பை: ।

ப்3ரஹ்மாண்ட3தா4ரகா ருத்3ரா

ருத்3ராஶ்சாந்யே ஸஶக்திகா: ॥ 162 ॥

யச்ச கிம்சிஜ்ஜக3த்யஸ்மிந்—

த்3ரு॒ஷ்டம் வாநுமிதம் ஶ்ருதம் ।

ஸர்வே காமம் ப்ரயச்ச2ந்து

ஶிவயோரேவ ஶாஸநாத் ॥ 163 ॥

கந்தர்வர்கள் முதல் பிசாசங்கள் வரையிலான நான்கு தேவ ஜாதிகள், சித்தர்கள், வித்யாதரர்கள், மற்றுமுள்ள விண்ணில் உலா வருபவர்கள், அசுரர்கள், அரக்கர்கள், பாதாள உலகவாசிகள், அனந்தன் முதலிய நாகராஜாக்கள், கருடன் முதலிய பறவை கணங்கள், கூஷ்மாண்டர்கள், பிரேத வேதாளர்கள், கிரகங்கள், மற்றுமுள்ள பூதகணங்கள், டாகினி முதலிய யோனிகள், மற்றும் சாகினீ தேவதைகள், க்ஷேத்திரம், ஆராமம் என்கிற நந்தவனங்கள், வீடுகள், புண்ணிய தீர்த்தங்கள், கோவில்கள், துவீபங்கள், சமுத்திரங்கள், நதிகள், மேற்கு நோக்கிப் பாயும் நதங்கள், ஏரி—குளங்கள், சுமேரு முதலிய மலைகள், அதைச் சூழ்ந்த வனங்கள், பசுக்கள் (விலங்குகள்), பறவைகள், மரங்கள், புழுபூச்சிகள், மிருகங்கள், ஸப்த புவனங்கள், அந்த புவனங்களின் தலைவர்கள், ஆவரணங்களால் சூழப்பட்ட அண்டங்கள், பன்னிரண்டு மாதங்கள், பத்து திக் கஜங்கள், வர்ணங்களான எழுத்துக்கள், பதங்கள், மந்திரங்கள், முப்பத்தாறு தத்துவங்கள், அவற்றின் அதிதேவதைகள், பிரும்மாண்டத்தைத் தாங்கும் ருத்ரர்கள், மற்றுமுள்ள ருத்ரர்கள், அவர்களுடைய சக்தி தேவதைகள், மற்றும் இவ்வண்டத்தில் காணப்படுகின்ற, கேட்கப்படுகின்ற, ஊகிக்கப்படுகின்ற அனைத்து தேவதைகள் ஆகிய அனைத்தும் சிவனாரது கட்டளைப்படி என் விருப்பத்தை எனக்கு அளிக்கட்டும். (156—163)

அத2 வித்3யா பரா ஶைவீ

பஶுபாஶவிமோசிநீ ।

பஞ்சார்த2ஸம்ஹிதா தி3வ்யா

பஶுவித்3யாப3ஹிஷ்க்ரு॒தா ॥ 164 ॥

ஶாஸ்த்ரம் ச ஶிவத4ர்மாக்2யம்

4ர்மாக்2யம் ச தது3த்தரம் ।

ஶைவாக்2யம் ஶிவத4ர்மாக்2யம்

புராணம் ஶ்ருதிஸம்மிதம் ॥ 165 ॥

ஶைவாக3மாஶ்ச யே சாந்யே

காமிகாத்3யாஶ்சதுர்விதா4: ।

ஶிவாப்4யாமவிஶேஷேண

உத்க்ரு॒த்யேஹ ஸமர்சிதா: ॥ 166 ॥

தாப்4யாமேவ ஸமாக்ஞாதா

மமாபி4ப்ரேதஸித்34யே ।

கர்மேத3மநுமந்யந்தாம் ஸப2லம்

ஸாத்4வநுஷ்டி2தம் ॥ 167 ॥

ஐந்து புருஷார்த்தங்களின் சொரூபமாக விளங்குவதால் ஐந்து பெரும் பாக்கியங்கள் (பஞ்சார்த்தா) என்று கூறப்படுகின்ற ‘பசுவித்யை’ என்கிற வித்யையைத் தள்ளி நிற்கிற தெய்வீக சொரூபம் கொண்ட பசுக்களான ஜீவாத்மாக்களை உலகியல் பாசமாகிற தளைகளிலிருந்து விடுவிக்கும் ‘சைவீ’ என்கிற சிவ சம்பந்தமான உயர்ந்த வித்யை, சிவதர்மங்களைக் குறிக்கும் தர்மசாஸ்திரங்கள், சிவதர்மங்கள், வேதங்களில் ஒப்புக் கொள்ளப்பட்ட சிவபிரானது தொடர்புடைய புராணங்கள், சிவாகமங்கள், அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்கிற நான்கு பெரும்பேறுகள் (அல்லது காமிகம் முதலிய சிவாகமங்கள்), சிவபிரான், பிராட்டி ஆகிய இருவரையும் சமமாகப் பாவித்து, அவர்களைப் பூஜிப்பது போலவே இச்சாஸ்திரங்களும் பூஜிக்கப்படுவதால், இச்சாஸ்திரங்கள் ஆகிய இவைகளனைத்தும் சிவனாரது கட்டளையை ஏற்று, எனது விருப்பங்களின் பூர்த்திக்காக நான் செய்யும் இச்சிவபூஜையான கர்மத்தை மனதார ஏற்றுக் கொண்டு, அதைப் பயனுள்ளதாகவும், முறைப்படி செய்யப்பட்டதாகவும் ஒத்துக் கொள்ளட்டும். (164—167)

ஶ்வேதாத்3யா நகுலீஶாந்தா:

ஸஶிஷ்யாஶ்சாபி தே3ஶிகா: ।

தத்ஸந்ததீயா கு3ரவே

விஶேஷாத்3 கு3ரவோ மம ॥ 168 ॥

ஶைவா மாஹேஶ்வராஶ்சைவ

க்ஞாநகர்மபராயணா: ।

கர்மேத3மநுமந்யந்தாம்

ஸப2லம் ஸாத்4வநுஷ்டி2தம் ॥ 169 ॥

சுவேதர் முதல் நகுலீ வரையிலான ஆசார்யர்கள், அவர்களது சீடர்கள், அவர்களுடைய பரம்பரையில் வந்த குருக்கள், முக்கியமாக எனது குருநாதர், மற்றும் ஞானம், செயல் இரண்டிலும் ஊற்றம் கொண்ட சைவர்கள் மற்றும் மாகேசுவரர்கள், நான் செய்யும் சிவபூஜையை நன்கு முறைப்படிச் செய்ததாக ஏற்று, இதைப் பயனுள்ளதாகச் செய்யட்டும். (168—169)

லௌகிகா ப்3ராஹ்மணா: ஸர்வே

க்ஷத்ரியாஶ்ச விஶ:க்ரமாத் ।

வேத3வேதா3ங்க3தத்த்வக்ஞா:

ஸர்வஶாஸ்த்ரவிஶாரதா3: ॥ 170 ॥

ஸாங்க்2யா வைஶேஷிகாஶ்சைவ

யௌகா3 நையாயிகா நரா: ।

ஸௌரா ப்3ராஹ்மாஸ்ததா2 ரௌத்3ரா

வைஷ்ணவாஶ்சாபரே நரா: ॥ 171 ॥

ஶிஷ்டா: ஸர்வே விஶிஷ்டாஶ்ச

ஶிவஶாஸநயந்த்ரிதா: ।

கர்மேத3மநுமந்யந்தாம்

மமாபி4ப்ரேதஸாத4கம் ॥ 172 ॥

உலகியலில் தளைத்தவர்கள், அந்தணர்கள், க்ஷத்திரியர்கள், வைசியர்கள், வேதம்—வேதாந்தம் ஆகியனவற்றின் உண்மைப்பொருளை அறிந்தவர்கள், அனைத்து சாஸ்திரங்களையும் நன்கு கற்றறிந்த பெரியோர்கள், ஸாங்கிய சாஸ்திரம், வைசேஷிக சாஸ்திரம், யோக சாஸ்திரம், நியாய சாஸ்திரம் ஆகியனவற்றை அறிந்த அந்தந்தத் துறை வல்லுனர்கள், சூரியனை வழிபடும் சௌரர்கள், பிரும்மத்தை வழிபடுபவர்கள், ருத்ரனை வழிபடும் சைவர்கள், விஷ்ணுவை வழிபடும் வைணவர்கள், மற்றுமுள்ள ஆசாரசீலர்கள் ஆகிய அனைவரும் மிகவும் உயர்ந்தவர்கள். இவர்களனைவரும் சிவனாரது கட்டளையை ஏற்று, என் விருப்பத்தைப் பூர்த்தி செய்யும் இச்செயலை ஒத்துக் கொள்ளட்டும். (170—172)

ஶைவா: ஸித்3தா4ந்தமார்க3ஸ்தா2:

ஶைவா: பாஶுபதாஸ்ததா2

ஶைவா மஹாவ்ரதத4ரா:

ஶைவா: காபாலிகா: பரே ॥ 173 ॥

ஶிவாக்ஞாபாலகா: பூஜ்யா

மமாபி ஶிவஶாஸநாத் ।

ஸர்வே மாமநுக்3ரு॒ஹ்ணந்து

ஶம்ஸந்து ஸப2லக்ரியாம் ॥ 174 ॥

சைவ சித்தாந்த நெறியொழுகும் சைவர்கள், பாசுபத மதத்தில் ஊற்றங்கொண்ட சைவர்கள், மகாவிரதம் என்கிற விரதமேற்ற சைவர்கள், காபாலிக சைவர்கள் ஆகிய அனைவரும் சிவனாரது கட்டளையை, அதாவது ஆகமசாஸ்திரங்களில் கூறியுள்ளபடி நடப்பவர்கள், கொண்டாடும்படியான சான்றோர்கள், என்னாலும் பூஜிக்கப்படுபவர்கள் — இவர்களனைவரும் எனக்கருளட்டும். என் செயலைப் பயனுடையதாக ஆக்கட்டும். (173—174)

3க்ஷிணக்ஞாநநிஷ்டா2ஶ்ச

3க்ஷிணோத்தரமார்க3கா3: ।

அவிரோதே4ந வர்தந்தாம் மந்த்ரம்

ஶ்ரேயோர்தி2நோ மம ॥ 175 ॥

தக்ஷிண (தென்) தேச ஆசாரமுள்ளவர்களும், தென், வடல் என்கிற இரு மார்க்கங்களையும் ஆசாரத்தில் கொண்டவர்களும் ஒருவருக்கொருவர் பகைமையை விடுத்து நன்மை விரும்பும் நான் ஜபிக்கும் மந்திரத்தை சிரேயஸ் (நலன்) கொண்டதாக ஆக்கட்டும். (175)

நாஸ்திகாஶ்ச ஶடா2ஶ்சைவ

க்ரு॒தக்4நாஶ்சைவ தாமஸா: ।

பாஷண்ட3ஶ்சாதிபாபாஶ்ச

வர்தந்தாம் தூ3ரதோ மம ॥ 176 ॥

3ஹுபி4: கிம் ஸ்துதைரத்ர

யேபி கேபி சிதா3ஸ்திகா: ।

ஸர்வே மாமநுக்3ரு॒ஹ்ணந்து

ஸந்த: ஶம்ஸந்து மங்க3லம் ॥ 177 ॥

நாஸ்திகர்கள், பிடிவாதமுடைய மூர்க்கர்கள், செய்ந்நன்றி மறந்தவர்கள், தாமஸ குணம் உடையவர்கள், வேதத்தை நிந்திக்கும் பாஷண்டிகள் (வெளிவேஷக்காரர்கள்), பெரும் பாவம் செய்தவர்கள் ஆகிய அனைவரும் என்னைவிட்டு விலகி நிற்கட்டும். இங்கு பல சொல்லிக் காமுறுவது ஏன்? சான்றோர்களான அனைவரும் எனக்கருளட்டும். எனக்கு மங்கள ஆசிகளைக் கூறட்டும். (176—177)

நம: ஶிவாய ஸாம்பா3

ஸஸுதாயாதி3ஹேதவே ।

பஞ்சாவரணரூபேண

ப்ரபஞ்சேநாவ்ரு॒தாய தே ॥ 178 ॥

எந்த இறைவன் ஐந்து ஆவரண ரூபமாக விளங்கும் பிரபஞ்சத்தினால் சூழப்பட்டு விளங்குகிறாரோ, அனைத்திற்கும் முதற்காரணமானவரோ, தன் புத்திரனுடன் (அதாவது தன் பரிவாரங்களுடன்) கூடியவரோ, அந்தச் சாம்பசதாசிவருக்கு என் நமஸ்காரம். (178)

இத்யுக்த்வா த3ண்ட3வத்3 பூ4மௌ

ப்ரிணபத்ய ஶிவம் ஶிவாம் ।

ஜபேத்பஞ்சாக்ஷரீம் வித்3யாம்

அஷ்டோத்தரஶதாவராம் ॥ 179 ॥

ததை2வ ஶக்திவித்3யாம்

ச ஜபித்வா தத்ஸமர்பணம்

க்ரு॒த்வா தம் க்ஷமயித்வேஶம்

பூஜாஶேஷம் ஸமாபயேத் ॥ 180 ॥

இவ்வாறு பிரார்த்தித்து தரையில் நெடுஞ்சாண்கிடையாக விழுந்து வணங்கி, நூற்றெட்டு முறை திருவைந்தெழுத்தான பஞ்சாக்ஷரீ என்கிற வித்யையை (மந்திரத்தை) ஜபிக்க வேண்டும். இதோடு சக்தி பஞ்சாக்ஷரியான (ஓம் நம: ஶிவாயை) என்கிற மந்திரத்தையும் ஜபித்து, அதை இறைவனுக்கு அர்ப்பணம் செய்து, தவறுதல்கள் ஏற்பட்டிருக்குமோ என எண்ணி மன்னிப்புக்கோரி (க்ஷமா பிரார்த்தனை செய்து)ப் பின் சிவபூஜையை முடிக்கவும். (179—180)

ஏதத்புண்யதமம் ஸ்தோத்ரம்

ஶிவயோர்ஹ்ரு॒த3யங்க3மம் ।

ஸர்வாபீ4ஷ்டப்ரத3ம் ஸாக்ஷாத்3

4க்திமுக்த்யேகஸாத4நம் ॥ 181 ॥

பரம புண்ணியமான இந்தத் துதி சிவனாருக்கும் இறைவிக்கும் மிகவும் உகப்பானது, இதயத்தை மகிழ்விப்பது, விருப்பங்கள் அனைத்தையும் தரவல்லது. பக்தி, முக்தி ஆகிய இரண்டிற்கும் இதுவே முக்கியமான சாதனம். (181)

ய இத3ம் கீர்தயேந்நித்யம்

ஶ்ரு॒ணுயாத்3வா ஸமாஹித: ।

ஸ விதூ4யாஶு பாபாநி

ஶிவஸாயுஜ்யமாப்நுயாத் ॥ 182 ॥

இத்துதியைத் தினமும் மனவொருமையோடு சொல்பவனும், கேட்பவனும் அனைத்துப் பாவங்களையும் தொலைத்து, சிவனது ஸாயுஜ்ய பதவியை (சிவனோடு இரண்டறக் கலத்தலை) அடைகிறான். (182)

கோ3க்4நஶ்சைவ க்ரு॒தக்4நஶ்ச

வீரஹா ப்4ரூணஹாபி வா ।

ஶரணாக3தகா4தீ ச

மித்ரவிஶ்ரம்ப4கா4தக: ॥ 183 ॥

து3ஷ்டபாபஸமாசாரோ

மாத்ரு॒ஹா பித்ரு॒ஹாபி வா ।

ஸ்தவேநாநேந ஜப்தேந

தத்தத்பாபாத் ப்ரமுச்யதே ॥ 184 ॥

பசு வதை செய்தவன், செய்ந்நன்றி கொன்றவன், தவறான வழியில் வீரனைக் கொன்றவன், கருவில் வளரும் குழந்தையைக் கொன்றவன் (கரு கலைத்தவன்), தன்னைத் தஞ்சம் அடைந்தவனைக் கொன்றவன், தன் நண்பனின் நம்பிக்கையைக் கொன்றவன், ஆசாரமற்றவன், பாவச்செயல்களிலேயே ஊன்றியிருப்பவன், தாய்—தந்தையரைக் கொன்றவன் ஆகிய அனைவரும் இத்துதியைப் பாராயணம் செய்தால், அந்தப் பாவங்களிலிருந்து அப்பொழுதே விடுபடுகிறார்கள். (183—184)

து3:ஸ்வப்நாதி3மஹா—

நர்த2ஸூசகேஷு ப4யேஷு ச ।

யதி3 ஸங்கீர்தயேதே3தந்ந

ததோநர்த2பா4க்34வேத் ॥ 185 ॥

தீய கனவுகள் முதலிய தீமைகளைச் சுட்டிக்காட்டும் பயங்கள் வருமேயானால், அப்பொழுது இத்துதியைப் பாராயணம் செய்தால், அவன் அத்தீமைகட்கு ஆளாக மாட்டான். (185)

ஆயுராரோக்3யமைஶ்வர்யம்

யச்சாந்யத3பி வாஞ்சி2தம் ।

ஸ்தோத்ரஸ்யாஸ்ய ஜபே திஷ்ட2ம்ஸ்—

தத்ஸர்வம் லப4தே நர: ॥ 186 ॥

நீண்ட ஆயுள், நோயின்மை, பெருஞ்செல்வம் மற்றும் மனவிருப்பங்கள் அனைத்தும் இத்துதியை மனமுருகச் செய்பவன் நினைத்தபடியே பெறுகிறான். (186)

அஸம்பூஜ்ய ஶிவம் ஸ்தோத்ர—

ஜபாத்ப2லமுதா3ஹ்ரு॒தம் ।

ஸம்பூஜ்ய ச ஜபே தஸ்ய

2லம் வக்தும் ந ஶக்யதே ॥ 187 ॥

சிவபூஜை செய்யாதுவிட்டு, இத்துதியை மட்டும் பாராயணம் செய்வதால் பெறலாகும் பயன்களைத்தான் இதில் கூறினேன். ஆனால், சிவபூஜையும் செய்து, இத்துதியையும் பாராயணம் செய்தால் பெறலாகும் பயனைப் பற்றி என்ன விளம்புவது! அதாவது சொல்லுக்கடங்காத பயன் பெறலாம். (187)

ஆஸ்தாமியம் ப2லாவாப்திர—

ஸ்மிந் ஸங்கீர்திதே ஸதி ।

ஸார்த4மம்பி3கயா தே3வ:

ஶ்ருத்வைவ தி3வி திஷ்ட2தி ॥ 188 ॥

தஸ்யாந்நப4ஸி ஸம்பூஜ்ய

தே3வதே3வம் ஸஹோமயா ।

க்ரு॒தாஞ்ஜலிபுடஸ்திஷ்ட2ந்

ஸ்தோத்ரமேதது3தீ3ரயேத் ॥ 189 ॥

இத்துதியின் பயன் ஒருபுறம் இருக்கட்டும். இத்துதியைச் சொல்லத் தொடங்கும் போதே இறைவரும் இறைவியும் விண்வெளியில் வந்து நிற்பர். ஆகவே, அச்சமயத்தில் உமையொருபாகனாக விளங்கும் இறைவனை விண்வெளியிலே தியானித்துப் பூஜித்து வணங்கி இரு கைகளையும் கூப்பி நின்று இத்துதியை ஓதவேண்டும். (188—189)

 

அத்தியாயம் : முப்பத்து இரண்டு

இவ்வுலகப் பயன்களை வழங்கும் செயல்கள் மற்றும் முறைகள்; சிவபூஜையின் விதிமுறைகள்; காம்யகர்மங்களுக்கான வேள்வியில் பயன்படும் ஹோமப்பொருட்கள்

உபமன்யு கூறுகிறார்—— ஸ்ரீகிருஷ்ணா! இதுவரை இகபர உலகப் பயன்களை அளிக்கும் செயல்களின் செயல்முறைகளைப் பற்றிக் கூறினேன். இதில் செயல், ஜபம், தவம், தியானம் ஆகிய அனைத்தின் கூட்டுச் செயல்முறைகள் முழுவதும் ஒன்றுசேர்ந்துள்ளது. இனி சிவனடியார்கட்கென்று இவ்வுலகிலேயே பயனளிக்கக் கூடிய பூஜை, ஹோமம், ஜபம், தியானம், தவம், தானம் முதலிய உயர்ந்த செயலைப் பற்றிக் கூறுவேனாக. மந்திரங்களின் பொருளுணர்ந்து அறிஞர்கள் முதலில் மந்திரங்களைச் சித்தி செய்துகொள்ள வேண்டும். இல்லையெனில் விரும்பியதை விரும்பியவண்ணம் அளிக்கும் செயல்கள்கூட பயனை அளிக்காது. மந்திரங்களைச் சித்தி செய்திருந்தாலும், எந்தவொரு கர்மத்தின் பயன் ஏதாவதொரு பெருந்தடையின் காரணமாகத் தடைபடுமென்றால், அதை அறிந்தவர்கள் முதலில் அக்காரியத்தைத் தொடங்க மாட்டார்கள். முதலில் அத்தடைகளை நீக்குவதற்காகச் சகுனம் முதலியவைகளைக் கண்டு நன்கு பரீசீலித்துப் பின் அதை நீக்குவதற்கான செயலைச் செய்வார்கள். இவ்வாறு அத்தடைகளை நீக்குவதற்கான செயலைச் செய்யாமல் விடுத்து, ஏதோவொரு மயக்கத்தால் (அறியாமையால்) இவ்வுலக இன்பத்தைத் தரக்கூடிய செயலைச் செய்வானேயானால், அவன் அதற்கான எண்ணிய பயனைப் பெறமாட்டான். மேலும், அவனது செயலைக் கண்டு உலகம் அவனைக் கேலி செய்யும்.

எவனுக்கு நம்பிக்கை முற்றும் இல்லையோ, அவன் அவ்வாறான கர்மங்களைச் செய்யவே வேண்டாம். ஏனெனில், அவனுக்குத்தான் அக்கர்மம் செய்வதில் எந்தவொரு சிரத்தையும் (ஈடுபாடும்) இல்லையே. சிரத்தையில்லையெனில் அக்கர்மம் அவனுக்குப் பயனைத் தராது. செய்த கர்மம் வீணாகில் (பயன் தராமல் போனால்), அதில் தேவதைகளைக் குறை கூறி எந்தவொரு பயனுமில்லை. ஏனெனில், சாஸ்திரங்களில் கூறியுள்ள முறைப்படி உண்மை சிரத்தையோடு கர்மங்களைச் செய்தவனுக்கு, அதற்கான பயன் கிட்டியுள்ளதைக் கண்ணெதிரிலேயேதான் காண்கிறோமே! எவன் மந்திரத்தை முறைப்படி ஜபித்து, அதன் சித்தியைப் பெற்றிருக்கிறானோ, கர்மத்திற்கு நேரும் இடையூறுகளை முழுதுமாகக் களைந்திருக்கிறானோ, மந்திரத்தில் முழு நம்பிக்கை வைத்திருக்கிறானோ, மனதில் பூரண சிரத்தை கொண்டிருக்கிறானோ, அவன் செய்யவேண்டிய கர்மங்களைச் செய்வானேயாகில் நிச்சயம் அதற்கான பயனைப் பெறுகிறான். செயல் நற்பயனைத் தரவேண்டுமேயானால் பிரும்மசரியத்தைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். இரவில் ஹவிஸ் (கஞ்சி வடிக்காத உப்பில்லாத அன்னம்) மட்டும் சாப்பிட வேண்டும். அல்லது பாயஸமோ, பழமோ சாப்பிடலாம். மனதாலும் பிறருக்குத் துன்பம் தரும் செயல்களை நினைக்கக் கூடாது. எப்பொழுதும் உடல் முழுவதும் திருநீறு பூசி இருக்கவேண்டும். உடல் தூய்மையோடு உள்ளத்தூய்மையும் இருக்கவேண்டும்.

இவ்வாறு தனது ஆசாரத்தை ஒழுக்கத்தை முறைப்படுத்திக் கொண்டு தனக்கு நலனளிக்கும் நல்லதொரு நாளில் நல்லதொரு இடத்தைத் தேர்ந்தெடுத்து, அங்கு பூமாலைகள் கொண்டு அழகு செய்து, அதன் நடுவில் முழங்கை அளவுள்ளதாக ஓர் இடத்தில் பசுஞ்சாணம் கொண்டு மெழுகி தாமரை போன்ற அமைப்புள்ளதாக ஒரு பத்ராஸனத்தை வரையவும். அங்கு ஒளிரும் பொன் போன்று விளங்குமாறு கோலத்தால் அலங்கரிக்கவும். அத்தாமரை எட்டு தளங்கள் கொண்டதாக நடுப்பகுதியான கேசரத்தில் கர்ணிகையில் இரத்தினம் கொண்டு அழகு செய்யவும். அத்தாமரையின் நாளம் தனது உருவத்திற்கொப்பாக இருக்கட்டும். இவ்வாறு அமைக்கப்பட்ட பொற்றாமரையில் அணிமா முதலிய எட்டு சித்திகளும் உள்ளதாக மனதில் பாவனை செய்து கொள்ளவும்.

இவ்வாறு அமைக்கப்பட்ட கமலம் போன்ற பத்ராசனத்தின் நடுவில் இரத்தினம், பொன் அல்லது படிகமணியினால் ஆக்கப்பட்ட உயர்ந்த இலக்கணங்களுடன் கூடிய சிவலிங்கத்தை அமைத்து, தன் சிவகணங்களோடு கூடிய பரமசிவனை முறைப்படி ஆவாகனம் செய்து பூஜிக்கவும். அப்பொழுது சிவபிரான் அச்சிவலிங்கத்தில் எழுந்தருளியுள்ளதாகத் தியானிக்கவும். அவ்வாறு தியானிக்கப்படுகிற இறைவன் நான்கு திருமுகங்கள் நான்கு திருக்கரங்கள் கொண்டவர். உடல் முழுவதும் திருவாபரணங்கள் அரையில் புலித்தோல், திருமுகத்தில் புன்முறுவல், கீழிரண்டு திருக்கரங்களில் வரத—அபய முத்திரைகள், மேலிரண்டு திருக்கரங்களில் மானும் மழுவும். சிவபூசை செய்யும் சாதகன் விரும்பினால் எட்டுத் திருக்கரங்கள் கொண்டவராகவும் இறைவனைத் தியானிக்கலாம். அவ்வாறு தியானிக்கையில் இறைவனது வலது புறத்திருக்கரங்களில் முத்தலைச்சூலம், பரசு (மழு), கத்தி, வஜ்ரப்படை ஆகியனவும், இடது திருக்கரங்களில் பாசம், அங்குசம், கேடயம், நாகம் (பாம்பு) ஆகியனவும் விளங்குவதாகப் பாவிக்கவும். திருமேனியோ இளஞ்சூரியனைப் போன்று இளஞ்சிவப்பு நிறம். ஒவ்வொரு திருமுகத்திலும் மூன்று திருக்கண்கள். கிழக்கு நோக்கிய திருமுகம் சௌம்மியமாக (அமைதியாக)த் தன் ஆக்ருதிக்கொப்ப ஒளி நிறைந்து விளங்குகிறது. தெற்கு நோக்கிய முகமோ கொண்டல் (முகில்) வண்ணம், பயங்கரமானது. வடக்கு நோக்கிய திருமுகம் பவளம் போன்று சிவந்தது, முன்நெற்றி மயிர் நீலநிறமானது, அழகானது. மேற்கு நோக்கிய திருமுகம் முழுநிலவு போன்ற ஒளியுடன் சாந்தமாக உள்ளது. அங்கு தலையில் சந்திரன் விளங்குகிறான். சிவபிரானது இடது துடையில் இறைவி விளங்குகிறாள். அவளது திருமேனி பதினாறு வயது இளமங்கையின் திருமேனிபோல் மனம் கவர்வதாக உள்ளது. அவள் ‘மகாலக்ஷ்மி’ என்ற திருநாமம் கொண்டு விளங்குகிறாள்.

இவ்வாறு பாவனை ரூபமான சிவமூர்த்தியை மனதில் தியானித்து ‘சகலீகரணம்’ என்கிற சடங்கைச் செய்து, பரமகல்யாணமயனான சிவப்பரம்பொருளை ஆவாகனம் செய்து பூஜிக்கவும். இறைவரது திருவபிடேகத்திற்காகக் கபிலை (காராம்) பசுவின் பாலையும், பஞ்சாமிர்தத்தையும் தயார் செய்து கொள்க. கஸ்தூரி மஞ்சள் பொடி முதலிய திருமஞ்சனப் பொடிகளையும் சேகரித்து வைத்துக் கொள். இதன்பின் கிழக்கில் ஒரு மண்டலம் எழுதி, இரத்தினப் பொடிகளால் கமலம் எழுதி நன்கு அலங்கரித்து, அதன் நடுவில் ஈசான கலசத்தை வைக்கவும். அதைச் சுற்றி நாற்புறமும் ஸத்யோஜாதம், வாமதேவம், அகோரம், தத்புருஷம் என்கிற நான்கு கலசங்களை வைக்கவும். பின்பு இவற்றைச் சுற்றி எட்டு திசைகளிலும் வித்யேசுவரர் முதலிய எட்டு தேவதைகளுக்காக, நூல் சுற்றி நீர் நிரம்பிய எட்டு கலசங்களை வைக்கவும். அக்கலசங்களில் மந்திரம் கூறிப் பவித்திரமான மூலிகை முதலிய பொருட்களை இட்டு, நல்ல வஸ்திரங்களால் அக்கலசங்களைச் சுற்றவும். இவ்வாறு வைத்த திருக்கலசங்களில் ஆவாகனம் முதலிய பூஜைகளைச் செய்து, மந்திரங்களை ஜபித்து, இறைவனது திருவபிடேக சமயத்தில் வாத்தியங்கள் ஒலிக்க, இக்கலச நீரால் இறைவனுக்கு அபிடேகம் செய்யவும்.

பின் தர்ப்பைப்புல் நீர், பொன்னும் மணியும் ஊற வைத்த நீர், பஞ்சகவ்வியம் முதலியவற்றைச் சந்தனம், புஷ்பம் ஆகியவற்றால் நறுமணமுறச் செய்து, மந்திரங்களை ஜபித்துக் கொண்டே அக்கலசநீரால் முறைப்படி இறைவனை நீராட்ட வேண்டும். பின் கந்தம், புஷ்பம், தூபதீப நிவேதனம் அளித்துப் பூஜையை முடிக்கவும். இறைவருக்குப் பூசும் சந்தனம் முதலிய நறுமணப் பொருட்கள் குறைந்தது ஒரு தோலா அளவாகவோ, அதிகப்படியாக பதினோரு தோலா அளவுள்ளதாகவோ இருக்கலாம். பொற்காசுகளாலோ, இரத்தினங்களாலோ கூட அர்ச்சிக்கலாம். நறுமணமுள்ள நீலோத்பலம், நீலகுமுதம், பில்வபத்திரம், செந்தாமரை, வெண்டாமரை முதலியன விசேஷமானவைகள். அகரு தூபம், கற்பூரம், நெய் தீபம், குங்கிலியம் முதலியன அர்ப்பணிக்கவும். காராம்பசுவின் நெய் சேர்த்த தீபமும், பச்சைக்கற்பூரத்தினால் செய்யப்பட்ட ஊதுபத்தியும் ஏற்றலாம்.

இவ்வாறு பூஜிப்பதில் ஈசானம் முதலிய ஐந்து பிரும்மங்கள், ஆறு அங்க தேவதைகள், ஐந்து ஆவரண தேவதைகள் ஆகியவர்களுக்கும் பூஜை செய்ய வேண்டும். நெய்யால் ஆகிய பதார்த்தங்களையேதான் இறைவருக்கு நிவேதனம் செய்யலாம். வெல்லம், நெய் கலந்த சர்க்கரைப் பொங்கலை நிவேதனம் செய்யவும். நறுமணமுள்ள பொருட்கள் ஊற வைத்த நல்ல நீரை இறைவன் அருந்துவதற்காகத் தரவும். பின் வாய் தூய்மையடைய ஐந்துவித வாசனை திரவியங்கள் அடங்கிய தாம்பூலத்தை நிவேதனம் செய்யவும். இரத்தினாபரணங்கள், நல்லாடைகள் ஆகியனவற்றை நம் இஷ்ட தேவதையான இறைவனுக்கு அர்ப்பணிக்கலாம். கீதம் பாடலாம், வாத்தியங்கள் முழக்கலாம், நர்த்தனம் செய்யலாம் — இவையனைத்தும் இறைவருக்குகந்த உபசாரங்களாகும்.

இவ்வாறு பூஜையை முடித்தபின் மூலமந்திரத்தை ஒரு லட்சம் முறை ஜபிக்கலாம். குறைந்தபட்சமாக ஒரு முறையாவது பூஜை செய்ய வேண்டும். இரண்டு மூன்று முறையும் செய்யலாம். எவ்வளவு அதிகம் செய்கிறோமோ, அத்துணை அளவு பயன் அதிகம். எத்தனை ஹோமத் திரவியங்கள் உள்ளனவோ, அவற்றால் குறைந்தது பத்து முறை அல்லது அதிகமாக நூறு முறை ஹோமம் செய்யவும். மாரணம், உச்சாடனம் முதலிய பிரயோகங்களில் சிவபிரானது கோரரூபத்தைத் தியானிக்கவும். சாந்தி கர்மா, புஷ்டி தரும் கர்மா முதலியனவற்றில் சிவபிரானது சௌம்மியமான, அழகான, அமைதியான சொரூபத்தைத் தியானிக்கவும். மாரணம் முதலிய ஹோமங்களில் இரும்பினால் செய்யப்பட்ட ஹோமக்கரண்டிகளைப் பயன்படுத்தவும். சாந்தி கர்மாக்களில் பொன்னாலாகிய ஹோமக்கரண்டிகளை உபயோகிக்கலாம்.

அகால மரணம் முதலியவற்றை விலக்க நெய், பால் ஆகியவற்றில் நனைத்த அருகம்புல், தேன், நெய் கலந்த சுத்தான்னம் (ஹவிஸ்) அல்லது வெறும் பாலினால் ஹோமம் செய்யலாம். நோய்கள் தீர வெள்ளை எள்ளினால் ஹோமம் செய்ய வேண்டும். நல்ல செழுமை வேண்டுபவன், பெரும் வறுமை நீங்க நெய், பால் அல்லது தாமரைப்பூக்களால் ஹோமம் செய்யவும். பிறரை நம்வசம் ஆக்க வேண்டுமானால் ஜாதீ மல்லிகை, முல்லைப்பூ, மருதாணிப்பூ ஆகியனவற்றை நெய்யில் தோய்த்து ஹோமம் செய்யலாம். அந்தணர்களாக இருப்பின் பிறரைத் தன்வசப்படுத்த செவ்வரளிப்பூவை நெய்யில் நனைத்து ஹோமம் செய்யவும். உச்சாடனத்திற்கு நல்லெண்ணெய்யிலும், பகையான பிறரைத் தடுப்பதற்குத் தேனினாலும் ஹோமம் செய்யலாம். வெண்கடுகினாலும் இந்த ஹோமத்தைச் செய்யலாம். மாரணம், உச்சாடனம் ஆகிய அபிசார வேள்விகளை ஆலம்விதை, எள் ஆகியனவற்றால் செய்யலாம். ஒருவரோடு ஒருவர் சேராமல் இருவரைப் பிரிப்பதான வித்வேஷண ஹோமத்தைத் தேங்காய் எண்ணெயினால் செய்யவும். ஆலம்விதையினால் பந்தன (பிறரைக் கட்டுதல்) வேள்வியைச் செய்யலாம். சிவப்புக்கடுகோடு பிற ஹோமத்திரவியங்களையும் சேர்த்து ஹோமம் செய்தால், பிற சேனைகளையும் நம் பக்கல் வராமல் தடுக்கலாம்.

அபிசார ஹோமங்களில் கைச் செக்கில் ஆட்டிய நல்லெண்ணெயினால் ஹோமம் செய்ய பயன் விரைவில் கிட்டும். கடுக்காய் தோல், பருத்திக்கொட்டை, பருத்திக் காய் அல்லது நல்லெண்ணெயில் தோய்த்த கடுகு ஆகியவற்றாலும் அபிசார ஹோமத்தைச் செய்யலாம். பாலினால் ஹோமம் செய்தால் ஜுரம் (காய்ச்சல்) விலகும். அனைத்து நலன்களையும் அளிக்கும் தேன், நெய், தயிர் ஆகிய மூன்றையும் கலந்து அல்லது பால் அன்னம் அல்லது பாலினால் மட்டும் ஹோமம் செய்வது அனைத்து நலன்களையும் அளிக்கும். ஏழு வகை சமித்துக்கள் கொண்டு சாந்தி—காம்ய ஹோமங்களைச் செய்யலாம். பொதுவாக ஹோமத்திரவியங்களால் ஹோமம் செய்ய வசியம் மற்றும் பிறரைத் தன் பக்கம் இழுப்பது ஆகியவைகளில் பயன் பெறலாம். பில்வ இலையினால் ஹோமம் செய்ய வசீகரணமும் செல்வமும் பெறலாம். மேலும், அது எதிரிகளையும் வெல்லும். வெற்றி தரும் சாந்தி கர்ம ஹோமங்களில் பலாசம் (பொரசு), கருங்காலி முதலியவற்றின் சமித்துக்கள் கொண்டு ஹோமம் செய்தல் வேண்டும். கொடூரமான கர்மங்களில் அரளி, எருக்கு சமித்துக்களையும், சண்டை—சச்சரவுகளில் முட்கள் கொண்ட மரங்களின் சமித்துக்களையும் உபயோகித்து ஹோமம் செய்ய வேண்டும்.

சாந்தி—புஷ்டிக்கான வேள்விகளைப் பொதுவாக சாந்தமான (அமைதியான) குணம் உடையவர்கள்தான் செய்வர். தயவற்றவர்களும் கோபமுடையவர்களும் அபிசார ஹோமங்கள் செய்வதில்தான் ஈடுபாடு கொள்வார்கள். எப்பொழுது தனக்குப் பெரும் தீங்கு நேருமோ, வேறு வழியில் அதற்கான கழுவாய் காண இயலவில்லையோ அப்பொழுதும், தன் பகைவரான ஆததாயியை அடக்க வேண்டி வேறு வழியே இல்லை என்னும் பொழுதும்தான் இந்த அபிசார கர்மாவைச் செய்யலாம்.

(குறிப்பு:— ‘ஆததாயீ’ என்பவன் யார்? எனில் வீட்டிற்குத் தீ வைப்பவன், விஷம் தருபவன், ஆயுதம் கொண்டு கொல்பவன், பணத்தைத் திருடுபவன், பிறரது நிலத்தையும், பிறரது மனைவியையும் அபகரிப்பவன் ஆகிய ஆறு பேரும் ‘ஆததாயிகள்’ என்கிறது மனு நீதி.)

தனது மன்னருக்குத் தீங்கு செய்ய நினைத்து ஒருபோதும் அபிசார கர்மாவைச் செய்யக் கூடாது. ஒருவர் ஆஸ்திகராகவும் தர்மாத்மாவாகவும் கொண்டாடத்தக்கவராகவும் இருப்பாரேயானால், அவரோடு ஆததாயிக்கான செயலைச் செய்ய வேண்டியிருந்தாலும், அவரைக் கெடுக்க வேண்டுமென்கிற எண்ணத்தோடு அபிசாரமான கர்மத்தை ஒருபோதும் செய்யக் கூடாது. எவனொருவன் மனம், சொல், உடல் மூலம் சிவபிரானையே கொண்டாடி வருகிறானோ, அவனுக்கோ, மன்னருக்கோ தவறியும் அபிசார கர்மாவைச் செய்யக் கூடாது. அவ்வாறு செய்பவன் கீழ்நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறான். ஆகவே, தனக்கு நன்மையே விரும்புபவன் எவ்வகையிலும் சிவனடியார்கட்கோ, மன்னனுக்கோ அபிசார கர்மாவின் மூலம் தீங்கிழைக்கக் கூடாது. வேறு எவருக்காவதுகூட அவ்வாறு மாரணம் முதலிய தீங்குகளைத் தவறிச் செய்தாலும், அதற்காகப் பச்சாதாபம் கொண்டு பிராயச்சித்தங்களைச் செய்து கொள்ள வேண்டும்.

நர்மதை நதியில் தோன்றும் பாணலிங்கம், ரிஷிகளால் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட லிங்கம் அல்லது வைதிக மந்திரங்கள் கூறிப் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட லிங்கம் ஆகியனவற்றில் ஏதாவதொன்றைப் ஏழையோ, செல்வந்தனோ பூஜிக்கலாம். இவ்வாறான சிவலிங்கம் கிடைக்கவில்லையென்றால் பொன்னாலோ, இரத்தினாலோ செய்யப்பட்ட சிவலிங்கத்தைப் பூஜிக்கலாம். பொன், இரத்தினம் ஆகியனவற்றைச் சம்பாதிக்கச் சக்தியற்றவனாகில் மனதினாலே ஆக்கப்பட்ட மானசீக சிவலிங்க மூர்த்தியை அமைத்து மானசீகப் பூஜையும் செய்யலாம். இவ்வளவும் செய்ய இயலவில்லையானால் இதற்கீடான திரவியங்களால் சிவலிங்கமூர்த்தியைக் கற்பனை செய்தும் பூஜிக்கலாம். சிலருக்கு சில அம்சங்களைச் சேகரிக்க முடியலாம். சிலருக்கு சில சமயம் முடியாமலும் போகலாம். எப்படியானாலும் தன் தகுதிக்கேற்ப ஒருவன் பூஜை புரிவானாகில், அது அவனுக்கு நிச்சயம் பயனளிக்காமல் போகாது. பூஜை செய்தும் பயன் கிட்டாமற்போனால் திரும்பத் திரும்ப இரண்டு மூன்று முறை அப்பூஜையை விடாமல் செய்யவேண்டும். அப்பொழுது நிச்சயம் பயன் தென்படும்.

பூஜைக்காகப் பயன்படுத்தப்பட்ட பொன், இரத்தினம் போன்ற உயர்ந்த பொருட்களைக் குருவிற்குத் தந்துவிட வேண்டும். கூடவே தட்சிணையையும் தந்தாக வேண்டும். குருவிற்கு அதைப் பெற்றுக் கொள்ள மனமில்லையானால், அவையனைத்தையும் சிவார்ப்பணமாகச் செய்யவும். அல்லது சிவனடியார்கட்குத் தந்துவிடலாம். இதைத் தவிர மற்றவர்கட்குத் தருவதற்கான ஆதாரம் (முறை) ஏதுமில்லை. எவன் குருவை எதிர்நோக்காது தானே தன்னால் முடிந்தவரைப் பூஜையைச் செய்வானோ, அவனும் இம்மாதிரித்தான் செய்ய வேண்டும். பூஜைக்கு வைக்கப்பட்ட பொருட்களைத் தானே எடுத்துக் கொள்ளக் கூடாது. பேராசை காரணமாக எந்த மூடன் பூஜைக்கு அங்கமான பொருட்களைத் தானே எடுத்துக் கொள்கிறானோ, அவன் விரும்பிய பயனைப் பெற மாட்டான். இதில் ஆராய்வதற்கென்று எதுவுமே இல்லை.

பிறர் பூஜித்த சிவலிங்கத்தை ஒருவன் எடுத்துக் கொள்ளட்டும் அல்லது எடுத்துக் கொள்ளாமல் போகட்டும். அது அவனது விருப்பம். அவ்வாறு எடுத்துக் கொண்டால் தினமும் தானாகவோ அல்லது வேறொருவரைக் கொண்டோ பூஜையைச் செய்ய வேண்டும். எவனொருவன் இப்பூஜையைச் சாஸ்திர முறைப்படி தவறாது செய்கிறானோ, அவன் பயனைப் பெறுவதினின்றும் வஞ்சிக்கப்பட மாட்டான். இதன் பெருமையைக் கூற இன்னும் என்னதான் செய்ய வேண்டும்?

இனி, இச்சிவபூஜையின் உயர்ந்த பயனைப் பற்றிச் சுருக்கமாகச் சொல்லுவேன், கேள். இதனால் பகை வெல்லலாம். நோயினால் பீடிக்கப்பட்டு இறக்கும்தறுவாயில் இருந்தாலும் அந்த அபாயம் நீங்கி இன்பம் பெறலாம். கருமியானவன் கொடையாளியாகவும், பரமதரித்திரன் குபேரனாகவும் ஆகலாம். அழகற்றவன் மன்மதனைப்போல் அழகனாகவும், கிழவன் இளைஞனாகவும் ஆகலாம். பகைவன் ஒரு நொடியில் நண்பனாவான். விரோதி பணியாளனாகிவிடுவான். அமுதமும் விஷமாகலாம். விஷமும் அமுதமாகலாம். கடல் நிலம் போலவும், தரை கடல் போலவும்கூட ஆகிவிடும். பள்ளமும் மலைபோல் உயரமாகும். மலையும் பள்ளமாகலாம். தீயும் குளிர்ந்த ஓடையாகும். நீரோடையும் தீபோல் வெம்மையாகும். நந்தனவனம் காடாகும். காடும் உய்யானவனமாகும். அற்ப பிராணியும் சீரிய சிங்கம் போல் வலிமை பெற்றதாகும். சிங்கமும் வீட்டு விலங்கு போல் நாம் சொல்வதைச் செய்வதாகும். பெண்களும் நம்மிடம் அதிகப் பிரியம் கொள்வார்கள். செல்வம் நம்மிடம் நிலைத்து நிற்கும். வாணியான சரஸ்வதிதேவி நம் விருப்பப்படி நாவில் உலா வருவாள். புகழ் தாசியைப் போல் எங்கும் பரவும். மனம் நம் விருப்பப்படி முறையான வழியில் செல்லும். புத்தி வைரத்தையும் துளைக்கும் ஊசி போல் கூர்மையாகும். வலிமையோ புயற்காற்றைப் போல் திறல் பெறும். பலம் மதங்கொண்ட யானைபோல் பெருந்திறல் பெறும். பகைவர்களது முயற்சியும் செயலும் அப்படியே அசையாது நின்றுவிடும். பகைவர்களது நண்பர்கள் அவர்களுக்கே பகைவர்களாகி விடுவார்கள். பகைவர்கள் தங்கள் சுற்றம் சூழ உயிருடன் இருந்தும் நடைப்பிணமாகி விடுவார்கள்.

சிவமந்திரம் ஜபித்த சித்த புருஷர்களுக்கு ஆபத்து நேர்ந்தாலும், அது அவர்களைவிட்டு விலகும். ஆபத்தின் தாக்கம் அவர்களை ஒன்றும் செய்யாது. அவர்கள் அமரத்வம் இறவாமையைப் பெற்றுவிடுவார்கள். பத்தியமற்ற ஆகாரமும் அவர்களுக்கு மருந்தாகிவிடும். உலகியல் இன்பங்களிலேயே ஊன்றித் திளைத்தாலும் அவர்களது இளமை குன்றாது. உள்ளங்கை நெல்லிக்கனி போல் அவர்கள் வருங்காலத்தையும் அறிவார்கள். அணிமா முதலிய எண்வகை சித்திகளும் அவர்கள் விரும்பிய பயனை அளிக்கும். பல சொல்லிக் காமுறுவது ஏன்? இச்சிவபூஜையைச் செய்திடின் விருப்பங்கள் அனைத்தும் தவறாது நிறைவேறும் என்பதில் ஐயமில்லை! மேலும், இதனால் பெற இயலாத பயனுமில்லை.

 

அத்தியாயம் : முப்பத்து மூன்று

முக்தியளிக்கும் கர்மமும், சிவலிங்க மகாவிரதத்தின் முறையும் பெருமையும்

உபமன்யு கூறுகிறார்—— யதுநந்தனா! ஸ்ரீகிருஷ்ணா! இனி பரலோகத்திற்கான பயனைத் தரும் கர்மாவைப் பற்றிக் கூறுகிறேன். இதற்கீடான கர்மா மூவுலகங்களிலும் இல்லை. இது எல்லையற்ற புண்ணியமானது; தேவர்கள் அனைவராலும் அனுஷ்டிக்கப்பட்டது. பிரும்மதேவர், ஸ்ரீமந்நாராயணன், ருத்ரன், இந்திரன் முதலிய எண்டிசை தலைவர்கள், சூரியன் முதலிய ஒன்பது கிரகங்கள், விசுவாமித்திரர், வசிஷ்டர் முதலிய பிரும்மரிஷிகள், சுவேதர், அகஸ்தியர், ததீசி முதலிய பிரும்மத்தை நன்கறிந்த முனிவர்கள், நம்மைப் போன்ற சிவபக்தர்கள், நந்திகேசுவரர், மகாகாலர், பிருங்கி ரிஷி முதலிய சிவகணங்கள், பாதாளத்தில் வசிக்கும் தைத்தியர்கள், ஆதிசேஷன் முதலிய பெருநாகங்கள், சித்தர்கள், யக்ஷர்கள், கந்தர்வர்கள், அரக்கர்கள், பூதப்பிரேத பிசாசர்கள் ஆகிய அனைவரும் தங்கள் தங்கள் பதவியைப் பெறுவதற்காக, இவ்விதிமுறைகளையேதான் அனுஷ்டித்தார்கள். இவ்விதியைப் பின்பற்றித்தான் தேவர்கள் ‘தேவர்கள்’ என்கிற நிலையைப் பெற்றார்கள். பிரும்மதேவர் பிரும்மதேவரானதும், ஸ்ரீவிஷ்ணு காக்கும் கடவுளானதும், ருத்ரர் ருத்ரரானதும், இந்திரன் தேவர்கோனானதும், கணபதி கணங்களின் தலைவரானதும் இந்த அனுஷ்டானத்தினால்தான்!

வெண்சந்தனம் கலந்த நறுமண நீரால் இறைவன்—இறைவிக்கு நீராடல் செய்து, மலர்ந்த வெண்டாமரை மலர்களால் அர்ச்சனை செய்து, அவர்களது திருவடிகளிலே நெடுஞ்சாண்கிடையாக விழுந்து வணங்கி, அங்கேயே பெருக்கி மெழுகித் தூய்மை செய்யப்பட்ட இடத்தில் அழகிய பத்மாசனத்தை (தாமரை ஆசனத்தை)ச் செய்து வைக்கவும். செல்வச்செழுமை இருப்பின் பொன்னாலோ, இரத்தினாலோ கூட பத்மாசனத்தைச் செய்யலாம்.

அந்தப் பத்மாசனத்தின் இதழ்களின் நடுவில் ஒரு கட்டைவிரல் அளவுள்ள அழகிய சிறிய நறுமணமுள்ள சிவலிங்கத்தை வைக்கவும். வலது புறம் இவ்வாறு தாபித்த லிங்கத்திற்குப் பில்வ இலைகள் கொண்டு பூஜை செய்யவும். இவ்விறைவரது வலதுபுறம் அகரு, பின்புறம் மனச்சிலை, வடக்குப்புறம் சந்தனம், கிழக்குப்புறம் ஹரிதாளம் என்கிற நறுமணப் பொருட்களை இறைக்கவும். பின் நல்ல அழகான நறுமணப் பூக்களால் பூஜிக்கவும். நாற்புறமும் அகரு, குங்கிலியம் முதலிய நறுமணத் தூபங்கள் காட்டவும். அழகிய தூய மெல்லிய வஸ்திரங்களை இறைவருக்கு அர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும். நெய் கலந்த நெய் பாயஸமே நிவேதனம். நெய் தீபம் ஏற்றவும். அனைத்து உபசாரங்களையும் முறைப்படி மந்திரம் சொல்லிச் செய்யவும். பின் இறைவனை வலம் வந்து கீழே விழுந்து வணங்கிப் பின் தெரிந்த துதிமாலைகள் கூறித் துதிக்கவும். பூஜை முடித்தபின் பூஜையில் ஏற்பட்டிருக்கும் பிழைகளுக்காக ‘க்ஷமா பிரார்த்தனை’ (மன்னிப்புக்கோருதல்) செய்யவும்.

பின்பு சிவபிரானின் ஐந்தெழுத்தோதி அனைத்து உபசாரங்களையும் சிவார்ப்பணம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் தென்முகம் நோக்கி வீற்றிருக்கும் தக்ஷிணாமூர்த்திபிரானை வேண்டி, அவரையே அடைக்கலமாகப் பற்ற வேண்டும். எவனொருவன் தினமும் ஐந்து நறுமணப் பொருட்கள்மயமாகச் சிவலிங்கத்தைப் பூஜிக்கிறானோ, அவன் அனைத்துப் பாவங்களினின்றும் விடுதலைப் பெறுகிறான். சிவலோகத்தைப் பெறுகிறான். இந்தச் சிவலிங்க மகாவிரதம் மிகவும் உயர்ந்தது, இரகசியமானது. நீ சிவபக்தனாக இருப்பதனால் உனக்கு இதைக் கூறினேன். இதை எவருக்கும் உபதேசிக்கக் கூடாது. சிவனடியார்கட்கு மட்டுமே உபதேசிக்கலாம். முன்பொரு காலத்தில் அச்சிவப்பரம்பொருளே இவ்விரதத்தை உபதேசித்தார்.

 

அத்தியாயம் : முப்பத்து நான்கு

ஸ்ரீமந்நாராயணரும் பிரும்மதேவரும் மயங்குதல்

உபமன்யு கூறுகிறார்—— ஸ்ரீகிருஷ்ணா! நித்தியம், நைமித்திகம், காம்யம் முதலிய சித்திகள் அனைத்தும் சிவலிங்கத்தைப் பிரதிஷ்டை செய்வதாலே எளிதில் கிடைக்கும். உலகமே சிவலிங்கமயம். அனைத்தும் சிவலிங்கத்தில்தான் தங்கள் இருப்பை அடைகின்றன. சிவலிங்கத்தைப் பிரதிஷ்டை செய்வதால் அனைத்தும் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டதாகும். பிரும்மா, விஷ்ணு, ருத்ரன், மற்றுமுள்ளவர்கள் அனைவரும் சிவலிங்கத்தைப் பிரதிஷ்டை செய்துதான் தங்கள் பதவியில் உள்ளனர். ஏன், சிவபிரானே காசியில் விசுவேசுவர லிங்கத்தைப் பிரதிஷ்டை செய்துள்ளாரே! ஆகவே, இகபர உலக இன்பத்திற்காகச் சிவலிங்கத்தைப் பிரதிஷ்டை செய்யவேண்டும்.

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கேட்கிறார்—— லிங்கம் என்பது என்ன? சிவபிரான் சிவலிங்கமானது எப்படி? சிவபிரானை ஏன் லிங்க வடிவில் பூஜிக்க வேண்டும்?

உபமன்யு (பதில்) கூறுகிறார்—— சிவலிங்கம் என்பது இதுதான் என்று புலப்படாதது (வியக்தமற்றது), முக்குணத்தின் சேர்க்கையானது, தொன்மையானது, எல்லை காண இயலாதது. உலகின் உபாதான காரணம் (மூலப்பிரகிருதி) என்பது இதுவே. மாயையானது, ஆகாயம் போன்று பரவியது. சராசரங்கள் அனைத்தும் இதிலிருந்துதான் தோன்றியது. தூய்மையானது, தூய்மையற்றது, தூயதும்—தூயதற்றதுமானது என்று அது மூன்றாகும். இதிலிருந்துதான் சிவன், மகேசன், ருத்ரன், விஷ்ணு, பிரும்மா, அனைத்து ஜீவராசிகள் ஆகிய அனைத்தும் புலன்களோடு தோன்றின. இதில்தான் லயமும் அடைகின்றன. ஆகவேதான் சிவபிரான் லிங்கமானார். அனைத்தும் தோன்றி மறையும் இடமாகையாலே இது லிங்கமாயிற்று. லிங்கம் என்பது இறைவன், இறைவி ஆகிய இருவர்களின் திருமேனி. ஆகவேதான் சாம்பசிவனார் அத்திருமேனியிலே பூஜிக்கப்படுகிறார். லிங்கத் திருமேனியில் கீழ்பீடம் இறைவி. மேலுள்ள பாகமே (பாணமே) சிவபிரான். உண்மையில் அவர்களுக்கு இந்த லிங்கத்திருமேனி கிடையாது. அவர்கள் மிகவும் தூயவர்கள். லிங்கத்திருமேனி என்பது ஓர் உபசாரமாகவே. (ஒன்றைக் குறிப்பதாகக் கூறப்படுவது.) சிவனாரது கட்டளையை எப்பொழுது சக்தி தத்துவம் பெறுகிறதோ, அப்பொழுதுதான் இந்தச் சராசர உலகு தோன்றுகிறது. நூற்றுக்கணக்கான வருடங்களானாலும் இதன் மகிமையைக் கூற இயலாது.

முன்பொரு காலத்தில் மூவுலகங்களும் பிரளயத்தில் தவித்தன. அச்சமயத்தில் ஸ்ரீமந்நாராயணரும் பிரும்மதேவரும் சற்றே மயங்கினர். பிரளய சமுத்திரத்தில் ஸ்ரீமந்நாராயணர் சற்றே உறங்கினபோது எதிர்பாராதவிதமாக அங்கு பிரும்மதேவர் வந்தார். சிவபிரானது மாயையில் மயங்கிய பிரும்மதேவர், ஸ்ரீநாராயணனைக் கண்டு சற்றே கோபம் கொண்டு, “நீ யார்? சொல்?” என்று கேட்டு அவரைத் தட்டி எழுப்பினார். துயில் நீத்த ஸ்ரீவிஷ்ணு சிறிதும் சினம்கொள்ளாது, “குழந்தாய்! நீ எங்கு வந்தாய்? ஏன் கலக்கம் உடையவனாகக் காண்கிறாய்? சொல்” என்று “தான் பிரபு” என்பதைக் காட்டிக் கொண்டு கேட்டார். ரஜோகுணத்தால் பகைமை கொண்ட பிரும்மதேவர், “குரு சீடனை அழைப்பதுபோல் என்னைக் ‘குழந்தாய்’ என்று எப்படி அழைத்தாய்? என்னைத் தெரியவில்லையா? இந்தப் பிரபஞ்சமே எனது படைப்பல்லவோ! படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் ஆகிய முத்தொழில்களையும் மூன்றாக இருந்து நானல்லவா செய்கிறேன்” என்று பதிலிறுத்தார்.

இவ்வாறு கூறக் கேட்ட ஸ்ரீவிஷ்ணு, “நானல்லவோ இம்மூன்றையும் செய்கிறேன். முன்பு நீ என் திருமேனியிலிருந்துதானே தோன்றினாய். என் கட்டளையை ஏற்றல்லவோ நீ, உன்னை மூன்றாகச் செய்து கொண்டு முத்தொழில்களையும் செய்கிறாய். ஆதி அந்தமற்ற நாராயணனான என்னை மறந்தனையோ? உன்னைப் பெற்ற என்னை இவ்வாறு அவமதிக்கிறாயே? இதில் உன் தவறு ஏதுமில்லை. எனது விஷ்ணு மாயையில் நீ மயங்கியுள்ளாய். எனதருளால் இம்மயக்கம் விரைவில் உனக்குத் தீரும். நான்முகனே! உண்மை எதுவென்று தெரியுமா? முத்தொழில்களையும் புரிபவன் நான். எனக்குச் சமமானவர் எவருமிலர்” என்று நிதானமாகக் கூறினார்.

இவ்வாறு இருவருக்குள்ளும் விவாதம் ஏற்படவே, அவர்களது செருக்கைத் தொலைத்து உண்மையை அறிவுறுத்துவதற்காகச் சிவபிரான் பெருத்த லிங்காகாரமாக அவர்கள் மத்தியில் தோன்றினார். இத்திருமேனியோ ஆயிரமாயிரம் தீக்கொழுந்துகளுடன் உவமையற்றதாகவும், அளவிடவொண்ணாததாகவும், குறைதல்—வளருதலற்றதாகவும், அடிமுடியற்றதாகவும் இருந்தது. இதைக் கண்டு மயங்கி வியந்த இருவரும் சொற்போரை நிறுத்தி, ‘இது என்னவாக இருக்கும்?’ எனச் சிந்திக்கலாயினர். உண்மை உணராத அவர்கள் அதன் அடிமுடியைக் காண விழைந்தனர். அப்பொழுது பிரும்மதேவர் அன்னப்பறவை உருவமெடுத்து முடியைத் தேட மேல்நோக்கி விரைந்து சென்றார். ஸ்ரீமந்நாராயணர் கருமலையோ! என்னுமாறு பெரிய பன்றி உருவமெடுத்து அடியைக் காண (கீழ்நோக்கி)ச் சென்றார். இவ்வாறு ஆயிரம் வருடங்கள் சென்றும் அந்த லிங்கத்தின் மூலமான அடியைக் காண இயலவில்லை. இத்தனை வருடங்கள் தேடியும் பிரும்மதேவர் அதன் முடியைக் காண முடியாது அயர்ந்து கீழே விழுந்தார். ஸ்ரீவிஷ்ணுவும் அடி காணாது அயர்ந்து மேலே வந்தார். இவ்வாறு அயர்ந்து வந்த இருவரும் செய்வதறியாது திகைத்து நின்றனர்!

 

அத்தியாயம் : முப்பத்தைந்து

ஸ்ரீமந்நாராயணரும் பிரும்மதேவரும் மயக்கம் தெளிந்து உண்மை உணருதல்

உபமன்யு கூறுகிறார்—— இவ்வாறு ஸ்ரீஹரியும் பிரும்மாவும் திகைத்து நிற்கையில் பிரும்மத்தைக் குறிக்கும் ‘ஓம்’ என்னும் ஓரெழுத்துச் சொல் உரக்கக் கேட்டது. ரஜோ—தமோ குணங்களால் மயங்கிய நிலையிலிருந்த அவர்கள் இருவரும் இதை அறியவில்லை. அப்பொழுது அந்த ஓரெழுத்துச் சொல் அ, உ, ம என்கிற மூன்று மாத்திரைகளாகவும், பின் ‘ம்’ என்கிற அரை மாத்திரையாகவும் ஆக நான்காகப் பிரிந்தது. அதில் ‘அ’காரம் என்கிற ஒலி ஒளிரும் சிவலிங்கத்திருமேனியின் தெற்குப்புறமும், அதாவது வலப்புறத்திலும், ‘உ’காரம் வடக்கிலும் அதாவது இடப்புறத்திலும், ‘ம’காரம் நடுவிலுமாக நின்றன. அரை மாத்திரையான நாதம் சிவலிங்கமூர்த்தத்தின் தலைப்புறம் ஒலித்தது. அந்த ஓரெழுத்து நான்காகப் பிரிந்தாலும் அவ்விருவரும் அதன் காரணத்தை உணர்ந்திலர். அப்பொழுது விளக்க முடியாத அந்தப் பிரணவம் வேதமாகிற நிலையாக மாறியது.

அந்த ‘அ’காரம் ரிக்வேதமாகவும், ‘உ’காரம் யஜுர் வேதமாகவும், ‘ம’காரம் ஸாம வேதமாகவும், ‘நாதம்’ அதர்வண வேதமாகவும் உருக்கொண்டன. அந்த ரிக்வேதம் தனது பாதியில் ரஜோ குணத்திலும், பிரும்மத்தின் செயற்பாடுகளிலும், உலகமாகவும், தத்துவங்களாகவும் பிரிந்து, நிவிருத்தி கலையிலும் ஐந்து பிரும்மங்களிலுமாக நின்றது. முக்காரணங்களிலும் விதையாக (பீஜமாக) விளங்குவது சிவலிங்கத்தின் பீடமாகிய கீழ்ப்பகுதி. அறுபத்து நான்கு குணச் செல்வங்கள் அணிமாதி எண் வகை சித்திகள் ஆகியனவற்றால் அறியப்படுகிறது. இவ்வுலகம் இவ்வாறு பத்து அர்த்தங்களால் (பொருள்களால்), ருக்குகளால் வியாபிக்கப்பட்டது. பத்துவிதமான யஜுர்வேதம் குணங்களில் சத்துவகுணமாக ஸ்ரீவிஷ்ணுவாகச் செயற்பாடுகளில் முதல் மூர்த்தியாக ஆயிற்று. விண்வெளியை இடமாகவும், மூன்று தத்துவங்களில் வித்யையாகவும், பிரதிஷ்டா கலையாகவும், ஐந்து பிரும்மங்களில் இடது பாகமாகவும், லிங்கத்தின் நடுப்பகுதியாகவும், முக்காரணங்கட்கும் தோன்றுமிடமாகவும் ஆயிற்று. ஆகவே, இயல்பான ஐசுவரியமாக ஆனதால் உலகமே யஜுர்வேதமயம்.

பின் தன்னை ஸாமவேதத்திற்காகப் பத்தாகப் பிரித்துக் கொண்டது. தமோ குணத்தில் ஸ்ரீருத்ரன் செயற்பாடுகளில் முதல் மூர்த்தி, மூவுலக தத்துவங்களின் சாரமாகச் சிவனாக விளங்கியது. கலைகளில் வித்யா கலை, பஞ்சப்பிரும்மங்களில் ‘அகோரம்’, சிவலிங்கத்தின் பாவங்களில் மேலான பீடம் ஆகும். முக்காரணங்களுக்கும் விதையானது. இதன் ஐசுவரியம் ‘ஆண்மை’ (பௌருஷம்). இவ்வாறு இவ்வுலகு ஸாமத்தினால் நிரம்பியுள்ளது. இதேபோல் தனது முதல் தன்மையான குணமற்ற நிலை அதர்வண வேதம். இது சாட்சாத் மகேசுவரனே. மூர்த்திகளில் சதாசிவ மூர்த்தி. செயற்பாடுகளில் பரம்பொருளான சிவபிரானின் செயற்பாடற்ற நிலை. தூய்மை செய்வதே திருவருள். இதனால் ஜீவராசிகள் விடுதலை பெறுகின்றன. இங்கு வாக்கு தனக்கு எட்டவில்லை என மனதோடும் திரும்பியது. உலகங்களிலிருந்து தாண்டி உலகியல் சம்பந்தமற்ற சோமனுலகு என்கிற ‘உன்மனா’ என்கிற கலையாக விளங்குவது. இங்குதான் இறைவியுடன் இறைவனான சிவப்பரம்பொருள் வாசம் செய்கிறார். இந்த ‘உன்மனை’ என்கிற கலைக்கு மேல் — எந்த உலகத்தைச் சென்றடைந்தால் திரும்பி வருதல் என்பதில்லையோ, சாந்தி கலை, சாந்த்யதீத கலை, வியாபிகை கலை ஆகியவற்றையும் தாண்டி நிற்பதோ, ஐந்து பிரும்மங்களில் தத்புருஷம், ஈசானம் என்பதாக விளங்குமோ, அதுவே சிவலிங்கத்தின் பாணத்தின் தலைப்புறம். இதுவே நாதத்தின் இருப்பிடம். நிஷ்கலரான சிவபிரான் இங்குதான் ஆராதிக்கப்படுகிறார்.

மேலும் பிந்து, நாதம், சக்தி — இவற்றிற்கு மேற்பட்டதும், தத்துவங்களைக் கடந்த பரதத்துவமானதும், முக்காரணங்களையும் கடந்ததும், கலக்கத்தைத் தோற்றுவிக்கும் மாயையைத் தாண்டி நிற்பதும், எண்ணற்ற சுத்த வித்யைகளுக்கு எட்டாததும், மகேச நிலை கடந்ததும், அனைத்து வித்தைகட்கும் தலைவர்களாக விளங்குபவர்கட்கும் எட்டாததும் இச்சிவலிங்கத் திருமேனியே. அனைத்து மந்திரங்களும் இதன் திருமேனி; முச்சந்திகளும் கொண்டது; ஐந்து திருமுகங்களும் பத்து திருக்கரங்களும் கொண்டது; ஸகலமாகவும் நிஷ்கலமாகவும் இருப்பது; பிந்துவையும் அரை சந்திரனான அரை மாத்திரையையும் கடந்தது; நிசாநாதன் என்கிற சந்திரகலையான நாதத்தையும் கடந்தது; சுழு முனை, பிரும்மரந்திரம் முதலிய ஸ்தானங்களின் தலைவர்களைவிட மிக மிக உயர்ந்தது; சிவதத்துவம், சக்தி தத்துவம் ஆகிய இரண்டையும் கடந்தது. தனக்குக் காரணமில்லாவிட்டாலும், இவரே அனைத்திற்கும் காரணபூதர். இவ்வாறு பத்துவிதச் செல்வங்களால் சூழ்ந்திருப்பதால், இவரே அதர்வண வேத சொரூபர் என்கிறது அதர்வண வேதம். ஆகவே, உலகமே அதர்வண வேத ரூபம்.

ரிக் வேதம் விழித்த நிலை, யஜுர் வேதம் கனவு நிலை, உறக்க நிலையே ஸாமவேதம். இம்மூன்று நிலைகளையும் கடந்ததே அதர்வண வேதம். இப்பொழுது நான் அத்துவாக்களைக் கடந்த நிலையில் உள்ளவன். அத்துவாக்களோ சிவன், வித்யை, ஆன்மா என மூன்றாகக் குறிக்கப்பட்டுள்ளது. குணங்களை முக்கியமாகக் கொண்ட வஸ்துக்கள் அனைத்தும் ஒன்றாகவோ, தனித்தனியாகவோ எப்படியாகிலும், அது பிரணவத்தின் பொருளே என்று கூறப்படுகிறது. ஆகவே, ஓரெழுத்துச் சொல்லான பிரணவம் அனைத்தையும் குறிப்பது. பிரணவமே சிவன். சிவனே பிரணவம். சொல்லுக்கும் (வாசகம்), சொல்லப்படுகிற பொருளுக்கும் (வாச்யம்) இரண்டிற்கும் எப்படி வேறுபாடில்லையோ, அப்படியே சித்சக்தியோடு சிவன் இல்லையெனில், அவர் ஒன்றுமே இல்லாதவர். வாச்யம் என்பது சிவனான பிரணவம். இதில் ‘அ’காரத்மகன் பிரும்மா. ‘உ’காரம் விஷ்ணு. ‘ம’காரம் ருத்ரன்.

மகேசரது வலது புறத்திலிருந்து பிரும்மாவும், இடது புறத்திலிருந்து விஷ்ணுவும், இதயத்திலிருந்து நீலநிறமான ஸ்ரீருத்ரனும் தோன்றினர். படைப்பவர் பிரும்மா, காப்பவர் விஷ்ணு, அழிப்பவர் ருத்ரன். இம்மூவரையும் நியமிப்பவர் சதாசிவன். ஆகவே, இம்மூவருமே உலகிற்குக் காரணபூதர்கள். சிவமே பரமகாரணர். இவ்வுண்மையை உணராத நீங்கள் இருவரும் ரஜோ குண பீடிதர்களாகப் பகைமை பாராட்டினீர்கள். உங்களுக்கு இவ்வுண்மையை அறிவுறுத்துவதற்காகவே நடுவில் சிவலிங்கம் தோன்றியது. ஆகவே, என்னை ‘ஓம்’ என்னும் பிரணவம் என்கின்றனர். ரிக், யஜுர், ஸாமம் முதலிய வேதங்களும், இதன் பிரிவுகளாக விளங்கும் ஆயிரமாயிரம் வேதசாகைகளும் இதைத்தான் கூறுகின்றன. சிவலிங்கமே வேத சொரூபம். இது உங்களது தமோ குணத்தை நீக்கவே தோன்றியது.

இவ்வாறான விளக்கத்தைக் கேட்டறிந்த ஸ்ரீவிஷ்ணுவும் பிரும்மனும் மெய்யறிவு பெற்று உண்மை விழிப்பையடைந்தனர். உடனே இருவரும் கைகளைத் தலைமேற்குவித்துத் துதிக்கலாயினர்.

பிரும்மன் துதிக்கிறார்—— அறிவிலியோ, அறிஞனோ தாங்கள்தானே என்னை முதலில் படைத்தீர்கள். இந்த என் அறியாமை ஒருபுறம் இருக்கட்டும். பயமற்றவனாக யார் பேச முடியும்? தங்களது திருவடிகளில் சேவிக்கும் பரம பாக்கியம் கிடைத்ததால், எங்களது விவாதமும் நலனுக்காகவே ஆயிற்று.

ஸ்ரீவிஷ்ணு துதிக்கிறார்—— தங்களது பெருமையைத் துதிக்கச் சொல் இல்லை. பிரபுவான தங்களெதிரில் சும்மாவிருத்தல் என்பதும் எல்லை மீறியதாகும். அதாவது மரியாதை அற்றதாகும். தாங்களே அனைத்திற்கும் காரணம் என்பதைத் தங்கள் மாயையால் மறந்தேன். நான் என்கிற அகந்தை கொண்டேன். ‘தனிப்படுத்த இயலாத தங்களைத் தனிப்படுத்த நினைத்தேனே.’ அதுவே பெரும் பயத்தைத் தருகிறது. பயந்தவர்களின் கவலையைப் போக்குபவர் என்று தங்களை வர்ணிக்கிறார்கள். ஆகவே, எனது எல்லை மீறிய நிலையைத் தாங்கள் மன்னித்தருள வேண்டும்.

இவ்வாறு இருவரும் துதிக்கவே சிவப்பரம்பொருள் சற்றே புன்முறுவலித்துக் கூறலானார்.

சிவபிரான் கூறுகிறார்—— “குழந்தைகளே! ‘உங்களில் யார் பெரியவர்?’ என்று அகந்தை கொண்டு பகைமை கொண்டீர்கள். இதனால் உலக படைப்பு, காத்தல் இரண்டும் தடைப்பட்டன. இதில் அஞ்ஞானம், மானம் இரண்டும் சேர்ந்துவிட்டது. ஆகவே, உங்கள் அகந்தை, மயக்கம் ஆகிய இரண்டையும் நீக்கவே, நான் இதைச் செய்தேன். முன்பு உங்களுக்குச் சூத்திர ரூபமாக விளங்கும் திருவைந்தெழுத்தான மந்திர இரத்தினத்தை உபதேசித்தேன். அதை நீங்கள் மறந்தீர்கள். அதைத் திரும்பவும் முன்போல் உபதேசிக்கிறேன். அதன் பலமின்றி நீங்கள் இருவரும் படைத்தல், காத்தல் இரண்டையும் செய்ய இயலாது.” இவ்வாறு கூறிய சிவபிரான் திரும்பவும் திருவைந்தெழுத்து மந்திரத்தை உபதேசித்தார். இவ்வுபதேசத்தைப் பெற்ற இருவரும் தெண்டனிட்டு வணங்கி, பயம் நீங்கப் பெற்றுப் பேரானந்தத்தை அடைந்தனர்.

இதற்கிடையில் இந்திரஜால வித்யை போல் அங்கு தோன்றிய சிவலிங்கத் திருமேனி திடீரென்று மறைந்தது. இதைக் கண்டு பயந்து வியந்த இருவரும், “இது என்ன? இது என்ன? என்ன நடந்தது?” என்று ஒருவருக்கொருவர் பேசிக் கொண்டே சிவபிரானது எண்ணுதற்கற்ற பெருமையைக் கொண்டாடிக் கொண்டே பகை மறந்து ஒருவருக்கொருவர் கட்டித் தழுவிக் கொண்டு உலகின் படைத்தல், காத்தல் என்னும் தங்கள் தொழில்களைச் செய்யலானார்கள். இது முதற்கொண்டு இந்திரன் முதலிய தேவர்கள், அசுரர்கள், ரிஷிகள், மனிதர்கள், நாகர்கள் ஆகிய அனைவரும் சிவலிங்கத் திருமேனியைப் பிரதிஷ்டை செய்து பூஜிக்கலாயினர்.

 

அத்தியாயம் : முப்பத்தாறு

சிவலிங்கத் திருமேனியைப் பிரதிஷ்டை செய்யும் முறையும், பூஜை முறையும்

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கேட்கிறார்—— பகவானே! சிவலிங்கத் திருமேனியை எவ்வாறு தாபிக்க வேண்டும்? எனச் சிவபிரான் கூறினாரோ, அந்த விதிமுறைகளைக் கேட்க விரும்புகிறேன்.

உபமன்யு கூறுகிறார்—— தனக்கு நல்லதொரு நாளில் வளர்பிறையில் சிவாகமங்களில் கூறியுள்ளபடி அளவுள்ளதான சிவலிங்கத்தை அமைக்க வேண்டும். தூயதான நல்லதொரு இடத்தைத் தேர்ந்தெடுத்து, அங்கு நான்கு வாயில்களை அமைத்து, பத்துவித உபசாரங்களால் பூஜை செய்ய வேண்டும். முதலில் தடைகளைத் தகர்த்தெறியும் ஸ்ரீவிநாயகரைப் பூஜிக்க வேண்டும். பின் ஸ்நான சுத்தி முதலியன செய்து, திருவபிடேகம் செய்யும் இடத்திற்கு லிங்கத்தை எடுத்துச் செல்ல வேண்டும். அங்கு தங்க ஊசி கொண்டு செஞ்சந்தனத்தால் சிற்ப சாஸ்திரத்தில் கூறியபடி ஒரு லிங்கத்தை எழுத வேண்டும். எட்டுவித மண் அல்லது ஐந்துவித மண் கலக்கிய நீரால் அல்லது பஞ்சகவ்யத்தினால் லிங்கத்தைச் சுத்தி செய்ய வேண்டும். பின், அதைப் பசுஞ்சாணம் கரைத்த நீரில் அதிவாசம் (உள்ளே வைத்தல்) செய்யவும். பின் தோரணம் முதலியவற்றால் நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்ட மண்டபத்தின் நடுவில் உலோகம் அல்லது மரத்தால் பத்மாசனம் அமைத்து, அதன் நடுவில் ஒரு பெரிய பீடம் அமைக்கவும். இம்மண்டபத்தைச் சுற்றி அஷ்டதிக் கஜங்கள், எண்டிசை பாலகர்களுக்காக எட்டு புறமும் எட்டு குடங்கள் வைத்து, அதில் எட்டு மங்கலப் பொருட்களைப் போட்டு அஷ்டதிக்பாலகர்களைப் பூஜை செய்யவும். நாற்புறவாயில்களிலும் துவாரபாலகர்களைப் பூஜித்துப் பின் சுபத்ரன், விபத்ரன், ஸுனந்தன், விநந்தகன் என்கிற பத்ரபீட தேவதைகளைப் பூஜை செய்யவும்.

பின் சிவலிங்கத் திருமேனியை நன்கு நீராட்டி வஸ்திரம் உடுத்திப் பின் பீடத்தில் படுக்க வைக்க வேண்டும். தலை கிழக்குப்புறம், கீழே வெண்பட்டுக் கயிறு, மேற்கில் பிண்டிகை என்கிற அஷ்டபந்தன மருந்து உருண்டையை வைக்கவும். இங்கு லிங்கத்தை ஐந்து, மூன்று, குறைந்தது ஒருநாள் இரவு வரையாவது வைத்திருக்க வேண்டும். பின் முறைப்படி பூஜித்துப் படுக்கை அறைக்கு எடுத்துச் செல்லவும். அங்கும் மண்டலம் போட்டுத்தான் அதை வைக்க வேண்டும். அங்கு வடகிழக்கில் சுத்தி செய்த இடத்தில் ஒரு பத்மம் எழுதிச் சிவகும்பம் வைத்து ஆவாகனம் செய்து பூஜிக்கவும். வேதிகையின் நடுவில் வெள்ளைத்தாமரை எழுதி, அதன் மேற்கில் (பின்புறத்தில்) சண்டிகைக்காகப் பத்மம் எழுதவும். அதன்மேல் பட்டு அல்லது கிழிக்கப்படாத வஸ்திரம், புஷ்பம், தர்ப்பைப்புல் ஆகியனவற்றால் படுக்கை அமைத்து, அதன் மேல் நறுமணப் பூக்களைத் தூவவும். அங்கு சிவலிங்கத் திருமேனியை இரண்டு சிகப்பு வஸ்திரங்களாலும் தர்ப்பையாலும் சுற்றி, வாத்தியங்கள் முழங்கப் படுக்க வைக்க வேண்டும். இது ‘சயனாதிவாசம்’ எனப்படும்.

இவ்வாறு படுக்க வைத்தபின் அதனெதிரில் ஒரு பத்மம் வரைந்து, அதன் எட்டு தளங்களிலும் வித்யேச கலசங்களை வைத்து, நடுவில் சிவகலசத்தையும் வர்த்தனீ பாத்திரத்தையும் வைத்து, அதில் அஷ்டதிக் மூர்த்திகளையும் பூஜிக்க, நான்கு திசைகளிலும் ஜபம் செய்பவர்கள், வேதம் பாராயணம் செய்பவர்கள் அமர வேண்டும். அவர்கள் நால்வரும் பிரும்மா முதலிய நால்வர்கள். ஹோமம் செய்பவர்கள் இவர்கள். பிரதான ஆசார்யர் வடகிழக்கு அல்லது மேற்கு திக்கில் உள்ள ஹோம குண்டத்தில் ஏழு திரவியங்களைக் கொண்டு பிரதான ஹோமத்தைச் செய்வார். மற்றவர்கள் ஆசார்யர் செய்த ஹோம எண்ணிக்கையில் ¼ பங்கோ, ½ பங்கோ ஹோமம் செய்வர். ஆசார்யர் 108 முறை ஹோமம் செய்யவேண்டும்.

இதன்பின் பிரதிஷ்டை செய்யும் இடத்தில் உள்ள குழியில் பொன்னாலான விருஷபத்தையும் கூர்ச்சத்தையும் வைத்து மண் ஜலம், பஞ்சகவ்யம், பின் சுத்த ஜலம் ஆகியவற்றால் சுத்தி செய்யப்பட்ட பிரும்ம சிலையை (ஆதாரபீடத்தை) வைக்கவும். ஒன்பது சக்தி நாமங்களால் கரநியாஸம் செய்து, ஹரிதாளம் முதலிய தாதுக்கள், கந்தம், மூலிகைகள் முதலியவற்றைச் சிவாகமப்படி அந்த ஆதாரபீடத்தின்மேல் வைக்கவும். அதன்பின் மூலமந்திரம் ஜபித்துக் கொண்டே கிழக்கு முகமாக இருக்குமாறு சிவலிங்கத்தை அதன்மேல் வைக்கவும். அதைச் சுற்றி சாக்த மந்திரத்தைக் கூறிக் கொண்டே அஷ்டபந்தன மருந்தைச் சுற்றி நிலைப்படுத்தவும். பின் அர்க்யம் அளித்து திரை போடவும். பின் லிங்கத்தின் எதிரில் நீரைப் புரோக்ஷித்து சயனாதிவாசம் செய்த இடத்தில் வைத்த பத்து கலசங்களைக் கொண்டு வந்து, அவைகளை முறைப்படி பூஜித்து லிங்கத்தின் வடகிழக்குப் புறத்தில் வைக்கவும். பின் மகாபூஜையைத் தொடங்கவும்.

கட்டைவிரல், மோதிரவிரல் இரண்டையும் சேர்த்து சிவமந்திரம் கூறிக் கொண்டே அதில் நீரை நிரப்பவும். அதில் சக்தி (தேவி) வித்யைகள், அதன் தலைவர்கள் ஆகியவர்களை ஆவாகனம் செய்ய வேண்டும். பின் முன் வைத்த சிவ கலச நீரால் லிங்கத்தைப் புரோக்ஷிக்கவும். பிண்டிகையால் (அஷ்டபந்தன மருந்தால்) செய்யப்பட்ட பிண்டிகா லிங்கத்தை வர்த்தனீ கலசம் மற்றும் வித்யேச கலசங்கள் ஆகியவைகளில் வைக்கப்பட்ட நீரால் நீராட்ட வேண்டும். பஞ்சகலா நியாஸத்தைச் செய்து, சிவபிரானை அந்த லிங்கத் திருமேனியில் எழுந்தருளும்படி வேண்டி ஆவாகனம் செய்ய வேண்டும். ஆவாகனம் செய்கையில் இவ்வாறு தியானிக்க வேண்டும்—— ‘விண்வெளியிலிருந்து நந்தியெம்பெருமானின் மேல் தேவியோடு ஏறி வருகிறார். மங்கள வாத்தியங்கள் முழங்குகின்றன. திருவாபரணங்களால் மேலும் மேலும் அழகு. வணங்கிய சென்னியராக இரு கைகளையும் தலைமேற்குவித்துத் துதித்துக் கொண்டும், ஆடிப்பாடிக் கொண்டும், பேரானந்தத்தால் உடல் புல்லரிக்க, கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் பெருக பிரும்மா, விஷ்ணு, மகேசர், சூரியன், இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் வந்து சூழ்ந்து நிற்க ஏரேறி வருகிறார்.’

இவ்வாறு தியானித்துச் சிவப்பரம்பொருளை அந்தச் சிவலிங்கத் திருமேனியில் ஆவாகனம் செய்ய வேண்டும். இவ்விதம் பிரதிஷ்டை செய்தபின் ஐந்து உபசாரங்களால் பூஜிக்கவும். சயனாதிவாசத்தின் போது ‘நேத்ரோன்மீலனம்’ (கண் திறத்தல்) செய்ய வேண்டும். பிரதிஷ்டை செய்பவன் வசதி இருந்தால் ஆலயத்தை நிர்மாணித்துப் பிறகு பிரதிஷ்டை செய்யலாம். வசதி இல்லையெனில் பிரதிஷ்டை செய்தபின் ஆலயம் அமைக்கலாம்.

இனி வீட்டில் பிரதிஷ்டை செய்வது பற்றிக் கூறுகிறேன். சிறியதாக ஒரு சிவலிங்கத் திருமேனியைச் செய்து, உத்தராயண புண்ணிய காலத்தில் (தை முதல் ஆனி மாதம் முடிய) வளர்பிறையில் நல்லதொரு நாளில் நல்ல தூயதான இடத்தில் வேதிகை அமைத்து, அதில் அஷ்டதளபத்மம் வரைந்து அதன் நடுவில் கும்பத்தையும் சுற்றி நாற்புறமும் நான்கு கலசங்களையும் வைக்கவும். அக்கலசங்களில் ஈசானம் முதலிய ஐந்து பிரும்மதேவதைகளையும் அதனதன் பீஜ மந்திரங்களைக் கூறிப் பூஜித்து, அதற்கான முத்திரைகளையும் காட்டி ரக்ஷணம் செய்து முன்கூறியது போலவே அச்சிவலிங்கத் திருமேனியை மண்ணீர், பஞ்சகவ்யம், தூய நீர் ஆகியவற்றால் நீராட்டிப் புஷ்பங்களால் மறைத்து உயர்ந்த ஆசனத்தில் வைத்து அதன் தலையில் புஷ்பத்தை வைத்து புரோக்ஷண பாத்திரத்திலுள்ள ஜலத்தால் புரோக்ஷணம் செய்யவும்.

அதன்பின் வாத்தியங்கள் முழங்க (மூலமந்திரத்தை ஜபித்துக் கொண்டே) ஈசானம் முதலிய ஐந்து கலச நீரால் அபிஷேகம் செய்யவேண்டும். பின் ஐந்து கலைகளின் நியாஸத்தைச் செய்து பூஜையை முடிக்கவும். பின்பு மறவாமல் நித்தமும் இந்தச் சிவலிங்கத் திருமேனிக்கு அபிஷேகம் முதலியனவற்றை முறைப்படிச் செய்து வரவேண்டும். பின்னமான லிங்கத்தைப் பூஜிக்கக்கூடாது. பாணலிங்கங்கள் சிவபிரானாலேயே படைக்கப்பட்டு ஸம்ஸ்காரம் செய்யப்பட்டதாகையாலே அவற்றை வைத்துப் பூஜிக்கலாம். அதற்கு பிரதிஷ்டை முதலிய சடங்குகள் தேவையில்லை. தானாகத் தோன்றிய சுயம்புலிங்கத்திற்கும், தேவர்களும் ரிஷிகளும் பூஜித்த லிங்கத்திற்கும் பிரதிஷ்டை தேவையில்லை. பீடம் இல்லாமலிருந்தால் பீடம் செய்து, அதில் எழுந்தருளச் செய்து பூஜிக்கலாம். அதற்கும் பிரதிஷ்டை தேவையில்லை.

தீப்பிடித்தது, பின்னப்பட்டது, மெலிந்தது முதலிய லிங்கங்களை நீர்நிலையில் போட வேண்டும். ஒன்றுகூட்ட முடியுமானால் அதை ஒன்றுகூட்டி (பின்னமடைந்த லிங்கங்கங்களைச் சரிசெய்ய முடியுமானால் அதைச் சரிசெய்து) பிரதிஷ்டா விதிப்படி பூஜிக்கலாம். பழுதடைந்த லிங்கமாகில் அதிலிருந்து இறைவனை ‘உத்வாசனம்’ (இறைவனை வெளியே எழுந்தருளச் செய்வது) செய்து இதயத்தில் அமர்த்திப் பூஜிக்கவும். இல்லையேல் அதை நீர்நிலையில் விடவும். ஒருநாள் பூஜை தவறினால் மறுநாள் இருமுறை செய்யவும். இரு நாள் தவறினால் மகாபூஜை செய்யவும். அதற்குமேல் என்றால் ஸம்புரோக்ஷணம்தான் செய்யவேண்டும். ஒரு மாதத்திற்கு மேல் பூஜை நின்றதானால் பிரதிஷ்டைதான் செய்யவேண்டுமென சில ரிஷிகள் கூறுகிறார்கள்.

ஸம்புரோக்ஷணம் என்றால் சிவலிங்கத் திருமேனியிலிருந்து இறைவனை வெளியேற்றி, எட்டு, ஐந்து என்கிற முறையில் மண்நீரால் நீராட்டி, பஞ்சகவ்யத்தினால் திரும்ப நீராட்டி, தர்ப்பை நீரால் சுத்தி செய்து, புரோக்ஷணீ பாத்திர நீரால் புரோக்ஷித்து, பூவையும் தர்ப்பையையும் எடுத்துக் கொண்டு லிங்கத்தின் பாண(தலை)ப் பகுதியில் கையை வைத்துக் கொண்டு நூற்றெட்டு முறை திருவைந்தெழுத்தோதித் தலை முதல் பீடம் வரை தொட வேண்டும். பின்பு ஐந்து முறை பஞ்ச பிரும்ம மந்திரங்களைக் கூறி, 108 முறை மூலமந்திரத்தை ஜபிக்கவும். பின்பு இறைவனை வேதமந்திரங்களைக் கூறி ஆவாகனம் செய்து முன்போல் மகாபூஜையைச் செய்யவேண்டும்.

தாபிக்கப்பட்ட சிவலிங்கம் கிடைக்கவில்லையானால் அக்னி, சூரியன், ஆகாயம், ஜலம் ஆகியவற்றிலும் சிவபூஜை செய்யலாம். ஏனெனில், இவையனைத்தும் சிவபிரான் குடி கொண்டிருக்கும் இடங்களாகும்.

 

அத்தியாயம் : முப்பத்தேழு

யோகத்தின் எட்டுவிதங்களைப் பற்றிய விளக்கம்

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கேட்கிறார்—— பகவானே! இதுவரை ஞானம், கிரியை, சரியை ஆகிய மூன்றின் கருத்துக்களையும் சுருங்கக் கூறி விளக்கினீர்கள். இவையனைத்தும் வேதம் போல் பெருமைக்குரியனவே. நானும் ஊன்றிய மனதோடு கேட்டுத் தெளிந்தேன். இனி கிடைத்தற்கரிதான இந்த யோகத்திற்கு அதிகாரி (தகுதியுடையவன்) எவன்? இதன் அங்கங்கள் என்ன? முறை என்ன? இதனால் பெறலாகும் பயன்கள் என்ன? என்பனவற்றைப் பற்றிக் கேட்க விரும்புகிறேன். யோகத்தை அப்யசிக்க (பயிற்சி செய்ய) ஆரம்பிப்பதற்கு முன்பே மரணம் நேருமானால் அப்பொழுது மனிதன் தற்கொலை செய்து கொண்டவனாவானே? ஆகவே, எம்மாதிரியான சாதனையைச் செய்தால் மனிதன் தற்கொலை செய்து கொண்டவனாக ஆகமாட்டானோ, அம்மாதிரியான யோகசாதனையைக் கூறவேண்டுகிறேன். யோகத்தைப் பற்றிய அனுஷ்டான முறைகள், அதற்கான காரணங்கள், யோகம் செய்ய ஏற்ற காலம், அதன் சாதனை மற்றும் அதன் வேறுபாடுகள் ஆகியன பற்றி விளங்கக் கூறவேண்டுகிறேன்.

உபமன்யு கூறுகிறார்—— ஸ்ரீகிருஷ்ணா! இதுவரை கேட்ட வினாக்களின் ஏற்றத்தாழ்வுகளை நீ நன்கு அறிந்தவன்தான். நீ கேட்ட கேள்விகள் அனைத்தும் மிகவும் உசிதமானவைகளே. ஆகவே, இதற்கான விடைகளை வரிசையாகக் கூறுகிறேன். நீ ஒன்றுபட்ட மனதோடு கேள். எதனால் மற்ற செயல்பாடுகளின் தடை ஏற்படுகிறதோ, அந்த மனக்கட்டுப்பாடே ‘யோகம்’ ஆகும். அப்பொழுது சித்தம் சிவத்தில் ஒன்றியிருக்கும். ஆகவே, மனவோட்டம் தடைப்படுகிறது. மனம் எங்கும் அசையாமல் ஒரே இடத்தில் ஒன்றியிருப்பதே ‘யோகம்’. இந்த யோகம் ஐந்து வகையானது. மந்திரயோகம், தொடு யோகம் (ஸ்பர்சயோகம்), பாவ (எண்ணுதலான) யோகம், அபாவயோகம் (பாவனை அற்ற நிலை) மற்றும் மகாயோகம் என்பன. மந்திரத்தைப் பல தடவை உரு போட்டுப் பழகி, அதனால் மந்திரத்தின் வாச்யார்த்தமான (மந்திரத்தால் குறிக்கப்படுகிற) இறைவனை மனதிலிருத்தி, ஓட்டமின்றி (சலித்தலின்றி) நிலைத்து நிற்கும் மனதின் செயலே ‘மந்திரயோகம்’ எனப்படும். மனதின் இதே செயற்பாடு பிராணாயாமத்திற்கு முதலிடம் தருமேயானால், அது ‘தொடு யோகம்’ (ஸ்பர்சயோகம்) ஆகும்.

இந்தத் தொடுயோகம் மந்திரத்தைத் தொடாமல் (மந்திரத்தில் ஊன்றியிராமல்) தனித்து நிற்குமானால், அது ‘பாவயோகம்’. கண்களுக்குப் புலனாகும் இந்த உலகம் முழுவதும் அதாவது அதன் சொரூபம் முற்றிலும் மனதிலிருந்து மறைக்கப்பட்டதாக (லயமடைந்ததாக) எப்பொழுது ஆகிறதோ, அதுவே ‘அபாவயோகம்’ என்றாகிறது. ஏனெனில், அச்சமயத்தில் ‘ஸத்’ என்கிற வஸ்துவின் நினைப்பும் அற்றுப் போகிறது. அச்சமயத்தில் உபாதி (பிரித்து வைக்கும் நிலை)யும் சூன்யமாகிச் சிவஸ்வபாவத்தையே சிந்தித்திருக்கிறான். (அதாவது ‘நானே சிவன்’ என்கிற ஒன்றிய — பிரிக்க இயலாத நிலையில் இருக்கிறான்.) மனோவிருத்தியும் (மனதின் செயற்பாடுகளும்) சிவமயமாகிறது. இந்நிலையே ‘மகாயோகம்’ ஆகும்.

யோகம் புரியத்தக்கவன் யார் தெரியுமா? கேட்டும் பார்க்கவும் படுகின்ற இவ்வுலக விஷயங்கள், கேட்டு ஆனால் பார்க்கப்படாத பரஉலக விஷயங்கள் ஆகிய இரண்டிலிருந்தும் எவனது மனம் வெறுப்புற்றுத் தனித்து பரத்திலேயே லயித்திருக்குமோ, அவனே யோகம் செய்யத்தக்கவன், மற்றவர்க்குத் தகுதியில்லை. சரி, மனம் விரக்தி கொள்வது எப்போது? இவ்வுலகம், பரலோகம் ஆகிய இரண்டின் விஷயங்களிலும் உள்ள குற்றங்குறைகளைச் சிந்தித்துப் பார்த்து, பரம்பொருளின் குணங்களில் மட்டும் ஈடுபாடு கொள்ளும்போதுதான் மனம் விரக்தி கொள்கிறது, ஈடுபாடு அற்றதாகிறது. பொதுவாக யோகமனைத்தும் எட்டு அல்லது ஆறு அங்கங்கள் கொண்டனவே. அறிஞர்களது கருத்துப்படி யமம், நியமம், ஆசனம், பிராணாயாமம், பிரத்யாஹாரம், தாரணா, தியானம், சமாதி என எட்டு அங்கங்கள் கொண்டது யோகம். சுருங்கச் சொல்லில் ஆசனம், பிராணாயாமம், பிரத்தியாஹாரம், தாரணை, தியானம், சமாதி என ஆறு இலக்கணங்கள் யோகத்திற்கு என்கிற கருத்தும் உண்டு. சிவ சாஸ்திரங்களான ஆகமங்களில் இவற்றிற்குத் தனித்தனியான இலக்கணங்கள் கூறப்பட்டுள்ளன. ‘காமிகாகமம்’ போன்ற இன்னும் சில ஆகமங்களிலும் யோகசாஸ்திரங்களிலும், சில சில புராணங்களிலும் இந்த யோகங்கங்களின் லக்ஷணங்கள் கூறப்பட்டுள்ளன.

இனி யமம் என்பதென்ன? அகிம்சை (பிற பிராணிகட்குத் துன்பம் தராதிருத்தல்), சத்தியம் (வாய்மை), அஸ்தேயம் (திருடாமை), பிரும்மசர்யம் (புலனடக்கம்), அபரிக்ரஹம் (பிறரிடமிருந்து எதையும் பெறாமை) — இவற்றையே சான்றோர்கள் ‘யமம்’ என்கின்றனர். இவ்வாறு யமம் ஐந்து அங்கங்கள் கொண்டது.

சௌசம் (ஒழுக்கம்), சந்தோஷம் (மகிழ்ச்சி), தபம் (தவம்), ஜபம் (வேதமோதுதலான ஸ்வாத்யாயம்), பிரணிதானம் (அனைத்தையும் இறைவனுக்கு அர்ப்பணமாகச் செய்வது) என்கிற ஐந்து அங்கங்கள் கொண்டது ‘நியமம்’ ஆகும்.

‘ஆசனம்’ என்பது எட்டு வகைப்படும். அவை ஸ்வஸ்திகாசனம், பத்மாசனம், அர்த்தசந்திராசனம், வீராசனம், யோகாசனம், பிரஸாதிதாசனம், பர்யங்காசனம், சுகாசனம் (தன்னிஷ்டப்படி அசைவின்றிச் சுகமாக உட்காருவது) என்பதாகும்.

இனி பிராணாயாமம் என்பது நமது உடலில் தோன்றும் வாயுவே ஆகும். அதைத் தடுத்து நிறுத்துவது ‘ஆயாமம்’. இந்தப் பிராணாயாமம் மூன்றுவகை. ரேசகம், பூரகம், கும்பகம். மூக்கின் ஒரு துவாரத்தை அழுத்திக் கொண்டு மற்ற துவாரத்தின் வழியே வயிற்றிலுள்ள காற்றை வெளியேற்றுவது ‘ரேசகம்’ எனப்படும். பின் இரண்டாவது மூக்குத்துவாரம் வழியாக வெளியிலுள்ள காற்றை ஊதுகுழல் போல் உள்ளே இழுத்துக் கொள்க. இதில் காற்று நிரப்பப்படுவதால் இதைப் ‘பூரகம்’ என்பர். உள்ளிழுத்த காற்றை வெளியேற்றாது வெளியிலிருக்கும் காற்றை உள்ளிழுக்காது நீர் நிரம்பிய குடம்போல் அசைவற்று நிற்பதே ‘கும்பகம்’ ஆகும். பிராணாயாமத்தை வேகமாகவோ அல்லது மிகவும் நிதானமாகவோ செய்யக் கூடாது. பிராணாயாம சாதனை செய்பவன் முறைப்படி அதை அப்யாசம் செய்யவேண்டும்.

யோகசாஸ்திரத்தில் கூறியவாறு ரேசகம் முதலியனவற்றில் நாடி சோதனை மூலம் செய்யக்கூடிய பிராணாயாமப் பயிற்சியை உடலிலிருந்து உயிர் நீங்கும் வரை செய்துகொண்டே இருக்க வேண்டும். நுண்ணியது முதலிய வரிசைப்படி பிராணாயாமம் நான்கு வகை. மாத்திரை (மந்திரத்தை எண்ணுவது) மற்றும் குணங்களின் பிரிவு — இவற்றின் ஏற்றத்தாழ்வினாலேயே இந்த நான்கு வகை ஏற்படுகிறது. இந்நால்வகைப் பிராணாயாமங்களில் முதலாவதான நுண்ணிய (கொஞ்ச நேரத்ததான) பிராணாயாமம் ‘உத்காதம்’ எனப்படுகிறது. (அதாவது தொப்புளிலிருந்து தூண்டப்படுகிற வாயு தலையில் முட்டுவது.) இந்தப் பிராணாயாமத்தில் இடம், கால அளவு, எண்ணிக்கை முதலியவற்றின் கணக்கு உள்ளது. நடுத்தரமான பிராணாயாமம் இரண்டாவது உத்காதமாகும். இதில் இருபத்து நான்கு மாத்திரைகள் கணக்குண்டு. உயர்ந்த நிலைக்கான பிராணாயாமம் மூன்றாவது உத்காதமாகும். இதில் முப்பத்தாறு மாத்திரைகள் உண்டு. இவையனைத்திலும் சிறந்த பிராணாயாமம் நான்காவதாகும். இதை யோகசாஸ்திரத்தில், ‘பா3ஹ்யாப்4யந்தரவிஷயாக்ஷேபீ சதுர்த2: ।’ (2/51) அதாவது புலன்களின் வெளி விஷயங்களான கேட்டல், தொழுதல், காணுதல், சுவைத்தல், நுகர்தல் ஆகியனவற்றையும், சங்கல்ப—விகல்பங்களான (நிச்சயிப்பது, அதை மாற்றுவது) முதலிய மனதின் செயல்களையும் முற்றிலுமாகக் கவனியாமல் விடுவதால், அவற்றைப் பற்றிய சிந்தனையே இல்லாமல் இருப்பதால் மூச்சு தானாகவே ஓய்ந்துவிடும். இதுதான் நான்காவது பிராணாயாமம்.

இந்த நான்காவது பிராணாயாமம் உடலில் வேர்த்துதலையும் நடுங்குதலையும் தோற்றுவிக்கும். அப்பொழுது யோகம் செய்பவர் உடலில் ஆனந்தப் பெருக்குடன் மயிர்க்கூச்செறிதலும், கண்ணில் நீர் பெருகுதலும், வாய் குழறுவதும், ஒருவித கலக்கமும், தன்னை மறந்த மூர்ச்சை நிலையும் தோன்றும். முழங்காலை ஒரு முறை சுற்றும் போது எத்தனை முறை சொடக்கு (கைநொடி)ப் போடுகிறோமோ, அந்த நேரத்தின் அளவே ‘மாத்திரை’ ஆகும். இவ்வாறு சுற்றுவதோ, சொடக்குப் போடுவதோ, நிதானமாகவோ அல்லது வேகமாகவோ இருக்கக் கூடாது. ‘உத்காதம்’ என்று முன்பு குறிப்பிட்டதன் முறையிலேயே மாத்திரையை எண்ண வேண்டும். பிராணாயாமம் நாடி சோதனையைச் செய்துவிட்டுத்தான் துவங்க வேண்டும். பிராணாயாமம் ‘அகர்ப்பம்’, ‘ஸகர்ப்பம்’ என்று இரண்டுவிதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது. ஜபமோ, தியானமோ இன்றி வெறுமனே மூச்சிழுத்து விடுதல் ‘அகர்ப்பம்’ ஆகும். ஜபம், தியானம் இரண்டோடும் சேர்த்து மூச்சிழுத்துவிடுதலான பிராணாயாமம் ‘ஸகர்ப்பம்’ எனப்படும். ‘அகர்ப்ப’ பிராணாயாமத்தைக் காட்டிலும் ‘ஸகர்ப்ப’ பிராணாயாமம் நூறு மடங்கு உயர்ந்தது. ஆகவேதான் யோகபுருஷர்கள் ‘ஸகர்ப்ப’ பிராணாயாமத்தையே செய்கிறார்கள். பிராண வாயுவை வெற்றி கொள்வதால்தான் உடலின் மற்ற வாயுக்களை வெற்றி கொள்ள முடியும். பிராணவாயுக்கள் மொத்தம் பத்து. அவை—— பிராணன், அபானன், வியானன், உதானன், சமானன், நாகன், கூர்மன், க்ருகலன், தேவதத்தன், தனஞ்ஜயன் என்பனவாகும்.

பிராணவாயு ஓடிக்கொண்டே இருப்பதால் இதைப் ‘பிராணன்’ என்கின்றனர். நாம் சாப்பிடும் ஆகாரத்தைக் கீழ்நோக்கி இழுத்துக் கொள்ளும் வாயு ‘அபானன்’ என்பது. ‘வியானன்’ என்கிற வாயு உடல் முழுவதும் சுற்றி வந்து அதை வளர்ப்பது. உடலின் மர்மத்தானத்தைத் தூண்டிவிடுவது ‘உதானன்’ என்கிற வாயு. உடல் முழுவதிலும் ஒரே சீராகச் சுற்றி வருகிற வாயு ‘சமானன்’ என்பது. வாயிலிருந்து கொப்பளித்து உமிழ்வதற்குக் காரணமாக இருக்கும் வாயு ‘நாகன்’ என்பது. கண்கள் திறந்து மூடுவதற்கு உதவுகிற வாயு ‘கூர்மன்’ என்பதாகும். தும்மலுக்குக் காரணமான வாயு ‘க்ருகலன்’. கொட்டாவி விடுவதற்கான வாயு ‘தேவதத்தன்’ என்பது. உடல் முழுவதும் பரவி நிற்கும் வாயுவே ‘தனஞ்ஜயன்’ ஆகும். தனஞ்ஜயன் என்கிற இந்த வாயு பிணத்திற்குள்ளும் இருப்பது. முறைப்படி பயிற்சியோடு செய்யும் பிராணாயாமம், அதற்கான வரைமுறைப்படியான அளவு, மாத்திரை என்கிற நேரம் ஆகியனவற்றோடு செய்யப்படின், அது செய்பவனது அனைத்து தோஷங்களையும் பொசுக்கி, அவனது உடலைக் காத்தருளுகிறது.

இனி பிராணவாயுவை வெற்றி கொள்வதால் வெளித் தோன்றும் அடையாளங்களை நன்கு தெரிந்து கொள். முதலில் மலம், மூத்திரம், கபம் என்கிற மூன்றின் அளவு குறையவாரம்பிக்கும். நிறைய சாப்பிடுவதற்கான சக்தி கிடைக்கிறது. மூச்சுக்காற்று நிதானமாகச் செயல்படுகிறது. உடல் இலேசாகிறது. விரைவாக நடக்கும் திறன் கிடைக்கிறது. இதயத்தில் உற்சாகம் தோன்றுகிறது. குரல் இனிமையாகிறது. நோய்—நொடிகள் அழிகின்றன. பலம், தேஜஸ், அழகு கூடுகிறது. தைரியம், புத்திகூர்மை, இளமை, நிலையான தன்மை, பொலிவு முதலியன பெருகுகிறது. தவம், பிராயச்சித்த கர்மாக்கள், வேள்வி, தானம், விரதங்கள் முதலிய எந்தவொரு சாதனமும் பிராணாயாமத்தில் பதினாறில் ஒரு பங்குக்குக் கூடச் சமமாகாது.

புலன்களை அதனதன் வழியில் ஓடவிடாமல் தம் பக்கம் திருப்பி, நம் சித்தத்திலேயே அடக்கி நிறுத்தி வைக்கும் சாதனமே ‘பிரத்தியாஹாரம்’ எனப்படுகிறது. மனமும் புலன்களும்தானே மனிதனைச் சுவர்க்கத்திற்கோ, நரகத்திற்கோ இழுத்துச் செல்வது. அம்மனதையும் புலன்களையும் நமது வசத்தில் நிற்கச் செய்யப் பழகிக் கொண்டால் சுவர்க்கம் கிடைக்கிறது. உலக விஷயங்களில் ஓடவிட்டுவிட்டால், அது நம்மை நரகத்தில் தள்ளிவிடுகிறது. ஆகவே, நலனை விரும்புபவன் ஞானத்தையும் வைராக்கியத்தையும் துணையாகக் கொண்டு, புலன்கள் என்கிற குதிரைகளை வெகுவிரைவில் நம் கட்டுப்பாட்டில் வைத்துக்கொண்டு, தம் ஆன்மாவை உலகியல் கடலிலிருந்து கரை சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும். இதுவே ஆன்மாவைக் கடைத்தேற்ற சிறந்த வழியாகும். சித்தத்தை ஏதாவதொரு ஸ்தான விசேஷத்தில் கட்டிப் போடுவது, அதாவது தியானத்திற்கேற்ற ஏதாவதொன்றில் அசையாமல் நிலையாக நிற்கச் செய்வது — இதுவே ‘தாரணை’ ஆகும். சித்தத்தை ஒரே இடத்தில் நிலைக்கச் செய்வதென்றால் அதற்கான சிறந்த இடம் சிவபிரான் ஒருவர்தானே! வேறொன்றும் உண்டோ? ஏனெனில், வேறு இடங்கள் என்றால் அதில் மூன்றுவிதமான தோஷங்கள், குற்றங்கள் உள்ளனவே. குறிப்பிட்ட கால அளவு வரை தியானத்திற்கு இடமான சிவப்பரம்பொருளில் மனம் ஒன்றிவிட்டால் (அதாவது லட்சியத்திலிருந்து சிறிதும் நழுவாமல் இருந்துவிட்டால்), அப்பொழுது ‘தாரணை’ கைவசம் வந்துவிட்டது, சித்தியாயிற்று என்று கொள்ளவும். மனம் முதலில் தாரணையினாலேயே உறுதியாகிறது, திடப்படுகிறது. ஆகவே, தாரணையை நன்கு பழகி மனதைத் தைரியமுள்ளதாக ஆக்கிக் கொள்ள வேண்டும்.

இனி தியானத்தை விளக்குகிறேன். ‘த்4யை சிந்தாயாம்’ என்கிற தாதுவிலிருந்து வந்த சொல் தியானம் என்பது. இந்த (வேர்ச்சொல்) தாதுவோடு ‘ல்யுட்’ என்கிற விகுதியைச் சேர்க்க ‘த்யானம்’ என்கிற சொல் கிடைக்கிறது. ஆகவே, அலைபாயாத மனதால் சிவப்பரம்பொருள் ஒன்றையே ஆற்றொழுக்குப்போல இடையீடின்றி நினைத்திருப்பதே ‘தியானம்’ ஆகும். வேறு எந்தவொரு நினைப்பும் இடையில் புகாமல் தியானிக்கப்படுகிற ஒரே பொருளில் நிலையாக நிற்கும் சித்தத்தின் சிந்திக்கும் செயலே ‘தியானம்’. இது எண்ணெய் ஒழுக்குப்போல இடையீடின்றி இருக்க வேண்டும். உலகியல் பொருட்களை விட்டு அனைத்து நலன்களையும் வாரி வழங்கும் சிவபிரானை மட்டுமல்லவா தியானிக்க வேண்டும். அதர்வண வேதத்தின் முடிவு ‘அவர்தான் அனைவருக்கும் தியானிக்கப்படும் பரம்பொருள்!’ என்பதே. சிவபிரானைப் போலவே சிவையான இறைவியும் தியானிக்கப்பட வேண்டிய பரம்பொருளே. இவர்கள் இருவரும்தான் சராசரங்கள் அனைத்திலும் வியாபித்திருப்பவர்கள்.

இறைவனும் இறைவியும் எங்கும் நீக்கமற நிறைந்தவர்கள், எங்கும் ஒளிர்பவர்கள், முக்காலங்கள் அனைத்தும் அறிந்தவர்கள், எண்ணற்ற திருமேனியர்களாகத் தியானிக்கப்பட வேண்டியவர்கள் என்று பறைசாற்றுகின்றன வேதங்களும் ஸ்ம்ருதிகளும் சாஸ்திரங்களும். இவ்வாறு தியானிப்பதனால் பெறும் பயன்கள் இரண்டு. ஒன்று முக்தி இன்பம். மற்றொன்று அணிமா முதலிய எண்வகை சித்திகள் பெறுவது. யோகப்பயிற்சி செய்பவன் என்ன செய்யவேண்டும் தெரியுமா? தியானம் செய்பவன் (த்யாதா), தியானம், தியானிக்கப்பட வேண்டிய பரம்பொருள் மற்றும் தியானத்தினால் பெறும் பெரும் பயன் என்கிற நான்கையும் நன்கு தெரிந்துகொள்வதுதான். சரி, இனி தியானம் செய்வதன் பயனை அனுபவிப்பவன் எவ்வாறிருக்க வேண்டும்? அவன் மெய்யறிவு கொண்டவனாக, உலகியல் பொருட்களில் வெறுப்புற்றவனாக, சிரத்தை (ஒருமுனை ஈடுபாடு) கொண்டவனாக, பொறுமை உடையவனாக, ‘தான்’ என்கிற செருக்கற்றவனாக, எப்பொழுதும் உற்சாகம் கொண்டவனாக இருக்கவேண்டும். இவ்வாறான மன ஈடுபாடு கொண்டவன்தான் தியானம் செய்வதனால் பெறலாகும் பெரும் பயனைப் பெறுவான்.

சாதகன் ஜபம் செய்து கொண்டே இருப்பதனால் களைப்படைவானாகில், ஜபத்தை விடுத்து தியானத்தில் ஈடுபடலாம். அதேபோல தியானத்தில் களைப்பு தோன்றினால் ஜபம் செய்யலாம். இவ்வாறு ஜபத்திலும் தியானத்திலுமாக ஈடுபடுபவன் யோகசித்தியை விரைவில் பெறுவான். பன்னிரண்டு பிராணாயாமங்கள் சேர்ந்தால் ஒரு ‘தாரணை’ ஆகும். பன்னிரண்டு தாரணை ஒரு ‘தியானம்’. பன்னிரண்டு தியானமே ஒரு ‘சமாதி’ நிலையாகும். யோகத்தின் முடிந்த நிலையே ‘சமாதி’ என்பது. சமாதி நிலையால் புத்தி நாற்புறமும் ஒளிவிட்டுத் திகழும்.

தியானம் செய்யும்போது தியானிக்கப்படுகிற சொரூபம்தான் தெரிகிறது. ‘நாம்தான் தியானம் செய்கிறோம்’ என்கிற உணர்ச்சி மறைகிறது. தியானிக்கும்போது மனம் தியானிக்கும் பொருளாகவே முழுமை பெற்றுவிடுகிறது, தன்னை இழந்துவிடுகிறது, தியானிக்கப்படும் பொருளில் ஒன்றிவிடுகிறது. அதைத் தவிர ‘தான்’ என்கிற அறிவே இல்லாமலாகிறது. இதுதான் சமாதிநிலை. எந்தவொரு யோகப்பயிற்சி செய்பவன் தியானிக்கப்படுகிற பொருளிலேயே சித்தத்தை ஈடுபடுத்தி அசையாது நிலைகொண்ட பாவனையில் அதையே பார்த்துக் கொண்டிருப்பானோ, அணைந்த நெருப்புப்போல அமைதியாக இருப்பானோ, அவனையே ‘சமாதி நிலையில் நிற்பவன்’ என்பார்கள். அவன் கேட்பதுமில்லை, முகர்வதுமில்லை, பேசுவதுமில்லை, பார்ப்பதுமில்லை, தொடுவுணர்ச்சியும் அறிவதில்லை. மனதில் ஏதாவதொன்றை விரும்புவதோ, வெறுப்பதோ அல்லது நிச்சயிப்பதோ, நிச்சயம் செய்யாமல் இருப்பதோ (அதாவது சங்கல்பம், விகல்பம்) கூட இல்லை. தான் என்கிற அபிமானமும் உதிப்பதில்லை. புத்தியின் மூலம் அவன் எதையும் அறிவதில்லை. உலர்ந்த மரக்கட்டை போல் இருப்பான். இவ்வாறு சிவத்திலேயே ஒன்றிய யோகியைத்தான் ‘சமாதி நிலையில் இருப்பவன்’ என்பர். காற்றே இல்லாத இடத்தில் வைக்கப்பட்ட விளக்கு போல எவ்வித அசைவுமின்றிச் சமாதி நிலையில் இருக்கும் தூய சித்தம் கொண்ட யோகி, அந்தச் சமாதி நிலையிலிருந்து சலிப்பதில்லை. திடமான உறுதியான நிலையில் இருப்பான். இவ்வாறு உயர்ந்த யோகப்பயிற்சி செய்யும் யோகிக்கு வரும் இடைஞ்சல்கள் விரைவிலேயே அழிந்துவிடும். தடைகள் அனைத்தும் சிறிதுசிறிதாக விலகும்.

 

அத்தியாயம் : முப்பத்தெட்டு

யோகநெறியில் குறுக்கிடும் தடைகள்; சித்தியைக் குறிக்கும் சகுனம்; பிருதிவி தத்துவம் முதல் புத்தி தத்துவம் வரையிலான தத்துவங்களின் குணங்கள்; இறைவரது தியானப் பெருமை

உபமன்யு கூறுகிறார்—— ஸ்ரீகிருஷ்ணா! சோம்பல், கடும்நோய், தவறுதல், இடத்தின் ஐயப்பாடு, நிலையற்ற மனம், அசிரத்தை (ஈடுபாடின்மை), ஒன்றை மற்றொன்றாக மயங்குதல், துக்கம், மனத்தாக்கம், உலகியல் பொருட்களில் பேராசை — இப்பத்தும் யோகநெறியில் செல்பவனுக்கு இடையூறாக நிற்பவை.

[குறிப்பு:— பதஞ்ஜலியின் யோக தரிசனத்தில் சமாதி பாதத்தின் 30வது சூத்திரத்தில் மனதைக் கலக்குகிற ஒன்பதுவித குறைகளை யோகத்திற்குத் தடைகளாகக் கூறப்பட்டுள்ளது. (‘வ்யாதி4ஸ்த்4யாநஸம்ஶயப்ரமாத3 ஆலஸ்ய அவிரதிப்4ராந்தித3ர்ஶந அலப்34பூ4மிகத்வ அநவஸ்தி2தத்வாநி சித்தவிக்ஷேபா: தே அந்தராயா: ।’ — யோகசூத்திரம் 1/30). சூத்திரம் 31ல், ‘து3:க2தெ3ளர்மநஸ்ய அங்க3மேஜயத்வஶ்வாஸப்ரஶ்வாஸா விக்ஷேபஸஹபு4வ: ।’ என்பதில் ஐந்து இடையூறுகளைக் கூறுகிறார். ஆனால், இங்கு சிவபுராணத்தில் பத்துவிதமான இடையூறுகளைக் கூறுகிறார். இதில் பதஞ்ஜலி கூறிய யோக தரிசனத்திலுள்ள ‘அலப்34பூ4மிகத்வம்’ (சமாதியின் படியை அடையாமை) என்பதை விட்டுச் சொல்கிறது. மேலும் 31வது சூத்திரத்தில் கூறப்பட்டுள்ள துக்கம் (து3:க2), விருப்பம் நிறைவேறுதலில் உண்டாகும் தடையினால் மனதில் தோன்றும் கலக்கம் (தெ3ளர்மநஸ்யா) ஆகிய இரண்டையும் ஒன்றாகக் கூட்டிச் சொல்லப்படுகிறது. யோகசூத்திரம் 30ல், ‘த்4யாநம்’ (செயல் செய்வதற்குத் தகுதியற்ற சித்தத்தின் நிலை) மற்றும் ‘ஸம்ஶயம்’ (சாஸ்திரங்களில் சொல்லிய சாதனங்களில் உண்மை புரியாததனால் தோன்றும் ஐயப்பாடு) ஆகிய இரண்டையும் தனித்தனியான இடையூறுகளாகக் கூறப்பட்டுள்ளது. ஆனால், இங்கு ‘ஸ்தாநம், ஸம்ஶயம்’ என்கிற பெயரில் ஒரே இடையூறாகக் கூறப்பட்டுள்ளது. மேலும் இதில் ‘அஶ்ரத்தா’ என்பதையும் ஓர் இடைஞ்சலாகக் கணக்கிடப்பட்டுள்ளது.]

யோகியின் உடலிலும் சித்தத்திலும் ஏற்படும் சோம்பேறித்தனத்தையே இங்கு ‘ஆலஸ்யம்’ என்கிறது. வாதம், பித்தம், சிலேட்டுமம் (கபம் — தொண்டையில் கட்டும் கோழை) என்கிற மூன்று தாதுக்களின் ஏற்றத்தாழ்வுகளால் உடலில் என்ன குறைபாடுகள் தோன்றுகின்றதோ, அதைத்தான் வியாதி (நோய்) என்கிறார்கள். கர்மவினையால் தோன்றுவதே நோய். யோகப்பயிற்சியில் ஈடுபாடின்மையால் (அசட்டையால்) யோகப்பயிற்சி செய்யாது வாளா இருத்தல் ‘பிரமாதம்’ ஆகும். ‘இது இருக்கிறதா அல்லது இல்லவே இல்லையா?’ என்று நிச்சயிக்க இயலாது ஊசலாடும் அறிவே ‘ஸ்தான ஸம்சயம்’ எனப்படுகிறது. மனம் நிலைகொள்ளாது இங்குமங்குமாக அலைவதே ‘அனவஸ்த்தித சித்ததா’ எனப்படுகிறது. யோகநெறியில் ஒருவித பாவனையுமின்றி இருத்தலே ‘அசிரத்தை’. ஒன்றை மற்றொன்றாக எண்ணும் விபரீதமான புத்தியே ‘பிராந்தி’ (பழுதைப் பாம்பென்று நினைப்பது) ஆகும்.

கஷ்டத்தையே ‘துக்கம்’ (துன்பம்) என்கிறோம். இது ஆத்யாத்மிகம், ஆதிபௌதிகம், ஆதிதெய்விகம் என மூன்றுவிதம். அறியாமையினால் மனதில் ஏற்படும் துன்பம் ‘ஆத்யாத்மிகம்’ ஆகும். முன்வினைப்பயனால் உடலில் தோன்றும் நோய் முதலிய துன்பங்கள் ‘ஆதிபௌதிகம்’ (ஐந்து பூதங்களின் மாறுபாட்டால் ஏற்படுவது) ஆகும். மின்னல்—இடி விழுதல், ஆயுதங்கள், நஞ்சு ஆகியனவற்றால் தோன்றும் துன்பம் ‘ஆதிதைவிகம்’ ஆகும். தனது விருப்பத்தில் ஏதாவதொரு தடை ஏற்படுவதன் மூலம் மனதில் தோன்றும் கலக்கமே ‘தௌர்மனஸ்யம்’. விசித்திரமான உலகியல் விஷயங்களில் சுகம் (இன்பம்) இருப்பதாக நினைக்கும் பிராந்தியே (பிரமையே) ‘விஷயலோலுபதா’ என்பது.

யோகப்பயிற்சியில் நிலைநிற்கும் யோகிக்கு இந்த இடையூறுகள் ஒழிந்தால் (நீங்கினால்), அப்பொழுது எந்தத் திவ்வியமான தடை ஏற்படுகிறதோ, அது யோகப்பயிற்சி பயனைத் தரத் தொடங்கிவிட்டது. யோகம் சித்தியாகத் தொடங்கியது என்பதற்கான ஓர் அடையாளமாகும்.

இனி உபசர்க்கம் (தடை) என்பது என்ன? பிரதிபை (புத்திகூர்மை), சிரவணம் (கேட்டல்), வார்த்தா (சொல்லறிதல்), தர்சனம் (நல்ல கண்ணோக்கு), ஆஸ்வாதம் (நற்சுவை), வேதனா (அனுபூதி) என்கிற ஆறுவித சித்திகளும் ‘உபசர்க்கம்’ எனப்படுகின்றன. இவை யோகசக்தி வீணாவதற்குக் காரணமாகின்றன. மிகவும் நுண்ணியது, மறைந்திருப்பது, இறந்த காலத்தில் இருப்பது, வருங்காலத்தில் இருப்பது ஆகிய அனைத்தையும் எளிதில் உள்ளபடி அறிவதே ‘பிரதிபை’ எனப்படுகிறது. கேட்க வேண்டுமென்கின்ற முயற்சியின்றியே அனைத்தையும் நன்கு கேட்பதே ‘சிரவணம்’ ஆகும். உடல் கொண்ட அனைத்து ஜீவராசிகளின் செய்திகளை அறிவதே ‘வார்த்தை’. உயர்ந்த பொருட்களை எந்தவொரு முயற்சியுமின்றி நன்கு காண்பதே ‘தரிசனம்’ எனப்படுகிறது. சுவையை அறிவது ‘ஆஸ்வாதம்’. உள்ளத்தின் மூலம் நல்ல தொடுவுணர்ச்சிகளையும், பிரும்மதேவரது உலகு வரையிலான நறுமணம் முதலிய தெய்வீக இன்பங்களையும் உணருதலே ‘வேதனா’ எனப்படுகிறது.

யோகசித்தி பெற்றவரிடம் பொன்னும் மணியும் தானாகவே வந்து சேரும். பலப்பல பொருட்களையும் தருவார்கள். விரும்பியவாறு இன்சொற்கள் அவர்கள் திருவாயிலிருந்து வெளி வரும். தெய்வீக மூலிகைகளும் ரசாயன மருந்துகளும் அவர்கள் கையில் அடங்கும். விண்ணுலகப் பெண்டிர் இவர்களை வணங்கி, அவர்கள் விரும்பிய பொருட்களைத் தருவார்கள். யோக சித்தியில் ஏதோவொரு பங்கு கைவரப் பெற்றாலும் அது அவனது மனதை முக்தியைத் தேடி ஓட வைக்கும். நான் எவ்வாறு பார்த்தேனோ, அல்லது அனுபவித்தேனோ அம்மாதிரியே மோட்சமும் அமையும். மெலிந்திருத்தல், பருத்திருத்தல், குழவிப்பருவம், இளமை, மூப்பு, பலவாறான சாதிகள், நிலம்—நீர்—தீ—காற்று (என்கிற நான்கு தத்துவங்களைக்) கொண்ட இவ்வுடலைத் தரித்தல், பூமியில் இல்லாத உயர்ந்த தெய்வீகமான இனிய நறுமணத்தை முகர்தல் ஆகிய இவ்வெட்டு குணங்களும் ‘இவ்வுலகத்திய செல்வங்களின் குணங்கள்’ ஆகும்.

நீரில் வாழ்தல், நீர்போல் பூமியிலிருந்து வெளிவருதல், விரும்பியதும் எந்தவிதப் பரபரப்புமின்றிக் கடலையும் குடிக்கும் திறமை பெறுதல், இவ்வுலகில் எங்கெல்லாம் விரும்புகிறோமோ அங்கெல்லாம் நீரைக் காண்பது, குடம் முதலிய எதுவுமின்றிக் கையிலேயே ஏராளமான நீரைத் தாங்குதல், சுவையற்ற பொருட்களையும் சாப்பிட விரும்பினால் அச்சமயம் அவற்றைச் சுவையுடையதாகச் செய்தல், நீர், ஒளி, காற்று — இம்மூன்று தத்துவங்கள் கொண்ட உடலை ஏற்றல், உடலில் சிரங்கு, கொப்பளம், காயம் முதலியவற்றதாக இருத்தல், மற்றும் உலகியல் செல்வங்களின் எட்டு குணங்களைச் சேர்த்து மொத்தம் பதினாறும் ‘நீர் சம்பந்தமான செல்வத்தின் அற்புத குணங்கள்’.

உடலிலிருந்து தீயைத் தோற்றுவிப்பது. நெருப்பால் உடல் வெந்துவிடுமோ என்கிற பயம் விலகல், விரும்பினால் எவ்வித முயற்சியுமின்றி இவ்வுலகையே சாம்பலாக்கும் திறன் படைத்தல், நீரின் மேல் நெருப்பை வைத்து நிறுத்துதல், கையில் தீயைத் தாங்குதல், படைத்தலை எரித்து அதைத் திரும்பவும் முன்னிருந்தவாறே செய்யக்கூடிய திறமை பெறுதல், வாயிலேயே சாதத்தைச் சமைத்தல், ஒளி மற்றும் காற்று என்கிற இரண்டு தத்துவங்களினாலேயே உடலை உண்டாக்குதல் என்கிற எட்டு குணங்களோடு, ஜலத்தின் செல்வங்களாக மேலே கூறப்பட்ட பதினாறு குணங்களையும் சேர்த்து மொத்தம் இருபத்து நான்கு குணங்களும் (தேஜஸ்) ஒளியின் குணங்களாகக் கூறப்படுகின்றன.

மனதைப் போல வேகசாலியாக ஆகுதல், ஒரு நொடியில் பிராணிகளின் உடலில் நுழைதல், எவ்வித முயற்சியுமின்றி மலை போன்ற பெரிய பாரத்தை எடுத்தல் (தூக்குதல்), பாரமாக ஆகுதல், இலேசாக ஆகுதல், கையினாலேயே காற்றைப் பிடித்தல், விரல் நுனியினாலேயே தரையையும் நடுங்கச் செய்வது, வாயு தத்துவம் ஒன்றை மட்டும் கொண்டு உடலை நிர்மாணித்தல் — இவ்வெட்டு குணங்களும், ஒளியின் செல்வங்களான இருபத்து நான்கு குணங்களோடு சேர்த்து முப்பத்திரண்டு குணங்களையும் வாயு சம்பந்தமான செல்வங்கள் என்று அறிஞர்கள் ஒப்புக் கொள்கிறார்கள்.

உடல் நிழல்படாமல் இருத்தல் (நம் நிழல் வெளியே நம்மைத் தாண்டி விழாமல் உள்ளேயே அடக்கிக் கொள்வது), புலன்கள் வெளியில் தெரியாதிருத்தல், விண்வெளியில் விரும்பியவாறு உலாவுதல், புலன்களின் அனைத்து நுகர்ப்பொருட்களையும் ஒன்றுகூட்டுதல், விண்வெளியைத் தாண்டுதல், தன்னுடலிலேயே ஆகாயத்தைப் புகச் செய்தல், விண்வெளியை ஒரு பிண்டம் உருண்டை போல பிசைந்தெடுத்தல், உடலற்றதாக ஆகுதல் என்கிற எட்டு குணங்களையும் அக்னியின் முப்பத்திரண்டு குணங்களையும் சேர்த்து வரும் நாற்பது குணங்களும் வாயு சம்பந்தமான செல்வங்கள். இவையே அனைத்துப் புலன்களின் செல்வங்களாகும். இதையே ‘ஐந்திரம்’ (புலன்கள் சம்பந்தமான) அல்லது ‘ஆம்பரம்’ (ஆகாய சம்பந்தமான) செல்வம் என்கின்றனர்.

விரும்பும் பொருட்களனைத்தையும் விரும்பியவாறே பெறுதல், விரும்பிய இடத்திற்கு உடனே போதல், எல்லோரையும் வெல்லுதல், மறைந்துள்ள பொருட்களையும் காணுதல், செயலுக்குகந்தாற்போல் ஒன்றை நிர்மாணித்தல், அனைவரையும் தன்வசப்படுத்துதல், என்றும் எப்பொழுதும் பிரியமான பொருட்களையே தரிசித்தல், இருந்த இடத்திலிருந்தே அனைத்து உலகங்களையும் பார்த்தல் என்கிற எட்டு குணங்களையும் இந்திரிய சம்பந்தமான குணங்களோடு கூட்ட மொத்தம் 48 குணங்கள் வருகின்றன. சந்திரன் சம்பந்தமான செல்வங்கள் இந்த 48 குணங்கள் என்கின்றனர். இது முன்கூறிய செல்வங்களைவிட அதிகமானது. இதை மானஸ (மனது சம்பந்தமான) ஐசுவரியம் என்றழைப்பர்.

ஒன்றை வெட்டுதல், அடித்தல், கட்டுதல், விடுவித்தல், உலகின் வசமுள்ள அனைத்து ஜீவராசிகளையும் நம் பக்கல் இழுத்துக் கொள்ளுதல், எல்லோரையும் மகிழ்வித்தல், மரணத்தை வெல்லுதல், காலத்தை வெல்லுதல் — இவையனைத்தையும் அகங்காரத்தின்பாற்பட்ட செல்வங்கள். இதையே ‘பிராஜாபத்திய செல்வம்’ என்றும் கூறுவர். சந்திரன் சம்பந்தமான ஐசுவரியத்தின் குணங்களோடு இந்த எட்டு குணங்களையும் சேர்க்க மொத்தம் 56 குணங்களாகின்றன. நினைத்தபோது படைத்தலைச் செய்தல், படைத்தலைக் காத்தல், அதை அழித்தல், அனைவரிடமும் தன் ஆளுமையைத் திணித்தல், ஜீவராசிகளின் சித்தத்தைத் தூண்டுதல், தனக்கீடு இல்லையாதல், இவ்வுலகையே விடுத்து வேறு புதியதோர் உலகைப் படைத்தல், மங்களத்தை அமங்கலமாகவும், அமங்கலத்தை மங்கலமாகவும் ஆக்குதல் ஆகியன புத்தி சம்பந்தமான செல்வங்கள். பிராஜாபத்திய ஐசுவரியத்தின் குணங்களோடு இதற்கு மொத்தம் 64 குணங்கள் ஆகின்றன. இந்த புத்தியின் பாற்பட்ட செல்வத்தைத்தான் ‘பிராம்ம ஐசுவரியம்’ (பிரும்மாவின் சம்பந்தமான செல்வங்கள்) எனப்படுகிறது. இதைவிடச் சிறந்தது ‘கௌண ஐசுவரியம்’. இதையே பிராகிருத ஐசுவரியம், வைஷ்ணவ ஐசுவரியம் என்றும் கூறுவார்கள். மூவுலகங்களையும் காத்தருளுதல் என்னும் செயல் இதனுள் அடக்கம்.

இந்த வைணவ பதத்தைப் பற்றிப் பிரும்மதேவரோ, மற்றவர்களோ முழுமையாக வர்ணித்து மாளாது. இதையேதான் புருஷனது (விராட் புருஷனது) பதம் என்றும்கூடச் சொல்வார்கள். கௌணம், பௌருஷம் — இந்த இரண்டு பதங்களை (ஸ்தானத்தை) விட ‘கணபதி பதம்’ (கணபதியின் பதவி) உயர்ந்தது. இதையே ‘ஈசுவரபதம்’ (பதவி) என்றும் கூறுவார்கள். இப்பதத்தைப் பற்றி ஸ்ரீமந்நாராயணர் மட்டும் கொஞ்சம் அறிவார். மற்றவர்கள் எவரும் இதை அறியவே முடியாது. இந்த விஞ்ஞான சித்திகள் முழுவதும் ஓர் அலங்காரம் போலத்தான் ஓர் உபசாரத்திற்காக (மரியாதைக்காக)க் கூறியனவே. இவையனைத்தையும் மிகவும் தீவிரமான வைராக்கியத்தின் மூலம் பெருமுயற்சி கொண்டு தடுத்தல் வேண்டும். வெளித்தோற்றத்திற்கு மட்டும் அழகாகக் காணப்படும் இந்த மாசு படிந்த குணங்களில் ஒருவன் மனது ஈடுபடுமானால், அவன் அனைத்து விருப்பங்களையும் முழுமையாக நிறைவேற்றித் தரும் பயமற்ற பெரும் ஐசுவரியத்தைப் பெற மாட்டான். ஆகவே தேவர்கள், அசுரர்கள், மன்னர்கள் ஆகியவர்களின் குணங்களையும் போகங்களையும் எவனொருவன் புல்லென மதித்துத் தியாகம் செய்கிறானோ, அவனுக்குத்தான் உயர்ந்ததான யோகசித்தி கிடைக்கும். அல்லது ‘உலகிற்கு நன்மை புரிய வேண்டும்’ என்கிற விருப்பம் இருக்குமேயானால், அவன் விருப்பம் போல் குணங்களையும் போகங்களையும் துய்த்துக் கொண்டும் இருக்கலாம். அவன் மனது உலக நன்மையை மட்டிலுமே தன் குறிக்கோளாகக் கொண்டதால் இந்த குணங்களோ, போகங்களோ அவனை ஒட்டுவதில்லை. ஆகவே, அவன் முடிவில் முக்தியைப் பெறுவான்.

ஸ்ரீகிருஷ்ணா! இனி யோகத்தின் பிரயோக முறைகளைக் கூறுவேனாக, கவனமாகக் கேள். முதலில் நன்கு பெருக்கி மெழுகித் தூய்மையாகவுள்ள ஓரிடத்தைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். நல்லநேரமாக, நல்லதொரு இடமாக, சிவத்தலமாக, மக்கள் நடமாட்டமற்ற புழுபூச்சிகள் இல்லாத, இரைச்சலற்ற, எந்தவொரு தடைகளும் வராத இடமாக இருக்கவேண்டும். அவ்வாறான அழகிய இடத்தில் நன்கு பெருக்கிப் பசுஞ்சாணத்தால் மெழுகிச் சந்தனம், தூபம் முதலியனவற்றால் நறுமணமுற்றதாகச் செய்துப் பூக்களை இரைத்து விதானம் தோரணம் கட்டி அழகுபடுத்தி, அங்கு தர்ப்பைப்புல், பூக்கள், சமித்துக்கள், நீர், பழங்கள், காய்கள் முதலியனவற்றை அழகுபட வைக்கவும். இம்மாதிரி செய்து அங்கு யோகப்பயிற்சியைத் தொடங்கவும்.

தீயின் அருகிலோ, நீர்நிலையின் அருகிலோ, உலர்ந்த சருகுகள் கொட்டியுள்ள இடத்திற்கு அருகிலோ யோகப்பயிற்சியை மேற்கொள்ளக் கூடாது. எங்கு பூச்சிகளும் (குளவிகளும்) கொசுக்களும் நிறைந்துள்ளனவோ, பாம்பு முதலிய கொடிய ஜந்துக்களும் கொடிய விலங்குகளும் அதிகமாகக் காணப்படுகின்றதோ, பயம் ஏற்படுவதற்கான அறிகுறிகள் காணப்படுகிறதோ, தீயவர்கள் நிறைய குடியிருக்கிறார்களோ, அம்மாதிரியான இடங்களிலும் யோகப்பயிற்சி மேற்கொள்ளாதே. இடுகாடு, அத்திமரத்தின் கீழ், புற்றுக்கருகில், பாழடைந்த வீடு, நாற்சந்தி, நதி—நதம்—கடல் ஆகியவற்றின் கரை, சந்து—நடைப்பாதை ஆகியவற்றிற்கு இடையில், பாழடைந்த வறண்ட நந்தவனம், தொழுவம் முதலிய இடங்கள், தீமை விளைவிக்கும் மற்றும் விலக்கப்பட்ட இடங்கள் ஆகியவற்றில் யோகப்பயிற்சி செய்யக்கூடாது. உடலில் அஜீரணம் தோன்றித் துன்புறும் போதும், புளிப்பு ஏப்பம் வரும்போதும், மலஜலங்களால் உடல் குன்றியிருக்கும் போதும், சளி பிடித்திருக்கும் போதும், சீதபேதி முதலிய நோய்கள் தீவிரமடைந்திருக்கும் போதும், வயிறு முட்ட சாப்பிட்ட பிறகும், நிறைய வேலை செய்து உடல் களைத்திருக்கும் போதும், கவலையால் மனம் வாடியிருக்கும் போதும், பசிதாகம் விஞ்சியிருக்கும் போதும், பெரியோர்களுக்காக அவர்கள் கூறிய காரியங்களைச் செய்து கொண்டிருக்கும் போதும் யோகப்பயிற்சி செய்யக் கூடாது.

எவன் யோகப்பயிற்சியில் ஊக்கம் கொண்டவனாக இருக்க வேண்டும் தெரியுமா? உணவும் மற்ற பழக்கங்களும் அளவோடு கொண்டிருப்பவன், செய்யும் செயல்களில் தகுதிக்கேற்ப உரிய முறைப்படிச் செய்பவன், உரிய நேரத்தில் தூங்கி விழிப்பவன், சோம்பலற்றவன் ஆகியவர்களே யோகப்பயிற்சிக்கு உகந்தவர்கள். யோகு செய்வதற்கான ஆசனம் மென்மையாக, அழகாக, (விஸ்தாரமாக) நாற்புறமும் ஒரே மாதிரி சமமாக, தூயதாக இருக்க வேண்டும். பத்மாசனம், ஸ்வஸ்திகாசனம் முதலிய யோகாசனங்களில் அமர்ந்தும் யோகம் செய்யலாம். இவ்வாறு யோகப்பயிற்சி மேற்கொள்ளும் போது தனது ஆசிரியர் வரையிலான சான்றோர்களின் பரம்பரைக்கு வந்தனம் செய்து, கழுத்து, தலை, மார்பு ஆகிய மூன்றையும் ஒரே நேர்க்கோட்டில் வருமாறு நன்கு நிமிர்ந்து உட்காரவும். உதடும் கண்களும் அதிகமாக ஒட்டிக் கொண்டிருக்கக் கூடாது. தலை சற்று நிமிர்ந்திருக்க வேண்டும். பற்களைக் கடித்துக் கொண்டிருக்கக் கூடாது. பற்களின் முற்பகுதியில் நாக்கை அசைக்காமல் வைத்துக் கொண்டு, குதிக்கால்களால் ஆண்குறியையும் விதைப்பைகளையும் பாதுகாப்பாக வைத்துக் கொண்டு, எவ்வித முயற்சியுமின்றித் தன் துடைகள் மீது தனது இரண்டு கைகளையும் வைத்துக் கொள்ளவும். பின்பு வலது கையின் பின்புறத்தை இடது கையின் உள்ளங்கையில் வைத்துக் கொண்டு மெதுவாக முதுகை உயர்த்தவும். மார்பை முன்புறம் நிலையாக வைத்து மூக்கின் நுனியைப் பார்க்கவும். வேறு எந்தப் பக்கமும் பார்வை செல்லக் கூடாது. மூச்சை நன்கு அடக்கிக் கல்லைப்போல் அசைவற்றிருக்க வேண்டும். நம் உடலினுள் மனக்கோயில் ஒன்று கட்டி, அதன் நடுவான இதயகமலத்தில் சிவதம்பதிகளை இருத்தித் தியானித்து மானசீகமாகத் தியானரூபமாக மானசீக பூஜையைச் செய்யவும்.

மூலாதார சக்கரத்தில், மூக்கு நுனியில், தொப்புளில், கழுத்தில், வாய் அன்னத்தின் இரு துளைகளிலும், புருவ நடுவில், முகத்தின் வாயிற்படியான உதடுகளில், நெற்றியின் நடுவில், உச்சந்தலையில் சிவபிரானைத் தியானிக்க வேண்டும். இவ்விடங்களில் சிறந்ததொரு ஆசனமிட்டு அதில் இறைவனையும் இறைவியையும் ஆவரண தேவதைகளால் சூழப்பட்டவராகவோ, அல்லது தனித்திருப்பவராகவோ சிந்திக்கவும். இங்கு சிவபிரானது இருக்கை இரண்டு, நான்கு, ஆறு, பத்து, பன்னிரண்டு, அல்லது பதினாறு தளங்கள் (இதழ்கள்) கொண்ட தாமரையின் நடுப்பகுதி. இத்தாமரைகள் நமது உடலில் எங்கெங்கு இருக்கிறது என்று அறிவாயா? இதோ கூறுகிறேன். இரு தளங்கள் கொண்ட தாமரை இரு புருவங்கட்கு நடுவில் உள்ளது. இது மின்னல் போன்ற ஒளி கொண்டது. இத்தாமரையின் தெற்கிலும் வடக்கிலும் மின்னலை ஒத்த இரு இலைகள் உள்ளன. இவற்றில் ‘ஹ’, ‘க்ஷ’ என்கிற இரு எழுத்துக்கள் எழுதப்பட்டுள்ளன.

பதினாறு தளங்கள் கொண்ட தாமரைக்கு பதினாறு இலைகள். இவற்றில் ‘அ’ (अ) முதல் ‘அஹ’ (अ:) வரையிலான எழுத்துக்கள் எழுதப்பட்டுள்ளன. இந்தத் தாமரையின் தண்டின் அடிப்பகுதியிலிருந்து பன்னிரண்டு தளங்கள் கொண்ட தாமரை தோன்றுகிறது. இவற்றில் ‘க’ (क) முதல் ‘ட2(ठ) வரையிலான பன்னிரண்டு எழுத்துக்கள் எழுதப்பட்டுள்ளன. சூரியனைப் போன்று ஒளிரும் இத்தாமரையின் பன்னிரண்டு இதழ்களையும் நம் இதயத்தில் தியானிக்க வேண்டும். இதன்பின் பசுவின் பாலைப் போன்றிருக்கும் தாமரையின் பத்து தளங்களையும் சிந்திக்கவும். இவ்விதழ்களில் ‘ட3(ड) முதல் ‘ப2(फ) வரையிலான பத்து எழுத்துக்கள் எழுதப்பட்டுள்ளன. இதற்கும் பின் கீழ்நோக்கிய இதழ்கள் கொண்ட தாமரையின் ஆறு இதழ்களிலும் ‘ப3(ब) முதல் ‘ல’ (ल) வரையிலான ஆறு எழுத்துக்கள் அமைந்துள்ளன. இதன் ஒளி புகையற்ற தீத்தணல் போன்றது. மூலாதாரத்தில் விளங்கும் தாமரை பொன்னிறமானது. அதில் ‘வ’ (व) முதல் ‘ஸ’ (स) வரையிலான நான்கு எழுத்துக்களும் இதழ்களாக விளங்குகிறது.

இந்த ஆறு இடங்களிலும் உள்ள தாமரைகளில் எந்தத் தாமரையில் நம் மனம் ஆழ்ந்து ஈடுபடுகிறதோ, அத்தாமரையில் இறைவரையும் இறைவியையும் நமது புத்தி கொண்டு மனதை அடக்கித் தியானிக்கவும். அங்கு விளங்கும் இறைவன் கட்டைவிரலளவுதான். மிகவும் தூயவர். நாற்புறமும் ஒளிர்பவர். தூய விளக்கொளி போன்ற திருமேனியர். தன் சக்தியோடு முழுமையாக இருப்பவர். இப்படியும் தியானிக்கலாம். இளம்பிறை அல்லது நட்சத்திரத்தின் ஒளி படைத்தவர். நெல்லின் முளை போல நுண்ணியவர். தாமரைத் தண்டினுள் இருக்கும் நூல் போல் மெல்லியர். கதம்ப மரத்தின் உருண்டை அல்லது பனித்துளியை இதற்கு உவமையாகக் கூறலாம். இதனுடைய சொரூபம் பூமி முதலிய ஐந்து தத்துவங்களுக்கும் எட்டாதது. தியானிப்பவன் எந்தவொரு தத்துவத்தை வெற்றி கொள்ள விரும்புகிறானோ, அந்த தத்துவத்தின் தலைவனான தெய்வத்தின் ஸ்தூல மூர்த்தியைத் தியானிக்கவும்.

பிரும்மா முதற்கொண்டு சதாசிவன் வரையிலான அல்லது பவன் முதலிய எட்டு மூர்த்திகளையும்தான் சிவபிரானது ஸ்தூல (கண்களுக்குப் புலனாகிற) மூர்த்திகளாகச் சிவாகமங்கள் கூறுகின்றன. பெரும் முனிவர்கள் அவ்வெட்டு மூர்த்திகளையும் ‘கோரம்’, ‘சாந்தம்’, ‘மிஶ்ரம்’ (இரண்டும் கலந்தது) என மூன்றாகப் பிரித்துள்ளனர். பயனில் விருப்பமற்ற தியானசீலர்கள் இம்மூர்த்திகளையே தியானிக்க வேண்டும். கோர மூர்த்தியின் தியானம் பாவத்தையும் நோய்நொடிகளையும் விரைவில் நீக்கும். மிச்ர மூர்த்தி தியானம் வெகுகாலம் தள்ளித்தான் பயனளிக்கும். சௌம்யமான (சாந்தமான) மூர்த்தியைத் தியானிக்க பலன் வெகுசீக்கிரத்திலும் இல்லாமல் வெகுதாமதமுமின்றி நிதானமாகப் பயனைத் தரும். இந்தச் சௌம்ய (சாந்தமான) மூர்த்தியைத் தியானிப்பதால் முக்கியமாக முக்தி, அமைதி, நல்ல புத்தி கிடைக்கும். அனைத்து சித்திகளும் படிப்படியாக வந்து சேரும் என்பதில் ஐயமே இல்லை.

 

அத்தியாயம் : முப்பத்தொன்பது

தியான மகிமை, யோக தர்மம், சிவபக்தி, உயிரைச் சிவார்ப்பணம் செய்வது, சிவத்தலங்களில் இறத்தல் மற்றும் அதனால் ஏற்படும் முக்தி

உபமன்யு கூறுகிறார்—— யதுநந்தனா! ஸ்ரீகிருஷ்ணா! திருநீலகண்டரான எம்பெருமானை நினைக்கவே விரும்பியதனைத்தும் விரும்பியவாறே கிட்டும் என்பதை நன்குணர்ந்த யோகிகள் அவரையே நித்தமும் தியானிக்கின்றனர். சிலர் மனம் சலித்தலின்றி ஒரே இடத்தில் நிலையாக நிற்க வேண்டுமென்பதற்காகச் சிவபிரானின் ஸ்தூல ரூபத் திருமேனியைத் தியானிக்கின்றனர். இறைவரது ஸ்தூலத் திருமேனியில் மனம் அசையாது நிலையாக ஒன்றிவிட்டால் பின் மனம் சூட்சுமத் திருமேனியிலும் ஒன்றிவிடும். சிவபிரானைச் சிந்திக்கச் சிந்திக்கச் சித்திகள் அனைத்தும் கண்களுக்கெதிரிலேயே சித்தியாகிவிடும். பிற மூர்த்தி திருமேனிகளைத் தியானித்த போதிலும் சிவத்திருமேனியைக் கட்டாயமாகத் தியானிக்க வேண்டும். மனம் எந்தெந்தத் திருமேனிகளில் ஒன்றுபடுகிறதோ, அந்தந்தத் திருமேனிகளை அடிக்கடி சிந்தித்திருக்க வேண்டும். ‘தியானம் முதலில் ஏதோவொரு பயனைக் கருத்தில் கொண்டு ஆரம்பிக்கப்பட்டாலும், பின் அதுவே பயன் நோக்கா தியானமாகிவிடும்’ என்பது ஞானிகளின் கருத்து. சில சான்றோர்கள் பயனில் கருத்தில்லா தியானமே இல்லை என்கின்றனர். தியானம் என்பது மனம் ஒன்றில் முழுமையாக இடையீன்றி ஆற்றொழுக்காக ஈடுபட்டிருப்பதே ஆகும். ஆகவே, பற்றற்ற மனம் நிர்குண—நிராகாரமான பிரும்மத்திலேயே ஈடுபட்டிருக்கும்.

ஆகவே, பயன் விரும்பிச் செய்யப்படுகிற தியானம் விடிவோரையில் எழும் இளஞ்சூரியனது (சிவந்த) கிரணங்கள் போன்ற ஒளியையே தனக்கிடமாகக் கொள்ளும். ஆனால் பயனில் விருப்பமற்ற தியானம் சூட்சும தத்துவத்தையே தனக்குப் பற்றுக்கோடாகக் கொள்ளும். இவ்விரண்டு தியானங்களைத் தவிர, வேறொரு தியான வழி உண்மையில் இல்லவே இல்லை. மேலும், விஷயத்தியானம் திருமேனி கொண்ட சொரூபத்தைப் பற்றியது. நிர்விஷய (பற்றற்ற) தியானமோ, நிராகாரமான அருவத் திருமேனியைப் பற்றிய மெய்யறிவும் அனுபவமுமே ஆகும். இதை முறையே ஸபீஜம் (வித்தோடு கூடியது), நிர்பீஜம் (வித்தற்றது) என்றும் கூறுவர். நிராகாரத்தை (உருவமற்ற நிலையை) நினைக்கும் தியானம் நிர்பீஜம் (விதையற்றது), உருவத் திருமேனியைப் பற்றுவது ஸபீஜம் (விதையோடு கூடியது) என்பர்.

(குறிப்பு:— பீஜம் என்பது அடுத்தப்பிறவிக்கான விதை என்றறிக.)

ஆகவே, மனம் ஒன்றுபட, முதலில் பற்றுதல் கொண்ட ஸபீஜ தியானத்தைச் செய்து, முடிவில் அனைத்துவிதச் சித்திகளைப் பெறுவதற்காகப் பற்றற்ற அதாவது நிர்பீஜ தியானத்தைச் செய்ய வேண்டும். பிராணாயாமம் செய்வதால் சாந்தி (மனவமைதி) முதலிய சித்திகள் கை கூடுகின்றன. அந்த அமைதியாகிற சாந்தி நால்வகைப்படும். அவை சாந்தி, பிரசாந்தி, தீப்தி, பிரசாதம் என்பன. பேராபத்துக்கள் அனைத்தும் அகலுவதே ‘சாந்தி’யாகும். நம் உள்ளும் புறமும் உள்ள தாமஸ குணமான அறியாமை அழிவதே ‘பிரசாந்தி’. நம் அறியாமை அகன்று நம் உள்ளும் புறமும் தோன்றும் மெய்யறிவொளியே ‘தீப்தி’. புத்தி இங்குமங்கும் அலையாமல் ஆன்மாவிலேயே ஊன்றியிருக்குமானால் அதைப் ‘பிரசாதம்’ என்பர். நம் உள்ளும் புறமும் உள்ள அனைத்துப் பொறி புலன்களும் புத்தியின் நிலை நிற்றலால் (புத்தி சலனமற்றிருப்பதால்) வெகுவிரைவிலேயே தெளிவாக (கலக்கமற்றதாக) ஆகின்றன.

தியாதா (தியானிப்பவன்), தியானம் (சிந்திக்கும் செயல்), த்யேயம் (தியானிக்கப்படுபவர்) மற்றும் தியானத்தின் பயன் என்கிற இந்நான்கையும் நன்கறிந்த பின்தான் தியானம் செய்யத் துவங்க வேண்டும். தியானிப்பவன் என்று யாரைக் கூறலாம் தெரியுமா? மெய்யறிவும் வைராக்கியமும் உள்ளவன், எப்பொழுதும் மனம் அமைதியாகத் தெளிவாக இருப்பவன், மனஈடுபாடு கொண்டவன், புத்தி அலைபாயாது நிலைத்து நிற்கும் தன்மை கொண்டவன் — இந்நால்வரே தியாதா (தியானிப்பவன்) என்றழைக்கப்படுவான். ‘த்4யை சிந்தாயாம்’ என்பதுவே தியானம் என்பதன் வேர்ச்சொல். சிந்தனை என்பதே இதன் பொருள். சிவப்பரம்பொருளை நினைத்திருப்பதே ‘தியானம்’ எனப்படும். சிறிது நேரம் செய்யப்படும் யோகப்பயிற்சி பாவத்தைப் போக்குவது போலவே, சிறிது நேரம் செய்யும் தியானமும் பாவத்தை நீக்கும். மனம் இங்குமங்கும் ஓடாமல் மிகுந்த சிரத்தையுடன் (ஈடுபாட்டுடன்) சிவப்பரம்பொருளைச் சிந்தித்திருப்பதே ‘தியானம்’. புத்தி இன்புற்று பெருவெள்ளமாகப் பெருகித் தியான நிலையில் நிற்குமானால், அது நிற்கும் அந்த முடிவான இடமே ‘த்யேயம்’ (தியானிக்கப்படும் பரம்பொருள்) ஆகும். அந்தத் தியேயமான பொருள் சிவப்பரம்பொருளே!

சிவத்தியானத்தின் உண்மைப் பயன் எதுவெனில் முக்தி இன்பத்தின் முழு அனுபவமும், அணிமா முதலிய எண்வகை சித்திகள் கைவரப் பெறுதலும் ஆகும். தியானத்தினால் இவ்வுலகச் சுகங்களும் பரவுலக முக்தியும் கிடைக்கப் பெறுகின்றன. ஆகவே, மனிதன் அனைத்தையும் ஒதுக்கித் தள்ளிவிட்டுத் தியானத்திலேயே ஈடுபட வேண்டும். தியானமின்றி மெய்யறிவு இல்லை. யோக சாதனமற்றவனுக்குத் தியானம் பயன் தராது. தியானமும் ஞானமும் பெற்றவனே உலகியலான பெருங்கடலைத் தாண்டுபவன். எவ்விதக் குற்றங்குறைகளும் மறைப்புகளற்ற தூய ஞானமும் மனம் ஒன்றுபட்ட தியானமும் யோகப்பயிற்சியில் நிற்கும் யோகிக்குக் கைவரப் பெறுவன. எவனது பாவங்களனைத்தும் தொலைந்தனவோ, அவனது புத்தியே ஞானத்தைத் தேடுவதிலும் தியானம் செய்தலிலும் ஈடுபடும். எவனது புத்தி பாவச் செயல்களால் மாசற்றதோ, அவனுக்கு ஞானம், தியானம் என்கிற இரண்டும் முயற்கொம்பாகும். கொழுந்துவிட்டெரியும் தீ உலர்ந்த அல்லது ஈரமான எப்படிப்பட்ட விறகாய் இருந்தாலும் அதை எரித்துவிடுவதுபோல் தியானம் என்கிற தீ சுப—அசுப கர்மங்களை ஒரு நொடியில் எரித்துவிடும். ஒரு சிறிய விளக்கு பேரிருளை அழிக்கவில்லையா? அதுபோலத்தான் சிறிய யோகப்பயிற்சியும் பெரும் பாவங்களை அழித்து விடுகிறது. ஒரு நொடி நேரம் இறைவனைத் தியானிப்பவனுக்கு எந்தவொரு பெரிய பயன் கிடைக்கிறதோ, அதற்கு முடிவுதான் உண்டோ? மனமெட்டா பெரும் பயனைப் பெறுகிறான்.

யதா2 வஹ்நிர்மஹாதீ3ப்த:

ஶுஷ்கமார்த்3ரம் ச நிர்த3ஹேத் ।

ததா2 ஶுபா4ஶுப4ம் கர்ம

த்4யாநாக்3நிர்த3ஹதே க்ஷணாத் ॥

த்4யாயத: க்ஷணமாத்ரம் வா

ஶ்ரத்34யா பரமேஶ்வரம் ।

யத்34வேத் ஸுமஹச்ச்2ரேய:

தஸ்யாந்தோ நைவ வித்3யதே ॥

— ஶிவபுரா. வாய. ஸம். உத். 39/25,27

தியானத்திற்கீடான புண்ணிய தீர்த்தங்கள் இல்லை. தியானத்திற்கீடான தவமில்லை. தியானத்திற்கீடான வேள்வி இல்லை. ஆகவே, அவசியம் தியானம் செய்ய வேண்டும்.

நாஸ்தி த்4யாநஸமம் தீர்த2ம்

நாஸ்தி த்4யாநஸமம் தப: ।

நாஸ்தி த்4யாநரூபோ யக்ஞ:

தஸ்மாத்3த்4யாநம் ஸமாசரேத் ॥

— ஶிவபுரா. வாய. ஸம். உத். 39/28

தன் ஆன்மா மற்றும் பரமான்மா ஆகிய இரண்டாகக் காண்பதன் உண்மை போதம் (அறிவு) பெறுவதற்காக யோகிகள் நீர்நிலைகளையோ, கல்—மண்ணாலாகிய தேவதைகளின் உருவச்சிலைகளையோ நாடுவதில்லை. (ஏனெனில், அவர்கள் ஆன்மா என்கிற தூய நீர்நிலையில் நீராடி ஆன்மாவாக விளங்கும் இறைவனையே பூஜிக்கிறார்கள்.) யோகப்பயிற்சி அற்றவனுக்கு மண், கல், கட்டை முதலியவற்றால் சமைக்கப்பட்ட உருவச்சிலைகளில்தான் இறைவனைக் காண முடிகிறது. ஆனால், யோகியோ (தன் இதயத்திலேயே) இறைவனின் சூட்சும ரூபத்தையே தன்னெதிரில் இருப்பதாகக் காண்கிறான். மன்னனுக்குத் தன் அந்தப்புரத்தில் ஓடியாடும் தன் சுற்றம், பணியாட்கள் முதலியவர்கள் மேல் தோன்றும் அன்பு போல் வெளியிலுள்ளவர்கள் மேல் அன்பு தோன்றுவதில்லையே. அதுபோலத்தான் இறைவருக்கும் தன் உள்ளத்தில் இறைவனை இருத்தித் தியானிப்பவன் மேல் அன்பு அதிகம். வெளித்தோன்றும் உபசாரங்களால் பக்தி செய்யும் கர்மயோகி மேல் அத்துணை அன்பு வைப்பதில்லை. (அதாவது, கர்மபூஜையைவிட மானசீக பூஜையையே இறைவன் ஏற்பார்.) அரசனது அரண்மனையில் உள்ளவர்கள் பெறும் அரச போகங்கள் வெளி மனிதர்களுக்குக் கிடைக்குமா? இல்லையே! அதுபோலத்தான் தியானம் மூலம் ஆராதிக்கும் தியானநிஷ்டர்கள் பெறும் பயனை, வெளித்தோற்றத்துடன் கூடிய பூஜை முதலியன ஆற்றும் கர்மயோகிகள் பெறுவதில்லை.

ஞானயோக சாதனையில் வெற்றிப்படியை நோக்கிப் பயணிக்கும் ஒருவன் சாதனையின் நடுவிலேயே இறந்து விடுவானாகில், அவன் முயற்சி எடுத்ததன் பயனாலேயே ருத்ரலோகத்தை அடைகிறான். அங்குள்ள சுகபோகங்களைத் துய்த்துப் பின் யோகியின் குலத்திலேயே பிறவியை அடைந்து திரும்பவும் ஞானயோகத்தைப் பெற்று உலகியல் கடலைத் தாண்டுகிறான். யோகத்தைப் பற்றி அறிய விரும்பும் ஒருவன் எந்தவொரு நற்கதியைப் பெறுகிறானோ, அந்தக் கதியை வேள்வி புரிபவன் பலவிதமான பெரும் வேள்விகளைச் செய்தும் அடைவதில்லை. வேதங்களை நன்கறிந்த கோடி கோடி அந்தணப் பெருமக்களைப் பூஜிப்பதால் பெறலாகும் பெரும் பயனை ஒரு சிவயோகிக்கு அன்னம்பாலிப்பதாலேயே பெற்றுவிடலாம். வேள்வி, அக்னிஹோத்ரம், தானம், தீர்த்தயாத்திரை, ஹோமங்கள் ஆகிய நற்கர்மங்களைச் செய்வதால் பெறப்படும் பயனைச் சிவயோகிகட்கு அன்னமிடுவதன் மூலமே பெற்றுவிடலாம். சிவனடியார்களை நிந்திப்பவன் கேட்பவனோடு தானும் நரகம் புகுகிறான். பிரளய காலம் வரை அங்கேயேதான் இருக்க வேண்டும். கேட்பவன் இருப்பதனாலன்றோ ஒருவன் சிவனடியார்களை நிந்திக்கிறான். ஆகவே, நிந்திப்பவனைக் காட்டிலும் நிந்தனையைக் கேட்பவனே பெரும் பாவி என்பது சான்றோர்களது கருத்து. அவனே பெருந்தண்டனைக்கு உரித்தவனாவான். சிவனடியார்கட்கு உள்ளன்போடு பணிபுரிபவன் பெரும் போகங்களை அனுபவித்துவிட்டுப் பின் முடிவில் சிவயோகத்தையும் பெறுகிறான். ஆகவே இவ்வுலக, புறவுலக இன்பம் வேண்டுமென விரும்புபவன் இருக்க இடம், உண்ண உணவு, படுக்கை, போர்வை முதலியவைகளைச் சிவத்தொண்டர்களுக்கு அளித்து, அவர்களைப் பூஜிக்க வேண்டும். யோக தர்மம் மிக்க வலிமை உடையதாகையால், அதைப் பாவமான உலக்கையினால் வெட்ட முடியாது. யோக தர்மம் வஜ்ரப்படை போன்றது. பாவமான உலக்கை நெற்பதர் போன்றது. ஆகவே, தாமரையிலை மேல் நீர் ஒட்டாமல் இருப்பது போல் யோகிகள் பாவங்கள், தாமஸச் செயல்கள் ஆகியனவற்றிலிருந்து விலகியே இருப்பார்கள்.

சிவனடியார்கள் வசிக்குமிடமே மிகவும் பவித்திரமானது, தூய்மையானது. ஆகவே, அறிவுஜீவிகள் அனைத்துத் துன்பங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெற வேண்டுமானால், உலகியல் செயல்களை விடுத்துச் சிவயோகத்தைப் பயில வேண்டும். யோகத்தின் பயனைப் பெற்றவன் விருப்பம்போல் இன்பங்களைத் துய்த்து அனைவருக்கும் நலன் விரும்புபவனாக உலகில் விருப்பம் போல் சுற்றித் திரியலாம். தான் இருக்கும் இடத்திலேயே கூட இருக்கலாம். உலகியலின்பங்கள் மிக மிக மட்டமானவை என்பதை உணர்ந்து வைராக்கியம் கொண்டு அதை விட்டொழித்து, கர்மயோக பயனை விருப்பம் போல் தியாகம் செய்யலாம். எவனொருவன் பலவிதமான தீய நிமித்தங்களைக் கண்டு ‘தனக்கு இறப்பு சமீபித்துவிட்டது’ என்பதை உணர்கிறானோ, அவன் சிவாலயம் சென்று யோகம் செய்யலாம். அவன் மனோதிடம் கொண்டு தன்னிடத்திலேயே இருந்தாலும் நோய் முதலியன இன்றித் தானாகவே பிராணனைப் போக்கிக் கொள்ளலாம். பட்டினி கிடந்து, சிவாக்னியில் தன்னுடலை ஆகுதியாகத் தந்து அல்லது சிவதீர்த்தங்களான கங்கை முதலிய புண்ணிய நதிகளில் மூச்சை அடக்கித் தன்னுடலை விடுத்தல் முதலிய சிவாகமங்களின் விதிப்படி தன் உயிரை மாய்த்துக் கொள்பவன் அந்நொடியிலேயே முக்தியைப் பெறுகிறான். இதில் வேறொன்றும் தவறாக நினைப்பதற்கு இல்லை. (‘இவை தற்கொலை ஆகாது’ என்பது சாஸ்திரம்.)

மேலும் நோயின் வேகம் தாங்காமல் தவிப்பவன் சிவாலயத்தில் குடிகொண்டு அங்கேயே இறந்தால், அவனும் உடனே சிவபதத்தை அடைகிறான். ஆகையால்தான் சிவசாஸ்திரங்களில் முழுமையான நம்பிக்கை கொண்ட மக்கள் மனோதிடங்கொண்டு சிவாலயத்திலேயே குடியிருந்து (பட்டினி கிடத்தல் முதலியன வாயிலாக) இறப்பை ஏற்றுக் கொள்கின்றனர். எவனொருவன் சிவநிந்தை செய்பவனைக் காய்த்து (அழித்து) தானும் தன் இன்னுயிரை மாய்த்துக் கொள்வானோ, அவன் திரும்பப் பிறப்பதில்லை. சிவநிந்தை செய்பவனை அடக்க இயலாமல் தன்னுயிரை விடுவானேயானால், அவன் இருபத்தோரு தலைமுறைகள் தன் பித்ருக்களை முக்திக்கு அழைத்துச் செல்கிறான். சிவார்ப்பணமாகவோ அல்லது சிவத்தொண்டர்களுக்காகவோ தன் உயிரை விடுபவனைப் போல் வேறு எவனும் முக்தி வழியில் நிற்பவனில்லை. இதனால் இச்சம்சாரச்சூழலிலிருந்து அவனுக்கு விரைவில் முக்தி கிடைக்கிறது. மேற்கூறிய முறைகளில் ஏதாவதோர் உபாயத்தை எவ்விதத்திலாவது கடைப்பிடித்து அல்லது முறைப்படி வர்ணாத்வா, பதாத்வா, மந்த்ராத்வா, கலாத்வா, தத்வாத்வா, புவனாத்வா என்கிற ஆறு அத்வாக்களைச் சுத்தி செய்து, அதன் மூலம் ஒருவன் இறப்பானேயாகில், அவனுக்கு மற்றவர்களைப் போல ஈமச்சடங்குகளைச் செய்யக் கூடாது. இதனால் இறந்தவனது மகன் முதலிய சுற்றத்தார்கட்குச் சாவுத்தீட்டு என்பது கிடையாது. இவ்வாறு இறந்தவனது சடலத்தைப் பூமியில் குழி தோண்டி புதைக்கலாம் அல்லது தூயதான அக்னிக்கு இரையாக்கலாம். அல்லது புண்ணிய நதிகளில் விடலாம். அல்லது கட்டை, மண்ணுருண்டை போல (மலைமுகடுகளில்) எங்கும் வீசலாம். சிவயோகிக்கு இவையனைத்தும் ஒன்றுதான். (ஏனெனில், அவனுக்கு இவ்வுடலே ஒரு கட்டை என்றுதானே நினைப்பு.) இவ்வாறான சிவயோகிக்கு ஏதாவது சிராத்தம் முதலிய சடங்குகள் செய்ய விரும்பினால், பிற உயிர்கட்கு நன்மை புரியலாம். தன் தகுதிக்கேற்ப சிவனடியார்கட்குத் தொண்டு செய்து மகிழ்விக்கலாம். அன்னாரது செல்வத்தைச் சிவனடியார்களே அனுபவிக்க வேண்டும். அவனது வாரிசுகள் சிவபக்தர்களாயின் அவர்கள் அச்செல்வத்தை எடுத்துக் கொள்ளலாம். இவ்வாறு முடியவில்லையெனில், அவனது செல்வத்தைச் சிவாலயங்களுக்கும் சிவனடியார்கட்கும் சிவார்ப்பணமாகத் தரலாம். அப்படித் தருவது சிவபிரானுக்கே தந்தது போலாகும். ஆனால், அவனது சந்ததியார் சிவபக்தியற்றவராகில், அவர்கள் அதை எடுத்துக் கொள்ளக் கூடாது.

 

அத்தியாயம் : நாற்பது

முனிவர்கள் சரஸ்வதீ நதியில் அவபிருதஸ்நானம் செய்தலும், பிரும்மதேவரது உபதேசமும்

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— சினத்தைக் கடிந்த (வென்ற) உபமன்யு முனிவரிடமிருந்து யாதவ குல திலகரான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பெற்ற ஞானயோகத்தை மிகவும் ஈடுபாடுடன் அமர்ந்திருந்த சான்றோர்களான முனிவர்கட்கு உபதேச முறைப்படிக் கூறிய வாயுதேவர் மாலையானதும் அங்கேயே மறைந்தருளினார். வாயு பகவான், ஆன்மா என்பதே சிவப்பரம்பொருள் என்பதை நன்குணர்ந்தவர் அல்லவா? பின் மறுநாள் பொழுது புலரும் வேளையில் நைமிசாரண்யவாசிகளான முனிவர்களனைவரும் தாங்கள் இதுவரை கேட்ட பெருமை கொண்ட சிவபுராணச் சிரவணமான ‘சத்ரம்’ என்கிற பெருவேள்வியை மங்களமாக முடிக்க வேண்டிச் செய்யும் நீராடலான ‘அவபிருதஸ்நானம்’ செய்ய சரஸ்வதீ நதிக்கரைக்குச் சென்றனர். பிரும்மதேவரது கட்டளைப்படி சரஸ்வதீதேவியே தூயநன்னீராக (பெருஆறாக)ப் பாய்ந்து வருகிறாளல்லவா? அங்குதான் சென்றனர். நதியின் நன்னீரைக் கண்டு மகிழ்ந்த முனிவர்கள் வேள்வியை முடித்துவிட்டதால் அந்நீரில் நீராடத் தொடங்கினர். நீராடி முதலில் தேவதைகள் முதலியவர்கட்கு அந்நீன்னீரால் தர்ப்பணம் செய்தனர். பின் திரும்பவும் நீராடி (முன் வாயுதேவர் இட்ட கட்டளைப்படி) காசியம்பதி நோக்கி விரைந்தனர்.

அப்பொழுது இமயமலையின் அடிவாரத்தில் பிறந்து தெற்கு நோக்கிப் பாய்ந்து வரும் புனித கங்கையான பாகீரதி நதியைக் கண்டு வணங்கி நீராடி அதன் கரை வழியே நடந்து வாராணசியான காசியம்பதியைக் கண்டு மகிழ்ந்தனர். தெற்கு நோக்கிப் பாய்ந்து வந்த கங்கை காசியில் வடக்கு நோக்கிப் பாய்கிறது. அங்கு நீராடி அவிமுக்தேசுர சிவலிங்கத்தைத் தரிசித்தனர். பின் முறைப்படி பூசித்து அங்கிருந்து புறப்படுகையில் விண்வெளியில் ஓர் அற்புத ஒளியைக் கண்டனர். அவ்வொளி கோடி கோடி பகலவனை ஒத்திருந்தது. அதன் ஒளி பத்து திக்குகளிலும் பரவி ஒளிர்ந்தது. மேனி முழுவதும் திருநீறு தரித்த நூற்றுக்கணக்கான பாசுபதவிரதமேற்ற முனிவர்கள் அப்பேரொளியில் புகுந்தனர். அந்த அருந்தவசிகள் இவ்வாறு அவ்வொளியில் புகுந்ததும் அது உடனேயே மறைந்தது. அது ஒரு அற்புதக்காட்சியே! இவ்வரிய காட்சியைக் கண்ட நைமிசாரண்யவாசிகளான முனிவர்கள் ‘இது என்ன’ என்று அறியாது திகைத்து பிரும்மவனம் (பிரும்மதேவரின் ஸத்ய உலகம்) நோக்கிச் சென்றனர்.

இவர்கள் அங்கு சென்றடைவதன் முன்னம் உலகைத் தூயதாக்கும் வாயுதேவர் அங்கு வந்தடைந்தார். அவர் பிரும்மாவிடம் நைமிசாரண்யவாசிகளான முனிவர்களைக் காண்பது, அவர்களோடு உரையாடியது, அவர்களது தூய மனது சிவகணங்களால் சூழப்பட்ட இறைவரிடம் ஒன்றியது, வெகுகாலமாக நடந்துவந்த அந்த ரிஷிகளது ‘தீர்க்கஸத்ரம்’ என்கிற ஸத்ரயாகம் பூர்த்தியானது முதலிய அனைத்து விவரங்களையும் ஒன்றுவிடாமல் விளக்கிக் கூறினார். பின்பு வாயுதேவர், தனது காரியங்களைச் செயல்படுத்த வேண்டி பிரும்மதேவரிடம் விடைபெற்றுத் தன்னிருப்பிடம் சென்றார்.

இதன்பின் ‘கானக் கலையில் யார் சிறந்தவர்?’ என்று தமக்குள் மோதிக் கொண்ட நாரதரும் தும்புருவும் அங்கு வர, அவர்களது கானத்தை அனுபவித்தவண்ணம் பிரும்மதேவர், அவர்களுக்கு நடுநிலைமையைச் செய்து கொண்டிருந்தார். பிரும்மதேவரைக் கந்தர்வர்களும் அப்சரப் பெண்டிர்களும் உபசாரம் செய்து கொண்டிருந்தனர். அவ்வேளையில் ‘வெளியாட்கள் யாரும் உள்ளே நுழையக் கூடாது’ என்கிற நியதி இருந்தது. ஆகவே, அங்கு வந்த நைமிசாரண்யவாசிகளான ரிஷிகளை வாயில்காப்போர் உள்ளே விடாமல் தடுத்தனர். அதனால் அவர்கள், பிரும்மதேவரின் மாளிகையின் வெளிப்புறம் தங்கினார்கள். இதற்குள் இங்கு உள்ளே சங்கீத கோஷ்டியில் ‘நாரதர், தும்புருவுக்கு ஈடானவர்தான்’ என்கிற பதவியைப் பெற்றார். இதனால் நாரதரும் தும்புருவும் தங்கள் பகை மறந்து போட்டியை விடுத்து நண்பர்களாகி ஒன்றாக வசிக்கலானார்கள். இதன்பின் கந்தர்வர்களும் அப்சரப்பெண்டிர்களும் சூழ்ந்து நிற்கும் நாரதர், ‘நகுலேசுவரர்’ என்கிற சிவப்பரம்பொருளைத் தனது வீணா கானத்தினால் மகிழ்விக்க மேகக்கூட்டங்களால் மறைக்கப்பட்ட பகலவன் அதைத் தாண்டி வெளி வருவதுபோல தும்புருவோடு வெளி வந்தார்.

அப்பொழுது தேவரிஷியான நாரதரைக் கண்ட அந்த ஆறு குலங்களில் தோன்றிய ரிஷிகள் வணங்கி மிகுந்த மரியாதையுடன் பிரும்மதேவரைச் சந்தித்ததன் நோக்கம் பற்றி வினவினர். இச்சமயம் நாரதரது மனம் வேறெங்கேயோ அலைந்து கொண்டிருந்தது. மேலும் அவர் ஏதோவொரு கலக்கத்தால் பரபரப்பாக இருந்தார். ஆகவே, நாரதர் “இதுதான் சரியான சமயம். உள்ளே செல்லுங்கள்” என்று சொல்லிக் கொண்டே அங்கிருந்து வெளியேறினார். வாயிற்காப்போர்களும் முனிவர்களது வரவு பற்றிப் பிரும்மதேவரிடம் விண்ணப்பித்தார்கள். பிரும்மதேவரது அனுமதி கிடைத்ததும் முனிவர்களனைவரும் ஒன்றாகக் கூடி பிரும்மதேவரின் பவனத்திற்குள் நுழைந்தனர். உள்ளே சென்றதும் பிரும்மதேவரை வணங்கினர். பிரும்மதேவரது ஆசி பெற்று அருகில் சென்று அவரைச் சுற்றி அமர்ந்தனர். அவர்கள் அமர்ந்ததும் பிரும்மதேவர் அவர்களை நலன் விசாரித்து, “முனிவர்களே! உங்களது அனைத்து விருத்தாந்தங்களையும் வாயுதேவர் கூற முன்னமேயே அறிந்தோம். வாயுதேவர் அனைத்துக் கதைகளையும் கூறிவிட்டு மறைந்தாரல்லவா? அதன்பின் நீங்களனைவரும் என்ன செய்தீர்கள்?” என்று விசாரித்தார்.

முனிவர்களும் பிரும்மதேவரது கேள்வியைப் புரிந்து கொண்டு, ஸத்ரயாகம் முடித்து அவபிருதஸ்நானம் செய்தபின் கங்கையை நோக்கிச் சென்றது, காசியைச் சென்றடைந்து அங்கு தேவர்களால் தாபிக்கப்பட்ட அவிமுக்தேசுவர சிவலிங்கத் திருமேனியைத் தரிசித்துப் பூஜித்தது, விண்வெளியில் பேரொளியைக் கண்டது, சில மகரிஷிகள் அவ்வொளியில் இரண்டறக் கலந்தது, பின் அப்பேரொளி மறைந்தது முதலிய அனைத்து விபரங்களையும் ஒன்றுவிடாமல் பிரும்மதேவரிடம் வணக்கத்துடன் விண்ணப்பித்தார்கள். மேலும், தாங்கள் பலவாறு சிந்தித்தும் அப்பேரொளியைப் பற்றி ஒன்றும் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லையே? என்கிற தங்கள் ஏக்கத்தையும் கூறினார்கள். இவ்வாறு முனிவர்கள் கூறவே, பிரும்மதேவரும் சற்றே தலையை அசைத்து கம்பீரமான குரலில் கூறலானார்—— “மகரிஷிகளே! உங்களுக்கு மிகவும் உயர்ந்ததான பரவுலகச் சித்திகள் கிடைப்பதற்கான வாய்ப்பு நெருங்கியுள்ளது. நீங்கள் வெகுகாலம் தொடர்ந்து நடத்தக்கூடிய ஸத்ரயாகத்தை இறைவனுக்கு அர்ப்பணமாகச் செய்தீர்களல்லவா? ஆகவே, இறைவன் மிகவும் மகிழ்ந்து உங்களுக்கு அருள்புரிய விரும்பியுள்ளதையே இந்தப் பேரொளி தரிசனம் குறித்துக் காட்டுகிறது. காசியம்பதியில் நீங்கள் கண்ட அப்பேரொளி சாட்சாத் சோதிமயமான சிவலிங்கத் திருமேனியே. அச்சோதியோ சிவபிரானின் பேரொளி. அவ்வொளியில் இரண்டறக் கலந்த முனிவர்கள் யார் தெரியுமா? அதைச் சுருதிகளும் பாசுபத விரத ஆகமங்களும் கூறிய நன்னெறியில் நின்ற முனிவர்கள்; தங்களுக்கான தர்மநெறிகளினின்றும் வழுவாதவர்கள்; அதனால், தங்கள் பாவங்களை முற்றிலுமாகச் சாம்பராக்கிக் கொண்டவர்கள். அவர்களனைவரும் முக்தியடைந்துவிட்டனர். உங்களுக்கும் இதேபோல விரைவில் முக்தி கிடைக்கும். நீங்கள் கண்ட அப்பேரொளி இதைத்தான் காட்டுகிறது. உங்களுக்கும் இறையருளால் அந்நேரம் இப்பொழுது கிட்டியுள்ளது. நீங்கள் உடனே மேருபர்வதத்தின் வலதுபுறமுள்ள முகட்டிற்குச் செல்லுங்கள். அங்குதான் தேவர்கள் இருக்கிறார்கள். எனது மானசீக புத்திரரான ஸநத்குமார முனிவரும் அங்குதான் உள்ளார். நந்திகேசுவரரின் வரவிற்காகக் காத்திருக்கிறார்.

முன்பொரு காலத்தில் நடந்தது. அதாவது ஒரு சமயம் ஸநத்குமாரர் அஞ்ஞானத்திற்காட்பட்டு, ‘தானே சிறந்த யோகீ’ என எண்ணினார். அதனால் செருக்கடைந்த அவர், சிவப்பரம்பொருளை நேரில் கண்டும் எழுந்திருந்து வணக்கம் முதலிய உபசாரங்களைச் செய்யாமல், தன் ஆசனத்திலேயே வாளா இருந்தார். இவ்வபராதத்தைக் கண்ட நந்தியெம்பெருமான் சற்றே சினம் கொண்டு அவரை ‘ஒட்டகமாகக் கடவது’ என்று சபித்தார். இதனால் வருந்திய நான் இறைவனையும் இறைவியையும் வெகுகாலம் உபாசனை செய்து நந்தியெம்பெருமானையும் பலவாறு வேண்டிக் கொண்டேன். இவ்வாறு பலப்பல முயற்சிகள் செய்து எப்படியோ ஒருவிதத்தில் ஸநத்குமாரரை ஒட்டகமாகப் பிறப்பதில் இருந்து தடுத்து முன்போலவே ஸநத்குமாரர் ஆக்கினேன். அப்பொழுது சிவபிரான் சற்றே புன்முறுவல் பூத்தவண்ணம் தன் சிவகணத்தலைவரான நந்தியிடம் ‘குற்றமற்றவனே! ஸநத்குமாரன் எனது உண்மை சொரூபத்தை அறியாது செருக்கு கொண்டு என்னை அவமதித்தான். ஆகவே, நீயே அவனுக்கு எனது உண்மை சொரூபத்தின் விளக்கத்தை உபதேசம் செய். பிரும்மதேவரது மூத்த மகனான இவன் அறியாத முட்டாளைப் போல என்னை ஸ்மரித்துக் கொண்டிருக்கிறான். ஆகவேதான் நானே இவனை உனக்குச் சீடனாகத் தந்தேன். உன் உபதேசம் கேட்டுத் தெளிந்து, என்னைப் பற்றிய உண்மை ஞானத்தை வெளியில் பரப்புவான். உன்னையும் ‘சிவாகம தர்மத்தின் தலைவன்’ என்கிற உயரிய பதவியில் ஆசார்யாபிஷேகம் செய்வான்’ என்று கூறி அருளினார்.

இறைவன் இவ்வாறு அருளவே அனைத்து பூதகணங்களுக்கும் தலைவரான நந்தியெம்பெருமான் இறைவனது கட்டளையையே முதற்கண் செய்ய வேண்டிய பணியாகத் தலைத்தாழ்த்தி ஏற்றார். மேலும் ஸநத்குமாரரும் எனது கட்டளையால் நந்தியெம்பெருமானை மகிழ்விக்க, மேருமலையில் கடுந்தவம் புரிந்து வருகிறார். நந்தியெம்பெருமான் அங்கு வருவதற்குள் நீங்கள் அனைவரும் ஸநத்குமாரரைச் சந்தியுங்கள். ஸநத்குமாரருக்கு அருள்புரிவதற்காகவே வெகுவிரைவில் நந்திகேசுவரர் அங்கு வருவார்.”

இவ்வாறு பிரும்மதேவரது கட்டளையைப் பெற்ற முனிவர்கள் மேருமலையின் தெற்கில் உள்ள ‘குமாரசிகரம்’ என்கிற கொடுமுடிக்குச் சென்றனர்.

 

அத்தியாயம் : நாற்பத்தொன்று

முனிவர்கள் மேருமலையில் உள்ள சரவணப்பொய்கை கரையில் ஸநத்குமாரரைச் சந்தித்தல்; நந்தியெம்பெருமான் ஞானயோகம் உபதேசித்தல்; சிவபுராண மகிமை மற்றும் நூலின் மங்களம்

சூதபுராணிகர் கூறுகிறார்—— முனிவர்களே! மேருமலையின் முகட்டில் உள்ள அந்த சரவணப்பொய்கை கடல் போல் அகன்றது. அதன் தண்ணீர் அமுதம் போன்று சுவை உடையது. குளிர்ந்தது, தெளிவானது, ஆழமானது, மென்மையானது. அதன் நாற்புறமும் படிகமணி தரைகள். நாற்புறமும் அனைத்து ருதுக்களிலும் பூத்துக்குலுங்கும் நிழல் தரும் மரங்கள். அந்நீர் நிலையில் நீர்பாசிகள், நீலோத்பலம், தாமரை, குமுதம் முதலிய பூக்கள் நட்சத்திரங்கள் போல் ஒளிர்கின்றன. ‘மேகக்கூட்டங்களோ!’ என்னுமாப் போல் அலைகள் அடிக்கின்றன. இதைக் கண்டால் ‘விண்வெளியே தரைக்கு இறங்கி வந்துள்ளதோ!’ என்னும்படியாய் உள்ளது. நீர்நிலையில் இறங்கி ஏற அழகான படிக்கட்டுகள், நீராடும் படித்துறைகள். இங்குள்ள கரைகள் நீலநிறக்கற்களால் ஆனவை. அதன் அழகு எண்டிசைகளிலும் பாவி நிற்கிறது.

அங்கு சிலர் நீராட இறங்குகிறார்கள்; சிலர் நீராடி வெளியேறுகிறார்கள். நீராடி வெளியேறியவர்களில் சிலர் வெண்மையான பூணூல் அணிந்து, ஒளிரும் கோவணம் உடுத்தி, அரையில் மரவுரிக் கட்டிக் கொண்டு, தலையில் குடுமியுடன் இருந்தனர். மற்றும் சிலர் சடை தாங்கியும், சிலர் மொட்டைத் தலையுடனும், நெற்றியில் திருநீறு இட்டும் இருந்தனர். வைராக்கியமும் புன்முறுவலும் பூத்த முகத்துடன் பலப்பல முனி குமாரர்கள் குடங்கள், தாமரையிலைத் தொண்ணைகள், அழகிய செம்புகள், கமண்டலங்கள், கொட்டாங்குச்சிகள் ஆகியவற்றில் தங்களது மற்றும் பிறரது தேவபூஜைக்காக நித்தமும் நீரையும் பூக்களையும் எடுத்துச் செல்வர். தங்களுக்கு நெருங்கிய ஆசார புருஷர்கள் நீராடுகிறார்களா? என்று சிலர் பார்த்துச் செல்கின்றனர். பொய்கையின் கரைகளில் உள்ள கடப்பைக் கற்களின் மேல் ஆங்காங்கே எள், அட்சதை, பூக்கள், பூஜையின் போது கையில் அணியும் தர்ப்பையினால் ஆன பவித்திரங்கள் ஆகியன இறைந்து கிடந்தன. சிலர், சூரியனை நோக்கி அர்க்கியம் தருகின்றனர். மேலும் சிலர், கரைகளில் தேவபூஜை செய்கின்றனர்.

சரவணப்பொய்கையில் வடக்குக் கரையில் ஒரு கற்பகத்தருவின் கீழே வைரக்கல்லினால் அமைக்கப்பட்டுள்ள மேடையில் அழகான மெல்லிய மான்தோலின்மேல் என்றும் பதினாறு வயது கொண்ட ஸநத்குமாரர் அமர்ந்திருந்தார். சலிக்காத தனது சமாதி நிலையை அப்போதுதான் கலைத்திருந்தார். அச்சமயத்தில் பல ரிஷிகளும் முனிவர்களும் அவருக்குப் பணிவிடைச் செய்ய காத்திருந்தனர். யோகிகள் அவரைப் பூஜித்தனர். இந்நிலையில்தான் நைமிசாரண்யவாசிகளான முனிவர்கள் ஸநத்குமாரரைத் தரிசித்தனர். பின், அவரைத் தலைவணங்கி அருகில் அமர்ந்தனர். அவர்கள் வந்ததன் காரணத்தை ஸநத்குமாரர் கேட்கவே, அவர்களும் அதைப் பற்றிச் சொல்ல ஆரம்பித்தனர். அச்சமயத்தில் விண்வெளியில் துந்துபி நாதம் கேட்டது. சூரியனை விஞ்சும் ஒளிபடைத்த விமானம் ஒன்று தென்பட்டது. அதில் பலப்பல கணநாதர்கள் சூழ்ந்திருந்தனர். அவர்களில் அப்சரப் பெண்டிர்களும் ருத்ர கன்னிகளும்கூட இருந்தனர். அங்கு மிருதங்கம், டோல், வீணை ஆகிய வாத்தியங்களின் ஒலி பரவி நின்றது. அந்த விமானத்தின் மேல் இரத்தினங்கள் இழைத்த மேற்கூரை (விதானம்) விரிக்கப்பட்டு, முத்துமாலைகள் தொங்கவிடப்பட்டுள்ளன. முனிவர்கள், சித்தர்கள், கந்தர்வர்கள், யட்சர்கள், சாரணர்கள், கின்னரர்கள் ஆகியோர் பாடிக் கொண்டும், நாட்டியம் ஆடிக் கொண்டும், வாத்தியங்களை ஒலித்துக் கொண்டும், அவ்விமானத்தைச் சுற்றி வந்து கொண்டும் இருந்தனர்.

அவ்விமானத்தில் பவளத்தால் ஆன கம்பத்தில் ரிஷபச்சின்னம் பொறிக்கப்பட்ட ஒரு கொடி பறந்து கொண்டிருந்தது. இதனால் அந்த விமான கோபுரம் மேலும் அழகுடன் மிளிர்ந்தது. அவ்விமானத்தின் நடுவில் சந்திரனின் நிலவையொத்த அழகான மணியிலான ஒரு தண்டத்தைக் கொண்ட வெண்கொற்றக்குடையின் நிழலில் அழகான சிம்மாசனத்தின் மேல் சிலாத முனிவரின் தவப்புதல்வரான நந்தியெம்பெருமான் தன் மனைவியான சுயஶஸ் உடன் அமர்ந்திருந்தார். தேஜஸ், உடல்வண்ணம், முக்கண்கள் ஆகிய மூன்றினால் அவரது அழகு மிகமிகப் பொலிந்தது. சிவப்பரம்பொருளின் கட்டளையைப் பற்றித் தெரிவிப்பவரான அவர், சிவபிரானது கட்டளைதான் இவ்வுருவில் தோன்றி இங்கு வந்துள்ளதோ! அல்லது இந்த நந்தியின் திருவுருவில் இறைவரது அருளே திருமேனி தாங்கி அனைவருக்கும் எதிரில்தான் வந்து தோன்றியதோ! என்பது போல் இருந்தார். மங்களம் நல்கும் முத்தலைச்சூலம் அவரது திருவாயுதம். சிவகணங்களுக்கெல்லாம் தலைவரான அவர் மற்றொரு விசுவநாதரோ! என்னுமாறு இருந்ததால் பிரும்மதேவருக்கும் கட்டளை பிறப்பிக்கவும், திருவருள் புரியவும் சக்தி கொண்டவர். நான்கு திருக்கரங்கள். அழகான திருமேனி. கழுத்திலே நாகாபரணம். தலையிலே சந்திரகலை. செல்வச்செழுமையோ, திறலெல்லாம் ஒன்றுசேர்ந்துதான் வந்ததோ, முக்தியின் முடிவுதானோ! என்னுமாறு விளங்கியது அவரது சொரூபம்.

இவ்வாறு எழுந்தருளிய நந்தியெம்பெருமானைக் கண்ட ரிஷிகளும், பிரும்மதேவரது புதல்வரான ஸநத்குமாரரும் மகிழ்ச்சியால் முகம் மலர, கைகளைக் குவித்தவண்ணம் எழுந்திருந்து தங்களையே சமர்ப்பணம் செய்வார்போல் நின்றனர். நந்தியெம்பெருமானது விமானம் தரையில் இறங்கவே ஸநத்குமாரர் நந்தியெம்பெருமானைச் சாஷ்டாங்கமாக வணங்கித் துதித்து முனிவர்களைப் பற்றிக் கூறலானார்—— “எம்பெருமானே! இம்முனிவர்கள் ஆறு குலங்களில் பிறந்தவர்கள். நைமிசாரண்யத்தில் வெகுகாலமாக ஸத்ரயாகத்தை அனுஷ்டித்தவர்கள். பிரும்மதேவரது கட்டளைப்படித் தங்களைக் காணவே இங்கு வந்து காத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.”

பிரும்மதேவரது மானஸீக புத்திரரான ஸநத்குமாரர் கூறியதைச் செவிமடுத்த நந்தியெம்பெருமான், தன் கடைக்கண் பார்வையினாலேயே அவர்களது உலகியல் தளைகளான பாசங்களைத் தகர்த்தெறிந்து, சிவப்பரம்பொருளைப் பற்றிய சிவதர்மத்தையும் சிவஞான யோகமான மெய்யறிவையும் உபதேசம் செய்து, பின் சிவனாரிடமே சென்றார். அந்த மெய்யறிவை ஸநத்குமாரர் என் குருவான வியாச முனிவருக்கு அளிக்க, கருணையே வடிவான வியாச முனிவரும் அதை எனக்குச் சுருக்கமாக உபதேசித்தார். புராண இரத்தினமான இச்சிவபுராணத்தை வேதம் அறியாதாருக்குத் தரக்கூடாது. பக்தியற்றவனுக்கு, தன் சீடனல்லாதவனுக்கு, நாத்திகனுக்கு நிச்சயம் தரக்கூடாது. ஒருவேளை ஏதோவொரு மோகத்தில் (ஆசையில்) தந்துவிட்டால், அவன் நிச்சயம் நரகம் புகுவான். சேவை புரிந்து அதனால் இப்புராணம் பெறப்பட்டாலும், பாராயணம் என்கிற முறையில் எடுத்துக் கொண்டாலும் படித்தாலும் கேட்டாலும், அவனுக்கு அறநெறி முறையான சுகம் மற்றும் தர்மம், செல்வம், காமம் என்கிற முப்பேறுகளையும் நல்கும். முடிவில் முக்தியையும் நல்கும். ‘பௌராணிக மார்க்கம்’ என்கிற பிரவசனம், கேட்டல் என்கிற முறையில் நீங்களும் நானும் ஒருவருக்கொருவர் பேருதவி புரிந்து கொண்டோம். ஆகவே, நான் என் விருப்பம் நிறைவேறியவனாக, என் தலத்திற்குச் செல்கிறேன். நமக்கு என்றும் எவ்விதத்திலும் நலமே கிட்டட்டும்.

இவ்வாறு சூதபுராணிகர் ஆசி வழங்கிச் சென்றதும், பிரயாகையில் தங்களது பெருவேள்வியான ஸத்ரயாகம் முடிந்ததும், ஒழுக்கச்சீலர்களான அந்த முனிவர்கள் காலமும் கலியினால் கலக்கமுற்றதால் காசியம்பதிக்குச் சென்று, அதன் சுற்றுப் பகுதிகளில் வசிக்கலாயினர். அங்கு அவர்கள் பசு, பாசம் என்கிற தளைகள் நீங்க, பாசுபத விரதத்தை முழுமையாக மேற்கொண்டனர். அச்சமயம் குற்றமற்ற அந்த மகரிஷிகள் முழுமையாக மெய்யறிவு கொண்டு சமாதிநிலையையும் தன்வசமாக்கிப் பரமானந்தத்தில் திளைக்கலாயினர்.

வ்யாஸ உவாச

ஏதச்சி2வபுராணம் ஹி

ஸமாப்தம் ஹிதமாத3ராத் ।

படி2தவ்யம் ப்ரயத்நேந

ஶ்ரோதவ்யம் ச ததை2வ ஹி ॥

நாஸ்திகாய ந வக்தவ்யம—

ஶ்ரத்3தா4ய ஶடா2ய ச ।

அப4க்தாய மஹேஶஸ்ய

ததா24ர்மத்4வஜாய ச ॥

ஏதச்ச்2ருத்வா ஹ்யேகவாரம்

4வேத் பாபம் ஹி ப4ஸ்மஸாத் ।

அப4க்தோ ப4க்திமாப்நோதி

4க்தோ ப4க்திஸம்ரு॒த்3தி4பா4க் ॥

புந: ஶ்ருதே ச ஸத்34க்திர்முக்தி:

ஸ்யாச்ச ஶ்ருதே புந: ।

தஸ்மாத் புந: புநஶ்சைவ

ஶ்ரோதவ்யம் ச முமுக்ஷுபி4: ॥

பஞ்சாவ்ரு॒தி: ப்ரகர்தவ்யா

புராணஸ்யாஸ்ய ஸத்3தி4யா ।

பரம் ப2லம் ஸமுத்3தி3ஶ்ய

தத்ப்ராப்நோதி ந ஸம்ஶய: ॥

புராதநாஶ்ச ராஜாநோ விப்ரா

வைஶ்யாஶ்ச ஸத்தமா: ।

ஸப்தக்ரு॒த்வஸ்ததா3வ்ரு॒த்யால—

4ந்த ஶிவத3ர்ஶநம் ॥

ஶ்ரோஷ்யத்யதா2பி யஶ்சேத3ம்

மாநவோ ப4க்திதத்பர: ।

இஹ பு4க்த்வாகி2லாந் போ4கா3நந்தே

முக்திம் லபே4ச்ச ஸ: ॥

ஏதச்சி2வபுராணம் ஹி

ஶிவஸ்யாதிப்ரியம் பரம் ।

பு4க்திமுக்திப்ரத3ம் ப்3ரஹ்ம—

ஸம்மிதம் ப4க்திவர்த4நம் ॥

ஏதச்சி2வபுராணஸ்ய வக்து:

ஶ்ரோதுஶ்ச ஸர்வதா3

ஸக3ண: ஸஸுத: ஸாம்ப3:

ஶம் கரோது ஸ ஶங்கர: ॥

— ஶிவபுரா. வாய. ஸம். உத். 41/43—51

வியாச முனிவர் கூறுகிறார்—— பெருமைக்குரிய இச்சிவபுராணம் முற்றுப் பெற்றது. இது இதம் செய்வது; மிகுந்த மரியாதையுடனும் பெருமுயற்சியுடனும் படிக்க வேண்டும், கேட்கவும் வேண்டும்; நாத்திகன், ஈடுபாடற்றவன், பிடிவாதக்காரன், சிவபக்தியற்றவன், வெளிவேஷக்காரன் (வேதத்தை நம்புபவன் போல் நடிப்பவன்) ஆகியவர்கட்கு இதை உபதேசிக்கக் கூடாது. ஒரு முறை கேட்டாலே பாவங்கள் முழுவதும் நசித்துச் சாம்பலாகும். பக்தியற்றவன் பக்திமானாவான். பக்தன், மேலும் ஊற்றெடுத்த பக்தியைப் பெறுவான். இருமுறை கேட்க ஊன்றிய பக்தி கிட்டும்; மும்முறை கேட்க முக்தி நிச்சயம். ஆகவே, முக்தியின்பம் பெற விரும்புபவர்கள் இப்புராணத்தைத் திரும்பத் திரும்பக் கேட்க வேண்டும். அளவற்ற பயன் பெற வேண்டுமெனில் தூய மனதுடன் இப்புராணத்தை ஐந்து முறை கேட்கவோ, பாராயணம் செய்யவோ வேண்டும். அப்பொழுது விரும்பிய அந்தப் பயன் நிச்சயம் கிட்டும். இதில் ஐயமே இல்லை. முற்காலத்திய மன்னர்கள், அந்தணர்கள், நல்லோர்களான வைசியர்கள் இப்புராணத்தை ஏழு முறை கேட்டுச் சிவப்பரம்பொருளை நேரில் தரிசித்தனர். பக்தியோடு இதைக் கேட்பவன், இவ்வுலகிலேயே அனைத்து இன்பங்களையும் துய்த்து முடிவில் முக்தியைப் பெறுவான். இச்சிவபுராணம் சிவனாரால் மிகவும் உகந்தது (ஒப்புக் கொள்ளப்பட்டது), வேதத்திற்கொப்பானது, இகபர உலக இன்பங்களை அளிப்பது, பக்தியை வளர்ப்பது. சிவகணங்கள் சூழ தனது இரு மகன்களோடும் இறைவியோடும் கூடியிருக்கும் சிவப்பரம்பொருள், இப்புராணத்தைக் கூறுபவர், கேட்பவர் ஆகிய அனைவருக்கும் என்றும் எங்கும் அனைத்து நலன்களையும் மங்களங்களையும் அருளட்டும்.

வாயவீய ஸம்ஹிதையின் உத்தர கண்டம் (பிற்பகுதி) முற்றிற்று

ஸ்ரீசிவ மகாபுராணம் முற்றுப் பெற்றது

‘சுபம்’

வானாகி மண்ணாகி வளியாகி ஒளியாகி

ஊனாகி உயிராகி உண்மையுமாய் இன்மையுமாய்க்

கோனாகி யானெனதென்றவரவரைக் கூத்தாட்டு

வானாகி நின்றாயையென் சொல்லி வாழ்த்துவனே!

(திருவாசகம் — மாணிக்கவாசகர்)

 

கடைசிப் பக்கம்